Dla mojej Mamy.
Tęsknię za Tobą.

Miej miłość w sercu.
Życie bez niej jest jak ogród bez słońca,
w którym umierają kwiaty.

‒ Oscar Wilde

Prolog

rzygryzałam wargi, próbując pohamować rozpacz, gdy rzucała się na łóżku, wykrzykując bezładne zdania. Chciałam być silna ze względu na nią, ale groziło mi, że się rozpłaczę, i nie dawałam rady powstrzymać tych łez.

‒ Wezwę karetkę. Już pora. – Tata ze zwieszoną nisko głową wyszedł z pokoju.

Chciałam mu powiedzieć, żeby nie zostawiał mnie z nią samej, ale ugryzłam się w język. I co on miał na myśli? Że już nadeszła pora jej śmierci? Pora, by przyznać, że nie damy rady dłużej tego ciągnąć? Czas, by przyznać się do przegranej? Przez parę minionych tygodni było coraz gorzej, zupełnie jakby straciła rozum i jakby w jej kruchym, udręczonym rakiem ciele zagościła jakaś szalona obca osoba. Bałam się własnej matki – kobiety, którą kochałam bardziej niż kogokolwiek na świecie, kobiety, która mnie kochała, chroniła i wychowywała.

Wymknęły mi się łzy.

‒ Mamo, nie jestem gotowa.

Nie potrafiłam już do niej dotrzeć i martwiłam się, że nigdy więcej mnie nie wysłucha. I co gorsza, że ja nigdy więcej jej nie usłyszę. Nie umiałam już nawet przypomnieć sobie brzmienia jej głosu.

Wycie syren karetki ma w sobie coś takiego, co wprawia w panikę. To wycie strachu. A tym razem syreny wyły z powodu kogoś, kogo znałam, więc strach stał się monstrualną bestią, opanował moje ciało i groził, że pochłonie mnie całą. Przełknęłam tkwiącą w gardle gulę i zaskoczyłam samą siebie słowami, że wsiądę do ambulansu razem z mamą. Wiedziałam, że powinnam przy niej być. Potrzebowała mnie, a ja nie miałam pojęcia, jak długo jeszcze będę mogła to powiedzieć.

W karetce było klaustrofobicznie ciasno. Mama leżała na noszach na kółkach podłączona do Bóg wie czego. Ratownik próbował nałożyć jej na twarz maskę tlenową, ale wciąż ją odtrącała. Im bardziej się starał, tym gwałtowniej reagowała. Mogłoby to być nawet śmieszne, gdyby nie było tak nieludzko przerażające.

‒ Ona tego nie chce – powiedziałam, stwierdzając oczywistość. ‒ Może pan przestać?

Wiedziałam, że ten człowiek tylko próbuje wykonywać swoją pracę, ale w tym momencie pragnęłam jedynie zapewnić mamie jak największy spokój.

Gdy dotarliśmy do szpitala, pielęgniarka zaprowadziła mnie do poczekalni. Niedługo przybył też tata z moimi młodszymi siostrami, April i Jamie. Miały zaledwie jedenaście i sześć lat i nie uświadamiały sobie, jak ponuro przedstawia się sytuacja.

‒ Czemu Holly mogła się przejechać karetką? – jęknęła Jamie.

‒ Zamknij się! – krzyknęła April. – Daj już spokój. Nie przestawałaś jęczeć przez całą drogę.

Tata starał się przybrać dzielną minę, ale widziałam, że jest bliski załamania.

‒ Wkrótce znów będziemy mogli zobaczyć mamę.

W końcu pozwolili nam wejść do maciupkiej sali bez okien. Wolałabym, żeby tego nie zrobili. To było w najlepszym razie przytłaczające. Woń środków odkażających i śmierci sprawiła, że miałam ochotę zakryć twarz. Mama leżała na łóżku podłączona do mnóstwa przewodów i rurek. Nie spała, ale teraz pojawiło się w niej coś innego. Patrząc wstecz, myślę, że zaakceptowała swój los. Walka była skończona. Moja żywiołowa, zabawna, piękna mama już odeszła.

April i Jamie przywarły do taty i zaczęły szlochać. Przytulił je opiekuńczo do swego boku, błądząc wzrokiem po pokoju. Wyglądał na zagubionego i zrozpaczonego. Przygryzł mocno dolną wargę, z pewnością aż do krwi. Musiałam wkroczyć do akcji.

Potarłam dłońmi czoło i powoli przysunęłam się do boku mamy. Nie miałam pojęcia, jak powinnam pożegnać się z nią po raz ostatni. Czułam, że mój umysł się wyłączył. Miałam ochotę uciec ile sił w nogach, ale zamiast tego spojrzałam jej w oczy i zaczęłam mówić:

‒ Do widzenia, mamo. Kocham cię. Będę za tobą bardzo tęsknić. – Ścisnęło mnie w gardle. ‒ Obiecuję, że będziesz ze mnie dumna.

Wzięłam ją za rękę i pocałowałam w policzek. Poczułam, jakby przelotnie uścisnęła mi dłoń, ale to musiało być pobożne życzenie. Zerknęłam za siebie na April i przywołałam ją skinieniem. Wzięła głęboki wdech, po czym ostrożnie ruszyła naprzód. Wyglądała na przerażoną.

‒ Do widzenia, mamo. – Pocałowała ją szybko w policzek, a potem pognała z powrotem do taty, pobladła i zrozpaczona.

Jamie, płacząc histerycznie, nie zgodziła się podejść bliżej do łóżka. Dlaczego nas to spotkało?

Zabrałam dziewczynki do domu, zostawiając tatę sam na sam z mamą. Gdy tylko dotarłyśmy na miejsce, zadzwoniła moja najlepsza przyjaciółka Audrey złakniona najświeższych nowin. Kochała moją mamę i często nazywała siebie czwartą Ashtonówną, bo w zasadzie mieszkała w naszym domu, odkąd skończyłyśmy pięć lat. Audrey była kimś więcej niż najlepszą przyjaciółką, była siostrą, którą sama wybrałam. Musiałam jej powiedzieć, jak bardzo chora jest mama, przez co cała sprawa nabrała jaskrawej realności. Zakończyłam rozmowę szybko, zanim przygniótł mnie żal.

Leżąc tej nocy w łóżku, patrzyłam, jak powoli mijają godziny na budziku. Czułam dojmującą samotność wraz z gniewem kipiącym w głębi mnie. Byłam zbyt młoda, by sobie z tym poradzić. Nie byłam na tyle silna. Nie chciałam być na tyle silna. Miałam tylko czternaście lat. Piętnaście, poprawiłam się, gdy na budziku minęła północ.

Kiedy przez żaluzje zaczęło przenikać światło dnia, usłyszałam, że samochód taty wtoczył się na podjazd. Zwlekłam się z łóżka i skierowałam do kuchni.

‒ Twoja matka umarła, Holly – szepnął ojciec.

Poczułam, że uginają się pode mną nogi.

Tych słów lękałam się od miesięcy. Byłam dojrzała jak na swój wiek – tak się dzieje z dziewczynką, która przygląda się, jak jej matka gaśnie – ale w tym momencie czułam się jak naiwne dziecko liczące na cud.

‒ Rano zatrzymało się jej serce. Nie można jej już było ocucić. – Nie mógł wydobyć z siebie głosu. – Już nie cierpi.

Słuchałam tego jednym uchem. Potrafiłam myśleć jedynie o ostatnim razie, kiedy ją widziałam.

Usiadłam na kuchennej podłodze, przytuliłam twarz do zgiętych kolan i pozwoliłam łzom płynąć. Opłakiwałam ból, jaki wycierpiała, odkąd rak powrócił jakiś rok temu. Opłakiwałam ogromną wyrwę, jaką pozostawiła w naszej rodzinie, i nieustanny żal, jaki musiał znosić mój ojciec. Opłakiwałam April i Jamie, które ledwie mamę znały, ale przede wszystkim łkałam, bo byłam słaba, a wiedziałam, że od tej pory muszę być silna...

Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin.

1

Dziesięć lat później

szystkiego najlepszego z okazji urodzin.

Ćwierćwiecze? Czułam się staro – naprawdę staro. Usłyszałam stuknięcie frontowych drzwi. Było zbyt wcześnie na wyjście do pracy, ale moje współlokatorki, Audrey i Zara, wiedziały, że w dzień moich urodzin trzeba mnie unikać. Miałam randkę z sofą, telewizją, pudełkiem chusteczek i moimi ulubionymi lodami. Stłumienie emocji zwykle nie stanowiło problemu – z wyjątkiem tego jednego dnia w roku, kiedy pozwalałam sobie otworzyć stare rany, odczuwać wszystko i przeżywać swój osobisty kryzys. Moja mama umarła na tę samą chorobę, która zabrała jej matkę, a przedtem jej babcię. Byłam tykającą bombą zegarową.

Jutro wrócę do udawania, że jestem silną, niezależną kobietą, czego wszyscy ode mnie oczekiwali.

Do udawania.

Wyszłam spod prysznica z wodą ściekającą z moich długich ciemnych włosów i wydało mi się, że słyszę znów trzaśnięcie frontowych drzwi.

‒ Ubierz się, Holly! – zawołał za drzwiami łazienki znajomy męski głos.

‒ Jason, co ty tu robisz? Zapasowy klucz masz tylko od nagłego wypadku. – Mimo że chroniły mnie zamknięte drzwi, byłam wstrząśnięta tym najściem i zakłopotana swoją nagością.

‒ To jest nagły wypadek. Musisz dziś przyjść do pracy, a ja wiedziałem, że nie odbierzesz telefonu. Podziękujesz mi, obiecuję.

‒ Z całą pewnością nie. Idź sobie!

Owinęłam się ciasno ręcznikiem i wymaszerowałam z łazienki zdecydowana wyrzucić go z mieszkania. Między nami nic nie było, ale gdy zobaczyłam go stojącego w moim salonie, w idealnie dopasowanym ciemnym garniturze opinającym szerokie barki, zadrżały pode mną kolana. No i proszę. Powinnam dziś wszystkich unikać. Wrażliwcy i marudy nie mają tu czego szukać.

‒ Gotowa do wyjścia? – spytał ze śmiechem, mierząc mnie wzrokiem.

‒ Jason, to tylko jeden dzień. Sądziłam, że akurat ty zrozumiesz.

‒ Holly, wiem, że to dla ciebie ciężki dzień, ale minęło dziesięć lat. Ona by chciała, żebyś była dorosła. – Podszedł i objął mnie. – Wczoraj wieczorem przyleciał z Londynu Ryan Davenport. Prosił, żeby przedstawić prezentację dziś po południu.

Wdychałam woń jego płynu po goleniu, walcząc z pragnieniem, by wtulić się w jego pierś i ukryć się przed światem.

‒ Nie możesz mnie zastąpić? – zapytałam. – Jestem pewna, że Slater nie będzie oponował. Znasz mój projekt niemal tak dobrze jak ja.

‒ Jeśli się nie pojawisz, Eva zdobędzie przewagę. Byliśmy razem w biurze wcześnie rano, kiedy odebraliśmy telefon. Była wyraźnie uradowana, że ciebie nie będzie. Spytałem Slatera, czy mogę pójść i cię przyprowadzić.

Eva „Zdzira” McCormack była moją arcyrywalką. Grała nieczysto i wciąż szukała jakiegoś sposobu, żeby podkopać moją pozycję. Byłyśmy dwójką najmłodszych architektów w firmie, ale nasze style projektowania były równie odmienne jak nasz wygląd i osobowość. Ona stawiała w projektach na blichtr i przepych, a ja zawsze dążyłam do powściągliwej elegancji i inteligentnych rozwiązań. Eva ze swoją figurą modelki, długimi karmelowymi włosami i przenikliwymi błękitnymi oczami była uosobieniem powszechnych męskich fantazji. Nie cofała się też przed popisywaniem się cyckami, jeśli dzięki temu mogła dostać to, co chciała.

Jason i ja studiowaliśmy razem architekturę na Uniwersytecie w Sydney i obojgu udało nam się zdobyć upragniony staż w firmie Slater Jenkins. Eva rozpoczęła staż w tym samym czasie, od razu mnie znielubiła i przez cały czas flirtowała z Jasonem. Parę miesięcy temu naszą trójkę poproszono o przedłożenie projektu na inwestycję firmy Davenport. Jason był już przeciążony obowiązkami. Pracował z drugim starszym wspólnikiem nad projektem dla Hongkongu, więc zrezygnował z tej okazji. Musiałam podjąć decyzję: rozczulać się nad sobą czy stawić czoło trudnościom, zmierzyć się ze światem i skorzystać z szansy. Był to jedyny dzień roku, kiedy pozwalałam sobie na słabość, ale dziś nie miałam wyboru.

Wdech, wydech.

O zachodzie słońca będę miała ten dzień za sobą na kolejny rok – mogłam się na to zdobyć. Kroczek za kroczkiem.

Zdecydowałam się na prostą ciemnografitową sukienkę-tunikę nałożoną na białą bluzkę koszulową oraz na moje ulubione czarne botki. Włosy ściągnęłam w koński ogon i trochę bardziej niż zwykle zadbałam o makijaż. Kiedy patrzyłam na swoje odbicie w lustrze, nie uszedł mojej uwagi smutek malujący się w szarozielonych oczach. Były to oczy mojej mamy – sarnie oczy. Audrey zawsze mi powtarzała, że są egzotyczne i zniewalające. Dziś przypomniały mi nieobecne spojrzenie, o którym starałam się zapomnieć przez minione dziesięć lat.

Wdech, wydech.

‒ Wiesz, że przez ciebie nie spojrzę na inne kobiety, prawda? – jęknął Jason, gdy wynurzyłam się z łazienki.

‒ Dzięki, Jase, ale nie musisz być dziś dla mnie miły. Ze mną wszystko dobrze.

‒ Nie jestem miły, tylko szczery.

Zważywszy na mój chwiejny stan emocjonalny, jego szczerość wytrącała z równowagi.

‒ Miejmy to już za sobą – stwierdziłam stanowczo. – Dziś wieczór będę potrzebowała wina. Sporo wina.

2

edną z wielu przyjemności mieszkania w centrum była możność dotarcia do pracy na piechotę. Audrey, Zara i ja zajmowałyśmy luksusowy apartament z trzema sypialniami, z widokiem na Hyde Park, na południowo-wschodnim krańcu centralnej dzielnicy Sydney. Tato Zary kupił go dla niej, kiedy ukończyła prawo. Płacony przez nas czynsz był ułamkiem ceny rynkowej. Audrey i ja poznałyśmy Zarę podczas kursu wprowadzającego na uniwersytecie. Chociaż Audrey słabo się orientowała w przestrzeni, była przekonana, że wie, gdzie się znajdujemy. Kampus uniwersytecki był istnym labiryntem i zgubiłyśmy się całkiem. Natknęłyśmy się na Zarę, równie zdezorientowaną, i w trójkę rozpracowałyśmy mapę. Zara była niokiełznana i szalona, a zarazem miła i szczodra. Spędzałyśmy we trójkę niemal każdą wolną chwilę. Wkrótce po rozpoczęciu zajęć miałam wykonać zadanie w parze z Jasonem i nasze trio niebawem zmieniło się w nierozłączną czwórkę.

Gdy wyszłam na zewnątrz, powitał mnie cudowny zimowy dzień – taki, jak lubię. Czyste błękitne niebo i chłodny wietrzyk. Idealna pogoda na narty, pomyślałam. Mama uwielbiała jeździć na nartach. Otuliłam się szczelniej szalikiem i płaszczem, odganiając tę myśl.

‒ Wszystko dobrze? – spytał Jason, widząc, że pocieram dłonią czoło i mam zafrasowaną minę.

‒ Taaak, wszystko gra. Troszkę się denerwuję i tyle.

Objął mnie przez plecy i przyciągnął blisko do siebie.

‒ Potrzebna mi kawa – oznajmiłam, świdrując wzrokiem kawiarnię na dole naszego biurowca.

‒ Dobrze. Dam znać Slaterowi, że już idziesz. Do zobaczenia na górze.

‒ Dzięki, Jason.

‒ Kocham cię, Hol.

‒ Wcale nie.

Zaśmiał się na moją standardową odpowiedź, kierując się ku drzwiom obrotowym.

‒ Cześć, piękna. To co zwykle? – spytał mój najulubieńszy barista na świecie.

‒ Co ja bym bez ciebie zrobiła? – Zapłaciłam niebotyczną cenę za swoją ukochaną używkę, po czym znalazłam stolik przy oknie i usiadłam, by nieco się zmotywować.

Gapiłam się przez okno na przechodniów, zauważając najdrobniejsze detale, i próbowałam sobie wyobrazić, jak wygląda ich życie. Zawsze to robiłam, kiedy potrzebowałam się odprężyć. Dzięki temu zapominałam o własnych problemach.

Dwaj starsi panowie w obcisłych kolarskich spodenkach z lycry przetruchtali obok, machając do mnie. Ufff. Nieco rozmamłany biznesmen zerkał co chwila na zegarek, na poły idąc, na poły podbiegając pod górę. Uśmiechnęłam się do siebie. Zaspał. Pragnie, żeby czas zwolnił. Musi dotrzeć za biurko, zanim jego szef wyjdzie z porannego zebrania. Za to jakaś kobieta powolutku pchała podwójny wózek. W rzadkich chwilach, kiedy bliźniaki pogrążone są we śnie, spogląda tęsknie na wznoszące się wokół biurowce. Wspomina wspaniałe życie, jakie wiodła przed urodzeniem dzieci, i zastanawia się, czemu jej doskonałe umiejętności mediacyjne nie mają szans w starciu z maluchami. Dwie panie w średnim wieku w źle dopasowanych kostiumach uśmiechnęły się protekcjonalnie do matki, a potem potrząsnęły głowami i przewróciły do siebie oczami, wyraźnie zirytowane nieporęcznym wózkiem. Niechętnie usunęły się na bok, by zrobić jej przejście.

Pochłonięta obserwacją ludzi, uświadomiłam sobie nagle, że ktoś stoi przy moim stoliku. Uniosłam wzrok i gwałtownie wciągnęłam powietrze, oby nie nazbyt głośno.

‒ Nie obrazisz się, jeśli się dosiądę? – spytał najbardziej zmysłowym głosem, jaki kiedykolwiek słyszałam. – Wszystkie miejsca są zajęte.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, rozległo się wołanie Darrena:

‒ Hotty, odtłuszczone cappuccino!

Odezwij się, Holly. Powiedz coś, przedstaw się. Przestań się gapić na tego przystojniaka i powiedz coś inteligentnego!

Jąkając się, wymamrotałam odpowiedź.

‒ Ehm... Cześć, jestem Hotty... o Boże... to znaczy Holly. Miło cię poderwać. To znaczy poznać! O Boże... ehm. – Spuściłam oczy na buty, by przerwać kontakt wzrokowy.

Słowo daję, Holly. Kim jesteś i co zrobiłaś ze swoim mózgiem?

‒ Cześć, Hotty. Mnie też bardzo miło cię poderwać.

Patrząc na ten uśmiech, mogłabym zapomnieć, jak się nazywam. Och, zaraz, przecież już to zrobiłam.

‒ Ehm… usiądź. Wezmę tylko kawę. – Całkiem straciłam głowę przez tego boskiego faceta stojącego tak blisko mnie. – Przepraszam za Darrena. Zawsze nazywa mnie Hotty, lubi mnie peszyć.

‒ Myślę, że Darren ma na ciebie chrapkę, Holly. Zresztą trudno mi go winić. Przyniosę ci kawę.

Omiótł mnie wzrokiem, po czym znów spojrzał mi w oczy na dłuższą chwilę, zanim oddalił się po kawę. Był fascynujący.

‒ A tak w ogóle jestem Ryan – powiedział, gdy wrócił z kawą w ręku.

Zważywszy, że szczyciłam się słusznym wzrostem metr siedemdziesiąt, Ryan musiał mieć ponad metr osiemdziesiąt. Wydawał mi się onieśmielający, choć też dziwnie pociągający. Zdecydowanie starszy ode mnie, choć trudno było zgadnąć o ile lat. Tak na oko sądząc, był koło trzydziestki. Miał krótkie ciemnoblond włosy i oliwkową karnację, ale to jego oczy zdumiewały. Były w najgłębszym odcieniu błękitu, jaki kiedykolwiek widziałam. Jedyny kolor, jaki oddałby im sprawiedliwość, to szafir. Czułam się tak, jakbym mogła zajrzeć przez te oczy do głębin jego duszy. Naprawdę tak właśnie pomyślałam? Plotłam coś jak niemądry zakochany podlotek.

Niedobrze.

Rayn zajął miejsce naprzeciwko mnie i sączył kawę. Nie odrywał ode mnie wzroku.

‒ I co cię tak zauroczyło tam, na zewnątrz?

‒ Och, ehm, obserwowanie ludzi mnie odpręża.

Wydawał się prawdziwie zainteresowany.

‒ Dlaczego?

‒ Nie wiem. Może po prostu lubię dla odmiany pomyśleć o czyimś życiu – odparłam z nietypową jak na mnie szczerością. – Jestem we własnym świecie, a oni w swoich. To taka moja zabawa w wyobrażanie sobie ich życia.

‒ No dobrze, wypróbuj ją na mnie.

‒ Co masz na myśli?

To był jakiś kosmos. Dopiero co poznałam tego człowieka, a już gawędziliśmy jak starzy przyjaciele. Z jakiegoś powodu czułam się swobodnie w jego towarzystwie pomimo jego onieśmielającego uroku.

‒ Cóż, nie znasz mnie, więc opisz życie, jakie dla mnie wymyśliłaś, jakbym akurat przeszedł za oknem.

‒ Dobrze, zastanówmy się. – Zagapiłam się za okno i wyobraziłam sobie przechodzącego Ryana. – Masz dobrą pracę, być może coś kreatywnego. Musisz podejmować decyzje. Jesteś w drodze na ważne spotkanie.

Ryan pokręcił głową i zaśmiał się, wyraźnie ubawiony tą zabawą. Pochylił się do przodu.

‒ Mów dalej.

Zanim to zrobiłam, wzięłam głęboki oddech.

‒ Dobrze. Mieszkasz ze swoją dziewczyną w Mosman. W prawej ręce, którą trzymasz w kieszeni, ściskasz niebieskie pudełeczko. To diamentowy pierścionek zaręczynowy, który właśnie kupiłeś u Tiffany’ego. W ten weekend zamierzasz poprosić ją o rękę. Twoi rodzice będą wniebowzięci. Są wzorem szczęśliwego małżeństwa, mieszkają w rezydencji z widokiem na Balmoral Beach. Twoja siostra, Margot, jest pediatrą. Wyszła za swojego ukochanego z liceum, Joshuę, który też jest lekarzem. Obecnie przebywa za granicą, pracując jako wolontariusz dla organizacji Lekarze bez Granic.

‒ O mój Boże, Holly. Jesteś przezabawna – zachichotał. – Naprawdę to widzisz, patrząc na mnie? Szablonowe idealne życie?

‒ To tylko głupia zabawa, którą rozgrywam w swojej głowie, mądralo. Spróbuj ty.

‒ Zignoruję to, że właśnie nazwałaś mnie „mądralą”. Dobra, zastanówmy się. Właśnie cię ujrzałem przechodzącą za oknem. Zerknęłaś w moją stronę, bo spójrzmy prawdzie w oczy, jestem tak przystojny… – Przechylił głowę i poruszył brwiami, starając się zachować powagę.

‒ Zapewne spojrzałam na Darrena. Wygląda lepiej niż ty.

Dostrzegłam przebłysk zazdrości, gdy zerknął na baristę.

‒ Jesteś zdecydowanie najpiękniejszą kobietą, jaką kiedykolwiek widziałem, ale jest w tobie smutek, który czuję się zmuszony zrozumieć. Może dopiero co zerwałaś z chłopakiem albo straciłaś pracę. Pobiegłbym za tobą i poprosiłbym, żebyś wypiła ze mną kawę.

‒ Nie masz pojęcia, co to uczciwa gra, prawda? – zapytałam, kręcąc głową. – Ty też powinieneś mnie obdarować idealnym życiem.

‒ I tak zrobiłem. – Oparł się o krzesło i rozbroił mnie kolejnym uśmiechem. – Właśnie miałaś mnie poznać.

Gładko wybrnął.

‒ Dlaczego powiedziałeś, że wyglądam smutno? – spytałam mimo woli.

‒ Dlaczego powiedziałaś, że zamierzam oświadczyć się dziewczynie?

‒ Punkt dla ciebie. Czyli nie było w tym ani trochę prawdy?

Zamknij się, Holly, i to już. Ależ z ciebie wkurzająca masochistka!

‒ Twoje oczy. Masz twarz i ciało, o które mężczyźni toczyliby boje, ale kiedy się uśmiechasz, ten uśmiech nie sięga oczu. Nie zrozum mnie źle, są piękne i kuszące, ale nie potrafisz ukryć obecnego w nich smutku.

Kto mówi takie rzeczy osobie, którą dopiero co poznał?

Moje dzwonki alarmowe rozbrzęczały się na całego. Musiałam uciekać. Czy naprawdę byłam dziś tak oczywista? Jak zdołam wziąć się w garść podczas prezentacji, skoro człowiek, którego dopiero co poznałam, potrafił tak łatwo przejrzeć mnie na wskroś?

‒ Lepiej zacznę się zbierać. Miło było cię poznać, Ryanie.

Odsunęłam krzesło i spróbowałam wdzięcznie wstać, ale pasek od mojej torby z laptopem oplątał mi kostkę. Omal nie upadłam jak długa. Rany. Z tym mężczyzną koniec będzie równie żenujący jak początek. Z przerażeniem poczułam, że w moich smutnych oczach wzbierają łzy.

Zagapiłam się na niego, a on odwzajemniał moje spojrzenie. Na myślo tym, że nigdy więcej go nie zobaczę, coś ścisnęło mnie w piersi. Źle było go opuszczać, ale wydawało się to najbezpieczniejszym rozwiązaniem.

‒ Dokończ kawę, Holly.

‒ Przepraszam – odparłam, podając mu rękę. – Naprawdę muszę iść. Bardzo miło było cię poznać.

Kiedy ujął moją dłoń w swoją, przy dotknięciu jakby przeszył mnie prąd. Wyrwałam mu ją i ruszyłam ku wyjściu. Nie mogłam się jednak oprzeć i na odchodnym zerknęłam na niego. Patrzył prosto na mnie tymi przenikliwymi błękitnymi oczami. Trudno było mu odmówić fizycznej atrakcyjności, ale nie dlatego musiałam odejść. Ten mężczyzna stanowił dla mnie niebezpieczne terytorium. Przystanęłam, by odetchnąć świeżym powietrzem przed pracą, wyjęłam telefon z torebki i szybko napisałam esemesa do Audrey:

Musiałam powlec się dziś do pracy. Niedobrze.

Poznałam w kawiarni zabójczo przystojnego faceta. Opowiem Ci wszystko wieczorem :*

Audrey odpisała, zanim zdążyłam wejść do holu:

Och, Hol, mam nadzieję, że u Ciebie wszystko dobrze.

Dziś drinki po pracy. Zobaczymy, czy będziesz na nogach, kiedy wrócę do domu. Chcę usłyszeć szczegóły o tym gościu! Uściski :*

3

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Spis treści:

Okładka

Karta tytułowa

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Rozdział 36

Rozdział 37

Rozdział 38

Rozdział 39

O autorce

Podziękowania

Karta redakcyjna

TYTUŁ ORYGINAŁU:

The Holly Project

Redaktor prowadząca: Ewelina Sokalska

Redakcja: Bożena Sęk

Korekta: Ewa Popielarz

Opracowanie graficzne okładki: Łukasz Werpachowski

Zdjęcie na okładce: © XiXinXing (Shutterstock.com)

Copyright © 2014 The Holly Project by Kate Sterritt

Copyright © 2019 for the Polish edition by Wydawnictwo Kobiece Łukasz Kierus

Copyright © for the Polish translation by Małgorzata Bortnowska, 2019

Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie elektroniczne

Białystok 2019

ISBN 978-83-66436-03-9

Bądź na bieżąco i śledź nasze wydawnictwo na Facebooku:

www.facebook.com/kobiece

Wydawnictwo Kobiece

E-mail: redakcja@wydawnictwokobiece.pl

Pełna oferta wydawnictwa jest dostępna na stronie

www.wydawnictwokobiece.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Rek