Pastor Felix

Wydarzenia — 22.X.1844

© Pastor Felix, 2022

Książka przedstawia historię najważniejszych przywódców Ruchu Millera,. Litch, Snow, Hiomes, Miller. Większa część książki koncentruje się na wydarzeniach wielkiego rozczarowania z października 1844 roku.

ISBN 978-83-8324-012-1

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Wydarzenia — 22.X.1844

2. Szczerość W. Millera

3. Reakcje tłumu

4. Dzień rozczarowania

5. Historia Mary Hartwell

6. Śmierć W. Millera

7. Joshua V. Himes

8. Samuel Snow

9. Jozjasz Litch

1. Imperium Osmańskie — Litch

2. Imperium Osmańskie cz. 2

3. Podsumowanie

Szczerość W. Millera

W. Miller nie był oszustem, był człowiekiem szczerym, głęboko wierzył w swoje wyliczenia, a kiedy czas przeminął, przyznał się do własnego rozczarowania.

Cytat

„Postawa Proroka Millera w obliczu tej upokarzającej sytuacji wyraźnie różniła go od postawy Starszego Joshuy V. Himesa. Ten pierwszy nie próbował uniknąć odpowiedzialności za błędne obliczenia; szczerze przyznał się do swojego błędu i właśnie ten fakt służył wzmocnieniu zaufania, jakim obdarzali go jego zwolennicy. Opinia publiczna również nie była pozbawiona uznania, kiedy Doroczna Konferencja spotkała się w ostatnim tygodniu maja w Bostonie. Budynek był stłoczony pod drzwiami przez publiczność, która okazała mu pewną sympatię, zwłaszcza gdy pod koniec Konferencji wstał i stojąc w obliczu tego wielkiego zgromadzenia przyjaciół i wrogów, z uczuciem mówił o swoim wielkim rozczarowaniu. „Boston Post” z 1 czerwca 1843 mamy opis pod tytułem „Wyznanie Millera”. Brzmi następująco:

„Wielu ludzi pragnęło usłyszeć to, co nazywano „spowiedzią ojca Millera”, która miała być wygłoszona w ostatni wtorek wieczorem, gdzie pojawiło się duże zgromadzenie, w tym i ja, aby wysłuchać zakończenie całej sprawy. Wyznał, że był rozczarowany, ale bynajmniej nie zniechęcony ani wstrząśnięty w swojej wierze w dobroć Boga lub w wypełnienie Jego słowa, o szybkim przyjściu naszego Zbawiciela i zniszczeniu świata. — Jeśli wizja się opóźni, poczekaj na nią — powiedział. Pozostał niezłomny w wierze, że koniec wszystkiego jest bliski, nawet u drzwi. Mówił z dużym uczuciem i efektem i nie pozostawiał wątpliwości co do swojej szczerości”. (Podpisano „D”)

Było wielu nawet wśród szyderców, którzy czuli pewien rodzaj litości dla biednego starego proroka z powodu szczerości, z jaką przyznał się do błędu swoich obliczeń i oczywistej autentyczności swojego rozczarowania. Starszy Joseph Litch odwiedził go 8 czerwca.

„To, że był bardzo rozczarowany, tym że nie ujrzał Pana w oczekiwanym czasie”, napisał o nim, „musi być oczywiste dla wszystkich, którzy słyszą, jak przemawia; podczas gdy załzawione oko i przytłumiony głos pokazują, skąd płyną słowa, które wypowiada. Chociaż byłem rozczarowany czasem, nigdy nie widziałem go silniejszego niż teraz w ogólnej poprawności jego wykładu Pisma Świętego i w wierze w rychłe przyjście naszego Pana”. [Sylvester Bliss, Życie Williama Millera.] (1)

Przypisy
1. Całość artykułu to cytat z książki „Days of Delusion” C.E. Sears

Reakcje tłumu

William Miller jest ojcem Ruchu Adwentowego który ogłosił powtórny powrót Jezusa na rok 1843

Historia W. Millera

Ostatnio zainteresowała mnie książka Clary Endicott Sears wydana w 1924 roku. „Days of Delusion” Autorka zebrała niemal całą dokumentację z czasów W. Millera. Książka obecnie wydawana jest w odcinkach w czasopiśmie Proclamation. Opisuje całe życie Williama Millera aż do jego śmierci. Umieszczę tu tylko fragment z tej książki. Aby czytelnik miał pełen obraz tamtych dni, z pewnością zainteresuje to wierzących adwentystów i tych z kościołów którzy wywodzą swe pochodzenie od Millera.

Drzewo poznaje się po owocach — Te słowa Jezusa są wciąż aktualne, i odniosę je do Ruchu Millera. Sumując już teraz mogę stwierdzić że nie były to owoce Ducha. A cały błąd polegał na tym że Miller i jego współpracownicy nie skupili się na przygotowaniu ludzi na powrót Jezusa, skupili się na samym powrocie. Kiedy uczniowie Jezusa zapytali o jego powrót i koniec świata ten zamiast opisywać jak będzie wyglądało przyjście i sąd, podawał jak mają się przygotować na czas powrotu, wony, zarazy, lęk bezradnych narodów, te znaki były ważniejsze niż opis samego powrotu. Przygotowanie ludzi na koniec jest ważniejsze niż opis samego końca. Ruch Millera nie zajmował się przygotowaniem ludzi na spotkanie z Jezusem, samo przyjście Jezusa było najważniejsze. Zbliżający się czas końca doprowadził do fanatyzmu i to w różnych kierunkach.

Cytat z książki

„Ledwie rozpoczął się rok, rozpętał się fanatyzm, który był mniej więcej trzymany w zawieszeniu. Wcześniej zbliżający się kataklizm wydawał się odległy, ale teraz dni mijały i nerwy tych, którzy zaakceptowali kalkulacje Millera, zaczynało robić się nerwowo. Nawet niewierzący i szydercy bezsensownie odczuli wpływ ciągłego powtarzania faktu, że koniec wszystkiego jest bliski. Gazety były nim pełne. Publiczność mówiła o tym i dyskutowała o możliwościach tego w salach wykładowych; na rogach ulic; we wszystkich miejscach, gdzie spotykały się grupy ludzi. Ortodoksyjni duchowni byli przepełnieni konsternacją, ponieważ w ich kongregacjach pojawił się lęk. Wszędzie, gdzie prorok Miller i jego współpracownicy odbywali spotkania, gromadziły się tłumy, a wśród nich było wielu wyznawców silnie przeciwnych nadchodzącej doktrynie drugiego adwentu, opartej na na interpretacji W. Millera. Biskup Vermont, wielebny John Henry Hopkins, DD, napisał w artykule, który został opublikowany w formie broszury i szeroko rozpowszechniony:

„Pełni domniemania i niebezpieczeństwa rozważa się próbę ustalenia dnia lub roku przyjścia naszego Pana. Sam Chrystus oświadcza: „nikt tego dnia i godziny nie zna ani aniołowie Boży, lecz tylko mój Ojciec”. I znowu: „Nie wasza rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec ustanowił swoją własną mocą”. „Rozważany program twierdzi, że jego autor jest człowiekiem o silnym umyśle i dużym rodzimym talencie. Swobodnie przyznajemy, że jego wykłady i wykresy wykazują niezwykłą pomysłowość i wielką znajomość Pisma Świętego. Potężne podniecenie, ekstrawagancka dzikość, upojenie fanatyzmem, bredzenie szaleństwa, wszystko to poszło w tym ruchu. A jednak niestety! — nazwano je owocami studium proroctwa — tak jakby Słowo Boże w najmocniejszych i najjaśniejszych słowach nie wypowiedziało się przeciwko możliwości naszego przewidywania czasu przyjścia naszego Pana; tak jakby w ostatnim rozdziale Pisma Świętego Wszechmogący nie wypowiedział gniewu na „dodanie do słowa proroctwa” — grzech, którego obawiamy się, ale zbyt często popełniany jest nieświadomie przez zarozumiałe wnioski ludzkiej kalkulacji.„Rozważając zatem historię przeszłości, żaden inteligentny ani wykształcony umysł nie może dziwić się sukcesowi, jak się nieszczęśliwie uważa, obecnego złudzenia. [Opublikowane w 1843 r.]

Jednak dla wyznawców proroka Millera nie miało większego znaczenia fakt, że przeciwni duchowni obalili jego teorię. Byli pod wpływem złudzenia silniejszego niż jakikolwiek argument, który je potępia. Wskazywali na wizję Daniela i sen króla Nabuchodonozora, a także na proroczą interpretację barana, kozła i Wielkiego Rogu oraz na wypełnienie się proroctwa. W odpowiedzi na to przeciwstawiono twierdzenie, że ósmy rozdział Księgi Daniela, zawierający sedno teorii Millera, zgodnie z jego osobistą interpretacją, nie ma nic wspólnego z przyjściem Chrystusa lub ustanowieniem wiecznego Królestwa Bożego. Utrzymywali, że Antioch Epifanes, syryjski król, był centralną postacią w wizji proroka Daniela. 2300 dni, o których w nim mowa, należy interpretować jako półdni, czyli jedenaście sto pięćdziesiąt dosłownych dni, które zostały dosłownie wypełnione przez Antiocha i jego prześladowanie Żydów oraz zbezczeszczenie Świątyni, około stu sześćdziesięciu lat przed Chrystusem. [O Twój pierwszy wiek. Opublikowane w 1881 r.] Ale to nie zrobiło wrażenia na podekscytowanych mózgach tych, którzy wyczekiwali Wielkiego Dnia — wierzyli w Williama Millera i jego teorię i żadna ilość klarownych wyjaśnień z kościołów ortodoksyjnych nie wywarła na nich żadnego wpływu.

Poniższa relacja ze sceny, która wydarzyła się w Waszyngtonie, napisana przez korespondenta „Boston Mercantile Journal” do redaktora, pokaże, jak pomimo wysiłków ortodoksyjnego duchowieństwa i próby wyjaśnienia, publiczność lub jej część, histerycznie pragnęła usłyszeć z ust Millera jego powody, dla których wierzył, że zbliża się Dzień Sądu:

Waszyngton, 22 stycznia 1843 r.

Mr. Sleeper:

Napisałem wam wczoraj między innymi wiadomościami, że pan Miller, człowiek końca świata, był tutaj. Wczoraj ogłoszono na plakatach rozwieszonych w całym mieście, że dziś (niedziela) będzie głosił kazanie o trzeciej po południu ze schodów Urzędu Patentowego; a zaraz po obiedzie zaobserwowano tłumy idące w tym kierunku. Komisarz Budynków Publicznych lub jakiś inny funkcjonariusz wzniósł barykadę mniej więcej w połowie schodów, aby odstraszyć tłum; a kiedy udałem się na miejsce spotkania, przestrzeń między Siódmą i Dziewiątą Ulicą, przed Urzędem Patentowym, była prawie wypełniona ludźmi, ich liczba różnie szacowana na pięć do dziesięciu tysięcy, bez względu na płeć, wiek i kolor. Myślę, że było ich ponad pięć tysięcy. Przestrzeń nad barykadami pilnowali policjanci, którzy przepuszczali kilka osób, głównie członków Kongresu, co napełniło niektórych nieprzychylnych niemałym oburzeniem i zaczął działać demokratyczny duch ludu.

Podjęto szereg nieudanych prób przekroczenia bariery, ale, z wyjątkiem nielicznych uprzywilejowanych, bezskutecznie. Jednak jedna osoba, bardziej zdeterminowana niż reszta, wykazała się walką i została brutalnie potraktowana przez funkcjonariuszy, gdy tłum, biorąc jego stronę i przypuszczając, że został źle potraktowany, rzucił się do bariery, aby ją przełamać, ale na razie bezskutecznie. Tłum stał się jednak spokojniejszy, dopóki pewien pan, którego uważałem za duchownego, wystąpił naprzód i powiedział, że proszono go o poinformowanie ludzi przed nim, że „nie ma żadnej pewnej informacji, że pan Miller jest w mieście '; po czym podniósł się krzyk niepodobny do niczego, co słyszałem od krzyków na Bunker Hill we wrześniu 1840 r. — przemieszany z okrzykami „Oszustwo!” „itp.

Tłum jednak znieruchomiał w ciągu kilku minut, aby duchowny kontynuował swoje uwagi, które brzmiały następująco: „Jak już powiedziałem, pana Millera prawdopodobnie nie ma w mieście; ale ponieważ szkoda, że takie zgromadzenie byłoby całkowicie rozczarowane otrzymaniem korzyści w takim dniu, myślę, że byłoby dobrze, aby wezwano wybitnego dżentelmena, pana Briggsa, członka Kongresu z Massachusetts, aby udzielił wam wstrzemięźliwości. Jest teraz na podwyższeniu.

Okrzyki „Briggs!” — Bryggowie! nastąpił; ale pan Briggs nie miał pojęcia, że zostanie wezwany w ten bezceremonialny sposób i choć pilnie nagabywany przez swoich przyjaciół, odmówił. Tłum, zdając sobie sprawę, że nie ma dla nich „zabawy”, zdeterminowany, aby zrobić coś dla siebie; i ponownie rzucając się na barykadę, tym razem z powodzeniem, udało im się uzyskać podwyższenie i popędzić uprzywilejowanych, Urzędu Patentowgo, którego drzwi zostały wykopane, do piwnicy, a stamtąd na ulicę; a potem, o ile wiem, po cichu się rozproszył”.

Wielu uważało, że złośliwe osoby drukowały i rozprowadzały ulotki, aby oszukać opinię publiczną, ale nigdy nie pojawiły się żadne autentyczne wyjaśnienia. Biograf Millera opowiada o działaniach ogromnej publiczności, która zapełniła dużą salę Chińskiego Muzeum w Filadelfii, by usłyszeć przemówienie Proroka w lutym. Wykładał każdego wieczoru, ludzie gromadzili się na wykładach, ale pewnego wieczoru, siódmego, miał bardzo poruszające przeżycie. Tłum zaczął przybywać bardzo wcześnie, a sala była wypełniona po brzegi.

„Kiedy rozpoczął się wykład — zapewnia Starszy Bliss — „tłum i zamieszanie były tak wielkie, że prawie niemożliwe było usłyszenie mówcy; i uznano to za najlepsze, po powiadomieniu ludzi o tym, co ma być zrobione i umożliwieniu wszystkim, którzy tego chcą, wyjścia — zamknięcia drzwi i zapewnienia ciszy. To zostało zrobione i mówca przeszedł do swojego tematu. Przez około pół godziny panowała głęboka cisza, a publiczność, z wyjątkiem kilku niesfornych chłopców, wykazała głębokie zainteresowanie. Niewątpliwie trwałoby to dalej, gdyby nie przypadek omdlenia kobiety i konieczność otwarcia drzwi, aby mogła wyjść. Kiedy drzwi zostały otwarte, pojawił się tłum osób, który stanęł na zewnątrz w celu wpuszczenia. Gdy tylko zostało to zrobione i kilku weszło do pokoju, niesforny chłopiec podniósł okrzyk „Ogień!”. co wprawiło w zamieszanie całe zgromadzenie, jedni krzyczeli jedno, a inni drugie. Wyglądało na to, że tłum nie ma żadnej skłonności do zakłócania spotkania; ale wszystko pochodziło z pośpiechu i płaczu. Zaburzenie wynikało bardziej z podekscytowanych lęków ludzi niż z jakiejkolwiek innej przyczyny.„Porządek został ponownie przywrócony, a mówca kontynuował przez kilka chwil, po czym nastąpił kolejny pośpiech, a podekscytowanie stało się tak wielkie, że konieczne było odwołanie spotkania. Miejska policja była gotowa zrobić, co mogła, ale nie mieli nic do zrobienia; bo nie potrafili opanować podekscytowanych nerwów słuchaczy”.

Kilka wieczorów później znów zebrał się tłum i znów zapanowało podekscytowanie, tak że właściciele sali zaniepokoili się i nakazali przerwanie spotkań. Kiedy Miller ogłosił ten fakt, było to nieoczekiwane, a publiczność była poruszona poza wyraz. „Prawdopodobnie ponad tysiąc osób powstało, aby złożyć świadectwo o swojej wierze w prawdę o zbliżającym się Adwencie” — kontynuuje Starszy Bliss — „a trzystu lub czterystu nienawróconych powstało, by poprosić o modlitwy za nich. Pan Miller zamknął nabożeństwo najczulszą i stosowną modlitwą oraz błogosławieństwem”.

W przeciwieństwie do czasów, kiedy nie niepokojony mógł głosić swoją doktrynę w okręgach wiejskich, teraz Miller nagle został zaatakowany ze wszystkich stron — wielu twierdziło nawet, że jest szalony. Redaktor „Gazette and Advertiser” z Long Island skomentował to po tym ostatnim oświadczeniu, po przeprowadzeniu z nim wywiadu w lutym 1843 roku:

„Nasza ciekawość została ostatnio zaspokojona przez wprowadzenie do tego dżentelmena, który prawdopodobnie był obiektem większej liczby nadużyć, drwin i szantażowania niż jakikolwiek inny obecnie żyjący człowiek. Wielu wiernych redaktorów gazet politycznych i religijnych zapewniało nas, że pan Miller był całkowicie szalony, a różni kaznodzieje potwierdzali to zapewnienie. Byliśmy nieco zaskoczeni, gdy słyszeliśmy, jak rozmawia z chłodem i trzeźwością osądu, co sprawiło, że szepnęliśmy do siebie: „Jak to szaleństwo, jest w tym metoda”.

Na bardzo wiele artykułów, napisanych w celu obalenia jego doktryny, Miller odpowiedział, ale było to niczym wobec tego, co teraz okazywało się wyraźnym zagrożeniem dla jego sprawy, a mianowicie: niesamowity wpływ, jaki na wielką liczbę osób w każdym wieku wywierał pastor kongregacji, wielebny John Starkweather, który ukończył Seminarium Teologiczne w Andover i który teraz rzekomo stał się jednym z jego uczniów. Kiedyś ten dżentelmen był pastorem kaplicy Marlborough Chapel w Bostonie i zajmując tę ambonę zyskał reputację bardzo ekstremalnej świętości, do tego stopnia, że kiedy Starszy Himes opuścił swoją ambonę, aby podróżować po całym kraju, aby ostrzec ludzi, że koniec świata był bliski, wybrał go jako wybitnie nadającego się do objęcia kierownictwa jego kongregacji w kaplicy przy Chardon Street podczas jego nieobecności.

Teraz wielebny John Starkweather był znany wśród swoich parafian jako przystojny mężczyzna. Miał piękną sylwetkę i ujmujące maniery oraz głos, który wywierał nadzwyczajny wpływ na słuchaczy. Nikt nie potrafił wyjaśnić, co stanowiło o jej uroku, ani o zniewalającej mocy, ale ledwie zaczął głosić, gdy kaplica była zatłoczona pod drzwiami. Bardzo szybko stało się oczywiste, że posiadał on własne dziwne i niezwykle osobliwe wierzenia, które nie były wcześniej wysuwane, i zaczął je wpajać już wzburzonym umysłom stada Starszego Himesa. To, na co położył największy nacisk, było to, że prawdziwe nawrócenie musi być nie tylko duchowe, ale musi również objawiać się w ciele, i zanim ktokolwiek zrozumie, jaki będzie skutek takiej doktryny, setki jego słuchaczy zaczęli wpadać w kataleptyczne transy, a inni dostawali ataków epilepsji i tarzali się po ziemi, wijąc się jak w agonii, podczas gdy jeszcze inni tracili siły, najwyraźniej zbyt słabi, by siedzieć prosto. Kiedy miały miejsce tego rodzaju demonstracje, oświadczył, że są one znakami mocy Bożej oczyszczającej ich dusze z grzechu. Nazwał to „mocą pieczętującą”, a ci, którzy jej nie doświadczyli, natychmiast energicznie starali się ją osiągnąć — zwykle udaje im się to tak dobrze, że wzbudza przerażenie i podziw u tych, którzy nie byli jeszcze w pełni przygotowani do zaakceptowania tej niebezpiecznej teorii.

Zanim Starszy Himes wrócił z podróży, zastał swój kongregację w ferworze najdzikszego fanatyzmu, a publiczność z zewnątrz pogrążyła się w wrzawie oburzenia i obrzydzenia. Historia dowiodła, że Prorok Miller i Starszy Himes również byli dawnymi mistrzami w pobudzaniu kongregacji lub tłumów w sali wykładowej do wysokiego tonu histerycznego podniecenia, ale żaden z nich nie był przez chwilę gotowy na takie przejawy jak zostały wywołane przez szczególny wpływ wywierany przez wielebnego Johna Starkweathera.

Początkowo kwestionowali, czy świadomie korzysta z tej władzy; ale nie zajęło im dużo czasu, aby przekonać się, że nie tylko świadomie to wykorzystywał, ale robił to zawsze i wszędzie, kiedy nadarzyła się okazja. Zdawali sobie również sprawę, że takie postępowanie, jakie odbywa się teraz w kaplicy przy Chardon Street, zhańbiłoby wszystkich związanych z doktryną Millera, gdyż autor postępowania otwarcie nazwał się wyznawcą proroka Millera. Starszy Himes podjął się sprzeciwić mu, ale bezskutecznie. W końcu stało się tak, że trzeba było zrobić coś konkretnego, aby ostrzec tych, którzy tłoczyli się na zebraniach w kaplicy, że to nie duchowa siła wpędza ich w napady i wygięcia, ale hipnotyzujący wpływ Johna Starkweather; — taki wpływ jest zły i należy go unikać przez każdego, kto twierdzi, że jest chrześcijaninem. W związku z tym udał się na jedno ze spotkań, kiedy jak zwykle liczba zwiedzionych mężczyzn i kobiet, a nawet dzieci zapełniała się, i udało mu się publicznie zaprotestować przeciwko temu, co się tam działo podczas jego nieobecności. Pan Starkweather natychmiast wstał i stał się tak porywczy, że według Starszego Blissa: „Mr. Himes poczuł się usprawiedliwiony, by ponownie przemowić do publiczności i ujawniając charakter ćwiczeń, które się wśród nich pojawiły, oraz ich zgubną tendencję”.

„To”, kontynuuje, „tak wstrząsnęło wrażliwością tych, którzy uważali je za wielką moc Bożą, że krzyczeli i zatykali sobie uszy. Niektórzy zerwali się na nogi, a niektórzy wybiegli z budynku. „Wyrzucasz Ducha Świętego!” zawołał jeden. — Rzucasz na zimną wodę! zawołał inny. — Rzucanie na zimną wodę! odparł pan Himes. „Rzuciłbym Ocean Atlantycki, zanim zostałbym utożsamiony z takimi obrzydliwościami jak te, albo znosiłbym je w tym miejscu bez upomnienia!”

Nastąpiła burzliwa scena, w wyniku której wielebny John Starkweather oświadczył, że on i „święci”, jak nazywał uzależnionych od ataków, nie będą się już spotykać w Marlborough Chapel, ale znajdą bardziej dogodne miejsce gdzie indziej; po czym pomaszerował do ołtarza i wyszedł przez drzwi, a za nim cały kongregacja, zostawiając Starszego Himesa stojącego samotnie przy biurku. Od tego czasu wielebny John Starkweather zgromadził wokół siebie w pełni swoich zwolenników, ale prorok Miller musiał ponieść ciężar krytyki wywołanej ich nieumiarkowanym zachowaniem, ze względu na fakt, że były dżentelmen tak samo upierał się, że świat się zbliża do końca, dlatego opinia publiczna zawsze uważała ich za prawdziwych Millerytów. Poniższa anegdota daje wyobrażenie o zgubnych skutkach hipnotyzującego wpływu pana Starkweathera na mentalność jego wielbicieli: „Jako przykład halucynacji” — informuje nas Starszy Bliss — „powracając ze spotkania, młody człowiek o imieniu M_____ wyobrażał sobie, że ma moc powstrzymania pojazdów przed poruszaniem się po torach samym wysiłkiem swojej woli. Gdy już mieli zacząć, powiedział: „Nie odchodź!”. Koła lokomotywy wykonały kilka obrotów przed ruszeniem ciężkiego pociągu. „Teraz idź!” powiedział — i to się poruszyło. „Tam!” powiedział, „czy nie zatrzymałem pociągu?”

Pytanie zostało skierowane do jego ojca, który był pod wrażeniem, a w drodze do domu młody człowiek z ambicją po raz kolejny zademonstrował moc Ducha.

Na innym spotkaniu, które odbyło się w Windsor w stanie Connecticut, wydarzyło się coś równie bezsensownego, o czym Starszy Collins opisał w tym samym roku w „Znakach Czasów”:

„Jedna kobieta wierzyła, że tak jak Piotr szedł po morzu przez wiarę, tak ona przez wiarę może przejść przez rzekę Connecticut i postanowiła podjąć próbę, ale została powstrzymana”.

W wyniku tej ingerencji Starszy Collins mówi dalej: „Przez godzinę lub dwie utrzymywali na zebraniu zamieszanie i nie słuchali żadnych protestów”.

Teraz w umyśle Proroka Millera pojawiło się, że zaczyna tracić kontrolę nad sytuacją. Rzeczywiście „zasiał wiatr”, a ze wszystkich stron dochodził huk trąby powietrznej. W stanie histerycznego entuzjazmu samozwańczy kaznodzieje jego doktryny uwolnili teraz swoje własne wyobrażenia, a każde miasto i wieś miały swoją własną wersję wielkiego proroctwa. Co więcej, był oblegany przez swoich niecierpliwych zwolenników, aby określić dzień, w którym miał nadejść koniec. Nieskończoność jego proroctwa w dawaniu mu roku na spełnienie się sprawiła, że byli niespokojni. Mniej więcej w tym czasie, według Starszego Blissa, „New York Herald” ogłosił w swoich kolumnach, że Millerici ustalili 3 kwietnia jako dzień, w którym nadejdzie koniec, i ta wiadomość rozeszła się wzdłuż i wszerz kraju. Doprowadziło to do tego, że profesor Moses Stuart, który opublikował broszurę obalająca teorię, na której opierało się proroctwo, nazwał Millera i jego zwolenników „ludźmi z 3 kwietnia 1843 roku”

„Sugerowałbym”, mówi w tej broszurze, „że w taki czy inny sposób popełnili najprawdopodobniej mały błąd co do dokładnego dnia miesiąca, w którym ma miejsce wielka katastrofa, pierwszy kwietnia — jest o wiele bardziej odpowiedni do ustaleń niż jakikolwiek inny dzień w roku”. [ Wskazówki, wyd. 2, s. 173.]

Na co „New York Observer” z 11 lutego 1843 r. odpowiada z aprobatą, oświadczając, że sugestia profesora Stuarta sprzyja „usunięciu każdego uczucia niepokoju!”

„Sandy Hill Herald”, gazeta publikowana w hrabstwie Millera, chwyciła jego sugestie do tego stopnia, że protestował z pewną dozą sympatii przeciwko takim kpinom:

„Nie jesteśmy przygotowani, aby powiedzieć, jak daleko ten stary człowiek jest od poprawności, ale jedno, nie wątpimy, że jest szczery … Z pewnością wszyscy, którzy słyszeli jego wykłady lub czytali jego dzieła, muszą przyznać, że jest rozsądnym rozumem i jako taki ma prawo do uczciwych argumentów od tych, którzy się z nim różnią. Jednak jego przeciwnicy nie uważają za stosowne wykorzystywać swoich zdolności rozumowania, ale zadowalają się potępieniem starego dżentelmena jako „fanatyka”, „kłamcę”, zwiedzionego starego głupca, „spekulanta” itd. Pan Miller jest teraz i od wielu lat mieszka w tym hrabstwie, a jako obywatel, człowiek i chrześcijanin stoi wysoko w ocenie wszystkich, którzy go znają; i z bólem słyszeliśmy, jak siwowłosy, drżący starzec został uznany za „łotra spekulującego!”

„Gazette” z Pittsburgha w Pensylwanii podjęła mniej więcej ten sam ton i w jednym ze swoich wydań z tego roku skomentowała:

„Nie zgadzamy się z panem Millerem w jego interpretacji proroctw; ale nie widzimy ani rozsądku, ani chrześcijaństwa w niezasłużonej hańbie, jaką na niego narzuca się za uczciwą opinię. I nie mamy wątpliwości, że jest uczciwy. To prawda, że myślimy o nim w błędzie, ale naprawdę wierzymy, że tak jest. … Prawda jest taka, o ile rozumiemy, że wielu z tych, którzy są tak nieprzystojni i oczerniani w swoich donosach na Millera, jest w strasznym niepokoju, aby dzień, który jest tak blisko, „nie powinien ich zaskoczyć” i stąd, jak tchórzliwi chłopcy w ciemności robią wielki hałas, aby zachować odwagę i odstraszyć niedźwieżuki”.

Jednak jedną z największych prób Williama Millera były dowody, które napływały ze wszystkich stron, że nie kontrolował on już w pełni swoich zwolenników. Brat Knapp (najbardziej ognisty człowiek), Brat Litch, Brat Storrs, Brat Fitch, Brat Kirk, Brat Bliss, Brat Patten, Brat Beach, Brat Whitney, Brat Hak, Brat Galusha i wielu innych rzekomo głoszących zgodnie z jego doktryną w rzeczywistości brali sprawy w swoje ręce i z pozornym autorytetem bronili własnych poglądów. Napisał do nich następujące słowa ostrzeżenia:

Drodzy Bracia:

W tym roku — O chwalebny rok! — zadmą w trąbę jubileuszową, powrócą wygnane dzieci, pielgrzymi dotrą do domu, z ziemi i nieba przychodzą i spotykają się w powietrzu rozproszone szczątki — ojcowie przed potopem, Noe i jego synowie — Abraham i jego, Żyd i goj…. W tym roku! wyczekiwane od lat! najlepszy! — nadszedł! Ale ostrzeżenie, żeby „zachować spokój” padło na głuche uszy — przyszło za późno. Ogień, o którym mówiono, przeskakiwał już z serca do serca iz mózgu do mózgu przez całe zastępy łatwowiernych istot ludzkich, które teraz znajdowały się pod urokiem proroctwa Millera. Nie miało znaczenia, że w tym pamiętnym roku nie wyznaczył żadnego konkretnego dnia; jego zwolennicy wspólnie naradzali się i ustalili dni zgodnie ze swoimi upodobaniami — niektórzy skłaniali się ku datom Paschy i Ukrzyżowania, podczas gdy inni oczekiwali okresu Wniebowstąpienia lub Święta Pięćdziesiątnicy, jako najbardziej prawdopodobnego czasu na Pan przyjść. We wsiach i wioskach — w miastach i miasteczkach — mężczyźni i kobiety patrzyli w górę gorliwymi oczami — czekając na znaki tego, co miało nadejść. Napięcie i wyczerpanie nerwowe były zbyt wielkie dla Proroka Millera. Podczas wykładów w pobliżu Saratoga Springs dostał ataku czegoś, co miało być różą w jego prawym ramieniu, a jego syna pospiesznie wysłano, by zabrał go do swojego domu w Low Hampton. 6 kwietnia Himesa: „Jestem teraz w domu; został przywieziony do domu sześć dni później. Jestem bardzo słaby na ciele, ale niech będzie błogosławiony Bóg! mój umysł, wiara i nadzieja są jeszcze mocne w Panu — bez wahania w mojej wierze, że ujrzę Chrystusa w tym roku…”.

Nie był w stanie dokończyć swojego listu, ale jego syn przesłał go tak samo jak Starszemu Himesowi — sam pisząc kilka linijek, w których powiedział: „Ojciec jest dość niski i słaby i obawiamy się, że może nie być lepszy”. Według jego biografa, Starszego Blissa, „Jego skarga przejawiała się w licznych i następujących po sobie wrzodach karbunkułowych, które bardzo obciążały jego system i szybko marnowały jego siły”.

3 maja 1843 podjął kolejną próbę napisania do Starszego Himesa:

„Moje zdrowie rośnie, jak powiedzieliby moi rodzice” — napisał. „Mam teraz tylko dwadzieścia dwa czyraki, od wielkości winogrona do orzecha włoskiego, na ramieniu, bokach, plecach i ramionach! Jestem naprawdę udręczony jak Hiob i mam mniej więcej tylu pocieszycieli, tyle że oni nie przychodzą mnie zobaczyć, jak Hioba”.

Po tym, ponieważ nie było żadnej poprawy, jego syn powiadomił Starszego Himesa w następujący sposób: „Zdrowie ojca w ogóle nie jest lepsze. Nadal jest bardzo słaby i niski, przez większość czasu przykuty do łóżka”. Gorączka, która go teraz ogarnęła, w połączeniu z innymi jego kłopotami, okazała się dla Proroka Millera prawie zbyt wielka. Był bardzo bliski opuszczenia ziemi, zanim wyznaczony na jej istnienie czas został w połowie wyczerpany. Na twarzach jego wyznawców malowała się pusta konsternacja. Starszy Himes i Brat Storrs, Brat Litch, Brat Fitch i całe bractwo kaznodziejów i wykładowców, stanęli w wyłomie i napominali ich dźwięcznymi głosami, aby stali mocno w wierze. To był krytyczny moment. Wtedy, bez ostrzeżenia, wydarzyło się coś nieoczekiwanego, co odwróciło falę i pchnęło ją dalej w kierunku powodzi. W południe, kiedy słońce świeciło jasno, na niebie pojawiło się wielkie, rywalizujące światło, które rozświetlało błękit! Ludzie wybiegli ze swoich domów, żeby na to spojrzeć; przechodnie stali na ulicach, patrząc w górę ze zdumieniem; wieść o tym rozeszła się błyskawicznie, a w miastach i miasteczkach, wzdłuż autostrad i dróg prowadzących do odległych wiosek i odludnych wiosek, grupy podekscytowanych mężczyzn, kobiet i przerażonych dzieci stały wpatrzone w niebiańskiego nieznajomego.

To była kometa! Wielka olśniewająca kometa z 1843 roku! — znany w historii jako jeden z największych, jaki kiedykolwiek zbliżył się do naszej sfery.

Jego pojawienie się wszędzie wzbudzało sensację, ale egzaltacja zwolenników Millera nie znała granic. Tutaj rzeczywiście był znak uzasadniający ich ufność, że zbliża się koniec wszystkiego, co ziemskie! Bez tchu pospieszyli tam i z powrotem, „dźwiękując za alarm, aby być czułym na to, co najwyraźniej było już blisko drzwi”.

Istnieją różne relacje o wielkiej komecie z 1843 roku. Poniższe zaczerpnięto z „Naszego pierwszego wieku”, opublikowanego przez CA Nichols & Co. w 1881 roku:

„NAGŁE POJAWIENIE SIĘ WIELKIEJ I OGNISTEJ KOMET NA NIEBIE W POŁUDNIE 1843.„Kometę z 1843 r. uważa się za prawdopodobnie najwspanialszą w obecnym wieku, obserwowaną w ciągu dnia, jeszcze zanim była widoczna w nocy — przechodząca bardzo blisko słońca, ukazująca ogromną długość warkocza; i wzbudzając zainteresowanie opinii publicznej tak powszechnej i głębokiej, jak to było bezprecedensowe. Zaskoczyła świat nagłym pojawieniem się wiosną na zachodnich niebiosach, niczym smuga zorzy wypływającej z obszaru słońca, poniżej Gwiazdozbioru Oriona. Początkowo tłumy myliły ją ze światłem zodiakalnym, ale jej wygląd i ruchy wkrótce dowiodły, że jest to kometa największej klasy. Zdarzały się też osoby, które nie traktując tego jak wielu z ówczesnej licznej sekty zwanej Millerytami, jako zapowiadającej rychłą zagładę świata, wciąż nie mogły patrzeć na niego bez zaniepokojenia pewnym bezimiennym uczuciem zwątpienia i strachu. …Kiedy jego odległość od słońca pozwalała być widoczna po zachodzie słońca, prezentował wygląd niezwykłej wspaniałości.”

Widok budzącego podziw i tajemniczego gościa przywiódł na myśl wielu lękliwym osobom opis Dnia Ostatecznego, który pojawił się w książce Joshua Priest zatytułowanej „Widok oczekiwanego tysiąclecia chrześcijaństwa” opublikowanej w 1828 roku, ale która była w tym czasie czytana ze szczególnym zainteresowaniem. Jeden wyciąg wystarczy, by pokazać, jak przyczynił się do spotęgowania niepokoju wywołanego pojawieniem się tego wędrowca Wszechświata: „Do diabła! planety zaczną wędrować ze swoich kul i uderzać jedna o drugą; bo teraz utracona została ukryta zasada siły odśrodkowej, która działa na wszystkie planety i skłania je do odlatywania po liniach prostych w nieskończoną przestrzeń, co z konieczności da im ogromną siłę dośrodkową w kierunku Słońca. To ciało będące centrum lub najniższym punktem w systemie jest zatem centrum przyciągania do wszystkich planet. „Tutaj więc, w ich zejściu ku słońcu, będzie straszne uświadomienie sobie, że gwiazdy spadają z nieba i moc niebios zostanie wstrząśnięta; i na długo, zanim dotrą do słońca, roztrzaskają się jedne o drugie i staną się wrakiem materii i zmiażdżeniem światów w ogniu!”

Dzień rozczarowania

By Clara Endicott Sears z książki „Days of Delusion” z 1924r

Fragmenty

„Członkowie rodziny Richardsonów uniknęli hańby, której doświadczyli ci inni, ponieważ bardzo wcześnie tego ranka udali się do Littleton, oddalonego o kilka mil, aby zejść z rodziną Hartwell, z którą byli spokrewnieni. Wcześniej pozbyli się całej swojej własności, oddając wszystkie swoje meble, krowy, sprzęty rolnicze i pieniądze, wierząc, że nie będą już potrzebować niczego, co należy do życia na tej ziemi. Kiedy dotarli do domu Hartwell, zastali tam zgromadzonych ludzi i cały dom był pełen. Było sporo dzieci, które towarzyszyły rodzicom. Jeden z nich, już stary człowiek, zdał autorowi relację z tego, co się wydarzyło.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.