Wojciech Tomasz Jałoszyński

Z mroków do światłości

Korektor i Redaktor Elżebieta Gajewicz

© Wojciech Tomasz Jałoszyński, 2019

Tomik wierszy „Z mroków do światłości” ukazuje wewnętrzną drogę, od stanu cierpienia, depresji, wewnętrznego bólu, owych mroków duszy i umysłu do duchowego przebudzenia, radości, szczęścia. Do światła, które oświetliło życie autora, wprowadzając do niego świeżość i skierowało je na nowe tory.

Tomik zawiera wiersze z lat 2015—2018, które zostały ułożone tak, aby Czytelnik wraz z podmiotem lirycznym mógł przebyć tę wewnętrzną wędrówkę do światła.

ISBN 978-83-8155-513-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Z mroków do światłości

2. Podziękowania

3. Wstęp

4. Zagubienie

5. Mój wyrok

6. O Samotności!

7. Idę

8. Ostatnie przesłanie

9. Przejście na drugą stronę

10. Światłość

11. Ciszo!

12. Smak ciszy

13. Odradzający się kwiat

14. Ostatnia deska ratunku

15. Bohater żyjący we mnie

16. Pora wstać

17. Marzę!

18. Gdybyś mi Ojcze zabrał

19. Deszczowe rozmyślania

20. Jeden moment

21. Ciekawość życia

22. Stefania

23. Ocal mnie

24. Szlaki miłości

25. Męskie łzy

26. Dziękuję za sześć na sześć

27. [Kto mocniej kocha]

28. Na rocznicę

29. Bańkowscy

30. Boski taniec naszych ciał

31. [Dwa kruche naczynia]

32. Zmartwychwstanie

Podziękowania

Pragnę złożyć podziękowania wszystkim tym którzy przyczynili się do tego wydawnictwa.

Magdalenie — mojej Muzie, źródle inspiracji, przyszłej żonie. I tej która namówiła mnie do wydania tego tomiku.

Krystynie i Eugeniuszowi — rodzicom, za wsparcie i wychowanie.

Elżbiecie Gajewicz — za pomoc w edycji i korektę.

Wstęp

Przedstawiam szanownemu Czytelnikowi tomik mojej poezji Z mroków do światłości. Czynię to z pewną niepewnością, lękiem a nawet z odrobiną wstydu.

Niepewnością i lękiem, ponieważ jak każdy twórca, będę skazany na ocenę i osąd tego wydawnictwa. A ocena ta i osąd mogą być bardzo różne. Wstydu dlatego, że zawarte wiersze w tym tomiku są bardzo osobiste. Niekiedy wręcz bardzo intymne, pokazują pewną wewnętrzną drogę, a także wewnętrzne zmagania mojej duszy oraz umysłu. Proszę Czytelnika o wybaczenie, jednak inaczej nie umiem pisać, jak tylko o tym co jest we mnie, co aktualnie przeżywam lub przeżywałem. Taka też poezja do mnie przemawia. Ta osobista, z serca, z której można odczytać głębokie zaangażowanie podmiotu lirycznego.

Czytelnik podczas lektury z pewnością zauważy to że, nie bez powodu niniejszy zbiór wierszy opatrzony został tytułem Z mroków do światłości. Pokazuje on bowiem wewnętrzną drogę, od stanu cierpienia, depresji, wewnętrznego bólu, owych mroków duszy i umysłu do duchowego przebudzenia, radości, szczęścia. Do światła, które oświetliło moje życie, wprowadzając do niego świeżość i skierowało je na nowe tory.

Tomik zawiera wiersze z lat 2015—2018, które zostały ułożone tak, aby Czytelnik wraz ze mną mógł przebyć tę wewnętrzną wędrówkę do światła.

Zapraszam serdecznie do wspólnego wędrowania.

Wojciech T. Jałoszyński

24.12.2018

Zagubienie

To nie jest moje miejsce

To nie jest mój dom

Boli tak, że nie da się wyrazić tego w piosence

Ból, którego nie życzyłbym nawet moim wrogom

Kapituluje, podnoszę w górę ręce

Nie daje już rady stawić czoła życia trudom

Wokół własnej osi wciąż się kręcę

Jak iść obraną przez siebie drogą?

Jak iść skoro tonę w mej udręce?

Od zarania dziejów wpaja się to ludziom

Żyj, myśl, rób sterowany przez niewidzialne lejce

Na razie wiem tylko tyle: moja modlitwa

Oczekuje w kolejce

Mój wyrok

Skazany za pragnienia

skazany za marzenia

skazany za miłość

za miłość nie taką

co okazała się być raną.

Ja zaszufladkowany

na siebie sam zdany

wyjący do nieba z oddali.

W głowie mrok i w duszy

serce me kruszy.

I Czy ktoś mnie zrozumie?

I czy ktoś mnie obejmie?

I czy ktoś mnie pokocha?

Gdy moja dusza szlocha?

To jest ból mojego życia

on jest nie do ukrycia.

I płaczę wciąż w nocy

tak na tym świecie obcy.

Czy ktoś usłyszy mą pieśń?

Czy ktoś przeczyta wiersz?

Poeta człowieka prosi

myśli ku górze wznosi

a na górze wciąż pustka

i choć przy mym oku chustka

i tak łza moja kapie na gruz.

O Samotności!

Mówią, żeś dla zbrodniarzy

Mówią, żeś chłostą

Mówią, żeś okrutna

Mówią mówią mówią

A gdyby tylko zamilkli

Gdyby zostawili hałas

Gdyby zostawili ludzi

Gdyby zostawili wypełnienie

Teorie i złudzenie

Odkryliby Ciebie

A odkrywszy skarb

Nie chcieliby wrócić

O samotności moja!

Moja? Nie, nie jesteś moja

To ja jestem Twój

Ja jestem

w Tobie

A Ty we mnie

Idę

Idę by kochać

Idę by zniknąć

Idę by prawdę odszukać

Idę w samotność

Idę w ciemność

Idę, krok po kroku

Idę, tak sobie

po prostu idę

w otchłań

Ostatnie przesłanie

Kartka i atrament

Poznaj mój testament

Słuchaj mój miły

Bo dzwony wybiły

A płomień zgasł

I do nieba wlazł

Człowiek i jego dusza

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.