Żaneta Dębska

Zespół nocnego jedzenia

Użyj 10 wskazówek, aby poradzić sobie z NES

© Żaneta Dębska, 2025

Dzięki tej publikacji poznasz drogę autorki do poradzenia sobie z syndromem nocnego jedzenia, tak zwanym NES. Autorka dzieli się dotarciem do źródła swojego problemu i emocji z tym związanych. Opisuje metody, które odkrywa dzięki współpracy z profesjonalnym dietetykiem klinicznym. Opis drogi do zdrowszego stylu życia przeplata się z osobistymi zapiskami autorki, w temacie rozwoju osobistego i życiowych przemyśleń.

ISBN 978-83-8414-177-9

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Zespół nocnego jedzenia

2. Wstęp

3. Pierwsza pomocna opinia dietetyka

1. „Wskazówki do napisania wizji

2. 10 wskazówek — co pomaga w Zespole nocnego jedzenia?

4. Przykładowy jadłospis

1. Propozycja I

2. Propozycja II

3. Propozycja III

5. Zakończenie

Zespół nocnego jedzenia.

Użyj 10 wskazówek, aby poradzić sobie z NES.

Książkę tę dedykuję każdej osobie mierzącej się z wyzwaniami dotyczącymi odżywiania się.

Warto walczyć o zdrowie i dobre samopoczucie. Nie jesteśmy sami i ja w wieku 39 lat zrozumiałam, że inwestycja w dietetyka klinicznego ma sens. Zaczęłam też głośno mówić o swoim problemie z NES, co uwolniło mnie od wewnętrznego lęku. Cieszę się, że w tej podróży zrozumiałam, że jako ludzie mierzymy się z różnymi wyzwaniami i warto wyciągnąć lekcje z wyzwań, które to przed nami stawia los.

Nikt z nas nie jest lepszy, czy gorszy. Jesteśmy inni i to jest piękne. Chcę ponad wszystko skupić się na swoim rozwoju, kochać siebie i innych. Pozwolić jednak ponad wszystko sobie na spokój i szczęście.

„Z miłością czynię dla mojego ciała wszystko, co mogę, by pomóc mu zachować idealne zdrowie”.

Louise Hay

Wstęp

Dlaczego zdecydowałam się napisać tego e-booka?

Nie pamiętam dokładnie, kiedy zauważyłam u siebie problem z nocnymi wędrówkami do lodówki. Pamiętam jednak, kiedy po raz pierwszy zastosowałam dietę odchudzającą. Miałam wówczas 15 lat i była to dieta 1000 kalorii.

Odkąd pamiętam stosowałam przeróżne diety odchudzające, często były to tak zwane: „diety cud”. Zdarzały się w moim życiu również epizody jedzenia nocnego. Tak naprawdę za coś nieprawidłowego zaczęłam to uważać dopiero po dwudziestym roku życia. Wtedy chyba naprawdę zaczęłam zauważać ten problem. Nie miałam wówczas nadwagi, ale bardzo dbałam o dietę, przynajmniej w ciągu dnia.

Nocami zdarzało się jednak coś dziwnego. Wybudzałam się w środku nocy i jakby w pół śnie szłam do lodówki, czy szafki, aby zjeść coś, czego z pewnością nie zjadłabym w ciągu dnia.

Funkcjonowałam z tą dolegliwością przez wiele lat, a jednak dopiero przed czterdziestką zaczęła mi ona szczególnie doskwierać. A wszystko dlatego, że problem się nasilił i przytyłam, co sprawiło, że się źle poczułam. Nie miałam jeszcze nadwagi, ale brakowało mi do tego stanu już niewiele, a bardzo nie chciałam do niego dopuścić.

Tym bardziej było dla mnie frustrujące, że w ciągu dnia naprawdę dbałam o dietę i ruch. Nocne napady głodu nad którymi widocznie nie miałam kontroli niweczyły moje wysiłki. Świadomość braku kontroli nad tymi epizodami dodatkowo nasilały we mnie poczucie beznadziejności.

Zaczęłam wtedy szukać wszelkich informacji na ten temat. Co mi jest? Czy ta choroba ma nazwę? Czy są inni ludzie, którzy mają podobne symptomy? Przeszukiwałam sieć, fora, szukałam badań, książek, informacji. Ku mojemu zdziwieniu było niezwykle mało informacji na ten temat. Dowiedziałam się tylko, że najprawdopodobniej cierpię na zespół jedzenia nocnego, zwanym też NES, sleep-related eating disorder — SRED, night eating disorder) i że jest to zespół zaburzeń odżywiania związany także z zaburzeniami snu.

Na forach znalazłam kilka wpisów ludzi, którzy cierpieli na podobny problem, w większym lub mniejszym stopniu, ale informacji tych było wciąż niewiele. Nie wspominając już o tym, że nie znalazłam żadnych wskazówek odnośnie tego, co powinnam zrobić, by poczuć się lepiej.

Wtedy zdecydowałam się opowiedzieć o swoim problemie kilku najbliższym osobom. Było to dla mnie trudne, gdyż wstydziłam się swojego problemu.

Pierwszą osobą, której się zwierzyłam był mój mąż. Poprosiłam go przy okazji, by nocami zwrócił na mnie uwagę i postarał się pilnować. Niestety z uwagi na wykonywaną pracę, mój mąż dwa razy w tygodniu śpi poza domem. Dodatkowo, nawet przebywając w domu nie zawsze wybudzały go moje wędrówki, a wręcz lunatykowanie. Było mi jednak lżej, że ktoś wie o moim problemie. Miałam nadzieję, że choć czasami będzie w stanie mi pomóc, wybudzając w nocy w przypadku lunatykowania.

Pamiętam, że jedną o osób, której również się zwierzyłam ze swojego problemu była moja przyjaciółka, Natalia. Ku mojemu zaskoczeniu Natalia powiedziała, że zna doskonale ten problem i te dolegliwości. Jej mama cierpi na nie od lat.

Natalia martwiła się o nią gdyż ta, zupełnie tego nie kontrolując, jadała w łóżku ogromne ilości jedzenia w nocy. Moja przyjaciółka obawiała się, że jej mama może się nocy zadławić lub w inny sposób zrobić sobie krzywdę. Byłam w szoku, bo pierwszy raz usłyszałam, że jest ktoś jeszcze. Ktoś, kto boryka się z tym samym problemem co ja. Poczułam, ze nie jestem w tym sama.

Czyli jest nas więcej. Jak zatem możemy z tym walczyć? Jak możemy sobie pomóc? Te i inne pytania gościły w mej głowie. Zaczęłam swoją walkę o choć odrobinę poprawy swojego stanu zdrowia. Postanowiłam, że szukając pomocy dla siebie, opiszę swoją historię, by pomóc komuś, kto być może zmaga się z podobnymi dolegliwościami i dopiero zaczyna szukać pomocy.

Pierwsza pomocna opinia dietetyka

23.06.2024r.

W czerwcu tego roku natknęłam się na wpis na facebooku dotyczący NES. Wpis był co prawda dość krótki, ale pokazywał problem związany z zespołem nocnego jedzenia. Autorką tekstu była dietetyczka kliniczna, Katarzyna Piskorz. Postanowiłam do niej napisać. Opisałam swój problem, jak dokładnie wygląda i poprosiłam o opinię, czy jakiekolwiek rady. Katarzyna odpisała, że chętnie umówi się ze mną na rozmowę telefoniczną.

Podczas rozmowy zadała mi wiele trafnych pytań związanych z dzieciństwem, ale i moim obecnym sposobem odżywiania się. Jej zdaniem wybudzanie się w nocy jest skutkiem przyjmowania przeze mnie zbyt małej ilości kalorii w ciągu dnia. To by się zgadzało, bo zazwyczaj jem bardzo zdrowo i staram się o to dbać. Z pewnością bywa, że jem za mało z uwagi na to, że chcę schudnąć, a niestety skutek okazuje się odwrotny od zamierzonego.

Kasia zaproponowała mi ułożenie planu żywieniowego i zapewniła, że pomoże mi on uporać się z NES.

Zapytałam ją, czy miała kiedykolwiek przypadek pacjenta z objawami zespołu nocnego jedzenia. Niestety byłam jej pierwszym takim przypadkiem. Trochę mnie to zmartwiło, ale mimo wszystko postanowiłam spróbować. Na wstępną konsultację umówiła mnie w terminie 16 lipca.

02.07.2024r.

Dziś w nocy powtórzył się epizod z jedzeniem. O godzinie 24.00 zjadłam kilka plasterków szynki z indykiem. Pamiętam, że pomimo bycia w stanie półświadomości, jakby w śnie, byłam na tyle przytomna, by wybrać do zjedzenia coś w miarę zdrowego. Gdybym miała wskazać przyczynę wybudzenia się i jedzenia o tej porze, powiedziałabym, że czułam faktycznie głód. Byłam głodna i nie myślałam w tamtym momencie o skutkach jedzenia w środku nocy, nie myślałam trzeźwo. Moje myśli wówczas krążyły tylko wokół jedzenia.

09.07.2024r.

Po konsultacji z Katarzyną pewne jest jedno. Mam problem z prawidłowym układaniem swojego menu. Najprawdopodobniej jem za mało w ciągu dnia (chcąc schudnąć) i w efekcie mam napady głodu (wieczorami lub w nocy). Katarzyna powiedziała, że nie ułoży mi diety zanim nie otrzyma moich wyników badań czym zmobilizowała mnie do zrobienia ich po wielu latach zwlekania. Jestem niestety jedną z tych kobiet, które niemądrze boją się badań i nie robią ich ze względu na strach przed złymi wynikami. Wolę nie wiedzieć — myślałam od lat. Obłęd, że nawet mojemu mężowi, który jest bardzo dobrym lekarzem, nie udało się mnie przekonać przez kilka poprzednich lat do zrobienia badań. Wyjątkiem dla mnie była ciąża i wtedy faktycznie — badał się bardzo regularnie, nie miałam zresztą wyboru.

Postanowiłam do tego czasu wdrożyć do swojego życia nawyk codziennego spisywania co jem, łącznie z zapisywaniem wszystkich epizodów wybudzania się w nocy na jedzenie. Nawyk badania się regularnie również wprowadzę. Bez dwóch zdań!!!

21.07.2024r.

W dniu jutrzejszym zrobię badania. Staram się ostatnio jeść więcej w ciągu dnia, ale wieczorami faktycznie mam tendencje do jedzenia małych porcji kolacji lub całkowitego jej pomijania. Wtedy faktycznie najczęściej pojawiają się napady głodu wieczorami lub w środku nocy.

Trudno mi pojąć, że chcąc schudnąć powinnam jeść. Wciąż krążą w mojej głowie pomysły, na zastosowanie diet cud. Cały tydzień tylko banany lub jabłka. Dieta jajeczna. Dieta kapuścina. I tak dalej i tak dalej. Myślę, że sporo kobiet wie o czym piszę. Jednak po latach wyniszczania organizmu widzę, że naprawdę przestało to w moim przypadku przynosić jakiekolwiek pozytywne rezultaty. Wręcz przeciwnie. Dlatego tak bardzo mi zależy, żeby na stałe wprowadzić naprawdę zdrowe nawyki na całe życie i dzięki temu nie tylko mieć zdrową sylwetkę, ale i być zdrową kobietą bez nocnych napadów głodu. Niezależnie od tego, czy będę wtedy szczupła, czy niekoniecznie. Chcę być przede wszystkim ZDROWA.

Te nocne napady głodu, gdybym Ci miała przybliżyć problem, są naprawdę dla mnie trudne.

Nie tylko dlatego, że przez nie się niweczą starania zdrowej diety, którą stosuję cały dzień. Nie tylko dlatego, że przez to wybudzanie w nocy rano czuję się totalnie niewyspana, zmęczona i rozbita. Najgorsze jest dla mnie poczucie braku kontroli nad własnym życiem.

Nigdy nie miałam, na szczęście problemów z anoreksją, czy bulimią, ale podejrzewam, że te choroby muszą być niezwykle trudne do wyleczenia. Skoro u mnie NES wywołuje tyle emocji i tyle starań, rozumiem, jak trudne muszą być poważniejsze zaburzenia odżywiania. Powinniśmy zrobić wszystko, by osoby na nie cierpiące otrzymywały najlepszą pomoc. Pomoc taka powinna być łatwo dostępna i darmowa. Zresztą podobnie jak każda pomoc psychologiczna.

W naszym kraju niestety, brakuje tej pomocy. Łatwej jest uzyskać receptę na jakikolwiek problem niż zajrzenia w niego głębiej. Lek tylko minimalizuje objawy, a przyczyna dolegliwości pozostaje. Dodatkowo leki oczywiście uzależniają i mają cały szereg skutków ubocznych.

Ludzie w Polsce boją się mówić o swoich problemach. Być może dlatego naprawdę nie mogę znaleźć dietetyczki do której zgłosił się klient z NES?

Jakiś czas temu zapytałam znaną i cenioną dietetyczkę, Justynę Świetlicką, czy kiedykolwiek ktoś z NES zgłosił się do niej o pomoc. Odpowiedziała, że nie. Co więcej podpytała o ten temat w swojej branży i napisała, że niestety nie może mi nawet polecić żadnego innego dietetyka, który by pracował z osobą z NNES.

Serio? Naprawdę nie ma więcej takich osób? Ciężko mi i w to uwierzyć. Pewnie gdybym miała kilka lat mniej uwierzyłabym, że faktycznie coś ze mną jest nie tak i zamknęłabym się w sobie.

Ponieważ jestem jednak przed czterdziestką i myślę, że dość świadomą kobietą, zdecydowałam się poruszyć ten temat.

Jest to dla mnie wyzwanie. Jasne, że jest mi niezwykle trudno pisać o swoich dość wstydliwych problemach. Jeśli jednak pamiętnik z mojej walki o zdrowie komuś pomoże, zrobię to. By może więcej osób z NES szuka jakichkolwiek porad i wskazówek w tym temacie. A może samo przeczytanie o tym, że nie są w tym sami podniesie ich na duchu?

Tego właśnie pragnę. Byś zrozumiał, zrozumiała, że jest nas więcej.

02.08.2024r.

Zrobiłam badania i ku mojemu zdziwieniu, wyniki wyszły dobre. Katarzyna przygotowała dla mnie dietę na dwa tygodnie o kaloryczności 1600 kalorii.

Posiłki są pyszne i łatwe w przygotowaniu. Największym wyzwaniem jest dla mnie zaniechanie prób zmniejszania liczby kalorii. Oczywiście staram się tego nie robić. Wiem już przecież, że takie zachowania przynoszą w moim przypadku tylko i wyłącznie odwrotny skutek.

Bywają też jednak momenty, gdy jestem głodna pomiędzy posiłkami. Postanowiłam zapytać swoją dietetyczkę co robić w takich właśnie momentach.

Dała mi świetne wskazówki i podzielę się nimi z Tobą:

Na początek zaleca się wypić szklankę wody. Jeśli po wypiciu wody człowiek czuje się nadal głodny można wypić sok warzywny lub zjeść niskotłuszczowy jogurt i garść orzechów.

Takie wskazówki bardzo mi pomagają.

Żałuję, że nie zdecydowałam się wcześniej na pomoc dietetyka klinicznego. Żałuję również tych wszystkich diet-cud, podczas których źle się czułam i głodowałam. Teraz widzę, że do odchudzania naprawdę można podejść z głową i rozsądkiem. Odchudzać się, ale jednocześnie jeść i czuć się dobrze. Mam nadzieję, że dalsze tygodnie diety pójdą mi sprawnie choć w międzyczasie mam zaplanowany urlop, co nieco komplikuje plan diety.

W przyszły wtorek jestem umówiona z Katarzyną na konsultację i jestem bardzo ciekawa jej rezultatów.

13.08.2024r.

Jakiś czas już stosuję dietę ułożoną przez moją dietetyczkę kliniczną. Przy okazji uważnie obserwuję swój organizm.

Dwa razy w ostatnim czasie postanowiłam zrezygnować z kolacji i właśnie w te dni wstawałam w środku nocy, żeby coś zjeść. Czułam się wtedy głodna.

Jedząc wszystkie posiłki z jadłospisu mojej diety redukcyjnej jestem najedzona. Jeśli zjadam kolację pozostaję najedzona do rana, a rano, kiedy robię się już głodna, z przyjemnością zjadam śniadanie o godzinie 7.30.

Jeśli więc ktokolwiek z was ma problem z NES najwłaściwszym rozwiązaniem będzie skorzystanie z dietetyka klinicznego, który zaplanuje dla Was odpowiednią dietę.

Czy chudnę szybko? Absolutnie nie. Chudnę powoli, bo około pół kilograma tygodniowo.

Jestem jednak na swojej obecnej diecie najedzona, pełna energii i radości z życia.

Cenię też sobie w trakcie korzystania z diety z możliwości konsultacji z Panią Kasią w każdej interesującej mnie kwestii.

Niedługo jadę na wakacje w miejsce, gdzie nie będzie zbyt wiele możliwości w wyborze menu. Będą tam tylko standardowe obiady domowe lub fast foody. Pani Kasia doradziła, aby w takim przypadku zjeść zupę i z obiadu tylko mięso lub rybę z surówką. Jeśli zaś na obiad będzie makaron, doradziła, aby zjeść połowę porcji. Podpowiedziała też z jakich gotowych dań, dostępnych w sklepach mogę skorzystać na kolację.

To wsparcie jest nieocenione. Pozwala sobie uświadomić, że na wiele problemów można znaleźć rozwiązanie. Daje też poczucie, że nie jesteśmy sami, że w naszej walce o zdrowie jest obok nas osoba, która w razie takiej potrzeby wyciągnie pomocną dłoń.

16.08.2024r.

Wczoraj odwiedzili nas nowi znajomi. Rodzice przyjaciółki z przedszkola mojego pięciolatka. Kiedyś przelotem spotkałam już mamę Mariki: Dominikę. Wcześniej odwiedzała nas sama dziewczynka, a po wizycie odprowadzaliśmy małą do domu. Wczoraj jednak odwiedzili nas całą rodziną.

Zrobiliśmy grilla, piliśmy czerwone wino i szybko się otworzyliśmy przed sobą. Nie wiem nawet kiedy, zwierzyłam się z mojej obecnej współpracy z dietetyczką. Powiedziałam też o swoich nocnych wędrówkach do lodówki i że mąż początkowo nie mógł mi uwierzyć, że borykam się z takim problemem.

Dla niego była niezrozumiała cała sytuacja budzenia się w nocy, a wręcz lunatykowania i częstego niepamiętania całej sytuacji rano.

Dopiero z czasem coraz bardziej dostrzegał wagę sytuacji.

Nasi nowi znajomi prawie natychmiast przyznali, że On Martin, ma ten sam problem. Otóż budzi się prawie co noc, dokładnie o godzinie 2.00 i je słodycze. Próbuje ich nie kupować, nie trzymać pod ręką, ale zwierzył się, że i to nie zawsze pomaga. Kiedy w domu nie ma typowych słodyczy, szuka dżemów, powideł. Czegokolwiek, co ma słodki smak.

Dominika przypomniała sobie również o swojej koleżance z którą kiedyś mieszkała. Koleżanka ta, wręcz błagała ją, by chowała na noc przed nią jedzenie. Dominika podobno starała się to robić i była często w szoku, gdy obudzona w środku nocy widziała koleżankę zajadającą ukryte skrzętnie przez nią smakołyki.

— To było dla mnie nie do uwierzenia, że moja koleżanka potrafiła znaleźć w tak wyszukanych kryjówkach smakołyki — wspominała Dominia.

Tak, czy inaczej ta koleżanka z roku na rok coraz bardziej przybierała na wadze. W końcu było z nią tak źle, że była zmuszona poddać się operacji zmniejszenia żołądka. Najprawdopodobniej po operacji schudła, ale co nocnym jedzeniem, nikt nie wie. Jestem ciekawa, czy udało się jej pożegnać nie tylko ze zbędnymi kilogramami, ale i z zespołem nocnego jedzenia.

Widzę wyraźnie, że jest takich osób więcej, że nie jestem sama. To dodaje mi pewności siebie, akceptacji swojego problemu. Chciałaby, aby osoby mierzące się z tego typu problemami mieli odwagę o nich mówić i szukać dla siebie pomocy. Wierzę, że nawet sama rozmowa z osobami mierzącymi się z podobnymi wyzwaniami ma sens. Dla mnie na pewno ma to ogromne znaczenie.

18.08.2024r.

Zarówno wczoraj jak i dwa dni temu mieliśmy w domu gości i grillowaliśmy. Ponieważ ostatnio przyglądam się sobie bardziej, wyraźnie widzę, że tego typu sytuacjach towarzyskich mam problem. I nie chodzi tylko o to, że jem wtedy więcej na samej imprezie. Większym problem jest to, że po imprezie, gdy nie ma już gości zjadam resztki, nawet jeśli nie jestem głodna. Sprzątając kuchnię zamiast wyrzucić niezjedzone resztki lub schować je do lodówki, jem.

Jest to coś, nad czym chcę popracować i zmienić to. Zamierzam wprowadzić więcej uważności do swojego życia w sytuacjach, w których dostrzegam, że tego wymagają, nad tym zamierzam się skupić w najbliższym czasie.

Jest jeszcze coś. Akceptacja ciała, Ważę obecnie więcej niż zazwyczaj, ale staram się z całych sił akceptować siebie tak samo mocno. Dbać o siebie i kochać siebie tak samo, jak wtedy, gdy ważyłam mniej. Kupiłam sobie kilka rzeczy o rozmiar większych, aby czuć się komfortowo i wygodnie w ubraniach. Wiem przecież, że kobieta w każdym rozmiarze jest piękna i może zachwycać.

To, na czym mi zależy, to wprowadzenie zdrowych nawyków żywieniowych na całe życia. Nie chcę już wracać do szybkich i niezdrowych diet. Chcę czuć się codziennie najedzona, pełna energii i zdrowa.

19.08.2024r.

Jestem od wczoraj na wakacjach z rodziną i chcę się podzielić wskazówkami mojej dietetyczki, które bardzo m pomagają.

Po pierwsze, jem podobne produkty i ilości.

Po drugie, jeśli nie mam w jadłospisie dużego wyboru wybieram samo mięso lub rybę z surówkami. Jeśli wybieram makaron, zjadam pół porcji.

Po trzecie, ponieważ jestem w Polsce, a kolacje przyrządzamy sobie sami, na kolację dietetyczka zaleciła mi wybierać gotowe sałatki, które można dostać w niemal każdym supermarkecie (grecka, z kurczakiem, czy jakakolwiek inna) wraz z grahamką.

Przyznaję, że czuję się wspaniale korzystając z powyższych wskazówek. Cóż, była jeszcze jedna rada z jej strony– dozwolone są trzy lampki wina wytrawnego lub półwytrawnego na tydzień. 😊

20.10.2024r.

Dawno nie pisałam, ale moje starania o schudnięcie oraz utrzymanie wagi nie ustały. Piękne jest to, że dzięki zwiększeniu ilości jedzenia w ciągu dnia faktycznie nocne napady głodu są rzadsze. Nie mogę niestety powiedzieć, że zniknęły całkowicie, ale z pewnością należą teraz do incydentów, a nie codzienności.

Kupiłam książkę Doktora Dukana i postanowiłam zacząć jego dietę. Nie chciałabym nikogo namawiać do przechodzenia na dietę dukana, jest bowiem kontrowersyjna.

Ja natomiast zdecydowałam się spróbować. Po pierwszej fazie diety, która trwała u mnie 5 dni schudłam kilogram. Niestety w kolejnym tygodniu, przy drugiej fazie, naprzemiennej, waga stanęła w miejscu. Dlatego też postanowiłam, że od jutra moja faza naprzemienna będzie 5 na 5 dni. Oznacza to, że 5 dni będę jadła tylko produkty białkowe, a w następne 5 dni produkty białkowe z warzywami.

Zauważyłam, że produkty białkowe są dla mnie naprawdę syte. To co jest dla mnie niezaprzeczalną zaletą diety dukana to fakt, że można na niej jeść dozwolone produkty bez ograniczeń, niezależnie od pory dnia.

Co prawda słyszałam różne opinie na temat diety Dukana i wiem, że niektórzy lekarze ostrzegają przed możliwymi skutkami ubocznymi tej diety. Mam jednak nadzieję, że w moim przypadku nie dojdzie do problemów zdrowotnych w konsekwencji jej stosowania.

Jedzenie jest pyszne i sycące. Przygotowuję sobie specjalne pieczywo, jem dużo ryb i nabiału. Mam nadzieję, że kilogramy w końcu zaczną spadać i uda mi się schudnąć przy jednoczesnym utrzymaniu kontroli nad nocnym jedzeniem.

To co jeszcze zmieniłam w swoim życiu, to zwiększona dawka ruchu. Od pięciu tygodni chodzę na siłownię dla kobiet trzy razy w tygodniu. W pozostałe dni staram się biegać. Poczułam się silniejsza i szczęśliwsza. Zauważyłam też różnicę w jędrności ciała. Przede wszystkim jednak zauważyłam ogromną różnicę w samopoczuciu.

Siłownia dodała mi pewności siebie. Bieganie jest dla mnie niczym terapia.

Swoją drogą, nigdy wcześniej nie biegałam i nie wierzyłam, że będę w stanie biegać. W szkole podstawowej byłam zawsze ostatnia w konkurencjach związanych z bieganiem. Czułam, a nawet głęboko wierzyłam, że ja się do biegania nie nadaję. Byłam pewna, że jest to coś, czego nigdy nie będę w stanie robić. A jednak! Biegam powoli, w swoim tempie odkrywając moc, którą bieganie daje. Jakkolwiek by to nie zabrzmiało, biegając czuję kontakt z Bogiem. Biegając oddycham inaczej, lepiej. I bardziej doświadczam bliskości przyrody.

Mam 39 lat i ostatnio dużo się zmienia, a może to ja się zmieniam.

Zdałam sobie sprawę, że jeśli nie teraz, to kiedy? I działam odważnie.

Nie chcę mieć kiedykolwiek do siebie żalu, że zmarnowałam swój potencjał, nie spróbowałam spełnić marzeń…

Będę je spełniać, jestem odważna i wdzięczna za swoje życie.

Medytuję codziennie i te moje codzienne medytacje dają mi coś nieopisanego i pięknego. Za pół roku czekają mnie moje 40 urodziny i tak bardzo się na nie cieszę.

Mam nadzieję, że tak jak planuję będę miała wtedy swój pierwszy biznes i dobą formę. Niezależność, wspaniałe chwile z moją ukochaną rodziną i możliwość podróżowania.

Nie chcę niczego odkładać na później. Akcja dzieje się teraz.

24.10.2024r.

Jest coś, co bardzo mi pomaga w wielu obszarach życia. To coś magicznego, a zarazem prawdziwego. Prawo przyciągania, medytacje i afrimacje.

Od wielu lat afrimuję, a ostatnio zaczęłam to robić intensywniej i dłużej. Wróciłam do medytacji z przed lat: „Zmień swoje życie — programowanie podświadomości i życia. Paul Mckenna.”

Jestem przekonana, że sami tworzymy własną rzeczywistość poprzez sposób myślenia, wiarę w to, co ma nas spotkać. Jako ludzie potrafimy kreować swój świat. Wierzę głęboko, że schudnę, będę wolna finansowo, kupię mieszkanie w którymś z ciepłych krajów i spełnię wiele innych marzeń… Przyciągnę te wszystkie rzeczy i wiele więcej do swojego życia. Wszechświat będzie spiskował na moją korzyść, abym otrzymała to, czego pragnę i w co wierzę, że dostanę.

Przyciągnęłam już do swojego życia wymarzony samochód, dom, męża i ukochanego synka. Pracę, która była idealna na ostatnie dwa lata oraz wizję kolejnych wyzwań.

Zawsze mam blisko i uaktualniam co jakiś czas swoją tablicę marzeń. Co jakiś czas wracam też do filmu i książki pt: „Sekret”.

Wizja tego, jak chcemy wyglądać, ile chcemy ważyć i jaką mieć formę ma ogromne znaczenie. Najważniejsza jest jednak akceptacja siebie i prawdziwa miłość. Nie ma nic ważniejszego niż bezwarunkowe kochanie siebie.

Obecnie w Internecie znajdziecie dużą ilość afrimacji i medytacji, w tym dedykowane schudnięciu i zdrowemu stylowi życia. Polecam je serdecznie. Nie wszystkie trwają aż pół godziny, jak ta Paula MCkenna. Niektóre trwają do 5 minut, na przykład piękna, poranna afrimacja Agnieszki Maciąg.

Zakochaj się w sobie i w projektowaniu takiej siebie i takiego życia o jakim marzysz.

25.10.2024r.

Dlaczego w pewnym momencie swojego życia przytyłam? Myślę, że był to moment w którym kompletnie mi nie zależało na utrzymaniu określonej wagi.

Kiedy sobie przypominam tamten okres, myślałam wówczas, że waga to tylko cyferki, wygląd nie jest dla mnie najważniejszy, kocham jeść i biesiadować z przyjaciółmi niezależnie od konsekwencji.

Dopiero, gdy przytyłam i zauważyłam, że moje ubrania są za małe, a brzuch duży niemal jak w szóstym miesiącu ciąży, poczułam się gorzej. Byłam jednak pewna, że szybko schudnę, przechodziłam już przecież w życiu przez tyle diet i zawsze dzięki silnej woli udawało mi się w krótkim czasie osiągnąć zamierzony cel.

Tym razem jednak mój organizm się zbuntował. Głodówki i małe porcje jedzenia powodowały niemal codzienne, niekontrolowane, nocne napady głodu.

Po innych dietach czułam się źle jak nigdy dotąd. Dieta popularnej firmy dietetycznej sprawiła, że zamiast schudnąć, przytyłam kolejne 4 kilogramy.

Później skontaktowałam się z Katarzyną Piskorz i ona pierwsza zrobiła ze mną krok ku kontroli nad nocnymi napadami głodu. Było już dla mnie jasne, że powodem wybudzania się w nocy z wilczym apetytem były zbyt małe porcje jedzenia w ciągu dnia oraz zbyt mała ilość białka w posiłkach.

Jestem wdzięczna Katarzynie za kilka tygodni pracy ze mną nad tą kwestią.

Przestałam przybierać na wadze, ale i nie chudłam. Dlatego postanowiłam zakupić książkę Dr Pierre Dukana pt.: „Nie potrafię schudnąć”.

Waga spada bardzo powoli, ale spada. Dzięki dużej ilości białka w diecie nie jestem głodna i zapomniałam o nocnych napadach głodu.

W diecie Dukana mamy ogromną ilość przepisów i wszystko jest naprawdę pyszne. Najtrudniejsza do przebrnięcia jest pierwsza faza, ale trwa ona tylko 3 do 5 dni. Później jest już tylko łatwiej.

Jutro kończę trzeci tydzień diety Dukana i postanowiłam w przebrnąć przez jej wszystkie fazy.

Chodzę też na siłownię dla kobiet trzy razy w tygodniu, w pozostałe dni biegam lub korzystam z orbitreka.

Medytuję, dbam o siebie i czuję, że to mój czas. Mam 39 lat i przeżywam coś, co trudno mi zdefiniować.

W tym roku zmarł mój ukochany dziadek, dwa lata temu ukochana prababcia. Z nimi odeszła cząstka mnie.

Jednoczenie wiem, że byłabym egoistką nie akceptując faktu, że są teraz w lepszym dla siebie miejscu. Ich ciała były już stare i zmęczone, a ja wierzę, że teraz otrzymali nowe, młode ciała lub inne szczęśliwe jestestwo.

Często myślę nad sensem swojego istnienia, nad tym, co chciałabym osiągnąć, czego doświadczać.

Chcę teraz zadbać o siebie, skupiać się na sobie. Wiem, że są ludzie, którzy uważają, że to egoistyczne, by mama i żona poświęcała czas na trening, czytanie książek i medytacje. Wiem jednak również, co dla mnie jest dobre i nie dam sobie wmówić, że nie zasługuję na to.

Tak, usłyszałam nie raz, że czas poświęcony na bieganie powinnam poświęcić na sprzątanie, czy zajęcie się synkiem. Kocham syna ogromnie, ale wiem, że gdy ćwiczę, on na mnie patrzy. Najczęściej dołącza się do mnie i razem biegamy, przy czym bawi się wyśmienicie. Gdy dorośnie będzie pewny, że powinien siebie kochać, dbać o swoją duszę, medytacje, rozmowy z Bogiem, ćwiczenia i wszystko, czego będzie potrzebował.

On mnie obserwuje. Wolę, by widział szczęśliwą mamę, niż taką, która całe życie „poświęca się” dla innych, później wypominając to lub wzdychając, jaka jest umęczona.

Kocham siebie, przytulam siebie i szczerze doceniam każdy dzień dany mi tutaj.

Zbliża się Święto Zmarłych więc myślę też o bliskich, którzy odeszli. Również o ciąży, którą straciłam, o moim maleństwie, które nie może być teraz z nami. Wiem jednak, że tak miało być, że to też miało sens, a dusza jest nieśmiertelna.

Wszyscy moi zmarli bliscy nauczyli mnie jednego. Najważniejsza w życiu jest miłość. Czas poświęcony innym. Mój dziadek Marcin, którego drzwi były zawsze otwarte dla wszystkich. Prababcia, która była Aniołem. Babcia Czesia, która, mnie za każdym razem witała, gdy do niej przyjeżdżałam, jakbym była królową świata, Tej radości powitań z nią nie zapomnę do końca życia choć babcia zmarła, gdy miałam 15 lat.

Krzysiu Stanisławski, który żył pełnią życia i według swoich własnych zasad.

Warto tak właśnie żyć. Nie dla pracy, pieniędzy i kariery, ale dla siebie i bliskich nam ludzi.

Kiedy odejdziemy, tylko wspomnienia o nas, o wspólnie spędzonych chwilach będą pocieszały ich tęskniące serca tu, na ziemi.

27.10.2024r.

Dziś nastąpił u mnie mały zwrot akcji. Nie dostałam okresu i najprawdopodobniej powodem może być w moim przypadku Dieta Dukana. To tylko przypuszczenie i nie wiem, czy kogokolwiek mogłoby spotkać coś podobnego. Niemniej jednak będę z tego powodu rezygnuję z kontynuacji stosowania diety Dukana.

Wracam do jadłospisów Katarzyny Piskorz, dietetyka klinicznego. Oczywiście kontynuując siłownię, bieganie i ćwiczenia na orbitreku.

Dieta Dukana z pewnością odpowiadałaby mi, gdyby nie strach przed negatywnymi konsekwencjami. Postanowiłam nie ryzykować.

Z pewnością jednak wprowadzę sobie z niej kilka rzeczy i rad na stałe do swojego życia.

Pierwszą rzeczą jest białko. Będę je dodawać do każdego posiłku. Niesamowicie syci i całkowicie zlikwidowało u mnie wszelkie napady głodu.

Kolejną są przepisy na białkowe przepyszne słodkości, jak serniki z chudego twarogu.

Będę też pamiętała o radach opisanych w książce Dr Pierre Dukana. Stosować zimne prysznice, ubierać się tak, aby się nie przegrzewać. Nie przegrzewać również pomieszczeń, w których przebywamy.

Uważam, że to świetne wskazówki z których będę korzystać do końca życia.

Co do braku okresu, spotkało mnie to pierwszy raz w życiu i do końca nie znam powodu tej sytuacji. Może to być również spowodowane stresem i wieloma innymi czynnikami. Z pewnością w najbliższym czasie się zbadam. Nie spodobał mi się jednak ten incydent, bo wywołał u mnie niepokój.

Od razu jednak przypomniałam sobie, jak w ubiegłym miesiącu w bólach miesiączkowych powiedziałam do siebie, że wspaniale by było nie mieć miesiączek. Jak to mówią, trzeba uważać o co prosimy…

28.10.2024r.

Ostatnim moim odkryciem na YouTube jest Pepsi Eliot. Ma wspaniałą energię. Mówi o prawie przyciągania, ale i o odchudzaniu i bieganiu.

Dziś rano na swoim kanale opowiedziała historię, którą zaraz tu opiszę.

Będąc na studiach spotkała podczas sesji jedną ze swoich koleżanek. Zauważyła, że ta schudła w bardzo szybkim tempie. Zapytała z ciekawością, w jaki sposób udało się jej tak szybko i ładnie schudnąć. Koleżanka Pepsi szczerze wyznała, że podczas sesji nie miała czasu na to, aby pracować. Nie miała wystarczającej ilości pieniędzy na jedzenie więc schudła z głodu.

Pepsi wyznała, że od tego czasu zawsze już będzie pamiętała, że chudnie się z głodu. Stosuje więc posty przerywane i głód jest jej codziennością.

Ja z uwagi na wcześniejsze historie z nocnym jedzeniem nie mogę przesadzać z głodówkami. Postanowiłam jednak być bardziej uważna na porcje jakie zjadam.

Odchudzanie uczy mnie cierpliwości i pokory. Dążenia do celu krok po kroku. Nie poddawania się pomimo trudności.

Jeśli nawet nie chce mi się pójść na trening, idę, a później jest już tylko lepiej.

Jak to mówi Pepsi: „Jak Ci się nie chce trenować, robisz najlepszy trening w życiu”.

29.10.2024r.

Czym jest dla mnie pisanie? Odwagą wyrażania własnych poglądów. Szczerością. Mobilizacją i zaprzeczeniem lenistwa.

Brakiem perfekcjonizmu. Nigdy nie byłam perfekcjonistką i moje książki też nie są. Piszę je sama, bez pomocy korektora. Nie siedzę nad poprawkami. Po prostu piszę i na tym koniec. Zawsze taka byłam. Działałam szybko, nie analizuję. Być może z obawy, że gdy zacznę analizować zrezygnuję całkowicie z danego projektu, pracy, pomysłu.

Działam. Mówię, że potrafię, a później w miarę swoich możliwości radzę sobie, doszkalam.

Tak było w przypadku mojej obecnej pacy w HR. Tak jest teraz, gdy odważnie planuję swój pierwszy biznes.

Tak jest teraz, gdy piszę tak szczerze o moich potyczkach związanych z jedzeniem, dietą, brakiem kontroli i pracą nad tym, by tą kontrolę odzyskać.

Chcę wydać tego e-booka, a później napisać coś zupełnie innego.

Tak naprawdę miałam już coś napisane częściowo, ale niestety straciłam ten dokument, został przypadkowo skasowany i obecnie istnieje tylko w mojej pamięci. Tak bywa i nie ma co żałować.

Pisanie było obecne w moim życiu od zawsze. Pamiętam, jak będąc naprawdę małą dziewczynką, pisałam książeczki dla swojej babci.

W szkole podstawowej na zmianę z kolegą z klasy czytaliśmy „książeczki” napisane przez siebie.

W końcu więc postanowiłam opublikować swoje zapiski, tym bardziej, że nic mnie to nie kosztowało, poza odwagą. Jestem szczęśliwa, że mam odwagę spełniać swoje marzenia.

Jako kobieta borykam się z przeróżnymi presjami, które narzuca mi społeczeństwo, ale i rodzina, bliscy. Jest mi z tym trudno, ale z całych sił próbuję walczyć o siebie.

Pomaga mi w tym między innymi moja przyjaciółka Natalia z uwagi na to, że ona tego typu presjom nie ulega w ogóle. Jest dla mnie przykładem niezależnej, szczęśliwej, dbającej o siebie i swój rozwój kobiety. Jest też do bólu szczera, co dodatkowo zmusza mnie do przemyśleń. Te przemyślenia bywają dla mnie trudne i bolesne, ale zawsze uświadamiają mi coś ważnego.

Z pewnością to, że mam prawo poświęcać czas na swój rozwój, ćwiczenia, bieganie, czytanie. Wiem, że młode dziewczyny w tym momencie nie zrozumieją najprawdopodobniej o co mi chodzi. Wiele mężatek i mam zrozumie jednak od razu.

Wierzę, że Bóg stworzył kobiety po to, by odważnie realizowały swoje marzenia, jakiekolwiek by one nie były. Dbały o siebie i kochały siebie. Nie pozwalały mężczyznom się tłamsić, czy uważać w jakimkolwiek stopniu za gorsze.

Jeśli musimy się czasem kłócić, kłóćmy. Nie milczmy jednak. Wystarczy, że nasze babcie i prababcie milczały. Bądźmy w tym życiu świadome, jak wspaniałe i silne jesteśmy.

30.10.2014r.

Myśląc o tematach związanych z wagą doszłam do wniosku, że my, kobiety mamy w tej kwestii dodatkowo „pod górkę”.

Może nie wszystkie kobiety, być może teraz wygląda to lepiej dla młodych kobiet. Jednak te urodzone wcześniej zostały wepchnięte w oczekiwania odnośnie gotowania dla całej rodziny, a czasem wręcz robienia wystawnych obiadów i kolacji, pieczenia ciast, często łącząc to z pracą zawodową,

Jak zatem będąc tego typu gosposią, często jeszcze w tak zwanym międzyczasie ogarniając sprzątanie domu, ta kobieta ma zadbać o siebie, ukochać siebie?

Powinnyśmy w końcu jako kobiety potrafić swoje potrzeby postawić równie wysoko i zadbać wreszcie o siebie. Jeśli gotujemy, gotujmy zdrowo. Nie mając ochoty robić Świąt, czy innych uroczystości w domu głośno o tym powiedzmy. Zawsze można wybrać się na uroczysty obiad z rodziną do restauracji, a Święta spędzić kameralnie, w gronie najbliższej rodziny lub w hotelu.

Dbajmy o siebie, bo jeśli my tego nie zrobimy, nikt inny tego najprawdopodobniej nie zrobi.

Piszę o tym, bo zauważyłam, że czasem kobiety z otyłością to te, które uważają za swój najważniejszy obowiązek dogadzać kulinarnie bliskim. Nawet jeśli same pracują zawodowo. Pracują, gotują i sprzątają. Robią wszystko z wyjątkiem zadbania o siebie, o swoje zdrowie i rozwój, a także odpoczynek.

05.11.2024r.

Jak już pisałam wcześniej porzuciłam Dukana i wróciłam do zbilansowanej diety dietetyka klinicznego. Staram się liczyć kalorie, ale z różnym skutkiem. Nigdy nie byłam najlepsza w liczeniu. To w diecie Dukana było dla mnie najlepsze — brak konieczności liczenia kalorii. Niestety, nie jest to dla mnie sposób odżywiania na całe życie. Z pewnością zostawię sobie coś z tej diety na zawsze. Zauważyłam bardzo wyraźnie, że jedząc większą ilość białka nie mam napadów głodu, czy to w dzień, czy w nocy. Białko będzie zatem na stałe gościć w odpowiedniej ilości w mojej diecie.

Zostawię również w swojej diecie otręby, których wcześniej nie doceniałam.

Jestem jednak przeszczęśliwa, że obecnie w moim jadłospisie znajdują się z powrotem warzywa, owoce, oliwa z oliwek, kasze i ziemniaki.

Nawet jeśli nie osiągnę wymarzonej wagi, jestem szczęśliwa jedząc zdrowo i pysznie. Wprowadzając białko do diety i zaprzestając głodówek udało mi się uporać z nocnymi napadami głodu. To dla mnie najważniejsze. Napady się zdarzają, ale znacznie, znacznie rzadziej.

Dzięki temu odzyskałam poczucie kontroli nad własnym życiem, ale i spokojniejszy, głęboki sen.

Zapewne moja przygoda z dbaniem o siebie o swoją dietę będzie trwała całe życie, ale mam wrażenie, że tak właśnie funkcjonują osoby dbające o siebie.

W tej podróży pokochałam głębokie i długie medytacje, ćwiczenia i bieganie. To dla mnie niesamowity prezent dla siebie samej. Czas, który oddaję sobie, miłość jaką obdarzam siebie i marzenia, które marzę odważnie.

Widzę, jak mój już prawie sześcioletni syn patrzy na mnie i chłonie głód takiego życia. Życia pełnego nadziei, akceptacji i szczęścia. Wdzięczności za każdy dzień. Nasze dni są wypełnione miłością, a ja codziennie przytulam siebie, przytulam synka, męża i przytulamy się w trójkę.

Czuję obecność Stwórcy w swoim życiu, Jego opiekę i prowadzenie. Autentycznie widzę w swoim życiu cuda. Kocham swoje życie, a ono kocha mnie i tak właśnie jest…

07.11.2024r.

Chciałabym poruszyć dziś temat bycia dla siebie ważną. Życia dla siebie i zgodnie ze swoimi marzeniami, oczekiwaniami.

Spotkałam się w swoim życiu wielokrotnie z presją, którą akceptowałam, bo będąc młodą dziewczyną wydawało mi się, że muszę ją akceptować. Niestety ta presja była obecna w moim życiu odkąd pamiętam. Presja, że powinnam wykonywać te wszystkie, jak mi wmawiano „kobiece” obowiązki. Presja, by przemilczać niewłaściwe zachowania mężczyzn w stosunku do mnie.

Uświadomiłam to sobie dziś bardzo wyraźnie. Opowiedziałam bliskiej mi kobiecie o sukcesie innej kobiety — bardzo młodej, która niedawno została nie tylko mamą i żoną, ale i właścicielką biznesu, który otworzyła samodzielnie.

Kobieta, której opowiedziałam o tym, jak bardzo podziwiam tą dziewczynę odpowiedziała:

„Nic dziwnego, ona zawsze tylko cały czas dbała o siebie i nic więcej jej nie interesowało. Dieta, gimnastyka no i oczywiście siłownia”.

Zamarłam. Dlaczego zamiast kibicować młodej dziewczynie, pięknej i silnej, pracowitej, w taki sposób ją osądziła?

Wówczas do mnie dotarło, jak bardzo sama mierzyłam się w swoim życiu z podobnymi osądami. Zapewne wiele innych kobiet również.

Kobiety kobietom często zamiast dać wsparcie, wolą podcinać skrzydła.

Dlaczego pomimo tego, że żyjemy w XXI wieku niektórym trudno jest podziwiać kobiety za to, że o siebie dbają? Jednocześnie wciąż ciąży na nas kobietach presja, że to na nas spoczywają domowe obowiązki.

Myślę, że to może być powodem zaniedbania się wielu kobiet. One nie pomyślą o ugotowaniu zdrowego obiadu, bo zawsze gotują ulubiony obiad męża. Same zajmują się też robieniem zakupów i sprzątaniem, brakuje im czasu na zadbanie o siebie i sport. Jest to dla mnie smutne i cieszy mnie, że powoli się to zmienia, a jednocześnie zasmuca, że wciąż jest tak wiele do zrobienia w świecie w tym temacie.

Ja mam swój mały wkład w lepsze jutro wychowując mojego synka tak, by bliskie były mu wszystkie obowiązki domowe. Wie również, że ma prawo do takich samych lęków i słabości, jakie mają dziewczynki. Nigdy ode mnie nie usłyszy, że: „chłopaki nie płaczą”. Nie usłyszy również, jak powinien żyć. Niech żyje, jak tylko zapragnie. Najważniejsze, aby był dobrym i szczęśliwym człowiekiem.

21.11.2024r.

Wizualizacje od dawna są mi bliskie. Hipnoza także, ale taka którą praktykuję sama dzięki opublikowanym na You Tube hipnozom Paula MK Kenny.

W procesie odchudzania wizja nas samych, takich, jacy chcemy się stać jest najważniejsza. Musimy znać cel i uwierzyć, że zasługujemy na jego osiągnięcie.

Polecam Ci z całego serca odnalezienie wszelkich publikacji Maula MC Kenna i praktykowanie proponowanych przez niego ćwiczeń, hipnoz i medytacji.

Ja od niedawna wdrożyłam mówienie do siebie o tym, że nie jem w nocy, bo ludzie w nocy nie potrzebują jeść. To mi pomaga.

Nie ważne w jakim etapie życia jesteś. Jako kobieta zdaję sobie sprawę, jak skomplikowane są nasze cykle. Mam prawie 40 lat i pierwsze oznaki menopauzy. Nie jest to dla mnie jednak powód do jakiegokolwiek poddania się w żadnej sferze życia. Chcę być aktywna i czerpać życia to, co najpiękniejsze. Niezależnie od wieku i innych czynników, bo szczęście jest we mnie.

Myślę, że okres w którym miałam najbardziej nasilone napady nocnego jedzenia to ten czas, w którym źle pojmowałam dbanie o siebie. Jadłam za mało w ciągu dnia, za dużo pracowałam, za mało poświęcałam uwagi sobie i swoim potrzebom. Cieszę się, że w porę się zatrzymałam i tym samym uratowałam siebie. Każdej innej osobie, która boryka się z problemem nocnego wybudzania i jedzenia w nocy z całego serca radzę, by najpierw przestali osądzać siebie negatywnie za to, co się wydarzyło. Zjadłaś w nocy? Trudno, bywa, widocznie byłaś głodna i potrzebowałaś jedzenia. Rano jedz normalne porcje i nie głodź się. Zawsze bądź swoją najlepszą przyjaciółką i przytulaj się, miej dla siebie zrozumienie i miłość.

Wszystko w życiu jest po coś. Problemy mają na celu nas zatrzymać byśmy mogły stać się lepsze, wzrastać.

Po tych kilku miesiącach mojej podróży w głąb siebie w kontekście nocnego jedzenia wiem, że najważniejsza jest akceptacja siebie niezależnie od naszych słabości i wad. Wsłuchanie się we własne potrzeby, pragnienia, lęki. Zrozumienie i ukochanie siebie. Uwierzenie w swoją moc do projektowania życia marzeń.

Dziś wiem, jak ważne jest dostarczanie w ciągu dnia organizmowi jedzenia, w tym dużą ilość białka i warzyw.

Wiem, że kocham siebie z każdym rokiem bardziej, a tym samym potrafię jeszcze większą i bezinteresowną miłością obdarowywać innych.

01.02.2025r.

Nie wiem doprawdy, kiedy minął styczeń 2025r. Czas pędzi jak szalony. Zanim oddam e-booka do wydawnictwa chciałabym podzielić się z tobą swoimi przemyśleniami na temat znaczenia posiadania wizji swojego życia.

Domyślam się, że wielu ludzi uważa, że nie może zmienić swojego życia. Trudno im sobie wyobrazić, że życie ich marzeń mogłoby się kiedykolwiek ziścić.

Istnieje jednak coraz więcej dowodów na to, że posiadając określoną wizję swojego życia, spisując ją na kartce, a później systematycznie ją czytając — osiągniesz swoje cele i marzenia. Ważne w tym wszystkim są codzienne afrimacje, wizualizacje Twoich pragnień.

Ja dziś po raz kolejny spiszę aktualną wizję swojego życia marzeń. Idealnej wagi, stanu zdrowia, pracy, miejsca zamieszkania…

Polecam Ci z całego serca zrobić to samo. Czy wiesz, co jest w tym najpiękniejsze? Często pisząc taką wizję uświadamiamy sobie, czego naprawdę chcemy, a co pragniemy zmienić w naszym życiu. Zaczynamy skupiać się na tym, co dla nas jest naprawdę ważne i potrzebne.

Przybliżę ci teraz, w jaki sposób możesz taką wizję napisać. Skorzystam z jednej ze swoich ulubionych książek. Jest to książka pt. „Sekrety zdrowia Louise Hay” autorstwa Louise Hay, Alhea Khadro, Heather Dane.

„Wskazówki do napisania wizji

— Wykonaj to ćwiczenie w sposób, który wydaje się najlepszy dla ciebie. Użyj wyobraźni i zrób z tego zabawę!

— Skup się na tym, co Cię pasjonuje: co kochasz? Co sprawia, że Twojemu sercu chce się śpiewać? Im lepiej czujesz swoją wizję, tym większą masz szansę, by ją stworzyć. Chodzi przecież o stworzenie życia, jakie pokochasz. Życia Twoich marzeń!

— Wymyśl tyle szczegółów, ile dasz radę. To znaczy, że twoja wizja wymarzonego życia może rozciągać się na cały dzień, od momentu w którym wstajesz, do chwili w której idziesz spać. A ogólniejsza wizja może koncentrować się na tym, jak chcesz się czuć w ciągu swojego życia, na tym z kim jesteś, jak o siebie dbasz, gdzie mieszkasz, i tak dalej.

— Użyj czasu teraźniejszego i zdań twierdzących, pisząc swoją wizję. Nie pisz: „Nie będę”, „Nie mam”, ale zamiast tego pisz: „Jestem”, „Mam”, albo „Wybieram”.

— Zawrzyj w niej też to, jakim chcesz być i jak się czuć (na przykład szczęśliwym, zdrowym, pełnym energii, lekkim, spokojnym, radosnym, charyzmatycznym, pewnym siebie, mądrym, kochającym, wybaczającym, cierpliwym, i tak dalej).

— Zaangażuj w to wyobrażenie tyle zmysłów, ile potrafisz (pomyśl, co chcesz widzieć, smakować, czego dotykać i wąchać, czuć).

— Postaraj się konkretnie określić, jak twoja praca i życie osobiste mają się łączyć. (Wymyślasz styl życia, który będzie idealny dla ciebie, nie taki, który uważasz za osiągalny).[1]”

Jest to tylko część rad autorki w temacie stworzenia wizji swojego życia. W jej książce znajdziesz również przykłady na skuteczność tej wspaniałej metody.

Możesz stworzyć życie swoich marzeń, wymyślić siebie taką, jaką chcesz być, zdrową i szczęśliwą. Każdy dzień daje nam możliwość kreowania i dążenia do najwspanialszych chwil. Życie jest darem, warto walczyć o siebie. Mając nocne napady głodu, ale i inne zaburzenia warto walczyć o siebie, kochać siebie w każdej chwili i być dla siebie najlepszym przyjacielem.

14.02.2025r.

Lubię Walentynki, gdyż celebracja miłości i przyjaźni jest dla mnie piękna. Warto co dnia doceniać bliskich.

Zawsze myślałam, że doceniam swoich bliskich, a jednak dziś, w Święto Zakochanych, kiedy pierwszy raz w Walentynki nie ma już na świecie ani jednego z moich dziadków i babć, zaczynam się zastanawiać, dlaczego nie dzwoniłam do nich zawsze w Walentynki. Mogłam przecież okazywać im miłość częściej i lepiej. Ile bym dała, by dziś móc do nich zadzwonić, pojechać, kupić bukiet róż czy kosz owoców…

Będę jednak świętować dziś miłość z mężem i synkiem.

Nie o tym chciałam jednak pisać. Miałam zamiar napisać o związku odchudzania z miłością do siebie samej.

W tym wszystkim naprawdę najbardziej chodzi o to, żeby zaakceptować siebie. Zrozumieć, że pokarm, który jemy ma dać nam energię, odżywić nas i uszczęśliwić. Im bliżej naszemu jedzeniu do jedzenia z raju, tym bardziej nam ono służy. Dlatego warto jeść surowe owoce i warzywa tak często, jak to możliwe. Codziennie.

Dlatego warto codziennie wychodzić na spacer. Szukać aktywności, które sprawiają nam radość. Spędzać aktywnie czas z rodziną.

Ograniczać przeglądanie telefonu, które tylko kradnie nasz czas i energię.

Nie jestem ekspertem od zdrowego odżywiania, ale z mojego doświadczenia wynika, że na dłuższą metę nie ma innej drogi niż skupienie się na tym, co sprawia nam w życiu radość. Nawet jeśli jedzenie jest również tym czymś, to powinno być dodatkiem, a nie celem samym w sobie. Pyszne i zdrowe posiłki jedzone z rodziną i przyjaciółmi, bez włączonego telewizora. Akceptacja siebie nawzajem, bez względu na to, czy ktoś ma idealną wagę, nadwagę, czy niedowagę. Skupienie na czymś ważniejszym w relacjach — na emocjach.

Jedzenie może być lekarstwem. Życie może być spełnieniem naszych marzeń. Codziennie podejmujemy decyzje, bo mamy wolną wolę. Zbyt często nie doceniamy siebie i swoich możliwości.

Usłyszałam kiedyś cytat mówiący o tym, że „łatwe wybory oznaczają trudne życie, a trudne wybory łatwe życie.”

Widzę na przykładzie swojego życia jaką moc ma zaczynanie dnia o napisania na kartce za co jestem wdzięczna. Później nawet kilkominutowa medytacja naprawdę działa cuda. Plan dnia, w którym nie brakuje czasu na ruch, odpoczynek i przeczytanie choć kilku zdań interesującej książki. Przytulanie się codziennie, kilka razy dziennie do bliskich, ale i do siebie.

Nasze życie jest czymś więcej, a dusza jest nieśmiertelna, jednak nasze ciało jest aktualnie domem dla naszej duszy i dlatego warto je kochać i dbać o nie w taki sposób, aby nam służyło. Warto, każdego dnia podejmować takie wybory, by być z siebie dumnym pod koniec dnia i następnego dnia.

10 wskazówek — co pomaga w Zespole nocnego jedzenia?

Teraz najważniejsze. Otóż chcę się z Tobą podzielić moimi subiektywnymi wskazówkami dotyczącymi Zespołu nocnego jedzenia.

— Prowadzenie dzienniczka przez pierwsze 7 dni, żeby określić, kiedy najczęściej napady się pojawiają, jakie emocje im towarzyszą oraz, by upewnić się, że na przykład nie je się zbyt mało w ciągu dnia.

— Dotarcie do źródła problemu i emocji z tym związanych (w moim przypadku, cofnęłyśmy się z Dietetyczką Kliniczną do okresu mojego dzieciństwa).

— Dostarczenie sobie odpowiedniej ilości energii (w przypadku redukcji masy ciała, dobrze jest unikać zbyt dużego deficytu energetycznego i tak zwanych:,,diet cud”” niedopasowanych do indywidualnych potrzeb i trybu życia

— Praca z emocjami i redukcją stresu (techniki relaksacyjne, medytacje, a w razie potrzeby — psychoterapia).

— Codzienne spacery są niezwykle pomocne w radzeniu sobie z NES. Chodzenie na spacery i robienie codziennie co najmniej 7 000 kroków z pewnością pomaga w radzeniu sobie ze stresem, a co za tym idzie z problemami związanymi z odżywianiem. Spacery pomagają w chudnięciu, utrzymaniu wagi i sprawiają, że jestem i Ty również będziesz szczęśliwsza. Kontakt z naturą i ruch mają nieopisane znaczenie w kontekście poprawy jakości naszego życia.

— Regularne posiłki i jedzenie wystarczająco w ciągu dnia.

— Jak najczęstsze gotowanie samodzielne w domu (owoce i warzywa)

— Nie trzymanie w domu niezdrowego jedzenia, słodyczy

— Rezygnacja lub ograniczenie cukru.

— Picie dużej ilości wody.

[1] L. Hay, A.Khadro, H. Dane, Sekrety zdrowia Louise Hay, Studio Astropsychologii Białystok 2014, s.76, 77.

Przykładowy jadłospis

Jadłospis, który przestawiam został stworzony przez Dietetyczkę Kliniczną, Katarzynę Piskorz i umieszczony tu za jej zgodą.

SUMA K: 1453.0 B: 110.4 T: 45.8 WP: 134.7 F: 30.0 WW: 13.3

Propozycja I

ŚNIADANIE

07:00 K:329.9 / B:16.8 / T:13.7 / WP:31.5 / F:8.3 / WW:3.2

TOSTY Z SEREM I WARZYWAMI

Czas przygotowania: 15 minut

— Pomidor — 120 g (1 x Sztuka)

— Rukola — 80 g (4 x Garście )

— Chleb żytni razowy — 60 g (2 x Kromka)

— Szynka delikatesowa z kurczaka — 30 g (2 x Plasterek)

— Oliwki czarne — 15 g (1 x y ka)

— Ser, ementaler pełnotłusty — 15 g (1 x Plasterek)

— Szczypiorek — 5 g (1 x łyżeczka)

— Masło ekstra — 5 g (1 x łyżeczka)

1. Rukolę opłucz.

2. Chleb posmaruj masłem.

3. Pomidora opłucz, obierz, przekrój na pół i pokrój według uznania.

4. Oliwki pokrój według uznania.

5. Na chlebie połóż pomidora, oliwki i ser.

6. Całość zapiecz w piekarniku aż do rozpuszczenia się sera. Gotowe tosty posyp szczypiorkiem.

8. Zjedz z rukolą.

— Chleb żytni możesz na zastąpić innym ulubionym chlebem razowym/pełnoziarnistym.

— Szynkę delikatesową z kurczaka można zastąpić inną ulubioną wędliną — najlepiej drobiową (min. 95% mięsa, bez dodatku cukru, syropu glukozowo-fruktozowego oraz skrobi).

— Rukolę można zastąpić inną ulubioną sałatą.

— Czarne oliwki można zastąpić zielonymi.

— Ementaler można zastąpić innym ulubionym serem.

— Szczypiorek można zastąpić ulubionymi kiełkami lub pominąć.

PRZEKĄSKA

11:30 K:297.2 / B:25.9 / T:9.7 / WP:21.0 / F:5.3 / WW:2.1

SEREK WIEJSKI Z PAPRYKĄ I SZCZYPIORKIEM

Czas przygotowania: 5 minut

— Serek wiejski (naturalny) — 200 g (1 x Opakowanie)

— Papryka czerwona — 70 g (0.5 x Sztuka)

— Chleb żytni razowy — 30 g (1 x Kromka)

— Szczypiorek — 10 g (2 x łyżeczka)

— Bazylia (suszona) — 2 g (0.5 x łyżeczka)

— Sól morska — 1 g (1 x Szczypta)

— Pieprz czarny mielony — 1 g (1 x Szczypta)

1. Szczypiorek opłucz i drobno pokrój.

2. Paprykę opłucz, przekrój na pół i wydrąż gniazda nasienne.

3. Całość wymieszaj z serkiem i dopraw do smaku.

4. Zjedz z pieczywem.

— Chleb żytni można zastąpić innym ulubionym chlebem razowym/pełnoziarnistym.

— Bazylię można zastąpić innymi ulubionymi ziołami.

— Czerwoną paprykę można zastąpić papryką zieloną lub pomidorem (1 średnia sztuka).

— Szczypiorek można zastąpić ulubionymi kiełkami lub pominąć.

OBIAD

15:30 K:436.3 / B:44.4 / T:7.9 / WP:43.0 / F:8.3 / WW:4.2

ORIENTALNA PIERŚ Z INDYKA Z RYŻEM I ŚWIEŻYM SZPINAKIEM

Czas przygotowania: 15 minut

(PRZEPIS NA 3 PORCJE)

Zjedz 1 z 3 porcji.

— Mięso z piersi indyka, bez skóry — 600 g (6 x Kawałek)

— Ryż brązowy — 180 g (12 x łyżka)

— Szpinak — 75 g (3 x Garść )

— Fasola mung, kiełki — 45 g (3 x łyżka)

— Oliwa z oliwek — 15 g (1.5 x y ka)

— Oregano (suszone) — 9 g (3 x łyżeczka)

— Curry — 3 g (3 x Szczypta)

— Pieprz czarny mielony — 3 g (3 x Szczypta)

1. Szpinak opłucz i porwij.

2. Piersi z indyka dopraw i zgrilluj.

3. Ryż ugotuj według przepisu na opakowaniu.

4. Gotowe danie posyp kiełkami.

5. Zjedz ze szpinakiem.

— Mięso z piersi indyka można zastąpić mięsem z piersi kurczaka.

— Brązowy ryż można zastąpić kaszą gryczaną.

— Kiełki fasoli mung można zastąpić innymi ulubionymi kiełkami/szczypiorkiem lub całkowicie pominąć.

— Oregano można zastąpić innymi ulubionymi ziołami.

KOLACJA

20:00 K:389.6 / B:23.3 / T:14.5 / WP:39.2 / F:8.1 / WW:3.8

PIZZA Z PATELNI NA CUKINIOWYM SPODZIE (PRZEPIS NA 2 PORCJE)

Czas przygotowania: 20 minut

Zjedz 1 z 2 porcji

— Cukinia — 300 g (1 x Sztuka)

— Passata pomidorowa (przecier) — 100 g (1 x Porcja)

— Cebula — 100 g (1 x Sztuka)

— Mąka owsiana (pełnoziarnista) — 90 g (6 x łyżka)

— Szynka z piersi kurczaka — 60 g (4 x Plasterek)

— Jaja kurze całe — 56 g (1 x Sztuka)

— Pieczarka uprawna, — 40 g (2 x Sztuka)

— Ser, mozzarella — 30 g (2 x Kawałek)

— Oliwa z oliwek — 10 g (1 x łyżka)

— Bazylia (suszona) — 4 g (1 x łyżeczka)

— Oregano (suszone) — 3 g (1 x łyżeczka)

— Sól morska — 2 g (2 x Szczypta)

1. Cukinię zetrzyj na grubych oczkach.

2. Cukinię wymieszaj z jajkiem, mąką, solą i pieprzem.

3. Przygotowaną masę usmaż z dwóch stron na suchej, dobrze rozgrzanej patelni.

4. Po usmażeniu nie ściągaj z patelni.

5. Cebulę drobno pokrój.

6. Pokrojone warzywa usmaż na oliwie z oliwek.

7. Do warzyw dodaj passatę i dopraw bazylią, oregano, solą i pieprzem.

8. Na cukiniowy spód połóż plastry szynki, sos z warzywami oraz mozzarellę.

9. Smaż pod przykryciem do czasu, aż do rozpuszczenia się sera (ok. 5 min).

— Mąkę owsianą można zastąpić orkiszową.

— Szynkę z piersi kurczaka można zastąpić inną ulubioną wędliną — najlepiej drobiową (min. 95% mięsa, bez dodatku cukru, syropu glukozowo-fruktozowego oraz skrobi).

— Ser mozzarella można zastąpić innym ulubionym serem.

— Bazylię można zastąpić innymi ulubionymi ziołami.

— Oregano można zastąpić innymi ulubionymi ziołami.

Propozycja II

SUMA K: 1395.4 B: 87.3 T: 48.0 WP: 137.8 F: 38.7 WW: 13.8

ŚNIADANIE

07:00 K:322.2 / B:16.4 / T:12.5 / WP:34.3 / F:10.7 / WW:3.4

TORTILLA Z PSTRĄGIEM I KISZONYM OGÓRKIEM (PRZEPIS NA 2 PORCJE)

Czas przygotowania: 15 minut

Zjedz 1 z 2 porcji

— Ogórki, kiszone — 240 g (4 x Sztuka)

— Pomidory koktajlowe — 200 g (10 x Sztuka)

— Tortilla pełnoziarnista — 122 g (2 x Sztuka)

— Pstrąg tęczowy (filet, wędzony) — 60 g (1 x Sztuka)

— Serek Śmietankowy — 40 g (0.3 x Opakowanie)

— Kiełki rzodkiewki — 32 g (4 x łyżka)

— Bazylia (suszona) — 8 g (2 x łyżeczka)

— Pieprz czarny mielony — 2 g (2 x Szczypta)

1. Pomidorki opłucz.

2. Rybę porwij na kawałki i wyłóż na placku tortilli posmarowanej serkiem.

3. Dodaj pokrojone w słupki ogórki.

4. Gotową tortillę dopraw do smaku, dodaj kiełki i zawiń.

— Tortilla — należy wybierać produkt z jak najkrótszym składem

— Pstrąga można zastąpić inną ulubioną rybą lub ulubioną wędliną — najlepiej drobiową (min. 95% mięsa, bez dodatku cukru, syropu glukozowo-fruktozowego oraz skrobi).

— Serek Śmietankowy — należy wybierać produkt z jak najkrótszym składem

— Kiełki rzodkiewki można zastąpić innymi ulubionymi kiełkami/szczypiorkiem lub całkowicie pominąć.

— Bazylię można zastąpić innymi ulubionymi ziołami.

PRZEKĄSKA

11:00 K:289.3 / B:24.3 / T:7.1 / WP:27.8 / F:8.8 / WW:2.8

PORZECZKOWY TWAROŻEK (PRZEPIS NA 2 PORCJE)

Czas przygotowania: 10 minut

Zjedz 1 z 2 porcji

— Ser twarogowy pół tłusty — 200 g (1 x Opakowanie)

— Porzeczki czarne — 150 g (3 x Garść)

— Bułka pełnoziarnista — 80 g (1 x Sztuka)

— Jogurt naturalny (1,5% t.) — 40 g (2 x łyżka)

— Erytrol / Erytrytol — 20 g (4 x łyżeczka)

1. Porzeczki opłucz.

2. Ser wymieszaj z jogurtem, erytrolem i porzeczkami.

3. Zjedz z bułkę (1porcję).

— Bułkę pełnoziarnistą można zastąpić grahamką /chlebem razowym pełnoziarnistym (1 kwadratowa kromka/porcja)

— Czarne porzeczki można zastąpić truskawkami/malinami/wiśniami/borówkami lub dżemem 100% owoców bez dodatku cukru.

— Erytrol można zastąpić stewią lub całkowicie pominąć.

OBIAD

15:30 K:435.6 / B:27.4 / T:14.6 / WP:41.2 / F:10.8 / WW:4.1

BURGER DROBIOWY Z FRYTKAMI Z BATATÓW W (PRZEPIS NA 2 PORCJE)

Czas przygotowania: 40 minut

Zjedz 1 z 2 porcji

— Bataty — 400 g (2 x Sztuka)

— Mięso mielone z podudzia indyka (ze skórą ) — 200 g (2 x Porcja)

— Ogórki, kiszone — 120 g (2 x Sztuka)

— Pomidor — 120 g (1 x Sztuka)

— Keczup — 30 g (2 x y ka)

— Ser, gouda tłusty — 15 g (1 x Plasterek)

— Oliwa z oliwek — 10 g (1 x łyżka)

— Mielona słodka papryka — 5 g (1 x łyżeczka)

— Bazylia (suszona) — 4 g (1 x łyżeczka)

— Rozmaryn — 4 g (1 x łyżeczka)

— Sól morska — 2 g (2 x Szczypta)

— Pieprz czarny mielony — 2 g (2 x Szczypta)

Burger:

1. Zmielone mięso dopraw według uznania i uformuj w burgery. Usmaż mięso z obu stron na patelni grillowej. Pod koniec smażenia dodaj ser i podgrzej chwilę, aż do jego roztopienia.

2. Pomidora i ogórki opłucz i pokrój w plastry.

3. Zjedz burgera z frytkami (przepis poniżej), ketchupem i warzywami.

Frytki:

1. Bataty obierz i pokrój w cienkie słupki.

2. Wymieszaj z oliwą i przyprawami.

3. Frytki rozłóż równomiernie na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia.

4. Piecz w 200 stopniach przez ok. 20—25 minut.

— Mięso z indyka można zastąpić mięsem z kurczaka/mięsem wołowym.

— Ketchup — należy wybierać bez dodatku cukru/o jak najniższej zawartości cukru.

— Bataty można zastąpić ziemniakami.

— Ser gouda można zastąpić innym ulubionym serem.

— Bazylię można zastąpić innymi ulubionymi ziołami.

— Rozmaryn można zastąpić innymi ulubionymi ziołami.

KOLACJA

20:00 K:348.3 / B:19.2 / T:13.8 / WP:34.5 / F:8.4 / WW:3.5

SAŁATKA Z JAJKIEM I KASZĄ GRYCZANĄ

Czas przygotowania: 15 minut

— Rukola — 80 g (4 x Garść )

— Pomidor — (1 x Sztuka)

— Jaja kurze całe — 56 g (1 x Sztuka)

— Ogórek — 40 g (1 x Sztuka)

— Jogurt naturalny (1,5% t.) — 40 g (2 x łyżka)

— Kasza gryczana niepalona (biała) — 39 g (3 x łyżka)

— Kiełki rzodkiewki — 24 g (3 x łyżka)

— Olej lniany — 5 g (1 x łyżeczka)

— Bazylia (suszona) — 2 g (0.5 x łyżeczka)

— Sól morska — 1 g (1 x Szczypta)

— Pieprz czarny mielony — 1 g (1 x Szczypta)

1. Pomidora opłucz, obierz i pokrój według uznania.

2. Rukolę opłucz.

3. Kaszę ugotuj zgodnie z przepisem na opakowaniu.

4. Jajko ugotuj na twardo.

5. Po ugotowaniu zanurz jajko w zimnej wodzie na ok. 2 minuty, a następnie obierz i drobno pokrój.

6. Wymieszaj pokrojone jajko z warzywami i kaszą.

7. Przygotuj sos: wymieszaj jogurt z przyprawami.

8. Gotową sałatkę polej sosem i posyp kiełkami.

— Kaszę gryczaną można zastąpić kaszą pęczak/brązowym ryżem.

— Rukolę można zastąpić inną ulubioną sałatą / świeżym szpinakiem.

— Olej lniany można zastąpić oliwą z oliwek.

— Kiełki rzodkiewki można zastąpić innymi ulubionymi kiełkami/ szczypiorkiem lub całkowicie pominąć.

— Bazylię można zastąpić innymi ulubionymi ziołami.

Propozycja III

ŚNIADANIE

07:00 K:388.8 / B:21.4 / T:17.6 / WP:31.5 / F:8.2 / WW:3.1

JAJECZNICA Z KURKAMI

Czas przygotowania: 5 minut

— Jaja kurze całe — 112 g (2 x Sztuka)

— Pomidory koktajlowe — 100 g (5 x Sztuka)

— Chleb graham — 60 g (2 x Kromka)

— Kurki — 50 g (1 x Gar )

— Szczypiorek — 10 g (2 x łyżeczka)

— Oliwa z oliwek — 5 g (0.5 x łyżka)

— Tymianek — 2 g (0.5 x łyżeczka)

— Pieprz czarny mielony — 1 g (1 x Szczypta)

— Sól morska — 1 g (1 x Szczypta)

1. Pomidorki opłucz i (opcjonalnie) przekrój na pół.

2. Kurki opłucz, oczy i pokrój w plastry razem z suszonymi pomidorami.

3. Dodaj roztrzepane jaja i posiekany szczypiorek. Smaż całość do cięcia się masy cały czas mieszając. Dopraw do smaku.

4. Zjedz z pieczywem i pomidorkami.

— Chleb graham można zastąpić innym ulubionym chlebem razowym/pełnoziarnistym.

— Kurki można zastąpić pieczarkami.

— Szczypiorek można zastąpić ulubionymi kiełkami lub całkowicie pominąć.

— Tymianek można zastąpić innymi ulubionymi ziołami.

PRZEKĄSKA

11:00 K:224.0 / B:19.8 / T:5.1 / WP:22.9 / F:3.5 / WW:2.4

JOGURT TYPU ISLANDZKIEGO SKYR

— Jogurt typu islandzkiego Skyr — 150 g (1 x Opakowanie)

— JABKO

— JabŁko — 150 g (1 x Sztuka)

— Orzechy wŁoskie — 7.5 g (0.5 x ŁyŻka)

OBIAD

15:30 K:429.9 / B:20.0 / T:12.6 / WP:47.4 / F:17.7 / WW:4.8

BAKŁAŻAN FASZEROWANY Z KASZĄ BULGUR I SEREM MOZZARELLA (PRZEPIS NA 3 PORCJE)

Czas przygotowania: 15 minut

Zjedz 1 z 3 porcji

— Bakłażan — 600 g (3 x Sztuka)

— Pieczarka uprawna — 240 g (12 x Sztuka)

— Kasza bulgur — 156 g (12 x łyżka)

— Koncentrat pomidorowy, 30% — 75 g (3 x łyżka)

— Ser, mozzarella — 67.5 g (4.5 x Kawałek)

— Suszone pomidory (w oleju z ziołami, odsączone) — 45 g (3 x Sztuka)

— Oliwa z oliwek — 15 g (1.5 x łyżka)

— Czosnek — 15 g (3 x Ząbek)

— Bazylia (suszona) — 12 g (3 x łyżeczka)

— Oregano (suszone) — 9 g (3 x łyżeczka)

— Sól morska — 3 g (3 x Szczypta)

1. Ugotuj kaszę zgodnie z przepisem na opakowaniu.

2. Podsmaż czosnek przeciśnięty przez praskę. Po chwili dodaj pokrojone pieczarki i

suszone pomidory.

3. Wymieszaj kaszę z farszem pieczarkowym i koncentratem. Dopraw do smaku.

4. Przekrój bakłażana na pół, wydrąż miąższ tak, by zmieścił się farsz. Dodaj

zawartość patelni.

5. Pokrój mozzarellę i posyp wierzch potrawy.

6. Piecz przez ok. 30 minut w 200 stopniach (wersja z termoobiegiem).

— Bakłażana można zastąpić cukinią.

— Kaszę bulgur można zastąpić gryczaną.

— Ser mozzarella można zastąpić innym ulubionym serem.

— Bazylię można zastąpić innymi ulubionymi ziołami.

— Oregano mona zastąpi innymi ulubionymi ziołami.

— Świeży czosnek można zastąpić granulowanym.

KOLACJA

20:00 K:380.5 / B:12.1 / T:10.1 / WP:50.9 / F:14.8 / WW:5.2

AROMATYCZNA ZUPA Z CIECIERZYCY I KOLENDRY (PRZEPIS NA 2 PORCJE)

Czas przygotowania: 40 minut

Zjedz 1 z 2 porcji

— Pomidory z puszki (krojone) — 200 g (2 x Porcja)

— Bataty — 200 g (1 x Sztuka)

— Cebula — 100 g (1 x Sztuka)

— Seler naciowy — 90 g (2 x łodyga)

— Ciecierzyca (ugotowana) — 80 g (4 x łyżka)

— Kasza bulgur — 52 g (4 x łyżka)

— Kolendra ( świeża) — 30 g (30 x Listek)

— Papryczka ostra (chili) — 20 g (1 x Sztuka)

— Oliwa z oliwek — 15 g (1.5 x y ka)

— Sok z limonki — 12 g (2 x y ka)

— Czosnek — 10 g (2 x Ząbek)

— Mielona słodka papryka — 5 g (1 x łyżeczka)

— Kmin rzymski (kumin) — 4 g (1 x łyżeczka)

— Sól morska — 1 g (1 x Szczypta)

— Pieprz czarny mielony — 1 g (1 x Szczypta)

1. Ciecierzycę opłucz i odsącz z zalewy.

2. Do garnka wlej oliwę z oliwek i zeszklij na niej pokrojoną w dużą kostkę cebulę.

3. Dodaj przeciśnięty przez praskę czosnek, drobno posiekane chilli, kmin rzymski i smaż około 2 minuty.

4. Do garnka wrzuć pokrojone w kostkę: seler naciowy i batata.

5. Dodaj pomidory i wlej wodę. Doprowadź do wrzenia.

6. Wsyp kaszę oraz słodką paprykę.

7. Gotuj oko o 20 minut. Po tym czasie dodaj ciecierzycę.

8. Zupę dopraw sokiem z limonki, solą i pieprzem.

9. Nalej do miseczki i posyp obficie posiekaną kolendrą.

— Ciecierzycę można zastąpić soczewicą.

— Kaszę bulgur można zastąpić kaszą gryczaną lub brązowym ryżem.

— Kolendrę można zastąpić szczypiorkiem/ulubionymi kiełkami lub całkowicie pominąć.

— Sok z limonki można zastąpić sokiem z cytryny.

Zakończenie

Jedzenie jest nam potrzebne, abyśmy byli zdrowi i pełni sił. Wygląd ma drugorzędne znaczenie. Jest zresztą ulotny. Zdrowie jest jednak najważniejsze i dlatego warto, abyśmy jedli wystarczająco w ciągu dnia. Powinniśmy jeść zdrowo i tyle, ile potrzebuje nasz organizm do prawidłowego funkcjonowania. Nasz organizm jest mądry i na dłuższą metę nie da się oszukać. Wszelkie restrykcje prędzej, czy później mogą przynieść niepożądane skutki.

Jeśli popełnimy błąd nie osądzajmy jednak siebie negatywnie i kochajmy siebie szczerze niezależnie od tego. Oczywiście, warto dbać o to, by nie mieć nadwagi, ale tylko przy zdrowym podejściu do diety i ćwiczeń.

Mogę powiedzieć ze swojego doświadczenia, że kiedy jem wystarczająco dużo w ciągu dnia, w nocy śpię spokojnie i nie budzę się głodna, nie podjadam.

Kiedy nie stosuję rygorystycznych diet jestem szczęśliwa, pełna energii i radości życia.

Medytacje są moją codziennością i ładują moje baterie w nieoceniony sposób.

Pozwalają wizualizować przyszłość i cieszyć się teraźniejszością. Luise Hay, Dolores Cannon, Paul McKenna, Klaudia Pingot i Agnieszka Maciąg posiadają wartościowe materiały dostępne na You Tube, które polecam z całego serca. To wszystko jest dostępne za darmo i może codziennie upiększać Twoje życie. Czynić je bardziej świadomym, wartościowym, radosnym.

„Co umysł ludzki potrafi wymyślić i w co uwierzy, tego potrafi także dokona”.

Napoleon Hill

Afrimacje wspierające:

— Kocham siebie i jestem swoją najlepszą przyjaciółką.

— Jem zdrowe produkty, które odżywiają moje ciało.

— Jestem jedyną osobą, która ma wpływ na to jak się odżywiam.

— Cały wszechświat codziennie spiskuje na moją korzyść.

— Bóg ochrania mnie każdego dnia.

— Przebaczam na bieżąco sobie i przebaczam innym.

— Jestem przepełniona miłością w wdzięcznością za każdy dzień.

— Każdego dnia zachwycam się życiem.

— Moja rodzina i przyjaciele są blisko, jesteśmy razem szczęśliwi i weseli.

— Jestem pełna pasji i ciekawości świata.

— Pieniądze i obfitość finansowa przychodzą do mnie łatwo i w odpowiednim momencie.

Kiedy mówisz do siebie te wszystkie miłe rzeczy, poczuj to. Poczuj, że naprawdę kochasz swoje serce, swoje dłonie, każdą część ciała i duszy. Prawdziwie zakochuj się w sobie każdego dnia…