Maya Banks

Z każdym oddechem

Tłumaczenie:

Janusz Maćczak

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Eliza obudziła się bez zwykłej u siebie rześkości i pozytywnej energii. Czuła się, jakby przejechał po niej walec, i w pierwszym odruchu miała ochotę obrócić się na bok, naciągnąć kołdrę na głowę i przespać jeszcze kilka godzin. Chociaż wiedziała, że tego nie zrobi, przez chwilę rozkoszowała się tą myślą. W każdym razie postanowiła dać sobie jeszcze pięć minut, zanim zwlecze się z łóżka i weźmie prysznic.

W Agencji Ochrony Devereaux po szalonym wirze wydarzeń minionych kilku miesięcy ostatnio niewiele się działo. Eliza miała nadzieję, że dziś coś się wydarzy, w przeciwnym razie czekał ją w pracy kolejny nudny dzień.

Gdy otrząsnęła się z rozleniwienia i spuściła nogi z łóżka, żeby wstać, zadzwonił telefon stacjonarny na nocnym stoliku. Spojrzała gniewnie na aparat, marszcząc brwi. Dane czy ktokolwiek inny z agencji z pewnością dzwoniłby na komórkę. Rzuciła okiem na telefon komórkowy ładujący się na stoliku i zorientowała się, że nie było żadnych nieodebranych połączeń. Jeżeli to ktoś z telemarketingu wydzwania do niej o świcie, wytropi go i da mu solidnego kopniaka w tyłek.

Kompletnie zignorowałaby natrętne dzwonki, gdyby nie fakt, że to rzeczywiście mógł być któryś z jej współpracowników. Z westchnieniem podniosła słuchawkę i warknęła:

– Halo.

Przez moment panowała cisza, a potem rozmówca odchrząknął i zapytał:

– Czy to panna Caldwell? Melissa Caldwell?

Eliza zamarła. Od dziesięciu lat nikt nie zwracał się do niej tym imieniem i nazwiskiem. Od dziesięciu lat nie była tamtą osobą. I oto teraz w dwie sekundy przeszłość wtargnęła w jej przyszłość z prędkością ekspresu.

– Czego pan chce? – spytała głucho.

– Nazywam się Clyde Barksdale i jestem prokuratorem okręgowym z Keerney w stanie Oregon.

Wiedziała cholernie dobrze, kim jest Clyde Barksdale. Czy mogłaby zapomnieć, że współdziałała z nim w trakcie śledztwa i procesu sądowego zakończonego przymknięciem Thomasa Harringtona?

– Przypuszczam, że to nie jest towarzyska rozmowa – rzuciła kwaśno.

– Ma pani rację. – Prokurator okręgowy westchnął z wyraźnym znużeniem. – Proszę posłuchać, niełatwo mi o tym mówić, ale Thomas Harrington wygrał proces apelacyjny, uchylono wyrok i za trzy tygodnie zostanie zwolniony z więzienia.

Pod Elizą ugięły się nogi, usiadła ciężko na łóżku. Kompletnie otępiała, potrząsnęła głową, usiłując odzyskać jasność myśli. Czyżby jeszcze się nie obudziła i śni się jej jakiś pieprzony koszmar?

– Co takiego? – wyszeptała ze zgrozą. – Jak to, do cholery? Co to znaczy, że uchylono wyrok? To jakiś głupi żart?

– Widocznie przekupił jednego z rozpracowujących go policjantów – rzekł z furią w głosie prokurator okręgowy. – To jedyne możliwe wyjaśnienie. Ten gliniarz, zeznając teraz w sądzie pod przysięgą, oświadczył, że sfałszował dowody, aby z sukcesem zamknąć sprawę Harringtona. Jakbyśmy potrzebowali jakiegokolwiek pieprzonego dowodu, skoro mieliśmy przyznanie się oskarżonego. Ale wobec zeznania policjanta i tego, że odmalowano panią jako wzgardzoną młodą kobietę, upokorzoną odrzuceniem przez starszego mężczyznę, sąd nie miał wyboru i musiał oczyścić Harringtona z zarzutów.

Elizie odebrało mowę. Była kompletnie obezwładniona zalewającymi ją rozmaitymi emocjami. Czoło zrosił jej kroplisty pot, ogarnęły ją mdłości i poczuła, że zaraz zwymiotuje. To niemożliwe. Przecież nie mogli uwolnić takiego groźnego socjopatycznego potwora! Wykluczone!

– Kiedy? – zdołała wychrypieć.

Dobry Boże, naprawdę zaraz się porzyga. Zakryła dłonią usta, a potem zaczerpnęła powietrza, rozpaczliwie usiłując nie zwrócić wszystkiego, co miała w żołądku.

– Za trzy tygodnie – oznajmił ponuro prokurator okręgowy. – W trakcie rozprawy apelacyjnej zrobiłem wszystko, co w mojej mocy. Starałem się zgromadzić wystarczające dowody, przygwoździć go czymś – czymkolwiek – żeby uniemożliwić zwolnienie go z więzienia, ale miałem związane ręce! Harringtona nie można ponownie pozwać do sądu za morderstwo ani oskarżyć o gwałt, gdyż nie mamy żadnego rzetelnego dowodu. To byłoby znowu pani słowo przeciwko jego słowu. Na tym etapie tylko jedna z jego ofiar – jedyna, która zdołała przeżyć, czyli pani – może złożyć pozew cywilny. To rzeczywiście mogłoby coś dać.

– Och, mój Boże – wyszeptała Eliza stłumionym głosem, gdyż nadal mocno przyciskała dłoń do ust. – On znowu zabije. Uważa się za niezwyciężonego, za Boga, a przechytrzenie wymiaru sprawiedliwości tylko utwierdzi go w tym przekonaniu.

– Będzie się chciał zemścić, panno Caldwell – rzekł cicho prokurator okręgowy. – Odnajdzie panią. Musiałem zadzwonić i panią ostrzec.

– Mam cholerną nadzieję, że to zrobi – rzuciła.

Ale nawet mówiąc to, potrząsnęła głową, by uporządkować chaos myśli i zapanować nad przerażeniem. Nie. Pieprzyć to. Do diabła z ucieczką, z ukrywaniem się, z tym wszystkim, czego Thomas się po niej spodziewa. Chce odnaleźć tę samą nieśmiałą szesnastolatkę, rozpaczliwie pragnącą miłości i akceptacji.

Nie, nie będzie uciekać. Sama go namierzy. Ułatwi mu odszukanie jej, bo będzie na niego czekać, kiedy wypuszczą go z więzienia. A potem dopadnie go i wyśle do piekła, gdzie jest jego miejsce.

W głosie prokuratora okręgowego zabrzmiał niepokój:

– Panno Caldwell, proszę nie podejmować żadnych ryzykownych kroków. Zadzwoniłem do pani, ponieważ ma pani prawo wiedzieć o uwolnieniu Harringtona, oraz po to, żeby mogła pani przedsięwziąć środki ostrożności.

– Zapewniam pana, Barksdale, że żałuję tylko tego, że nie dorwałam go za pierwszym razem – odparła lodowatym tonem.

Ogarnęła ją determinacja. Poczuła, że ma cel. Zadanie, którego nie schrzani.

Rozłączyła się, wzburzona. Nadal czuła chłód, który przeniknął ją w momencie, gdy prokurator oznajmił jej tę wiadomość. Musiała stłumić wzbierające w niej emocje, bo inaczej oszalałaby z żalu… i poczucia winy.

Zamknęła oczy i zwiesiła głowę, przejęta przygniatającym bólem. Gwałtownie potrząsnęła głową, broniąc się przed poddaniem się rozpaczy. System wymiaru sprawiedliwości kompletnie zawiódł ofiary Thomasa Harringtona. Zawiódł ją.

Nikt nie znał Thomasa tak jak ona. Nikt nie wiedział o jego olbrzymiej sile i o tym, z jaką łatwością potrafił oczarować swoje ofiary. Nie pozostało jej nic innego, jak tylko samej poszukać sprawiedliwości i ochronić jedyne osoby na świecie, na których jej zależy. Jedyne osoby, jakie dopuściła blisko siebie w ciągu dziesięciu lat, odkąd przyczyniła się do uwięzienia – jak sądziła, na zawsze – mężczyzny, którego niegdyś pokochała z całą niewinnością nastolatki.

Tylko że on zostanie uwolniony i od niej zależy, by nie zamordował kolejnych osób. Nawet gdyby to oznaczało, że trafi razem z nim do piekła.

Powinna była zabić Thomasa, ale naiwnie uwierzyła w system wymiaru sprawiedliwości i w to, że ten potwór zapłaci za swoje zbrodnie. Teraz była mądrzejsza i wiedziała, że jeśli go nie powstrzyma, będzie dalej mordował.

ROZDZIAŁ DRUGI

– Wszystko przygotowane? – zapytał Wade Sterling swoją dobrą przyjaciółkę i prawdopodobnie jedyną bliską mu osobę, Annę-Grace Covington.

Wade był typowym samotnym wilkiem. Unikał wszelkich osobistych relacji i miał niewiele czasu dla przyjaciół. Przyjaźń oznaczała taki poziom zaufania, jakim po prostu nie był w stanie nikogo obdarzyć. To nie dzięki ślepej wierze w ludzi stał się bezwzględnym, odnoszącym sukcesy biznesmenem.

Ale te zasady, jakie sobie narzucił, najzwyczajniej się rozwiały, kiedy poznał Annę-Grace. Owszem, początkowo jego zainteresowanie nią przybrało bardziej osobisty charakter, szybko jednak odkrył, że ta krucha, wrażliwa kobieta przeżyła niewyobrażalną tragedię i jakikolwiek związek z mężczyzną – romantyczny czy seksualny – to ostatnia rzecz, jakiej potrzebuje czy pragnie.

W rezultacie zorientował się z zaskoczeniem, że darzy ją szczerą sympatią. Stali się bliskimi przyjaciółmi i został jej jedynym powiernikiem.

Anna-Grace albo Gracie, jak większość ludzi ją nazywała – chociaż Wade dopiero przed kilkoma miesiącami przestał zwracać się do niej pełnym imieniem – patrzyła z niepokojem na obrazy, które rozwiesili w galerii możliwie najbardziej efektownie.

Wade otoczył ramieniem jej plecy i przytulił pokrzepiająco.

– Będzie wspaniale – zapewnił, a potem, aby rozwiać jej obawy, zapytał: – Czy Cheryl zorganizowała wszystko zgodnie z twoim życzeniem?

Gracie przytaknęła, chociaż nadal przypatrywała się w zamyśleniu swoim dziełom i wyglądała, jakby miała zaraz zwymiotować ze zdenerwowania. Wade westchnął. Odwrócił się do Gracie i ujął jej dłonie.

– Kochanie, czy sądzisz, że wystawiłbym w swojej galerii byle jakie obrazy? Wiem, uważasz, że jest ona dla mnie jedynie hobby i nie przywiązuję do niej wielkiej wagi. Ale zainwestowałem w to miejsce mnóstwo czasu i pieniędzy, i zanim zasugerujesz, że urządzam tę wystawę wyłącznie ze względu na naszą przyjaźń, przypomnij sobie, że zostaliśmy przyjaciółmi właśnie dzięki twojej sztuce. Zainteresowały mnie twoje prace i dostrzegłem w tobie artystyczny potencjał, jeszcze zanim czegokolwiek się o tobie dowiedziałem. Nasza przyjaźń była rezultatem twojego talentu, a ponadto, niezależnie od przyjaźni, akurat ty ze wszystkich ludzi powinnaś najlepiej wiedzieć, jak bezwzględny jestem w kwestiach biznesowych. Nie utopiłbym takiego kapitału w promowanie ciebie, gdybym nie był absolutnie pewny, że dokonuję korzystnej inwestycji.

Owszem, galeria Joie de Vivre stanowiła jedną z wielu pasji Wade’a, a zarazem obiekt jego autentycznych biznesowych zainteresowań. Ale nie skłamał Gracie. Naprawdę lubił sztukę. Dobrą sztukę. A Gracie była bardzo utalentowaną malarką.

Poznali się, kiedy zobaczył próbkę jej artystycznej pracy. Wchodząc do galerii, wyglądała na kogoś, kto już dawno się zagubił. Być może Wade ujrzał w niej bratnią duszę. Obydwoje zaznali bólu i rozczarowań. Jednak jej historia była gorsza niż większość, jakie znał.

Kiedy przyczyna cierpień Gracie znowu wtargnęła gwałtownie w jej życie, Wade starał się ją ochronić. Jednak z czasem uświadomił sobie, że Zack Covington, mąż Gracie, został po prostu tak samo jak ona zdradzony. Zack przez ponad dekadę opłakiwał utratę swojej ukochanej z dzieciństwa i nigdy nie przestał jej szukać. Ci dwoje przezwyciężyli przeszkody niemal nie do pokonania i nawet ich ponowne spotkanie było najeżone niebezpieczeństwami. W końcu jednak szczęśliwie się pobrali, a przygotowania do wystawy obrazów Gracie, którą Wade zaplanował, zanim cała sytuacja przybrała tak fatalny obrót, znowu przebiegały zgodnie z harmonogramem i do otwarcia pozostało zaledwie kilka dni.

– To pewnie wygląda tak, jakbym za wszelką cenę domagała się twoich pochwał – rzekła Gracie ze smutnym westchnieniem.

Wade przytknął palec do jej ust, zanim zdołała powiedzieć coś więcej.

– Jesteś najbardziej skromną i szczerą osobą, jaką znam. Nikt nigdy nie zarzuciłby ci tego, że domagasz się pochwał. A teraz, skoro obrazy zostały rozwieszone tak, jak chciałaś, może daj mi listę twoich gości na ten uroczysty wieczór. Oczywiście wernisaż będzie otwarty dla publiczności, ale zamierzam wysłać imienne zaproszenia do kilkorga potencjalnych nabywców, którym, jak sądzę, bardzo spodobają się twoje prace, a także do wszystkich, których chciałabyś tam zobaczyć. Cheryl współpracuje z agencją reklamową i rozpoczęliśmy już szeroko zakrojoną kampanię marketingową, obejmującą ogłoszenia w gazetach, czasopismach, internecie i telewizji. Kochanie, zaryzykuję stwierdzenie, że narobimy sporo szumu w świecie sztuki.

Zaskoczona Gracie rozchyliła wargi i popatrzyła na Wade’a szeroko otwartymi oczami. Potem zmarszczyła nos, a na jej twarzy odbiły się powątpiewanie i niepokój.

– To wygląda na strasznie kosztowne działania! Nigdy nie stać by mnie było na nic takiego.

Potrząsnął głową i westchnął.

– To się nazywa inwestycja, Gracie. Taka, która przyniesie mi wielki zysk, jeśli zważyć, że zażądam wyłączności do twoich prac i otrzymam prowizję od każdego sprzedanego płótna. Widzisz? Gdybym robił to z przyjaźni czy życzliwości, nie byłbym takim chciwym sukinsynem, który domaga się prawa wyłączności i prowizji. Natomiast w ten sposób zarobisz kupę pieniędzy dla nas obojga.

Gracie się roześmiała, napięcie opadło.

– Może powinieneś także zostać moim agentem. Bóg świadkiem, że kompletnie nie znam się na organizowaniu… no, czegokolwiek. Jeżeli odniosę choćby umiarkowany sukces, nie będę miała pojęcia, jak pokierować swoimi sprawami.

– I właśnie po to masz mnie – odrzekł. – Ty malujesz, a ja zajmuję się wszystkim innym. Myślę, że to będzie układ korzystny dla nas obojga. A teraz potrzebuję tylko listy twoich gości, a ty nie musisz niczym więcej zawracać sobie głowy. Przypuszczam, że pojedziesz do domu i będziesz ćwiczyć ten swój zachwycający uśmiech. Zrobisz furorę, a ja zyskam uznanie za to, że odkryłem kolejną wielką gwiazdę współczesnej sztuki.

Rzuciła mu zamyślone spojrzenie.

– Lista nie jest długa. Są na niej wyłącznie członkowie Agencji Ochrony Devereaux. Och, i specjalny gość: Eliza.

Wade zesztywniał, słysząc to imię i widząc niepokój, który natychmiast odmalował się na twarzy Gracie.

– Myślisz, że ona przyjdzie? – spytała. – Wszyscy tak się o nią martwią. Powinna częściej wychodzić z domu.

– Co jest nie tak z Elizą? – zapytał Wade, chociaż nie zgadzał się z tym ostatnim zdaniem.

Wręcz przeciwnie, ta głupia kobieta powinna zostać w domu. Odpocząć. Dojść do siebie. Uporać się ze strasznymi przeżyciami, jakich doświadczyła. Jednak Eliza nie miała na to czasu, zbyt zajęta ratowaniem reszty świata. Wszystkich z wyjątkiem siebie.

Gracie wydawała się jeszcze smutniejsza.

– Nikt tego nie wie, ale wszyscy się o nią martwią – odpowiedziała. – Już od jakiegoś czasu nie jest sobą, ale to się nasiliło w ciągu ostatnich kilku dni. Każdy chodzi koło niej na paluszkach, ale znasz Elizę. Jest bardzo skryta i małomówna.

– A czego, do cholery, oni się spodziewają? – burknął Wade głośniej, niż zamierzał.

Niech ją diabli. Elizy nie było nawet nigdzie w pobliżu, a jednak zdołała zburzyć jego spokój. Wyrzuci ją z myśli i zapomni o niej. Problem w tym, że ilekroć spoglądał z erotycznym zainteresowaniem na inną kobietę, zawsze widział tylko… ją. I to go wkurzało.

Gracie wzdrygnęła się na jego gwałtowny wybuch i szeroko otworzyła oczy. Wade z irytacją zacisnął szczęki. Uniósł dłoń i zaczął wyliczać na palcach.

– Zastanówmy się. Została porwana, torturowano ją i podtapiano, tak że była bliska śmierci – warknął. Przerwał i opuścił rękę, trzymając kciuk i palec wskazujący nieco odchylone, a potem podjął: – I nie wzięła sobie nawet jednego cholernego wolnego dnia, żeby odpocząć, tylko od razu wróciła do roboty i włączyła się w nasz pościg za skurwielami, którzy skrzywdzili ją, ciebie i Ari. W trakcie tej akcji Elizę znowu niemal zabito, ale ostatecznie to ja dostałem kulkę przeznaczoną dla niej. A gdyby mnie tam nie było? Wąchałaby teraz kwiatki od spodu. I czy przynajmniej wtedy wzięła sobie wolne? Nie, cholera. Wróciła do pracy, jakby nic się nie stało, a teraz nagle wszyscy się o nią martwią?

Potrząsnął głową, kipiąc z gniewu.

– Czy ona w ogóle sypia? – zapytał.

Gracie zamrugała zaskoczona.

– N-nie wiem. Skąd miałabym wiedzieć?

– Przecież, do cholery, potrafisz czytać w jej myślach, prawda?

Gracie się zaczerwieniła i Wade natychmiast poczuł się winny.

– Przepraszam, Gracie – rzekł, ściszając głos. – To była niewybaczalna, podła uwaga. Do diabła! Ta kobieta doprowadza mnie do furii.

– Potrafiłabym odczytać jej myśli, gdybym się z nią zobaczyła – szepnęła Gracie. – Sądzę…

– Co? – rzucił ostro Wade.

– Sądzę, że Eliza właśnie z tego powodu mnie unika – powiedziała Gracie, marszcząc brwi. – Ilekroć natykam się na nią albo idę do biura Agencji spotkać się z Zackiem i ona tam jest, natychmiast wynajduje jakiś powód, żeby się ulotnić. Co innego mam o tym myśleć?

Wade zaklął pod nosem. No tak. Ta mała diablica zapewne ma coś – nawet wiele – do ukrycia. Na przykład to, że prawdopodobnie w pracy goni resztką sił. Zapragnął ją odszukać i wbić jej trochę rozumu do głowy, i naprawdę by to zrobił, gdyby nie podejrzewał, że da mu kopa w tyłek. Albo w jaja. Zresztą skończył już z tą małą jędzą. Oznaczała kłopoty przez duże K. Najchętniej zerwałby kontakty z nią, Agencją Ochrony Devereaux i wszystkimi ich misjami. Miał dość własnych zmartwień nawet bez włóczenia się za tą bezczelną kobietą, której odbiło na punkcie ratowania świata, podczas gdy to on musiał ją ratować.

Niewdzięczna krowa. Opluła go, zanim w ogóle się dowiedziała, że ocalił jej chudy tyłek. Nawet nie powiedziała „dziękuję”. „Spadaj”, owszem. Ale „dziękuję”? W życiu! Zamiast podziękowania musiało mu wystarczyć to, że kiedy patrzył na jakąkolwiek kobietę, widział zawsze tylko ją. Nie potrafił sobie wyobrazić, że kocha się z jakąś inną kobietą, tylko z tą małą, opryskliwą, hardą i porywczą blondynką. Prychnął i Gracie spojrzała na niego z dziwną miną.

– Eliza to tchórz – powiedział. – Nie odważy się pojawić w żadnym miejscu należącym do mnie. Po tym jak dostałem kulkę przeznaczoną dla niej, ilekroć znajdę się w pobliżu, pod jakimś pretekstem dokądś się wynosi.

– Witaj w klubie – rzekła Gracie z urazą.

To rozstrzygnęło sprawę dla Wade’a. Eliza potrafi poradzić sobie ze wszystkim. Bez względu na to, co ta mała złośnica chce ukryć przed przenikliwością Gracie, musi się zjawić na otwarciu wystawy. Nie zamierzał pozwolić, żeby cokolwiek czy ktokolwiek zepsuł Gracie wieczór, podczas którego miała zabłysnąć.

– Ona tu przyjdzie – powiedział ponuro. – Nawet gdybym musiał zatargać ją na plecach.

Na twarzy Gracie natychmiast odbił się niepokój.

– Och, Wade, to nieważne. Naprawdę. Może powinniśmy po prostu zrezygnować i zostawić ją w spokoju.

– Nie martw się – rzekł łagodnym tonem. – Nie przytargam jej na plecach na twoją wystawę. – Kłamca, pomyślał. – Zamierzam tylko odbyć z nią nienagannie uprzejmą rozmowę, po tym jak osobiście wyślę jej zaproszenie.

Albo raczej ultimatum. Po raz pierwszy na myśl o zbliżającej się nieuchronnie konfrontacji z Elizą nie ogarnęła go irytacja. Przeciwnie, wyczekiwał niecierpliwie okazji, żeby ją wkurzyć. A co było w tym najlepsze? Być może ją złościł – oczywiście z wzajemnością – ale cholernie dobrze wiedziała, że on nie blefuje. Tak więc nie będzie miała innego wyjścia, jak tylko przyjść dobrowolnie. W przeciwnym razie dozna upokorzenia, kiedy on przywlecze ją na tę uroczystość.

ROZDZIAŁ TRZECI

Eliza od czasu telefonicznej rozmowy z prokuratorem generalnym trzymała się na uboczu. Wiedziała, że unikając swoich współpracowników, nie postępuje najrozsądniej, jeśli nie chce, aby się domyślili – czy raczej dowiedzieli – co planuje, co musi zrobić za wszelką cenę. Ale po prostu nie potrafiła znieść konfrontacji z nimi. Dojmujący wstyd zalewał jej serce i duszę.

Ludzie, z którymi pracowała, byli uosobieniem wszystkiego co dobre. Owszem, nie zawsze ściśle trzymali się przepisów prawa. Czasami łamali zasady, ale ostatecznie wymierzali sprawiedliwość, a czyż nie jedynie to się liczy?

Jeden z jej szefów schwytał i unieszkodliwił potwora, który odtąd przestał stanowić zagrożenie – jednak to także nie było prawdą. Parapsychologiczne zdolności tego łajdaka oraz fakt, że znalazł dojście zarówno do Caleba, jak i do jego obecnej żony Ramie, oznaczały, iż nawet przebywając za kratkami, potrafił egzekwować swoją wolę i sprawować kontrolę, czyniąc z życia tej pary istne piekło. Już wcześniej posłużył się Calebem, by w okropny sposób zranić Ramie. W Elizie nadal każde wspomnienie o tym budziło odrazę i oburzenie. Caleb nie znalazł innego sposobu, by przeciąć nierozerwalną więź łączącą ich z tym łajdakiem, niż jego zabicie. I zrobił to. Wpakował kulę w jego wstrętny, wynaturzony mózg.

Och, pracownicy Agencji starannie wyczyścili całą scenę zabójstwa. Cholernie się postarali, żeby to wyglądało tak, jakby Caleb strzelał w samoobronie; włożyli trupowi szaleńca do ręki rewolwer bez innych odcisków i umieścili jego palec na spuście. Może to nie był czyn legalny ani moralny. Ale był słuszny.

Podobnie słuszne było zadanie, które zaplanowała. Może nie dla ogółu społeczeństwa, dla policji, wymiaru sprawiedliwości. Ale dla kobiet, które tamten torturował, a potem zabił? Dla ich rodzin? Dla niej samej? Tak, dla nich to było słuszne. Eliza nie przypuszczała, aby rodziny ofiar dbały o to, w jaki sposób morderca zapłaci za swoje zbrodnie, byleby zapłacił. Ludzie nie potrafili zrozumieć ani wyczuć, że za gładką, czarującą powierzchownością kryje się potwór. Ale Eliza przeniknęła jego prawdziwą naturę lepiej niż ktokolwiek inny. Tylko ona znała głębię jego zła i tylko ona mogła położyć mu kres. Być może to czyniło ją równie chorą i zwyrodniałą jak Thomas. Ale może tylko ktoś skażony złem potrafi upolować innego złego.

Obecnie rodziny ofiar niewątpliwie poinformowano, podobnie jak ją, że Thomas Harrington zostanie wkrótce zwolniony z więzienia. Prawdopodobnie doświadczały takich samych emocji jak ona. Poczucia zdrady. Wściekłości. Smutku. Żalu. Głębokiej niesprawiedliwości. Przypuszczalnie utraciły wszelką wiarę w zapewnienia, że system sądowy potrafi stać na straży prawa i ukarze tych, którzy je złamali. Rodziny były bezradne i nie mogły nic na to poradzić. Marzyły o zemście i karze. O sprawiedliwości. Eliza dokona zemsty z zimną krwią – tak najlepiej smakuje.

I właśnie to różniło Elizę od wszystkich innych skrzywdzonych przez Thomasa osób, które zdolne były co najwyżej snuć niecne fantazje o sprawieniu, by skonał długą i bolesną śmiercią. Ona natomiast mogła podjąć działania. I podejmie – nawet gdyby to oznaczało, że sama też umrze. Pod wieloma względami umarła już przed dziesięcioma laty, kiedy pojęła, jak bardzo była głupia, naiwna i łatwowierna. Ponosiła winę za zamordowanie tych kobiet tak samo jak Thomas i nigdy nie wybaczyła sobie tych potwornych zbrodni, których była mimowolną współsprawczynią. Tak, umarła i odrodziła się jako inna kobieta – Eliza Cummings. Stała się Elizą i zyskała nową szansę. Sposobność, by zacząć jeszcze raz. Postąpić inaczej. Pomagać chronić ludzi, którzy potrzebują ochrony. Szukać sprawiedliwości dla tych, którzy sami nie potrafią jej znaleźć. I zdołała jakoś wpasować się w tę nową, chociaż nieprawdziwą tożsamość. Jakże była głupia, sądząc, że zdoła odpokutować swoje winy i przezwyciężyć przeszłość. Śmierć można tylko odwlec, lecz nie da się jej uniknąć.

Pod pewnymi względami… Zatrzymała się, sparaliżowana myślą, która przemknęła jej przez głowę, zanim zdążyła ją odepchnąć. Serce waliło jej w piersi, dłonie się spociły, gdy usiłowała otworzyć drzwi samochodu. Zdała sobie jednak sprawę, że ta myśl towarzyszyła jej podświadomie od tamtej porannej rozmowy telefonicznej z prokuratorem. W chwili gdy podjęła decyzję, owa myśl się pojawiła, tylko że Eliza ignorowała ją, nie dopuszczała do siebie. Odmawiała uznania jej, ponieważ ta myśl ją osłabiała, a Eliza poprzysięgła sobie, że nigdy więcej nie pozwoli sobie na słabość.

Ale przecież zasłużyła na to, by umrzeć razem z Thomasem. A teraz była całkowicie gotowa na śmierć. To będzie jej kara. Sprawiedliwość zostanie w końcu w pełni wymierzona. Tylko Thomas zapłacił za zbrodnie, kiedy usłyszał wyrok dożywotniego więzienia. Ona nie. Ale zasługiwała na taką samą karę i teraz, kiedy skazała go na śmierć w zgodzie z własnym poczuciem sprawiedliwości, nie tylko było prawdopodobne, że zginie, zabijając go, ale dostanie dokładnie to, co jej się należy. Z chłodną determinacją akceptowała to rozwiązanie. Nie obawiała się go. Nie będzie już dłużej usiłowała uciec przed nieuniknionym. Może wtedy zyska coś na podobieństwo spokoju i może Bóg ulituje się nad jej duszą dręczącą się grzechami, które popełniła, kiedy była jeszcze niemal dzieckiem, bezsilnym wobec manipulacji starszego od niej i bardziej doświadczonego człowieka. Nie, nie człowieka. Psychopaty. Potwora z rodzaju tych, jakie spotyka się zwykle tylko w koszmarnych snach i filmowych horrorach.

Istnego wcielonego zła.

Tylko że on nie był koszmarnym snem ani fikcyjną postacią z książki czy filmu. Był aż nazbyt realny.

Szarpnięciem otworzyła drzwi samochodu i wsiadła gwałtownie, a potem wyjechała tyłem z miejsca na parkingu Agencji Ochrony Devereaux. W tym momencie zobaczyła Dane’a wychodzącego z siedziby Agencji. Celowo nie patrzyła na niego, ale obserwowała go kątem oka, gdy pomachał do niej, żeby się zatrzymała. Dzięki temu, że nie spojrzała w jego kierunku, będzie mogła wytłumaczyć się, że go nie zauważyła, kiedy ją zapyta – a niewątpliwie to zrobi – dlaczego, do cholery, go zignorowała.

Och, do diabła, nie zatrzyma się. Stawiając czoło Dane’owi, musiała zawsze zachowywać pokerową minę. Przyspieszyła trochę zbyt ostro i opony zaprotestowały piskiem, gdy wyprysnęła z parkingowego garażu. Jej szanowny szef i partner – Dane pełnił w Agencji Ochrony Devereaux wiele funkcji – chciał ją wypytać, a to była ostatnia rzecz, jakiej potrzebowała. Widziała spojrzenia, jakie Dane i pozostali współpracownicy rzucali w jej stronę, kiedy myśleli, że ona nie patrzy. Wszyscy byli pełni troski, a to wywoływało w niej zażenowanie i poczucie winy. Wiedzieli, że coś się z nią dzieje i że nie jest sobą, ale Dane orientował się w sytuacji lepiej niż ktokolwiek inny. Oboje pracowali razem już od dawna i Dane nigdy nie przeoczył żadnego cholernego szczegółu.

Ten człowiek potrafił samym spojrzeniem wprawić każdego w zakłopotanie. Nie potrzebował wcale słów. Wystarczy, że na nią spojrzy, i ona sama z siebie wyzna wszystko, a wtedy Dane uziemi ją, jeśli będzie musiał. Wykluczone, by pozwolił jej wypełnić to, co uważała teraz za swoją świętą misję. Ostatnią misję. Ważniejszą od wszystkich, których kiedykolwiek się podjęła.

Zaryzykowała zerknięcie we wsteczne lusterko i skrzywiła się na widok Dane’a, który stał pośrodku pasa dojazdowego do garażu i marszcząc brwi, spoglądał za nią ponuro.

Nie mogła wiecznie go unikać, ale dopóki nie odzyska spokoju i opanowania na tyle, by poradzić sobie z największym – jedynym – kłamstwem, jakie kiedykolwiek powiedziała swemu najbardziej zaufanemu przyjacielowi, będzie nadal ignorowała jego i pozostałych, umykała pospiesznie, ilekroć któremuś z nich nadarzy się okazja, by dopaść ją w cztery oczy.

Jeszcze tylko kilka dni, powiedziała sobie. Kilka dni na opracowanie reszty planu, zgromadzenie wszystkiego, czego potrzebowała, i przedstawienie Dane’owi starannie obmyślonego kłamstwa, a potem wyruszy w drogę.

Ogarnął ją nagle smutek i na moment zamknęła oczy, zanim włączyła się do ruchu ulicznego. To będzie ostatni raz, kiedy zobaczy się z którymkolwiek z przyjaciół, i dlatego zamierzała podejść do Dane’a po oficjalnym zebraniu zwoływanym pierwszego dnia każdego miesiąca w biurze Agencji Ochrony przez Caleba Devereaux albo jego brata Beau.

To da jej ostatnią sposobność spotkania się z tymi, którzy stali się dla niej tak ważni. Z jej rodziną, jak o nich myślała. Z ludźmi, z którymi każdego dnia podejmowała ryzykowne zadania i na których zawsze mogła liczyć. Żałowała tylko, że przed wyjazdem nie zobaczy się z żonami braci Devereaux i z żoną Zacka, Gracie.

Wzdrygnęła się w duchu, bo wiedziała, że nieraz zraniła uczucia tej ostatniej, unikając jej, ilekroć Gracie znalazła się w pobliżu. Gracie nie mogła tego nie zauważyć, a Eliza za nic nie chciałaby sprawić jej przykrości.

Gracie była uosobieniem słodyczy, a w swoim młodym życiu już została tak strasznie skrzywdzona. Była nieśmiała i nadal brakowało jej pewności siebie. Eliza ogromnie cieszyła się z tego, że Gracie i Zack ponownie zeszli się ze sobą po ponad dekadzie smutnej rozłąki, jednak radowało ją to zwłaszcza ze względu na Gracie. Eliza darzyła szczerym uczuciem wszystkie trzy żony kolegów: Ramie, Ari i Gracie. A także Tori Devereaux, młodszą siostrę Caleba, Beau i Quinna, która podobnie jak tamte kobiety tak bardzo ucierpiała z powodu szaleńca. Została brutalnie napadnięta przez seryjnego zabójcę i nadal dochodziła do siebie po tym strasznym przeżyciu. Być może nigdy nie odzyska w pełni równowagi psychicznej i Eliza nie mogła się temu dziwić.

Gdyby Caleb nie natrafił na Ramie, młodą, utalentowaną osobę obdarzoną zdolnościami parapsychologicznymi, i nie nakłonił jej, żeby pomogła mu w poszukiwaniu jego siostry, nie uratowaliby jej w porę i Tori by zginęła.

Wszystkie te kobiety miały niezwykłe talenty. Tori widziała w snach przyszłe wydarzenia, chociaż jej dar nie był tak w pełni rozwinięty jak uzdolnienia pozostałych kobiet. Stanowił dla niej raczej rodzaj przekleństwa, gdyż umożliwiał jej tylko mglisty i wyrywkowy wgląd w przyszłość. Tori, pozbawiona dostatecznej wiedzy o przyszłych wypadkach, nie mogła im zapobiec ani nawet ostrzec kogokolwiek o grożącym mu niebezpieczeństwie, i to stanowiło dla niej źródło wielkiego cierpienia. Ramie potrafiłaby odszukać takiego potwora, jakiego Eliza zamierzała obecnie wytropić, ale Eliza w żadnym razie nie posłużyłaby się nią przeciwko człowiekowi prawdopodobnie również uzdolnionemu parapsychologicznie. Ari też miała nadzwyczajne zdolności, jednak większości z nich nie wykorzystywała. Te zdolności stale się potęgowały i kiedy nauczy się nad nimi panować, staną się niepowstrzymaną, niezwyciężoną siłą. A Gracie… Eliza znowu się skrzywiła, gdyż to nie tamtych dwóch kobiet unikała jak ognia, tylko właśnie jej, ponieważ Gracie potrafiła czytać w myślach. Eliza nie mogła ryzykować, że znajdzie się w pobliżu kobiety, bo gdyby Gracie odkryła jej plan, spaliłby na panewce, a na to nie zamierzała pozwolić.

Jechała wolno w kierunku swojego mieszkania. Po drodze wstąpiła po lunch na wynos do sklepu dla zmotoryzowanych. Nie miała głowy do jedzenia, ale musiała zachować siły. W konfrontacji z Thomasem nie mogła sobie pozwolić na słabość – fizyczną ani psychiczną.

Z lunchem w nieotwartej torbie leżącej na fotelu pasażera wjechała na swoje miejsce parkingowe. Kiedy zobaczyła obok imponująco drogi samochód i mężczyznę opartego o maskę w aroganckiej pozie, jej nastrój jeszcze bardziej się pogorszył.

Co, u diabła, robi tu Wade Sterling?

Zapominając torby z lunchem, wysiadła i gniewnie marszcząc brwi, niepotrzebnie mocno zatrzasnęła drzwi auta. Jej irytacja wzrosła, gdy Wade w milczeniu, z ironicznym uśmieszkiem i błyskiem rozbawienia w oczach obserwował jej reakcję na jego obecność.

Eliza zdecydowała, że przywitanie go byłoby jeszcze gorsze niż pytanie, co go tu sprowadza. Ścisnęła w ręce kluczyki i sztywnym krokiem okrążyła przód swojego pojazdu, zamierzając bez słowa przejść obok Wade’a. Jej „serdeczna” mina mówiła sama za siebie.

Ku jej zaskoczeniu, gdy go mijała, złapał ją nagle za łokieć i zatrzymał. Oczy się jej zwęziły, skrzywiła wargi w grymasie i natarła z furią na Wade’a:

– Do cholery, co z tobą, Sterling? Zabieraj tę rękę – i to już!

– Czy to twój sposób wyrażenia wdzięczności człowiekowi, który uratował ci życie? – spytał przeciągłym tonem.

Miała ochotę wrzasnąć. Nikt – naprawdę nikt! – nie potrafił grać jej na nerwach tak jak ten mężczyzna. Za każdym razem gdy tylko otwierał usta, doprowadzał ją do furii. A ten jego arogancki wyraz twarzy, cała ta wyższość i samozadowolenie samca alfa? Wywoływał w niej burzliwe emocje.

Warknęła na niego. A ściśle biorąc, wydała z siebie coś pomiędzy groźnym pomrukiem a pełnym irytacji prychnięciem. Kusiło ją, żeby zrobić coś bardzo dziecinnego i zdecydowanie nie w jej stylu – na przykład tupnąć nogą, szarpnąć się za włosy albo odegrać gwałtowny atak furii. Boże, nie miała dziś czasu na takie bzdury! Do tej pory udawało się im unikać siebie nawzajem – od tamtego incydentu, o którym przed chwilą wspomniał, a który Eliza wolałaby całkiem wyrzucić z pamięci. Wade uratował jej życie. Owszem, ale gdyby go tam wtedy nie było i gdyby ona nie musiała chronić jego durnego tyłka cywila, nigdy nie doszłoby do tego fatalnego strzału. Strzału wymierzonego w nią, który jednak Wade przyjął na siebie. A teraz najwyraźniej uważał, że powinna paść na kolana z wdzięczności za to, że osłonił ją sobą przed strzałem, do którego doszło z jego cholernej winy! Unikanie siebie nawzajem świetnie im szło, więc co, u diabła, robił teraz przed jej mieszkaniem? I dlaczego w ogóle się tu zjawił?

Jasne, zdarzyło się kilka razy, że nie mogli uniknąć przebywania w tym samym pokoju. Choćby podczas ślubu Zacka i Gracie. I przy tych niewielu okazjach Sterling bezlitośnie ją prowokował. Najpierw nazwał ją tchórzem i oskarżył, że się przed nim ukrywa. Później potwornie ją wkurzył, domagając się, żeby zatańczyła z nim na weselnym przyjęciu. A ponieważ właśnie złożyła Zackowi i Gracie najlepsze życzenia i zamierzała wymknąć się z tej nazbyt radosnej, egzaltowanej i ckliwej imprezy, w której uczestniczyło o wiele więcej osób niż tylko świeżo poślubiona para, na której cześć ją zorganizowano, propozycja Wade’a uniemożliwiła jej wdzięczne – czy może raczej niewdzięczne – ulotnienie się stamtąd. Gracie jednak wydawała się zachwycona i powiedziała, że Eliza oczywiście musi zatańczyć z Wade’em, skoro oboje są dla niej najbliższymi ludźmi na świecie.

Eliza jęknęła wtedy, zdając sobie sprawę, że Wade po mistrzowsku ją wkręcił. Starannie to zaplanował i podszedł do niej w momencie, gdy nie mogła poradzić mu, gdzie może sobie wsadzić to zaproszenie do tańca – a także rzucić kilku przekleństw, które zgorszyłyby większość gości i wprawiły w zakłopotanie rozpromienioną pannę młodą. Eliza nie powstrzymała się jednak przed drażnieniem go przez cały taniec. Wade jednak nie reagował na ironię, obraźliwe uwagi ani próby zirytowania go. Zamiast tego po prostu patrzył na nią z rozbawieniem; spojrzenie jego czarnych oczu zdawało się przeszywać ją na wylot. Na domiar złego trzymał ją w tańcu o wiele bliżej, niż to konieczne, tak że wyglądało, jakby kleili się do siebie czy wręcz pieprzyli. Zdołała znieść tę sytuację tylko dzięki temu, że wyobrażała sobie kilkanaście rozmaitych scenariuszy, w których urywa mu jaja.

W końcu uciekła z przyjęcia, jakby ścigała ją piekielna sfora, ale przez całą drogę do wyjścia słyszała jego śmiech. A także ostatnie słowa: „Mały tchórz”. To zaczynało coraz bardziej wchodzić mu w nawyk, tamtego wieczoru już po raz drugi obrzucił ją tym epitetem.

Gdy teraz stali naprzeciw siebie, najwyraźniej tkwiąc w impasie – ona piorunująca go wzrokiem, on sprawiający wrażenie, że uważa ją za komiczną – tamta wizja pozbawienia go genitaliów, którą Eliza zabawiała się podczas ich tańca, wydała się jej jeszcze bardziej kusząca.

Nawet nie próbował skryć rozbawienia jej reakcją. Oczy mu zabłysły, a na ustach pojawił się szczery uśmiech. Spojrzała na niego, zapominając na moment, jak bardzo jest wściekła; była kompletnie zaskoczona zmianą wyrazu jego twarzy. Do tej pory nigdy się nie uśmiechał -co najwyżej widywała u niego półuśmiech wyglądający czasem na drwiący uśmieszek, a czasem na ironiczny grymas, zależnie od nastroju Wade’a. Ale nigdy – przynajmniej w jej obecności – nie zaprezentował takiego szerokiego, olśniewającego uśmiechu, który objął też jego oczy. Słodki Jezu, z tym uśmiechem wyglądał… rozkosznie. Eliza niemal jęknęła, przyłapując się na tej zdradzieckiej myśli. Rozkosznie?! Chyba zwariowała. Jednak nawet za cenę życia nie potrafiłaby przestać wpatrywać się w Wade’a.

Wciąż się na niego gapiła z oszołomieniem i zmysłową fascynacją, zaskoczona tym, jak cholernie mu do twarzy z tym milionwatowym uśmiechem. Chryste, teraz rozumiała, dlaczego nigdy nie brakowało mu kobiecego towarzystwa. Gracie powiedziała jej, że po tym jak oboje ustalili, że między nią i Sterlingiem nigdy nie dojdzie do żadnego romantycznego związku, i zdecydowali, że zostaną po prostu przyjaciółmi, straciła rachubę, ile kobiet przewinęło się w jego życiu.

Eliza początkowo błędnie to zrozumiała. Sądziła, że Wade jest tak odstręczający, że nie może zatrzymać przy sobie na dłużej żadnej kobiety. Ta myśl z miejsca ogromnie się jej spodobała i wydała się nadzwyczaj przekonywająca – dopóki Gracie nie rozwiała jej iluzji, informując, że to Wade zawsze po najwyżej kilku randkach porzuca partnerkę i zajmuje się kolejną. Typowy facet. Najwyraźniej interesowało go w nich tylko jedno. Ale mężczyzna z jego urodą i majątkiem mógł być tak kapryśny i wybredny, jak tylko zechce. Kobiety lgnęły do takiego twardziela, złego chłopca, mrocznej postaci i do niebezpieczeństwa, które migotało w oczach Wade’a i wydawało się nieodłączne od niego niczym druga skóra. Eliza jednak kpiła sobie z tego.

Ten człowiek był w najlepszym razie zagadkowy. Kiedy skontaktował się z Agencją Ochrony Devereaux i zaproponował podjęcie tam pracy, Eliza zebrała trochę informacji na jego temat i nic, czego się dowiedziała, nie wskazywało na to, że jest uczciwy i godny zaufania. Przeciwnie, podejrzewała go o nieuczciwość i właśnie to powiedziała Zackowi. Problem w tym, że nie miała niezbitych dowodów, a jedynie wątpliwości i podejrzenia. Oraz swoje przeczucia, których nigdy nie lekceważyła.

Jednak prawdopodobnie właśnie owe negatywne cechy Wade’a pociągały tę część żeńskiej populacji, której brakowało rozumu i która była na tyle płytka i powierzchowna, by zważać jedynie na urodę, kupę kasy – zapewne największy atut – i spowijającą go stale mroczną aurę. Kogo obchodziło, czy morduje szczeniaki i kocięta, skoro był bogaty, przystojny i świetny w łóżku? Na tę myśl Eliza teraz niemal zazgrzytała zębami z irytacji i zdecydowała, że musi jak najszybciej usunąć sprzed oczu tego przystojnego i bogatego dupka.

– No, co cię tak rozbawiło? – spytała drwiącym tonem.

Za nic w świecie nie przyznałaby się nikomu, jak wielkie wrażenie wywarł na niej ten uśmiech. Ani do tego, że przez chwilę snuła erotyczne fantazje na temat Wade’a.

Nagle jego uśmiech zniknął, zastąpiony przez znajomy drwiący grymas, z czego wywnioskowała, że Wade zaraz zrewanżuje się takimi samymi obelgami i ucieknie się do tych samych kpin i przycinków, jakimi zwyczajowo go obrzucała. Och, no dobrze, nie byłoby frajdy, gdyby się tak nie zrewanżował! Eliza poczułaby się zawiedziona, gdyby Wade nie zareagował, jakby zraniła jego nieważne uczucia albo męską dumę. Prowokowanie go stanowiło obecnie jej jedyną rozrywkę. Poza tym kiedy zachowywał się jak drań, Elizie o wiele łatwiej przychodziło nim pogardzać, a wtedy przynajmniej nie zaczynała tak cholernie po kobiecemu marzyć o całowaniu jego cudownych ust.

A potem przypomniała sobie, że nie ma czasu na romantyczne mrzonki i niedojrzałe fantazje. Czyż właśnie nie przez takie rzeczy wpakowała się przed laty w okropne, niekończące się kłopoty? Jak mogłaby w ogóle myśleć o czymkolwiek innym, zamiast skoncentrować się całkowicie na przygotowaniach do najważniejszego zadania w jej życiu?

Nagle oczy Sterlinga się zwęziły i zanim się zorientowała, ujął ją pod brodę. Odwrócił jej twarz ku sobie i wpatrzył się w nią ostrym, przenikliwym wzrokiem, aż poczuła się obnażona i bezbronna.

– O czym, do diabła, przed chwilą myślałaś? – zapytał. – Tylko nie mów, że o mnie. Wiesz, że poznam się na kłamstwie. Lubisz się ze mną drażnić, obrzucać mnie obelgami i robisz wszystko, bym uwierzył, że wcale ci na mnie nie zależy, chociaż oboje wiemy, że to nieprawda. Cokolwiek właśnie przemknęło ci przez głowę, nie sprawiło ci przyjemności. Zbladłaś, przestałaś obrzucać mnie wściekłym wzrokiem, twoje spojrzenie stało się puste, oczy pociemniały, przygarbiłaś się, spuściłaś głowę i straciłaś pewność siebie, co ci się nigdy nie zdarza. Co się z tobą dzieje, u licha?

Popatrzyła na niego zaskoczona, nie wiedząc, któremu z jego absurdalnych stwierdzeń najpierw zaprzeczyć. Sterling na swój osobliwy sposób powiedział jej komplement – największy, na jaki zdobył się wobec kogokolwiek. A przynajmniej sądziła, że to był komplement. Nie mówił tego z miną wyrażającą niesmak czy dezaprobatę, lecz rzeczowym tonem.

Przebiegła w myślach wszystkie inne brednie, jakie jej przed chwilą powiedział, i upewniła się, że to rzeczywiście brednie. Potem zaczerwieniła się z wściekłości i żałosnego zakłopotania, kiedy przypomniała sobie najistotniejsze i najbardziej obłąkane przypuszczenie, jakie wysunął ten arogancki palant.

Natarła na niego i dźgnęła go palcem w pierś, aż zachwiał się i cofnął o krok. Odzyskał równowagę, niedbale odsunął jej palec, skrzyżował muskularne ramiona na potężnym torsie i spojrzał z góry na Elizę, zaciskając usta jak gdyby…

– Nie waż się śmiać! – wrzasnęła. – A co do tego, czy mi na tobie zależy, to dobrze się zastanów. Czy kobieta, której na tobie zależy, mówiłaby ci, żebyś się odczepił, ilekroć ją spotkasz? Ja wcale nie obrzucam cię ciągle obelgami. I nie unikam cię. Po prostu cholernie mnie wkurwiasz. Wbij to sobie do głowy. Nie chcę mieć z tobą nic do czynienia. Prawdę mówiąc, nie chcę cię teraz tutaj widzieć. Co nasuwa pytanie, dlaczego tu przyszedłeś. Przecież unikamy się nawzajem – ja ciebie, a ty mnie. Uważam za pewnik, że żadne z nas nie może ścierpieć widoku drugiego. Nie chcemy nawet przebywać razem w tym samym pokoju. Taki układ całkowicie mi odpowiada. Nie mów mi więc, że to nieprawda, że nie chcę cię znać!

Znowu zaczęła dźgać palcem w jego twardy jak skała tors, akcentując w ten sposób każde słowo.

– Ja. – Dźgnięcie. – Nie. – Dźgnięcie. – Chcę. – Dźgnięcie. – Cię. – Dźgnięcie. – Widzieć. – Dźgnięcie. – Nigdy, nigdy, nigdy więcej!

Przy ostatnim słowie zacisnęła pięść i uderzyła go w pierś.

Odrzucił głowę do tyłu i wybuchnął śmiechem. Eliza potrzebowała całej siły woli, by nie wpatrzyć się w niego bezwstydnie z otwartymi ustami. Już widok uśmiechającego się szczerze Sterlinga był dostatecznie fascynujący, a co dopiero śmiejącego się z całego serca. Jasna cholera, on uśmiechający się i śmiejący to naprawdę cudowne. On jest cudowny.

– Powtarzaj sobie te kłamstwa, Elizo – powiedział. W jego oczach nadal migotało rozbawienie. – Jeżeli będziesz to robić dostatecznie często, może nawet zaczniesz w nie wierzyć.

– Och, na litość boską, daj spokój – mruknęła i odwróciła się na pięcie, zamierzając go ominąć.

Ale ponownie ujął ją za łokieć, tym razem delikatnie, jednak stanowczo. Pogładził kciukiem jej nagie ramię pod krótkim rękawem podkoszulka i ta lekka pieszczota sprawiła, że puls Elizy gwałtownie przyspieszył. Spróbowała mu się wyrwać, lecz Wade wzmocnił chwyt, nie na tyle, by posiniaczyć jej ramię, ale wystarczająco, aby nie mogła się wyswobodzić.

W milczeniu spiorunowała go wzrokiem, a potem popatrzyła znacząco na swoje ramię. Lecz Wade albo nie pojął tej niemej aluzji, albo ją zignorował.

– Dziś wieczorem jest otwarcie wystawy Gracie – powiedział. – Liczę, że przyjdziesz.

To w żadnym razie nie było pytanie ani nawet uprzejma prośba, tylko rozkaz. A Eliza nie znosiła, żeby jej rozkazywano. Nawet Dane nią nie komenderował, a był nie tylko jej zawodowym partnerem, lecz także poniekąd szefem.

– Właściwie mam inne plany – odparła słodkim tonem. – Ważne plany związane z pracą, których nie mogę odwołać. Jestem pewna, że Gracie to zrozumie.

Sama obecność Wade’a wystarczyłaby, żeby Eliza zrezygnowała z udziału w wernisażu, a przecież w dodatku Gracie potrafi czytać w jej myślach! Wykluczone, by miała się tam zjawić.

Wade nagle przestał się uśmiechać, jego twarz skamieniała i zniknęły z niej wszelkie ślady rozbawienia, a wzrok stał się lodowaty.

– Źle mnie zrozumiałaś, Elizo. Będziesz dziś wieczorem na tej wystawie, nawet gdybym musiał cię tam zanieść opierającą się i przeklinającą cały świat. Ten wernisaż ogromnie wiele znaczy dla Gracie i ona nade wszystko potrzebuje wsparcia osób, na których jej zależy i o których sądzi, że im też zależy na niej. Jakikolwiek masz problem z Gracie, sugeruję, abyś postarała się, żeby ona się o nim nie dowiedziała. Jeżeli odmówisz przyjścia na wernisaż, zranisz ją, a ja nie zamierzam pozwolić, by ktokolwiek ją skrzywdził. Rozumiemy się?

Eliza spojrzała na niego zszokowana.

– Nie mam nic przeciwko Gracie! Szczerze ją kocham. Skąd, u licha, przyszło ci do głowy, że mam z nią jakiś problem? To, że nie mogę zjawić się na wernisażu Gracie, nie oznacza, że jej nie lubię. Nie przyjdę, bo nie mogę. Mam dziś wieczorem ważne spotkanie, którego nie mogę odwołać.

Sterling wzruszył ramionami.

– Proponuję, żebyś coś wymyśliła. Nie zdołasz się przede mną ukryć. I powinnaś znać mnie już na tyle, by wiedzieć, że nie rzucam gróźb na wiatr. Odszukam cię i przyprowadzę na tę wystawę, bez względu na to, co będziesz miała na sobie. Radzę ci więc, ubierz się odpowiednio, przyjdź punktualnie na rozpoczęcie wernisażu, przybierz uśmiech na tę swoją ładną twarz i przynajmniej sprawiaj wrażenie, jakbyś dobrze się bawiła i wspierała kobietę, która uważa cię za przyjaciółkę.

– Co daje ci prawo, by układać moje życie według własnego widzimisię? – warknęła. – Nie jestem jedną z twoich kobiet, które trzepoczą rzęsami, ulegają wszystkim twoim kaprysom i pozwalają, abyś całkowicie je zdominował.

Wade parsknął śmiechem.

– Akurat! Tylko głupiec mógłby cię uznać za kokieteryjne, nieśmiałe, uległe kobieciątko pozbawione rozumu i własnej woli. Ale nie wystawiaj mnie w tej sprawie na próbę – dodał już poważnym tonem i popatrzył na nią tak przenikliwym wzrokiem, że Elizę ogarnął niepokój graniczący z paniką.

– Dobry Boże, ty mówisz serio – wyszeptała wstrząśnięta.

– Możesz się założyć o swój śliczny tyłeczek, że tak – powiedział, wciąż przyglądając się jej intensywnie. – Czy kiedykolwiek blefowałem? Czy zdarzyło się choć raz, żebym nie dotrzymał tego, co zapowiedziałem? Żebym zboczył z drogi, którą poprzysiągłem podążać? Zrezygnował z jakiegoś działania, na które się zdecydowałem?

– Nie – odrzekła słabym głosem, ogarnięta złym przeczuciem.

Zapragnęła natychmiast umknąć i skryć się bezpiecznie w swoim mieszkaniu – ale nie zwykła uciekać przed czymkolwiek. Zawsze stawiała śmiało czoło kłopotom i lękom i nigdy się nie cofała. Jednak Wade Sterling stanowił problem, z jakim nigdy dotąd się nie zetknęła, a jeżeli wiedziała w ogóle cokolwiek o tym irytującym, natrętnym mężczyźnie, to właśnie to, że on nigdy nie rezygnuje z czegoś, co postanowił. Nie akceptował odmowy, ten wyraz nie istniał w jego słowniku, dopóki on sam go nie użył.

Co oznaczało, że jeśli Eliza nie chce narazić się dziś wieczorem na okropną, kłopotliwą i upokarzającą scenę, będzie musiała szybko znaleźć jakąś elegancką sukienkę i pasujące do niej pantofle, a nie miała żadnej z tych rzeczy.

Kolejnym dowodem na to, że Sterling też potrafił czytać w myślach albo miał nadzwyczajną intuicję, było to, że powiedział nagle z tym ironicznym uśmieszkiem, do którego Eliza przywykła o wiele bardziej niż do szczerego uśmiechu, jaki widziała u niego przed chwilą:

– Każę, aby w ciągu godziny dostarczono ci do mieszkania stosowną sukienkę, pantofle i wszystkie niezbędne dodatki. I zapewniam cię, że w stroju, który wybiorę, będziesz wyglądać olśniewająco.

Tytuł oryginału: With Every Breath

Pierwsze wydanie: Avon, an imprint of HarperCollinsPublishers, 2016

Opracowanie graficzne okładki: Emotion Media

Redaktor prowadzący: Małgorzata Pogoda

Opracowanie redakcyjne: Jolanta Nowak

Korekta: Sylwia Sandowska-Dobija

© 2016 by Maya Banks

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o.Warszawa, 2017

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji HarperCollins Publishers, LLC

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieł w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

HarperCollins jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce: 123RF.com.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

00-975 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harpercollins.pl

ISBN 978-83-276-2487-1

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Strona redakcyjna