Wystarczy, że jesteś

.

Małgorzata Gutowska-Adamczyk

Wystarczy, że jesteś

Copyright © by Małgorzata Gutowska-Adamczyk

Copyright © by Virtualo, 2022

Redakcja: Bogumiła Widła

Skład: Agnieszka Czubaszek

Projekt okładki: Małgorzata Drabina / Yellow Room

Skład wersji elektronicznej: eLitera

Wydanie I

Warszawa 2022

ISBN 9788327276261

Książka jest objęta ochroną prawa autorskiego. Wszelkie udostępnianie osobom trzecim, upowszechnianie i upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

Virtualo Sp. z o.o.

ul. Marszałkowska 104/122

00-017 Warszawa

www.virtualo.pl

Chcesz wydać książkę lub audiobook? Wejdź na www.virtualo.eu
lub napisz do nas na adres: redakcja@virtualo.pl.

Znajdziesz nas na

Spis treści

Karta redakcyjna

Dedykacja

WYSTARCZY, ŻE JESTEŚ

Jaśminie, Ewie, Maćkowi

oraz wszystkim, którzy cierpią z miłości lub jej braku

Tylko głupcy nie dziwią się sobie.

Piotr, SPP

Może wszystko potoczyłoby się inaczej, gdyby Weronika nie przeczytała Zmierzchu?

Ale jak miała nie przeczytać, skoro wszystkie dziewczyny w klasie czytały, wszystkie się zachwycały, wszystkie wzdychały, a potem chodziły tygodniami jak zaczadziałe z głowami w chmurach i naiwnym poczuciem, że są kochane za nic, tak po prostu kochane tylko za to, że istnieją. A im która była brzydsza, tym intensywniej to sobie wyobrażała.

Bo ładne – wiadomo – zawsze się wokół nich ktoś pałęta. One nie muszą sobie niczego wyobrażać, nawet pewnie nie mają na to czasu. Stoją przed lustrami i krzywią te swoje lekko zadarte noski, które tak kręcą facetów, oblizują wargi wydęte jakby od użądlenia pszczoły, mrużą błękitne oczęta, okrągłe w stałym zadziwieniu światem, robią słodkie minki, żeby je sobie utrwalić na zapas, wypinają cycki w staniku 70D. Śliczne idiotki, dla których faceci tracą rozum. Przez które nie zauważają tych, które tracą rozum dla nich.

One też przeczytały Zmierzch.

Po co?!

Właściwie to niesprawiedliwe. Powinny być jakieś reguły gry, powinna być jakaś elementarna sprawiedliwość. Powinno być po równo. Ale nie – jedne mają wszystko, inne nic. Jak z tym żyć? Jak unieść ciężar tej wiedzy, jak patrzeć na nie dzień po dniu, kiedy niefrasobliwie świergocą, plotą coś bez sensu, kiedy im się zawsze wszystko udaje, choćby na fizyce. Wystarczy, że zrobią tę swoją uroczą minkę.

– Ojej, to było coś zadane? Naprawdę? Ale, sorze, słowo honoru, nie wiedziałam, odrobię na piątek, przysięgam!

A ten idiota to łyka, bo gapi się im w dekolt i nawet zapomni wpisać „NP”!

Po co więc im marzenia, skoro mają to wszystko bez walki? Są adorowane na każdym kroku. Facetom nie przyjdzie do głowy, żeby się z nimi przyjaźnić. Robią zapisy na dwa lata naprzód, stoją grzecznie w kolejce, żeby tylko pójść z taką do kina czy klubu.

Przyjeżdżają pod szkołę furami dzianych tatusiów albo nawet własnymi, udając kompletny luz, bo to przecież oczywiste, że ma się samochód w tym wieku, a te głupie panny, chichocząc jak debilki, wsiadają i jadą gdzieś, nie wiadomo dokąd, reszta zaś, potulnie podrzucając plecaki na skrzywionych ramionach, wędruje na przystanek albo do metra, mając w planach tylko i wyłącznie rozrywkowe wyjście na spacer z psem, połączone ze sprzątaniem kupy.

Właśnie one, te dodopodobne, ciągną do siebie facetów niczym magnes cholerne opiłki metalu, a wokół robi się pustka. Kompletna próżnia.

To jak nie czytać Zmierzchu?

Tylko potem trzeba bardzo uważać. Bo toniesz w nim jak w bagnie, chcesz więcej i więcej, wreszcie znasz go już niemal na pamięć, na twarzy zostaje ci ta dziwna błogość, stan nieważkości wchodzi w ciało, robisz się miękka, uśmiechasz się do siebie, rozmawiasz z nieobecnym. I wszyscy biorą cię za idiotkę, którą oczywiście jesteś. Bo co innego mieć wymyślonego przyjaciela w przedszkolu, a całkiem co innego hodować sobie wirtualnego chłopaka w liceum.

Ale dobry choćby i wirtualny, skoro żadnego innego nie widać na horyzoncie.

I poza nim też.

Weronika siedziała nad otwartym na dziesiątej stronie pierwszym tomem Lalki Prusa i nijak nie mogła zmusić się do lektury. Tępym wzrokiem wodziła po fasadach okolicznych bloków i myślała, że książka jest beznadziejna, ona sama jest beznadziejna i świat jest beznadziejny. Dopiero co skończyły się ferie, marzec ciągnął się w nieskończoność, wiosny nie było widać. W szkole wszyscy mówili tylko o przyszłorocznej maturze, narastająca atmosfera strachu udzieliła się już chyba nawet uczniom, choć do tej pory z uporem stali na stanowisku: „Co mnie to obchodzi, jeszcze tyle czasu!”.

Nieliczni, którzy zdołali się jakoś obronić przed psychozą, byli kandydatami do powtarzania trzeciej klasy. Ona w tych zawodach nie startowała. Była przerażona jak większość i starała się, choć to niełatwe, karnie wypełniać wszystkie żądania nauczycieli – wkuwać na blachę definicje, do znudzenia rozwiązywać testy z poprzednich lat i bać się więcej niż potrzeba.

Zresztą dość łatwo wpadała w popłoch, nikt jej nie musiał w tym specjalnie pomagać. Ale przecież straszenie to jedyne, co profesorowie mają opanowane do perfekcji. Snują swoje czarne scenariusze, jakby brali udział w jakimś hollywoodzkim konkursie na horror. Wymyślają miejsca, gdzie leniwy maturzysta może trafić (kierowca w MPO i sprzątacz w metrze to najciekawsze perspektywy), a zyskują jedynie tyle, że w końcu człowiek przestaje ich słuchać.

Widać jednak Weronika nie była człowiekiem w wystarczającym stopniu. (Jej brat przypuszczał, że w ogóle nie jest, miał teorię, że podrzucili ją jacyś niedorozwinięci kosmici, bo była jeszcze bardziej niedorozwinięta niż oni).

Właściwie to chyba ona jedna naprawdę przejmowała się maturą, co znaczyło, że trochę próbowała się uczyć, ale znacznie więcej czasu zajmowało jej samo panikowanie.

Ponieważ panikować można, robiąc dosłownie wszystko: jedząc kolację, myjąc rano zęby, jadąc metrem, Weronika panikowała przez dwadzieścia cztery godziny na dobę, bo nawet gdy spała, w nocy nawiedzały ją koszmary. Nagły skurcz w żołądku pojawiał się z pierwszym wspomnieniem o maturze i zanim rozpłynął się wśród innych, nieco, choć niewiele przyjemniejszych myśli, traciła humor na długie godziny. Następną myślą było oczywiście: „Ale jestem beznadziejna!” (jej ulubiona sentencja), kolejną zaś: „Życie jest do dupy!”.

I tak ta trójca: „matura – ona sama – życie” splatały się w jej głowie jakieś trzysta razy dziennie, w tonie nieodmiennie minorowym.

W tym jednym Weronika była niekwestionowaną mistrzynią. Wszystko, o czymkolwiek pomyślała, napawało ją niechęcią. Nie było choćby jednej rzeczy, która rozpromieniłaby jej twarz w uśmiechu. No, może Pędzel, który siadając u jej stóp z jakimś butem w pysku, niezwykle kulturalnie, bez natrętnego szczekania, samą błagalną miną i cichutkim popiskiwaniem dawał bardzo dyskretnie do zrozumienia, że wyszedłby na spacer.

Pies miał tyle uroku, że zawsze potrafił sobie załatwić to, co chciał, podobnie jak brat Weroniki, Krzysiek. To też ją wkurzało. Byli w tym do siebie podobni: nie mieli obowiązków, jedynie przywileje. Ona zaś miała tylko obowiązki. Dlaczego nigdy nie potrafiła się postawić? Dlaczego, kiedy matka wracała z pracy, wszystko już dawno musiało być zrobione?

Raz tylko, kiedy po raz pierwszy Weronika czytała Zmierzch, tak w nim utonęła, że nie usłyszała szczekania Pędzla, nie zauważyła nawet, kiedy drzwi do jej pokoju się otworzyły i stanęła w nich matka, mierząc córkę zdziwionym wzrokiem.

Dopiero usłyszawszy: „A co ty tu tak...?”, Weronika oprzytomniała.

– Czytam... To lektura... – ledwie wysapała, z trudem wytrzymując karcące spojrzenie. – Na jutro.

– Na jutro? – matka zainteresowała się przelotnie. – I co? Zdążysz?

Pytanie było z rodzaju retorycznych, bo ocenami Weroniki nikt się nigdy nie martwił. Oczywiście sama była sobie winna: gdyby miała choć raz z czegokolwiek zagrożenie, na pewno rodzice bardzo by się przejęli. A tak? To ona ich nauczyła, że z tej strony nic im absolutnie nie grozi, więc sobie ją odpuścili.

Tego jednego nie potrafiła im wybaczyć. Z takim poświęceniem walczyła o każdą piątkę, że mogliby od czasu do czasu docenić jej starania. Ale chyba się już przyzwyczaili.

Była, jaka była.

Była dla nich powietrzem, meblem, o który człowiek się nawet nie potknie, idąc w nocy do łazienki.

Była, a jakby jej w ogóle nie było.

Czasami chciała się spóźnić kilka godzin albo zrobić coś jeszcze bardziej spektakularnego, ale co by to dało? Ktoś by to w ogóle zauważył? Może pies, niewyprowadzony w porę, nasikałby przy drzwiach jak wtedy, kiedy Krzysiek obiecał, że wróci wcześniej i wyjdzie z nim na spacer, ale – oczywiście – wypadło mu coś niezwykle pilnego i nie dotrzymał słowa. A więc to jest bardzo niesprawiedliwe, że to ona, nie Krzysiek, wdepnęła potem w tę kałużę! I że to ona musiała sprzątać, a Krzysiek, spóźniony trzy godziny, tylko wzruszył ramionami:

– No i co się stało?

Nic.

Nic.

Nic się nie stało.

Właśnie to jest najgorsze.

Z Krzyśkiem nie ma o czym pogadać. Jest zakutym umysłem ścisłym, facetem w dodatku, studentem i gościem w domu. Młodszą siostrę olewa w sposób radykalny, zresztą jego troska o nią kończyła się zawsze na sprawiedliwym podziale batoników. To znaczy ona musiała mu oddać przynajmniej pół swojego. Taka to była sprawiedliwość.

Oczywiście dawno skończył się już etap batoników. Teraz naciąga ją na wiecznie nieoddawane pożyczki, zawsze obiecując, że przyprowadzi do domu jakiegoś superfaceta, w którym ona mogłaby się bezprzytomnie zakochać. Tak sobie żartuje, a ona nie wierzy, bo jego koledzy to sami popaprańcy. Siedzą parę godzin przed ekranem komputera, a potem wychodzą i nawet nie rzucą „Cześć!”. Istnieją dla nich tylko gry i programy, których nazw Weronika nie stara się nawet zapamiętać.

Starszy brat! Chyba tylko ci, którzy go nie mają, potrafią się nabrać na tę instytucję. Starszy brat to podwójna samotność, bo niby jest, ale nigdy wtedy, gdy naprawdę go potrzeba. Zresztą kto zwierzałby się starszemu bratu? Chyba żeby się narazić na wyśmianie. Jeszcze nigdy nie było tak, żeby, kiedy z czymś do niego poszła, oderwał się od ekranu komputera. Jakby to stanowiło potworny wysiłek – wstać, objąć siostrę i powiedzieć:

– Nie martw się, mała! Wszystko będzie dobrze! Nie dam cię skrzywdzić!

Albo coś w tym rodzaju.

Czy to naprawdę aż takie trudne? Ale Krzysiek nigdy tego nie zrobił. Generalnie mogła dla niego nie istnieć.

Tyle w kwestii brata.

Właściwie była już prawie dorosła i powinna się wreszcie przyzwyczaić do tego, że życie jest okrutne, a najbliższa rodzina zawsze najbardziej daje człowiekowi w kość, ale jakoś nie mogła. Wciąż gdzieś głęboko tkwiła w niej mała dziewczynka, która marzyła, aby tata pogłaskał ją po główce i żeby ktoś ją wreszcie zrozumiał.

Jej koleżanki powoli zaczynały organizować osiemnastki i na swój czasem dziwny sposób manifestowały dojrzałość, jacyś faceci podjeżdżali po nie pod szkołę – pewnie nie po to, by odwożąc je do domu, wstąpić jeszcze na ciastka.

Ona zaś, młodsza od nich zaledwie o rok, wciąż mentalnie tkwiła w gimnazjum. Nie chodziła na imprezy do klubów, bo nie miała zgody rodziców, co gorsza, nawet Krzysiek przyznawał im rację.

Zresztą, czy tak bardzo chciała? Jeśli ktoś nie pije, nie pali, a na dodatek nie ma ani chłopaka, ani przyjaciółek, czego ma tam szukać? Siedzenie pod ścianą i gapienie się na tańczących jest średnio przyjemne. Niby można tańczyć solo, ale nie gdy ktoś jest nieśmiały.

Nieśmiałość.

Skąd się właściwie bierze?

Gdyby Weronika nie była tak podobna do ojca, pomyślałaby może, że rodzice ją adoptowali. Albo że naprawdę jest kosmitką. Ale nie, co do więzów rodzinnych nie było żadnych wątpliwości. To ruletka z genami, zakręcona nieudolnie, zatrzymała się w dniu jej urodzin przy:

uroda: marnie

przebojowość: poniżej normy

odwaga: do dupy

asertywność: zerowa.

Dlaczego więc jako bonus Weronika dostała:

pracowitość: ekstremum

poczucie obowiązku: najwyższe?

Chyba tylko po to, żeby w każdej sytuacji czuć wyrzuty sumienia i żeby wszyscy wszystko mogli na nią zwalać, wiedząc, że ona ma problem z odmawianiem.

Jakby tego było mało, cechował ją straszny, chroniczny, nieuleczalny romantyzm. Łatwo się wzruszała, każde ostrzejsze słowo mogło ją zranić. Miała naturę delikatną i samotniczą. Zawsze z trudem adaptowała się w nowym środowisku. Stała z boku, czekając, aż ktoś ją zauważy.

Jej światem były marzenia, również te na jawie. W świat marzeń, gdzie wszyscy są dobrzy, łagodni i czuli, uciekała przed chamstwem, cynizmem, głupotą.

A czasem przed samą sobą.

I nawet jeśli w tym, co o sobie myślała, przesadzała odrobinę – nikt bowiem nie jest ani tak zły, ani tak dobry, jak mu się wydaje – sytuacja była dość alarmująca.

To znaczy byłaby, jeśli ktoś by ją dostrzegł.

Ale nikt taki się nie pojawiał.

Weronika już się bowiem przyzwyczaiła do swej roli wiecznego popychadła w klasie i w domu. Nie miała wielkiej nadziei, że coś się szybko zmieni. Nie wiedziała nawet, co musiałoby się stać, aby ona znów w swym życiu poczuła się dobrze, czyli tak, jak się czuła mniej więcej do końca podstawówki, bo potem wszystko zaczęło się zmieniać.

W gimnazjum było już tak sobie.

W liceum...?

Szkoda gadać. Jeden koszmar.

Więc tak ma wyglądać młodość? Jeśli wierzyć dorosłym, najpiękniejszy okres w życiu? To jakie są te gorsze? Co musi się wtedy dziać, jeśli już teraz człowiek balansuje na granicy depresji albo może nawet ma jej kliniczne objawy, tylko o nich nie wie?

Niektórym swoim koleżankom, tym głupszym i ładniejszym, Weronika nieodmiennie zazdrościła łatwości, z jaką im przychodziło życie. One nie dzieliły włosa na czworo, nie zastanawiały się ciągle nad wszystkim, przyjmowały wydarzenia i reagowały bezwiednie, najwyżej skrzywiwszy wargi. Ją wszystko przyprawiało o strach.

A przecież nic takiego się nie działo. Skąd więc ta panika? Skąd poczucie, że jest sama, absolutnie sama, że mieszka na pustyni i nigdy nie będzie szczęśliwa, bo do końca życia nie spotka już nikogo, kto będzie myślał tak jak ona? Kto ją zrozumie? Kto ją pokocha?

No właśnie.

Chyba doszliśmy do sedna?

Na szczęście jednak trafiła na Zmierzch.

Lektura tej książki, przynajmniej póki Weronika nie dotarła do ostatniej strony, dawała jej nadzieję, że nie wszystko jest stracone, że przecież i dla niej zaświeci słońce, a przystojny, wysoki, delikatny facet zaprosi ją kiedyś na romantyczny spacer po parku.

Może będą jedli lody?

Może on będzie chciał ją pocałować?

Może odda jej swoją kurtkę, bo nagle zrobi się zimno?

I wcale nie musi mieć żadnej fury ani mnóstwa kasy. Pewnie wtedy dopiero byłby zarozumiały i tępy. Musi tylko mieć ciepłe oczy (koniecznie brązowe!) i miły głos. W innych kwestiach Weronika zdawała się na przypadek.

Tylko gdzie znaleźć takiego kogoś?

I czy ktoś taki w ogóle istnieje?

Ktoś tylko dla niej? Ktoś, dla kogo właśnie ona byłaby ważna?

W to Weronika nie umiała jakoś uwierzyć. Zresztą nic dziwnego: codziennie doświadczała tylu sytuacji, w których wszyscy dookoła przekonywali, że jej zdanie się nie liczy, że powinna realizować ich pomysły na życie, aż wreszcie sama zrezygnowała z walki o cokolwiek.

W dodatku, im bardziej myślała o Edwardzie, tym bardziej beznadziejni wydawali jej się faceci z realu.

Czasami w pustym pokoju, nad klawiaturą komputera, wylewała swe żale w jakąś nieokreśloną przestrzeń. Tytułami piosenek lub fragmentami ich tekstów wyrażała swoje bezkresne cierpienie, licząc na to, że ktoś zrozumie i podzieli uczucia, z którymi zmagała się bezskutecznie, które ją przepełniały i czyniły apatyczną, bezsilną.

Bywało, że przeczytawszy jej wysyłany niczym list w butelce tekst na komunikatorze, odezwał się ktoś znajomy. Jednak nie po to, by powiedzieć: „Ja też tak mam!”, bo zwykle po pytaniu: „Co tam?” następowało drugie: „Zrobiłaś już zadania z matmy?”.

I czar pryskał.

Dlaczego w takim razie czuła się nikomu niepotrzebna, skoro ciągle ktoś czegoś od niej chciał? Skąd brało się uczucie, że gdyby jej nagle zabrakło, nikt nawet by tego nie zauważył? Ono właśnie zrodziło w niej złość i bunt. I dlatego wymyśliła pana Wirtualnego. Dość miała samotności, pustki i poczucia, że świat sprzysiągł się przeciw niej. Musiała o tym komuś powiedzieć.

Weronika i jej Wirtualny. Nazwijmy go W. Czyli W&W. Słodki zestaw, zupełnie jak ten wafelek.

Kiedy to się zaczęło? Jakiś rok temu? Kiedy tak strasznie boleśnie poczuła, że wygasa w niej cała ochota do życia. Była zima. Brzydka, ponura i zła. Pierwsza klasa liceum. W szkole sprawdzian za sprawdzianem, w domu stale jakieś kwasy i poczucie kompletnego bezsensu. Wtedy jeszcze nie miała swojej ulubionej książki, no, może te starsze powieści z Jeżycjady, ale i one szybko się kończyły, zostawiając ją samą sobie.

W przypływie rozpaczy założyła wtedy bloga. Nazwała go „ja i mój W.”.

Tak sobie wymyśliła. Przy czym „W” nie oznaczało konkretnego imienia, było przymiotnikiem określającym pana Wirtualnego. „Wyśniony” i „Wymarzony” pasowały najbardziej.

Nie dawała żadnych namiarów na siebie i skrupulatnie zmieniała wszystkie szczegóły mogące naprowadzić kogoś na trop, że to jej blog i jej facet. Zwłaszcza bała się kompromitacji w szkole lub jakiegoś niewybrednego żartu ze strony kolegów, którzy by jej potem dogryzali całymi miesiącami.

A wpaść było nadzwyczaj łatwo. Weronika wiedziała, że stąpa po cienkiej, chwiejącej się linie. Jednak tęsknota za kimś, kto dzieliłby jej samotność, zwyciężała głos rozsądku. Więc pisała tam od czasu do czasu notki o tym, jak świetnie się bawi w towarzystwie pana W.

Wymyśliła go od stóp do głów.

Wymyśliła mu życie i charakter.

Pan W. był po prostu cudowny.

Mniej więcej rok później, w środę, czwartego marca, kwadrans po siódmej, Weronika jak zwykle jechała do szkoły. W metrze było ciasno, ludzie, stłoczeni niczym sardynki w puszce, dyszeli sobie w twarz. Nienawidziła tego. Nagle w kieszeni kurtki poczuła wibrację telefonu. Wyjęła go, by odczytać wiadomość, i ruszyła do drzwi, bo pociąg akurat wjeżdżał na stację Politechnika. Nie dowiedziała się jednak, kto do niej napisał, bo gdy stawiała stopę na peronie, czyjaś dłoń wyrwała jej telefon, a chłopak w czarnej kurtce i kapturze na głowie popędził, wymijając pasażerów w tempie, którego ona nie osiągnęłaby nawet po stu latach morderczych treningów. Nie pobiegła więc za nim. Sama była sobie winna.

Cóż pozostało? Mogła się tylko rozpłakać.

Stała, jakby wrosła w ziemię, z amokiem w oczach rozglądając się po peronie, ale nikt nie zwracał na nią uwagi.

I – rzecz dziwna – podszedł do niej jakiś chłopak.

– Wszystko widziałem. Zgłosisz kradzież na policji?

– A powinnam? – zapytała naiwnie.

– Raczej tak. – Spojrzał na zegarek. – Ale musimy się pospieszyć.

Ruszyli do wyjścia. On wyjął swoją komórkę.

– Chcesz zadzwonić i zastrzec numer?

Pokiwała głową.

– Nie pamiętam numeru infolinii.

– Spokojnie, damy radę.

Sprawa była prosta. Policjant, wzdychając ciężko, spisał ich zeznania, nie pozostawił jednak Weronice wielkiej nadziei na odzyskanie telefonu. Ona jej też nie miała. Pożegnała się już w myślach z komórką, choć czuła się z tego powodu dosyć nieswojo, bo czekała ją jeszcze przeprawa w domu.

– Powinnaś sprawić sobie dziś jakąś małą przyjemność – powiedział chłopak na pożegnanie.

– Ja?! – Skrzywiła się tylko. – Rodzice mi sprawią dużą, ale raczej nie przyjemność.

– I nie myśl o stracie. To tylko telefon – dodał z uśmiechem.

– Jakby mi wyrwali serce, powiedziałbyś: „To było tylko serce. Nie martw się”?

– Wtedy powiedziałby to pielęgniarz.

– Jasne. Mają to w umowie.

– Będziesz teraz zła na siebie.

– Czytasz w moich myślach?

– Nie. Każdy tak reaguje. Nie obwiniaj się.

– Mogłam nie odbierać tej wiadomości! Nigdy tego nie robię na ulicy! – niemal krzyknęła, jakby to była jego wina.

– No właśnie. Mogłaś. – Pokiwał głową w taki sposób, jakby absolutnie w to nie wierzył. – Masz brata Krzyśka?

– nagle zmienił temat.

– Niestety. Znasz go?

– Mniej więcej.

– Ja więcej, i to jest mój problem.

Chłopak spojrzał na zegarek i zagryzł wargi.

– Chodzisz tu gdzieś do szkoły?

– Mhm. Do Hoffmanowej – powiedziała z nadzieją i zachętą.

– Dasz sobie radę?

– Jasne.

– Chętnie bym cię odprowadził, ale...

– Nie ma sprawy. Dziękuję.

– Pozdrów brata. Ciao! – rzucił już w biegu i pognał do przejścia dla pieszych, a ona bezskutecznie usiłowała sobie przypomnieć, jakie nazwisko podał podczas zeznań na komisariacie.

– Marek? Jaki Marek? – Krzysiek wyglądał, jakby rzeczywiście chciał pomóc.

– Nie wiem jaki. Zapomniałam!

Nie wiadomo, dlaczego Weronika myślała, że jej brat na sam dźwięk słowa „Marek” wyśpiewa jej całą kartotekę chłopaka spotkanego w metrze, począwszy od rysopisu, na adresie mailowym kończąc.

– Wysoki szatyn w kurtce i z plecakiem – mówiła i gdyby nie była tak zdesperowana, pewnie zaraz parsknęłaby śmiechem, bo to było idiotyczne. – Brązowe oczy, wąski nos, trochę zapadnięte policzki.

– Szatyn w kurtce, taaak... – zasępił się Krzysiek. – W dodatku bez nazwiska. Może chociaż jakieś znaki szczególne posiadał? Jedno oko? Kulę zamiast nogi? Złoty ząb?

– Idź! – krzyknęła Weronika i wypchnęła brata z pokoju.

Czego się spodziewała?

Pomocy?

Rodzice, dowiedziawszy się o sprawie, oczywiście byli zachwyceni. Kazanie trwało trzy kwadranse i zakończyło się stwierdzeniem, że widać nie dorosła do posiadania komórki.

Tyle to akurat wiedziała sama. Mogli sobie darować.

Ale nie, będą teraz do znudzenia drążyć temat, jakby nie została ukarana już przez sam fakt, że straciła komórkę.

Komu by się pożalić?

Kto miałby ochotę wysłuchiwać opowieści o telefonie ukradzionym w metrze? Dla kogoś, kto tego nie przeżył osobiście, była banalna jak piosenka Dody. Banalna i nudna. Prawie każdy miał to już za sobą. Znacznie ciekawsza mogła być historia spotkania przy okazji fajnego chłopaka i związanych z tym perypetii oraz pełnego napięcia ciągu dalszego.

Jednak ciąg dalszy umarł śmiercią naturalną. Chłopak był bezimienny, to znaczy bez nazwiska. Na Gadu-Gadu było dziesięć stron Marków z Warszawy w wieku zbliżonym do oczekiwanego, czyli w przedziale między 19 a 24 lata.

Uff!

Od tej pory Weronika bardzo uważnie rozglądała się na stacji Politechnika, ale Marek jakby zapadł się pod ziemię. Zresztą, czy to tak trudno nie spotkać się przypadkiem?

Przynajmniej jej tajne życie blogowe w związku z tym nieco się ożywiło.

ja i mój W.

Pan W. goni złodzieja

Kiedy wysiadałam dziś z metra na stacji Politechnika, jakiś koleś wyrwał mi z ręki komórkę. Pan W., który stał za mną, zobaczył to i pobiegł za złodziejem. Niestety, tamten był szybszy. Pan W. zadzwonił na hotline i zastrzegł mój numer, a potem poszedł ze mną na policję.

Wiem, że to i tak nic nie da, tylko straciliśmy czas. Ale zabrał mnie potem na ciastka, bo musiałam się przecież uspokoić.

Pan W. był bardzo, bardzo czuły. Powtarzał, żebym się nie przejmowała, bo to przecież nie moja wina.

Kilkoro obcych ludzi wpisało się z wyrazami współczucia i zazdrości.

Było to miłe, łechcące i podnosiło na duchu, jakby opisana sytuacja naprawdę się wydarzyła. Zastanawiający był komentarz Piotra SPP:

Rozumiem Ciebie i Twój ból, bo komórka stała się jakby częścią nas samych i utrata telefonu oraz to, że ktoś wtargnął w naszą prywatną przestrzeń, musi wywoływać negatywne emocje. Nie oskarżaj i nie karz siebie z tego powodu. To tylko rzecz, kupisz sobie nowy telefon, a im dłużej będziesz myślała o sprawie, tym gorzej. Negatywne emocje są zabójcze i trzeba szukać sposobów, aby je eliminować.

piotr spp

Przeczytała komentarz i doszła do wniosku, że Piotr ma słuszność, choć jego słowa niepokojąco przypominały słowa tamtego chłopaka z metra, a tamtemu przecież racji nie przyznała.

Dlaczego zawsze tak jest, że obcy znacznie łatwiej zdobędzie się na współczucie niż ktoś bliski? W domu nikt jej nie pożałował.

Przedwiośnie to najobrzydliwsza pora roku. Zimno, mokro, apatycznie. Daleko do wiosny i do wakacji. Człowiek wdeptuje w psie kupy, które nagle wyskakują spod roztapiającego się śniegu, i nawet nie ma się na kim wyżyć.

Weronika, ryzykując, że ktoś ją na tym przyłapie, że zobaczy ją znajomy i doniesie gdzie trzeba, a potem wszyscy się będą z niej śmiać, postanowiła jednak zmierzyć się z tematem. Zapinając na szyi Pędzla obróżkę, włożyła do kieszeni torebkę foliową, myśląc w duchu, że skoro od dzieciństwa nie wyrzuciła ani jednego papierka na trawnik, to, co produkuje jej pies, też nie powinno tam zostawać.

Skwerek przed blokiem, na który wszyscy sąsiedzi wystawiali swe psy, bo podczas pluchy i roztopów nikomu nie chciało się wędrować dalej, przedstawiał koszmarny widok. Biedne psy szukały skrawka wolnego miejsca, niczego takiego nie znajdując, i z desperacją zwisały tyłkami nad klombem, gdzie rachityczne róże próbowały przetrwać zimę.

Róże, jakiekolwiek były, latem starały się jednak zakwitnąć, nawet miały dość ładny zapach, więc Weronika, właśnie z uwagi na nie, postanowiła narazić się na śmieszność i gdy tylko Pędzel wypiął się nad klombem, dyskretnie rozejrzała się, jakby podnosiła z ziemi zgubione przez kogoś dwieście złotych, a nie to, co rzeczywiście tam się znajdowało. Miała tylko nadzieję, że nikt jej nie widzi, bo zupełnie nie czuła powodu do dumy.

Ale to była fałszywa nadzieja i Weronika zdawała sobie z tego sprawę. Zupełnie jak w dzieciństwie, gdy zasłaniała oczy i mówiła: „Wy mnie nie widzicie!”. Z faktu, że ona nikogo nie dostrzegła, nie można wyciągać wniosku, że nikt nie widział jej. Dookoła stały bloki, w każdym było wiele okien, więc pewnie już ktoś tam się z niej naśmiewa, jaka jest głupia. W dodatku potem paradowała z tą torebką, szukając śmietnika, i gotowa była się popłakać, bo dwa, o których pamiętała, zniknęły; dopiero zsyp okazał się wybawieniem.

Wściekła wróciła do domu, bo czuła się upokorzona przez sytuację: nie dość, że zdecydowała się zrobić coś, co innym nawet nie postało w głowach, to jeszcze musiała z tego powodu najeść się wstydu! Chciało jej się krzyczeć i gdyby nie wścibska sąsiadka, pewnie Weronika wydarłaby się na całe gardło, tylko że natychmiast musiałaby się oczywiście tłumaczyć pani Wadasowej, że wszystko jest w porządku, w co tamta na pewno i tak by nie uwierzyła.

Nawet sobie pokrzyczeć nie można.

A jeśli ktoś bardzo musi?

Jeśli już po prostu nie daje się wytrzymać?

I ta lektura! Dwa grube tomiska!

Kogo obchodzi Wokulski i jego dylematy?

Dlaczego lektury są zawsze tak odległe od prawdziwego życia?

Zmagając się dzielnie z chęcią drzemki, Weronika męczyła jednak karnie pierwszy tom Lalki. Nie wyobrażała sobie sytuacji, w której poszłaby nieprzygotowana na lekcję. Co gorsza, wiele z jej koleżanek też sobie tego nie wyobrażało (to znaczy nieprzygotowania Weroniki) i często na korytarzu udawały miłe, by wyciągnąć od niej jakieś szczątki wiedzy. Szkoda, że ich sympatia ograniczała się tylko do tego. Bo do swojego kółka już nie były łaskawe jej zaprosić.

Zresztą, czy ona by chciała? Wspólne wypady do centrum handlowego i paplanie o chłopakach, czy to by ją bawiło? Niestety, chcąc być przynajmniej wobec siebie uczciwą, Weronika musiała przyznać, że tak. Chciałaby pojechać do Galerii Mokotów albo Złotych Tarasów z Dominiką czy z Karoliną. Ale dziewczyny nie proponowały, a ona nie umiała się narzucać.

Nie wiedziała, dlaczego jest towarzysko nieatrakcyjna. Dlaczego ma poczucie, że nikt jej nie lubi albo lubi jedynie na pokaz. Może to sprawiał jej skryty charakter? Wolno się zaprzyjaźniała, to fakt, ale przecież nie była z kamienia! Chciałaby mieć przyjaciółki, jednak nie miała. Nie przyjaźniła się też z żadnym z chłopaków i również nie umiała powiedzieć dlaczego. Wszystkie rozmowy zaczynały się i kończyły na lekcjach. Trudno było oprzeć się wrażeniu, że kompletnie nie pasuje do towarzystwa. Ale jeszcze trudniej przychodziło jej inicjowanie kontaktów. Zresztą, co miała powiedzieć? „Hej, to ja! Może ktoś mnie wreszcie zauważy?”

Co więc pozostawało, jeśli nie stanie z boku?

Czasami Weronika zastanawiała się, czy na studiach też będzie tak okropnie. A potem w pracy? Czy jest skazana na dożywotnią drętwotę? Czy już nigdy nie trafi na zgraną paczkę, na grupę ludzi, którzy się będą tak lubić, jak jej klasa z podstawówki?

Niestety, to już przeszłość.

Próbowała roztrząsać, dlaczego nikt jej nie lubi, czy jest w niej coś odpychającego, co powoduje, że ludzie rezygnują z podejmowania kontaktów? Nigdy jednak nie doszła do żadnego sensownego wniosku, bo: „Widać jestem beznadziejna” do sensownych zaliczyć trudno.

Jej fatalny nastrój się pogłębiał, a poczucie, że nic fajnego już się nigdy nie zdarzy, powoli zaczęło przeradzać się w stan chroniczny.

Stąd chyba wziął się wielki sentyment, jakim Weronika zapałała do Zmierzchu. Teraz też trzymała obie książki na kolanach. Lalka leżała pod spodem i to było trochę niewygodne, bo czas płynął nieubłaganie, a za kilka dni miał być sprawdzian z całości. Fajnie byłoby zachorować. Jest tak szaro, ponuro i smutno. Perspektywa pozostania w domu i wylegiwania się całymi godzinami w ciepłym łóżku była jak kojący balsam na udręczoną duszę Weroniki. Wtedy mogłaby nawet przeczytać tę nieszczęsną Lalkę, ale już bez stresu, że to robota na wczoraj. Przez parę dni nie trzeba by też było wstawać przed szóstą, co jest zawsze najgorszym koszmarem. Kto inny wyprowadzałby Pędzla rano (ciekawe kto?). Tak, choroba była nęcącą perspektywą.

Żeby tylko chciała przyjść.

Na razie jednak nie chciała.

Mimo dokładnych oględzin języka wywalonego na całą długość przed lustrem nic nie wskazywało na początek infekcji. Żadnego drapania w głębi gardła, zaczerwienienia, żadnego nalotu na migdałkach. Żadnego kataru, kaszlu. Nic z tych rzeczy.

Jak więc przekonać matkę, że jutro absolutnie nie nadaję się do szkoły?

Argument, że człowiekowi jest smutno, nie działał na Helenę Karpiel. Matka, silna, choć drobna kobieta, nigdy sobie nie pobłażała, a praca i obowiązki, jakich się podjęła, zawsze były najważniejsze. Tak też, bez zbędnych sentymentów, wychowywała córkę. Weronika nie pamięta żadnego przytulania i słodkich szeptanek z matką. Uświadomiła to sobie dość późno i czuła z tego powodu jakiś nieokreślony żal, jakby matka pozbawiła ją tego wszystkiego świadomie. A tak przecież nie było. Ją samą pewnie traktowano identycznie i ona podobnie wychowywała swoje dzieci.

Najprzyjemniejsze wspomnienia z dzieciństwa Weroniki wiązały się z czasem, kiedy opiekowała się nią babcia, matka taty. Mieszkali wtedy jeszcze we Wrocławiu, w domu babci. Rodzice całymi dniami pracowali, pozostawiając dziecko pod opieką starszej pani. Weronika pamięta zsuwające się z nosa okulary, które babcia poprawiała środkowym palcem, czytając wnuczce bajki na dobranoc. Potem długo rozważały, dlaczego bohater zachował się tak, jak się zachował. Zastanawiały się, czy dobrze zrobił i co by było, gdyby stało się inaczej? To ona, babcia Krysia, nauczyła Weronikę czytać i kochać książki, czerpać z nich mądrość i wiedzę.

A potem wyprowadzili się z Wrocławia do Warszawy, bo ojciec awansował, i wszystko się skończyło.

Dlatego Wrocław był dla Weroniki małym rajem, ilekroć nadarzała się okazja, jechała tam jak na skrzydłach. W tym jedynym miejscu na ziemi czuła się naprawdę kochana i akceptowana. Chciałaby studiować we Wrocławiu. To by było jak powrót do kraju dzieciństwa. Mieszkałaby znów z babcią i czuła się szczęśliwa.

Ale to się na pewno nie uda.

Bo Weronice nigdy nic się nie udawało.

Nic, co byłoby fajne.

Nic, co byłoby proste.

Nic, co byłoby przyjemne.

Zwyczajnie – nic.

Niechęć, jaka malowała się na jej udręczonej twarzy, ciężar codzienności i trud bycia nieszczęśliwą powodowały, że nie zauważała, że jest ładna, zdolna, atrakcyjna, że gdyby się tylko trochę rozchmurzyła i spojrzała inaczej na świat, miałby on jej całkiem sporo do zaoferowania.

Ona jednak przestała już liczyć na to, że życie mogłoby ją czymś pozytywnym zaskoczyć. Jej dusza była znękana przez ciągły pesymizm, zgorzkniała i bolesna. W krótkich chwilach beztroski Weronika natychmiast gasiła uśmiech, bo więcej było rzeczy, które ją dołowały niż tych wesołych. Gdy tylko pozwoliła sobie na uśmiech, natychmiast przywoływała swe lęki, by dały odpór głupawej radości. Szkoła, dom, koledzy i koleżanki, plany na przyszłość, ciuchy – te tematy codziennie dostarczały jej aż nadto goryczy.

Ale gdzieś pod stosami śmieci, bezsensownych myśli samobójczych, rozważań na tematy pozbawione znaczenia, tliła się jednak maciupeńka iskierka rachitycznej nadziei, do której Weronika nie śmiała się nawet sama przed sobą przyznać.

Była to nadzieja na miłość.

To jedno trzymało ją jeszcze przy jej nic niewartym istnieniu.

Pragnęła bowiem miłości. Pragnęła rozpaczliwie. Miłość właśnie nadałaby sens jej idiotycznemu życiu, uwzniośliła je i opromieniła blaskiem. Miłość byłaby najwspanialszą nagrodą i ucieczką od popapranej, bezcelowej egzystencji.

Tylko miłość.

Ale zakochać się nie jest łatwo. Jest trudniej, niż się wydaje. Nie wystarczy sama gotowość. Potrzebna jest współpraca. Potrzebna jest druga strona. Potrzebny jest chłopak. Chłopak musi spełniać pewne kryteria, co powoduje, że całe tabuny ewentualnych kandydatów odpadają jeszcze przed drzwiami z napisem „casting”.

Dyskwalifikuje ich tragicznie nienachalna uroda albo brak śladowej nawet inteligencji, albo obycie, z którym nawet krowom na pastwisku trudno byłoby się pogodzić.

Zastanawiając się nad tym, Weronika wróciła do korzeni. Odłożyła z niechęcią Lalkę i znów czytała o pięknym Edwardzie, wybaczając mu nawet to, że wolał Bellę. Stawała na jej miejscu w blasku księżyca i trzymając jego chłodne dłonie w swoich, patrzyła mu głęboko w oczy, czekając na pocałunek.

Który z jej kolegów mógłby się kiedykolwiek równać z takim Edwardem?

Żaden.

O rany!

To nie jest pustynia, toż to absolutna próżnia!

Zawezwawszy na pomoc resztki zdrowego rozsądku, Weronika znów wsunęła Zmierzch pod Lalkę. Nikt jej nie musiał dodatkowo przekonywać, że Wokulski nie miał żadnych szans u Izabeli Łęckiej. U niej też by nie miał. Nudny kupiec bez polotu nadawał się co najwyżej dla jakiejś mieszczki, hrabiance nie mógł niczym zaimponować.

Kibicowanie Izabeli dało Weronice powód do szybszego przebrnięcia przez lekturę. Trochę jej było żal Wokulskiego, ale zakończenie ostatecznie uznała za sprawiedliwe.

Następnego dnia nie poszła jednak do szkoły, choć była jedyną osobą, która – co prawda po łebkach, ale jednak – zapoznała się z powieścią Prusa. Obłożone białym nalotem migdałki w ciągu nocy zwarły się w gardle i rano Weronika nie mogła wykrztusić ani słowa.

Bombardowana od siódmej trzydzieści pytaniami o lekturę, odpowiadała na SMS-y koleżanek i kolegów, którzy z determinacją szli na język polski, ryzykując jedynkę. Ona zaś, gdy lekcja wreszcie minęła, przewróciła się na drugi bok, przyłożyła głowę do okładki Zmierzchu i szczelnie owinąwszy się kołdrą, błogo zasnęła.

Przez kolejne trzy dni leniuchowała, prawie nie wychodząc z łóżka. W sobotę zamierzała pojechać do Wrocławia, bo zbliżały się imieniny babci i już od dawna miała wykupiony bilet na poranny pociąg. Musiała to zrobić, bo i tak będzie jedynym gościem (rodzice i brat oczywiście byli zbyt zajęci, by się wybrać w podróż).

Bladym świtem w sobotę zerwała się, zjadła śniadanie i łapiąc spakowaną poprzedniego dnia torbę, cicho wyszła z domu. Na Dworcu Centralnym kupiła sobie jeszcze batonik i butelkę wody oraz jakieś czasopisma i w podnieceniu czekała na ekspres do Wrocławia.

Uwielbiała jazdę pociągiem, zwłaszcza w tych „lotniczych” wagonach. Można sobie wtedy wyobrażać, że leci się gdzieś bardzo daleko, do jakiegoś egzotycznego kurortu, że jest się kimś innym, jakąś znaną postacią, na przykład sławną aktorką, która za dużymi słonecznymi okularami skrywa swą tożsamość.

Pociąg nadjechał cicho i punktualnie, ludzie stłoczyli się przy drzwiach, jakby w obawie, że nie zdążą wsiąść. Weronika stojąc z boku, przyglądała się im z niechęcią. Zastanawiała się, jak zawsze, kto będzie jej towarzyszem podróży: matka z trójką nieznośnych bachorów, które będą się przez całą drogę wydzierały? Gruby jegomość jedzący kanapki pachnące swojską, mocno naczosnkowaną kiełbasą? Starsza pani, narzekająca na straszne czasy i opowiadająca o wszystkich chorobach przebytych od dzieciństwa po emeryturę?

Bo raczej nie ktoś fajny.

Fajni ludzie nie jeżdżą pociągami. Mają do dyspozycji samoloty i auta. Pociąg, nawet jakieś Intercity, to dla nich strata czasu. A fajni ludzie się zawsze spieszą.

Tak sobie wyobrażała.

Okazało się, że jej miejscówka znajduje się w wagonie „lotniczym” przy oknie! Fotel obok był wciąż pusty. To bardzo poprawiło Weronice nastrój. Rzuciła torbę na półkę, wcisnęła w uszy słuchawki iPoda i nastawiła odtwarzanie ulubionych piosenek Amy MacDonald i Ayo. Trochę jeszcze dokuczał jej ból gardła, ale miała przy sobie tabletki do ssania. Zresztą babcia będzie się umiała o nią zatroszczyć.

Przeglądając pobieżnie jakieś babskie czasopismo, usłyszała ciche chrząknięcie. Podniosła wzrok.

– Przepraszam, czy to miejsce jest wolne?

„Co za głupie pytanie! Chyba widać? Zresztą na biletach są przecież numery!” – przeleciało jej błyskawicznie przez głowę.

– Chyba taaak... – powiedziała, zdejmując słuchawki i otwierając ze zdumienia usta na widok młodego mężczyzny, który w tym czasie rozejrzał się po wagonie, zdjął kurtkę, położył plecak na półce i usiadł obok niej.

– Nikt już mnie stąd nie wygoni! – wysapał z determinacją.

„Ja na pewno nie!” – rozmarzyła się Weronika.

Miał miłą twarz, wesoły uśmiech, długie, lekko kręcone, blond włosy, zielone oczy, pachniał jakąś świetną wodą. Zachowywał się swobodnie i nie żuł gumy. Był niewiele starszy od niej.

„Pewnie student!” – pomyślała, nurkując w przypuszczeniach, na jakiej studiuje uczelni, i mając cichą nadzieję, że nie na Politechnice Warszawskiej.

Wyskoczyłaby oknem, gdyby był kolegą Krzyśka. Zresztą nie wyglądał na popaprańca.

Trochę zdenerwowany (może nie miał biletu?), współpasażer raz po raz rozglądał się, jakby na kogoś czekając, i tupał przy tym nerwowo nogą w podłogę.

Weronika założyła słuchawki i, zżerana przez ciekawość, udawała, że znów zagłębiła się w lekturze.

Tymczasem on wstał i wyjął z plecaka jakiś skrypt. Kiedy go rozłożył na kolanach i zaczął czytać, zauważyła, że to coś rozpisanego na role: sztuka albo scenariusz. Chłopak wpatrywał się w tekst, a potem chyba powtarzał go w myślach, bo podnosił głowę z zamkniętymi oczyma, jakby się uczył na pamięć. Czasem wracał, patrzył przez chwilę i znów uciekał wzrokiem.

Weronika starała się podpatrywać go bardzo dyskretnie. Ciekawe, co to było? Może rola w filmie? Więc jest aktorem? Aktorem czy szpanerem? Uczy się naprawdę czy gra przed nią komedię? Komuś innemu może przyszłoby to do głowy, ona jednak absolutnie nie brała takiej możliwości pod uwagę. Dlaczego komukolwiek miałoby zależeć na tym, co ona sobie pomyśli? A w życiu!

Tak, jest aktorem.

Aktor.

Bez pudła.

„Iiiiiiii!” – zapiszczała w myślach. „Jadę do Wrocka z aktorem i nawet nie mam się komu pochwalić!”.

Wyjęła telefon i zaczęła przebiegać po kontaktach. Nie znalazła nikogo, kto mógłby zostać ewentualnie porażony tą wiadomością. Szkoda, że żadna dziewczyna z klasy jej teraz nie widzi...

W słuchawkach leciał Poison Prince Amy MacDonald, chłopak wciąż się uczył, jakby zapomniał o bożym świecie. Pociąg beztrosko sunął przed siebie, a Weronika z bólem serca oczekiwała rozwoju wypadków.

„Na pewno zaraz przyjdzie konduktor i go przegoni! Na bank tak będzie! Przecież to nie jego miejsce. Nie, proszę, niech tu zostanie, plizzz...” – panikowała na zapas.

Chyba to lubiła.

Na razie jednak nic się nie działo poza tym, że przywieźli poczęstunek. Ona wzięła herbatę, przystojniak kawę. W związku z tym odłożył na półkę skrypt. Mając nadzieję na jakąś małą wymianę uprzejmości, zdjęła z uszu słuchawki. Wafelek prince polo chrzęścił w jego ustach i zanim zniknął całkowicie, tuż obok zmaterializował się konduktor.

Weronika sięgnęła po swój bilet, to samo zrobił jej towarzysz.

Konduktor spojrzał na nich, uśmiechnął się znacząco, oddał bilety i odszedł.

– Uff! – powiedział mężczyzna. – Już myślałem, że mnie stąd wyprosi!

– Dokąd?

– Na moje miejsce! Uratowałaś mnie, dzięki!

– Ja? – Nie nadążała za nim.

– Nie mogę siedzieć tyłem do kierunku jazdy. Moje miejsce jest tam. – Wskazał w głąb wagonu.

– Ale skoro tu było wolne...

– Miał ochotę mnie przesadzić. Oni bardzo lubią porządek, ale sumienie mu nie pozwoliło.

– Sumienie?

– Dawałem mu znaki oczami.

– Jakie? – parsknęła, wyobrażając sobie wymianę mrugnięć między konduktorem a chłopakiem.

– Że chciałbym tu zostać.

– Przekonał go pan.

– Chyba tak. Jestem Filip, a ty?

– Weronika – powiedziała cicho.

– Weronika, rzadkie imię. Po babci?

– Nie, musiałabym się nazywać Krystyna albo Zofia.

– Też ładnie. Zawsze się zastanawiam nad władzą, jaką mają rodzice, nadający imię dziecku. Można człowiekowi zmarnować życie na samym wstępie.

– Filip jest fajne. Zresztą do wszystkiego można się przyzwyczaić.

– Do Hieronima też?

– Nie lubisz swojego imienia?

– Jest dość rzadkie, ma to swoje zalety. Zwłaszcza teraz, kiedy każdy chce się wyróżnić.

– No, tak – westchnęła, nie wiedząc, co powiedzieć.

– Dokąd w podróż?

– Do Wrocławia.

– Sama? – drążył temat.

– Tak jakoś wyszło. Do babci – dodała nie wiadomo po co.

– Aha. Na długo?

– Tylko na weekend. A ty?

– Do pracy.

– Jak to? – udała, że się jeszcze nie domyśliła. – W sobotę?

– Serial. Casting.

– Duża rola?

– Główna.

– O rany! – Naprawdę zrobiło to na niej wrażenie. – Jak to jest?

– Wychodzisz, mówisz parę kwestii i albo dostajesz telefon, że wygrałaś, albo nie.

– No tak... A jeśli nie?

– Tego w ogóle nie bierzesz pod uwagę.

– Ja bym brała.

– Błąd.

– Zawsze myślę o najgorszym.

– Karygodna głupota.

– Jak to?

– Dlaczego sobie wyobrażasz przegraną? Co ci to daje?

– Nie wiem – odparła całkiem szczerze.

– Powiedzieć ci... – Spojrzał na nią, a potem w okno, jakby szukał odpowiednich słów, albo starał się coś sobie przypomnieć. – ...co o tym myślę? – I nie czekając na odpowiedź, było nią przecież jej milczące oczekiwanie i to, że patrzyła na niego, dodał: – Boisz się.

Zamilkł, jakby oczekiwał braw.

– E tam. – Weronika się skrzywiła, zdziwiona własną odwagą. – Taka sobie ta teoria.

Nie chciała się kłócić, po prostu mu nie wierzyła. Czego miała się bać? Tego, że wydarzy się coś fajnego? Że dostanie dobry stopień, że spełni się jakieś jej marzenie? Nie, bała się, że właśnie tak się nie stanie.

– Boisz się być szczęśliwa? – Spojrzał na nią i cudownie się uśmiechnął. – Taka ładna dziewczyna?

Co on powiedział? Że jest ładna? Ona ładna? Przesadził trochę. Nigdy nie była ładna, co najwyżej przeciętna.

– Nie o to chodzi, że się boję – dyskretnie nie nawiązała do słowa „ładna”. – Oczywiście, że się nie boję, ale wolę być przygotowana na najgorsze.

– Na dodatek pesymistka... – Westchnął, jakby mu to sprawiało osobistą przykrość.

– Ale ty się chyba czegoś uczysz? Nie chciałabym, żebyś przeze mnie stracił swoją szansę – Weronika uciekła od nielubianego tematu.

– Masz rację, najpierw praca. Przeczytasz ze mną tę scenę?

– Ja?

– A jest tu jeszcze ktoś?

– Ale ja...

– Rozumiem. Nie umiesz czytać? – szczerze się zmartwił.

– W zasadzie... – plątała się, bo chciała i bardzo nie chciała jednocześnie. Czuła, że to będzie strasznie głupio wyglądało, bo przecież nie umie dobrze czytać, a jak ognia bała się wszelkiej śmieszności.

– Proszę. – Wcisnął jej egzemplarz do ręki. – I już bez ceregieli. Jesteś Magda. To dość krótka scena. Zanim umrzesz z nudów, na pewno zdążymy skończyć. Przy okazji sprawdzaj też moje kwestie, nie będę mógł dzięki temu oszukiwać.

Drżącymi rękoma Weronika wzięła podany scenariusz. Była to krótka scena rozstania, prawdopodobnie z jakiejś komedii romantycznej. Czytali sześć, może siedem razy, póki Filip nie mówił wszystkiego bezbłędnie. Wzbudzili też zainteresowanie sąsiadów myślących z początku, że wszystko odbywa się na serio. Ale tak przecież nie było. Oni też zorientowali się wreszcie, kiedy po raz szósty Weronika powiedziała:

– Ty kłamco!

Co prawda doleciał do nich cichy syk:

– Już mu to mówiłaś, kobieto!

Uśmiechnęli się jednak do siebie, niczym dwoje wspólników, i udali, że nie słyszeli komentarza.

Ależ było cudownie tak jechać i czytać, i śmiać się z byle powodu, i być potrzebną! Weronika od dawna nie doświadczyła tego uczucia. A jeszcze dawniej, bo nigdy, nie siedziała obok przystojnego faceta, który obdarzał ją swym zainteresowaniem.

Zanim dojechali do Poznania, Filip umiał już swoją rolę.

– Powtórzysz jeszcze ze mną przed Wrocławiem? – spytał, zabierając egzemplarz.

– Jasne! Z przyjemnością.

– I będziesz mocno trzymała kciuki?

– Pewnie. A jak wygrasz, nie przegapię ani jednego odcinka – rozpędziła się.

– To właściwa postawa. Może też założysz mój fanklub?

Weronika gotowa była założyć fanklub Filipa w jednej chwili. Właściwie już do niego należała. Nie mogła uwierzyć, że to wszystko dzieje się naprawdę. Że ten pociąg, ona w nim i Filip, że to wszystko jest realne; bo przecież wyglądało jak piękny sen, z którego bardzo nie chciałaby się obudzić.

Filip wyzwolił w niej jakąś dziką radość. Nagle zrobiło jej się bardzo wesoło. Śmiała się razem z nim ze wszystkiego, bo wciąż żartował. Chichotali obydwoje, opowiadając sobie o szkolnych doświadczeniach, dziecięcych przygodach, nieszczęśliwych miłościach, skrywanych przed innymi towarzyskich wpadkach.

To było takie oczyszczające! Nikogo jeszcze nie obdarzyła tak wielkim zaufaniem i zaczynała już odczuwać przerażenie na myśl, że wkrótce dojadą do Wrocławia, wysiądą z pociągu i każde pójdzie w swoją stronę.

– Jaki tytuł będzie miał ten serial? – zapytała ze ściśniętym sercem.

– Dwoje w pogoni. Zapamiętasz?

– W pogoni za czym? – chciała, żeby to powiedział na głos.

– Eeeech... A za czym warto gonić? Tylko za jednym.

– Dwoje w pogoni... – powtórzyła.

– Podoba ci się?

– Pewnie. Wiesz, co będzie na końcu?

– Na końcu czego?

– Tego serialu.

– Po pierwsze: końca się nigdy nie zdradza. Po drugie: zawsze na końcu jest to samo.

Nie wiadomo dlaczego, Weronika pomyślała o rozstaniu i poczuła, że ogarnia ją przygnębienie. Nie udało jej się ukryć zmiany nastroju.

– Powiedziałem coś nie tak?

– Nie, nie. Przepraszam. Coś mi się przypomniało. – Uśmiechnęła się blado.

– To jak będzie z tym fanklubem? Gdybym się bardzo podlizywał, dałoby się coś zrobić w tej kwestii?

Przed Wrocławiem przegadali jeszcze całą scenę. Weronika była przekonana, że ma przed sobą odtwórcę głównej roli. Jeśli chodziłoby o nią samą, miałaby pewność, że się nie uda.

– Będziesz mi kibicować?

– A co trzeba w tym celu zrobić?

– Mocno trzymać kciuki.

– Jasne! – Pokiwała głową.

Ogarnął ją straszny smutek i nawet nie chciało się jej już z tym walczyć. Za chwilę się rozstaną. To koniec wspólnej podróży.

– Ejże! Co to za mina? Chyba nie lubisz tej babci?

– Bardzo lubię!

– To o co chodzi? Nie cieszysz się ze spotkania?

– Cieszę.

Tak bardzo chciała mu wyznać prawdziwą przyczynę swego nagłego smutku, ale przecież była ona tak oczywista, że nawet imbecyl by się domyślił. Zresztą co miała powiedzieć?

„Bardzo się nie chcę z tobą rozstawać?”. „Czy spotkamy się jeszcze kiedyś?”.

Tak się wybebeszyć bez sensu?

Żeby ją wyśmiał?

Za nic.

– Trochę głowa mnie boli – dodała, zamykając sprawę.

– Byłam, właściwie wciąż jeszcze jestem, przeziębiona. Miałam zapalenie gardła.

– I dopiero teraz mówisz?! A ja przez całą drogę zmuszałem cię do mówienia!

– To nic.

– Teraz mi głupio. Jestem samolubny.

– Było fajnie, nie przejmuj się. Zresztą nie wiedziałeś.

– Muszę ci się jakoś odwdzięczyć. Lubisz teatr?

– Jasne.

– Gram w Akademii w jednym przedstawieniu.

– W akademii?

– Teatralnej. Na Miodowej, w Teatrze Collegium Nobilium. Mała rola, nic wielkiego, ale gdybyś chciała...

– Oczywiście! Pewnie! Jasne! Uwielbiam teatr! – zapaliła się, bo on wreszcie coś zaproponował.

– Dasz mi numer swojej komórki? Przysłałbym ci terminy na kwiecień.

Serce Weroniki łomotało tak głośno, że nieomal zagłuszało jej słowa, kiedy podawała mu numer. Była zachwycona perspektywą kolejnego spotkania i gdy żegnali się na dworcu, życząc sobie miłego weekendu, starała się myśleć tylko o tym.

Babcia nie miała internetu, co za pech! Nie miała też komputera, więc poniekąd była usprawiedliwiona. Miło spędzały czas, choć Weronice nie udało się ukryć roztargnienia i babcia, oczywiście, domyśliła się przyczyny. Też kiedyś była młoda, choć to dawne czasy.

Zrobiła w dodatku rzecz najwspanialszą na świecie: pozwoliła Weronice mówić. Nie tylko pozwoliła, ale nawet sama zadawała pytania, które pomogły wnuczce przeanalizować po wielokroć to, co się wydarzyło w pociągu, utrwalić w pamięci każdy, najdrobniejszy nawet szczegół cudownej, niezapomnianej podróży. Wreszcie – doznać olśnienia: znalazła swojego pana W.! To o nim będzie teraz pisać notki na blogu! W końcu jej pan W. ożyje, będzie facetem z imieniem i nazwiskiem, i nikt nie śmie powiedzieć, że go sobie wymyśliła! Niektóre szczegóły może nie będą do końca prawdziwe, ale opisywane osoby jak najbardziej.

O wiele łatwiej fantazjować, kiedy się ma realną osobę przed oczyma, kiedy się słyszy jej głos i można spojrzeć na fotografię. Marzenia nabierają wtedy kolorów i kształtów. Weronika, co prawda, nie miała zdjęcia Filipa, ale wiedziała, że to tylko kwestia czasu. Gdy wróci do Warszawy, przekopie cały internet i coś na pewno znajdzie. Nie wklei fotki na bloga, co to, to nie! Będzie jej się tylko przyglądała tyle razy, ile będzie miała ochotę.

Niespodziewanie pojawiła się jedna maleńka chmurka na błękitnym niebie marzeń Weroniki: studia we Wrocławiu jakoś nagle przestały być atrakcyjne. Teraz myślała tylko o Warszawie. Blisko Akademii Teatralnej był Uniwersytet Warszawski. Mogła też złożyć papiery na Wydział Wiedzy o Teatrze na Akademii.

Tylko jak o tym wszystkim powiedzieć babci?

Powrót do Warszawy nie był już tak rozkoszny. Był typowy. Gruby jegomość, sapiący nad gazetą, nie odezwał się do niej ani słowem i była mu za to naprawdę wdzięczna.

Weronika wyjęła z torby Zmierzch i przeleciała od początku do końca swoje ulubione fragmenty. W tym filmie grała rolę Belli, Edwardem zaś był Filip.

ja i mój W.

jedziemy na casting

W. jest aktorem. To znaczy studiuje jeszcze, ale już bierze udział w castingach.

W weekend byliśmy we Wrocku, bo właśnie odbywał się tam casting do pewnego serialu.

Pan W. był dzielny, a ja panikowałam. Potem spędziliśmy cudny weekend: dużo spacerów, kino, pyszny obiad, aż żal było wracać!

Wyniki wkrótce. Trzymajcie kciuki!

To była prawdziwa towarzyska bomba! Dziewczyny dopytywały się, co to za serial, piszcząc z wrażenia. Zażądały ekstraopisu pana W., a zwłaszcza tego, jak wygląda („Musi być boski!”) i jaki ma głos. Prosiły też o ich wspólne zdjęcie. Weronika poczuła, że trochę się zapętliła, ale uznała, że w podbramkowej sytuacji przecież będzie mogła bloga skasować.

Tymczasem czekała na telefon lub SMS od Filipa, na informację, jak mu poszło i czy jej kciuki pomogły? Ale się nie odzywał. Nie odezwał się ani w niedzielę, co jeszcze było zrozumiałe, bo casting miał trwać dwa dni. Nie odezwał się też w poniedziałek ani we wtorek.

Widocznie kiepsko mu poszło i nie chciał się jeszcze bardziej dołować, rozsyłając tę wiadomość w świat.

Nie odezwał się w środę.

Weronika zaczynała panikować.

W czwartek też nie było od niego żadnego SMS-a.

Bardzo chciała go jakoś pocieszyć, podziękować za wspólną podróż, i w ogóle. Chciała mu napisać, że wierzy w niego, a jeden przegrany casting to przecież nie powód do zmartwienia czy koniec świata, zwłaszcza kiedy się jest jeszcze studentem.

W piątek wciąż nic się nie działo.

To znaczy działo się bardzo wiele: żołądek zaczął jej o sobie natrętnie przypominać. Była tak zdenerwowana, że nie dawała rady niczego przełknąć. Z głodu miała mdłości, ale mogła się tylko napić herbaty, bo najmniejszy nawet kęs bułki stawał jej w przełyku, a połknięty siłą woli, natychmiast usiłował się wydostać. Nie uważała na lekcjach. Na każdej przerwie sprawdzała w komórce wiadomości, których oczywiście nie było.

W sobotę znów nie stało się nic przełomowego, poza tym, że dokonała podsumowania tego, co wie o Filipie.

Wiedziała:

Jak ma na imię i nazwisko: Filip Żmurski;

Skąd pochodzi: ze Zgierza;

Czym się zajmuje: jest studentem drugiego roku Akademii Teatralnej w Warszawie;

Nieoceniona Nasza Klasa podarowała jej trochę informacji, w tym jego maila.

Na Facebooku nie było nic więcej, ale na MySpace znalazła garść innych wiadomości, w tym tę najważniejszą: jest stanu wolnego!

Yes!

I o to chodziło.

W sobotę była już tak zmęczona brakiem jakichkolwiek wieści, że napisała do Filipa mail. Czekała przecież na terminy przedstawienia, na które obiecał ją zaprosić (w rzeczywistości miała je już od dawna ściągnięte ze strony internetowej Akademii Teatralnej).

Witaj!

To ja, Weronika. Mam nadzieję, że mnie jeszcze pamiętasz? Jechaliśmy razem w sobotę do Wrocka. Ciekawe, jak Ci poszło na castingu? Czy zaproszenie na przedstawienie jest wciąż aktualne?

Dużo ją to kosztowało. Po pierwsze: nie wiedziała, czy po tak niemiłosiernie długim czasie on ją wciąż jeszcze pamięta, po drugie: obawiała się jego reakcji, mógł sobie pomyśleć nie wiadomo co, po trzecie i najgorsze: dostawała gęsiej skórki na myśl, że on się już nigdy nie odezwie.

Kiedy kliknęła na „wyślij”, poczuła przez chwilę ulgę, ale zaraz potem, szarpana tysiącem wątpliwości, zaczęła żałować. Było już jednak za późno.

I dobrze.

Jeśli jej się wydawało, że wysłanie maila coś załatwi, to się myliła. Dopiero teraz, czekając na odpowiedź, poczuła się naprawdę fatalnie. Wciąż mając nadzieję, że przegapia najważniejszy moment, ten, w którym przy słowie: „Odebrane” pojawia się schowana w nawiasach jedynka, prawie nie odchodziła od komputera. A odpowiedź nie nadeszła ani w sobotę, ani w niedzielę.

Weekend wlókł się niemiłosiernie, Weronika miała bardzo dużo lekcji, jednak niczego nie tknęła, przeczesując sieć i składając w całość wiadomości o Filipie.

W niedzielę wieczorem postanowiła, że nawet jeśli on w ogóle nie odpowie, ona i tak wybierze się na jego przedstawienie. Ta możliwość, zrodzona w wygłodniałej, znękanej wyobraźni, była tak rozpaczliwa, że nawet własny rozsądek Weroniki przeciw niej protestował. Po tej cudownej podróży miałby nie odpowiedzieć ani jednym zdaniem? Dlaczego? Czy to takie trudne, napisać: „Hej, u mnie wszystko w porządku, mam trochę pilnych zajęć, ale zapraszam Cię na moje przedstawienie... Ble, ble, ble...” Taki mail pisze się trzy minuty, więc o co chodzi?

Może coś mu się stało? A może...?

O matko!

I wreszcie w poniedziałek dostała odpowiedź! Co prawda nie od Filipa, ale zawsze. Wiadomość była cudowna i wyjaśniała wszystko: on dostał tę rolę! Dostał główną rolę! Pisali o tym w internecie:

W najbliższym czasie rozpoczynają się zdjęcia do serialu Dwoje w pogoni. Będzie to historia grupy młodych ludzi, którzy przyjeżdżają z różnych miejsc Polski i w wielkim mieście rozpoczynają życie – naukę bądź pracę. W rolach głównych zobaczymy debiutantów: Alicję Dobrosz i Filipa Żmurskiego. Wystąpią również: Jan Peszek, Małgorzata Kożuchowska, Mateusz Damięcki i inni.

Więc jednak! Wygrał! Teraz już rozumiała, że nie mógł się odezwać: na pewno miał mnóstwo pracy. Przygotowanie do roli, próby, mierzenie kostiumów – usiłowała sobie wyobrazić, jak od strony aktora wygląda taka robota, a przecież nie miała o niej zielonego pojęcia. Poczuła się jednak dużo lepiej i postanowiła cierpliwie czekać. Wzięła się też trochę do nauki, ot tak, dla zabicia czasu.

Nawet poskutkowało.

I znów czekała.

Minął wtorek.

Środa.

Czwartek.

To były chyba najdłuższe dni w dziejach ludzkości.

W piątek wieczorem otwierając skrzynkę, jak poprzednio, znów całkiem bez nadziei, zobaczyła wreszcie upragnioną jedynkę przy „Odebrane” i poczuła trzepot serca, jakby nagle dostało skrzydeł.

Filip pisał:

Cześć!

Wybacz, proszę, moje milczenie, ale jestem potwornie zajęty. Dostałem tę rolę! To moja życiowa szansa. Zaproszenie jest aktualne nieustająco. Napisz, kiedy byś chciała przyjść.

Pozdrawiam

Filip

Nie był to długi mail. Nie był też szczególnie osobisty. Filip sam miał zaproponować terminy, czyżby o tym zapomniał? Ale odezwał się w końcu, a Weronika odzyskała humor.

Dostała zastrzyk energii.

Poczuła, że żyje.

ja i mój W.

rola w serialu

Pan W. dostał tę rolę. Jest szczęśliwy i dumny. A ja jestem szczęśliwa i dumna razem z nim.

Zdjęcia zaczynają się wkrótce. Nie wiemy jeszcze, kiedy emisja, ale na pewno Was o tym powiadomię. Mam nadzieję, że to będzie Wasz ulubiony serial!

To był jej szczęśliwy dzień. Filip sobie o niej przypomniał i miała setki wejść na bloga (chyba koło trzystu). Ludzie zostawili mnóstwo komentarzy. Niektórzy szukali protekcji i pytali o rady, jak się można wkręcić do filmu.

Weronika odpowiadała oględnie (sama nie wiedziała), ale poczuła się jak ryba w wodzie. Miała mnóstwo nowych przyjaciół, ludzie linkowali do jej bloga, blog znów został polecony na głównej stronie portalu, a wszystko dzięki Filipowi!

Coś się działo, nareszcie coś się działo! Dużo czasu spędzała teraz, odwiedzając inne blogi i poznając ludzi, którzy je prowadzili. Dowiedziała się też, co znaczy tajemnicze SPP, którym podpisywał się jej stały gość, Piotr. A znaczyło ni mniej, ni więcej, tylko: Szybka Pomoc Psychologiczna.

Śmiesznie.

Byłoby to frapujące, nawet bardzo, gdyby każdej myśli Weroniki nie absorbował Filip. Musiała przecież przygotować się do spotkania po przedstawieniu w Teatrze Collegium Nobilium. Nie miała żadnych odjazdowych ciuchów, nie umiała się nawet umalować! W pociągu to Filipowi nie przeszkadzało, ale czuła, że chyba przyszedł moment, by coś w swoim wyglądzie poprawiła. Musiała poszukać pomocy.

Rodzice od razu zauważyli zmianę jej zachowania. Trudno zresztą było to przeoczyć. Krzysiek, widząc siostrę uśmiechniętą, pogwizdywał znacząco. Myśleli może, że skrzywiona mina przyrosła do jej twarzy na zawsze? I kiedy robiąc wyłom w swych zwyczajach, Weronika poszła do matki po prośbie, ta uśmiechając się znacząco, dała jej aż trzy stówy na jakiś odlotowy ciuch, przy okazji wzdychając:

– Cóż, wszyscy kiedyś byliśmy młodzi!

Weronice wydawało się, że śni! Matka powinna chociaż trochę pomarudzić, pojęczeć, jak to dorosłym ciężko przychodzi zarabianie pieniędzy, a jak łatwo idzie ich wydawanie młodym. Jak to dzieciaki myślą tylko o rozrywkach, mając w nosie naukę, nie zastanawiają się nad przyszłością, chcąc się tylko za wszelką cenę bawić.

Tak, tyle że w przypadku jej córki nic z kazania nie byłoby prawdą. Rodzice doskonale się orientowali, że to będzie jej pierwsza randka w życiu.

Pierwsza prawdziwa randka.

Nareszcie!

W ferworze przygotowań Weronika sama już zdążyła zapomnieć, że nikt właściwie jej randki nie proponował. Filip zaprosił ją na przedstawienie. Jeszcze nawet nie zaprosił. Ale przecież, skoro zamówi dla niej bilet, to chyba spotkają się po spektaklu? Nie wyobrażała sobie, że mogłoby być inaczej. Ona kupi dla niego jakieś kwiaty, on zaprosi ją na Stare Miasto.

Spacer i kawiarnia.

Z Filipem.

Och!

Kładąc się spać, puściła wodze wyobraźni.

Chyba po raz pierwszy, a w każdym razie od bardzo, bardzo dawna pomyślała z sympatią o życiu.

Że czasami bywa piękne.

W poniedziałek po lekcjach spotkała w metrze Marka. Właściwie nie wiadomo, kto kogo spotkał. Wpadli na siebie po prostu.

– O! – powiedziała Weronika.

– O? – zapytał Marek.

– Jak się masz? – zagadnęła Weronika.

– Dobrze – odparł Marek. – A ty?

– Może być.

– Widzę, że lepiej niż „może być”. Może nawet: ‚świetnie”?

– Może... – Uśmiechnęła się tajemniczo.

– Fajnie cię widzieć w takim nastroju.

– Posłuchaj, chcę ci podziękować za wtedy. Naprawdę miałam zamiar się do ciebie odezwać, ale nie zostawiłeś mi żadnego namiaru.

– No tak... Trochę się spieszyłem. Masz już nową komórkę?

Nim zdążyli wymienić numery, dało się słyszeć charakterystyczny szum nadjeżdżającego pociągu i wkrótce zrobiło się dość głośno.

– Jadę do Galerii Mokotów! – krzyknęła Weronika. – Mam trochę kasy do wydania.

Z wyraźnym żalem spojrzał na zegarek i była wręcz pewna, że znów się rozstaną, jak wtedy. Wsiadła do metra, a Marek został na peronie. Trudno, nawet się nie odwróciła, żeby mu pomachać. Zresztą po co?

– Jak duża ta kasa? – chwilę potem usłyszała cichy szept wprost do ucha.

Stał za nią! Wariat, wskoczył w ostatniej chwili!

– Na pewno nie wystarczy, żebyśmy kupili wszystko – powiedziała trochę obrażona.

– Rozczarowałaś mnie. Bardzo lubię słowo „wszystko”.

– Ja go w ogóle nie znam. – Ciężko westchnęła i przyjrzała mu się badawczo. – A ty nigdzie się dziś nie spieszysz?

Sama nie wie, dlaczego chciała, żeby powiedział:

„Tak, ale mam wielką ochotę spędzić ten czas z tobą!”.

Co usłyszała?

– Nie tak bardzo.

Cóż...

W praktyce jej też nie aż tak bardzo zależało na jego towarzystwie. Głowę miała wypełnioną Filipem i tylko on jeden się liczył. Ten Marek... Właściwie nawet go nie znała.

– Mój brat sobie ciebie nie przypomina.

– Byliśmy razem na koloniach, chyba w trzeciej klasie podstawówki.

– Aha.

– Pamiętam go, bo mi odbił dziewczynę.

– W trzeciej klasie?!

– Co chcesz? Była bardzo ładna. A potem poszliśmy na solówę. Podbił mi oko.

– Wszystko jasne. Wciąż masz do niego żal?

– No co ty?! Nie dziwię się, że mnie nie pamięta. Nigdy nie rzucałem się w oczy.

Weronice podobał się jego ton. Spokojny, rzeczowy, nawet wspominając rzeczy przykre, mówił o nich z łagodną nostalgią i bez złości.

– Pomożesz mi? – zapytała, bo wpadł jej właśnie do głowy genialny pomysł.

– W czym?

– Muszę kupić jakieś fajne ciuchy.

– Żartujesz chyba?! Nie znam się na tym! Nie masz żadnej koleżanki?

– Problem polega na tym, że nie – powiedziała, zdziwiona własną szczerością, i uśmiechnęła się do niego prosząco.

– Mam wziąć odpowiedzialność za twój wygląd? Nie zauważyłaś, że jestem facetem? Dzięki za zaszczyt, ale nie.

– Od samego początku to widzę. Właśnie ktoś taki jest mi potrzebny. Dokładnie ktoś taki.

– Ale żadnych zażaleń potem. Przysięgnij!

Uśmiechnęła się do niego tak słodko, jakby był Filipem, a on spojrzał w niebo i pokręcił głową. Weszli do galerii i skierowali się do pierwszego sieciowego sklepu z ciuchami.

– Idę do teatru – tłumaczyła Weronika. – To ma być coś odlotowego.

– Do teatru? Odlotowego? Chcesz, żeby aktorzy na twój widok zapomnieli swoich kwestii?

Poczuła się mile połechtana.

– Konkretnie jeden aktor.

– Ups! Widzę, że szykuje się jakaś grubsza akcja – podsumował Marek. – W takiej sytuacji moja rada: w ogóle zrezygnuj z ciuchów. Duża oszczędność, za to efekt murowany.

Roześmiała się w głos, a on poszedł jej śladem.

– Jak Lady Godiva – dodał.

– Jak kto?

– Nieważne.

Weronika, zbyt przejęta, by dociekać, kim była Lady Godiva, już sięgała po pierwszy wieszak. Poszukiwania pochłonęły ją całkowicie, nurkowała między stojakami, a chłopak szedł za nią potulnie, niczym pies na smyczy, i robił losowo miny: raz sztucznie się uśmiechając, potakiwał głową, to znów krzywił się z niesmakiem.

O dziwo, nie żądała niczego więcej. Z naręczem bluzek i spodni weszła do przymierzalni. Wychodziła potem ubrana w kolejne zestawy, a on podnosił do góry kciuk w geście podziwu. Za każdym razem tak samo. Jak można lubić kupowanie ciuchów?

– I co?

– Obstawiam komplet z żółtą bluzką – powiedział w przypływie niepotrzebnej szczerości.

– No co ty?! To okropieństwo?! – krzyknęła szczerze zdumiona. – Wezmę ten czarny.

Kiedy zanurkowała znów w przymierzalni, tylko westchnął.

– Kobiety!

Poszli jeszcze na lody (ona jak zwykle zamówiła makowe) i obydwoje naraz stwierdzili, że zrobiło się późno. Stojąc na przystanku, nie bardzo wiedzieli, co powiedzieć. Nie było już tak wesoło jak w galerii. Nagle zrobiło się niezręcznie.

Autobus Weroniki przyjechał pierwszy.

– To cześć! I dzięki za pomoc! – powiedziała.

Nachylił się ku niej, jakby chciał pocałować ją w policzek, ale mu uciekła.

– Nie... Wiesz... Mam kogoś... – dodała przepraszającym tonem.

– Jasne! – rzucił cierpko. – Ja właściwie też... – dodał jeszcze, ale ona już tego nie usłyszała.

Autobus ruszył.

Weronika nawet się nie obejrzała.

A on stał, patrząc, póki nie zniknęła z pola widzenia.

ja i mój W.

zakupy

Dziś w Galerii Mokotów szukam ciuchów na wielką galę. Pan W. ma premierę w teatrze.

Zakupy są cudowne. Pan W. cierpliwie czeka, aż znajdę coś ekstra (trochę to trwa, przyznaję).

Potem idziemy na lody.

Na szczęście są makowe – moje ulubione!

W przyszłym tygodniu wielkie święto. Już się nie mogę doczekać!

Ustalili z Filipem następny czwartek jako termin jej wizyty w teatrze szkolnym. Filip napisał, że zarezerwował dwa bilety, i zrobił się problem. Komu zaproponować drugi bilet? Weronika nie miała żadnej kumpelki, z którą mogłaby pójść. Którą na dodatek mogłaby wystawić w przypadku, gdyby Filip miał ochotę zaprosić ją na romantyczny spacer, a przecież na to się zanosiło. Wtedy taka przyjaciółka powinna po prostu bezszelestnie odfrunąć. Wtopić się w krajobraz. Zniknąć bez śladu. A zwłaszcza bez śladu dąsów. Byłby to dowód prawdziwej przyjaźni, która zakłada zrozumienie bez słów.

Weronika nie znała ani jednej dziewczyny, która umiałaby zachować tak daleko posuniętą dyskrecję. Gdyby zabrała ze sobą Dominikę na przykład albo Karolinę, klasowe koleżanki, już w tej chwili może się założyć, że po pięciu minutach zaczęłyby robić do Filipa słodkie oczy i kto wie, jak by się to skończyło.

Jak to „jak”? Nie, nie, dziewczyny odpadają.

Krzysiek? Nie, za nic.

Mama? O rany!

Ale iść samej też jakoś nie tak... Głupio trochę, zwłaszcza na początku albo podczas przerwy. Nie mieć do kogo zagadać...? Strasznie głupio.

Tak rozważając, Weronika przypomniała sobie o jedynej osobie, która do takiej sytuacji pasowała jak ulał.

Marek.

Byłby najlepszy.

Nie wiadomo, dlaczego uznała, że on w to wejdzie. Więcej – że będzie się umiał znaleźć, to znaczy zniknie, gdy zajdzie taka potrzeba. Skąd brała tę pewność? Stąd, że był fajny?

Wysłała do niego wywiadowczy SMS:

OKAZUJE SIĘ, ŻE MAM DWA BILETY. JEDEN JEST WOLNY.

Oczekiwała, że on odpowie od razu i od razu się zgodzi. Napisze:

JASNE! JASNE! CUDOWNIE! Z TOBĄ NA KONIEC ŚWIATA!

Albo coś w tym tonie.

Tymczasem odpowiedzi nie było.

Nie było od razu.

Nie było po godzinie.

Nie było do wieczora.

Nie było rano.

I już to samo w sobie było odpowiedzią.

Weronika po czasie zrozumiała, że proponowanie Markowi roli najlepszej przyjaciółki było nietaktem. Co prawda w galerii świetnie się razem bawili, ale jak widać, to pojedynczy przypadek, wyjątek raczej niż reguła. Dlaczego miałby się zgodzić? Żeby zobaczyć, kogo ona będzie rozpraszać? Litości! Dopiero co była ostatnią dziewczyną na Ursynowie bez faceta, a teraz chce robić jakieś publiczne pokazy? I to przed kim?

Pójdzie sama.

Tak będzie najlepiej.

W środę, kiedy już była duchowo przygotowana na nieprzyjemną samotność w teatrze (przynajmniej od wyjścia z domu do braw po spektaklu), Marek niespodziewanie odpowiedział:

CZEMU NIE? GDZIE I KIEDY?

I znowu musiała wszystko przemyśleć od nowa.

Instynktownie czuła, że to nie jest dobry pomysł. Co z tego jednak, skoro propozycja już padła i – co gorsza – została przyjęta?

Umówili się we czwartek wieczorem na stacji metra Ratusz Arsenał, stamtąd do Akademii Teatralnej było pięć minut spacerem. Weronika miała jakiś niewielki bukiet dla Filipa, co oczywiście nie przeszło niezauważone:

– Szczęściarz z niego!

Nie wiedziała, co odpowiedzieć.

– Posłuchaj... – zaczęła po dłuższej chwili. To, co chciała powiedzieć, nie było łatwe, ale musiała postawić sprawę jasno.

– Posłuchaj... – powtórzyła.

– Słucham. Zamieniam się w słuch.

– Bo wiesz... Może po spektaklu... Może... Nie wiem, ale może...

– Może zostaniesz z nim, tak?

– No właśnie, dzięki.

– Nie ma za co. To ja dziękuję za bilet. Nigdy jeszcze nie byłem w tym teatrze. Oczywiście zwracam kasę, nie myśl, że chcę cię naciągnąć. Stać mnie. I do domu też trafię, bez obaw.

– Głupio wyszło – przyznała, czując jednak ulgę, bo Marek okazał się dokładnie taki, jak chciała.

– Jednym słowem awansowałem na stanowisko najlepszej przyjaciółki? Tej, co to jej nie masz? – Uśmiechnął się krzywo.

– Ale chyba ty... Ty przecież musisz mieć dziewczynę? Taki świetny chłopak?

– Pewnie, że mam, jasne! – Wzruszył ramionami.

Weronika nie zauważyła albo nie chciała zauważyć ironii w jego głosie. Czepiła się tej myśli, bo to było jej rozgrzeszenie.

– Jak ma na imię? – drążyła temat.

– Pa... Patrycja.

– Ładnie. – Posłała mu wymuszony uśmiech.

Nie cierpiała tego imienia, ale przynajmniej tyle mogła w tej chwili zrobić, by mu podziękować. W dodatku nie wiadomo dlaczego poczuła się nagle zazdrosna. I to o kogo?! Przecież są tylko kumplami. Nawet kumplami jeszcze nie są, więc skąd ta zazdrość? Zresztą byli już na miejscu i Weronika, przejęta tym, co ją czekało, nie miała ochoty roztrząsać kwestii jakiejś nieznajomej dziewczyny, której pewnie nigdy nie pozna.

Teraz liczyło się tylko to, że za chwilę znów zobaczy Filipa. Choć szanse, że on dostrzeże ją, siedzącą na widowni, były nikłe, trzęsła się ze zdenerwowania, jakby za chwilę miała zdawać egzamin na prawo jazdy. Marek to oczywiście zauważył.

– Masz tremę?

– Ja? Dlaczego? – próbowała nieudolnie protestować.

– Ręce ci się trzęsą – stwierdził bezlitośnie.

Dla niej był to ważny moment. Wszystko, co związane z Filipem, było ważne. Miała tremę, bo chciała, by wypadł jak najlepiej. Grali przecież w tej samej drużynie. Wreszcie światła na widowni zgasły i rozpoczął się spektakl.

Po przerwie odliczała minuty do końca. Nie obchodziło jej przedstawienie. Pewnie nawet nie umiałaby go streścić. Czekała na ukłony i chwilę, kiedy wreszcie stanie twarzą w twarz z mężczyzną, o którym myślała bez przerwy przez ostatnie trzy tygodnie.

Kiedy kurtyna opadła, a widzowie, w tym ona i Marek, zaczęli się zbierać do wyjścia, czuła takie podniecenie i zdenerwowanie, że miała wrażenie, iż zaraz eksploduje. Policzki ją piekły, w głowie szumiało, na sztywnych nogach szła do szatni.

Wzięła swoją kurtkę i bukiecik, spojrzała z przepraszającym uśmiechem na Marka.

– Tylko się nie popłacz z mojego powodu – zażartował. – Dobra, dobra, już idę, nie będę wam przeszkadzał. Gruchajcie sobie, gołąbki.

Tym razem ucałowała go w policzek.

– Jesteś wielki!

– Pa! – Zrobił nieokreślony gest dłonią i poszedł do wyjścia, ona zaś skierowała się za kulisy.

Filip już zmył charakteryzację, jednak wciąż jeszcze był w kostiumie. Wyszedł na korytarz, by ją odnaleźć.

– Sama? – zapytał.

– Tak.

– Poczekasz chwilę?

– Jasne.

Czekała na niego z uśmiechem na ustach, upajając się swym szczęściem i przyrzekając sobie, że jakoś wynagrodzi Markowi ten wieczór. O ile on w ogóle będzie chciał ją jeszcze znać.

Filip wyszedł po chwili w swoich ciuchach i z kwiatami, które mu podarowała.

– Śliczny bukiet, dziękuję! Jak się podobało?

– Bardzo! – powiedziała zachwycona. – Bardzo!

Gdy wyszli przed budynek, Filip rozejrzał się, jakby kogoś szukał:

– Sama jesteś? – zapytał znowu.

Nie potrafił ukryć nuty zawodu. Liczył na to, że ona przyjdzie z kimś? Temu miał służyć ten drugi bilet? Żeby nie musiał się nią po wszystkim zajmować?

– Tak.

– Dokąd cię odprowadzić?

Poczuła się, jakby dźgnął ją prosto w serce.

– Do metra – powiedziała, walcząc z załamującym się głosem i łzami, które były teraz bardzo nie na miejscu.

– Sorry, że cię nigdzie nie zapraszam, ale wiesz, jutro od samego rana mam zdjęcia. Muszę się jeszcze nauczyć tekstu, no i wyspać. – Mrugnął.

Piekielnie rozczarowana, wlokła się noga za nogą, słuchając jego relacji z castingu. Opowiadał z przejęciem i niezwykle barwnie, raz po raz przytaczając anegdotki. Wciąż bardzo przeżywał swój sukces. A dla niej było to jak przypalanie gorącym żelazem. Czuła, że przez ten serial nie będzie miał teraz dla niej czasu, i strasznie ją to przygnębiało.

– Znowu jesteś smutna, księżniczko? – zapytał, gdy już stali na peronie.

– Nie. Wydaje ci się. Raczej zmęczona.

– No tak, późno już, a jutro pewnie od rana znowu szkoła?

Pokiwała głową z niechęcią.

– Jak w każdy piątek... Zobaczymy się jeszcze? – dziwiąc się, skąd znalazła odwagę, zapytała w nagłym przypływie desperacji.

– Jasne, jasne. Jak się tylko trochę ogarnę. Bo na razie to mogiła.

Spojrzała mu błagalnie w oczy.

– Zaczekam.

Zanim wsiadła do metra, pocałował ją delikatnie w czoło.

– Dobranoc. Pięknych snów!

Wracając do domu, zapadła się w swoje myśli. Pocałunek Filipa na pożegnanie był cudowną niespodzianką, bo już niczego się nie spodziewała, ale i tak nie miała pojęcia, co o tym wszystkim myśleć. Czuła się potwornie rozczarowana przebiegiem tej randki-nierandki. Nie tak ją sobie wyobrażała. Ale też rozumiała przecież (starała się rozumieć) jego argumenty. Nie mogła zaprzeczyć, że załatwił bilety i odprowadził ją do metra.

Wszystko było prawdą, co jednak nie zmieniało faktu, że miała nadzieję, iż wieczór będzie wyglądał zupełnie inaczej.

Po powrocie w domu nikt nie odezwał się do niej ani słowem. Rodzice siedzieli w salonie, oglądając film w telewizji, Krzysiek za zamkniętymi drzwiami swojego pokoju, pewnie gadał z kimś na Gadu-Gadu. Była im za to naprawdę wdzięczna. Gdyby się miała jeszcze teraz tłumaczyć z tej randki-porażki, nie obyłoby się bez łez, a tego by nie zniosła. Powiedziała więc tylko:

– Hej, jestem! – i zamknęła się u siebie.

ja i mój W.

premiera

Teatr to jest magia. Pan W. w głównej roli. Oklaski, oklaski.

Pękam z dumy.

Potem idziemy na krótki spacer i do kawiarni.

Wracamy wcześnie.

Jutro przecież zdjęcia.

Marzec zbliżał się ku końcowi, a w nocy, nic sobie nie robiąc z kalendarza, znowu spadł śnieg. Weronika obudziła się przed trzecią (często jej się to ostatnio zdarzało) i oniemiała. W pokoju było całkiem widno! Podeszła do okna. Dłuższą chwilę tak stała, patrząc w zachwycie na zaśnieżony Ursynów. Euforia mieszała się w niej z irytacją, bo to norma, że cudowny śnieg zmieni się rano w chlapę, przynosząc w efekcie mokre buty, ślady psich łap w przedpokoju i na dywanach.

Znów ogarnęło ją zniechęcenie. Pomyślała, że teraz nie wiadomo jak długo – pewnie przez całą wieczność – nie zobaczy Filipa, a każdy dzień bez niego będzie długi, nudny i niewart przeżycia.

W dodatku nie ma nawet numeru jego komórki! Może to i lepiej, bo najprawdopodobniej nie oparłaby się pokusie i słałaby wiadomości jedną po drugiej, by go wreszcie na śmierć zanudzić.

Była czwarta rano. Jeszcze bardzo daleko do świtu, a ona miała potrzebę podzielenia się z kimś tym, co w niej siedziało, co ją nurtowało i nie pozwalało usnąć. Chciała usłyszeć od kogoś, co zamierza Filip. Co ona powinna z tym wszystkim zrobić? Jak się zachować? Ten ktoś mógłby wlać w jej serce nadzieję, aby mogła znosić czekanie i by nie było ono tak wielkim ciężarem, by wbrew rozsądkowi nie otwierała co kwadrans skrzynki mailowej, w oczekiwaniu wiadomości, których tam i tak nie ma. By żyjąc przyszłością, udało się jej nie zaniedbywać teraźniejszości.

Kiedy do niej napisze?

Kiedy?

Czekanie jest najgorszą z tortur.

Przez dwa następne tygodnie Filip się nie odezwał.

Żadnego SMS-a, maila, nic.

Zero.

Weronika czuła się jak zahibernowana. Stała się nakręcaną, mechaniczną zabawką: poruszała się, wykonywała codzienne czynności, chodziła z psem, jeździła do szkoły, odrabiała lekcje, ale nie było w niej życia. Budziła się z nadzieją, która powoli, z każdą upływającą godziną w niej gasła. W południe Weronika była już tylko drewnem bez czucia, kładła się spać odrętwiała z bólu.

Nie wytrzymała wreszcie i wysłała mu jednego z setek maili, które wtedy napisała:

Hej!

Co u Ciebie słychać? Jak zdjęcia? Jak Ci się podoba Twoja rola? Jako szefowa Twojego fanklubu powinnam to wszystko chyba wiedzieć?

pzdr

Veroniq

Odpowiedział niemal natychmiast, to znaczy następnego dnia, co tylko wywołało w niej złość, że wcześniej mu się nie przypomniała. Pisał:

Witaj!

Masz absolutną rację i wciąż jestem Twoim dłużnikiem. Żyję jednak w ciągłym niedoczasie i zapominam o wszystkim, co nie jest pracą. Nie mam w akademiku laptopa, a nie cierpię pisać z komórki. Ten weekend jest trochę luźniejszy, więc może byśmy poszli razem do kina? Ty wybierz film, mam straszne zaległości i nawet nie wiem, co grają.

Buźka

Filip

Alleluja!

Doczekała się!

I to akurat w chwili, kiedy gotowa była zwątpić! Gdy nie liczyła już na nic i powoli zaczynała przekonywać siebie samą, że chłopak jest tylko wytworem jej wyobraźni, właśnie wtedy, gdy niemal straciła nadzieję, Filip nagle znów się pojawił!

A ona, zamiast się wściec, obrazić lub zrobić awanturę, ma ochotę tańczyć i śpiewać!

W panice zaczęła wertować programy kinowe i zastanawiać się, jaki film byłby najodpowiedniejszy na pierwszą randkę (tego spaceru sprzed dwóch tygodni nikt przecież nie nazwałby randką).

Komedia romantyczna? – Faceci ich nienawidzą.

Sensacja? – A czemu niby ona ma umrzeć z nudów?

Ostatecznie wybrała jakiś nagrodzony Oscarem film hollywoodzki, który powinien znać każdy kulturalny człowiek.

Kiedy wybór filmu został dokonany, narodził się nowy problem. Czy to zawsze musi być takie trudne?

Stanęła przed lustrem. Jeden koszmar!

Jest:

za niska,

za gruba,

ma okropną fryzurę,

pryszcza na brodzie!

Ratunku!

ja i mój W.

kino

Po dwóch tygodniach upiornej harówy na planie serialu, pan W. ma wreszcie wolny weekend! Idziemy w sobotę do kina!

Już nie pamiętam, kiedy ostatnio jadłam popcorn i piłam colę przez słomkę!

Wiosna zaczęła się na dobre, a wraz z nią rozkwitła i Weronika. Nic takiego się przecież nie stało, ale wszyscy zauważyli. W szkole i w domu. Ona się uśmiechała! Uśmiechała się przez cały czas, jakby wygrała w totka!

Szczęścia nikt nie ukryje.

Filip mieszkał w Dziekance, akademiku szkół artystycznych przy Krakowskim Przedmieściu. Weronika zdecydowała, że pójdą do Arkadii. Miała tam dobry dojazd metrem, a i dla Filipa było to najmniej kłopotliwe. Dumna z siebie, wysłała mu mailem wszystkie ustalenia.

W sobotę od rana bolał ją brzuch. Nie mogła nic przełknąć. Godziny mijały wolno. Nie mogła zabrać się do nauki, raz po raz myśli jej uciekały, dryfowały po nieznanych krainach, gdzie i ona być może wkrótce się uda. Wyszła z domu oczywiście za wcześnie, była w galerii pół godziny przed czasem.

Filip wpadł zdyszany wejściem od strony Dworca Gdańskiego. Spóźnił się kwadrans.

– Przepraszam! – powiedział i ucałował ją w policzek. – Sobota. Nie było żadnego autobusu!

– Biegłeś?

– Od dworca.

– Wariat! – Weronika pokręciła głową. – Mamy czas, pewnie wciąż trwają reklamy.

Zanim dojechali na drugie piętro, kupili bilety i odnaleźli salę, w której odbywała się projekcja, reklamy już się jednak skończyły. Nie szukali więc swoich miejsc, usiedli na samym końcu, dokładnie tam, gdzie nikt ich nie mógł widzieć, i spróbowali śledzić akcję filmu.

Weronika poczuła nagle, że Filip dotknął jej dłoni i uniesioną delikatnie położył na swoich kolanach. A potem trzymał w swojej, głaszcząc z czułością. Najpierw ją to zdumiało, potem poruszyło, mimowolnie zadrżała, a w oczach zakręciły jej się łzy. Starała się je za wszelką cenę powstrzymać, bo pomalowała rzęsy i nie wiedziała, czy tusz jest wodoodporny. Ale i tak jedna czy dwie zdradziecko spłynęły po policzkach.

„Nie mogę zapomnieć tej chwili!” – przemknęło jej przez myśl i zacisnęła paznokcie prawej ręki tak mocno, jak tylko zdołała.

Pierwsza randka. Tak, to dokładnie to.

Dziewczyny w klasie nie były głupie. Momentalnie zorientowały się, że podczas weekendu coś musiało się wydarzyć. Miały nosy jak psy gończe, wychwytywały w powietrzu każdą zmianę, a jeśli dotyczyła czegoś takiego jak uczucia, nie miały sobie równych.

Uwielbiały szeptanki na korytarzu, blogowe wyznania i zwierzenia na Gadu-Gadu. Nigdy nie miały ich dosyć. Własne czy cudze, bez znaczenia. Uwielbiały rozbierać na części pierwsze każdy, najdrobniejszy nawet element związku. Karmiły się tym, przegadywały, budowały scenariusze dla siebie i innych.

Kręciły się obok Weroniki i próbowały z nią spoufalić, ale ona nie miała ochoty o niczym opowiadać. Wszystko było zbyt świeże, zbyt piękne i zbyt jej, żeby zaraz miały to roztrząsać najbardziej plotkarskie języki w szkole. Nie była przecież głupia, wiedziała, do jakiej konkluzji w końcu bez wątpienia dojdą:

„Taka myszka i ten aktor? Orajuńciu! To chyba niemożliwe?”.

Bo to było niemożliwe.

Niemożliwe i nieprawdopodobne.

A jednak było prawdą.

Tak! Właśnie ona, Weronika Karpiel, klasowa szara mysz ma najwspanialszego chłopaka pod słońcem! Przystojnego, mądrego, utalentowanego, opiekuńczego, dowcipnego. Aż trudno uwierzyć, że tak fantastyczny może być ktoś, kto nie jest bohaterem literackim! Ktoś z krwi i kości, nie żaden wampir. I że temu komuś mogła spodobać się taka dziewczyna jak ona. To właśnie jest chyba najdziwniejsze.

Bo kim ona jest, do diabła? Nikim. Ani ładna, ani mądra, nie ma żadnych talentów, nie ma osiągnięć. I kiedy już zaczęła na dobre panikować, przypomniała sobie spacer z Filipem po Arkadii, lody i to, jak im ze sobą było dobrze. Jak po prostu szli bez celu, nie oglądając się dookoła, wpatrzeni w siebie, śmiejąc się z byle czego i zgadzając niemal we wszystkim. Jak potem ona pozwalała odjechać kolejnym pociągom metra, wciąż nie mając dość jego spojrzeń, jego słów, jego uśmiechów. Aż wreszcie Filip wsiadł razem z nią i wysiadł na stacji Ratusz Arsenał, a ona już dalej pojechała sama.

To był taki inny powrót! Wciąż w marzeniach chodziła z nim po Arkadii, czuła ciepło jego dłoni, słyszała cudowny śmiech. Nie mogła tylko przypomnieć sobie, jak Filip wygląda. Bez pomocy zdjęcia (a miała już oczywiście ściągnięte z internetu na tapecie swojego komputera), samą tylko wyobraźnią nie potrafiła odtworzyć jego pięknych, zielonych oczu, lekko kręcących się włosów, rysów twarzy. Pamiętała, że ma dość grube, ciemne brwi i nos o prostej, szlachetnej linii, ale nie umiała ich wywołać z pamięci. Poddawała się po kilku próbach.

Zrobili sobie fotkę jej komórką. Na pamiątkę. Kiedyś, gdy już zostanie babcią, będzie ją pokazywała wnukom.

„Zobaczcie, jaki dziadek Filip był przystojny!”.

„A to ty, babciu? Ale byłaś młoda!”.

Otwierała sobie to zdjęcie i przyglądała mu się długo, za każdym razem czując dziwną słodycz, którą miała w sercu, gdy Filip przytuliwszy ją, wyciągnął dłoń, nacisnął na wyzwalacz i na zawsze utrwalił ten moment. To był namacalny dowód, że on istnieje, że pan W. to ktoś bardzo konkretny, chociaż powołany do życia, zanim jeszcze dowiedziała się o jego istnieniu.

Filip, jej książę z bajki.

Teraz nie musiała już sięgać po Zmierzch, wystarczyło, że zamknęła oczy i przywołała uczucie niezmierzonego szczęścia, kiedy on mówił coś do niej, szukając w jej oczach potwierdzenia, albo kiedy objął ją i pocałował delikatnie w skroń. Tyle wystarczyło, by unieść się pod sufit i lewitować na chmurce marzeń.

Właściwie wystarczało jej wypowiadanie w myśli jego imienia. Na samą myśl o Filipie robiło jej się słodko i lekko na duszy. Cały świat nie jest wart jednego jego spojrzenia, jednej godziny z nim spędzonej.

Miłość... czy jest coś cudowniejszego?

Nie mogła się już doczekać kolejnego spotkania. Niestety z powodu rozpoczynających się w poniedziałek rano zdjęć do serialu nie ustalili żadnego terminu i to było smutne. Jednak postanowiła, że będzie na niego czekać. Będzie jego Penelopą, bez względu na to, ile by rozłąka miała trwać. Jej akumulatory zostały naładowane taką dawką pozytywnej energii, że wystarczy jej na bardzo długo.

Zresztą Filip sam powiedział na do widzenia:

– Odezwę się!

Albo więc napisze, albo zadzwoni.

Trzeba czekać.

To jedyne wyjście.

ja i mój W.

cud życia

A raczej cud miłości, która jest wszystkim, czego potrzebujemy.

Naszym pokarmem, powietrzem, radością.

Mówisz: „kocham”. I chcesz, żeby twoje „kocham” trwało wiecznie.

Zawsze. Całą wieczność.

Weronika patrzyła na notatkę, bardzo z siebie dumna. Wydawała jej się ona piękna w swej prostocie, a jednocześnie bardzo prawdziwa. Właśnie znalazła kogoś, z kim mogłaby spędzić wieczność. Dziewczyny piały w komentarzach, zazdroszcząc jej pana W., miłości i słów, których użyła, by ją opisać. Tylko jeden komentarz i to kogoś, kogo zdążyła polubić, na kim jej może nawet trochę zależało, był pełen sceptycyzmu. Piotr SPP pisał:

Chcesz swą miłość zatrzymać na zawsze?

To chyba niemożliwe, bo zawsze to trwanie, trwanie to czas, a czas to zmienność.

Spróbuj cieszyć się miłością właśnie dlatego, że jest tak krucha i krótkotrwała.

Żyj dniem dzisiejszym, nie wiecznością, to pozwoli Ci uniknąć rozczarowań.

Odpowiedziała mu:

Piotrze, nie masz racji. Jako psycholog pewnie wszystko dokładnie zbadałeś, wyliczyłeś i poukładałeś w odpowiednich segregatorach. Pewnie też przemyślałeś. Ale boję się, że piszesz to z zazdrości lub ze strachu. Gdybyś kochał tak prawdziwie, aż do zatracenia, nie dziwiłbyś się i nie krytykował tego, co napisałam. Tylko wieczna miłość ma sens. Uskrzydla nas jedynie taka miłość, w której wieczne trwanie uwierzymy. Każda inna jest zaledwie niewartą przeżycia namiastką. Kiedy mówię: „Kocham cię”, to znaczy – na zawsze, bo gdyby tak nie było, nie byłoby miłości, tylko jakiś marny romans. Nie wiem, może miłość jest krucha i trwa krótko, ja jednak chcę wierzyć, że moja pokona czas.

Kilka dni czekała na odpowiedź, ale widać uznał jej argumenty, bo nie podjął rękawicy i nie wysunął żadnych dodatkowych argumentów przeciwko wiecznej miłości. Nawet ją to trochę dotknęło, ale przytłoczona codziennymi obowiązkami: szkołą, psem i zajęciami dodatkowymi oraz czekaniem na wiadomość od Filipa, szybko o tym zapomniała.

ja i mój W.

codzienność

Pan W. znowu całe dnie spędza na planie serialu, a ja, w roli słomianej wdowy, odrabiam zaległości: lektury, przyjaciółki, spacery z psem i czekanie.

Czy ktoś zna jakąś skuteczną receptę na zabicie czasu?

Wreszcie przyszła wiosna i to wystarczało Weronice, by czuć się szczęśliwą. W jej duszy też śpiewały ptaki, gałązki uczuć wypuszczały drżące, zielone listki, nieśmiała początkowo nadzieja, rozkwitała na dobre, bo Filip się wreszcie odezwał! Napisał, że w weekend musi pojechać do domu, ale poniedziałkowy wieczór ma trochę luźniejszy, i zapytał, czy nie chciałaby go spędzić razem z nim?

Co to w ogóle za pytanie?

Pewnie, że by chciała!

Przecież marzy o tym bez najmniejszej przerwy!

Sam zaproponował Galerię Mokotów i wybrał film. Napisał również, że chce ją prosić o pomoc w wyborze jakiegoś ekstraciucha, bo zdjęcia do pierwszych kilkunastu odcinków serialu kończą się niebawem i chyba będzie z tej okazji jakiś bankiet. Poczuła się wyróżniona i zaszczycona zarazem. Kupiła kilka męskich czasopism o modzie, z przejęciem czytała rady stylistów, bo nie była pewna swojego gustu i trochę się bała, że jej pomoc mogłaby mu zaszkodzić.

Weekend się dłużył. A jeszcze bardziej dłużył się Weronice poniedziałek. Podczas lekcji nie potrafiła się skupić, co niestety zostało zauważone i odpowiednio kąśliwie skomentowane przez nauczycieli.

Czy oni nigdy nie byli młodzi?

Zobaczyła go już z daleka. Stał przed wejściem do galerii i czekał na nią.

„Wygląda jak jakiś aktor” – pomyślała, śmiejąc się w duchu.

To było niczym bajka, którą ktoś przeniósł do realu. Jej książę czekał na swego Kopciuszka. Pomachała mu ręką. Podbiegł do niej.

– Co tam? – Pocałował ją w policzek.

– Nic, w porządku. A u ciebie?

– Zdjęcia minęły półmetek, reżyser chyba jest ze mnie zadowolony. Ja z niego też – stwierdził z nutką kpiny.

– Gdy wyemitują serial, staniesz się sławny.

– Przeraża cię to?

– Chyba nie. Nawet trochę bawi, bo może moje koleżanki będą się w tobie podkochiwały?

– A ładne są chociaż?

– Nie wiem, zależy.

– Wyeliminuj zawczasu wszystkie maszkarony, dobrze?

Szli niespiesznie parterem galerii, oglądając wystawy. Znów odnaleźli znajomy nastrój, który towarzyszył im w Arkadii. Ale dziś było jakoś inaczej. Weronika nie umiała nazwać tej zmiany. Zresztą może tylko jej się wydawało?

– A ty w co się ubierzesz? – rzucił nagle Filip.

– Ja? Kiedy?

– Na bankiet.

Spojrzała na niego ze zdumieniem.

– Na jaki bankiet?

– A o jakim bankiecie mówimy?

– Jestem zaproszona? Jakoś wolno dziś kojarzę.

– To chyba oczywiste, że idzie się z osobą towarzyszącą?

Powiedział: „z osobą towarzyszącą”?

Zaprosił ją na bankiet?

Weronice na dłuższą chwilę odebrało mowę.

– Chyba że nie chcesz? – zapytał trochę smutno.

– Nie, nie! Chcę! Bardzo! Ale jestem w szoku.

– To tylko skromny bankiet, żadne tam rozdanie Oscarów, nie ma się czym stresować. Zresztą będę przy tobie. I nie musisz się jakoś wystrzałowo ubierać. Ja idę w dżinsach.

Po przymiarkach w kilku sklepach wybrał błękitną koszulę i sportową marynarkę. Wyglądał świetnie, a w sercu Weroniki znów się kotłowało.

Bankiet! Aktorzy, reżyser, ludzie z telewizji, paparazzi i ona! Wbrew pozorom wcale jej nie kręciła ta perspektywa. Wiedziała, że zabraknie jej zimnej krwi, kiedy będą na nią patrzeć i oceniać jej ciuchy, fryzurę, wygląd, szeptać sobie na ucho, a ona odczuje te spojrzenia jak ukłucia laserowym palnikiem. Skoro odbierała je tak już teraz, co stanie się podczas bankietu? Spali się ze wstydu? Zemdleje? Zacznie się jąkać?

– Jesteś tu jeszcze? – Pomachał jej dłonią przed oczyma.

– Chyba się zamyśliłam.

– Masz piękne oczy. Takie kocie. Jakby ktoś nasypał złota do szmaragdowego jeziora.

Zatkało ją.

A on patrzył rozmarzony, jakby właśnie tonął w jego wodach i był szczęśliwy.

„Chwilo, trwaj!” – kto to powiedział?

A potem bardzo długo szli do metra. Trzymali się za ręce i wciągali w płuca zapach wiosny. Nagle Filip się zatrzymał, spojrzał na Weronikę, pociągnął lekko ku sobie i pocałował.

Była oszołomiona i skonsternowana. To było cudowne, obezwładniające uczucie, bała się jednak, że wypadła blado. Nie umiała się całować. Nie miała pojęcia, jak to się robi. Czuła, że jest sztywna. Na filmach wszystko jest takie banalnie proste, dlaczego nie w życiu?

– Coś nie tak? – zapytał Filip.

– Nie, nie! Przepraszam.

On się chyba nie domyślał ani tego, że całowała się po raz pierwszy w życiu, ani ile ją to kosztuje. Sądził pewnie, że taka duża dziewczynka powinna już mieć jakieś doświadczenie. Nie miała, i było to dość niewygodne. Przynajmniej dla niej. Czuła się skrępowana, chociaż w takim momencie nie powinna.

Nie przedłużała pożegnania. Za wszelką cenę, nawet za cenę tęsknoty, chciała zostać teraz sama. Umówili się, że gdy termin bankietu będzie ustalony, Filip da jej znać. Do tego czasu zostawały im tylko maile, bo on wciąż z jakiegoś powodu nie dał jej numeru swojej komórki, a ona – zbyt przejęta galopadą wydarzeń – znów zapomniała poprosić.

Mimo poczucia, że się zbłaźniła, wracając do domu, Weronika uśmiechała się do swych myśli. W jej życiu stało się coś bardzo ważnego. Tak istotnego i osobistego zarazem, że nie miała nawet ochoty opowiadać o tym całemu wirtualnemu światu. Tę jedną małą rzecz, ten wieczorny pocałunek, chciała zachować tylko i wyłącznie dla siebie. Zresztą, sądząc po wpisach, jej czytelnicy na pewno uważają, że jest starsza, więc chwalenie się pierwszym w życiu pocałunkiem byłoby zbędnym odkrywaniem kart.

Zaczęłyby się pytania typu:

„To coś ty, dziewczyno, do tej pory robiła z panem W.?”.

Normalny obciach – w jej wieku być jeszcze dziewicą. Weronika zgadzała się z tym, chociaż argumenty w stylu: „To się zalicza w gimnazjum!” nie trafiały jej do przekonania.

Niczego nie chciała zaliczać. Chciała, żeby było pięknie i romantycznie, a to mogło się stać tylko z tym jednym, jedynym, wybranym spośród wszystkich innych.

Czy jest nim Filip?

Pragnęła, aby tak właśnie było.

Nie miała z kim o tym porozmawiać. Koleżanek się wstydziła. Rodzice też nie wchodzili w rachubę. Mówić o rzeczach intymnych i jeszcze patrzeć komuś w oczy oznaczałoby torturę. I wtedy przypomniała sobie o Piotrze. Jego komentarze, zawsze spokojne i wyważone, nawet jeśli się z nim nie zgadzała, wzbudzały zaufanie. Szanowała też jego opinię. No i dobrowolnie oferował szybką pomoc psychologiczną. A taka pomoc była jej teraz bardzo potrzebna.

Napisała więc:

Piotrze, ratuj! Mam straszny zamęt w głowie i potrzebuję rady. Właściwie nie tyle rady, co wsparcia. Pan W. jest naprawdę fantastycznym człowiekiem. Uważam jednak, że ja do niego nie pasuję. Jestem taka zwyczajna. Ani ładna, ani mądra, ani utalentowana. Bajka, która się rozgrywa w moim życiu, jest zbyt piękna, by była prawdziwa. Boję się, że jutro się obudzę i wszystko będzie jak przedtem. Strasznie się tego boję. Strasznie.

Odpisał niemal natychmiast:

Witaj!

Czy masz konkretny powód tego strachu, na przykład napawa Cię obawą jakieś zachowanie, którego nie akceptujesz? Czy też jest to lęk irracjonalny, bez uświadomionej przyczyny? Jeśli to pierwsze – powinnaś o tym porozmawiać ze swoim partnerem, powiedzieć wprost, co Cię martwi, to być może wystarczy. Jeśli chodzi o drugi przypadek, jest dość typowy. Gdy doświadczamy nadzwyczajnych sytuacji w naszym życiu, dają nam taką dawkę emocji, że boimy się, iż z ich ustaniem nasze życie straci cały urok. To oczywiście nieprawda, ale lęk jest uzasadniony, bo miłość to szczególny stan ducha, coś w rodzaju lekkiej fiksacji umysłowej (wybacz), a jej utrata przynosi ból i rozpacz.

Nie powinnaś jednak bać się na zapas. Wiem, że trudno to zrozumieć komuś, kto doświadcza tej obawy. Łatwo mi mówić, bo nie jestem zaangażowany. Uważaj jednak, by Twój lęk nie stał się samosprawdzającą się przepowiednią.

Co robić?

Póki możesz, ufaj, że – jak mnie przekonywałaś – Twoja miłość będzie wieczna.

Tyle i aż.

Pozdrawiam i trzymam kciuki

Piotr

Tyle i aż.

Właśnie.

Łatwo mu mówić.

Co to za pomoc psychologiczna?

Weronice wydawało się, że Piotr da jej jakąś gotową receptę:

„Masz się zachowywać tak a tak”.

Że powie jej to, na co najbardziej czekała:

„Nie bój się! Nic złego cię nie spotka”.

Ale czy on mógł to powiedzieć? Czy jest wróżbitą? Właściwie utwierdził ją we wcześniej przyjętej taktyce, ale jej to wciąż nie wystarczało.

Chciała pewności.

Skąd miała ją wziąć?

Mijały dni, ciężkie jak kamienie. Nic się nie działo, a to jest zawsze najgorsze. Weronika schudła parę kilo i wyglądała jak cień. Filip nie pisał, nie zawiadamiał o bankiecie. Miała już coś na tę okazję. Matka, widząc, jak bardzo córka jest znękana przez miłość, dawała jej nieco większe kieszonkowe, by choć tak poprawić jej humor. To pomagało, ale na krótko.

Cierpienie beznadziejnego oczekiwania wżarło się tak głęboko w duszę Weroniki, że znów przestała się uśmiechać, chodziła ciągle smutna i nawet w Krzyśku wzbudziła litość. Zabrał ją raz czy dwa do kina, co było ewenementem na skalę światową.

Najbardziej ją wkurzało, że wszyscy kazali jej się uśmiechać! A ona nie chciała szczerzyć zębów bez sensu! Nie miała kompletnie żadnego powodu do śmiechu. Nigdy nie była specjalnie rozrywkowa, a już tym bardziej teraz, dlaczego więc miałaby się śmiać?

Zastanawiała się, czy Filip przypadkiem o niej nie zapomniał? Zdjęcia na pewno już się zakończyły, bankiet dawno się odbył, a on po prostu nie ma ochoty się z nią spotkać. Sprytne było to, że nie dał jej swojego numeru! Tak, ale przecież mogła pójść jeszcze raz na przedstawienie szkolne! Mogła tam pójść i go zobaczyć! Może nawet spotkać? Dlaczego wcześniej jej to nie wpadło do głowy?

Sprawdziła terminy przedstawień, w których grał Filip. Niestety, okazało się, że w tym miesiącu nie będzie już żadnego spektaklu.

Była zrozpaczona.

I wtedy odezwał się Marek. Napisał prosty SMS:

HEJ, CZY MOGŁABYŚ MI POMÓC?

JASNE, O CO CHODZI? – zapytała w odpowiedzi.

MOJA SIOSTRA WYCHODZI ZA MĄŻ. MUSZĘ KUPIĆ GARNITUR.

NO CO TY! NIE ZNAM SIĘ NA TYM! – panikowała.

A MUSISZ?

Racja. Nie musi. Swoją drogą, cóż to za obłędny pomysł, prosić ją o pomoc w takiej sprawie. Ale była jego dłużniczką po wizycie w Teatrze Collegium Nobilium, miała też jeszcze te czasopisma dla mężczyzn. Tam były przecież również garnitury. Zresztą obsługa w tych sklepach zna się chyba na rzeczy?

W ten sposób, pokonując obawy, odpowiedziała twierdząco:

OK. KIEDY I GDZIE?

Zakupy z Markiem.

Chyba to lubiła.

Należała jej się jakaś mała chwila radości.

Umówili się w Złotych Tarasach. Weronika bardzo się bała wspomnień związanych z Filipem, które z pewnością dopadłyby ją w Arkadii czy Galerii Mokotów. Złote Tarasy były bezpieczne. Markowi też pasowały. Przynajmniej jedno wesołe popołudnie. Tak na pewno będzie.

I było. Było dokładnie tak, jak chciała. Dużo śmiechu (Marek w jasnoszarym garniturze, to dopiero był widok!), potem obowiązkowo lody.

– Makowe, prawda?

– Pamiętałeś?! – zdziwiła się.

– Jasne. Takich rzeczy się nie zapomina.

Trochę ją to wzruszyło.

– Jak tam twój książę? – zapytał, gdy czekali na zamówienie.

– W porządku. Ma dużo pracy. A co u Patrycji?

– Nie pokazywała się ostatnio – powiedział tak jakoś bez żalu. Nawet się uśmiechnął, jakby zadowolony.

– Zerwaliście? – Weronika się przejęła.

– To raczej niemożliwe – rzucił pół żartem, pół serio.

Nie dopytywała, co ich łączy, bo brzmiało to tak groźnie i tajemniczo, że bała się naruszyć jakieś tabu. Jeśli będzie chciał, sam jej kiedyś wyzna. W końcu są przyjaciółmi.

– Wiedziałem, że powinienem to zrobić właśnie z tobą! – powiedział na pożegnanie, podnosząc do góry torbę z garniturem i dodatkami.

– Byłam ci to winna. Tortury za tortury. – Uśmiechnęła się.

– Przypominam, że ty mnie torturowałaś dwukrotnie!

– Jak to?

– A tamto straszne przedstawienie?

– Nie gadaj, było wspaniałe!

– Jak dla kogo. W każdym razie będę się za nie jeszcze domagał rekompensaty. – Spojrzał na nią pytającym wzrokiem.

– Kiedy tylko zechcesz. W granicach rozsądku, oczywiście.

Wracała do domu w o wiele lepszym nastroju. Wreszcie poczuła ulgę. Świeciło słońce, dopisywał jej humor, czarne chmury z serca rozwiał wiosenny wiatr. Życie znów było piękne, nawet bez Filipa. I gdyby nigdy już nie miał napisać, to cóż, Weronika w tej chwili czuła, że dałaby radę.

Na pewno by dała.

Ale napisał. Właśnie tego dnia! Jakby tylko czekał na to, że powoli zacznie jej mijać zwariowany stan ducha, kiedy myśli się tylko i wyłącznie o obiekcie pragnień. Jakby się tego bał! Jakby miał włączony jakiś radar. Jakby chciał się we wszystko wtrącać!

Hej, to ja!

Pamiętasz mnie jeszcze? Przepraszam, że tyle to trwało. Zdjęcia się trochę przedłużyły, musiałem też pojechać do rodziców. Bankiet w najbliższy piątek! Metro Centrum o 18?

Buźka

Filip

Wkurzył ją tym razem! Czy myśli, że Weronika jest jakąś konserwą, którą wkłada się do lodówki i zostawia na rok, by potem wyjąć i ot tak, po prostu skonsumować? Że jest rzeczą? Książką, którą można w dowolnym momencie odłożyć na półkę, by po upływie kilku miesięcy podjąć na nowo lekturę? Że nie ma żadnych uczuć, z którymi należy się liczyć?

Ten mail uświadomił Weronice, że Filip jest skoncentrowany wyłącznie na sobie. Ale – z drugiej strony – czy ona nie była w takim samym stopniu zajęta jedynie swoimi przeżyciami? Żądała od niego zrozumienia, podczas gdy sama mu go odmawiała. Obiecywała być Penelopą, co zostało z tych obietnic? Zakupy z Markiem? A gdyby Filip zobaczył ich, jak jedzą razem lody i śmieją się ze wszystkiego, co by pomyślał?

No właśnie.

Jednak nastrój rozdrażnienia, jakim zapałała, wkrótce się rozpłynął, ustępując miejsca szalonej radości. A więc znów się zobaczą! Pójdą razem na ten bankiet! Już oficjalnie będą parą! To niewątpliwie kolejny krok w ich związku. Krok, którego znaczenie trudno przecenić: on chce ją pokazać całemu światu.

Weronika znów poczuła się dumna i wyróżniona.

I znów zaczęła panikować.

Bankiet odbywał się w jakimś pubie w centrum. Całe szczęście, że się nie wystroiła, bo wszyscy byli ubrani raczej skromnie. Nieoceniona okazała się uwaga stylisty: „Jeśli nie wiesz, co włożyć, postaw na prostotę”. Zupełnie jakby słyszała babcię:

„Skromnością jeszcze nikt nie zgrzeszył”.

Poszła za tą radą.

– Cudnie wyglądasz! – Filip przywitał ją zachwyconym uśmiechem. – Co się stało? Wygrałaś konkurs na Miss Ursynowa?

Momentalnie przeszła jej chęć, by cokolwiek wyjaśniać. Co tam – było, minęło. Trzeba żyć chwilą i cieszyć się tym, co jest teraz – w tym Piotr miał rzeczywiście rację.

Uśmiechnęła się do Filipa:

– Cieszę się, że cię widzę.

– Naprawdę? – wydawał się zdziwiony. – Ja też.

Poszli na piechotę. Dzień był pogodny i bezchmurny, mieli świetne humory, a na bankiet – wiadomo – nie należy się spieszyć.

Chyba że ktoś jest bardzo głodny.

Oni nie byli.

– Już mam następną propozycję roli – pochwalił się.

– O, super!

– Podpisałem też umowę z agencją. Będą mnie zgłaszać do castingów.

– Fajnie.

To były bardzo dobre zawodowe wiadomości, ale jakoś jej nie ucieszyły. Oznaczały bowiem kolejne tygodnie czekania, które tak bolało.

Filip objął ją i szli przytuleni w górę Marszałkowskiej. Nad Złotymi Tarasami zawisło ogromne, pomarańczowe słońce. Ulica, zalana ciepłym światłem, wyglądała jak skąpana w soku pomarańczowym.

Było pięknie.

Bankiet okazał się nie taki straszny, jak przypuszczała. Wszyscy zajmowali się sobą, jedli, pili, rozmawiali. Miała nawet wrażenie, że nikt na nią specjalnie nie zwrócił uwagi. Filip trochę się pokręcił i porozmawiał z różnymi ludźmi. Przedstawił też Weronice swoją partnerkę z planu, Alicję. Poznała kilka sław. Zauważyła, że starsi panowie (większości nie znała) patrzyli na nią z większym zainteresowaniem niż młodzi.

Wyszli przed dziesiątą. Wracali tą samą drogą. Mijając Ogród Saski, Weronika powiedziała:

– Moglibyśmy tam wejść na chwilę?

– Jasne.

Nad nimi plątały się gałęzie drzew, przygniatane przez rozgwieżdżone niebo. Ludzi przechodziło niewielu i Weronika pomyślała, że to jest spacer jej marzeń. Spojrzała na Filipa, a on pochylił się i pocałował ją.

Nie bała się już pocałunku. Całowała go namiętnie. Tak, jak tylko zakochana dziewczyna potrafi. Nie myślała, czy robi to źle, czy dobrze, szła za głosem wyobraźni.

Czuła się szczęśliwa w jego objęciach.

Następnego dnia była w klasie obiektem dziwnego zainteresowania. Dziewczyny obrzucały ją pełnymi dezaprobaty spojrzeniami i w zdumieniu unosiły w górę oczy. Początkowo nie skojarzyła. Wciąż bujała w chmurach, a w takim przypadku bardzo łatwo stać się celem dla nauczycieli. Niczym charty wyłapują bowiem w oku przeciwnika każdą pojawiającą się z nagła mgiełkę, która świadczy o odpłynięciu uwagi od tematu lekcji.

A Weronika odpływała. Wciąż odpływała. Znów chciała być z Filipem. Drżeć z zimna pod rozłożystymi kasztanami. Przytulać się do jego piersi. Czuć jego ciepłe dłonie we włosach, a na wargach gorące, spragnione pocałunki.

Ale to było niebezpieczne, zwłaszcza podczas lekcji. Przywoływała się więc do porządku, strofowała samą siebie i – oczywiście – nie była sobie posłuszna. Bo jak zachować rozsądek w sytuacji, kiedy jest się po raz pierwszy w życiu szczęśliwą? Tak naprawdę, obłędnie, szaleńczo, bezwarunkowo szczęśliwą? Kiedy chciałoby się całemu światu wykrzyczeć to w twarz? Śmiać się i płakać z radości, wrzeszczeć tak, żeby wszyscy usłyszeli, że ona jest zakochana.

Tak, kocha Filipa.

Nie powiedziała mu tego, on jej zresztą też nie. Takie wyznanie nie pasuje do zdawkowej konwersacji. W parku było nieźle, ale jakoś nie wyszło. Nie zdążyła po prostu. Zanim zrozumiała, że to jest dobry moment, byli już z powrotem na ulicy, schodzili do metra, ona wsiadła do pierwszego pociągu, bo zrobiło się późno.

Filip chciał ją odwieźć, lecz odmówiła.

– Poradzę sobie – powiedziała, a on się nie upierał.

I znów się rozstali nie wiedzieć na jak długo.

Dlatego teraz przywoływała go w myślach, pieściła jego imię, jakby było magicznym zaklęciem, czarem, który spowoduje, że Filip pojawi się nagle, że będzie czekał na nią przed bramą szkoły, a ona wyjdzie i na oczach wszystkich rzuci mu się w ramiona, niczym bohaterka jakiegoś kiczowatego filmu.

Dlaczego szczęście musi wyglądać tandetnie?

Dlaczego jest tak mało słów na opisanie miłości?

Weronika zastanawiała się nad tymi fenomenami i docierały do niej zaledwie strzępki słów koleżanek, które już całkiem jawnie szły za nią krok w krok, mrucząc coś za jej plecami.

– Myślisz? Nieee... Ona? W życiu! Prędzej Milena, Dominika, Karolina, Magda, nawet Dorota, ale onaaa...?

Co je tak wzburzyło? Co zachwiało ich wiarę w oczywistość wszechświata i w to, że z góry wiadomo, kto czego może oczekiwać, bo tak jest zapisane w gwiazdach, i wystarczy rzucić okiem na delikwenta, by wiedzieć, jaki los jest mu pisany.

Dziewczyny wiedziały.

Przynajmniej tak im się wydawało.

Wiedziały, która z nich ma szansę wygrać los na loterii.

Czyżby nie znały bajki o Kopciuszku?

– Ty, ale serio myślisz, że to ona?

– Teraz to już sama nie wiem...

Weronika początkowo nie domyślała się, że mówią o niej. Co ją to zresztą obchodziło? Nie przeglądała internetowych serwisów plotkarskich w poszukiwaniu sensacji. Nie potrzebowała ich. Miała dość sensacji we własnej głowie. Nie wiedziała zatem, że na jednym ze zdjęć paparazzi fotografujący znanego aktora z jego nową partnerką, uwiecznili i ją.

Było to jednak zbyt nieprawdopodobne, by dziewczyny z klasy mogły choć przez chwilę pomyśleć, że to naprawdę Weronika. Traktowały ją jak Kopciuszka bez wróżki i bez nadziei na cudowną przemianę. Skreśliły ją za strój, brak towarzyskiego obycia, luzu, za to, że nie bywała na imprezach, gdzie picie piwa jest niewinną igraszką, a zaliczanie facetów sportem.

Ich świat nie był jej światem; czasem tego żałowała, nie teraz jednak.

Teraz już nie, gdyż budowała swój własny i obowiązywały w nim inne reguły gry. Niespodziewanie dla siebie samej uznała, że jej świat będzie lepszy.

„Orły nie latają stadami” – napisał niedawno Piotr.

Lubiła to zdanie i pocieszała się nim w chwilach bolesnej samotności. Teraz dawało jej ono siłę, by przetrwać, znosić szeptanki za plecami i nie czuć się gorszą.

Nawet jeśli była na tym zdjęciu, co z tego? Czy sukces człowieka mierzy się liczbą fotografii zamieszczonych na Pudelku? Niektórzy sądzą, że tak. Ich prawo, czy można im zabronić? Czy można im zabronić czegokolwiek? Zawsze, kiedy tego próbowano, efekt był dokładnie odwrotny.

Weronika nagle polubiła tajemniczą stronę swej osobowości. Zrozumiała, że nie potrzebuje przyjaciółek, żeby rozkładać z nimi swoje uczucia na części pierwsze. Czułaby się zażenowana, opowiadając im o pocałunkach w parku i o tym, jak boi się nieuchronnego ciągu dalszego. Jak jest stremowana tym, że być może kiedyś przyjdzie jej odkryć przed Filipem wszystkie niedoskonałości swego ciała, jak to wiele dla niej znaczy i jakie jest przerażające.

Dlaczego miałaby im oddawać tę zrodzoną między nimi dwojgiem intymność? W imię czego? Serwisów plotkarskich? Cóż ma cenniejszego ponad tajemnicę swego ciała? Jeśli ją zdradzi, co jej pozostanie? Wtedy już wszyscy będą ją znali na wylot, jakby mieli w dłoni kliszę z rentgenem. Człowiek odarty z intymności jest bezbronny. Nie ma się gdzie schować, jakby nagi stał na boisku piłkarskim.

Dlatego kiedy któraś z dziewcząt, niby to pytając o lekcje, zagadnęła ją mimochodem o znanego aktora, Weronika zrobiła zdziwioną minę i zapytała:

– Ale który to, ten z Klanu? – Wzbudziła szczery śmiech tamtej, bo ulgą było stwierdzenie faktu, że ktoś jest bardzo do Weroniki podobny.

Prawie tak jak ona sama do siebie.

Nie, nie zagrała tą kartą i nie powalczyła o klasową popularność. Popularność znaczy, że się jest zawsze w centrum uwagi, a Weronika tego by nie udźwignęła. Czułaby się niezręcznie i sztucznie. Wolała kryć się w cieniu i swoje życie mieć tylko dla siebie. Plotki zawsze ją przerażały. Bywała świadkiem, jak jakieś puszczone żartem słowo nabierało nagle wielkiego znaczenia, rosło, potężniało, aż wreszcie przywalało kogoś. Robiła się afera, ktoś płakał, kto inny się śmiał, ktoś był nieszczęśliwy, a inni mieli ubaw.

O ten ubaw przecież chodziło. Żeby się zabawić cudzym kosztem. Gdy się nic nie wie, trudno jest tworzyć fakty, a jeszcze trudniej je przeinaczać.

Co by było, gdyby Weronika powiedziała dziewczynom, że to ona jest na zdjęciu?

Wyśmiałyby ją. Prawdopodobnie powiedziałyby, że może w marzeniu tam była, ale w rzeczywistości to tylko jakaś laska bardzo do niej podobna.

Nawet to brzmiało dziwnie: „podobna do niej” i „laska”. Sprzeczność sama w sobie.

Fakt, że się nie przyznała, dał Weronice siłę, by patrzeć na koleżanki z dystansem. Gdyby im powiedziała, najwyżej zostałaby wyśmiana.

To wszystko.

Rok szkolny zbliżał się powoli ku końcowi. Od początku matur zrobił się względny luz. Teraz kłopot mieli tylko ci, którzy przez ostatnie miesiące nie pilnowali swoich spraw, jej to nie groziło. Była spokojna o oceny. Mogłyby być nieco lepsze, ale zważywszy na zamęt, w jakim żyła przez ostatnie miesiące, to i tak cud, że nie obniżyła lotów, a trzecia, najważniejsza klasa była wciąż przed nią.

Weronika cieszyła się na wakacje i liczyła, że może uda się jej wreszcie częściej spotykać z Filipem. Jego serial został już nakręcony, Filip miał teraz na uczelni sesję letnią i znów całymi tygodniami brakowało mu dla niej czasu. Codziennie czekała na ten jeden, jedyny mail, który wyrwałby ją z objęć apatii, dał zastrzyk nadziei i optymizmu, a przede wszystkim szansę spotkania.

Zauważyła, że stało się to jakąś niepisaną tradycją – kiedy znajdowała wreszcie spokój, skoncentrowana na innym zajęciu, w skrzynce pojawiał się mail od niego, jakby na odległość wyczuwał poprawę jej nastroju i koniecznie znów chciał go zepsuć.

Dlaczego więc nie pisał, kiedy tak strasznie za nim tęskniła?

Cześć!

Mam trochę oddechu i jest impreza u kumpla.

Miałabyś ochotę pójść?

Piątek, 22?

Filip

Tak zdawkowego maila jeszcze nigdy nie dostała. Czytając go kilka razy z rzędu, starała się zrozumieć, co może się kryć pod tymi trzema zdaniami. Wolałaby zaproszenie do kina, na spacer, na lody. Impreza u kumpla na odległość pachniała alkoholem, którego nie piła, a wiadomo, jak czuje się abstynent wśród pijących – okropnie.

Miała jednak nadzieję, że uda jej się wyciągnąć Filipa z imprezy i że spędzą wieczór tylko we dwoje. Problemem była też późna pora. Weronika wiedziała, że musi wyjść z domu na całą noc. Dla rodziców to będzie ciężka próba. Dla nich wciąż była dzieckiem, które należy chronić. Do tej pory jej to nie przeszkadzało, ale i oni powinni w końcu dojrzeć.

Rozmowa z matką przebiegła w atmosferze pełnej zrozumienia. Kiedyś wreszcie musi przecież zacząć żyć. Poproszona o zapewnienie, że będzie na siebie uważać, przytaknęła skwapliwie. Poproszona zaś o przedstawienie im chłopaka, z którym wybiera się na tę imprezę, spanikowała.

– Ale... On ma teraz sesję. Nie wiem, czy da radę.

– Niech po ciebie przyjedzie, to chyba nie jest aż taki kłopot? – Matka spojrzała na nią tak naturalnie, że Weronika się zgodziła.

Kwestia tylko, co na to powie Filip?

Hej!

Dzięki za zaproszenie! Oczywiście chętnie. Mógłbyś po mnie przyjechać? Rodzice chcieliby Cię poznać.

Ver.

Wysławszy mail, Weronika poczuła, że to będzie jakiś przełom. Uściśnięcie dłoni ojca, spojrzenie w oczy matce dziewczyny... Niby nic, ale jednak to ważny moment. Natychmiast też pomyślała, że Filip może nie mieć na to ochoty. To było staroświeckie, ale tak została wychowana. Po staroświecku. Teraz nagle przestraszyła się, że on się wykręci, znajdzie jakiś pretekst, powie, że impreza została odwołana, albo coś takiego, byle tylko nie stawać z nimi twarzą w twarz.

Ze strachem czekała na odpowiedź. Sto razy pomyślała również, że żadnego maila nie będzie, i specjalnie by się tym nie zdziwiła. Ale on się zgodził! Napisał, że przyjedzie, poprosił o adres i tym ją jeszcze bardziej zszokował. Zresztą i tak trudno jej było w to uwierzyć. W piątek szykowała się niemrawo, do ostatniej chwili przekonana, że on się po prostu nie zjawi.

Wszystko wydawało się zbyt piękne.

A jednak przyjechał!

Punktualnie o dziewiątej wieczorem rozbrzmiał dzwonek do drzwi i jej zdumionym oczom ukazał się Filip w całej okazałości. Ubrany w dżinsy i podkoszulek, narzucił na to marynarkę. Dookoła twarzy wiły mu się niesforne kosmyki wypłowiałych na słońcu włosów. Uśmiechał się bosko, zaś w dłoni trzymał bukiet frezji.

– Dla twojej mamy! – powiedział konspiracyjnym szeptem.

Rozczulił ją tym. Pocałowała go w policzek.

– Dziękuję! – bąknęła z wdzięcznością. – Jesteś kochany!

Rodzice, ukrywając przejęcie godne jakiejś ważniejszej sprawy, siedzieli sztywno przed telewizorem. Kiedy Weronika wprowadziła Filipa do salonu, uśmiechnęli się sztucznie. Napięcie udzieliło się wszystkim, poza gościem. On jeden zdawał się czuć w tej sytuacji jak ryba w wodzie. Pewnie przydało mu się aktorskie wykształcenie, bo podszedł do matki i podał bukiet, jakby to robił trzy razy dziennie. Weronice przemknęła przez głowę obłędna myśl, że wygląda, jakby się oświadczał.

Nic takiego się oczywiście nie działo. Przecież się nie oświadczał. Zabierał ją tylko na imprezę. I o co tyle szumu? Widziała, że zrobił dobre wrażenie. Starzy się uśmiechali, trochę pod przymusem, ojciec rzucał jakieś oklepane żarciki, a Filip śmiał się z nich naprawdę szczerze.

Staruszkowie dostali więc swoje ciastko i w poczuciu dobrze spełnionego rodzicielskiego obowiązku, znów opadli na fotele, by kontynuować oglądanie filmu. Ona zaś ze swym chłopakiem, mając ich czułe błogosławieństwo, mogła się wreszcie rzucić w wir życia.

Gdy wyszli przed blok, Filip wyjął z kieszeni marynarki kluczyki do samochodu i bardzo z siebie dumny pomachał nimi Weronice przed nosem.

– Co to? – zapytała.

– Kupiłem auto! – powiedział i otworzył drzwiczki czarnej hondy civic. – Za własne pieniądze!

– O! Super! – wykrzyknęła z zachwytem.

Filip chyba to właśnie chciał usłyszeć. A ona wolałaby jechać na tę imprezę metrem i wracać też metrem, może taksówką, jeśli metro by już nie kursowało. Jednak cóż, on musiał pracować i musiał się rozwijać. To wszystko działo się jej kosztem. Nigdy nie miał dla niej dość czasu. Zawsze była tą mniej ważną i musiała się z tym pogodzić, jeśli mieli się w ogóle spotykać. Dlatego też samochód nie zrobił na niej aż takiego wrażenia, jak Filip zapewne się spodziewał.

Jednak jechać razem z nim było przyjemnie. Prowadził szybko, ale ani przez chwilę nie czuła zagrożenia.

– Jak tak dalej pójdzie, to po wakacjach może wynajmę mieszkanie – marzył na głos.

– Fajnie.

Zaparkował w cichej uliczce domków jednorodzinnych gdzieś na Dolnym Mokotowie, w nieznanej Weronice okolicy. Gdy weszli do środka, było tam już trochę gości. Kręcili się z kieliszkami, rozmawiali, jedli. Panował wesoły, swobodny nastrój, który ją tylko zdołował, bo z góry wiedziała, że nie poczuje się tu dobrze. Wszyscy byli starsi od niej, nikogo poza Filipem nie znała. A on ruszył zaraz ku znajomym i choć ją wszystkim po kolei przedstawiał, a wszystkich przedstawiał jej, była skrępowana i sztywna.

Chciało jej się płakać.

Tak więc wygląda upragnione wspólne wyjście? Że ona będzie stała z głupkowatym uśmieszkiem i ciągle tym samym kieliszkiem w dłoni i przyglądała się, jak on się świetnie bawi w towarzystwie kumpli z uczelni, nieomal o niej zapominając? Miała ochotę wyjść! Lepiej już przepłakać cały wieczór w swoim pokoju, niż dać się tak upokarzać.

Kiedy postanowiła nieodwołalnie, że wychodzi, on przeprosił towarzystwo i obejmując ją wpół, zaprosił do tańca.

To było cudowne doznanie tak tańczyć w jego objęciach i czuć jego oddech we włosach, pocałunki na szyi i dłonie głaszczące plecy. Doznanie, wobec którego wcześniejsze skrępowanie wydawało się małym poświęceniem. Weronika już zresztą go nie pamiętała.

Jeden, drugi, trzeci taniec.

Było jej wszystko jedno, czy ktoś jest w pokoju oprócz nich, czy ktoś patrzy, jak oni się całują. Chyba zresztą nie było nikogo takiego. Wszyscy zajmowali się sobą.

Filip wziął ją za rękę i wyprowadził do holu. Szła potulnie, o nic nie pytając. Pragnęła jego pocałunków i dotyku. Oddychała szybko, jej serce szalało.

Weszli do jakiegoś pokoju. Filip zamknął drzwi na klucz i pociągnął ją w kierunku kanapy. Usiadła, nie odrywając ust od jego ust. Wsunął dłonie pod bluzkę i rozpiął stanik. Dotknął jej piersi.

Zadrżała.

– Nie, proszę – wyszeptała, gdy rozpinał guziki.

Czuła się źle, słysząc śmiechy przyjaciół Filipa. Mimo że drzwi były zamknięte, miała wrażenie, że zaraz ktoś może wejść. Nie była przygotowana na to, że sytuacja pójdzie w tym kierunku.

– Ale dlaczego? – wysapał Filip.

– To jest... Nie wiem... Nie umiem tak...

– Jak? – Spojrzał na nią już całkiem trzeźwo.

– Dookoła jest pełno ludzi.

– No i?

– To mi przeszkadza.

– Przecież drzwi są zamknięte – tłumaczył jak dziecku.

– Ale ja... Filip... Ja jeszcze nie...

– Dziewica? – Roześmiał się prawie nieuprzejmie. – Serio? W dzisiejszych czasach? Żartujesz chyba?

– Nie.

Westchnął ciężko, jakby to dla niego była bardzo zła wiadomość.

– I co teraz?

– Nie wiem. Potrzebuję trochę czasu. – Spojrzała na niego błagalnie.

– Ale w jakim sensie? – nie rozumiał.

– Kilka tygodni – wyszeptała, niemal płacząc.

– Okej, ale na co ci one? Przecież chyba jesteś pełnoletnia?

– Nie, nie jestem. Ale nie o to chodzi.

– A o co?

– Ja ciebie lubię. Nawet więcej niż lubię. Chciałabym jednak, żeby to wszystko... Żebyśmy się lepiej poznali i żeby to nie było tak...

– Tak? – nie rozumiał. – Przecież jestem trzeźwy.

– Ja wiem. Poczekasz na mnie?

Nie odpowiedział. Pocałował ją w czoło, wsunął dłonie pod bluzkę i zapiął biustonosz.

– Tak lepiej? – spytał kwaśno.

– Dziękuję – wyszeptała.

Chciała się do niego uśmiechnąć, ale już wstał i odwrócony tyłem do niej, otwierał drzwi.

– Zjesz coś może? – zapytał, nie oglądając się. I wyszedł. Gdy wróciła do salonu, siedział z talerzykiem sałatki, śmiejąc się i rozmawiając, jakby to, co się przed chwilą stało, nie zrobiło na nim żadnego wrażenia.

Przez resztę wieczoru był miły i grzeczny, ale chłodny, a Weronika wiedziała, że to przez nią.

To ona zepsuła mu zabawę.

To ona nie umie się bawić.

Hej, co u Ciebie? – pisał kilka dni później Piotr SPP.

Żadnych wpisów na bloga, żadnych maili z prośbą o pomoc.

Czyżbyś naprawdę była szczęśliwa?

Obrzydliwie szczęśliwa?

Psycholog się widać na Tobie nie wzbogaci!

Pozdrawiam

Piotr

Piotrze – odpowiadała mu.

Znowu pudło! Czy Wy, psychologowie, zawsze się mylicie?

Jestem obrzydliwie nieszczęśliwa. Chętnie wlazłabym do mysiej nory, żeby tylko nie myśleć o tym, jak bardzo.

Moja miłość gaśnie. Widzę to i czuję.

Strasznie się tego obawiam, bo nie można się oszukiwać bez końca, kiedyś wreszcie trzeba spojrzeć prawdzie w oczy.

Miałeś rację, za mało cieszyłam się wtedy.

Weronika

Ale co się konkretnie stało?

Jak mam Ci doradzić, kiedy nic mi nie mówisz? Co się dzieje?

P.

To dla mnie strasznie trudne, bo znasz inną moją twarz.

Tamta Weronika już nie istnieje. Nie ma też pana W.

Nie śmiej się, proszę, byłam bardzo samotna.

A potem poznałam Filipa. Chyba się zakochałam.

Ale niedawno uświadomiłam sobie, że on mnie nie kocha.

Zjawiał się od czasu do czasu, kiedy mu było wygodnie.

Zaprosił mnie na imprezę. Zaczął rozbierać.

Mnie się to nie spodobało i chyba się obraził. Nie spróbował zrozumieć.

Są wakacje.

Myślałam, że pojedziemy gdzieś razem, lecz on się nie odzywa.

Nie powiedział tego, jednak wiem, że mnie skreślił.

Napisałam do niego kilka maili, na żaden nie odpowiedział.

Wszystko byłoby łatwiejsze, gdybym nie była dziewicą.

Chociaż nie wiem, może nie...

W.

Weroniko!

Przykro mi bardzo, ale czy lepiej nigdy nie kochać i nigdy nie cierpieć? Czy cierpieć, ale poznawszy smak miłości? Jak mamy wiedzieć, że coś jest słodkie, jeśli nie poznamy goryczy? Czy jeśli można byłoby cofnąć czas, wolałabyś nie spotkać swego ukochanego?

Pomyśl o tym.

P.

Myślała o tym. Myślała od dawna. Od dnia, gdy Filip przywiózł ją z imprezy, podczas której nie pozwoliła mu się rozebrać. Miała nadzieję, że on zrozumie. Nie zrozumiał.

A czy to tak wiele chcieć, by ten pierwszy raz był wynikiem wspólnego pragnienia? By odbył się w bezpiecznej, intymnej atmosferze? By był przejawem miłości?

Inaczej to nie ma sensu.

Babcia zawsze jej mówiła: „Jeśli się nie uszanujesz, inni tym bardziej cię nie uszanują”.

Teraz się uszanowała i co z tego ma?

Chociaż – nie żałowała.

Filip pokazał, na czym mu zależy. Chciała, by ją kochał dla niej samej, by dawali sobie wspólnie oparcie, szli razem przez życie. To wszystko było tylko dziecinnym marzeniem. On sam okazał się inny, nie pasował do tego marzenia.

A jednak nie przestawała o nim myśleć, nie przestawała tęsknić, nie chciała nigdzie wyjechać na wakacje, bo wciąż się łudziła, że on się znowu znienacka odezwie i pójdą do kina, na lody, że będzie ją całował.

Wariowała z tęsknoty. Wysyłała maile, na które nie odpowiadał. Miała nadzieję, że chłopak je przynajmniej czyta. Ściągała wszystkie materiały z sieci, w których pojawiło się jego nazwisko lub zdjęcie.

Czuła się pusta w środku.

Martwa.

Ale mimo że martwa, wciąż czuła ból. Potworny ból istnienia. Bolała ją każda komórka, każde włókno mięśni, każdy nerw. Chodziła obolała, nie mogąc wykonać najprostszej czynności. Życie znowu nie miało sensu.

Piotr pocieszał ją, jak mógł. Pisał:

Miłość to nie geometria. Tu symetria nie obowiązuje. Ktoś zakochuje się pierwszy, czasem długo czeka, by wybranka zapłonęła uczuciem. W kimś innym uczucie wygasa, a partner zostaje sam i szarpie się, chce coś dostać, widzi, że to koniec, nie może się z tym pogodzić, wariuje, ośmiesza się, żebrze.

Ale łatwiej chyba zaakceptować to, że ktoś odrzuca naszą miłość, niż to, że jest kimś całkiem odmiennym od naszych wyobrażeń.

Tak właśnie było. W ogóle nie brała pod uwagę tego, że jest inny. On wciąż był Filipem z jej marzeń. Temu portretowi w jej głowie nie zaszkodziło to, co robił model. Nadal był bez skazy.

I gdyby tylko ten prawdziwy zechciał się zjawić, ona rzuciłaby wszystko i pewnie przyjęła jego warunki. Dlaczego więc wtedy tego nie zrobiła?

Piotr pisał:

Bo był. Dawał Ci szansę na następny raz. Nie sądziłaś, że koniec jest bliski.

Nic nie było nieodwracalne, wszystko można było jeszcze wytłumaczyć.

Teraz sprawa wydaje Ci się zamknięta i bardzo chcesz uratować coś, co, jak sądzisz, zaprzepaściłaś.

Myślisz: „Co było nie tak? Czy mogłam zachować się inaczej?”.

Nie mogłaś. Gdybyś mogła, zrobiłabyś to. Postąpiłaś zgodnie ze swoimi zasadami.

Drugi raz zrobiłabyś tak samo.

Nie żałuj.

P.

Pod koniec lipca z dna apatii wyrwał Weronikę SMS od Marka:

HEJ, ŻYJESZ?

TAK, ALE MARNIE.

LODY MAKOWE W ZT?

Spotkali się następnego dnia.

– Wyglądasz jak z krzyża zdjęta – Marek spróbował zażartować na powitanie.

– Trafna uwaga.

– Co cię tak rozjechało?

– Facet.

– Twój książę?

– Prawdziwy z niego Poison Prince. – Weronika skrzywiła się, jakby trucizna już zaczęła działać.

– To może podwójna porcja lodów? – zaproponował z uśmiechem Marek.

– Powiedz, że u ciebie wszystko w porządku, proszę!

– Może być, choć bez rewelacji.

– Patrycja?

– Trochę przyszalała ostatnio, ale nie mówmy o tym. Wszystko, co nam się przydarza w życiu, dzieje się dla naszego dobra, więc staram się zrozumieć.

– Mówisz jak filozof – zauważyła z podziwem.

– Jak marny filozof, bo przecież chciałbym, żeby wszystko było inaczej, żeby mi dała spokój i pozwoliła normalnie żyć.

– Nie mów tak! – oburzyła się Weronika.

Jego słowa wzięła wprost. Wyobraziła sobie, że powiedział je Filip, i zebrało jej się na płacz.

– Myślałem, że tobie mogę powiedzieć wszystko? Cóż...

– Jasne. Przepraszam. Więc co z nią?

– Uczy mnie pokory.

– Ciekawe, jak jej się to udaje? Wydawało mi się, że faceci zawsze chadzają własnymi drogami.

– E tam.

– Mówisz, jakbyś jej nie lubił.

– Jestem świadomy, co nie znaczy, że nieczuły. Ale masz rację, nie przepadam za nią.

– To odejdź.

– Dobra rada, szkoda, że niewykonalna.

– Nie chcesz jej skrzywdzić? Ale przecież bycie z kimś z łaski, litowanie się jest gorsze niż odejście. Boże, co ja mówię! Sama w to nie wierzę! – Potarła dłonią czoło.

Wiele maili, które wysłała do Filipa, było właśnie o tym. Błagała go w nich, by przynajmniej na chwilę wrócił, by się zlitował i zgodził na spotkanie, to przecież nic wielkiego. Nie żądała żadnego poświęcenia. Niechby tylko pozwolił jej choć na siebie popatrzeć, dotknąć dłoni, nic więcej. Prosiła o tak niewiele, a on i tak nie odpisywał. Wyrywała sobie tę żebraninę z serca, upokarzała się przed nim, bo cierpienie było już zbyt dotkliwe, silniejsze od rozsądku. Ból stawał się nie do zniesienia i nie chciał minąć, a ona cierpiała w każdej minucie, godzinie, każdego dnia.

I następnego.

I kolejnego.

– Jeśli chcesz wiedzieć, odszedłbym od każdej dziewczyny, której bym nie kochał. I to nie dlatego, że jestem okrutny, ale z szacunku.

Weronika zatopiła wzrok w lodach i długo im się przyglądała. Liczyła każde ziarenko maku i myślała nad odpowiedzią.

– Miłość to zawsze czyjaś krzywda – wyrzuciła z siebie, czując, że łzy kręcą się jej w oczach.

– Tak, jest skrajną postacią egoizmu, choć dalibyśmy głowę, że, przeciwnie, kochając, stajemy się altruistami. Tymczasem nic bardziej mylnego.

– Właściwie co studiujesz? – zainteresowała się nagle.

– Eee – jakby się zawahał. – Nauki społeczne.

– Ciekawe to?

– Czy ja wiem... Dla mnie tak. Kończ te lody, zabieram cię na spacer!

Marek nie miał samochodu. Wsiedli w autobus i pojechali do Łazienek.

Spacerując z nim po zalanym słońcem parku, myślała:

„Boże, dlaczego to nie Filip?!”.

Lubiła Marka, nawet bardzo. W końcu był jej przyjacielem. Pewnie powiedziałaby mu wszystko. Ale nie był Filipem. Nie miał jego oczu, dłoni, nie miał jego głosu, uśmiechu, czaru.

Nie kochała go.

Spacer z nim był tylko nędzną namiastką tamtego w Ogrodzie Saskim i, choć miły, nie wywoływał w niej żadnych emocji.

– Właściwie, jak to jest, że zakochujemy się w tej osobie, a nie w innej? – zastanawiała się na głos.

– Mnie pytasz? – Spojrzał na nią i skrzywił się. – A co ja mam z tym wszystkim wspólnego?

Wreszcie ją rozśmieszył.

– No tak. To jakiś obłęd. Myślę o tym bez przerwy.

– O czym?

– Dlaczego to tak boli? Chciałabym się odkochać. Chciałabym nie cierpieć. Chciałabym go skreślić. Dlaczego nie mogę? Boję się chodzić w miejsca, gdzie bywaliśmy razem, wciąż coś mi go przypomina: piosenka, którą grali w radiu, kiedy jechaliśmy samochodem, zapach jego wody toaletowej, włączając telewizor, myślę o nim. Katuję się, oglądając jego zdjęcia, czytając wszystko, co tylko mogę znaleźć w internecie. Czuję się jak narkomanka na głodzie i czasem myślę, że zrobię coś głupiego, byle tylko już przestało boleć. Dlaczego nie można zresetować sobie mózgu? Wkręciłam się jak jakaś krejzolka.

– Słusznie prawisz.

– Mam ochotę zabić telefon, chociaż przecież on i tak nigdy do mnie nie dzwonił. Chciałabym odzyskać radość życia, ale nie wiem jak?

– Cóż, ja ci chyba w tym nie pomogę... – powiedział ze smutkiem Marek.

– Przepraszam – zreflektowała się. – Pomagasz mi, bardzo! Już samo to, że mogę o tym komuś powiedzieć, już to jest dla mnie ogromnie ważne, uwierz mi. A ty nie masz potrzeby, żeby ciągle mówić o Patrycji? – zdziwiła się.

– Faceci nie muszą bez przerwy gadać. Przynajmniej nie wszyscy. Co nie znaczy, że nie myślimy i nie czujemy. Inaczej może, ale jednak.

Spojrzała na niego uważnie. Był tak inny od Filipa! Można powiedzieć – jego przeciwieństwo.

– Dlaczego właściwie chciałeś się ze mną spotkać? – zapytała.

– To nie wiesz, że za dobre uczynki idzie się do nieba? Czuła się przy nim bezpiecznie. Czuła się akceptowana. Marek znosił jej marudzenie, zły humor, to, że chciała bez przerwy rozmawiać o Filipie. Wspierał i żartował, podnosząc ją na duchu. Właściwie ideał.

Cudzy ideał.

Ale i tak jej serce biło dla Filipa.

ja i mój W.

Pan W. w ciągłych rozjazdach.

Jak nie serial w kraju, to festiwal teatralny gdzieś za granicą.

Wreszcie wraca! Zabiera mnie nad morze.

Zaszywamy się w cudownym, cichym i pustym miejscu.

Jesteśmy tylko my dwoje, morze, niebo i plaża.

Weronika spojrzała na notatkę i poczuła się żałośnie. Nie chodzi o tych ludzi, którzy jutro (może dziś nawet jeszcze) wejdą tu, by skomentować jej cudowne życie. Oszukuje ich, ale to nie ma znaczenia. Oszukuje siebie samą. Jaki to ma sens? Pan W. nigdy nie istniał.

Teraz robiła to już głównie dla nich. Dla samotnych dziewczyn, które chciały wierzyć, że są gdzieś na świecie cudowni faceci, że one też takiego spotkają i będą szczęśliwe. Może nie dziś jeszcze, ale pisały w komentarzach, że to właśnie ona i pan W. dają im nadzieję. Dzięki nim ufają, że szczęście istnieje, i modlą się o nie gorąco codziennie przed snem, mimo że ich życie jest szare, nudne i bez sensu.

Piotr SPP pisał:

Czyżby poprawa? Jeśli tak, to gratulacje! A jeśli to, co czytam, jest tylko Twoją kolejną kreacją artystyczną, odezwij się, proszę, i powiedz, jak się masz w rzeczywistości?

Piotr

Odpowiedziała mu:

Piotrze!

Stwierdzić, że do dupy, byłoby chyba zbyt łagodnym określeniem. Czuję się, jak wyjęta z pralki automatycznej. Jestem pełna goryczy, potwornie cierpię i mam żal do siebie, że wciąż o Nim myślę. Robię się nudna w tym cierpieniu, wiem, jednak nie umiem wymyślić nic wesołego. Czy jest na to rada?

Dlaczego miłość tak bardzo utrudnia bycie szczęśliwym? Nie cieszą wakacje, błękitne niebo i słońce, to wszystko, co zawsze wprawiało mnie w doskonały nastrój. Boję się jechać do Wrocławia, bo wiem, że znowu przez całą drogę będę o nim myślała. Nie chcę już tam studiować i mieszkać z babcią, bo byłabym za daleko od Warszawy. To ją na pewno dotknie.

On postawił moje życie na głowie.

wer.

Piotr pisał:

Moja droga!

Nic nie boli wiecznie. Nie przypominam też sobie żadnej wiecznotrwałej miłości, chyba że w literaturze. Teraz się wściekniesz pewnie, ale śmierć jednego lub obydwojga kochanków bardzo pomaga rozciągnąć miłość w czasie. Może to jakieś rozwiązanie? Brutalne, nie przeczę, jednak przejście do historii jest kuszące, zastanów się więc dobrze, zanim je odrzucisz.

Rozśmieszył ją. Naprawdę mu się udało! Śmiała się w głos, po raz pierwszy od dawna. Czuła się lekka i pogodzona ze sobą. Trwało to co prawda dość krótko, ale i tak było wyłomem w wielotygodniowej tradycji.

Tego samego dnia zadzwonił Marek.

– Nie zapisałabyś się na tai chi? Startuje nowa grupa początkowa. Razem byłoby raźniej chodzić.

– Tai chi? Nieee, to chyba nie dla mnie. Nie przepadam za sportami walki.

– Ale to jest taoistyczne tai chi, coś innego, serio. Taka gimnastyka, prawie jak balet. Dziewczyny z mojego roku były zachwycone. No zgódź się, co ci zależy? Zrób to dla mnie...

– Ostatecznie mogę spróbować. Ale jeśli mi się nie spodoba, nie będę się poświęcać.

– Krótkie, żołnierskie słowa, ale w porządku.

– Zrozum, mam doła. Jestem nieszczęśliwa. Nie mam siły na nic. Nienawidzę gimnastyki i robię to tylko dla ciebie.

– Jako twojej najlepszej przyjaciółki – wszedł jej w słowo.

– Kiedy się zaczynają te zajęcia?

– Pojutrze. Nie mów, że gdzieś wyjeżdżasz.

– Nie mówię.

– Uff! Kamień z serca! – westchnął przesadnie. – Więc zgoda? Nie marnujmy moich darmowych minut.

Co miała powiedzieć? Zgodziła się. Podobało jej się, że wreszcie komuś na niej zależy. Że jest przedmiotem czyjejś troski. A skoro nie mogła się tego doczekać od Filipa, oddawała stery Markowi i potulnie szła za nim. Marek był nie tylko najlepszym przyjacielem, był jedynym przyjacielem. Jedyną osobą, która starała się ją wyciągnąć z tego bagna. Jego przewrotna taktyka polegała na tym, że zdawał się w ogóle nie zauważać, jak bardzo jest żałosna w swoim przywiązaniu do faceta, który ją olewa, i na dodatek nie próbował jej wyrwać z matni, bo tego Weronika by nie ścierpiała.

– Dobra, przyjdę – powiedziała, jakby mu robiła łaskę. – Podaj adres.

Spotkali się na miejscu. Grupa była dość liczna, co zdziwiło Weronikę, bo wciąż trwały wakacje i miasto wydawało się wyludnione. Było kilkoro młodych ludzi, ale w większości starsi, dobiegający emerytury lub nawet już na zasłużonym odpoczynku. Pomyślała, że jeśli im się uda, to jej tym bardziej, i niespodziewanie dla samej siebie nabrała odwagi.

Zajęcia były dziwne. Ruchy, jakich się uczyła, nie miały wiele wspólnego z tym, co można by nazwać gimnastyką. Weronika miała wrażenie, że to jakiś taniec wykonywany w zwolnionym tempie.

Marek, jak się okazało, nie był w tai chi nowicjuszem. Pomagał prowadzącej zajęcia dziewczynie, wykonywał wszystko bezbłędnie i wkurzał tym Weronikę, która wciąż się myliła.

– Zaprosiłeś mnie tu po to, żeby się ponabijać? – syknęła wściekła podczas przerwy.

– No! – odpowiedział absolutnie serio. – To fajny widok.

– Ale przecież stoisz tyłem do mnie? – Zbita z tropu, nie wiedziała, co o tym myśleć.

– I tak wiem, że ci nie wychodzi.

– Skąd?

– Bo kiedy zaczynałem, też mi nie wychodziło. – Wzruszył ramionami. – Ale dasz radę.

– Za sto lat może? – odburknęła niezadowolona.

– Do emerytury na pewno – szepnął jej wprost do ucha, by nikogo nie urazić. – Co robisz potem? – zapytał również szeptem.

– Po emeryturze? – odpowiedziała pytaniem.

– Po zajęciach. Chyba ci się nigdzie nie śpieszy?

– Najwyżej sprawdzić pocztę.

Marek zamilkł. Przygryzł wargę i opuścił wzrok.

– A masz dla mnie jakąś ekstrapropozycję? – spytała, udając, że nie dostrzegła zmiany jego humoru.

– Może miałbym, ale skoro tak ci pilno wrócić do domu, nie będę zatrzymywał...

– Nie udawaj mnie, dobrze? Bo ci nie wychodzi – spróbowała ratować sytuację.

– Co takiego?

– Humory.

– Myślisz, że masz je na wyłączność?

– Tak myślę.

Nie przeciągali sporu, bo właśnie zakończyła się przerwa i instruktorka wezwała ćwiczących do szeregu. Podczas drugiej części zajęć Weronika myliła się jeszcze bardziej. Tym razem dlatego, że zastanawiała się nad tym, co niechcący chlapnęła, a co było niezaprzeczalną prawdą – humory to jej specjalność.

Próbowała dociec, jak to się dzieje, że zawsze im ulega, daje sobą władać, pozwala się wodzić za nos. Czasem jej reakcje wydawały się dziwne samej Weronice, jakby dyktował je ktoś z zewnątrz, a ona, zupełnie zatraciwszy granicę między tym, co subiektywne, a tym, co obiektywne, musiała być posłuszna jego woli.

Gdy od czasu do czasu udało jej się spojrzeć na siebie z boku, miała wrażenie, że widzi całkiem inną, obcą osobę. Kogoś, kogo właściwie nawet sama nie lubiła: wiecznie niezadowolonego i zrzędzącego, kogoś, kto wciąż ma za złe życiu, że jest, jakie jest, i że nie daje jej wszystkiego, skazując na męki w ciągłym poczuciu braku.

Żyła bowiem, jak większość ludzi, w mylnym przekonaniu, że szczęście przychodzi z zewnątrz, jest wynikiem cierpliwego czekania oraz jakiegoś bliżej nieokreślonego splotu przypadkowych okoliczności. Że jest rezultatem posiadania farta.

Parsknęłaby śmiechem, gdyby ktoś spróbował jej wytłumaczyć, że szczęście nie jest prezentem od losu, lecz umiejętnością, którą się nabywa z wiekiem i która polega na poznaniu granic.

Nie uwierzyłaby, że szczęście można i należy świadomie budować, chronić, a przede wszystkim odnaleźć w sobie pośród tysięcy nieważnych myśli, zbędnych pragnień i pozbawionych sensu nadziei. Że znajduje się ono gdzieś w sercu czy głowie, tuż obok zgody na siebie, tworząc z nią nierozerwalny związek.

Czekała zatem, czekała latami, ale życie wciąż niczego jej nie oferowało. Kiedy więc w marcu, jadąc do Wrocławia, spotkała Filipa, nagle wydało się jej, że to jest ten właśnie promienny uśmiech szczęścia, specjalny prezent od życia, że wreszcie udało jej się wyciągnąć los z fantem. Szybko jednak zrozumiała, że miłość to nie tylko śmiech, uniesienie i radość, ale również samotność, oczekiwanie, ból i łzy, poczucie straty, a nawet wstydu.

Nigdy przed Filipem nie zdawała sobie z tego sprawy. Miłość znała głównie z filmów i swoich dziecięcych zauroczeń, rzadko więc była to pełna opowieść. Przeważnie schematyczna i wyrywkowa, niemożliwie ckliwa, nie odpowiadała na żadne z pytań dodatkowych. Kończyła się na etapie pokonania przez bohaterów pierwszej poważnej przeszkody, a głupi widz miał w zadowoleniu wyłączyć telewizor, pomrukując pod nosem: „I żyli długo i szczęśliwie!”.

Jeśli jednak zadałby sobie trud i chociaż przez chwilę się zastanowił, doszedłby może do wniosku, że obejrzana przed chwilą para skazana jest na szybkie rozbicie się o następną rafę i jeśli obie strony nie wykażą się poświęceniem, ich miłość będzie kolejnym uczuciem zabitym przez życie.

Dlatego Weronika właśnie teraz miała wrażenie, że doświadcza miłości w całej jej złożoności. Buntowała się oczywiście przeciwko cierpieniu, chciała być kochana bezwarunkowo, pragnęła niezmąconego niczym upojenia: wieczornych spacerów, pocałunków pod rozgwieżdżonym niebem, wspólnego podziwiania zachodów słońca, poczucia, że nigdy nie może już być lepiej. Jednak zdała sobie sprawę, że ten kiczowaty obrazek nie zawiera ani ziarna prawdy.

Miłość jest prawdziwa wtedy, gdy zetrze się w walce z koszmarem życia, gdy kosztuje drogo, gdy trzeba o nią walczyć i coś poświęcić. W imię swojej miłości była gotowa zrobić to wszystko.

– Czy twój związek z Patrycją też jest taki burzliwy? – zapytała, kiedy po zakończonych zajęciach wyszli z Markiem na ulicę.

– Co konkretnie masz na myśli?

– Nigdy nie wiem, czego się mogę po Filipie spodziewać. Nie wiem, kiedy napisze, kiedy go zobaczę. A jak się już spotkamy, nie wiem, czy będzie cudownie, czy do chrzanu.

– Patrycja jest bardzo przewidywalna. Czy można to nazwać burzliwym związkiem? Kiedyś może tak. Teraz jesteśmy jak stare małżeństwo: każde chodzi własnymi drogami. Spotykamy się czasem, co jest nieuniknione, ale nie tęsknię za nią.

– A gdyby nas teraz zobaczyła razem?

– Myślę, że niewiele by ją to obeszło.

– Nie jest zazdrosna?

– Jest. Bardzo. Ale jej zazdrość dotyczy tylko i wyłącznie mnie.

Weronika nie rozumiała.

– Jak to możliwe?

Marek po dłuższej chwili milczenia dodał, niczego nie wyjaśniając:

– Wie, że jej nigdzie nie ucieknę. Nigdzie i nigdy.

Weronika słyszała to kiedyś i teraz ponownie. Pragnęła przeniknąć tajemnicę, ale bez nalegania, nie zapytała już więc o nic. Jednak pytania pozostały: kim jest ta tajemnicza dziewczyna? Co to za związek na odległość? Dlaczego nie jest zazdrosna lub może jest w taki dziwny, pokręcony sposób? Co wiąże ją z Markiem tak nierozerwalnie? Czy w ogóle coś do siebie czują, skoro mogą bez żalu i tęsknoty przebywać w różnych miejscach, długo się nie widując?

Im więcej wiedziała o Patrycji, tym bardziej kuriozalna wydawała się znajomość tajemniczej dziewczyny i Marka. Ale czy jej przyjaźń z Markiem nie była równie osobliwa? Może nawet jeszcze bardziej. Widać Marek był specjalistą od dziwnych relacji. Ciekawe, czy Patrycja wie, że się przyjaźnią?

A Marek, jak to Marek, wkrótce odzyskał humor i znów był najwspanialszym kompanem do spędzania wolnego czasu.

Poszli do kina i na lody, włóczyli się po galerii, a potem zrobili długą wycieczkę ulicami miasta. Gdy mijali kolejne przecznice, w poczuciu całkowitej beztroski, Weronikę znów ogarnął spokój. Patrzyła na Marka, jak się uśmiecha, i była mu za to wdzięczna. Niczego od niej nie oczekiwał i ona od niego też nie, może właśnie dlatego tak dobrze im było ze sobą?

Wróciwszy do domu, nie pobiegła od razu do komputera. Znalazła chwilę, by porozmawiać z matką, weszła do pokoju Krzyśka i powiedziała mu „Cześć!”, zabrała też na dwór Pędzla i długo z nim spacerowała osiedlowymi alejkami. Patrzyła na świat nowymi oczyma, wstydliwie upychając w ciemnych zakamarkach nieco wyblakłe wspomnienie Filipa. Nie bolało! Nareszcie nie bolało. Uśmiechała się do siebie, wierząc, że może cierpienie w końcu minęło.

Kiedy odpaliła laptopa i zalogowała się do poczty, wróciło jednak ze wzmożoną siłą. Był tam mail, na który od dawna czekała, a który mógłby już nie przychodzić.

Mail od Filipa.

Pisał z Francji:

Cześć!

Jak się masz? Jestem w Avignonie. Pokazujemy jako off nasze przedstawienie szkolne. Superimpreza! Szkoda, że Cię tu nie ma! W załączniku trochę fotek.

Buźka

Filip

Czytała jego słowa i czuła, że dzieje się coś dziwnego. Siedziała jak sparaliżowana, raz po raz przebiegała oczyma list, żałując, że nie skasowała go przed otwarciem. Na zdjęciach widziała szczęśliwego, uśmiechniętego Filipa, mrużącego oczy w ostrym świetle słońca, na tle zabytków południowej Francji. Nawet się nie zająknął, że się tam wybiera! Co mu przyszło do głowy, żeby ją teraz nagle tak szczegółowo informować!

„Szkoda, że Cię tu nie ma!” Akurat!

A potem jej się przyśnił. Taki radosny i czuły. Przegarniał jej włosy dłonią, pochylał się, jakby chciał pocałować. Coś mówił, uśmiechał się, a ona znowu zrozumiała, że wciąż go kocha. Rano zaś wszystko dopadło ją od nowa: dawny ból i cierpienie, dotkliwe poczucie wszechogarniającego braku. Znów jej się nie chciało wstać i gdyby nie obiecała Markowi, że dotrwa do końca pierwszego etapu kursu, na pewno nie pojechałaby do centrum. Teraz wstyd było się wycofać.

Marek od razu poznał, że coś się stało.

– Wyglądasz, jakbyś wdepnęła w psią kupę – próbował zażartować, ale mu nie wyszło.

– Filip napisał.

– I to cię martwi?

– Nie chcę, żeby pisał.

– Może mu powiedz?

– A jeśli przestanie? – tłumaczyła niemal z płaczem. – Napisał taki zwykły mail, właściwie nic osobistego. Trzy zdania, kilka zdjęć i rozłupał mnie na pół. Bo z jednej strony wiem, że to nie jest facet dla mnie, i wiem, że on... On mnie nie kocha. Więc dlaczego ja tak? Dlaczego nie potrafię sobie powiedzieć: „To koniec! Daj spokój! Wyluzuj”.

– Gdyby postawił sprawę jasno, może byłoby ci łatwiej?

– Nie chcę, żeby stawiał sprawę jasno! Rozumiesz?! Chcę się łudzić, chcę mieć nadzieję, że jeszcze będzie dobrze. Jeśli mnie zostawi, nie przeżyję tego! Teraz dostaję maila raz na miesiąc, gdyby odszedł, nie będę miała nawet tego. Znów zostanę całkiem sama.

– Jesteś sama, nie widzisz?! – krzyknął. – Jesteś sama od dawna! Ale chyba lubisz ten stan. Dziewczyny są śmieszne: zaczynają od poszukiwania ideału, a kończą na znalezieniu banału. I jeszcze się tym szczycą! Kim on jest, żebyś tak przez niego cierpiała? Jakimś bogiem?! Ogarnij się trochę!

Weronika spojrzała na niego zaskoczona. Marek nigdy nie podnosił przy niej głosu. Zawsze uśmiechnięty i współczujący, istna Matka Teresa, teraz pokazał, że nie wszystko przełknie. Wydarł się znienacka, jakby to, co mówiła, trafiło w czuły punkt.

– Ty nie masz z tym nic wspólnego – powiedziała znękana. – Przepraszam. Po prostu nie mam się komu wygadać.

– To ja przepraszam. Wypadłem z roli. Przyjaciele? – Popatrzył na nią, niepewnie się uśmiechając.

– Mhm. – Kiwnęła głową, jeszcze naburmuszona, ale z wyraźnym zadowoleniem.

Jeśli Filip spodziewał się komitetu powitalnego na Okęciu, to się rozczarował. Nie pojechała z kwiatami. Dużo ją to kosztowało, bo myślała o nim już od kilku dni niemal bez przerwy. A wszystko przez głupie trzy zdania:

Hej!

Wracam w piątek, 15 sierpnia. Znajdziesz dla mnie trochę czasu? Stęskniłem się za Tobą.

f.

Tymczasem w mieście pojawiły się billboardy reklamujące nową ramówkę w telewizji, a na nich jego uśmiechnięta twarz, kadr z Dwojga w pogoni. Nawet gdyby chciała go zapomnieć, toby jej się nie udało. A nie chciała przecież. Wierzyła, że wszystko będzie dobrze. Myślała pozytywnie. Miała dobry nastrój, co rzucało się w oczy.

– Czyżby nasz książę zdobył wreszcie szklaną górę? – zastanawiał się Marek.

– Nie, ale przymierzamy się do tego – odpowiedziała Weronika, uśmiechając się zalotnie.

– Więc pewnie nie dasz się zaprosić na wycieczkę?

– Jasne, że dam. Dokąd?

– Wybieramy się na rowerach do Kazimierza.

– Oszalałeś chyba? To ze sto kilometrów!

– Zanocujemy gdzieś po drodze.

– Odpada. Zresztą nie mam roweru.

– Wypożyczę ci.

– To chory pomysł! Robię rundkę po Lesie Kabackim i już mam odciski na tyłku.

– Co za maruda! – jęczał Marek. – Zapisałem cię już i zapłaciłem za twój nocleg.

– Jak to?

– Normalnie.

– Nie wiedziałeś, czy się zgodzę.

– Ryzykowałem.

– Jesteś okropny! – udawała obrażoną, ale w jakiś sposób była mu wdzięczna. Nikomu jeszcze nie zależało tak bardzo na jej towarzystwie. – A Patrycja też będzie?

– Mam nadzieję, że nie.

– Dlaczego jej nie zaprosiłeś?

– Bo ona zawsze wszystko psuje. To co, zaryzykujesz odciski?

Wycieczka miała się odbyć w ostatni weekend sierpnia. Weronika szykowała się, jakby to była wyprawa na biegun: rower, ciuchy, prowiant, apteczka. W gorączce przygotowań odebrała mail od Filipa:

Witaj!

Sobotni wieczór w Złotych Tarasach, czyż nie brzmi kusząco?

f.

Brzmiało kusząco.

Megakusząco.

Superekstra kusząco.

Dlatego nie odpowiedziała.

Randka z Filipem na pewno nie byłaby nudna czy przewidywalna. Mogła być ekscytująca, cudowna, niezapomniana. Mogła być jedyna w swoim rodzaju. Mogła być nową szansą, pokarmem dla zbolałej duszy Weroniki. Dziewczyna doskonale o tym wszystkim wiedziała. I niczego nie pragnęła tak bardzo, jak tego właśnie spotkania. Ale gdy tylko zaczynała je sobie wyobrażać, natychmiast stawał jej przed oczyma Marek. Tak miała mu się odwdzięczyć za to, że opiekował się nią przez całe wakacje? Pewnie by zrozumiał. On wszystko rozumie. I niczego nie żąda w zamian. Powiedziałby pewnie:

„Jasne, idź tam, przecież tego chcesz”.

Powiedziałby pewnie:

„Spotkamy się jeszcze nie raz”.

Powiedziałby:

„Wiem, że o tym marzysz”.

Taka była prawda i Marek ją znał. Wiedział, że ona kocha Filipa, tęskni za nim, oddałaby wszystko za jedno spotkanie. Przyjąłby jej decyzję z uśmiechem. Zrozumiałby.

I właśnie dlatego nie mogła go zawieść.

Siedziała przed laptopem i patrzyła, jak księżyc, niczym złoty grosz, sunie w górę nieba. Próbowała znaleźć słowa, które wyjaśniłyby Filipowi jej decyzję. Chciała napisać, że ten wybór niczego między nimi nie zmienia, wciąż jest jego największą fanką, ale tę sobotę, ten jeden weekend, winna jest komuś innemu.

Żaden z nich, ani Filip, ani Marek, nie miał się nigdy dowiedzieć, jak bardzo trudna to była decyzja, jak wiele Weronikę kosztowała, jaki spór wiodła sama ze sobą, by nie sprzeniewierzyć się temu, co uważała za słuszne. Wiedziała, że każdy wybór przyniesie określony, na razie trudny do przewidzenia, skutek. Rezygnowała z towarzystwa Filipa nie dlatego, że wolała Marka, lecz z tego powodu, że Marka trudniej jej było skrzywdzić.

Tego wieczora zrozumiała, że jest dla niej kimś szczególnym. W zupełnie inny sposób niż Filip, bo przecież są tylko przyjaciółmi. Jednak był kimś bliskim. Niepokojąco bliskim. I im więcej o tym myślała, tym bardziej ją to przerażało.

Nie odpisała Filipowi. Nie chciała kłamać, nie umiała napisać, że jedzie z innym chłopakiem na wycieczkę do Kazimierza. Nie zrozumiałby. Dała sobie czas na przemyślenia. Ostatni weekend wakacji był ku temu wymarzoną okazją.

W sobotę rano pogoda była piękna, jak zwykle podczas pełni. Spotkali się na dworcu Śródmieście, skąd mieli pojechać pociągiem aż do Dęblina. Dopiero stamtąd na rowerach ruszali w kierunku Kazimierza. Nie było się więc czym stresować, chociaż to i tak niemal trzydzieści kilometrów!

Grupa liczyła około dwudziestu osób. Prawie wszyscy się znali. Widząc Weronikę, przedstawiali się sami, czasem Marek ich ubiegał, mówiąc kilka słów o jednym czy drugim. Atmosfera była typowo piknikowa, ktoś coś opowiadał, przeważnie coś śmiesznego, celował w tym Łukasz, wokół którego szybko zebrało się grono słuchaczy. Przekrzykiwali się nawzajem i wybuchali gromkim śmiechem. Nic dziwnego, że inni pasażerowie omijali ich przedziały.

Weronika i Marek siedzieli obok siebie, nieco z tyłu. Ona była trochę speszona, obawiała się też, że któraś z dziewczyn okaże się Patrycją. Bała się tej konfrontacji, bała się nieuniknionej awantury, bo tak sobie wyobrażała Patrycję: jako osobę zaborczą i stawiającą sprawy bez owijania w bawełnę.

Nowi uczestnicy wycieczki dosiadali się na kolejnych stacjach i zanim pociąg dojechał do Otwocka, grupa powiększyła się niemal dwukrotnie.

– Nie masz dziś humoru? – zapytał Marek po dłuższej chwili milczenia.

– Czemu pytasz?

– Siedzisz taka nadęta, jakbyś żałowała, że się zgodziłaś.

– Nie jestem nadęta. Może tylko trochę skrępowana. Nie znam tu nikogo.

– Nie martw się, jutro będziesz znała wszystkich. Nie wiem, czy są tego warci. – Popatrzył na uczestników wycieczki z tak wyraźną dezaprobatą, że udało mu się ją rozśmieszyć. – Nie to, co twój książę Filip.

– Przestań!

– Wszystkie swoje myśli zostawiłaś przy nim?

– Nie, ale większość – wyznała, zdumiona, jak bardzo Marek umie czytać z jej twarzy.

„Gdybyś wiedział – pomyślała – gdybyś tylko wiedział...”

Ale tego nie mogła mu powiedzieć, bo przecież miał rację. Tak, myślała o Filipie. Zastanawiała się, jak zareaguje na brak odpowiedzi z jej strony. Nawet była z siebie trochę dumna, bo po raz pierwszy to on nie doczeka się zwrotnego maila.

Piotr jej kiedyś poradził:

Sposób jest prosty: nie chcesz czekać na maila – nie odpisuj. Teraz masz przewagę, nie trać jej. Jeśli czujesz, że ktoś się od Ciebie oddala, nie goń go, bo zacznie Ci uciekać. Raczej Ty sama zamilknij, zniknij, przyczaj się. Zrobisz o wiele większe wrażenie, bardziej zaintrygujesz, niż organizując ciągłą nagonkę, której faceci bardzo nie lubią.

Nigdy nie umiała wcielić w życie tej prostej rady. Myślała, że odpisując od razu, prędzej sama doczeka się odpowiedzi. Myliła się. Prawie nigdy tak się nie działo, lecz zawsze jej niecierpliwość lub tęsknota zwyciężały.

– Jest jakaś minimalna szansa, żeby złapać z tobą kontakt? – zażartował Marek, patrząc na nią z ukosa.

– Jasne. – Sztucznie się uśmiechnęła. – Przecież tu jestem.

– Wiesz, że nie.

– Możesz mi odpowiedzieć na jedno pytanie? – zapytała w nagłym przypływie determinacji.

– Wal.

– Dlaczego to robisz?

– Co?

– Dzwonisz, zabierasz mnie do kina, na lody, na tai chi.

– Szczerze? Sam nie wiem. – Marek widowiskowo wzruszył ramionami, a Weronika, która oczekiwała wyznań i zapewnień, poczuła się rozczarowana. – Przecież nie liczę na wzajemność... – Westchnął ciężko i zrobił do niej oko.

Nie wiedziała, co o tym myśleć. Liczy na wzajemność czy nie? Jeśli nie, to w porządku, jeśli zaś tak, to czy ona ma mu wciąż powtarzać, że nie powinien?

– A ty masz strasznie niską samoocenę – dodał, niespodziewanie zmieniając temat rozmowy.

– Nieprawda! – zaprzeczyła gwałtownie.

– Myślisz sobie: „Dlaczego on chce spędzić ze mną całą sobotę i niedzielę, przecież jestem brzydka i głupia”.

– Nie myślę tak!

– Pewnie, że nie. Raczej: „Jestem taka ładna i inteligentna, mógłby mi to czasem powiedzieć”.

Trafność spostrzeżenia odebrała jej mowę.

– Nie wystarczy, że tu jesteś? – zapytał poważnie, tak poważnie, że przeszedł ją dreszcz. – Ale to dla ciebie oczywiście nic nie znaczy, prawda?

Wplątana z własnej winy w niewygodną sytuację, Weronika milczała. Nie powinna była zaczynać tego tematu. Co zresztą chciała usłyszeć? Wmanewrowała się sama, na własne życzenie i tylko do siebie mogła mieć teraz żal. Na szczęście pociąg dojeżdżał już do Dęblina i trzeba się było zająć rowerami.

Wysiedli, a po krótkiej odprawie pierwsze rowery odjechały. Przez miasto sunęli gęsiego, by nie tamować ruchu, w lesie nie dbali już o porządek. Było pięknie. Zielony baldachim liści chronił przed upałem. Każdy jechał w swoim tempie. Nikt nikogo nie poganiał, dlatego też bardzo szybko grupa rozbiła się na kilkanaście małych grupek. Niektórzy, jakby brali udział w wyścigu, co tchu popędzili do Kazimierza, inni, w tym Weronika i Marek, jechali wolno, często robiąc postoje.

– Masz już jakieś plany na przyszłość? – zagadnął, kiedy zatrzymali się, by rozprostować nogi i zjeść drugie śniadanie.

– Sama nie wiem. Coś z humanistyki. Może teatrologia? – odpowiedziała pytaniem.

– No tak... – Pokiwał głową w zamyśleniu.

– Ale mam jeszcze czas! – rzuciła szybko, jakby go chciała pocieszyć.

– Fajne studia. – Skrzywił się. – A czy przypadkiem nie są w Akademii Teatralnej?

– Przypadkiem są. Coś ci nie pasuje?

Weronika się wkurzyła. Jakim prawem on kpi z jej wyboru?

– Interesujesz się więc teatrem? – zapytał drwiąco.

– Prawem też się nie interesuję, ale jakbym powiedziała, że idę na prawo, to byłoby oczywiście w porządku?

– Przynajmniej miałabyś jakiś zawód.

– Mówisz jak moja matka.

– Studia nie powinny mieć nic wspólnego z uczuciami

– zmienił ton na łagodny.

– O co ci chodzi?

– Nie wiesz, co się stanie w ciągu tego roku. Zanim zdasz maturę, ta znajomość może być już przeszłością. To mała uczelnia, zastanów się, czy będziesz chciała wtedy codziennie spotykać go na korytarzu.

Weronika o tym nie pomyślała.

– Ktoś tu jest pesymistą? – nieudolnie próbowała zmienić temat.

– Realistą. Impulsywne wybory są dobre w supermarkecie, smak gumy do żucia czy tic taków nie ma żadnego znaczenia, kiedy jednak chodzi o przyszłość, może warto posłuchać matki?

– To moje życie i chyba mam prawo sama o nim decydować?! – Weronika wściekła się już nie na żarty.

– Jasne, zrobisz, co zechcesz – powiedział, otrzepał spodnie z okruszków bułki, wsiadł na rower i ruszył.

Weronika nie wstała. Była zła. Zamierzała nawet zawrócić i pojechać z powrotem do Dęblina. Jeśli on będzie się tak zachowywał przez cały czas, jeśli będzie jej dokuczał, zadręczał wypominaniem tego, jaka jest głupia i jak nieudolnie prowadzi swoje sprawy, te dwa cudowne dni zmienią się w jakieś cholerne rekolekcje! Nie po to uciekała z Warszawy, nie po to odmówiła sobie randki z Filipem, żeby się teraz wykłócać o prawo do życia i popełniania błędów! Marek jest gorszy od starych! Kto go upoważnił do prawienia jej morałów!

Rozejrzała się. Była sama. Ostatni rowerzysta dawno ją minął. Mogła swobodnie wybrać kierunek. Mogła wrócić do domu, nie narażając się na dalsze reprymendy. Na prawo był Dęblin, na lewo Kazimierz. Po chwili namysłu wsiadła na rower i pojechała w lewo.

Przez dłuższą chwilę nikogo z grupy nie było widać i Weronika trochę się przestraszyła. Wydawało jej się to niemożliwe. Czyżby nie zauważyła jakiegoś skrętu? Przecież nie pochowali się w lesie specjalnie jej na złość? Po kwadransie mocnego naciskania na pedały zobaczyła wreszcie Marka, opierającego się o rower. Czekał na nią.

– Wszystko w porządku? – zapytał z troską, co ją jeszcze bardziej rozsierdziło.

– Tak! – wysyczała, żałując, że jednak nie wróciła do Dęblina. Miałby za swoje! Przynajmniej trochę by się pomartwił, a tak stał i się uśmiechał!

– Całe szczęście. Już się bałem, że mi wrócisz do Dęblina!

No proszę, jasnowidz czy co? I to bezsensowne słowo „mi”!

– Jedziemy przecież do Kazimierza, prawda? Czy może plany się zmieniły? – powiedziała, udając idiotkę, bo wolała ukryć to, że istotnie, miała taki zamiar.

– Ale przecież ty nie jesteś jedną z tych humorzastych lasek, które obrażają się o byle co, prawda? – dodał przekornie.

I znów nie wiedziała, czy ma być mu wdzięczna za to stwierdzenie, czy też raczej powinna się wściec, ilekroć bowiem zaczynała wobec niego jakąś gierkę, on natychmiast bezbłędnie ją rozszyfrowywał.

„Szczerość, tylko szczerość” – napisał jej kiedyś Piotr i – co dziwne – to samo radziła jej jeszcze wcześniej babcia. Ale Weronika rzadko zdobywała się na szczerość, bo prawda zwykle okazywała się nie dość atrakcyjna; budowanie relacji na szczerości uważała za dziecięcą wręcz naiwność, a nawet głupotę. Zresztą po co być szczerym? Co daje szczerość?

– Jedźmy już! – fuknęła pod nosem, nie zamierzając potwierdzić ani zaprzeczyć. Chciała spędzić miły weekend, zwłaszcza że to koniec wakacji, a początek lęków i obaw związanych z nowym rokiem szkolnym, maturą i wyborem studiów. A tu nagle miła wycieczka przeradza się w jakąś sesję u socjologa, który udaje psychoanalityka!

– Głodna jestem! – dodała jeszcze tonem usprawiedliwienia.

Gdy dojechali wreszcie do Kazimierza, było popołudnie. Na rynku i w przyległych uliczkach tłumy turystów snuły się leniwie, poszukując jednego wolnego krzesła w kawiarni, czy choćby skrawka krawężnika, by dać odpocząć umęczonym nogom. Weronika westchnęła z goryczą.

– No, pięknie!

Odprowadzili rowery na kwaterę i wrócili w okolice rynku. Wciąż nie dało się nigdzie usiąść, kupili więc jedzenie na wynos i poszli na spacer. Zaczęli od zamku. Wdrapali się na wieżę, skąd rozciągał się przepiękny widok na miasto i płynącą w dole Wisłę. Przeszli się urokliwymi uliczkami, zaglądając do galerii i sklepików z pamiątkami, a przed wieczorem dotarli na nadbrzeże.

Chodzili sami. Nie była to szkolna wycieczka. Każdy spędzał czas tak, jak mu pasowało, zaplanowany był jedynie wspólny grill, ale nikt nikogo nie odpytywał z obecności. Po porannych sprzeczkach Marek stał się nagle miły i uroczy, wreszcie przestał grać rolę wielkiego inkwizytora.

– Kiedy przestajesz mnie wychowywać, robisz się całkiem sympatyczny – stwierdziła Weronika.

– A ty robisz się ładna, kiedy zapominasz się krzywić – powiedział i pochylił się ku niej.

Nie wiedziała, czy chce ją pocałować, może jej się tylko wydawało, ale na wszelki wypadek uchyliła się, udając, że coś przyciągnęło jej uwagę:

– Zobacz, co to? Tratwa?

– Gdzie?

– Tam, na tle tej kępy drzew. Ktoś płynie na tratwie. Obrócił głowę we wskazanym kierunku.

– Aha. Tratwa.

Chyba nie był zadowolony.

A czego się spodziewał?

Wieczorem wszyscy spotkali się w ogródku jakiegoś pubu nad Wisłą. Stoliki zamówili wcześniej, inaczej na pewno nie byłoby miejsc. Kelnerzy przygotowywali grilla, a oni, usadowiwszy się wygodnie, dzielili się dzisiejszymi wrażeniami i snuli plany na jutro.

Weronice spodobała się drobna blondynka, Aśka, która siedziała obok ze swoim chłopakiem, Stefanem. Na pierwszy rzut oka widać było, że jest fajna, i taka się okazała. Gadały o modzie, muzyce, kosmetykach, jakby się znały od dawna. Aśka się nie wywyższała, chociaż była już po drugim roku kulturoznawstwa i pracowała w Radiu Kampus. Dzięki niej Weronika nieco zintegrowała się z grupą, bo choć nikt nie zwracał na nią szczególnej uwagi, czuła się jednak obco wśród ludzi, którzy znali się od dawna.

– Często robicie takie wycieczki? – zapytała Aśkę.

– Raz na miesiąc w sezonie. Ten duży, Witek, tam siedzi, widzisz go, ten z brodą, to nasz spiritus movens.

– Kto?

– Nasz szef. On to wszystko wymyślił. A teraz to już każdy ciągnie do grupy swoją połówkę i tak rośniemy w siłę.

– Może kiedyś, za parę lat utworzymy partię polityczną? – wtrącił Stefan. – Partia ROWER, co wy na to?

– Ja jestem za! – Marek podniósł do góry dłoń, wzywając kelnera, który od kwadransa niósł colę dla Weroniki i wciąż nie mógł dotrzeć do ich stolika. – Pójdę go pogonić. Przepraszam! – powiedział, wstając.

– Nie jestem połówką Marka – Weronika uznała za stosowne wyjaśnić.

– Nam to nie przeszkadza. Możesz być jego siostrą, kuzynką, nawet babcią. Zasada jest taka, że nie zapraszamy ludzi nudnych i trącących żenadą. Więzy pokrewieństwa nas w zasadzie nie interesują.

– A znacie może Patrycję? – zaryzykowała Weronika, widząc, że Marek wciąż czeka przy barze.

– Ja nie, a ty, Stefan?

– Nie znam żadnej Patrycji, a kto to?

– Myślałam, że ktoś z waszej grupy, że ją znacie – odrzekła Weronika. – Zresztą nieważne.

Siedziała tu, w zatłoczonym pubie nad Wisłą w upalną, letnią noc i próbowała się dowiedzieć czegokolwiek o tej dziewczynie! Co ją obchodzi jakaś Patrycja?! Spojrzała na Marka przeciskającego się między stolikami. Niósł w uniesionych dłoniach szklanki i colę, bo ona nie lubi piwa. Przypomniała sobie, jak dwukrotnie pochylał się w kierunku jej policzka i jak dwukrotnie mu uciekła.

„Odbiło mi?! Chyba nie jestem o niego zazdrosna? Przecież to nie jest mój chłopak!” – pomyślała i przygryzła wargi.

Nocleg w schronisku był noclegiem tylko z nazwy. Właściwie nikomu nie chciało się spać. Siedzieli do czwartej rano w pubie, potem poszli na spacer. Kiedy po piątej wrócili, padli jak nieżywi na swoje łóżka. Sala była duża, kilkanaście łóżek i tylko na dwóch jacyś osobnicy płci męskiej, przerzuceni w poprzek, słodko pochrapywali. Weronika była zadowolona z takiego obrotu sprawy. Nie życzyła sobie żadnej więcej intymnej sytuacji z Markiem. Obydwoje byli w innych związkach, po co to psuć? Jego przyjaźń całkowicie ją zadowalała.

Ubrani, usiedli na swoich łóżkach.

– Opowiem ci baśń, chcesz? – zaproponował Marek.

– Chcę – wyszeptała i położyła się na kocu, zaledwie zdjąwszy buty.

– Mogę usiąść obok?

– Tak – odpowiedziała wbrew sobie i posunęła się nieco, by zrobić mu miejsce.

Przycupnął na brzegu jej łóżka i uniósł głowę, jakby szukał natchnienia.

– Była sobie rudowłosa dziewczynka o zielonych oczach.

– Nie mam rudych włosów! – zaoponowała.

– A jakie?

– Myszate.

– Była sobie myszata maruda o zielonych oczach. Tak lepiej?

– Tak.

– I nie przerywaj!

– Zapytałeś.

– Nie przerywaj, jeśli chcesz dotrwać do puenty, bo spać mi się chce i nigdy nie skończę.

– Dobrze.

Spojrzał na nią groźnie. Zachichotała.

– Ustaliliśmy już, że była ruda.

– Myszata.

– Ruda-maruda. O pięknych, zielonych oczach. Oczywiście ona o tym nie wiedziała. Gdyby wiedziała, byłaby pewnie znudzoną powodzeniem księżniczką. Jedną z wielu. Ale ona, w poczuciu straszliwej krzywdy, jaką wyrządziło jej życie, nie wychodziła z zamku swego ojca księcia, zbudowanego na wysokiej szklanej górze. Nawet nie zbliżała się do okna, w obawie, że ktoś mógłby ją zobaczyć, taką brzydulę. Bo uważała, że jest brzydka. Brzydka i głupia. Bała się, że kiedy ludzie poznają prawdę, będą się z niej naśmiewać, pokazywać ją sobie palcami i szydzić. Myślała, że ludzie są piękni i dobrzy. Wiesz dlaczego? Bo sama taka była.

– Nie była – sprzeciwiła się sennie Weronika.

– I ciągle się wszystkim zamartwiała. Martwiło ją, że chmura zakryła słońce, że w dalekim kraju wybuchła wojna, że mały ptaszek złamał skrzydło. Siedziała w kąciku swego pokoju, którego okno wychodziło na drogę, nuciła coś pod nosem, a w wolnych chwilach obgryzała paznokcie.

– Nie obgryzam paznokci, ale mów... – wyszeptała przez sen i odwróciła się na bok.

– Obok pałacu przejeżdżał piękny rycerz z odległego kraju – ciągnął Marek, po czym przerwał na dłuższą chwilę. Patrzył na Weronikę, jak spokojnie oddycha przez sen, i zastanawiał się, czy nie powinien tu zakończyć. – Rudowłosa ukradkiem wyjrzała przez okno. Promień słońca padł na lusterko, które trzymała w dłoni, odbił się od niego i na moment oślepił rycerza, a ten spojrzał w kierunku okna. Wtedy rudowłosa zobaczyła jego twarz. Jeden rzut okiem wystarczył, by rycerz skradł jej serce. Ale on jej nawet nie widział, bo i tym razem kryła się w cieniu. Odjechał więc piękny rycerz na drugi koniec świata, by zabić ostatniego żywego smoka i okryć się chwałą, a ona została ze zranionym sercem. Dookoła szklanej góry rozciągały się zielone łąki. Młody pasterz codziennie przyganiał tam swoje owce. Rudowłosa często je widziała. Były jak małe chmurki odpoczywające w trawie. Nigdy jednak nie zwróciła uwagi na pasterza. Nie wiedzieli o swoim istnieniu. On był dla niej tylko dużym, czarnym kapeluszem, który ktoś zgubił na łące. Ona dla niego – tęsknym śpiewem, spływającym po murach wieży i budzącym jego serce z uśpienia. Mijały dni, tygodnie i miesiące. Pasterz znalazł kiedyś w trawie złotą nić. Owinął ją w liść chrzanu i schował głęboko do kieszeni. Był to włos księżniczki, lecz pasterz o tym nie wiedział, dla niego była to piękna, połyskująca w słońcu nitka. Znalazł jeszcze dwie takie same. By mieć je zawsze przy sobie, zaszył je w poły kubraka. I znów mijały miesiące. Na zamku ogłoszono turniej rycerski. Rycerz, który zwyciężyłby wszystkich w uczciwej walce, miał zaszczyt pojąć za żonę jedną z trzech córek księcia. Bo musisz wiedzieć, że były trzy księżniczki: najstarsza – brunetka, średnia – blondynka i najmłodsza – rudowłosa. I pojawił się na zamku piękny rycerz, który skradł serce rudowłosej. Pokonawszy ostatniego smoka, wrócił z końca świata, by wziąć udział w turnieju. Rudowłosa bardzo się bała, że coś mu się stanie, że inny rycerz go pokona, wbijając miecz w jego serce, i że ona tego nie przeżyje. Jednak piękny rycerz zwyciężył i to on wbił miecz w serce rudowłosej, bo wybrał za żonę jej siostrę – blondynkę. Od tego wydarzenia rudowłosa postanowiła już nigdy nie opuszczać wieży. Pasterz zrozumiał to od razu następnego ranka, bo z wieży spływał nie tęskny, łagodny śpiew, jak dotychczas, lecz potok rzewnych, kryształowych nut, mówiących o bólu, zawodzie i cierpieniu. Księżniczka śpiewała, płacząc. Pasterz zbierał do kieszeni rozsypane w trawie kryształowe koraliki, a potem rozpruł poły kubraka i nanizał je na złote nitki. Ten piękny naszyjnik zawsze nosił przy sobie. Aż kiedyś śpiew płynący z wieży całkiem umilkł. Pasterz przez cały dzień przyglądał się oknu. Następnego dnia na zamku ogłoszono, że rudowłosa księżniczka jest bardzo chora, kolejnego zaś, że żaden z medyków nie zna przyczyny jej cierpienia ani lekarstwa, które mogłoby uśmierzyć ból córki księcia i wyleczyć ją z tajemniczej choroby. Pasterz udał się na zamek i poprosił o wysłuchanie. Za przywilej zobaczenia rudowłosej ofiarowywał przepiękny, kryształowy naszyjnik. Książę wyraził zgodę. Rudowłosa była umierająca. Pasterz usiadł przy niej i wyjął z kieszeni kubraka fujarkę, której nie używał od dawna, od kiedy po raz pierwszy usłyszał głos księżniczki. Zagrał jej piosenkę, którą śpiewała, zanim piękny rycerz poślubił jej siostrę. Po kilku minutach rudowłosa ocknęła się. Spojrzała na pasterza.

„Kim jesteś?”, zapytała. „Jestem tylko czarnym kapeluszem wędrującym po zielonej łące pośród kłębiastych chmurek, moich owiec. Przyniosłem ci prezent”, odpowiedział i wyjął z kieszeni kryształowy naszyjnik na złotej nici.

Rudowłosa spojrzała na naszyjnik, w którym promienie słońca obudziły wszystkie kolory tęczy, i przyjrzała się pasterzowi.

„A więc jesteś tym czarnym kapeluszem? Nie wiedziałam, że ktoś się pod nim skrywa”. „A ty jesteś tym tęsknym głosem z wieży? Nie wiedziałem, że jesteś taka piękna”.

„Nie jestem piękna. Rycerz wybrał moją siostrę”. „Rycerze są ślepcami. Mają wzrok zepsuty przez siarkę z oddechu smoków. Mają serca twarde jak kamienie i nigdy ich dla nikogo nie otwierają. Nie żałuj rycerza, ja będę cię kochał zawsze. Od tej pory będę chodził pod twoją wieżą i czekał, kiedy dla mnie zaśpiewasz. Jestem zaledwie biednym pasterzem i nie mogę prosić o twą rękę, ale gdy tylko wyjrzysz przez okno, zobaczysz mnie tam, na łące, i jeśli zechcesz, możesz do mnie zejść. Za łąką płynie rzeka, a na jej drugim brzegu rośnie las”. „Nigdy tam nie byłam”, westchnęła rudowłosa. „Będę na ciebie czekał”, obiecał pasterz i odszedł, by wrócić na łąkę, do swych owiec, księżniczka zaś została z kryształowym naszyjnikiem w dłoni. Promienie słońca wpadały do komnaty i podskakiwały na kryształach, a potem tańczyły na podłodze i suficie...

Ktoś otworzył drzwi i do sali ze śmiechem wtoczyła się wesoła grupka. Marek szybko wstał, zabierając ze swojego łóżka koc, przykrył nim śpiącą Weronikę i pochylił się, by pocałować ją na dobranoc, ale ona akurat przekręcała się na drugi bok, spojrzał więc tylko na nią i wyszedł z pomieszczenia.

Była szósta rano.

Koło dziesiątej zrobiło się nagle głośno. Weronika musiała się przez chwilę zastanowić, gdzie jest. Usiadła. Większość łóżek była już pusta. Na niektórych zmęczeni uczestnicy wczorajszej zabawy łapali jeszcze skąpe resztki snu, ale już Witek, capo di tutti capi, szedł od jednego do drugiego posłania i bez pardonu zdzierał z maruderów przykrycia. Przerażona tą perspektywą, Weronika zerwała się na równe nogi.

Zdziwiła się, widząc, że łóżko Marka jest puste. Nie spotkała go na korytarzu, może był w łazience? Umyła się i zmieniła ubranie. Wciąż go nie było. Wyszła przed budynek.

Siedział na ławce, a obok stała torba ze świeżymi drożdżówkami. Popijał jogurt z plastikowego kubka i miał śmieszne, mleczne wąsy. Wskazał jej miejsce obok siebie.

– Śniadanie na ławce?

Weronika poczuła, że jest strasznie głodna.

– Chętnie.

– Jedziecie czy zostajecie? – zapytał Witek, wychodząc ze schroniska.

– Jedziemy! – krzyknęła z zapałem, popijając jogurt i odgryzając duży kawałek drożdżowego rogalika.

– A twoje odciski? – zainteresował się Marek.

– Jak się kończy ta bajka? – zapytała z pełnymi ustami. – Bo jakoś...

– Zanudziłem cię?

– Przepraszam, ale byłam strasznie zmęczona.

– Nie tłumacz się. Zasnąć przed końcem... Co za hańba dla autora!

– Kto jest autorem?

– Jakiś klasyk, już nie pamiętam. Chyba Francuz.

– A nie ty przypadkiem? Wydawało mi się, że improwizujesz.

– Dzięki! – Wybuchnął śmiechem, chyba nawet szczerym. – Myślisz, że jestem jej autorem? Duży komplement. Powiem to mojej babci przy okazji.

– Ładnie opowiadasz. Poznam kiedyś zakończenie?

– Zależy, jak bardzo chcesz. Więc jedziemy? Jesteś pewna? A może wolisz się poopalać?

– Nie, jedźmy, tylko dopiję jogurt.

Wyruszyli z miasta i wkrótce zagłębili się w wąwozach i lasach. Większość grupy została w Kazimierzu, odsypiając wczorajszą nieprzespaną noc. Ale Weronika nie żałowała swego wyboru. Piękne krajobrazy rekompensowały jej zmęczenie, a senność szybko minęła. Wrócili do Kazimierza na obiad. Znowu był problem ze znalezieniem wolnego miejsca, ale nie przejmowali się tym. Kupili w jakimś barku danie na wynos i poszli nad Wisłę. Mieli jeszcze w planie wycieczkę promem do Janowca.

Czekając w kolejce po bilet na prom, Weronika poczuła wibracje swojej komórki. Wyjęła telefon z kieszeni. Ze zdziwieniem stwierdziła, że ma trzy nieodebrane SMS-y. Jeden był od mamy, normalka:

WSZYSTKO W PORZĄDKU? MARTWIMY SIĘ.

Oczywiście wczoraj zapomniała się do nich odezwać, co za pech!

JASNE. JASNE ;) – napisała w odpowiedzi.

Dwa inne były z nieznanego numeru. Nadane wczoraj, jeden o osiemnastej:

CZEKAM W ZT

drugi o dwudziestej:

SAM W KINIE. JAKIŚ KOSZMAR

A więc to Filip...

Trzymała telefon w dłoni i nie wiedziała, co zrobić: skasować SMS-y i stracić numer Filipa czy odpisać, wymyślając jakąś bajeczkę. Marek spostrzegł jej zamyślenie.

– Jakiś problem?

– Nie. – Zawahała się. – Rodzice pytają, czy wszystko w porządku.

Ale wystarczyło, żeby na nią spojrzał.

– To im odpisz – powiedział i zrozumiała, że już wszystko wie.

– Jasne.

Od tej pory coś się zepsuło. Nie umiała już odnaleźć nastroju beztroski i radości, który towarzyszył jej wczoraj. Siedziała na ławce, zamyślona i smutna, patrzyła, jak prom posuwa się wolno ku przeciwległemu brzegowi Wisły, i chciało jej się płakać. Powodem był koniec wakacji i to, że wszystko, co się wydarzyło w ciągu tych dwóch wspaniałych dni, trzeba zamknąć w albumie ze zdjęciami, raz na zawsze pogrzebać i długo nie wracać pamięcią do tych chwil.

Trzeba sobie powiedzieć jasno – bycie przyjaciółką Marka przestało jej odpowiadać.

– Coś się stało? – pytał raz po raz, ale nie umiała wyznać mu prawdy.

Zresztą po co? Wyrwali się na tę wycieczkę sami, ale sami nie są. Jest Filip, jest Patrycja i nikt nie proponuje, by to zmienić, trzeba więc wrócić do Warszawy, jak gdyby nigdy nic.

Czy coś się stało?

Nie.

Więc o co chodzi?

To było okropne uczucie. Po raz pierwszy miała wrażenie, że komuś na niej zależy. Naprawdę zależy. Nawet wtedy gdy robi jej awanturę za awanturą, to nie po to, żeby się czepiać. Przez dwa krótkie dni poznała, jak to jest, gdy ktoś się troszczy, okryje kocem, przyniesie bułki, gdy wyczytuje z oczu, jaki ma się nastrój. I wszystko rozumie.

„Dlaczego on mi to zrobił? Nie chcę znów być nieszczęśliwa!” – biła się z myślami. „Przyjaciele? Przyjaciele się tak nie zachowują! Nie są czuli, nie opowiadają baśni, nie chcą cię pocałować. Przyjaciele są beztroscy, żartują, śmieją się, nie patrzą ci w oczy tak, że chcesz umrzeć na miejscu. Ale dam radę. Przecież nic się nie stało. Na szczęście jeszcze nic się nie stało”.

To była trudna decyzja i Weronika dojrzewała do niej przez całą drogę powrotną, kiedy jednak wysiedli na dworcu

Warszawa Śródmieście, powiedziała to, co sobie przez ten czas ułożyła, z całkowitym przekonaniem i nawet przez jedną chwilę głos jej się nie załamał:

– To była superprzygoda. Ale nie spotykajmy się więcej.

Zatkało go. Zbladł, wbił w nią wzrok, jakby chciał ją zmusić do zmiany decyzji, przygryzł wargi. W jego oczach pojawiło się przerażenie, ale mogło jej się tylko wydawać.

– Na pewno? – zapytał, liczył chyba na to, że Weronika w ostatniej chwili zmieni zdanie.

– Tak! – potwierdziła szybko, suchym i twardym głosem.

– Jak chcesz – rzucił oschle. – Odwieźć cię do domu?

– Nie.

Nie pytał już o nic, nie dociekał, nie prosił. Odszedł wolno, nie obejrzał się nawet, a ona została, patrząc w ślad za nim. Nie mogła się ruszyć z miejsca ani uwierzyć, że to wszystko dzieje się naprawdę.

Filipowi nie odpisała.

„Muszę się jakoś pozbierać. Muszę uporządkować swoje sprawy. Zresztą, co tu jest do uporządkowania?” – myślała w pierwszą sobotę września, zwinięta na łóżku, z egzemplarzem Zmierzchu przyciśniętym do piersi. Za oknem padał deszcz, tuż ponad koronami drzew wisiały ciemne chmury. Było ponuro, zimno i zniechęcająco, jak w listopadzie. Niby wciąż trwało lato, ale chyba odpuściło już sobie i przeniosło się do cieplejszych krajów. W dodatku rok szkolny dopiero się zaczął i wszystkie jego atrakcje były wciąż przed nią: mnóstwo nauki, testów, marudzenia nauczycieli, cały szkolny stres, który tak skutecznie zabija chęć do życia.

Weronika nie mogła uwierzyć, że niecały tydzień temu, w niedzielę wieczorem, powiedziała Markowi, że już się nigdy nie spotkają. Wydawało jej się, że wieki minęły od tego czasu. Ciągle o nim myślała i zastanawiała się nad przyczynami swojego zachowania. Dlaczego to zrobiła? Dlaczego chciała się z nim rozstać. Chciała? Naprawdę? Może to był klasyczny krzyk bólu, prośba o to, by się bardziej zaangażował, żeby zerwał z Patrycją, żeby...

Nawet przed sobą nie umiała się zdobyć na szczerość. Marek powinien sam się domyślić, wiedzieć, czego ona chce. Powinien uprzedzić jej pragnienie, jak wtedy, w Kazimierzu, gdy czekał na ławce z bułkami. Ale usłyszawszy: „Nie”, potraktował jej słowa poważnie. I odszedł.

Nie narzucał się, nie błagał.

Nie pisał, nie prosił.

Zniknął.

Czy naprawdę tego chciała? Może tylko próbowała rozluźnić jego związek z tamtą? Zawalczyła o niego w głupi sposób i straciła wszystko. Dlaczego nie zapytał? Dlaczego nie dociekał przyczyny? Dlaczego tak łatwo zrezygnował?

Od tamtej pory nie zobaczyła go ani razu w metrze, choć wiedział przecież, którym jeździ, i mógł z łatwością znaleźć się na peronie w tym samym czasie. Nie zrobił tego. Może też poczuł, że rodzi się między nimi coś, na co i on nie powinien sobie pozwolić? Widać uznał jej decyzję za słuszną. Ale nie zawsze łatwo się pogodzić z tym, co słuszne.

Weronice było bardzo trudno.

Pilotowy odcinek Dwojga w pogoni telewizja wyemitowała w pierwszy środowy wieczór września i wyglądało na to, że narodził się nowy hit. Dziewczyny z klasy podczas przerw paplały tylko o Filipie. Wszędzie go było pełno. Na billboardach i w internecie. Różne Pudelki, Kozaczki i Ściemy non stop publikowały jego zdjęcia w rzekomo intymnych sytuacjach. Tak naprawdę to podpisy wyglądały na mocno naciągane, a w samych fotografiach trudno się było dopatrzyć jakiejkolwiek sensacji. Bo czy sensacyjnym można nazwać fakt, że robił zakupy w centrum handlowym? Albo że stojąc na czerwonym świetle, zerknął w lusterko?

Ale to właśnie z internetu Weronika czerpała wiadomości o Filipie: podobno kręcił już nowy film i wszystko wyglądało tak pięknie.

Ona sama zaś starała się godnie grać swą rolę podwójnie porzuconej. Kiepsko jej to wychodziło. Gdyby się dobrze zastanowiła, być może odkryłaby prostą prawdę, kto kogo porzucił. Filip się nie odzywał, prawdopodobnie obrażony za ostentacyjne lekceważenie. Miał prawo, choć przecież on częściej nie odpowiadał na jej maile niż ona na jego.

Marek... Cóż, właściwie to od początku nie miało szans, więc może lepiej, że tak się stało? Ale rozsądne tłumaczenia w niczym nie zmniejszały bólu, samotności, urażonej dumy i żarzącego się wciąż pragnienia, by być kochaną. To wszystko w Weronice rosło i rosło, doprowadzając ją do obłędu.

Gdyby nie matura, pewnie nie dawałaby rady nawet wstać z łóżka. Tylko matura ją jeszcze dyscyplinowała. Musiała poważnie przygotować się do egzaminów, jeśli chciała dostać się na studia. Na jakiekolwiek studia. Nie było zmiłuj. Nie chciała rodziców naciągać na prywatną uczelnię, trzeba było osiągnąć taki wynik, żeby mieć szansę na uczelni państwowej.

Weronika liczyła na to, że kucie, rozwiązywanie testów i kursy przygotowawcze odciągną jej myśli od ponurych spraw osobistych. Teraz nie było na nie czasu, musiała się zmobilizować.

Tak się jednak nie stało. Pod koniec września dziewczyny z klasy odkryły, że Filipa można na żywo zobaczyć w Teatrze Collegium Nobilium. Zapaliły się do tego pomysłu. Weronika miała opory, ale ostatecznie również postanowiła pójść. Znała przedstawienie, ale tu liczyła się raczej integracja z grupą. (Bzdury! Nie oszukujmy się, też chciała go zobaczyć).

Właściwie był stworzony na wschodzącą gwiazdę. Nadawał się do tej roli, jak mało kto: przystojny, dowcipny, inteligentny, wszystko mu się udawało, udzielał świetnych wywiadów i fantastycznie wyglądał na zdjęciach. Doskonały kandydat na dziewczęcego idola. Miał już, rozsiane po całej Polsce, liczne nastoletnie fanki, które swymi zachwytami rozgrzewały fora internetowe. Ciekawe, czy się zmienił? Czy jest wciąż tym samym wesołym chłopakiem, jakiego pamiętała z pociągu do Wrocławia? Nigdy nie wątpił w swoją dobrą passę i – jak widać – miał słuszność.

Tym razem Weronika uważniej oglądała przedstawienie. Gra Filipa była niewymuszona, jakby się urodził do tej roli

– lekkiej i pełnej uroku. Jej serce, chcąc nie chcąc, zabiło mocniej. Natychmiast poczuła znajomą suchość w ustach, przypomniała sobie jego pocałunki pod rozłożystymi kasztanami Ogrodu Saskiego i zapragnęła, by znowu ją obejmował, by całował, by mogła omdlewać w jego ramionach.

Za późno. Wiedziała doskonale, że to tylko marzenia, że nic już nie da się naprawić, a tym bardziej nikt nie cofnie czasu do tej chwili, kiedy wszystko było jeszcze możliwe. Zresztą, czy kiedykolwiek było możliwe? Czy jest aż tak głupia, by myśleć, że w realnym życiu zostaliby kiedykolwiek parą?

A przecież był taki czas... i to całkiem długo, kilka miesięcy. Co prawda stanowili raczej parę wirtualną, ale ona to przeżywała naprawdę. Kochała go i – jakie to głupie!

– znów gotowa była pokochać.

W przerwie dziewczyny paplały tylko o Filipie. Planowały zaczekać na niego po spektaklu, by dał im choć swój autograf. Niektóre się rozmarzyły (Karolina zawsze była największą marzycielką) i postanowiły zrobić sobie z nim zdjęcie. Weronika nie dziwiła się im. Filip roztaczał wokół siebie jakąś magiczną aurę. Chciało się na niego patrzeć i chciało się przebywać w jego towarzystwie. Na nią samą też to działało.

Wciąż działało.

Po zakończonym przedstawieniu dziewczyny czekały w szatni. Wydelegowały Magdę, by poszła za kulisy z prośbą, aby Filip wyszedł do nich, zanim opuści teatr. Zgodził się i pojawił się niemal natychmiast. Uśmiechnięty, wciąż w charakteryzacji, świetnie się czuł w tłumie piszczących fanek. Podpisał kilkanaście zdjęć, zrobił minę do każdego telefonu komórkowego, którym go chciały sfotografować. Nawet jeśli go to drażniło, nie dał ani jednym mrugnięciem poznać po sobie, że coś jest nie tak. Bawił się równie dobrze jak one. Weronika obserwowała to, stojąc z boku. Nie zamierzała mu wchodzić w pole widzenia. Nie zamierzała się natrętnie przypominać.

Nie planowała tego, co się stało potem.

Czekała na dziewczyny, ponieważ miały razem wracać do domu. Wokół Filipa zbił się mały tłumek, bo jeszcze kilka obcych dziewczyn, widząc, co się dzieje, skorzystało z okazji, by go poznać. Patrzyła na niego ze zbolałym sercem. Był taki obcy. Paradoksalnie: im bardziej należał kiedyś do niej, im więcej o nim wiedziała, im więcej ich wtedy łączyło, tym mniej mogła teraz myśleć, że coś się kiedyś jeszcze może między nimi zdarzyć.

Dlatego zazdrościła tym wszystkim dziewczynom, których wyobraźnia nie znała granic. Mogły sobie marzyć do woli, układać najbardziej fantastyczne scenariusze i żaden z nich nie był niemożliwy do zrealizowania.

Jej nie pozostało już nic.

W pewnym momencie Filip zwracając się do którejś z dziewcząt, zauważył i Weronikę. Uśmiechnął się jeszcze do zdjęcia, podpisał na jakimś świstku papieru, po czym powiedział:

– Przepraszam! – i mijając zawiedzione fanki, podszedł wprost do niej. – Weronika? – zapytał, jakby nie wierzył własnym oczom.

– Cześć! – wyszeptała i wbiła wzrok w podłogę.

Nie miała nawet siły, by się uśmiechnąć. Serce waliło jej tak mocno, że czuła je nawet przez bluzkę. Gdyby nie to, pomyślałaby, że jest sparaliżowana.

– Witaj! Co tu robisz? – zadał najgłupsze w świecie pytanie.

– Przyszłam z koleżankami – odpowiedziała zgodnie z prawdą, ale wyglądało to na jakiś idiotyczny, naprędce wymyślony pretekst.

– Poczekasz na mnie? Proszę! Poczekaj dziesięć minut! Tylko się przebiorę i rozcharakteryzuję, zgoda?

– Dobrze. – Kiwnęła głową, z niechęcią myśląc o tym, że zaraz się będzie musiała ze wszystkiego tłumaczyć dziewczynom, że trzeba szybko wymyślić jakieś dobre kłamstwo, bo nie miała najmniejszego zamiaru opowiadać im prawdy o swojej znajomości z Filipem.

– Pamiętaj, obiecałaś! – krzyknął w biegu i nie zważając na jęki i błagania tych, które nie zdążyły się z nim sfotografować, pobiegł do garderoby.

Żeby im nie patrzeć w oczy, Weronika podała szatniarce numerek. Dzięki temu stanęła do wszystkich tyłem, jednak długo to nie trwało.

– Ty go znasz?! – zapytała zdziwiona Dominika.

– Poznaliśmy się kiedyś. Dawno temu.

– Dlaczego nie powiedziałaś? Pamiętacie to zdjęcie?! A nie mówiłam, że to ona?! To byłaś ty, na tym bankiecie? Powiedz, jaki on jest? Naprawdę taki, no wiesz, taki... – zasypały ją pytaniami.

Weronika miała zamęt w głowie. Najchętniej nie rozmawiałaby z nimi w tej chwili. Nigdy nie była duszą towarzystwa, nie czuła się dobrze, kiedy koncentrowała się na niej uwaga wszystkich, nie wiedziała, jak się zachować, szybko traciła zimną krew i wpadała w panikę.

– Nasze mamy się znają – podała wreszcie pierwsze wyjaśnienie, jakie wpadło jej do głowy, nie było absolutnie niemożliwe i żadna na pewno nie zechce tego sprawdzać.

To je na szczęście zadowoliło.

Gdyby powiedziała prawdę, mogłaby mieć problem.

Filip wyszedł po kilkunastu minutach. Dziewczyny wciąż trwały na posterunku i Weronika pomyślała, że trudno będzie się ich pozbyć. Na szczęście Filip parkował tuż przed budynkiem. Wsiedli do samochodu i zanim odjechali, on pochylając się w prawo, pocałował ją w policzek.

– To twoje kumpele?

– Koleżanki z klasy.

– Mówiłaś im o mnie?

– Nie.

Weronika czuła na plecach zawistne spojrzenia dziewczyn, ale nie to było teraz najważniejsze.

– Dokąd pojedziemy? – zapytał Filip. – Chcesz zobaczyć, jak mieszkam?

Powiedział to tak lekko i naturalnie, jakby nie było w tym nic dziwnego, jakby nie pojawił się w jej życiu z jakiegoś niebytu i jakby oboje czekali na to od dawna.

– Tak – przyznała cicho.

Chciała i nie chciała jednocześnie. Zupełnie nie była przygotowana na taki obrót sprawy. Myślała, że nie zamienią ze sobą choćby słowa. Chciała wracać na Ursynów, czując taką pustkę jak wcześniej. Nie widzieli się od bardzo dawna. On nie pisał. Wszystko było takie dziwne i nieoczekiwane. Sprawy znowu się skomplikują.

– Ale najpierw coś zjedzmy, bo w domu nie mam nic. Dosłownie nic. I umieram z głodu. – Spojrzał na nią. – Jesteś smutna?

– Nie.

– Zła?

– Nie.

– Spięta?

– Tak.

– Czemu? – zapytał, jakby niczego nie rozumiał. – Gniewasz się na mnie?

– Nie.

– Nie przyszłaś wtedy.

– Nie mogłam.

– Nie odpowiadałaś na moje SMS-y.

– Tak wyszło.

Nie pytał o nic więcej. Nie robił jej wyrzutów. Był rozluźniony, radosny, swawolny. Zachowywał się jak gimnazjalista podczas pierwszych wagarów. Żartował z jej koleżanek, trochę podśmiewał się ze swojej sławy i z siebie samego. Wydawał się szczęśliwy. Ani przez chwilę nie pomyślała, że jest tego powodem.

Dojechali do Świętokrzyskiej i weszli do narożnego baru. Nazywał się TI AMO. Weronika uśmiechnęła się krzywo. Usiedli. Filip zamówił pizzę. Wciąż patrzył jej w oczy. Ledwo wytrzymywała to spojrzenie. Uciekała ze wzrokiem po kątach, bała się, że on wyczyta zeń całą z trudem ukrywaną prawdę.

– Ciągle jesteś spięta.

– Będę musiała niedługo wracać do domu.

– Odwiozę cię.

– Więc odniosłeś sukces... – wyrzuciła wreszcie z siebie to, co już dawno chciała mu powiedzieć, do czego przymierzała się w myślach co najmniej od miesiąca. Nie było długie, nie było zbyt mądre: Odniosłeś sukces. Dopiąłeś swego.

– Tak. – Pokiwał głową w zamyśleniu. – Dzięki tobie.

– Jak to? – nie rozumiała. W żaden sposób się przecież do tego nie przyczyniła. Nawet się trochę denerwowała, że podczas zdjęć do serialu nie miał prawie wcale czasu. Zaniedbywał ją i nawet za to nie przeprosił.

– Jesteś moim talizmanem – oznajmił nieoczekiwanie.

– Co ty mówisz?! – coraz bardziej się dziwiła.

– Byłaś ze mną wtedy, pamiętasz? Przyniosłaś mi szczęście.

Mógł sobie darować tę tandetną zagrywkę! Nawet ktoś tak mało rozgarnięty jak ona, nie da się kupić takim tanim komplementem.

– E tam! – Machnęła ręką. – Sam w to nie wierzysz.

– Wierzę. Twoje dziewczyny zatkało, co? Były w szoku?

Przestraszyła się.

– Ale ty chyba nie dlatego? Nie, żeby zrobić ten cały cyrk...?

– Skąd! Strasznie byłem zdziwiony, że stoisz tam w kącie, jak niegrzeczny przedszkolak, i boisz się nawet podnieść na mnie wzrok.

– Wcale się nie bałam!

– Wreszcie jakaś reakcja, bo już myślałem, że ktoś cię w wakacje podmienił. Smakuje ci? – zapytał, widząc, że ona prawie nie je.

Skrzywiła się tylko.

– Trochę za późno na kolację.

– Chcesz wracać do domu?

– Tak – rzekła, bojąc się tego, co mogłoby się stać. Wciąż nie była na to gotowa.

– Ale spotkasz się jeszcze ze mną?

– Jasne. Kiedy tylko zechcesz. Pewnie i tak nie będziesz miał czasu – dodała, siląc się na dowcip.

Powiedziała to! Powiedziała na głos, i nie płacząc. Nawet dość obojętnie, jakby jej wcale nie zależało. I – co ważniejsze – on tak właśnie to odczytał.

– Mam trochę. Kino? Lody? Przejażdżka?

– Dlaczego to robisz? – zapytała sucho, patrząc mu prosto w oczy. – Nie lituj się nade mną. Dam sobie radę.

Spojrzał na nią. Odłożył sztućce i usiadł obok. Nachylił się i powiedział jej szeptem do ucha:

– Wiem. A teraz pójdziemy do mnie, dobrze? Zdrętwiała.

Była jak zahipnotyzowana. Szła obok niego. Szła do niego. Absolutnie świadoma, co może się stać i co na pewno się stanie. A jednak, mimo paraliżującego lęku, szła z radością. Chciała tego. Pragnęła od dawna. Nie wiedziała, co się dzieje. Cały świat przestał nagle istnieć, byli tylko oni i ta noc.

Filip wyczuł jej napięcie. Szli wolno, w milczeniu.

Wynajmowane przez niego mieszkanie znajdowało się w jednym z bloków osiedla Za Żelazną Bramą. Z okien dziewiątego piętra można było zobaczyć niemal całe miasto.

– Piękny widok.

– Aha – powiedział tylko.

Stał za nią i muskał ustami szyję Weroniki. Podobało jej się. Bardzo. Jęknęła cicho. Odwrócił ją do siebie i zaczął całować. Było cudownie. Euforycznie. Zupełnie jak wtedy, w Ogrodzie Saskim, który zresztą rozciągał się niemal pod oknami.

Weronika przestała myśleć o powrocie do domu. Pozwalała się rozbierać. Jedna po drugiej, części garderoby spadały na podłogę, a oni wciąż się całowali. Głaskał jej nagie plecy. Czuła ciepło jego dłoni.

– Masz taką gładką skórę – szeptał.

Był czuły i delikatny. Nie zrobił ani jednego nagłego ruchu. Nie powiedział ani jednego zbędnego słowa. Tysiące myśli przelatywało jej przez głowę, w tym ta jedna, najważniejsza: żeby go uprzedzić. Powinien to wiedzieć. Nie umiała jednak zdobyć się na odwagę i znaleźć odpowiednich słów. On tymczasem prowadził ją w stronę łóżka.

Omdlewała w jego ramionach. Chciała zastygnąć tak na całą wieczność. Była oszołomiona, ale spokojna i czuła się bezpiecznie. Nie wstydziła się i nie bała. Ufała mu.

On oderwał się od niej na chwilę i poszedł do łazienki. Weronika zakopana w pościeli, czekała, drżąc. Kiedy wrócił, był całkiem nagi. Spojrzała na niego błagalnie:

– Filip... To głupie, ale... Ja jeszcze nigdy... Rozumiesz?

– Wciąż jesteś dziewicą? – zapytał. Nie było w jego głosie zdumienia, nie było ironii, niezdrowej ciekawości czy politowania.

– Tak.

Ukląkł przy łóżku. Spojrzał na nią, jakby była małą dziewczynką, którą układa do snu. Wziął ją za rękę i pogłaskał po włosach.

– Ale na pewno tego chcesz? Bo wtedy... Pamiętasz?

Nie chciałaś...

– Tak – wyszeptała. – Chcę!

Jego dotyk sprawiał jej wielką przyjemność. Był kojący i rozgrzewający zarazem. Podniecający. Dopiero teraz Weronika zrozumiała sens tego słowa.

– Mam tremę – powiedział. Zachichotała.

– Ja też – wyszeptała mu do ucha. Położył się obok niej.

– Twoja mama nie byłaby zadowolona.

– Ona cię bardzo lubi.

– Pocieszyłaś mnie, serio. Na pewno chcesz, żebym to był właśnie ja?

Nie odpowiedziała, przyciągnęła go tylko mocniej do siebie i pocałowała, by sam zrozumiał.

Jechali pustawymi ulicami. Dawno już minęła północ i Weronika wiedziała, że będzie się musiała gęsto tłumaczyć w domu. Filip co i rusz popatrywał na nią z troską i to ją trochę denerwowało.

– Wszystko w porządku? – zapytał któryś raz z kolei.

– Tak! – odpowiedziała trochę zła.

Nie chciała, by traktował ją jak młodszą siostrę, która skaleczyła sobie kolano podczas zabawy na podwórku. Pragnęła być jego dziewczyną, chciała, by patrzył na nią tak, jak patrzył, zanim się to wszystko stało, by miał w oczach ten zamęt, tę mgłę, ten żar, od którego i ona płonęła, który pozwalał jej zapomnieć o całym świecie.

O wszystkim i wszystkich oprócz niego.

– Jesteś pijana? – sucho zapytała matka, gotowa do awantury.

– Skąd! – odpowiedziała Weronika. – Spotkałam przypadkiem Filipa i poszliśmy do jakiegoś baru na pogaduchy.

– I oczywiście nie mogłaś zadzwonić! – matka dodała jeszcze w złości, ale już nieco spokojniejsza, bo widziała ją całą i zdrową.

– Przepraszam, zagadaliśmy się. Wiesz, jaki on jest... – Weronika westchnęła głęboko i nie było w tym żadnej przesady.

Matka uśmiechnęła się i zmierzwiła jej włosy.

– Wiem, wiem...

Dziwne, że o nic więcej nie zapytała. Nie wyczytała z twarzy córki tego, co tam musiało być napisane dużymi, drukowanymi literami, podkreślone, pogrubione i opatrzone dużą ilością wykrzykników, choć jeden ma przecież taką samą siłę, jak sto:

JESTEM KOBIETĄ!

Bo od dziś była kobietą.

Dostąpiła wielkiej tajemnicy.

Już wiedziała, jak to jest.

Rozumiała, o czym dziewczyny z takim zapałem szepcą po kątach.

A matka tego wszystkiego nie zauważyła albo nie chciała zauważyć. Zadowoliła się pierwszą z brzegu półprawdą, nie dociekała, nie chciała wiedzieć. Było w tym chyba więcej pruderii niż dyskrecji. Już samo uświadamianie jej nie szło. Kiedy tylko zrozumiała, że córka w wieku trzynastu lat zna mniej więcej całą teorię z filmów, internetu, od koleżanek i z lekcji biologii, a przede wszystkim wie, że prezerwatywa nie tylko ratuje dziewczęta przed niechcianą ciążą, ale też oboje partnerów przed śmiertelnym zagrożeniem AIDS, zadowolona westchnęła, zamykając raz na zawsze niewygodny temat.

Dlatego też teraz Weronika nie czuła się w obowiązku, by uświadamiać matkę. Na pewno zresztą ona nie chciałaby nic wiedzieć. Cmoknęła ją więc tylko w policzek i ziewając, zamknęła jej przed nosem drzwi do swojego pokoju. Chciała w samotności zmierzyć się z samą sobą, odpowiedzieć sobie na kilka pytań, zastanowić się, co się stało i dlaczego. Czy jest jeszcze tamtą Weroniką, czy może już kimś całkiem innym?

Co straciła?

Co zyskała? Czy było warto?

Na razie wiedziała jedno: będzie tęskniła do następnego razu. Nie czuła się uwiedziona ani wykorzystana, choć ktoś mógłby tak pomyśleć. Gdyby nie chciała, nie poszłaby tam przecież. Filip kilkakrotnie dawał jej możliwość wycofania się, zwłaszcza od momentu, kiedy przyznała, że wciąż jest dziewicą. Dlatego właśnie miała poczucie, że zrobiła to z własnej woli.

Ile w tym było ciekawości, ile chęci przekonania się, o co w tym wszystkim chodzi, ile pragnienia, by mieć to już „z głowy” i nie uchodzić za głupią mniszkę, za kogoś, kogo nikt nie chce – nie wiedziała. Trudno byłoby precyzyjnie rozdzielić te wszystkie przyczyny. Splatały się w jeden nierozerwalny węzeł.

„Seks – przyjemne, tylko trochę boli” – tak o tym teraz myślała.

Niestety wciąż nie znała odpowiedzi na pytanie: Czy to jest miłość?

Miłość zawsze była dla niej czymś, co działo się między dwojgiem. I wcale niekoniecznie musiało wiązać się z seksem. Ona pragnęła miłości. Pragnęła przywiązania. Czułości. Wymiany myśli. Może kłótni nawet, po których jednak następowałyby słodkie pojednania. Chciała być dla kogoś całym światem, kosmosem. Dać wszystko i dzielić wszystko. Taka była jej wizja miłości.

A z Filipem nawet nie umiała na ten temat rozmawiać. Był miły, uroczy, dowcipny, przystojny, cudownie spędzało się z nim wolny czas, ale przecież starannie rozdzielał życie osobiste od związku. Tego ostatniego zresztą chyba wcale nie potrzebował. Może nie chciał sobie komplikować życia? Wspaniały kompan, tak, ale również bardzo, bardzo egoistyczny. Nie ukrywał, że zawsze najważniejsza będzie dla niego kariera. To jego priorytet. Na tę kartę postawił wszystko.

Tylko czy tak powinna wyglądać prawdziwa miłość?

To była noc niewesołych rozważań. Weronika starała się przynajmniej sama przed sobą nie kłamać, nie ubarwiać i nie zmyślać. Zrozumiała chyba, na co może liczyć, a czego pewnie nie dostanie nigdy. Nie umiała wyrwać Filipa ze swego serca, ale miesiące samotności, które tak hojnie aplikował jej przed wakacjami, jednego ją nauczyły: żadnych złudzeń!

Żeby tylko umiała z tych lekcji wyciągnąć jakiś wniosek!

Nie umiała.

Znów zburzył jej spokój.

Teraz pragnęła już nie tylko jego obecności, głosu, uśmiechu, spojrzeń i żartów. Pragnęła też chwil intymności. Dotyku rąk, zapachu włosów, smaku skóry. Pragnęła słyszeć, jak mamrocze coś niezrozumiale pod nosem. Chciała czuć jego oddech, ciepło ciała, które tak nieoczekiwanie stało się dla niej bezpieczną przystanią.

Zwinięta w kłębek, obejmowała się, dotykała swych rąk, szyi, piersi i brzucha, ale ani przez chwilę nie przeszył jej ten wibrujący prąd, który tylko on był w stanie wzbudzić.

I wszystko wróciło.

Szepcąc jego imię, zasnęła wreszcie.

Filip! Filip!! Filip!!! – pisała do niego następnego dnia.

Snuję się po domu, błąkam po szkole, myślami zaś jestem przy Tobie.

W Twoich ramionach, które są dla mnie jak ptasie gniazdo.

Zamykasz mnie w nich i jestem tylko Twoja.

Chcę się do Ciebie przytulić i nie myśleć o niczym.

Wszystko nagle stało się nieważne.

Kiedy znów się spotkamy?

wer.

Filip nie odpowiedział. Weronika odczekała trzy dni i napisała kolejny mail:

Nie zaglądasz do poczty? Nie chce mi się wierzyć. Odezwij się, proszę. Nie milcz tak uparcie.

Wiem, że masz dużo zajęć, ale to zajmie Ci tylko chwilę. Masz wolny weekend?

Moglibyśmy kupić spaghetti w tym barze na rogu i zaszyć się na dwa dni, wiesz gdzie...

w.

Weekend minął, a Filip wciąż nie odpowiadał. Wreszcie odezwał się w połowie następnego:

Aloha, Pyszczku!

Tak! Zaszyjemy się! Sorry, że się nie odzywałem, ale miałem plenerowe zdjęcia do filmu. Oczywiście czytam Twoje maile, pisz do mnie, kiedy tylko zechcesz.

Na razie jednak nie mam za grosz czasu.

Buziaki

fil.

Weronika przeczytała mail i pomyślała, że tak niewiele trzeba, by ją uszczęśliwić. Znów się uśmiechała, chodziła po domu tanecznym krokiem, podśpiewywała pod nosem, dawała koleżankom ściągać. Była dla wszystkich ujmująca.

Dziewczyny z klasy miały z nią problem. Taki niby Kopciuszek, taka nieogarnięta mniszka, co to nigdzie nie bywa, zawsze stoi z boku, grzeczna uczennica bez nałogów, a tu proszę: schrupała najgorętsze ciacho sezonu! Jak ona to zrobiła?! Kim ona jest? Ki czort ukrywa się pod maską obłudnicy? Nawet nie jest specjalnie ładna. To niesprawiedliwe!

Trochę zaburzyło to ich porządek świata.

Gdyby wiedziały, jak to się odbyło i jak łatwo na tym ciachu połamać sobie zęby, pewnie nie zazdrościłyby jej tak żywiołowo. Co można zobaczyć, patrząc z boku? Że ktoś wsiada do czyjegoś samochodu? To rozbudza wyobraźnię, owszem, bo na tym jednym drobnym wydarzeniu można przecież zbudować całkiem niezły scenariusz.

I one to robiły.

Ale czy ten scenariusz był oparty na faktach?

Rozczytane w Zmierzchu dziewczyny sądziły, że Filip jest drugim Edwardem: po staroświecku rozmarzonym, beznadziejnie zakochanym, praktycznie bez wad. Że nosi ją na rękach i całuje ślady jej stóp. Że poza nią nie ma żadnego życia. Że uczynił z niej swoją księżniczkę, a z miłości do niej swoje jedyne zajęcie. Że nieustannie wzdycha, klęcząc, modli się do jej fotografii, wisi godzinami na telefonie i co pięć minut śle poetyckie SMS-y.

Niemal słyszały ich głębokie rozmowy podczas lirycznych spacerów, widziały mrożące krew w żyłach sytuacje, dzięki którym mógł zaprezentować siłę zapaśnika i bezgraniczne oddanie swej pani. Tony czułości były tłem tego lukrowanego obrazka namalowanego w błękitach i różach, a słodycz przelewała się przez ramy.

Tak to sobie pewnie wyobrażały, bo cudze szczęście jest zawsze piękniejsze od własnego.

Ale Filip był człowiekiem.

Tylko człowiekiem.

Nie mógł stawać w szranki z wampirem o mentalności bezcielesnego anioła. Jego skóra nie skrzyła się w słońcu, jego zapach był ludzki, w jego życiu istniało wiele różnych celów. Miał przecież jeszcze na głowie studia i pracę, popularność, której usiłował sprostać, udzielając kilku wywiadów tygodniowo, miał rodziców w Zgierzu i młodszą siostrę, i wszystkie udręki codzienności. I wreszcie miał ją.

Teraz to się Weronice znów spodobało.

Należała do jego życia.

Nie pchała się przed szereg, nie wysuwała na pierwsze miejsce. Dawała mu swobodę wyboru. Ale ten wieczór związał ją z Filipem znacznie mocniej, a jej miłości nadał nowy, pełniejszy kształt.

Co nie znaczy, że była teraz czegokolwiek pewna.

Miała jedynie wątłą jak nić pajęcza nadzieję, która musiała udźwignąć ogrom oczekiwań zrodzonych tamtej nocy.

U koleżanek zapunktowała. Budziła respekt, a fakt, że nie próbowała się wywyższać i nadal od niej ściągały, spowodował coś na kształt szacunku. Zaczęły ją zapraszać na swoje osiemnastki, licząc pewnie na to, że przyciągnie z sobą Filipa. Nigdy mu tego nie zaproponowała, uznając, że są lepsze sposoby wspólnego spędzania wolnego czasu. Sama jednak przyjmowała zaproszenia, nie chciała, by pomyślały, że zadziera nosa, a samotne siedzenie w piątek czy sobotę i kucie do matury nie wydawało jej się najrozkoszniejszą alternatywą.

W połowie października przyszły złe wieści z Wrocławia. Zadzwoniła sąsiadka babci i poinformowała rodziców Weroniki, że starsza pani leży w szpitalu. Od kilku dni źle się czuła, w nocy sąsiedzi wezwali pogotowie, bo już nie można było czekać. Stan jest stabilny, ale poważny i ktoś z rodziny powinien przyjechać, żeby porozmawiać z lekarzem.

Pojechali Weronika i ojciec.

Dziewczyna miała nadzieję, że kiedy zjawią się we Wrocławiu, babcia będzie już w dużo lepszej formie, może nawet zdołają ją zabrać do domu. Że sąsiadka zajmie się nią po powrocie, nie było wątpliwości, pytanie tylko, czy babcia wyzdrowieje?

Na podróż Weronika wzięła książkę do historii. W następnym tygodniu czekały ją kolejne testy, bała się, że w pociągu ojcu może się zebrać na rozmowę, nie chciała też poddać się nastrojowi wspomnień. Podczas podróży wszystko oczywiście działo się na odwrót: otwarty wciąż na tej samej stronie podręcznik leżał na jej kolanach, ojciec przez całą drogę albo rozwiązywał sudoku, albo rozmawiał o polityce, powtarzając te same wyświechtane stwierdzenia, którymi niemal codziennie zamęczał ich w domu, a które, o dziwo, wywoływały entuzjazm u współpasażerów. W dodatku wszystko w niej krzyczało:

„Filip! Filip! Filip!”.

Tęskniła do niego. Znów tęskniła. Tęskniła bez przerwy. Czy już zawsze podróż do Wrocławia będzie podróżą z duchem Filipa?

Między nimi właściwie nic się po tamtej nocy nie zmieniło. Nie stał się nagle innym człowiekiem, nie stał się facetem z jej marzeń. Nie przeobraził się w wampira. Nie zmienił imienia na Edward.

Pozostał sobą.

Wciąż miał mało czasu.

Ale ona uparcie wierzyła, że to się lada chwila skończy. Przeczytała Sekret i zasypiając wieczorem, miała przed oczyma mieszkanie Filipa i ich dwoje w czułym uścisku. Dla niego, dla tej miłości, gotowa była nawet stać się optymistką.

Optymistką była też, jadąc do Wrocławia, ale kiedy tylko weszła na salę szpitalną i zobaczyła babcię, cały optymizm nagle się ulotnił. Staruszka wyglądała źle: zapadnięte policzki, ziemista cera, zamglone, zwrócone gdzieś w głąb spojrzenie. Uśmiechnęła się lekko, słysząc głos wnuczki.

– Jesteś! – wyszeptała.

– Tata poszedł porozmawiać z lekarzem.

– Czegóż on się tam dowie? Już mnie dawno spisali na straty – mruknęła babcia i zakaszlała.

– Na pewno tak nie powiedzieli!

– Przecież nie jestem głucha. A co u was, mów! – Ożywiła się trochę.

– Wszystko dobrze – kiepsko kłamała Weronika.

– Podajże mi okulary – usłyszała. – Są tam, na stoliku.

Kiedy babcia przyjrzała jej się przez szkła, skrzywiła się przesadnie.

– Nie jest dobrze. Coś mi tu zajeżdża patologią.

– Aż tak, to nie... – Weronika broniła się słabo. – Chociaż w zasadzie masz rację – przyznała po chwili. – To jest patologia w czystej postaci.

I nie wiadomo dlaczego, zaczęła się śmiać.

– Kochasz tego chłystka? – babcia podpytywała ciekawie.

– No tak.

– A on ciebie?

– Nie wiem...

– „Nie wiem” znaczy „nie”...

– Pracujemy nad tym – Weronika tłumaczyła się, jakby to była jej wina. – To znaczy ja pracuję – uściśliła.

– Konkretnie jak? Czyżby w dzisiejszych czasach można było kogoś zmusić do miłości? Może tak, macie te swoje komputery, internety, świat bardzo poszedł naprzód.

– A czy można kogoś zmusić, żeby przestał kochać? – natarczywie broniła się Weronika.

– Przyznaję, w obu przypadkach to równie beznadziejne. Co zamierzasz z tym zrobić?

– Nic. Przynajmniej na razie. Wolę to, co mam, od niczego.

– Będę się modliła, żeby ci przeszło.

– Nie! – Weronika prawie krzyknęła.

– Sytuacja jest poważna. – Starsza pani popatrzyła na wnuczkę i smutno pokiwała głową. – Co z twoimi studiami w takim razie? Pewnie nie mam już co liczyć na twój przyjazd?

– Babciu... – Weronika wzięła ją za rękę i błagalnie spojrzała w oczy. – Tak mi z tym ciężko...

– Nie bardziej niż mnie, dziecko. Nie bardziej.

Babci jednak nie wypisano. Lekarz uznał, że skoro nikt z rodziny nie mieszka we Wrocławiu, w szpitalu będzie miała najlepszą opiekę. Weronika wracała do Warszawy pełna wyrzutów sumienia. Nie poinformowała jeszcze rodziców o zmianie swoich planów. Ojciec wciąż był przekonany, że za rok najdalej, jeśli oczywiście zdrowie babci się poprawi, wnuczka przejmie nad nią opiekę. Może nawet wcześniej? Może tuż po maturze, w maju, czerwcu?

– Lekarz uważa, że najbardziej doskwiera jej samotność – powiedział. – Ma tę sąsiadkę, ale to widać nie wystarczy. Żeby tylko już nic się nie stało do maja! Pojedziesz tam na ferie, dobrze?

Weronika smętnie pokiwała głową. Teraz najchętniej w ogóle nigdzie by się nie ruszała z Warszawy. Nie wykręcała się, nie uciekała przed obowiązkami, po prostu Filip mógł napisać w każdej chwili i ona tę właśnie chwilę chciała mieć wolną.

Ale nie pisał.

Znów jakby zapadł się pod ziemię. Weronika tłumaczyła to sobie na stary sposób. Nie był on może najlepszy, ale jedyny. Gdyby chciała się nad tym głębiej zastanowić, gdyby sama nie dawała mu alibi, była bardziej natarczywa, może nic by się nie stało? Może wszystko potoczyłoby się inaczej?

Tymczasem kiedy ona była u babci, on się świetnie bawił, tyle że z inną. Dziewczyny z klasy przypadkiem go wytropiły. Dominika i Baśka były w jakimś klubie, widziały go tam z jakąś panną. Zrobiły zdjęcie telefonem i od razu w poniedziałek nie omieszkały o tym powiedzieć Weronice.

Patrzyła na zdjęcie i nie wiedziała, jak się zachować. Najchętniej rzuciłaby telefonem o ścianę i wydarłaby się na całe gardło, że to nie może być prawda. Fotografia jednak nie pozostawiała pola manewru. Była okrutnie realistyczna i całkowicie dosłowna.

Weronika poczuła się podle, jakby Filip wystawił ją na pośmiewisko, opluł, publicznie sponiewierał, wyszydził. Wydawało jej się, że wszyscy na korytarzu na nią patrzą, jakby już wiedzieli, jakby cieszyli się z tego, co się stało. Ale to tylko pracowała jej wyobraźnia. Dziewczyny pochylały się nad nią z troską, kiedy zsunęła się po ścianie i usiadła na podłodze.

– Nie... – wyszeptała. – Nie...

– Przynieść ci wody?

Przecząco pokręciła głową.

– Zwolnić cię z polaka? – heroicznie zaproponowała Baśka.

Weronice wydawało się, że zaraz stanie się coś strasznego: eksploduje albo serce przestanie jej bić, umrze na miejscu, tu, na korytarzu, bo przecież po czymś takim nie wstanie i nie pójdzie jak gdyby nigdy nic na lekcję!

Zresztą po co? Po co ma iść na ten głupi polski? Po co ma w ogóle chodzić do szkoły? Na co jej durna matura, skoro najbardziej w świecie chciałaby umrzeć?! Gdyby śmierć można było przywołać samym pragnieniem, Weronika już by nie żyła.

– Nie przejmuj się, oni wszyscy są tacy... – filozoficznie stwierdziła Dominika. – Bez wyjątku. Prawie każda z nas już to przerabiała. Wyluzuj, nie ten, to inny – starała się ją pocieszyć.

Na polskim podeszła do nauczycielki i usprawiedliwiła Weronikę. Nie wiadomo, co takiego powiedziała Skowronowej, wystarczy, że ta nie tknęła Weroniki przez dwie kolejne lekcje. To samo było na angielskim, historii i fakultetach. Doprowadziła do tego, że Baboniowa sama zaproponowała Weronice, żeby może poszła do domu.

Ale ona nie chciała.

Co miała robić w domu?

Zaryczeć się na śmierć?

Po lekcjach dziewczyny bezapelacyjnie postanowiły, że zabierają ją z sobą. Poszły do Baśki, której starzy nigdy nie wracają do domu przed siódmą. Zrobiły po drodze zrzutkę i kupiły jakieś dwa wina. Siedziały potem na podłodze i jak podczas stypy, piły na smutno.

Weronice wystarczyły dwa kieliszki. Rozkleiła się całkiem, ryczała, nie zważając już na nic, biła pięściami w podłogę i krzyczała, że się zabije. Po trzecim kieliszku pobiegła do łazienki, bo zrobiło się jej niedobrze. Wyszła zielona na twarzy i przerażona.

– Chyba jestem pijana.

Musiały odprowadzić ją do domu.

Jeśli jej się wydawało, że ten dzień był straszny, nie wiedziała, co ją jeszcze czeka. Ból pierwszego dnia był koszmarny, ale złagodzony przez szok i zainteresowanie koleżanek, dawał się jeszcze znieść. Potem było już tylko gorzej. Weronika miała wrażenie, że rozpada się na dwie różne osoby: jedna z nich nienawidziła wszystkiego i wszystkich, a najchętniej podłożyłaby pod świat jakąś bombę. Chciała mordować, siać spustoszenie, mścić się. Ta druga – kompletna debilka – wciąż kochała tego zdrajcę! Nadal za nim tęskniła i czekała na mail od Filipa!

Pierwszej nie mieściło się w głowie, że druga nie może wydrzeć z serca faceta, który na miłość nie zasługuje, który nie jest wart nawet splunięcia, którego sama najchętniej smażyłaby na wolnym ogniu, sycąc się jego błaganiami o litość. Druga zaś ciągle żyła nadzieją, że to koszmarna pomyłka i że wreszcie wszystko się wyjaśni – on napisze, powie, że to były tylko zdjęcia do serialu, dziewczyna jest partnerką, koleżanką ze szkoły, on nic do niej nie czuje, to kontakt czysto zawodowy.

Ta pierwsza odciągała drugą za włosy, gdy wciąż jeszcze otwierała co kwadrans skrzynkę w oczekiwaniu wiadomości. Bo choć była ostatnią idiotką, czekała na mail od niego. Czekała tylko po to, by nań nie odpowiedzieć. Obiecała to sobie, obiecała to pierwszej, obiecała dziewczynom. Była to im wszystkim winna. One też chciały być pomszczone. A karząc tego faceta, mściłaby się jednocześnie za wszystkie.

I czekała, choć, prawdę powiedziawszy, liczyć na kontakt z nim, było jak zakładać, że otrzyma się wiadomość od ślepca-analfabety. Już trochę żałowała tych maili, których nigdy do niego nie napisze, aż wreszcie, po kilku tygodniach bezskutecznego oczekiwania, poczuła się tak źle, że tylko jego widok mógł ją przywrócić do życia. Wiedziała, że nie leczy się zatrucia trucizną, ale było jej to obojętne.

Pojechała na jego spektakl.

Tym razem zrobiła już wszystko, żeby jej nie zobaczył. Przede wszystkim nie zabrała ze sobą żadnej koleżanki. Gdy tylko kurtyna opadła, wymknęła się z teatru i w szatni pojawiła jako pierwsza. A kiedy wyszła na ulicę, pozwoliła płynąć łzom, tak jak chciały. Szła Miodową, potem Długą i ryczała. Weszła do metra, płacząc. Wysiadła na stacji Stokłosy i ciągle miała jeszcze dość łez. Wciąż chciało jej się płakać.

Widok Filipa wyzwolił w niej litość dla samej siebie. Czuła, jak rozpada się na drobne cząsteczki, których nikt nigdy nie zdoła pozbierać. Szła wolno, miała wrażenie, że przy następnym kroku nie zdoła już podnieść nogi. Raz było jej zimno, to znów ciało paliło ją, tak że musiała rozpiąć guziki kurtki.

„Boże!” – modliła się w duchu. „Oddaj mi go! Oddaj mi go, błagam! Tylko ja potrafię go kochać. Tylko ze mną będzie szczęśliwy”.

Wróciła do domu pogrążona w rozpaczy. Matka popatrywała z troską, kiedy córka szykowała sobie późną kolację.

– Stało się coś? – zapytała wreszcie.

– Nie.

– Córeczko... – dodała czule. – Możemy ci jakoś pomóc?

– Nic się nie stało. A w szkole wszystko w porządku. Mogę teraz zostać sama? – powiedziała ostro.

– Ale...

– Mamo, proszę...

Nigdy nie zwierzała się matce i teraz też by nie potrafiła. Był jednak ktoś, kto mógł ją zrozumieć i komu Weronika już nie raz powierzała swoje tajemnice: Piotr! Dlaczego wcześniej o nim nie pomyślała?! On jej powie, jak powinna w tej sytuacji postąpić. Ktoś to przecież musi wiedzieć!

Ona nie wiedziała.

Piotrze – pisała w mailu – pamiętasz mnie jeszcze?

Jestem na samym dnie. Wybacz, że się tak długo nie odzywałam, ale sama nie wiem, kiedy mi uciekły te wszystkie miesiące.

W tym roku matura – dużo kucia, różnych prac, referatów, sprawdzianów, testów.

Ale przecież nie o szkole chciałam pisać...

Od czego zacząć? Może od końca?

Znasz sposób, jak mogłabym się odkochać?

Czuję, że się rozpadam. Nie rozumiem siebie.

Robię rzeczy nieracjonalne, a wszystko po to, by jeszcze chociaż na chwilę został.

Ale jego już dawno nie ma.

Miłość to podobno najpiękniejsze uczucie, dlaczego więc jestem taka nieszczęśliwa?

Chciałabym się zabić, jednak brakuje mi odwagi. Co robić?

Ratuj!

Proszę, pomóż mi...

Weronika

Piotr nie odzywał się przez kilka dni. Było to dziwne, bo wcześniej odpowiadał niemal natychmiast. Powoli zaczynała tracić nadzieję, że jej w ogóle pomoże. Pomyślała, że – podobnie jak i ona – on też zaniechał pisania swego bloga. Początkowo zabawne, codzienne pisanie, komentowanie komentarzy, odwiedzanie tych, którzy ciebie odwiedzają, żeby sobie zapewnić frekwencję i pozycję w rankingach popularności, staje się z biegiem czasu coraz bardziej uciążliwe. Jałowieją myśli, powszednieją znajomości, dopada cię zwyczajna nuda. W rezultacie porzucone blogi, jak wciśnięte na dno szuflady pamiętniki, skazane są na dożywocie w zapomnieniu.

Ale u Piotra wciąż coś się działo: były nowe wpisy i mnóstwo komentarzy. Widać, że nie próżnował, systematyczności nawet Weronika mogła mu pozazdrościć. Dlatego taką przykrość sprawiał jej brak odzewu z jego strony.

Wreszcie, czwartego czy piątego dnia, otwierając skrzynkę, zobaczyła wiadomość od niego. Pisał:

Witaj, Weroniko!

Wybacz, że nie odpowiedziałem od razu, ale mam dużo zajęć w domu i na uczelni, trudno mi ze wszystkim nadążyć.

Oczywiście, pamiętam Cię, jednak nie mogę sobie przypomnieć sprawy, z jaką się do mnie zwracałaś. Jeśli chodzi o nieszczęśliwą miłość, muszę Cię zmartwić – nie ma dobrego sposobu na pozbycie się jej z organizmu. Podobno pomagają kontakty towarzyskie, zainteresowania i sport. Zwłaszcza to ostatnie. Domyślam się jednak, że masz teraz, przed maturą, bardzo mało czasu.

Poczucie odrzucenia, które rodzi się w człowieku z chwilą, kiedy jego uczucie nie znajduje potwierdzenia u drugiej strony, działa niezwykle destrukcyjnie. W miłości człowiek bowiem postrzega partnera trochę jak lustro. Im więcej otrzymujemy akceptacji, tym bardziej rośnie nasze poczucie własnej wartości. Dlatego tak bardzo dołuje brak zainteresowania.

Lekarstwem może też okazać się upływ czasu. Wiem, że to kiepskie pocieszenie, ale terapii na tym etapie raczej nie polecam.

piotr spp

Weronika przeczytała wiadomość i westchnęła ciężko. Niewiele jej pomógł. Te wszystkie uczone formułki może są dobre, ale ulgi nie przynoszą. Wolałaby jasną wskazówkę: „Zrób tak i tak, na pewno zadziała”. A jeszcze lepiej jakieś proszki. Tak, tabletki! Łyknąć trzy razy dziennie i po bólu. Tymczasem on jej się każe gimnastykować i spotykać z ludźmi. Jak zmusić się do jakiejkolwiek aktywności, kiedy człowiek tak strasznie cierpi, że najchętniej leżałby zwinięty w kłębek z kocem naciągniętym na czubek głowy albo spał? Jak znaleźć dobry humor na imprezę, skoro każdą komórkę ciała wypełnia bolesna myśl, że tego jedynego tu nie ma i nie będzie?

To straszne – pisała do Piotra – że ktoś, o czyim istnieniu jeszcze rok temu nie miałam pojęcia, kto pojawił się zupełnie przypadkowo, nagle i nawet pewnie tego nie chcąc, wywrócił moje życie do góry nogami.

Co gorsza, specjalnie o to nie zabiegał, a ja zupełnie bez walki, z radością nawet, oddałam mu władzę nad sobą.

Nie uważasz, że to okrutne? Czuję się jak więzień.

I co z tego, że dookoła nie ma krat? Kraty są we mnie, w mojej głowie, tylko on może mnie od nich uwolnić. Nie, właściwie nawet on tego nie może.

Runęłyby same, gdyby mnie kochał. Wtedy czułabym się wolna, choć nie wiem, czy bym była, bo przecież dalej nie mając o tym pojęcia, dyktowałby mi każdy ruch.

Więc miłość jest tylko złudzeniem wolności?

Nie czujemy kajdanek, choć przecież nikt ich z nas nie zdjął?

Wmawiamy sobie, że to bransoletki, a prawdziwie wolni stajemy dopiero wtedy, gdy miłość wygasa?

Miłość jako więzienie – odpowiedział Piotr.

Twoja metafora jest słuszna i nawet chyba dość często stosowana w literaturze pięknej, nie jestem w tej dziedzinie specjalistą.

Każdemu, kto kiedyś był nieszczęśliwie zakochany, na pewno przynajmniej raz przyszła do głowy. Więc skoro już zrobiłaś tyle, skoro to wszystko już wiesz, może będzie Ci łatwiej przezwyciężyć problem?

Nie, Piotrze – pisała w kolejnym mailu – to nie pomoże, bo nie wiem, jak to zrobić.

Nie umiem się bawić, kiedy tęsknię, kiedy jest mi smutno i kiedy cierpię.

Nie mam ochoty na żaden sport, nawet z tai chi zrezygnowałam.

Boję się o swoją maturę, bo jest mi coraz trudniej zmobilizować się do nauki, nijak nie potrafię się skupić.

Opada mnie zwątpienie. Żaden cel nie wydaje się wart realizacji.

Nic mnie nie cieszy, ciągle myślę tylko o nim.

Weroniko!

Nic tu po mnie. Zawsze chętnie Cię wysłucham, ale pomóc nie potrafię.

Radość życia człowiek znajduje w sobie, nie sposób jej dostarczyć z zewnątrz.

Podobnie rzecz się ma ze spokojem i wiarą, że wszystko dookoła ma sens.

Choćbym Cię nie wiem jak zapewniał, mój sens nigdy nie będzie Twoim, nie uwierzysz w moje zapewnienia, że warto żyć.

To trzeba poczuć samemu, bo sobie uwierzyć najłatwiej.

Mam nadzieję, że już wkrótce napiszesz do mnie w o wiele lepszym nastroju.

Upraszczał. Jeśli naprawdę myśli, że można sobie wyciąć serce i postawić je w słoiku na półce, a samemu żyć beztrosko dalej, to co z niego za psycholog?! Jeśli każdy tylko sam może sobie pomóc, to po co w ogóle są psychologowie?

Zawiodła się, co jeszcze bardziej pogłębiło jej frustrację. Jednocześnie obłąkańczo tęskniła za Filipem. Pragnęła znaleźć się w jego ramionach. Pragnęła, by znów ją całował, by gładził ją po plecach. Chciała wtulić się w niego i zapomnieć o bólu.

Podczas bezsennej nocy przyszedł jej do głowy absurdalny plan. Ale nawet najbardziej absurdalny gotowa była zrealizować. Następnego dnia wieczorem pod pretekstem szkolnej wyprawy do kina pojechała do centrum. Było brzydko, zimno i siąpił deszcz.

Zobaczyła w oknach jego mieszkania światło. Zadzwoniła domofonem. Usłyszała damski głos:

– Tak?

Powinna sobie wtedy darować. Nie odpowiadać. Po prostu odejść. Ale uczepiła się ostatniej idiotycznej nadziei, pomyślała, że to przecież może być jego siostra.

– Dobry wieczór, tu Weronika. Czy jest Filip?

– To biedactwo z pociągu – usłyszała, jak tamta ze śmiechem rzuciła w głąb mieszkania, i poczuła, że umiera.

Zrobiło jej się ciemno przed oczami i zapadła się w otchłań. A potem zobaczyła, jak jakiś starszy pan pochyla się nad nią, i nie rozumiała, co się właściwie stało.

– Gdzie ja jestem? – wyszeptała.

– Chyba pani zemdlała. Wezwać pogotowie?

– Nie, nie... – powiedziała słabo. – Już mi lepiej.

– Pani tu mieszka? – pytał staruszek.

– Nie.

– Może kogoś zawiadomić?

– Nie, nie... Dziękuję.

Usiadła na schodku.

– Na pewno?

– Tak.

Chwiejąc się jeszcze, wstała i niepewnym krokiem ruszyła przed siebie. Nie bardzo wiedziała, dokąd idzie, ale było to najzupełniej obojętne. W głowie jej szumiało, a przez ten szum przebijały się słowa tamtej dziewczyny:

„Biedactwo z pociągu”.

Mówił tamtej o Weronice! Opowiadał innej. I tak ją nazywał? „Biedactwo”? To wszystko, na co mogła liczyć? Podszyte sarkazmem i ironią opowieści? Była bohaterką niewybrednych żartów, w których się nad nią litował? To wszystko było z litości?! Jest aż tak żałosna, że trzeba się nad nią litować?!

Z mętnym wzrokiem, zataczając się jak pijana, doszła jakoś do metra. Wsiadła do wagonu. Wbiła wzrok w podłogę i od nowa przeżywała ten koszmar.

„Biedactwo z pociągu!”

To było nie do zniesienia. Do bólu i tęsknoty dołączyły jeszcze wstyd i upokorzenie. Weronika przepłakała całą noc. O szóstej rano wzięła prysznic i jedząc śniadanie, pomyślała, że może to jest właśnie kopniak, którego jej było trzeba. Od tej pory nie miała się już czego chwycić, nie było usprawiedliwień dla Filipa. Zepchnął ją na głęboką wodę i albo popłynie, albo utonie.

Wtedy zrozumiała, że nie zostało jej nic innego, jak próbować zapomnieć. Pożegnać się raz na zawsze z pięknym snem o pierwszej miłości. Włożyć go do grubej książki, by tam zasechł, stając się tylko wspomnieniem. Przestać obsesyjnie myśleć o Filipie, tropić jego ślady w sieci i realu. Bajka o pięknym księciu nie znalazła szczęśliwego zakończenia.

Następnego dnia rano musiała wyglądać jak wrzucona do kosza, pomięta kartka z brulionu. Przed lekcjami siedziała w kucki na korytarzu, obejmując kolana i wpatrując się tępo w plamę na ścianie. Karolina podeszła do niej i kucnęła obok.

– Stało się coś? – zapytała z troską.

Weronika nie miała nawet siły, by otworzyć usta. Westchnęła ciężko, zastanawiając się nad jak najkrótszą odpowiedzią.

– Nie.

– Jak chcesz. – Karolina wzruszyła ramionami.

Wiedziała, że czasem nie ma się ochoty gadać. Na dużej przerwie spróbowała jeszcze raz.

– I co? Teraz chcesz?

– Muszę z tym skończyć.

– Z czym?

– Z Filipem. Nie daję już rady – Weronika mówiła zniechęcona i zbolała.

– No co ty?! Wytrzymaj jakoś do studniówki, zrób to dla nas. Każda chciałaby z nim zatańczyć! – Karolina próbowała negocjować.

– Nic mnie to nie obchodzi. Nie chcę go już nigdy spotkać. Nigdy.

– Tylko teraz tak mówisz. Jutro ci przejdzie.

Naprawdę nie chciała. Tymczasem wychodząc ze szkoły, weszła wprost na jego auto zaparkowane przed bramą. To było jak scena z filmu: oparty o karoserię, Filip stał z założonymi rękami. W ciemnych okularach, czarnych jeansach i czarnej, skórzanej kurtce wyglądał obłędnie. Lepiej niż kiedykolwiek.

– Ktoś tu kręci serial? – zapytała chłodno, kiedy całował ją w policzek. – Co to za cyrk?

– Poprawiam twoje notowania na giełdzie. Zjemy coś?

– Myślisz, że jestem głupią gąską, która przejmuje się tym, co o niej koleżanki powiedzą?!

– No, a nie?

– Może i tak, ale poradzę sobie bez twojej pomocy! Zresztą zaraz kończę tę cholerną budę.

– E tam, nie dziękuj, cała przyjemność po mojej stronie! – Rozśmieszyła go ta jej samodzielność. – Dobra, nie wściekaj się, chciałem cię zobaczyć.

Otworzył drzwi auta i zrobił zapraszający gest. Weronika wsiadła i zapięła pas.

– Nie do wiary! A to czemu?

– Może jestem sentymentalny? – powiedział Filip i ruszył.

– Nie jesteś.

– Jestem, jestem. Wiesz, poczuwam się wobec ciebie do pewnej odpowiedzialności.

– Chyba się rozpłaczę!

– Nie możesz się raz zachować jak kobieta? Powiedzieć: „Fil, kochanie, jak cudownie cię widzieć! Tęskniłam przez całą noc”. Jechałem z planu na łeb na szyję, zaraz muszę wracać, może się nawet spóźnię, a ty mi tu grasz jakąś niezależność. Do dupy z tym! Chciałem zobaczyć moją dziewczynę. Bardzo się zmieniłaś od ostatniego razu! Nagle stałaś się feministką?

– W ogóle się nie zmieniłam. Nadal nie wiem, co ty tu robisz. I nie jestem twoją dziewczyną. Akurat tego nie muszę ci chyba dzisiaj tłumaczyć?!

– Zjemy coś w Dzikim Ryżu? To niedaleko – zignorował jej słowa.

– Nie odpowiedziałeś!

– Przecież powiedziałem: czuję się za ciebie odpowiedzialny.

– Bzdura. Przyjechałeś obejrzeć pole walki? Żyję, jestem cała i zdrowa. Nie zabiłam się jeszcze. I wiesz co? Nie mam najmniejszego zamiaru!

– Nie lubię cię takiej! – Skrzywił się.

– Filip, sam mnie taką stworzyłeś! Jak się kogoś wrzuca na całe miesiące do konserwy, to potem nie można mieć złudzeń, że będzie świeży po otwarciu. Jak się komuś pokazuje drzwi, to nie można oczekiwać, że się pod nimi położy.

– Zrobiłaś się cyniczna w ciągu jednej nocy?

Weronika potarła dłonią czoło.

– Jestem tylko głupią siedemnastolatką...

– Co? – przerwał jej. – Ciągle nie jesteś nawet pełnoletnia?!

– Nie prosiłeś mnie o dowód. Zresztą niedługo będę.

– Czego jeszcze się dowiem? – zapytał dramatycznie i ostro zahamował.

– I chcę ci podziękować.

– Za co?

– Było cudownie!

– Dlaczego od tego nie zaczęłaś? Powtórzymy to kiedyś?

– Nie.

– Trochę bez sensu. Wytłumacz mi, proszę.

– Bardzo cię lubię. Chyba nawet kiedyś cię kochałam.

– O? Serio?!

– Może wciąż cię kocham na swój pokrętny sposób. Męczyłam się z tym strasznie, bo ciebie nigdy nie było. Pragnęłam być przy tobie, pragnęłam z tobą rozmawiać, trzymać cię za rękę, spędzać z tobą czas, ale wokół miałam tylko pustkę, którą zapełniałam własną wyobraźnią, moimi chorymi myślami. Dużo ich było i wszystkie bolesne, bo nie odpowiadałeś na moje wołanie. Rzekomo nie miałeś czasu.

– Naprawdę nie miałem! Wiesz przecież.

– Nic nie wiem. Tak się usprawiedliwiałeś i ja to kupowałam. Każde tłumaczenie było dobre i każde było złe, bo gdybyś tylko chciał mnie zobaczyć, nie potrzebowałbyś żadnego. Mieszkałeś w tym samym mieście, nie spotykaliśmy się. Miałeś numer mojej komórki, nie dzwoniłeś. Przypominałeś sobie o mnie tylko w chwilach nudy, a mnie się wydawało, że to są jedyne twoje wolne chwile. Wiesz, że tak nie było, prawda? Od wczoraj wiemy to oboje.

– Weronika...

– Łudziłam się i cierpiałam kilka miesięcy. To jest ból nie do wysłowienia. Oczywiście mogłam się nie zakochiwać, mogłam potraktować cię jak zabawkę, zająć się swoim życiem, bawić się, uczyć, zapomnieć. Ale byłeś moją pierwszą prawdziwą miłością. Poddałam się jej, bo czekałam na nią od dawna. Skradłeś mi serce, a ja mogłam tylko cierpieć. Nie powiedziałeś nigdy, że nie mam na co liczyć, zawsze dawałeś mi nadzieję, wracałeś, brałeś mnie w ramiona, całowałeś, jakby tamto się nie liczyło. I ja znów umierałam dla ciebie. Ale powiedz: ile można umierać z miłości? W końcu i dla mnie stało się to rutyną. Coś tam w środku stwardniało, umarło. Nie chciałam już być twoją zabaweczką.

– Nie byłaś moją zabaweczką.

– Nie przerywaj mi! Fajnie jest razem wyjść, pójść do kina, na spacer, przejechać się autem, a potem rozstać się i nie kontaktować tygodniami. Ale nawet książki nie można pozostawić z zakładką w środku na tak długo, bo gdy wracasz do niej po miesiącu albo dwóch, nie pamiętasz już, co przeczytałeś wcześniej. A ja jestem człowiekiem, Filip. Jestem kobietą. Moja wrażliwość powodowała, że nie umiałam sobie bez ciebie znaleźć miejsca. Jak to jest, jak się czujesz, kiedy stajesz się na chwilę czyimś kosmosem? Kiedy ktoś do szczęścia, do życia, potrzebuje tylko ciebie? Powiem ci: ty tego nienawidzisz. Nigdy i nikomu na to nie pozwolisz. Chyba że sam się kiedyś zakochasz.

– Nie wiem, co powiedzieć...

– Nie przepraszaj, poczuj raz ból. To musi boleć, Filip. Jeśli nigdy nie cierpiałeś z miłości, to znaczy, że nic o niej nie wiesz. Umiesz zagrać zakochanego, świetnie ci to idzie. Ludzie biją brawo, są zachwyceni, taki jesteś prawdziwy. Prawie każdego możesz nabrać, nawet samego siebie. Ale ja już się nie nabiorę. Twoje życie jest puste, a w twoim sercu nie ma miejsca na uczucia. W każdym razie na uczucie dla mnie.

– A niby dlaczego tu przyjechałem?

– Masz nadzieję, że moja naiwna miłość nada twojemu życiu jakiś sens. Ale jemu nie można nadać sensu z zewnątrz. Tylko ty sam i jedynie ty możesz rozpalić w sobie iskrę. Sukces? Czym jest sukces przeżywany w samotności? Nie jesteś samotny? Masz w klubie codziennie nową dziewczynę? Brawo. Jesteś młody i piękny, wesoły i zabawny, pełen czułości w łóżku, ale wewnątrz zimny i twardy jak głaz. Skazujesz się tym na samotność. Jesteś egoistą, a egoiści prędzej czy później poznają udrękę samotności. Tak, zabolało mnie to, co powiedziała tamta dziewczyna. Jestem biedactwem. Teraz to rozumiem. Ale nie lituję się nad sobą i od ciebie też nie potrzebuję litości. Wiem, że na pewno jest na świecie ktoś, kto będzie ze mną szczery, kto nie będzie mnie potrzebował po to, by zapełnić lukę w grafiku zabawy, dla kogo będę najważniejsza. Bo wbrew temu, co mówisz, nie jestem twoim talizmanem, jestem tanią zabaweczką dodaną do Happy Meal. Nie dbasz o mnie. Nie wiesz, co lubię, jaką książkę ostatnio czytałam i co przerażającego śniło mi się wczorajszej nocy. Tak, jesteś cudowny, ale to nie wystarczy. Nie kochasz mnie i nigdy nie pokochasz, a ja nie chcę strawić życia na zabawie. Chcę się martwić, chcę rozpaczać, chcę wariować, chcę żyć z kimś, kto mnie pokocha, dzielić z nim rozpacz i ból, bo jedynie takie życie ma wartość. Wreszcie już wiem, że jesteś tylko pięknym chłopcem i być może nigdy nie zmienisz się w mężczyznę. Dziękuję ci za tę lekcję, choćby po to warto cię było spotkać.

– Weronika, to nie tak...

– Wyprowadzam się.

– Dokąd?

– Do Wrocławia.

– Uciekasz ode mnie?

– Żeby od ciebie uciec, nie muszę nigdzie wyjeżdżać.

Będę tam studiowała.

– I już się nigdy nie spotkamy? – zapytał z nieoczekiwaną nutką żalu.

– Miałam kiedyś przyjaciela – powiedziała, ignorując jego pytanie. – Miał na imię Marek, był twoim przeciwieństwem i moją podporą w chwilach smutku. Opowiadałam mu o tobie i to przynosiło mi ulgę. Lubiliśmy się chyba, może nawet byłoby między nami coś więcej, gdyby nie ty i... Nieważne. Dziś zrozumiałam, że dokonałam złego wyboru. To on powinien być moim chłopakiem, bo z tobą można się tylko przyjaźnić.

– To też dużo.

– To dużo mniej, niż oczekiwałam.

– Więc zostaniemy przyjaciółmi?

– Chcesz się przyjaźnić z biedactwem z pociągu?

– Nie jesteś już nim.

– Wiem. Jestem kimś, kto nie potrzebuje już tak dramatycznie potwierdzenia własnej wartości. Gdyby było inaczej, po tym, co mnie wczoraj spotkało, pewnie dawno rzuciłabym się pod tramwaj. Chyba go wtedy skrzywdziłam.

– Tego Marka?

– I siebie też. Wydawało mi się to nielojalne wobec ciebie. I bałam się, że się w nim zakocham. On zresztą też miał dziewczynę. Mam nadzieję, że jest szczęśliwy.

– Odnajdziesz go?

– Po co? Teraz to już nie ma żadnego sensu. Baw się dobrze swoim życiem. Wiesz, jak cię nazywałam?

– Jak?

– Jest taka piosenka Amy MacDonald...

– Mr RockandRoll?

– Poison Prince. Byłeś moją trucizną, Filipie.

– Nie miałem pojęcia. Wybacz mi. Proszę...

– Życzę ci szczęścia.

– Ja tobie też. Może jeszcze nie jest za późno?

– Może. Wiesz, zabrzmi to idiotycznie, ale zastanawiam się teraz, czy przypadkiem nie masz większych kompleksów ode mnie? Po to ci byłam potrzebna, prawda? Po to są ci potrzebne te wszystkie dziewczyny wyrywane w klubach? Żadnej nie przepuścisz? Każda musi być twoja? Tu wysiądę – rzuciła nieoczekiwanie. – Trzymaj się.

Filip zatrzymał samochód.

– I ty – powiedział, wyciągając rękę.

Ale nie odwzajemniła uścisku, nie schyliła się też, by mu pomachać, gdy już wysiadła. Nie obejrzała się nawet, w obawie, że wsiądzie z powrotem i będzie go błagać, by jeszcze raz zaczęli wszystko od początku. Wstrząśnięta tym, co właśnie powiedziała, a co urodziło się nagle i może trochę nawet wbrew jej woli, poczuła się jak ktoś, kto opuszcza rodzinne strony, by już nigdy nie wrócić.

Tam, w jego samochodzie, zostawiała dawną Weronikę. Myślała o niej z czułością, jak o młodszej siostrze, jak o małej, bezbronnej dziewczynce, która jeszcze nic nie wie o życiu. Ofiarowała ją Filipowi niczym pluszową maskotkę. Mógł mieć ją już na zawsze, skoro była talizmanem. Niech mu przyniesie szczęście.

Na ulicy stanęła jako ktoś zupełnie inny.

Nagle poczuła się dorosła.

Była wstrząśnięta i oczyszczona.

Wiedziała, że długo, może nigdy, nie uda się jej go zapomnieć. Wiedziała, że to nie koniec cierpień. Ale nie żałowała ani chwili z tego, co przeżyła. I gdyby ktoś zechciał litościwie wymazać wszystkie wspomnienia z jej pamięci – nie pozwoliłaby. Bo kochała je, jak kocha się bliskich, którzy nas krzywdzą.

Kochała je mimo wszystko.

W następnym tygodniu stan babci bardzo się pogorszył. Ojciec wziął urlop i pojechał do Wrocławia. Zbliżały się święta. Wyglądało na to, że spędzą je osobno, ale w ostatniej chwili, po krótkiej rozmowie podczas kolacji, we troje (dziwne, że nawet Krzysiek był za!), postanowili świętować Boże Narodzenie we Wrocławiu. Ojciec bardzo się ucieszył. Całe dnie siedział w szpitalu, żywił się batonami i chińskimi zupkami, trochę już zaczynał z tego powodu cierpieć.

Wyjechali w przeddzień Wigilii. To miały być całkiem inne święta. Podzielone między dom babci a szpital, bez choinki, w niewesołym nastroju. Ale spędzali je razem i to się liczyło. Zjednoczeni wspólną troską, nie mieli innych, bo stan babci i jej samopoczucie były w tej chwili najważniejsze. Weronika poczuła nagle, że naprawdę są rodziną. To, czego nie udawało się od dawna osiągnąć we własnym domu, tu, gdzie telewizor włączali tylko na wiadomości, gdzie nie było komputera, a radio odbierało wyłącznie Jedynkę, mieli wreszcie szansę, by znów się odnaleźć. Może na krótko, może tylko na te święta, jednak dla niej, znękanej przeżyciami związanymi z Filipem, było to bardzo dużo. Wieczorem, po powrocie ze szpitala wyłączali telewizor, robili sobie dzbanek herbaty i gadali o wszystkim i o niczym.

Nieoczekiwanie odkryła, że kocha rodziców i kocha swego nieznośnego brata. Otrzymała od nich tak wiele miłości, że jej zmięta dusza powoli zaczęła się rozprostowywać. Dziewczyna utwierdziła się też w powziętym zamierzeniu, że bez względu na stan zdrowia babci, przyjedzie na studia do Wrocławia.

To miasto w niczym jej nie zawiniło, nie odnajdywała na każdym kroku śladów Filipa. Może tylko dworzec kolejowy trochę się z nim kojarzył, wiedziała jednak, że tu będzie łatwiej zacząć wszystko od nowa. Zawiedzione nadzieje nie wyskakiwały zza rogu, przypominając o tym, jaka była głupia. Nowa przestrzeń, niezapisana przykrymi przeżyciami, błędnymi i wiodącymi donikąd decyzjami, jak czysta karta dopiero czekała na wypełnienie.

Dyżurując przy łóżku babci, Weronika od czasu do czasu uświadamiała sobie, że przez godzinę, dwie jej myśli nie krążyły wokół Filipa. Rozmawiały o różnych rzeczach, babcia czasem ożywiała się i wspominała swoje dzieciństwo. Opowiadała barwnie, choć szybko się męczyła. Wtedy Weronika czytała jej na głos książkę, ulubione Noce i dnie Dąbrowskiej. Przy tej lekturze babcia usypiała z delikatnym uśmiechem na bladych wargach.

Jej stan z lekka, ale wyraźnie się poprawiał. Widzieli to i lekarze. Zdumieni tym faktem, potwierdzili zbawienny wpływ wizyty rodziny na zdrowie starszej pani. Dlatego Weronika postanowiła zostać we Wrocławiu do końca ferii. Nie wybierała się nigdzie na sylwestra, zresztą nie miała z kim, najważniejsze książki przywiozła ze sobą, odprowadziwszy więc rodziców na pociąg, została na posterunku.

To była bardzo dobra decyzja. Dużo teraz myślała o sobie i o życiu. O tym, co jest ważne, a co jest tylko pozorem. Sylwestra spędziła z babcią i innymi chorymi. Udekorowała im salę, puszczała płyty z dawnymi przebojami, kupiła bezalkoholowego szampana, którego piły z plastikowych kubków. Zaplanowały z babcią wszystko, od końca maja począwszy. Plan na najbliższe półrocze – wytrwać do maja. Obiecały sobie, że dadzą radę. Ostatniego dnia przed wyjazdem Weroniki, babcia usiadła na łóżku. Powiedziała, że zacznie wstawać i spróbuje spacerów po korytarzu, żeby być na wiosnę w lepszej formie. Zdziwiony lekarz prowadzący powiedział, że wkrótce będzie można starszą panią wypisać do domu.

W trzecią sobotę stycznia w salach bankietowych warszawskiego hotelu Intercontinental miała się odbyć studniówka. Weronika wcześniej zapłaciła za dwie osoby i teraz pojawił się problem. Nie chciała wystąpić jako brzydkie kaczątko bez pary, a Filipa nie brała już pod uwagę. Krzysiek nie nadawał się na partnera zabawy (tańczyć z własnym bratem?!). Pozostawał jedyny kandydat, który w dodatku miał garnitur, bo sama pomagała mu go kupić.

Marek.

Weronika myślała o nim już kilka razy, niekoniecznie w kontekście studniówki. Zastanawiała się, co u niego słychać, jak mu się układa z Patrycją. Raz czy dwa, besztając się za to okropnie, zastanawiała się nawet, czy przypadkiem nie zdążyli się do tej pory rozstać.

To była głupia nadzieja. Nie życzyła im przecież źle. Ale byli taką dziwną parą. Chociaż jej związek z Filipem też nie należał do normalnych. Jednak próbować kontaktu z Markiem teraz, po tym co mu zrobiła, wydawało się Weronice czystym szaleństwem.

Fajnie byłoby go spotkać gdzieś przypadkiem. W metrze na przykład. Marzenie. Chociaż... Mogłaby przecież pójść na Miedzianą, do stowarzyszenia, zobaczyć, co się dzieje z ludźmi z tai chi, tam by go na pewno spotkała. Tak, tylko zaraz musiałaby się gęsto tłumaczyć, dlaczego przestała przychodzić na zajęcia. To też jej się nie uśmiechało.

Ostatecznie zdecydowała się na SMS. Najwyżej spuści ją po brzytwie. Odpisze: „ZAPOMNIJ”. Albo nie odpisze w ogóle, jeśli się śmiertelnie obraził. Jednego, jedynego nie brała pod uwagę: że on na ten SMS czeka.

Minęło pół roku.

Nie czeka się pół roku na SMS.

Zastanawiała się, co napisać. Rozważając różne najbardziej zagmatwane możliwości, zauważyła, że historia rozstania z Filipem, tak bolesna, zawstydzająca, upokarzająca i przykra, w jakiś pokrętny sposób wzmocniła ją, dodała odwagi. Dzięki niej Weronika oswoiła się jednocześnie z myślą, że mogą kiedyś przyjść następne, równie albo jeszcze bardziej dotkliwe. Ale dziś wiedziała już, że ból, choćby najbardziej dokuczliwy, w końcu słabnie. I że wszystko można przetrwać. Był to niespodziewany wynik akcji pod tytułem: „Dostaję kopa w tyłek”. Przy czym kop to przenośnia, a tyłek symbolizował uczucia.

Poza tym wszystko się zgadzało.

Oczywiście rozgrywało się to tylko w wyobraźni, ale z wyobraźnią nie wygra żadna siła. Żadna bomba się z nią nie równa, skala jej rażenia jest nieskończona. Zdolna budować i burzyć wszechświaty, wyobraźnia ma w sobie coś magicznego i przerażającego zarazem.

Marząc na jawie, Weronika przeżyła niejedno, zwłaszcza spotkania z Filipem. Wbrew logice, niezmiennie obezwładniające. On był zawsze tamtym chłopakiem z pociągu: uroczym, roześmianym, pełnym niewymuszonego wdzięku. Puszczała sobie ten film w wyobraźni dziesiątki, setki, tysiące razy, a jego wyrazistość nie malała, nie zblakł mimo upływu czasu.

Teraz zaczęła fantazjować na temat Marka. Tworzyła rozmaite scenariusze, by przygotować się na każdą okoliczność. Ze starego przyzwyczajenia do pesymizmu, częściej były to odmowy z jego strony, ale raz zdarzyło jej się rozważać również zgodę.

Zgodził się być jej partnerem podczas studniówki.

Już sama myśl o tym wywołała w niej tyle entuzjazmu, że nie napisawszy do niego nawet jeszcze ani słowa, Weronika już miała lepszy humor. I na fali tego nieuzasadnionego niczym optymizmu napisała w nagłym porywie najprościej, jak się dało:

PÓJDZIESZ ZE MNĄ NA STUDNIÓWKĘ?

Płynęły minuty, a Marek nie odpowiadał. Prawie widziała, jak trzyma telefon z jej wiadomością na ekranie, wpatruje się w numer nadawcy, którego oczywiście nie pamięta, i zastanawia się, kto mu robi ten głupi żart.

Upłynął kwadrans. Wciąż nie było odpowiedzi.

Kwadrans przeciągnął się do pół godziny.

Pół godziny po upływie ćwierćwiecza okazało się wreszcie godziną.

Czekanie znów ją zabijało.

Próbowała znaleźć sobie jakiekolwiek zajęcie, ale na niczym nie mogła zatrzymać uwagi.

Zegar ścienny leniwie wystukiwał sekundy. Teraz nawet czołgając się, pobiłaby rekord na setkę.

Czas stanął w miejscu.

Wszystkie sprzęty zastygły w oczekiwaniu na dźwięk SMS-a, którego ucho Weroniki wyłowiłoby pośród największej nawet wrzawy.

Gdyby tylko chciał zabrzmieć.

Kilka razy wydawało się nawet, że usłyszała te spadające delikatne, kryształowe kulki, które powiadamiają o nowej wiadomości. Jednak za każdym razem okazywało się to tylko złudzeniem.

Wzięła więc do ręki telefon i patrzyła nań, nie odrywając wzroku od wyświetlacza. Raz były to błagalne spojrzenia zdolne skruszyć kamień, to znów wściekłe, pełne irytacji i żalu. Złorzeczyła mu, zarzucała brak współpracy, rzuciłaby nim o ścianę, gdyby to tylko mogło pomóc.

Ale komórka milczała.

Bezskuteczne oczekiwanie rodziło złość, która z kolei wywoływała odruchy buntu. Weronika obiecywała sobie, że nawet jeśli Marek napisze, ona i tak nie odpowie i pójdzie na studniówkę sama. Właśnie tak, jemu na złość!

Minęło półtorej godziny, z której każdą sekundę znała na pamięć. Dziewięćdziesiąt minut pełnego napięcia oczekiwania na to jedno słowo, trzy litery, które wystukane wreszcie przez niego na klawiaturze, skróciły litościwie jej męki.

TAK – odpowiedział.

Nic więcej.

Żadnego komentarza, żadnych pytań, żadnych wyrzutów, żadnej radości.

Po prostu i zwyczajnie: TAK.!

Tylko: TAK.

Ale to było TAK!!

TAK!!

TAK!!!

Weronika tańczyła po pokoju, całując telefon. Obojętne, jakie to było TAK: radosne czy na odczepnego, znudzone czy pełne podniecenia, cokolwiek znaczyło, niech mu będą dzięki!

A więc się zgodził. Zgodził się, ale czy wybaczył? Pewnie domyśla się, że jej z Filipem nie wychodzi. Chce być pomocny. Tylko pomocny, jak wtedy w teatrze. „Najlepsza koleżanka”.

Czy zapyta? Czy spróbuje ją znowu pocałować?

Jak to będzie?

W napięciu czekała na kolejny SMS, który przecież musiał nadejść. Marek nie znał terminu studniówki, powinni się jakoś umówić. Teraz to ona celowo zwlekała z podaniem dalszych informacji. Zastanawiała się, co dzieje się tam gdzieś, po drugiej stronie. Jak Marek przyjął zaproszenie? Co teraz myśli? Cieszy się czy zachowuje obojętnie? Co mu jeszcze napisać? Jak z tego wybrnąć?

Nim zdążyła zadać sobie wszystkie z długiej listy pytań, komórka rozbrzmiała drugim SMS-em:

KIEDY I GDZIE?

Więc myślał o tym. Myślał o niej!!

SPOTKAJMY SIĘ MOŻE – zdecydowała nagle.

JUTRO 15 METRO? – zaproponował.

OK – odpowiedziała.

Nie musiała pytać, która stacja, wiadomo przecież: Politechnika. Tam wszystko się zaczęło od skradzionego telefonu. Weronika dawno tak się nie cieszyła. Nie zdawała sobie sprawy, jak bardzo go jej brakowało. Zajęta pogonią za Filipem, jakoś nie zauważyła braku Marka. Wspomnienia o nim nie wzbudzały emocji. Przemykały gdzieś cichutko, przepraszając niemal, że się pojawiają w nieodpowiednim momencie, i gasły, nie wywołując żalu. A teraz, jakby im ktoś uchylił szeroko furtkę, wylały się wszystkie naraz. I dziwne – każde było miłe. Weronika przypominała sobie wspólne spacery, zakupy, żarty, jedzone razem lody i śmiech, którym Markowi zawsze udawało się ją zarazić.

Byli kumplami.

Najlepszymi przyjaciółmi.

Wiedziała, że będą się ze sobą świetnie bawić.

Nie myślała, co będzie potem.

Wbiegła na stację Politechnika trochę spóźniona. Miała zaróżowione policzki i lekki katar, bo oczywiście nie wzięła czapki. Marek stał na peronie, mniej więcej pośrodku, i patrzył w jej stronę. Nie ruszył się nawet wtedy, kiedy już ją poznał. Był jakiś inny. Zmieniony? Weronika usiłowała zachowywać się naturalnie, ale czuła zdenerwowanie, jakby się umówiła na randkę w ciemno. Wszystkie wątpliwości opadły z niej dopiero z chwilą, kiedy on rzucił wesoło:

– Cześć!

– Witaj! – odpowiedziała, radośnie się uśmiechając. Chciała go pocałować w policzek, ale wydało jej się prawie pewne, że tym razem to on ucieknie.

– A więc tak wyglądasz? – Patrzył na nią uważnie.

– Zmieniłam się? – zapytała z ciekawością.

– Bardzo – rzekł najpoważniej w świecie. – Czy jesteś tą samą ofiarą, której kolesie kradną telefony w metrze?

– Tak, to ja – przyznała ze skruchą. – Mam nawet jeden przy sobie. Spróbujemy?

– Ostrożnie, może nam się jeszcze przydać.

– Racja! – potwierdziła skwapliwie. – Nie pomyślałam o tym.

– Tu sobie pogadamy czy pójdziemy gdzieś? Masz w ogóle czas?

– A ty? – Weronika nie chciała ryzykować odpowiedzi.

– Pół godziny? Tu niedaleko, w bramie, jest kafejka.

– Znam ją. Spotkanie. Co za adekwatna nazwa!

– Właśnie.

– Wciąż lubisz lody makowe? – rzucił ni stąd, ni zowąd.

– Chyba tak. Nie jadłam ich od tamtej pory.

Aż ją coś szczypało w język, żeby zapytać, co u Patrycji, ale bała się, że wszystko zepsuje, że Marek się obrazi, odmówi pójścia na studniówkę. To było irracjonalne, bo niby dlaczego miało się tak stać, jednak powstrzymała się z pytaniem.

– Co u naszego przyjaciela? – Marek widać nie miał takich skrupułów. – Akurat przypadkiem zajęty w serialu?

– zapytał z nieukrywaną uszczypliwością.

– Nie znam aktualnego harmonogramu. Rozstaliśmy się.

– Ups! Przepraszam.

– W porządku.

– Jak to zniosłaś?

– Źle, chociaż to ja zerwałam.

Ostatnie zdanie zrobiło na Marku wrażenie. Podniósł wzrok i uważnie, długo jej się przyglądał. Weronika z trudem wytrzymywała to świdrujące spojrzenie.

– Kiedy?

– Jakiś miesiąc temu.

– Dla kogoś?

– Nie. Już nie dawałam rady.

– Nie napisałaś – powiedział i widać było, że natychmiast pożałował swych słów. – To znaczy... Chciałem powiedzieć... Nie potrzebowałaś wsparcia?

– Potrzebowałam. Bardziej niż myślisz.

– Więc dlaczego...?

– Wtedy, w wakacje... – Weronika zaczęła zupełnie inny temat. – Po tej wycieczce... Wiesz... Chcę cię przeprosić.

– Nieważne. – Machnął ręką.

– Dla mnie tak, bo czuję się jak szmata.

– Nic się nie stało. Jestem tu, prawda?

– Jesteś.

– Nie musisz więc przepraszać. Zapomnijmy o wszystkim, to było tak dawno.

– Rzeczywiście. A co u ciebie?

– Nic szczególnie nowego – Marek zlekceważył możliwość drobiazgowego opowiedzenia jej o sobie.

– Patrycja? – Weronika zapytała tak cicho, żeby mógł zarówno usłyszeć, jak i nie usłyszeć. Gdyby nie miał ochoty odpowiadać, udałby, że pytania zwyczajnie nie było. Wciąż miała wrażenie, że ta dziewczyna, choć nieobecna, siedzi przy stoliku i naśmiewa się z ich skrępowania.

– Przyczajona.

Dziwne. Każdego słowa mogła się spodziewać, ale nie tego. Co znaczy: „przyczajona”? Czeka, żeby komuś zrobić krzywdę? Może tej, która będzie się dobierała do jej chłopaka? Co za idiotyzm!

– Ale będziesz mógł ze mną pójść na studniówkę? – zaryzykowała mimo wszystko.

– Jasne, jasne.

– Będzie w Intercontinentalu. W Salach Recepcyjnych.

– Fiuuu! – Marek pokiwał głową z podziwem. – Ile ci jestem winien za tę przyjemność?

– Daj spokój, ratujesz mój honor, nie mogę od ciebie za to żądać kasy. Zresztą starzy płacą. Ostatnio byłam chyba nieznośna, dopłaciliby dwa razy tyle, gdyby to się mogło zmienić. Ale na razie chyba nie ma szans.

Marek nie odpowiedział.

Nie wszedł jej w słowo.

Nie zaprzeczył.

I dobrze. Po co miała sobie robić jakieś złudne nadzieje?

– To jak? Jesteśmy umówieni? – zapytała jeszcze pro forma.

– Jasne. Wyślij mi dokładny adres, datę i godzinę.

Weronika podniosła wzrok i spojrzała mu prosto w oczy. Chciała powiedzieć coś, co sprawiłoby mu przyjemność, co jednocześnie byłoby prawdą, nic jednak nie przychodziło jej do głowy.

W ciągu następnego tygodnia wymienili tylko po dwa SMS-y. Ona wysłała mu termin studniówki i adres hotelu, zastanawiając się, jakim cudem Marek go nie zna. W końcu to hotel w centrum Warszawy! Odpowiedział, że prosił o adres domowy, jednocześnie zapytał – i to było jeszcze dziwniejsze – jaki kolor ma jej kreacja. Podała mu adres i zdradziła, że sukienka jest czarna.

Przez cały tydzień zastanawiała się, do czego mu potrzebna ta informacja, aż w końcu, kiedy otworzyła drzwi, zrozumiała: miał na sobie czarny garnitur! Czarny! A na ślub siostry kupił jasnoszary!

– Ślicznie wyglądasz – powiedział chyba szczerze i podał jej niewielkie pudełeczko. – Otwórz, proszę. To dla ciebie.

W środku znajdowała się kompozycja z przepięknych biało-różowych orchidei.

– Bransoletka?

Weronika nigdy jeszcze nie widziała bransoletki z żywych kwiatów. Była zachwycona.

– Zechcesz ją dziś założyć?

Ta scena, mimo że rozgrywająca się w ciasnym przedpokoju, byłaby piękna, gdyby rodzice grzecznie siedzieli przed telewizorem, jak im Weronika zawczasu przykazała. Wszystko odbyłoby się zgodnie z planem. Ale oczywiście nie wytrzymali, jakby była małą dziewczynką i potrzebowała specjalnego błogosławieństwa, żeby wyjść z chłopakiem z domu. Teraz musiała im przedstawić Marka, nastąpiły wzajemne grzeczności, sztuczne uśmiechy i cały ten znienawidzony ceremoniał.

Po co, skoro i tak już wychodzili?

Po co, skoro Marek i tak zaraz znowu zniknie?

Na dole czekała taksówka. Marek otworzył drzwi, Weronika wsiadła. Jechali w milczeniu. Nie potrafili jakoś odnaleźć lekkości dawnych rozmów. Coś się stało, coś być może nie do naprawienia. Każde z nich patrzyło przez okno, zajęte swoimi myślami. Wreszcie Marek, nie odwracając się do niej, rzucił z pozorną lekkością:

– Widzę, że jesteś zachwycona perspektywą spędzenia ze mną studniówki. Zastanów się, zanim będzie za późno.

Kierowca popatrzył na niego z ukosa, wydawało się nawet, że chce coś powiedzieć, już otwierał usta, by rzucić być może jedną z męskich maksym, które bardzo ułatwiają życie, jeśli się tylko ich dostatecznie mocno trzymać. Ale nie, zaklął tylko pod nosem, bo ktoś zajechał mu drogę. Dzięki temu obeszło się bez moralizatorstwa.

Weronika nie zaprzeczyła. Było jej głupio i rzeczywiście myślała tylko o tym, czy nie lepiej byłoby bawić się samej, niż wciąż szukać jakichś słów, nie znajdować ich i uparcie milczeć.

– Słuchaj, nie chcę, żebyś się czuła do czegokolwiek przymuszona. W każdej chwili mogę wysiąść. Nie chcę ci zepsuć zabawy – powiedział Marek i jeszcze bardziej ją wkurzył!

Była to klasyczna sytuacja z dwiema równie beznadziejnymi możliwościami. Nie, jednak ta, w której zostawała sama na studniówce, była chyba jednak odrobinę gorsza.

– Proszę... – rzekła słabo. – Nie wiem, co mi się stało.

– Może po prostu zmieniłaś zdanie? To się zdarza.

– Kobiety są zmienne – westchnął taksówkarz. – Wiozłem jedną taką. Sprzed ołtarza uciekła. Trzeba mieć odwagę, kurde!

– Pan to mówi do mnie?! – Weronika zapytała bojowym tonem.

– Daj spokój. – Marek powstrzymał ją gestem.

– Tak ogólnie... – kierowca próbował się usprawiedliwiać.

Na szczęście zatrzymywał się już przed drzwiami hotelu, do którego, niczym na rozdanie Oscarów, prowadził czerwony dywan, a rozstawione po obu stronach reflektory biły w oczy mocnym światłem. Marek zapłacił za kurs i podszedł, by otworzyć jej drzwi auta.

Potem weszli w oślepiającym blasku, fotografowani i filmowani, jakby byli gwiazdami. Nieważne, że to tylko film ze studniówki, było pięknie. Marek na oczach wszystkich uśmiechnął się cudownie, wziął jej dłoń i pocałował. A potem nachylił się do jej ucha i szepnął:

– Jesteś moją królową!

Czy można zwariować, usłyszawszy jedno zdanie?

Można.

Zwłaszcza że zdań było więcej.

Znacznie więcej.

Wcześniej i później.

Weronice wydało się, jakby ją ktoś nagle rozmroził. Tak muszą się czuć rośliny, kiedy w ciepłych podmuchach wiosennego wiatru wreszcie stopnieje śnieg, a one, pokonawszy ciemne, zimne korytarze, wygrzebują się na powierzchnię i po raz pierwszy patrzą w twarz słońca.

Marek!

Jak mogła się w ogóle zakochać w Filipie?

Weszli na piętro. Stanęli w kolejce do szatni. Marek miał coś takiego w oczach... Był uśmiechnięty, jakoś radośnie uśmiechnięty, nie wiadomo czemu. Zarażał tym uśmiechem. Inni, patrząc na niego, też się uśmiechali, nie znając go i nie wiedząc, co go tak cieszy. Dziewczyny mówiły do niego pierwsze:

– Cześć!

A potem, kiedy tylko nie widział, podnosiły do góry kciuk, by okazać Weronice swą aprobatę. Niektóre, jak Dominika, szeptały bezgłośnie ustami:

„Niezły jest!”.

Albo jak Karolina:

„No, no!”.

Baśka odciągnęła Weronikę na bok i zapytała wprost:

– Gdzie ty właściwie znajdujesz tych swoich facetów?

– W środkach komunikacji publicznej – padła odpowiedź, zgodna z prawdą, ale nietłumacząca niczego. Brzmiała bowiem jak zawczasu przygotowany żart.

W gruncie rzeczy chodziło o coś zupełnie innego, tylko koleżanki nie zdawały sobie z tego sprawy: najdziwniejsze było to, jakim cudem Weronice udaje się utrzymać te wszystkie znajomości w ukryciu. Właśnie to czyniło ją inną, tajemniczą, a nawet w pewnych sytuacjach godną zazdrości.

Roześmiały się obie naraz. Podszedł Marek, który właśnie oddał płaszcze do szatni.

– Marek... Basia – Weronika dokonała szybkiej prezentacji, a oni podali sobie dłonie.

Przeszli na salę, gdzie próbowano ustawić się do poloneza. Było dość tłoczno. Maturzyści, ich partnerzy, rodzice, wszyscy razem ściśnięci na niewielkiej powierzchni. Marek rozejrzał się i zauważył antresolę, która dawała możliwość lepszej obserwacji. Zostawił więc dziewczęta i odszedł.

– Szybko się pocieszyłaś! – stwierdziła Baśka, patrząc za oddalającym się Markiem.

– To przyjaciel. Tylko przyjaciel.

– Też bym chciała mieć takich przyjaciół – kładąc nacisk na słowo „przyjaciół”, Basia pokiwała głową i stanęła w szeregu.

Weronika nie odpowiedziała. Spojrzała do góry. Marek stał oparty o balustradę i patrzył na nią. Pomachała mu dłonią, a on z uśmiechem pokiwał jej głową.

Na parkiecie trwała gorączka ostatnich poprawek. Po chwili ktoś włączył muzykę. Nie było to już Pożegnanie z ojczyzną Ogińskiego, lecz królujący na wszystkich studniówkach od czasu premiery Pana Tadeusza Wajdy polonez skomponowany przez Wojciecha Kilara.

Ruszyli. Było drętwo, lecz w miarę poprawnie. Chłopakom oczywiście ciągle myliły się nogi, poruszali się jak kaczki, ale dzielnie odtwarzali przećwiczony zaledwie kilka razy w szkole, trwający niecałe pięć minut układ.

Marek zszedł tuż po polonezie, wziął Weronikę za rękę i poszli na swoje miejsca. Ogromna sala restauracyjna, z pięknie udekorowanymi, okrągłymi stolikami, znajdowała się tuż obok. Przy każdym ze stolików siedziało osiem osób. Naczynia, obrusy i dekoracje, wszystko było w kolorze écru.

Weronika poczuła, że coś ją chwyta za gardło. Szczęście? Być może. Nic jeszcze nie zostało powiedziane, niczego sobie nie obiecali, ale miała wewnętrzne przekonanie, że ten wieczór to nowy początek, że dziś zacznie się coś, co uczyni ją innym człowiekiem. I że stanie się tak za sprawą Marka.

Usiedli przy stole razem z Baśką i jej chłopakiem, Zygą, Karolina była z Jackiem, a Dominika z Bartkiem. Same fajne dziewczyny i sympatyczni chłopcy. Zanim zaczęli jeść, były jeszcze przemówienia dyrektorki i Pawła Szlagi, przewodniczącego samorządu szkolnego.

A potem zaczęło się przyjęcie.

Weronika trochę z przerażeniem patrzyła na wszystkie sztućce przed jej nakryciem. Było ich stanowczo zbyt wiele. Na szczęście nikt przy stoliku nie przejmował się takimi drobiazgami. Kelnerzy podchodzili i serwowali potrawę za potrawą, robiąc z tego rytuał, jak na przyjęciu u królowej angielskiej, co z kolei wpłynęło na zachowanie gości. Dziewczyny, niczym księżniczki, mówiły nagle „ą” i „ę”, chłopcy, jak młodzi lordowie, usiłowali siedzieć prosto i wytwornie się wyrażać. Tak działało na nich eleganckie otoczenie, garnitury, które nałożyli po raz pierwszy od komunii, i partnerki, zupełnie inne, niż na co dzień.

Tylko Marek był swobodny, jakby codziennie jadał kolację w Intercontinentalu. Bez wahania sięgał po kolejne sztućce, wiedział, który jest do czego, i ani przez chwilę nie wydawał się speszony.

Wreszcie usłyszeli muzykę i można już było przestać jeść. Weronika nigdy nie tańczyła z Markiem, ale miała płynące z głębi duszy przekonanie, że to będzie najpiękniejszy wieczór w jej życiu. Najpierw było trochę szybkich kawałków. Tańczyli w grupie, razem, ale obok siebie. Po szybkich melodiach nastąpiły wolne i wtedy Marek po raz pierwszy ją objął. Zrobił to naturalnie, sprawiając wrażenie, że od dawna zna ten ruch, ten gest zagarniania. Sięgnął po dłoń dziewczyny, jakby już do niego należała i Weronika nie miała nic przeciwko temu. Ucałował ją z szacunkiem i czułością; można by pomyśleć, że czekał na ten moment latami. Przez chwilę wydawało jej się, że jest bohaterką starego romansu, w którym kochankowie mają cały świat przeciwko sobie, a jednak pokonują wszystkie przeszkody i udaje im się być wreszcie razem.

Teraz nadeszło to „wreszcie”. Chciała już przekręcić ostatnią kartkę romansu i przeczytać, że żyli długo i szczęśliwie. Niczego nie potrzebowała tak bardzo, jak szczęśliwego zakończenia. Zresztą, miała chyba do niego prawo po tylu przejściach?

Tańczyli.

Marek obejmował ją czule i delikatnie całował. Weronika była szczęśliwa szczęściem nie do opisania. Takim, wobec którego słowa tracą moc, które można tylko poczuć gdzieś w środku, ale nikt nie zdoła go wypowiedzieć, bo zawstydzające nieporadnością, spłoszone wyrazy więzną w gardle.

Cóż zresztą znaczy: „Kocham cię”? To za mało. Stanowczo za mało.

„Kocham cię” to zaledwie preludium, pierwsze zdanie tysiącstronicowego poematu. To tylko uchylone drzwi pałacu z tysiącem komnat, pierwszy krok ku gwiazdom.

Ku niemym gwiazdom.

Po kilku tańcach Weronika i Marek wrócili na salę bankietową. Wzniesiono toast szampanem, znów były jakieś potrawy. Ona próbowała wszystko rejestrować w pamięci, jednak zależało jej właściwie tylko na tym, by wrócić na parkiet i znaleźć się w ramionach chłopaka. Albo stanąć gdzieś daleko od ludzi i kryjąc się w ciemnościach korytarza, przytulić się, szeptać jakieś bzdury, jakieś nieważne słowa, słuchać, jak mówi te cudowne rzeczy, na które tak bardzo i od tak dawna czekała.

Po szampanie trochę zakręciło jej się w głowie. Miała szalone myśli, chciała wyciągnąć Marka z hotelu i gdzieś w parku po drugiej stronie ulicy całować do utraty tchu.

Nie zrobili tego jednak. Znów leciały wolne kawałki, więc poszli potańczyć. Przytuleni, spleceni tak mocno, że żadna Patrycja nie byłaby w stanie się teraz między nich wcisnąć, byli tylko oni i muzyka.

Weronika postanowiła, że przyszły tydzień zacznie od załatwienia tej sprawy. Wóz albo przewóz. Trzeba jej wreszcie powiedzieć, że nie ma już do Marka żadnego prawa. Niech go sobie raz na zawsze wybije z głowy. Im prędzej to się stanie, tym lepiej. Przynajmniej ona była tego całkiem pewna i jeśli kilka godzin wcześniej miała jakiekolwiek wątpliwości, teraz zwalczyła wszelkie skrupuły. Wiedziała na pewno, że nikomu już go nie odda. Każda minuta tego wieczoru przekonywała ją i utwierdzała w decyzji, że będzie o niego walczyć jak lwica.

I nie było dyskusji – wszystkiemu da radę, nie tylko jakiejś pannie, która pojawia się i znika, jakby on był pierwszym lepszym.

Bo nie jest pierwszym lepszym.

Jest jedynym.

Chciała mu to wszystko powiedzieć i właściwie nie wiadomo, co ją powstrzymywało. W ostatniej chwili zawahała się jednak. Zostawiła te słowa na jakąś jeszcze wspanialszą, jeszcze bardziej podniosłą okazję, która z pewnością wkrótce nadejdzie.

Znów poszli do stolika. Marek obchodził się z nią, jakby była najznamienitszą osobą we wszechświecie. Był przyjacielem, kochankiem i bodyguardem. Tymi wszystkimi facetami, których chciała w nim widzieć. Delikatnie trzymał jej dłoń w swojej. Cieszyła go jej obecność, wyzwalała instynkt opiekuńczy i jakąś cudowną nabożność. Był skupiony i wesoły, w jego oczach raz po raz zapalały się iskierki śmiechu, nie gasząc jednak wzruszenia i ciepła, które rozgrzewało jej zmarzniętą duszę. Ona też czuła się jak nigdy dotąd. Szczęśliwa szczęściem bez słów, takim, które wystarczy wyrazić spojrzeniem.

Siedzieli przy stoliku, patrząc sobie w oczy i ledwie zauważając, co dzieje się dookoła.

„Czy można chcieć czegoś więcej?” – myślała Weronika. „Czy radość może być jeszcze większa? Kiedy dwoje ludzi akceptuje się bez zastrzeżeń, chcą być ze sobą i zrobią wszystko, by to się stało, to chyba właśnie jest szczęście? Czy istnieje coś jeszcze wspanialszego?”

– Przez cały ten czas czekałem na twój SMS – powiedział nagle Marek.

– Wydawało mi się, że po tym, co zrobiłam, jak się zachowałam, że po tym wszystkim mnie znienawidzisz. – Nie mogła uwierzyć. – I będziesz się starał zapomnieć.

– Nie starałem się.

– Sporo się działo i było mi ciężko, ale nie chciałam ci w tym przeszkadzać.

– Jak mogłem cię znienawidzić akurat w chwili, kiedy coś do mnie poczułaś?

Nie zrozumiała.

– Słucham? Miałam to wypisane na czole?! – parsknęła, trochę niezadowolona.

On nie jest aż tak przenikliwy. Nie, to niemożliwe. A jednak jakimś cudem odkrył prawdę.

– Bardzo starałaś się to ukryć. Udawałaś obojętną i nawet trochę złą. Wiesz, co powinnaś wtedy powiedzieć?

– Co?

– „Hej, fajnie było! Kiedy się teraz spotkamy?” To by znaczyło, że ta wycieczka niczego między nami nie zmieniła, jesteśmy w tym samym miejscu, po prostu kumple – Marek tłumaczył jej jak dziecku i nagle wszystko zaczęło się robić oczywiste.

– A więc wiedziałeś od wakacji? I czekałeś tyle czasu? – Trochę ją to przerażało, ale też napawało dziwną, przekorną dumą i radością. – Ale wtedy przecież nawet ja nie wiedziałam! Zresztą od tamtej pory wszystko się mogło stać – głośno myślała.

– Mogło.

– W dodatku kochałam Filipa! – rzuciła najcięższy argument, niemal natychmiast żałując tych słów.

Chciała tylko, by on dodał coś jeszcze, by wyznał, jak potwornie źle mu było przez ten czas i jak strasznie cierpiał. Żeby mówił, jak bardzo ją kocha i jak niemiłosiernie zachowała się wobec niego, nie dając mu wtedy żadnej nadziei.

By był jak Edward.

By dał jej poczuć się, jakby była Bellą.

Bo była już blisko, tak blisko.

Nieważne, że to przeszłość. Nieważne, że przecież on tę nadzieję sam sobie stworzył. Wierzył, że okoliczności się zmienią, i tak długo czekał, aż wreszcie przyszedł jego czas.

– Kochałaś Filipa... – powtórzył i westchnął. – Właśnie.

– Wiedziałeś, że nam się nie uda? – zapytała, chcąc wszystko wyjaśnić.

– Nie. Nie znam go przecież. I nie życzyłem ci źle, wierz mi.

– No, ale skoro czekałeś tak długo...

– Bałem się tylko, żebyś nie zrobiła jakiegoś głupstwa.

– Co takiego?! Co masz na myśli?

– Nic konkretnego. Nie mówmy już o tym.

– Przeciwnie, wyjaśnijmy sobie wszystko raz na zawsze. Może mi się tylko wydawało, że kocham Filipa, to możliwe, ale przecież... – Weronika broniła się zapalczywie, gotowa użyć najgłupszych argumentów. – Ale czuję się usprawiedliwiona, w końcu przecież była też Patrycja. Może nawet jest jeszcze?

– Patrycja nie ma z tym wszystkim nic wspólnego! – Marek zaprotestował stanowczo.

– Słucham?! No, chyba się przesłyszałam! Na każdym spotkaniu gadasz mi o jakiejś pannie: Patrycja to, Patrycja śmo. Patrycja to zrobiła, tamto powiedziała, Patrycja się uśmiechnęła, skrzywiła, Patrycja tego nie pochwala, a na tamto się godzi. Żyjesz w jej cieniu, jeszcze tego nie zauważyłeś?!

– Weronika, posłuchaj, to jest dla mnie bardzo trudne. Kiedyś ci wyjaśnię, ale proszę, daj mi wybrać moment.

– Może taki, kiedy ją przypadkiem spotkam twarzą w twarz? Niby jej nie ma, a jednak niczym jakaś szara eminencja dyktuje ci wszystko, co robisz i kim jesteś. Jak mam się godzić na jej istnienie?! Jak mam odnaleźć się w sytuacji, kiedy każde zdanie kończysz jej imieniem?! Kiedy mnie obejmujesz, zastanawiam się, czy nie wyskoczy zza rogu i nie zrobi mi awantury, nie odciągnie cię za rękę, a ty potulnie za nią nie pomaszerujesz, nie oglądając się nawet. Co ty tu właściwie robisz?! Dobry uczynek?!

– Masz rację, przepraszam.

– Za co?

– Powinienem był od tego zacząć, ale to jest trudniejsze, niż myślałem.

– Nie zaczynaj znów, proszę! Idź do niej, a mnie zostaw w spokoju! Zróbmy to teraz, bez ceregieli. Mam wprawę w kończeniu związków. Nie rozumiem tylko, jak możesz grać na dwa fronty! Zdajesz jej relacje ze spotkań ze mną? Pewnie tak. I ciekawe, jak ona to przyjmuje, bo zadowolona to chyba nie jest?!

Weronika była rozżalona, zdruzgotana, wściekła. Spodziewała się zgoła innego rozwoju wypadków, nie oczekiwała pojawienia się wątku Patrycji w takiej chwili. Ale sama była sobie winna! To ona go wywołała. Trzeba było odłożyć to wszystko do jutra, do przyszłego tygodnia, może Marek sam zrozumiałby wreszcie, co należy zrobić? Może rozstałby się z tamtą po cichu, a tak? Wywołała awanturę, chcąc zlikwidować konkurentkę, tymczasem sama znowu wszystko popsuła. A jeśli on powie: „W porządku, masz rację, wracam do niej”?

„Cholera! Cholera! Cholera!” – mówiła do siebie w myślach. „Zrób coś! Powiedz coś! Odkręć wszystko, zanim będzie za późno! Może i masz rację, ale to było nieuczciwe zagranie. Strzeliłaś klasycznego focha. Powiedz, że się zagalopowałaś, że ci bardzo zależy na nim i na tym, co się między wami odrodziło. Zrób coś, zanim będzie za późno! Przecież nie chcesz go stracić?!”.

– Posłuchaj... – zaczęła, nie patrząc mu w oczy.

Ale on nie odpowiedział. Kiedy podniosła wzrok, zauważyła, że dzieje się coś dziwnego. Marek był zmieniony. Zauważyła lęk w jego oczach. Nie słuchał jej. Chciała nawet to jakoś uszczypliwie skomentować, rozładowując nabrzmiałą sytuację, obrócić wszystko w żart, jednak już nie zdążyła.

Marek podniósł się i rozejrzał dookoła, jakby kogoś szukał. Nagle jego ręce opadły, a na twarzy pojawił się obrzydliwy grymas. Zanim zdołała się zorientować, upadł na podłogę. Jego zesztywniałym ciałem wstrząsały drgawki, z ust płynęła ślina. Było to tak straszne, że Weronika stała bez ruchu, oszołomiona, walcząc z obrzydzeniem i próbując wywołać w sobie odruchy litości i współczucia. Nie rozumiała, co się dzieje, ale jednocześnie było jej wstyd, jakby to stało się z jej winy. Być może spowodowała ten atak? W każdym razie czuła się odpowiedzialna. Ale niczego nie mogła zrobić. Była w szoku, skonsternowana i niezdolna do uczynienia jakiegokolwiek gestu.

Dookoła nich zrobiło się pusto. Muzyka na sali tanecznej wciąż grała, podkreślając jak w okrutnym żarcie tragizm i absurdalność sytuacji. Tu działo się coś strasznego, a tam ludzie tańczyli, jak gdyby nigdy nic. Tu wszyscy zastygli przy stolikach i tylko gapili się na Marka. A on leżał w dziwnej pozycji na podłodze, jak ciało ofiary wypadku drogowego i nikt, nawet ona, nie próbował mu pomóc. Nauczyciel wuefu przecisnął się w końcu między stolikami i klęknął obok Marka. Wziął jego głowę na kolana, zbadał tętno, coś do niego mówił, rozcierając mu plecy.

– Czy... Czy on umiera? – zapytała Weronika.

– Nie. To atak padaczki, niedługo minie – odpowiedział nauczyciel.

Weronice zrobiło się niedobrze. Z dłonią przy ustach pobiegła do toalety i tam zwymiotowała. Umyła twarz i spojrzała w lustro. Patrzyła na siebie, szukając potwierdzenia, że ten koszmar dzieje się naprawdę. Wpadła w panikę, nie mogła tam wrócić. Nie chciała. Myślała o ucieczce. Wciąż miała w oczach przerażającą, zesztywniałą maskę, która była wcześniej twarzą Marka. Czuła się strasznie. Nie miała siły wyjść teraz z kryjówki i podejść do niego. Pragnęła znaleźć się w domu, w swoim pokoju, żeby już było po wszystkim. Wstydząc się spojrzeć komukolwiek w oczy, zamknęła się w kabinie. Bała się, że ktoś każe jej odwieźć go do domu. Marzyła tylko o tym, żeby wszystko rozwiązało się jakoś samo.

„To koniec” – pomyślała. – „Koniec studniówki. Teraz już nikt nie będzie się bawił”.

Było jej wstyd. Za siebie, za Marka. Jak ma się teraz pokazać na sali? Zepsuła imprezę. Jak przyjść w poniedziałek do szkoły? Przecież wszyscy będą ją sobie pokazywać palcami! Nagle usłyszała głosy Dominiki i Baśki:

– Niezły hardkor, co?

– Daj spokój, też sobie faceta znalazła!

– Wyglądał sympatycznie.

– Tak się zachować, kompletnie nieodpowiedzialnie.

– Ale to chyba nie jego wina?

– Nieważne czyja. Jest po studniówce.

– Nie widziałyście Weroniki? – zapytała od drzwi Karolina.

– Tu jej chyba nie ma – odpowiedziała Baśka.

Weronika podniosła nogi i wstrzymała oddech. Bała się, że dziewczyny domyślą się, że ona jest w jednej z kabin. Głębiej odetchnęła dopiero wtedy, gdy usłyszała trzaśnięcie drzwi, a potem drugie, co znaczyło, że Karolina i Baśka wyszły. Ona też już najchętniej przemknęłaby chyłkiem do szatni, zabrała płaszcz i uciekła do domu. Bała się jednak, że zanim to nastąpi, będzie musiała odpowiedzieć na setki pytań, przepraszać wszystkich, być może zająć się Markiem. A tak bardzo potrzebowała, by to nią ktoś się zajął!

Wyjęła z torebki telefon i napisała SMS:

TATO ZABIERZ MNIE DO DOMU.

Chwilę później zadzwonił ojciec.

– Co się stało?

– Proszę, nie teraz! – wyszeptała błagalnym tonem.

– Opowiem ci w samochodzie.

– Bądź gotowa za dwadzieścia minut – rzucił pospiesznie i wyłączył komórkę.

Weronika wciąż nie wiedziała, jak się zachować, jednak wyszła z toalety. Na korytarzu wpadła na dyrektorkę, która zapytała współczująco:

– Szukaliśmy cię wszędzie! Jak się czujesz?

– Jestem trochę oszołomiona.

– Nic dziwnego. Nie martw się, twój przyjaciel czuje się już lepiej, profesor Jankowski odwiózł go taksówką do domu. Prosił, aby ci przekazać, żebyś się nie martwiła. Chcesz coś na uspokojenie? Na pewno mają w hotelu.

Weronika pokręciła przecząco głową i natychmiast się rozkleiła.

– Pani dyrektor, ja naprawdę... – Poczuła, że płacze, chciała jednak powiedzieć wszystko do końca i mieć to już wreszcie z głowy. – Nie wiedziałam. Nic nie wiedziałam.

Naprawdę. Marek... On...

– Nie powiedział ci? Spróbuj zrozumieć, takie wyznanie to wóz albo przewóz. Jeśli mu na tobie zależy, na pewno bał się twojej reakcji. Może napijesz się herbaty? – zaproponowała, zmieniając temat.

– Chyba pojadę do domu.

– Cóż, nie zatrzymuję. Pamiętaj jednak, że nic takiego się nie stało. Atak padaczki to nie koniec świata. Studniówka trwa. Idź, wyśpij się, dziecko. Jutro spojrzysz na wszystko innymi oczyma.

Ojciec czekał już przy szatni. Musiał chyba po drodze złamać wszystkie przepisy ruchu drogowego.

– Nic ci nie jest? – zapytał, widząc jej znękaną minę.

– Nie. Ze mną wszystko w porządku.

Gdy wróciła do domu, ledwie zdjęła ubranie, rzuciła się na łóżko. Chciała się wypłakać, ale nie miała łez. Na szczęście dość szybko usnęła. Noc jednak nie przyniosła ukojenia. Przychodziły do niej straszne sny, wciąż widziała w nich twarz Marka, jakiej nigdy nie chciałaby już oglądać, słyszała szepty koleżanek, ich drwiący śmiech. Budziła się raz po raz z bolesną świadomością, że czeka ją poniedziałek i spojrzenie wszystkim twarzą w twarz.

Myślała też o Marku. Bała się o niego, ale nie umiała zdobyć się na napisanie choćby słowa. Wiedziała, że on czeka, lecz nie potrafiła w żaden sposób mu wytłumaczyć, dlaczego jej przy nim nie było. Nie miała na swoje usprawiedliwienie niczego, poza lękiem wywołanym przez atak. Nie chciała i nie mogła napisać o odrazie, jaką poczuła. Nie umiała znaleźć odpowiednich słów. Wstyd jej było, że gdy powinna być przy nim, właśnie wtedy, powodowana paniką, uciekła.

Przez całą niedzielę walczyła ze sobą. Wiedziała, że powinna się do niego odezwać, choćby z pytaniem, jak się czuje. Jednak godziny biegły nieubłaganie, aż zrobił się wieczór.

Potem noc.

A potem ranek.

Jadąc w poniedziałek rano do szkoły metrem, Weronika po raz pierwszy bała się, że spotka gdzieś Marka. Wciąż nie umiałaby mu spojrzeć w oczy, nie wiedziałaby, co powiedzieć. Szukała usprawiedliwienia, starała się przypomnieć sobie wszystko, co o nim myślała sobotniego wieczora, ale nie dowierzała swoim uczuciom. To nie był już ten sam Marek, było ich dwóch i ona bała się, że tamten drugi, ten straszny, czyha schowany wewnątrz tamtego, którego pokochała. Nie mogłaby go już pocałować, bo wciąż miała przed oczyma tę maskę potwora, która napawała ją lękiem, budziła wstręt.

Nienawidziła siebie za to, wiedziała, że powinna mu współczuć, być miła, troskliwa, zachowywać się jak dziewczyna z jego marzeń. Ale tego wszystkiego nie można pogodzić. Wciąż była w szoku i marzyła tylko, by jak najszybciej o wszystkim zapomnieć.

W szkole nic się nie stało. Nawet jeśli ludzie szeptali po kątach, nikt nie wyskoczył z zarzutami, że Weronika rozwaliła studniówkę. Co prawda, przemykała pod ścianami, starając się być niezauważona, ale przecież, gdyby ktoś miał ochotę jej nawtykać, mógł to zrobić z łatwością.

Przynajmniej tyle.

Ona i tak cierpiała.

Nie mogła zrozumieć, za co spotyka ją to wszystko. Najpierw historia z Filipem, teraz z Markiem. Dlaczego życie ma dla niej ciągle jakieś niespodzianki, dlaczego nie chce być miłe, obrzydliwie przewidywalne i zaskakująco podobne do Zmierzchu?

Dlaczego miłość to nie autostrada ku szczęściu, lecz wyboista ścieżka wiodąca nad urwiskiem i trzeba się dobrze rozglądać dookoła, by nie osunąć się w przepaść lub nie dostać spadającym odłamkiem skały w głowę?

Dlaczego piękne historie zdarzają się tylko w kiepskich powieściach?

Może dlatego, że piękna historia wymaga bohatera idealnego, stwarza istotę w jakiś sposób nieprawdziwą – tłumaczył jej Piotr SPP w mailu. – Oczekiwaniom wobec bohatera czy bohaterki romansu rzadko udaje się sprostać zwykłemu śmiertelnikowi. Zresztą to są zazwyczaj reakcje przewidywalne, znane z góry i w gruncie rzeczy nudne, choć może odznaczające się jakimś staroświeckim urokiem. Żywy, prawdziwy człowiek, ze swym poplątaniem, z ciągłymi żądaniami, z oczekiwaniami wobec partnerki czy partnera, tylko do pewnego stopnia może ucieleśniać romansowy ideał. Takich ludzi nie ma, bo zakładamy, że ich poświęcenie będzie bezgraniczne, a tymczasem miłość to niekontrolowany wybuch egoizmu – każdy realizuje swoje cele, często samotnie, czasem nawet wbrew obiektowi własnych westchnień.

Brzmi okropnie, choć może naukowo, i jak zwykle niczego nie tłumaczy – polemizowała z nim, bo wciąż chciała znaleźć dla siebie usprawiedliwienie. – Postąpiłam jak świnia. Czas mija, a ja nie umiem wybrnąć z matni. Tak, zachowałam się egoistycznie. Uciekłam z miejsca wypadku. Wiem, że poniosę konsekwencje. Stracę Marka i to, co się między nami tak pięknie odrodziło. Już to się zresztą pewnie stało. On się obraził na całe życie, bo nie można dwa razy z rzędu wybaczać. A ja nie umiem spojrzeć mu w oczy.

Wybaczać w miłości można wiele razy – tłumaczył Piotr.

W miłości należy wybaczać wiele razy. Jeśli chcemy stać się godni naszych wyobrażeń, a miłość uczynić idealną, powinniśmy tę sztukę ćwiczyć do znudzenia.

Jeśli umiesz wybaczyć – zrób to natychmiast.

Jeśli nie umiesz – zrób to w najbliższej przyszłości.

Zerwij z automatyzmem, z obrażaniem się, z czekaniem na odgadywanie Twoich myśli.

Komunikuj się werbalnie, nie telepatycznie.

Mów, czego oczekujesz, inaczej tego nie dostaniesz.

Ale – przede wszystkim – musisz wiedzieć, czego oczekujesz: czy chcesz kochać, czy być kochaną, bo to nie wszystko jedno.

– Sama nie wiem! – powiedziała do siebie Weronika, siedząc nad otwartym mailem Piotra. – Nie wiem, czego chcę.

Ale wiedziała. Doskonale zdawała sobie z tego sprawę: pragnęła być bohaterką romansu. Marzyła o miłości absolutnej. Takiej, która porywa jak burza, odbiera rozum i znieczula na wszystko, co dzieje się dookoła. Pragnęła emocji, chciała zwariować, oszaleć, gryźć palce, cierpiąc, i radośnie fruwać w chmurach, patrzeć na świat w oszołomieniu i śpiewać, pijana szczęściem.

Pragnęła kochać, nie była jednak gotowa do poświęceń. Chciała miłości bez komplikacji lub z taką ich dawką, by nie burzyły jej świata, nie niszczyły hodowanego przez całe życie dobrego mniemania o sobie.

Pewnego dnia wreszcie to zrozumiała. I teraz właśnie deklaracje, jakie wygłosiła, zrywając z Filipem, okazały się fikcją. Weronika zrozumiała, że sama nie dorosła jeszcze do własnego mniemania o sobie.

Tak, chciała być kochaną, tylko kochaną.

Na razie nie nauczyła się jeszcze kochać.

Od studniówki minął miesiąc.

Marek się nie odezwał.

Weronika do niego też nie.

Jednak codziennie w przedziwny sposób doświadczała jego istnienia. Nie umiała sobie tego wytłumaczyć, nie potrafiła nawet nazwać zaskakującej pewności, że on ciągle jest gdzieś bardzo blisko.

Często o nim myślała, może to właśnie powodowało ów stan. Dużo przez ten czas czytała o padaczce, właściwie wszystko, co mogła znaleźć w sieci. Suchy, naukowy opis miał niewiele dramatyzmu i nie oddawał przerażającego widoku, jaki wciąż miała przed oczyma. Niósł też nadzieję, pokazując chorobę bardziej jako możliwą do zaakceptowania niewygodę niż wyrok skazujący na dożywocie.

Ale dla niej nadal najważniejszy był wstyd.

Ciągle nie umiała sobie z nim poradzić.

Może gdyby zaakceptowała swoje zachowanie podczas studniówki jako wyraz nieuchronnego lęku i przerażenia w sytuacji, gdy stykamy się z czymś nowym i nieoczekiwanym, byłoby jej łatwiej? Ale ona wciąż oskarżała się o brak heroizmu i była przekonana, że tak właśnie myśli o niej Marek: jak o małym tchórzu, który zwiał, pokazując prawdziwe oblicze. A to było trudne do zniesienia.

Na szczęście uczyła się intensywnie do matury i tylko topniejący śnieg, brudne łapy Pędzla po spacerze, a potem młode listki na gałęziach topoli za oknem i burobrązowa breja ziemi, zmieniona nagle w zielony trawnik, uświadamiały jej, jak szybko mija czas, kiedy się na nic nie czeka.

Bo Weronika już na nic nie czekała.

Postanowiła tuż po maturze wyjechać do Wrocławia. Wszystko było ustalone i omówione, i dziewczyna cieszyła się na tę zmianę. Wejdzie w nowe środowisko, nowe miasto, zacznie kolejny rozdział w życiu. Czekała już na nią babcia, radośnie podniecona, że dom znowu wypełni się dźwiękami życia, i czekał przygotowany przez rodziców wesoły pokój na pięterku. Z widokiem na ogród i niebo.

Maj, wypełniony mnóstwem terminów, przede wszystkim maturalnych, gęsto powciskanych w kalendarz, mijał cicho i niepostrzeżenie. Weronika zdawała kolejne egzaminy, czując, że zamyka pewien etap życia, ale miała też wrażenie, że wszystko, co ważne, jest wciąż jeszcze przed nią. Nie żałowała Warszawy. Nie żałowała niczego. Nie zostawiała tu przyjaciółki, chłopaka, nie będzie tęskniła, nie będzie wspominała.

Jej walizka, lekka i gotowa na przyjęcie nowych wrażeń, spakowana najpotrzebniejszymi rzeczami, stała przy drzwiach.

Weronika wyłączyła laptopa i schowała go do futerału. Zamykając drzwi, rzuciła ostatnie spojrzenie na pokój. Za godzinę wsiądzie do pociągu i odjedzie na kilka lat, może na zawsze? Nagle zrobiło jej się smutno. Coś tu przecież jednak zostawiała. Nie tylko meble i książki, obrazki na ścianach i firanki w oknie. Przede wszystkim zostawiała tu niechciane uczucia: swój wstyd, upokorzenie i to coś, co zaistniało przez kilka zaledwie godzin, po czym zginęło, poranione przez okoliczności. A może ona sama to zabiła? Uciekała do Wrocławia, licząc na pozbycie się z pamięci tego, co niewygodne.

Układała sobie w głowie plany na przyszłość. Bardzo ambitne plany.

Nie myślała już o Weronice, którą była do tej pory. Nie użalała się nad sobą, dostała przecież tak wiele. Miniony rok był rokiem zaskoczeń: radości i smutku, bólu trudnego do zniesienia i chwil, które chciałoby się zatrzymać. Huśtawka emocji nauczyła ją więcej o życiu niż wszystkie przedmioty maturalne, bo wiedza o sobie samym jest ważniejsza od formułek i definicji.

Ale czy jestem przez to mądrzejsza? – pisała do Piotra. – Bynajmniej. Więcej wiem, ale czy umiem zastosować to w praktyce? Oto cała trudność. Jednak myślę – to śmieszne, co powiem – że wykres mojego życia dzięki tym ciągłym amplitudom, wyskokom do góry i w dół, teraz się ustabilizuje. Znów nic się nie będzie działo.

A na co czekasz? Odpowiedz sobie. Wypowiedz głośno swoje marzenie, to będzie pierwszy krok w jego kierunku. Nie wiedząc, dokąd mamy żeglować, nigdy tam nie dopłyniemy.

Wiesz, że wciąż mi to powtarzasz? To mógłby być Twój motyw przewodni: „Odpowiedz sobie!”. I pewnie masz rację, jak zwykle zresztą. Myślę, że trudność polega na tym, że ja nie wiem, czego chcę. Albo – dobrze, że nie siedzisz naprzeciwko mnie, bo nigdy bym tego nie powiedziała na głos – wstydzę się to nazwać.

Jeśli to egoizm – trudno, jeśli głupie dziewczyńskie marzenie – tym gorzej, ale chcę znowu być zakochana. Staram się nie myśleć o studniówce, mgliście przypominam sobie moment, kiedy rozstawaliśmy się z Markiem po wycieczce do Kazimierza. Ale odpędzam wszystko, co jest z nim związane, bo musiałabym przyznać, że nie zrobiłam nic, by tak się stało.

Odpowiedziałaś sobie. Wiesz, co zrobić. A może on na Ciebie wciąż czeka?

Czeka? Nie, nie sądzę. Zawiódł się na mnie dwukrotnie, i to bardzo. Sama się na sobie zawiodłam. Myślałam, że jestem kimś więcej, myślałam, że w miłości dam z siebie wszystko. Nieprawda. Uciekłam przerażona. Nie lubię tak o sobie myśleć, ale czy jestem godna, by mnie kochano? By on mnie kochał? Jakoś przy Filipie nigdy nie zadawałam sobie takich pytań.

A Ty? Nigdy nie mówisz nic o sobie. Nie wiem, ile masz lat, kim jesteś, jak wyglądasz. Odkrywam Ci swoje najbardziej mroczne tajemnice, odsłaniam się przed Tobą, robię moralny striptiz, a Ty właściwie nigdy nie odpłaciłeś mi podobnym zaufaniem.

Kim jesteś, Piotrze?

Wiosna we Wrocławiu była wczesna i piękna. Bzy przy Różanej wciąż kwitły, kiedy Weronika zadzwoniła do furtki domu babci. Przywiozła ze sobą jedynie dwie walizki, pod koniec czerwca musiała jeszcze wrócić na zakończenie roku szkolnego, ale była to już tylko formalność. Swego udziału w balu maturalnym nie przewidywała.

Przez pierwsze dni uczyła się nowego życia, zwyczajnych, codziennych odruchów, tego, gdzie szukać łyżeczki do herbaty, który nóż służy do krojenia chleba, a który do obierania ziemniaków. Dom był niezbyt duży, ale Weronika chcąc dać zatrudnienie dłoniom, a przede wszystkim głowie, nie wzbraniała się przed kolejnymi wyzwaniami, które babcia ochoczo stawiała przed wnuczką. Porządkowały więc strych, myły okna, pracowały w ogrodzie, malowały bramę i furtkę. Dużo przy tym rozmawiały.

Wszystko byłoby może nudne i męczące, gdyby Weronika miała inne rozrywki. Na razie jednak nie zabrała do Wrocławia nawet laptopa. W ostatniej chwili odłożyła go z żalem, bo miała podróżować sama i była zdana tylko na własne siły. Pozostawały jej wypady do galerii, na Stare Miasto, czytanie książek i odbieranie maili przez telefon.

Najdłuższe w jej życiu wakacje zapowiadały się dość monotonnie. Za namową babci zapisała się więc na letni kurs językowy, i to był świetny pomysł. Spotkała tam kilkoro sympatycznych ludzi, którzy mieli wielkie plany, radość w oczach i niespożytą ochotę na wspólną zabawę.

Pochłonięta nauką i zabawą, Weronika odżyła. Tu była kimś innym niż w Warszawie, niż w szkole. Sama na siebie patrzyła inaczej. Z każdym dniem miała więcej energii.

Na prośbę Piotra ćwiczyła też pozytywne myślenie, niczym mantrę powtarzała słowa: „Jestem szczęśliwa!”.

I była szczęśliwa.

Muszę Ci się pochwalić pewnym odkryciem – pisała do niego. – Pewnie wiesz to już i beze mnie, ale nasza korespondencja skłania mnie do myślenia nawet wtedy, kiedy nie piszę. Otóż jadąc dziś tramwajem na zajęcia, usłyszałam, jak coś we mnie mówi: „Wielkie szczęście unieszczęśliwia”.

Bo wiesz, ja jestem szczęśliwa takim małym, codziennym szczęściem. Jest lato, uczę się niemieckiego, chodzę ze znajomymi do kina, siedzę w moim nowym pokoju i patrzę na drzewa. Codziennie rano wybiegam do ogrodu i ćwiczę tai chi.

Jest pięknie i jestem szczęśliwa, bo na nic nie czekam.

Dziwne? Tak, to paradoks, ale chyba zaczynam rozumieć mnichów.

Nie odpowiedziałeś na moje pytanie.

Tak, nie odpowiedziałem w pełni świadomie. Nigdy tego nie robię. Może kiedyś się spotkamy, na razie cieszę się, że jesteś szczęśliwa, a Twoje spostrzeżenie jest słuszne. Wielkie namiętności wywołują wielką radość i wielki ból, wszak nic nie trwa wiecznie. Małe radości, te dotyczące dnia codziennego, są łagodnym balsamem dla duszy, podczas gdy szalone emocje są niczym narkotyk: po chwilowym upojeniu przychodzą głód i cierpienie.

Bądź szczęśliwa jak najdłużej, mniszko!

Był koniec lipca. Weronika wiedziała już, że jej dokumenty zostały przyjęte na Wydział Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego. Miała jednak wciąż przed sobą dużo wolnego czasu, a studia, które formalnie rozpoczynały się dopiero z początkiem października, nie spędzały jej snu z powiek.

Siedziała przy stoliku w kawiarence Grycana w Galerii Renoma. Przyjechała trochę wcześniej do centrum, bo chciała się jeszcze przejść po sklepach. Wciąż trwały letnie wyprzedaże i umówiła się z dziewczynami z niemieckiego, że pobuszują trochę w tanich ciuchach. Przeglądała prasę i niespiesznie piła odkryte niedawno cynamonowe latte. W wiadomościach lokalnych znalazła informację o międzynarodowych warsztatach taoistycznego tai chi, które odbywają się właśnie we Wrocławiu. Chętnie by się na nie wybrała, ale dziś był akurat ostatni dzień. Za późno. Trudno, może innym razem?

Spojrzała na zegarek. Miała jeszcze pół godziny do spotkania. Wyjęła telefon, by odebrać pocztę. W tej chwili do stolika podeszła kelnerka i postawiła przed nią pucharek lodów makowych.

Weronika spojrzała na nią zdziwiona.

– To chyba jakaś pomyłka? Ja tego nie zamawiałam.

Kelnerka zabrała lody i odeszła, a Weronikę zalała fala wspomnień. Zalogowała się do poczty. Nie było żadnej nowej wiadomości. Tymczasem kelnerka znowu podeszła.

– Sprawdziłam. Lody były zamówione do tego stolika.

– Ale ja...

Wszelki opór był bezcelowy, ponieważ kobieta postawiła już pucharek i odeszła. Weronika rozglądała się, czy ktoś, widząc całe to śmieszne zamieszanie, nie zgłosi się po swoje lody, gdy usłyszała dźwięk nadchodzącego SMS-a. Spojrzała na wyświetlacz: numer prywatny. Wiadomość brzmiała:

CZY MIEJSCE OBOK JEST WOLNE?

„Pewnie któraś z dziewczyn stroi sobie żarty” – pomyślała. Znów rozejrzała się wokół. Nie zauważyła jednak niczego podejrzanego. Goście siedzieli przy stolikach, zajęci rozmowami. Nikt się jej nie przyglądał, żadna z dziewczyn nie szła w jej kierunku.

Kto to pisał?!

TO ZALEŻY – odpowiedziała wymijająco.

OD CZEGO? – brzmiała następna wiadomość.

OD TEGO, KIM JESTEŚ.

WIESZ, KIM JESTEM.

Weronikę przeszedł dreszcz. Zrozumiała wreszcie. Właściwie stało się to już wcześniej, w chwili gdy tylko spojrzała na pucharek. Pomyślała wtedy, że to znak, nie chciała jednak za nic się przyznać, że pragnie, aby tak właśnie było.

KIMŚ, KTO LUBI LODY MAKOWE? – odpisała.

LODY SĄ DLA CIEBIE.

Jej serce już szarpało się przerażone tym, co zaraz nastąpi. Dłonie drżały, z trudem trafiając we właściwe klawisze. To nie mogła być pomyłka. Nikomu we Wrocławiu nie mówiła, że lubi lody makowe, nigdy ich tu nie zamawiała.

I kiedy to wszystko do niej dotarło, Weronika zaczęła się trząść.

Był tu. Stał gdzieś niedaleko. Pewnie patrzył na nią. Zaraz podejdzie, spojrzą sobie w oczy. Co ma mu powiedzieć? Od czego zacząć? Poczuła łzy w oczach i jakiś nieznośny kamień w gardle. Nie da rady wymówić ani jednego ani słowa!

CZY MOGĘ PODEJŚĆ? – brzmiała kolejna wiadomość.

TAK – wystukała z trudem.

Nie widziała, skąd przyszedł. Jak zamurowana patrzyła w blat stolika. Nie umiała się chyba nawet zdobyć na uśmiech, kiedy stanął tuż przy niej.

Marek.

Skąd się tu wziął?!

– Witaj! – powiedział lekko i radośnie.

– Witaj – odpowiedziała słabo.

– Czekasz na kogoś? – zapytał.

– Nie, to znaczy tak. Na koleżanki. Nic ważnego. A ty?

– Ja zawsze czekam tylko na ciebie! – wyznał z łobuzerskim uśmiechem.

Nie wiedziała, czy żartuje, czy mówi poważnie. Przelatywały jej przed oczyma wszystkie zakończenia komedii romantycznych, jakie kiedykolwiek widziała. Chwile, gdy bohaterowie spostrzegają się w tłumie i nie potrafią już opanować wybuchającego nagle uczucia, biegną ku sobie, a potem całują się w deszczu. Przypominały jej się wszystkie cudowne kwestie w rodzaju: „Tak bardzo chciałam, żebyś to był ty!” i poczuła się ich niegodna, bo sama nie umiała powiedzieć nic równie odkrywczego.

Milczała więc, bliska płaczu, a Marek wciąż stał i patrzył na nią głodnym wzrokiem.

– Mogę usiąść?

– Jasne, jasne.

Była w szoku.

– Źle zrobiłem? – zapytał nieco zmartwiony.

– Nie, skąd! Dobrze! Tylko nie rozumiem...

– Chciałem cię zobaczyć. Trochę czasu minęło, choć nie tak dużo, jak mogłoby się wydawać.

Spojrzała na niego zdziwiona. Minęło dużo czasu, bardzo dużo. Wieki całe. Stulecia w samotności. Dla niego to było „trochę”?!

– Co u ciebie? – zapytał.

– W porządku. Co tu robisz? Przyjechałeś na warsztaty?

– Przyjechałem odpowiedzieć na twoje pytanie.

Zmarszczyła brwi, zastanawiając się, czy padło jakieś pytanie, na które oczekiwałaby odpowiedzi. Nie mogła sobie jednak niczego takiego przypomnieć.

– Ale najpierw chciałbym cię przeprosić.

– Za co?

– Zepsułem ci studniówkę.

Weronika wciągnęła mocno powietrze. Intensywnie szukała odpowiedzi, a on ciągnął:

– Bardzo chciałem tam z tobą pójść. Bardzo chciałem znaleźć się znów w pobliżu ciebie. Długo na to czekałem i nawet lęk, że ona może nam to zepsuć mnie nie powstrzymał, bo...

– Ona?

– Patrycja. Tak ją nazywam. Padaczka to obrzydliwe słowo.

– Więc Patrycja to...?

– Jest zaborcza i do tej pory zawsze jej się udawało. Strach przed jej pojawieniem się wybijał mi z głowy wszystkie śmieszne marzenia, bo zawsze mogła przyjść i nieźle mną potrząsnąć. Dla mnie to gorsze, niż stanąć nago na środku ulicy. Ludzie, to znaczy dziewczyny, nie rozumieją tego. Miałem nadzieję, że tym razem się nie pojawi, ale przyszła i mi ciebie zabrała...

– Mnie?

– Nie odzywałaś się.

– Było mi wstyd.

– Wiem.

– Wiesz?

– Wszyscy moi przyjaciele przez to przeszli. To naturalne.

– Wybacz mi, proszę, jeśli zdołasz... – wyszeptała, nie podnosząc głowy.

– To moja wina. Powinienem był cię przygotować. Ale coś mi mówiło, żeby tego nie robić. Na złe wiadomości zawsze jest za wcześnie. Bałem się, że znów cię stracę, że się przerazisz, będziesz czuła do mnie obrzydzenie. I tak się stało. Widzisz, ona... Zawsze myślałem, że nie wolno mi nikogo pokochać, bo ona i tak to zburzy. Udawało się jakoś, aż do dnia, kiedy spotkaliśmy się w metrze.

– To była środa...

– Może... Powinienem podziękować temu złodziejowi. Ale wierzę, że w życiu nic nie zdarza się przypadkiem. I wszystko, co nas spotyka, dzieje się dla naszego dobra. Może to naiwne, ale pomaga w takich chwilach, jak wtedy, po tej wycieczce do Kazimierza albo po twojej studniówce.

Patrzyła na niego szeroko otwartymi oczyma.

– Ciągle mam tę bransoletkę... – wyszeptała.

Uśmiechnął się z lekką ironią.

– Ale uciekłaś ode mnie.

– Nie, to nie tak...

– Uciekłaś aż tutaj.

– Musiałam.

– Bez względu na to, co się teraz stanie, jak zareagujesz i co powiesz, chciałem ci wszystko wyjaśnić. Zmieniłem lekarza, mam szansę wyjść z tego, pokonać ją całkowicie i być normalnym facetem, nie jakimś godnym litości niepełnosprawnym. Dlatego przyjechałem. Warsztaty były tylko pretekstem, przyjechałbym tak czy inaczej. Jestem tu, bo chcę zburzyć twoje małe szczęście.

Weronika przełknęła ślinę i jeszcze mocniej wbiła w niego przerażony wzrok.

– Kocham cię. Chcę ci dać wielkie szczęście. Chcę cię uczynić nieszczęśliwą – mówił Marek, a ona poczuła, jak szczęki jej się zaciskają, a jego twarz zamazuje w strumieniu łez, które popłynęły nagle i bez pytania o zgodę. Płakała. Nie wiedziała, czy ze szczęścia, które przyszło niespodziewanie, czy z żalu za straconym czasem, czy to pęka jej serce. I czy pęka z radości, czy ze smutku.

– Pozwolisz mi? – zapytał cicho.

Wszystkie uczucia naraz, obudzone po tak długim okresie hibernacji, walczyły w niej o pierwszeństwo. Cieszyła się i była zła, skakała z radości i wściekła, tupała nogą. Truchlała na myśl, że zaraz znowu jakaś wiadomość ją zmrozi, i nie myliła się. Ale odnajdywała w jego oczach błyski, które tak lubiła. Uśmiechnęła się przez łzy, jednak niczego nie zdołała powiedzieć.

– Aha i jeszcze jedno – kontynuował Marek. – Masz pozdrowienia od Piotra.

– Wy się znacie?! Mówił ci coś o mnie? – wyszeptała wreszcie, zdumiona nieprawdopodobnym zbiegiem okoliczności.

– Powiedział mi wszystko.

– Jak to?!

Weronika nie potrafiła tego pojąć: Piotr? Nie. Każdy, tylko nie on!

Marek wyjął telefon i po chwili zaczął czytać:

Otóż jadąc dziś tramwajem na zajęcia, usłyszałam, jak coś we mnie mówi: „Wielkie szczęście unieszczęśliwia”. Bo wiesz, ja jestem szczęśliwa takim małym, codziennym szczęściem. Jest lato, uczę się niemieckiego, chodzę ze znajomymi do kina, siedzę w moim nowym pokoju i patrzę na drzewa. Codziennie rano wybiegam do ogrodu i ćwiczę tai chi.

Jest pięknie i jestem szczęśliwa, bo na nic już nie czekam.

Z każdym przeczytanym przez niego słowem maila, którego adresatem był przecież Piotr, Weronika rozumiała coraz mniej. Tarła dłonią czoło i miotała się między najróżniejszymi przypuszczeniami.

– Pomyślałem, że teraz mogę już przyjechać – powiedział Marek.

– Nie rozumiem. Skąd to masz? – zapytała w złości.

– Od ciebie.

– Więc on nie istnieje? – wyszeptała z lekką nutką zawodu. – Przez cały czas to byłeś tylko ty?!

Zignorował rozczarowanie Weroniki, zamknął telefon, spojrzał jej mocno w oczy i zapytał niezwykle poważnie:

– Naprawdę na nic już nie czekasz?

Jakimś cudem wytrzymała jego wzrok i wbrew sobie – bo powinna mu teraz przecież zrobić awanturę, nawtykać, ile wlezie, tak żeby sobie raz na zawsze zapamiętał – powiedziała po raz pierwszy to, co naprawdę myślała. Z głębi serca i najzupełniej szczerze, jakby pozbywała się największego ciężaru, wyszeptała:

– Czekałam na ciebie.

Marek westchnął z wyraźną ulgą. Ująwszy jej dłoń, akcentując każde słowo, powiedział wolno i dobitnie:

– Przyjechałem odpowiedzieć na wszystkie twoje pytania.

Weronika stropiła się nieco. Miała pytania, wiele pytań, ale do tej pory zadawała je tylko sama sobie, no, może babci podczas pielenia ogródka. Nie była przygotowana na taki obrót sprawy. Milczała więc, zastanawiając się, które z nich jest tym najważniejszym.

– Żadnych pytań? – trochę się zdziwił, a ona przełknęła ślinę i nabierając sił do ostatecznej rozgrywki, rozpoczęła:

– Kim jesteś? Piotrem? Markiem? A może żadnym z nich lub obydwoma naraz?

– Raczej obydwoma niż żadnym. – Uśmiechnął się uroczo.

– I naprawdę ty pisałeś do mnie te maile? Skąd to wszystko wiesz?

– Studiuję psychologię i dużo czytam.

– Socjologię chyba?

– To był wybieg, żebyś się nie domyśliła, że Piotr to ja. Moja poradnia istniała, zanim cię poznałem. Nie było powodu, żeby z niej rezygnować, kiedy się pojawiłaś, zwłaszcza że czuję się potrzebny. To coś w rodzaju świeckiego konfesjonału. Ludzie chcą się wygadać, a obcemu zwierzyć się łatwiej.

– Mówisz o mnie?

– Nie tylko. Zarzucasz mi, że podszyłem się pod Piotra, ale właściwie tego nie zrobiłem. Piotr to moja wirtualna tożsamość. Kiedy przypadkiem trafiłem na głównej stronie portalu na ciebie, byłem w szoku. Najpierw myślałem, że to pomyłka, ale z czasem znałem coraz więcej szczegółów i nie miałem już wątpliwości, chociaż też nieźle wszystko zamotałaś.

– Przyznaj się, że po prostu mnie szpiegowałeś! – Weronika otrząsnęła się już z pierwszego zdumienia i właśnie poczuła wściekłość na Marka za te miesiące, kiedy uporczywie milczał, i za korespondencję podpisywaną cudzym imieniem. Za wszystko. – Dobrą miałeś zabawę?!

– Nie nazwałbym tego zabawą.

– A jak?

– Bardzo się bałem, że ktoś może cię skrzywdzić.

– Nie „ktoś”, tylko Filip?

– On czy ktoś inny.

– Nie było nikogo innego, doskonale o tym wiedziałeś. Byliście tylko wy dwaj.

– Czasem twoje milczenie trwało kilka tygodni. Wszystko się wtedy mogło zdarzyć. Wiesz, jak się wtedy czułem?

– To akurat wiem bardzo dobrze. Nie rozumiem tylko jednego: bałeś się, że ktoś mnie może skrzywdzić, a nie bałeś się, że ktoś mnie może uszczęśliwić?

Zanim odpowiedział, wziął głęboki oddech i zapatrzył się gdzieś w dal, jakby szukając odpowiednich słów. Nieświadomie poruszył kilka razy szczękami, zagryzając wargi. Wreszcie po dłuższej chwili rzekł:

– Nie wiem, jak to się stało, i nie wiem dlaczego, ale budzisz we mnie czułość i potrzebę zaopiekowania się. Jesteś taka delikatna, krucha i śliczna.

– Nie, proszę! – Weronika przestraszyła się tych słów. – Na pewno tak nie myślisz! Nie baw się już moim kosztem!

– Więc co tu robię, w tym mieście?

– Przyjechałeś na warsztaty?

– Aha i spotkaliśmy się tak całkiem przypadkiem, prawda? Akurat przechodziłem obok?

– Swoją drogą, to ciekawe, jakim cudem mnie tu znalazłeś?

– Twoja babcia mi pomogła. A wcześniej twój brat.

– Co?! Oni też należą do spisku?! Osaczyliście mnie ze wszystkich stron!

– Może tak to wygląda, jednak musisz nam wybaczyć.

– Muszę?

– No oczywiście, jeśli zdołasz. Ale wierzę w ciebie.

– Pytanie brzmiało: nie bałeś się, że ktoś mnie może uszczęśliwić? Wbrew wcześniejszym deklaracjom, odpowiedź wciąż nie padła.

– Starałem się o tym nie myśleć, choć nie było to łatwe. Tak, bałem się. Bardzo się bałem, bo czas nie pracował na moją korzyść, ale miałem... wciąż mam głębokie przekonanie, że tylko mnie się to uda, bo tylko ja tego naprawdę pragnę.

Weronika siedziała z opuszczoną głową, mieszając łyżeczką w rozpuszczających się lodach. Uczucia wstydu i szczęścia, radości i niepokoju, złości i słodyczy, przeczucie, że łatwo nie będzie, ale że wszystko jest jeszcze możliwe, kłębiły się w jej głowie, kneblując usta.

– Zaczniemy jeszcze raz? – zapytał Marek z nadzieją. – Twoje lody już się całkiem rozpuściły. Zamówić następną porcję?

Spojrzała na niego, westchnęła i powiedziała niespodziewanie:

– Pamiętasz baśń o Rudowłosej? Obiecaj, że kiedyś opowiesz mi ją znowu.