Agata Konefał

Wrota Umarłych

Saga

Wrota Umarłych. Saga Niebios i Otchłani tom 3

Mapy: Aleksandra Skrzycka

Korekta i redakcja: Ortograf

Copyright © 2025, 2025 Agata Konefał i Saga Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788727288284

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Żadna część niniejszej publikacji nie może być powielana, przechowywana w systemie wyszukiwania danych lub przekazywana w jakiejkolwiek formie lub w jakikolwiek sposób bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy, ani rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie oprawy lub z okładką inną niż ta, z którą została opublikowana i bez nałożenia podobnego warunku na kolejnego nabywcę. Zabrania się eksploracji tekstu i danych (TDM) niniejszej publikacji, w tym eksploracji w celu szkolenia technologii AI, bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy.

Język, postacie i poglądy zawarte w tej publikacji nie odzwierciedlają poglądów ani opinii wydawcy. Utwór ma charakter publikacji historycznej, ukazującej postawy i tendencje charakterystyczne dla czasów z których pochodzi.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 55 milionów złotych.

Vognmagergade 11, 2, 1120 København K, Dania

Dla wszystkich, którzy żyją nadzieją, gdyż jest ich ostatnią deską ratunku. Czasem to wystarczy, by dokonać niemożliwego.

Rozdział 1

Mainard

To już niemal miesiąc”, pomyślał ze smutkiem. Wpatrywał się w pomnik pamięci, który wreszcie udało mu się skończyć i umieścić na ziemiach rodu Lealigoedów. Pracował nad tym każdego dnia, odkąd zjawili się na wyspie, w letniej rezydencji jego ojca. Wreszcie mógł uhonorować archanioła.

Kiedyś, dawno temu, Erial powiedział mu, że chciałby otrzymać coś takiego. Aniołowie zwykle nie mieli grobów, tylko ważnym jednostkom stawiano pomniki. Mainard uważał, że jego jedyny, nawet jeśli przybrany brat zasługiwał na to wyróżnienie.

Zamrugał. Nie zrobiło mu się lżej. Ta dziwna pustka, która ziała w jego piersi, ani odrobinę się nie zapełniła.

Westchnął cicho i wzniósł wzrok do zachmurzonego nieba. Zima nadchodziła wielkimi krokami, temperatury spadały tak bardzo, że tego ranka z trudem oderwał drzwi od futryny. Mimo to nie czuł chłodu. Nie był głodny ani zmęczony. Wyłącznie przybity.

Już nie dziwił się Lironowi, że tak długo trzymał ból w sercu. Zwyczajnie żałoba po ukochanych osobach mogła trwać całe życie.

– Mainardzie. – Usłyszał za sobą cichy, przepełniony troską głos Melianny.

Odwrócił się do niej bokiem. Próbował unieść kąciki ust, lecz nie potrafił zdobyć się na uśmiech.

Pogromczyni przypatrywała mu się przez chwilę, a potem podeszła bliżej. Objęła go w pasie i położyła głowę na jego piersi. Odwzajemnił ten gest, nadal wpatrując się w pomnik.

– Nad tym pracowałeś przez ostatnie tygodnie? – zapytała kapral, wskazując na tablicę z białego marmuru ozdobioną płaskorzeźbami. – Jest piękna.

– Wykorzystałem swój jedyny artystyczny talent – mruknął pozbawionym emocji głosem.

Melianna przytaknęła, a po chwili odsunęła się od niego i spojrzała mu poważnie w oczy.

– Wiem, że cierpisz. My wszyscy bardzo za nim tęsknimy, ale Erial nie chciałby, abyśmy ciągle go opłakiwali – oznajmiła, chociaż łzy zbierały się jej w oczach. – Musimy działać dalej, Mainardzie. Nie możemy zaprzepaścić tego, co już osiągnęliśmy. Także przez wzgląd na niego.

Przytaknął powoli, lecz bez większego przekonania. Nawet na eadorskie wyspy docierały wieści z głównego lądu imperium, co pozwalało rewolucjonistom śledzić przebieg zdarzeń po tym, jak udało im się zniszczyć pierwsze Wrota Umarłych. Nie tylko te ze sprawdzonych źródeł, również plotki i pomówienia.

Tydzień temu doszło do zamieszek na ulicach Eamudrii. Gromowładne i nefilim, całkowicie niewtajemniczeni w sprawę, podnieśli broń przeciwko aniołom, gdy ci próbowali ich zmusić do wyruszenia w pogoń za buntownikami. Niektóre pogłoski głosiły, iż razem z nimi sprzeciwiło się dwa szlacheckie rody. Mainard nie był pewien, czy powinien w to wierzyć, ale przypuszczał, że jeśli to prawda, tymi arystokratami musieli być Klaheangardowie i Trotsgavrowie.

Sprawy na tym się nie zatrzymały. Do rewolucji przyłączali się kolejni, podobno doszło nawet do ataku na Wieżę Chmur, który miał na celu wyciągnięcie stamtąd dzieci. Rycerz nie wiedział, czy ta akcja się powiodła ani jak wielu pół-aniołów postanowiło postawić się władzom.

Był za to pewien jednej rzeczy: to wymykało się spod kontroli i należało coś z tym zrobić.

Jednakże on nie mógł być osobą, która się tym zajmie. Właściwie — w obecnym stanie ducha — po cichu przyklaskiwał poczynaniom buntowników. Zdecydowanie nie były tak subtelne, jak początkowe działania rewolucjonistów. Możliwe, że część tych wydarzeń odbije się na idei, która miała przyświecać całej sprawie. Mimo wszystko tkwił w tym jasny przekaz i na pewno każda forma sprzeciwu wobec Rady w jakiś sposób przysługiwała się pogromczyniom i poskramiaczom.

Oczywiście to zależało od wielu rzeczy. Także od tego, kto dowodził tamtymi siłami oraz czy ostatecznie dołączą one pod rozkazy Vivianne.

– Chodź do środka. Zbyt długo stoisz na tym mrozie. W końcu się rozchorujesz. – Melianna stanowczo pociągnęła anioła za rękaw płaszcza. – Pamiętaj, że teraz nie ma z nami sylfów, więc nie możesz sobie pozwolić na lekkomyślność.

– Tak, wiem. – Ruszył za siostrą, choć zrobił to niechętnie.

Niecałe dwa tygodnie temu demony wróciły na Archipelag. Ponieważ rewolucjoniści zaszyli się w bezpiecznym miejscu i nie zamierzali przez jakiś czas stąd odchodzić, Aeron uznał, że chce wykorzystać te dni na pozamykanie paru własnych spraw. Król również przeżywał żałobę. W trakcie bitwy pod Wrotami Umarłych stracił młodszą siostrę, a wcześniej dwóch braci i przyjaciół. Wraz ze swoimi bliskimi pragnął należycie ich pożegnać, pogodzić się z ich odejściem, czego nikt nie mógł im odmówić.

Ponadto Aeron musiał zająć się sprawami własnego królestwa. Wewnętrzny konflikt imperium odciągnął anielskie legiony od podniebnych wysp, lecz to nie znaczyło, że ich władca nie miał już żadnych obowiązków. Nie wdawał się w szczegóły, jednak było widać po nim napięcie, kiedy tylko o tym wspomniał, zanim przekroczył portal. Od tamtej pory ani on, ani inne demony nie dali znaku życia.

Mainarda w tym wszystkim dziwiła tylko postawa Sharleen. Sądził, że porucznik pójdzie z Aeronem, ale ona została. Gdy rycerz ją o to zapytał, powiedziała tylko, że zarówno ona, jak i Król Demonów, potrzebują przestrzeni, odrobiny samotności. Zdziwiła go tą deklaracją, lecz nie drążył tematu. Nie zamierzał wtrącać się w ich związek, dopóki nie uzna, że monarcha zasłużył na obicie gęby.

Tuż za Melianną anioł zbliżył się do progu głównego wejścia. Pokonał dwa pierwsze stopnie, zanim ponownie spojrzał w stronę wielkiego dębu, pod którym umiejscowił nagrobek Eriala. Nie wiedział, czy brat mógł zobaczyć z Niebios ten dar ku jego pamięci, ale jeśli tak, to rycerz miał nadzieję, że go to uszczęśliwiło.

– Powinieneś coś zjeść – stwierdziła nieustępliwie pogromczyni. – I nie próbuj mi wmawiać, że nie jesteś głodny – dodała, kiedy tylko Mainard otworzył usta do protestu. – Nawet z daleka słyszę, jak twój żołądek wygrywa żałobnego marsza. To niedorzeczne.

– Wcale nie burczy mi w brzuchu – prychnął i w tej samej chwili właśnie ten odgłos rozległ się w holu. Zaczerwienił się zażenowany.

Melianna uśmiechnęła się triumfalnie.

– No dobrze, wygrałaś. – Mężczyzna uniósł ręce w geście poddania. – Prowadź do kuchni.

Kapral obróciła się na pięcie i pomaszerowała przez budynek. Poruszała się po nim raźno, już przywykła do otaczających ją tu luksusów. Podobnie jak pozostali, którzy znaleźli bezpieczną przystań pod dachem pałacu.

Vivianne także była bardzo zadowolona z takiego obrotu spraw. Początkowo chciała zaanektować na tymczasową bazę zamek w Górach Kamiennych, lecz skoro zjawił się tam Ineriad, żaden rewolucjonista już nie czuł się tam bezpiecznie. Mainard wówczas wyszedł z zaproszeniem do jego rodzinnych włości, które zimą całkowicie opustoszały. Nie było tu nawet służby, która zajmowałaby się codziennym dbaniem o czystość.

I — co najważniejsze — nikt ich tu nie szukał.

Chwila oddechu dała wszystkim czas na otrząśnięcie się z minionych wydarzeń i planowanie dalszych ruchów. Generał postanowiła spróbować nawiązać kontakt z innymi rewolucjonistami, którzy sprawiali władzom problemy na kontynencie. Na razie z marnym skutkiem, ale Vivianne się nie poddawała i nadal sprawdzała każdą szumiącą muszlę, która była w jej posiadaniu.

Mainard potrząsnął głową, chwilowo odsuwając rozważania na ten temat od siebie. Kiedy mijali salon, mimowolnie zerknął przez pozbawiony drzwi próg do pomieszczenia. Rothin i Oleandra grali w szachy, a Sharleen wraz z Dynastine dyskutowały ściszonymi głosami nad mapą. W kącie, w miękkim fotelu przesiadywał skulony Samfhell, pochylając się nad jakąś starą księgą. Wszystko wydawało się takie jak zawsze.

Ale nie było wśród nich Eriala, który przyglądałby się rozgrywce na planszy albo pomagał rozwiązać dręczące przyjaciół zagadnienia.

Rycerz zerknął na Meliannę i nagle zdał sobie sprawę, że jest jedyną żyjącą krewną, na której jeszcze mu zależy. Jego przyrodnią siostrą. Wiedział, że też jest jej bliski, lecz nie w taki sposób. Nie zdawała sobie sprawy, że mają tego samego ojca.

Erial powtarzał mu wiele razy, iż lepiej to zachować w tajemnicy, ale czy w obecnych czasach Mainard nadal powinien tego się trzymać? Jakby nie patrzeć w imieniu pół-aniołów żądał, żeby ich długowieczni rodzice uznawali ich po narodzinach. By wreszcie przestali się wypierać i skazywać swoje potomstwo na śmierć z myślą, że im na nich nigdy nie zależało.

Przystanął, czując nagłą suchość w ustach. Powinien powiedzieć Meliannie prawdę. Niezależnie od konsekwencji, czy pogromczyni będzie na niego wściekła, musiał wreszcie przyznać się do tego na głos. Wyznać jej, że przez cały ten czas, odkąd tylko się poznali, wiedział, że jest jej bratem.

– Mainardzie? – Kapral obejrzała się na niego zdziwiona. – Idziesz?

Pokręcił głową, a potem popatrzył poważnie na gromowładną.

– Muszę z tobą porozmawiać.

– O czym? – zdziwiła się.

– Nie tutaj. – Rozejrzał się nerwowo, po czym pchnął drzwi po lewej z nadzieją, że nikt nie rezydował w tej komnacie.

Pomieszczenie okazało się puste, ale jakoś mu nie ulżyło. Wszedł do środka i poczekał, aż Melianna podąży za nim. Obrzuciła go podejrzliwym spojrzeniem, kiedy zamknął drzwi. Wyraźnie nie podobało jej się jego zachowanie, co rozumiał. Nie był do końca sobą, być może wkrótce pożałuje, że nie zachował rady brata i nie trzymał gęby na kłódkę.

– O co chodzi? – zapytała po chwili ciszy kobieta. – Wyglądasz na zdenerwowanego.

– Od dawna ukrywałem ten fakt przed tobą, więc owszem, jestem zdenerwowany – przyznał. – Proszę, nie patrz na mnie, jakbym oszalał. Próbuję zacząć temat jak najdelikatniej. Nie chcę, aby ta nowina spadła na ciebie jak grom z jasnego nieba… Choć pewnie i tak będziesz się złościć.

– To nie brzmi dobrze – uznała, naraz także wyraźnie się stresując. – Mówże, o co chodzi.

Wziął głęboki wdech, żeby trochę się uspokoić. Niewiele to pomogło, więc przełkną jeszcze ślinę, po czym oznajmił prosto z mostu:

– Mel, jestem twoim przyrodnim bratem.

Nadal wpatrywała się w niego jak w wariata. Teraz nawet bardziej. Zamrugała szybko, poruszyła wargami, lecz nie wydobyło się spomiędzy nich żadne słowo.

– Widzę, że trudno ci w to uwierzyć, ale na pewno zdajesz sobie sprawę, że nie kłamię – dodał kojącym tonem Mainard.

– Nie rozumiem.

– Czego nie rozumiesz?

– Jak to możliwe.

– Cóż, mamy tego samego ojca…

– Nie o to mi chodzi! – przerwała mu tak stanowczo, aż się wzdrygnął. Melianna nigdy nie podnosiła głosu. – Jesteśmy rodzeństwem? Prawdziwym rodzeństwem i… wiedziałeś o tym przez c a ł y ten czas, tak?

– Mówiłem, że się zezłościsz.

Otworzyła usta, ale zaraz je zamknęła. Uniosła wskazujący palec z miną, jakby zamierzała nim dźgnąć Mainarda w oko.

– Dlaczego dotąd mi nie powiedziałeś? – wyszeptała w końcu, opierając się ciężko o ścianę za swoimi plecami.

– Nie mogłem. Bardzo chciałem, jednak to było zbyt ryzykowne. Przynajmniej Erial tak uważał. – Spuścił wzrok.

– On też był moim bratem… – Przełknęła ślinę. – Nie, nie był. Nawet dla ciebie nigdy nie był rodzonym, jedynie przybranym. – Przycisnęła pięści do oczu. – Nie odpowiedziałeś na moje pytanie.

– Przepraszam. – Podrapał się w kark. – Nie mogłem ci powiedzieć, bo ta wiedza ściągnęłaby na ciebie niebezpieczeństwo. Gdyby któryś anioł przeszukał twoje myśli i natrafił na tę informację, mógłby cię zabić. Tylko dlatego, że to Vanseriel Lealigoed jest twoim ojcem. Nikt u władzy nie chce, aby w moim rodzie był ktoś mieszanej krwi, bo nasz wuj zasiada na tronie.

– Przecież to głupie. Nie jestem żadnym zagrożeniem dla Imperatora. – Spojrzała z ukosa na rycerza.

– Wiem, ale oni tak tego nie postrzegają.

Zmrużyła oczy. Jego słowa najwyraźniej nadal nie były dla niej dobrym wytłumaczeniem. Akceptował to. Miała prawo żywić urazę, czuć złość. Zapewne to by nim targało, gdyby w tej chwili znalazł się na jej miejscu.

– Nie mam pojęcia, co powinnam teraz zrobić – oznajmiła niespodziewanie kobieta. – Nie rozumiem, co tobą kieruje ani dlaczego tak nagle postanowiłeś mi to wyznać.

– Wszyscy chcieliście wiedzieć, kim są wasi anielscy rodzice, czyż nie? Nie znam tożsamości pozostałych, ale twojego tak, więc mogłem ci powiedzieć. Skoro pragniemy tych zmian, musimy zacząć od siebie. – Uśmiechnął się niepewnie. – Co poczniesz z tą wiedzą, zostawiam w twojej gestii.

– Ale… – urwała i przełknęła ślinę. Odsunęła się od ściany, a kolejno podeszła bliżej rycerza. – Jesteś moim bratem – wyszeptała, przyglądając mu się tak, jakby widziała go po raz pierwszy w życiu. – Jak mogłam wcześniej tego nie dostrzec? Przecież jesteśmy do siebie podobni.

Wzruszył ramionami i uśmiechnął się niepewnie. Melianna się nie myliła. Mieli ten sam krój ust, te same nosy i kości policzkowe. Jego twarz może była bardziej surowa, jej łagodniejsza, ale wciąż naznaczona pokrewieństwem.

Zabawne. Pomyślał dokładnie to samo, kiedy zobaczył ją po raz pierwszy. Nie dawało mu to spokoju, aż wreszcie udało mu się wyciągnąć prawdę z ojca. Do dziś pamiętał, jak go to zaszokowało. Nie powinno, a jednak nie mógł uwierzyć, że rodzic miał romans z ludzką kobietą, czego owocem była bękarcia córka.

– Nigdy nie pomyślałaś, że mogę być twoim bratem lub jakimkolwiek innym krewnym? – zapytał z lekkim uśmiechem.

– Nie. – Potrząsnęła głową. – To znaczy… Czasem zastanawiałam się, czy zdarza mi się mijać kogoś takiego na ulicy. Nigdy jednak nie przypuszczałam, że to ty. Nie wiem dlaczego. Może wydawało mi się to zbyt nieprawdopodobne, że ktoś taki był przy mnie przez cały czas.

Zaśmiał się cicho. Po raz pierwszy od wielu dni.

– Jaki on jest? – dodała niepewnie gromowładna. – Nasz ojciec.

– Cóż… – Zamyślił się, po czym wzruszył ramionami. – Żałuję, że nie mogę powiedzieć ci o nim nic dobrego.

– Och. – Cofnęła się nieznacznie, choć nie wyglądała na zawiedzioną. Musiała zrozumieć, dlaczego on i Erial nigdy głośno o nim nie wspominali.

Mainard zamilkł, obserwując jej oblicze. Wyglądała, jakby próbowała sobie to wszystko ułożyć w głowie. Naraz przywyknąć do myśli, że są rodziną.

Nie musiała tego robić. Chciał tego, ale zamierzał dać jej na to czas. Tak będzie najlepiej.

– Czy… Czy mogę powiedzieć pozostałym? – zapytała nagle kapral. – O nas, kiedy już się z tym oswoję.

– Oczywiście. To nie jest dłużej tajemnicą. – Uśmiechnął się.

Odwzajemniła tę minę, po czym znów wróciła do kwestii zaniedbywania przez rycerza posiłków. Tym razem ustąpił jej bez szemrania i wspólnie udali się do kuchni. Po drodze minęli parę osób, które skinęły im głowami. Wśród nich byli Ender i Kent, którzy wraz z nim jako pierwsi dobiegli do Sharleen i Aerona tamtego dnia.

Dobry nastrój natychmiast opuścił Mainarda. Znów przed oczyma miał kałużę krwi, która wsiąknęła w miejsce, w którym skonał jego brat. Znów czuł ten rozdzierający ból. Świadomość, że stracił kogoś, kto był przy nim przez całe życie, stanowił dla niego autorytet, sprawiała, że z trudem zaczerpnął kolejny oddech.

Nie mógł uwierzyć, że Ineriad zabił Eriala. Pogodził się z myślą, że porucznik Trimbrave odwrócił się od nich, nie chciał wesprzeć rewolucji. To było do przyjęcia.

Ale zabójstwo archanioła, mężczyzny, którego Ineriad ponoć kochał? Nie dało się tego w żaden racjonalny sposób wyjaśnić. Nawet Sharleen, choć była świadkiem ich konfrontacji, nie rozumiała, dlaczego ich dawny przyjaciel tak postąpił. Opowiedziała wszystko rycerzowi od początku do końca, jednak on nie mógł tego słuchać.

Nie chciał znaleźć dla tego parszywca usprawiedliwienia. Wszak pobudki mordercy nie miały znaczenia. Liczyła się tylko jego podwójna zdrada.

Mainard zaś wiedział, że nie spocznie, dopóki krwawo nie pomści swojego brata.

Rozdział 2

Sharleen

Tej nocy spadł pierwszy śnieg. Białe, puszyste czapy osiadły na ogrodzeniu i konarach drzew. Skrzyły się w promieniach słońca jak najcenniejsze diamenty, co przywołało lekki uśmiech na twarzy Sharleen.

Westchnęła przeciągle, a jej oddech zamglił szybę, więc odruchowo przetarła ją rękawem koszuli nocnej. Mróz pięknie oprawił okna i zachęcał porucznik do pozostania w ciepłym łóżku. Co niestety było niemożliwe, gdyż Vivianne nie zamierzała nikomu odpuścić porannych treningów.

Gromowładna odwróciła się w stronę sąsiedniej połowy łóżka, na której spały Dynastine i Melianna. Na czas nieobecności demonów Sharleen postanowiła zamieszkać razem z nimi. Nie chciała spędzać nocy samotnie, gdyż te były najtrudniejsze do przetrwania. Za każdym razem, kiedy zasypiała, na nowo oglądała śmierć Beliarila albo Eriala. Nie potrafiła samodzielnie się z tego otrząsnąć i choć dostała czas na pogodzenie się ze stratą, nadal nie było jej łatwo.

Tego ranka nie czuła się lepiej. Prócz twarzy ojca i bliskiego przyjaciela widziała także Lorie. Koszmary idealnie oddały ten moment, w którym potwory rozerwały ją na strzępy.

Nie miała pojęcia, dlaczego podświadomość podsuwała jej te obrazy. Czy nie cierpiała z powodu straty wystarczająco? Próbowała się pogodzić z ich odejściem, każdego dnia analizowała minione wydarzenia, zastanawiając się, czy coś mogła zrobić lepiej. Nie było w tym większego sensu, ponieważ przeszłości nie dało się zmienić. Mogła jedynie zapewnić sobie i swoim bliskim spokojniejszą przyszłość.

W tym celu postanowiła przeżyć żałobę razem z tymi, którzy ją dzielili. Wspominali złe i dobre chwile, starali się nie zachowywać refleksyjnych myśli dla siebie. Z początku nie czuła, że to w ogóle pomaga, jednak z czasem było lepiej. Przynajmniej odrobinę.

Chciała także spędzić w ten sposób czas z Aeronem i Mainardem, lecz żaden z nich jej tego nie ułatwiał. Król postanowił wrócić na Archipelag, by w gronie rodziny pożegnać swoich poległych krewnych i przyjaciół. Zaproponował jej, żeby mu towarzyszyła, ale Sharleen odmówiła. Czuła, że kilkudniowa separacja dobrze im zrobi. Poukładają własne sprawy, przemyślą to i owo, a potem na nowo połączą siły z czystymi głowami.

Poza tym nie mogła zostawić Mainarda. Bardzo się o niego martwiła. Wielokrotnie podejmowała próby porozmawiania z nim o tym, co się stało. Chciała dać mu pocieszenie, jednak rycerz zamykał się w swoim pokoju albo znikał w warsztacie i nalegał, żeby mu nie przeszkadzać. Nie obwiniał jej o śmierć Eriala, choć z początku sądziła, że to było przyczyną, dla której unikał jej towarzystwa. On po prostu… potrzebował pobyć samemu. A przynajmniej to jej wmawiał.

Odetchnęła głęboko i pomasowała skronie. Nie mogła teraz o tym myśleć. Odwróciła się do śpiących w najlepsze gromowładnych, żeby szturchnąć obie w ramiona. Wydały półprzytomne dźwięki. Dynastine uchyliła powieki, skrzywiwszy się z niezadowoleniem.

– Spóźnimy się na zbiórkę – oznajmiła nagląco porucznik, zanim wstała z łóżka.

Ubrała się w pełen strój bojowy i uzbroiła w noże. Na Pierwszej Wyspie nie było potworów, którymi mogłaby się przejmować, lecz wolała mieć przy sobie coś ostrego. Z czystej przezorności.

Wyszła z komnaty, tym samym zachęcając przyjaciółki do pośpiesznego wygrzebania się spod pościeli. Uśmiechnęła się. To nigdy się nie zmieniło, odkąd szkoliły się na pogromczynie. Zawsze wstawała jako pierwsza, a one jakiś czas później w szaleńczym tempie zbiegały za nią do stołówki.

Teraz żadna z nich nie musiała się obawiać, że za brak punktualności nie dostanie śniadania. Raczej gniewu Vivianne, a ten był znacznie gorszy.

Generał postawiła sobie za punkt honoru jak najlepiej zgrać rewolucjonistów, którzy obecnie byli pod jej rozkazami. Wszyscy pół-aniołowie, niezależnie od stopnia i przynależności do plutonu, odbywali wspólne treningi. Prócz codziennej przebieżki na dziesięć mil, odbywały się sparingi, ćwiczenia taktyczne i rozmowy integracyjne. Vivianne zależało, żeby buntownicy byli nie tylko armią, lecz również prawdziwymi towarzyszami broni. By się znali i sobie ufali.

Sharleen podobała się ta idea. Poza tym to był jedyny czas, kiedy Mainard raczył zaszczycić przyjaciół swoją obecnością. Żałowała tylko, że demony nie mogły dołączyć. Przeczuwała, że bardzo by im to pomogło w niedalekiej przyszłości, gdy rewolucjoniści będą przeprowadzać akcje na szerszą skalę.

A wkrótce takowe nastąpią. Wszystko do tego zmierzało.

– Sharleen, zaczekaj na nas! – zawołała za nią Melianna, kiedy porucznik była już w połowie schodów.

– Dziesięć mil biegania na mrozie mi wystarczy, dziękuję! – odkrzyknęła rozbawiona naczelna plutonu, ale przystanęła z założonymi na piersi rękoma.

– Och, daj spokój. Ostatnio nie było tak źle – rzuciła wesoło Dynastine, będąc jeszcze trzy stopnie od niej. – Tylko pięć mil więcej.

– Sapałaś potem jak rozochocony bizon.

– Nieprawda. – Pokazała jej język, po czym wyminęła ją, ciągnąc za sobą Meliannę.

Blondynka wywróciła oczyma, na co Sharleen cicho parsknęła. Podążyła za nimi, przysłuchując się ich prędkim wymianom zdań, ale sama milczała. Spojrzała za okno, by sprawdzić, jak wielu pół-aniołów już zebrało się na dziedzińcu, a wtedy przystanęła jak wryta. Przypadła do parapetu, po chwili zaś zaśmiała się pod nosem.

Nie dostrzegła Vivianne ani żadnego rewolucjonisty, lecz w ogóle jej to nie zmartwiło, bo w ich miejsce Aeron i Arden bombardowali się śnieżkami. Król zaszarżował na kuzyna i obaj wylądowali w zaspie. Gwardzista nie pozostał mu dłużny, jednak już po chwili obaj budowali bałwana. Przynajmniej dopóki monarcha nie oberwał tym, co miało być podstawą rzeczonej figury, i wpadł do sąsiedniej zaspy. Wystawały tylko jego nogi i ręce, którymi machał panicznie. Arden śmiał się do rozpuku, wytykając go palcem.

Dynastine wróciła po Sharleen, ale nic nie powiedziała, tylko sprawdziła, czemu ta się tak przygląda. Uniosła wysoko brwi.

– Chcesz do nich dołączyć? – zapytała, wyraźnie walcząc z rozbawieniem.

– Nie, chcę żyć – westchnęła porucznik.

Roześmiały się wesoło. Wpatrywały się w mężczyzn, gdy dalej bawili się jak dzieci. Sharleen miała wrażenie, że jeśli odwróci od nich wzrok, to znikną. A z nimi ta chwila beztroski.

Aeron wreszcie wydostał się spod śnieżnej kuli i otrzepał koszulę. Zaśmiał się, spoglądając na dumnego z siebie kuzyna.

– Czy oni… są boso? – mruknęła brunetka, dopiero w tej chwili zauważając, jak lekko obaj mężczyźni byli ubrani. – No zatłukę! – Natychmiast otworzyła okno. – Co robicie, bałwany?! – krzyknęła do nich, na co znieruchomieli z zaskoczenia.

Okręcili głowy w jej stronę, ustając w ugniataniu śnieżek. Patrzyli na nią, jakby zupełnie nie rozumieli, o czym mówiła.

– Chcecie się przeziębić? Do rezydencji. Ale już! – Wytknęła obu stanowczo palcem.

Wymienili długie spojrzenia. Aeron wzruszył ramionami, wyrzucił śnieżkę przez ramię, a potem pobiegł przez zaspy w stronę budynku. Sharleen straciła go z oczu, więc uznała, że wszedł do środka. Nie mogła się bardziej pomylić, co uświadomiła sobie kilka sekund później, gdy nagle arcydemon pojawił się w oknie. Wraz z sierżant wydała stłumiony okrzyk i obie cofnęły się o krok od parapetu.

– Na litość Niebios – sarknęła, kiedy mężczyzna się roześmiał. – To pierwsze piętro! A ja miałam na myśli wejście drzwiami, oszołomie jeden.

– Zapomniałaś, że to nudne? – Wyszczerzył się wesoło. Wyglądało na to, że chciał coś dodać, ale zamiast tego odchylił się w prawo. Niemal w tej samej chwili obok jego ucha świsnęła śnieżka, po czym trafiła prosto w twarz Dynastine.

Śnieg spadł z głuchym plaśnięciem na podłogę, ukazując gniew na obliczu rudowłosej pogromczyni. Kobieta spojrzała za okno z mordem w oczach.

– Nie żyjesz – rzuciła i przepchnęła się obok Aerona, wyskakując na zewnątrz.

Rozległ się piskliwy krzyk Ardena, a za nim przekleństwa Dynastine. Aeron i Sharleen wymienili rozbawione spojrzenia.

– Cieszę się, że cię widzę – powiedziała porucznik, znów stając przy parapecie. Pocałowała króla z czułością, ale zaraz się odsunęła i cicho zaśmiała. – Masz zimny nos – rzuciła rozbawiona, po czym złapała go za koszulę i pociągnęła ku sobie. – Właź do środka, bo naprawdę się przeziębisz.

Aeron wdrapał się zwinnie przez okno jak kot. Ledwo znalazł się we wnętrzu rezydencji, a uwięził Sharleen w iście niedźwiedzim uścisku.

– Moja kochana – wyszeptał nad jej głową. – Nawet nie wiesz, jak bardzo za tobą tęskniłem.

Zaśmiała się cicho, poruszona jego słowami. Odsunęła się ostrożnie, żeby móc spojrzeć mu w oczy. Ujęła jego twarz w dłonie i pogładziła kciukami policzki, na co ucałował wnętrze jednej z nich.

– Jak się masz? – zapytała ostrożnie.

– Lepiej. – Skinął głową. Mówił szczerze, co było widać po jego oczach. Nie zasnuwało ich już cierpienie. – A ty?

Spuściła wzrok.

– Chyba też lepiej – niemal wyszeptała. – Brakuje mi go, ale wiem, że Erial by nie chciał, bym każdego dnia zadręczała się jego odejściem.

– Na pewno. Nie był tym typem mężczyzny. – Uśmiechnął się lekko.

Na zewnątrz znów rozbrzmiał piskliwy okrzyk i błagania o litość w wykonaniu Ardena, a tuż za nimi złowieszczy śmiech Dynastine.

– Myślisz, że mój drogi kuzyn to przeżyje? – Aeron spojrzał w stronę okna.

Sharleen zachichotała mimowolnie. Zaplotła ręce na karku arcydemona i ukryła twarz w jego ramieniu.

Jak dobrze, że był już obok. Rzeczywistość od razu wydawała się mniej przytłaczająca.

Generał nie była zadowolona z nieobecności Sharleen i Dynastine w czasie porannych ćwiczeń, więc w ramach kary kazała im wysprzątać stajnię, a potem oporządzić wszystkie konie. Nie zachwyciło to obu kobiet, zwłaszcza że wiązało się z przegapieniem śniadania i obiadu, ale przystąpiły do pracy bez protestów.

Wywaliły gnój i podgniłą, zasikaną wyściółkę na obornik, a później przyniosły świeżą słomę i siano ze stodoły. Wyłożyły każdy boks. Z początku rozmawiały przy pracy, wspominając poranną bitwę na śnieżki. Aeron i Arden po raz pierwszy widzieli śnieg na własne oczy, więc ich ekscytacja była nie tyle zabawna, co zrozumiała. Z czasem jednak temat się urwał, pogromczynie zaś czuły się zbyt zmęczone, żeby zacząć inny. Zabrały się więc za czyszczenie koni. Po kolei wyczesywały szczotkami sierść każdego z nich od głowy do zadu, a potem rozprowadzały ziołową wcierkę, która miała odstraszać od nich owady. Choć nadeszła zima i na zewnątrz można było zamarznąć na kość, w stajni było ciepło, więc złośliwe muchy nie poszły spać.

Kiedy minęła pora obiadowa, ich długą absencją zainteresował się Król Demonów. Zajrzał do stajni, powęszył w powietrzu, a potem przemaszerował między boksami, spoglądając po zwierzętach. Sharleen obserwowała go znad grzbietu Geheve i modliła się w duchu, żeby była względnie czysta na twarzy. A przynajmniej, by nie znajdował się tam żaden najulubieńszy element badań Samfhella.

– Czyli naprawdę tu utknęłaś – rzucił arcydemon, zatrzymując się przed komorą należącą do jej wierzchowca. – Nie sądziłem, że kara zajmie ci tyle czasu.

– Nawet jeśli jest nas dwie, trudno w godzinę się uporać z ponad setką koni – odparła i ukucnęła, żeby postukać szczotką o podłogę. Wstała i wróciła do czyszczenia sierści ogiera.

– Myślałem, że będę dla ciebie dobrą motywacją. – Oparł się o przegrodę boksu, szczerząc się zawadiacko.

Sharleen spojrzała na niego z ukosa.

– Jakbyś zgadł. Marzę tylko o tym, by dobrać ci się do gaci.

Aeron zamrugał, a potem się roześmiał, odchyliwszy głowę do tyłu. Po chwili wszedł do boksu i obrzucił uważnym spojrzeniem efekty jej pracy.

– Nie sądziłem, że Vivianne może być taka surowa. – Ujął dłoń porucznik, w której trzymała szczotkę, więc przekazała mu narzędzie. Wziął się za czyszczenie sierści dokładnymi, długimi pociągnięciami, a Geheve łaskawie mu na to pozwolił. – Skoro tak poważnie traktuje ćwiczenia, czy to znaczy, że pod naszą nieobecność zaczęliście planować jakąś akcję?

– Nic mi o tym nie wiadomo. – Potrząsnęła głową i z ulgą oparła się o słup podtrzymujący strop. Wszystko ją bolało, nawet cebulki włosów. – Samfhell wciąż zbiera informacje na temat pozostałych Wrót Umarłych, ale bez Zaredima nie jest pewny, na których powinien skupić się najmocniej.

– Aa, to dlatego rzucił się na niego jak szaleniec i zaciągnął do swojej pieczary… To znaczy, pokoju – zaśmiał się.

Porucznik parsknęła cicho. Tego właśnie się spodziewała. Uczony był już mocno wyprowadzony z równowagi. Każdego dnia wypytywał ją, czy wie coś na temat powrotu demonów na kontynent. Bardzo chciał działać i znaleźć sposób, który pomoże rewolucjonistom ograniczyć straty w szeregach do minimum.

Nie była pewna, czy chłopak rzeczywiście zdoła coś z tym zrobić, ale cieszyła ją jego postawa.

Dynastine wyszła z boksu, w którym Lance podgryzał siano, po czym obrzuciła ją i Aerona spojrzeniem. Zrobiła urażoną minę, jako że nie miała jak dochrapać się chwili przerwy, a kolejno przeszła dalej, tym razem wchodząc do Celii. Sharleen obserwowała ją przez chwilę, zanim poszła znaleźć zapasową szczotkę. Jeśli chciały wyrobić się do kolacji, nie mogła tylko stać i patrzeć.

Pracowali we troje w ciszy, dopóki król nie zaczął gwizdać pod nosem. Rozbawił tym obie kobiety, co tylko zachęciło go do dalszego dowcipkowania.

W miłej atmosferze dokończyli oporządzanie koni, a później wyszli w mroźny wieczór. Gromowładne ledwo poruszały nogami, więc arcydemon bez ostrzeżenia dźwignął obie na ręce, jakby były małymi dziećmi. Dynastine, wyraźnie zakłopotana, zaczęła protestować, lecz monarcha kazał jej siedzieć cicho, bo inaczej wrzuci ją w zaspę. Natychmiast zamilkła.

– Śmierdzicie gnojem – stwierdził na powitanie Mainard, gdy tylko wszyscy troje znaleźli się we wnętrzu rezydencji.

– Sprzątanie stajni zwykle tym się kończy – prychnęła sierżant.

– Lepiej szybko się wykąpcie i przebierzcie. Mamy parę ważnych spraw do omówienia. – Rycerz zignorował przytyk rudej. – Przyjdźcie później do salonu. – Odwrócił się na pięcie i odszedł w głąb budynku.

– Co z nim? – zapytał Aeron, odwieszając płaszcz Sharleen na haczyk na ścianie.

– Śmierć Eriala dotknęła go najmocniej z nas wszystkich – odpowiedziała ponuro porucznik. – Zdaje mi się, że myśli tylko o tym. Próbowałam z nim porozmawiać, ale ostatnio mnie unika… Jak wszystkich. Jedynie Mel udało się do niego dotrzeć.

Aeron jeszcze przez kilka sekund obserwował oddalającą się postać rycerza.

– W jego oczach nie ma żalu, tylko mrok – powiedział, wymijając pogromczynie. – Nie gnębi go żałoba. To żądza zemsty.

Sharleen spojrzała w dal korytarza, ale Mainarda nie było już widać. Przełknęła ślinę. Czyżby przez te wszystkie tygodnie właśnie to uczucie pożerało go od środka? Jeśli tak, to zrozumiałe, tylko… Tylko jej przyjaciel taki nie był. Przynajmniej ona nie znała go od tej strony.

Zamknęła oczy, postanawiając, że na razie odsunie od siebie te myśli. Później dopadnie anioła i choćby miała użyć przy tym siły, wyciągnie z niego wszystko, co go dręczy.

Na piętrze rozdzieliła się z Aeronem, żeby wraz z Dynastine skorzystać z damskiej łaźni. Wykąpały się w milczeniu, przebrały w prostą odzież, którą zapewne pod tym dachem zazwyczaj nosili służący, a później zeszły do salonu. Król Demonów zjawił się dwie minuty później, obżerając się jabłkami. Podszedł do porucznik i wręczył jej jeden rumiany owoc, na co się uśmiechnęła.

Nie wszyscy rewolucjoniści brali udział w zebraniu. Prócz Mainarda i Vivianne zjawili się dowódcy plutonów, Rothin, Melianna, Samfhell, Arden oraz Zaredim. Łącznie siedemnaścioro osób, ale w niewielkim salonie to już oznaczało tłok.

– Skoro wreszcie wszyscy są obecni, przejdźmy do spraw niecierpiących zwłoki – przemówiła Vivianne, która stała naprzeciw wejścia z założonymi na piersi rękoma. – Po bitwie pod Wrotami Umarłych byliśmy mocno osłabieni, dlatego nie sprzeciwiałam się znalezieniu bezpiecznego miejsca i tymczasowego zawieszenia broni. Imperium jednak nie spoczęło w próbach namierzenia nas, o czym dowiedzieliśmy się dzięki kontaktom Samfhella z Instytutu Nauki. – Spojrzała na wspomnianego chłopaka.

Uczony dość nietypowo dla siebie spuścił wzrok i z zakłopotaniem podrapał się po policzku.

– Ponadto wraz z Mainardem zdecydowaliśmy się wysłać trzy grupy rozpoznawcze na główny ląd, by nasłuchiwały plotek i szukały sprawdzonych informacji – kontynuowała generał. – Jak dotąd potwierdziliśmy kilka z nich, a co za tym idzie, mamy pewność, że wielu pół-aniołów zbuntowało się bez naszego bezpośredniego wpływu.

Zebrani w pomieszczeniu wymienili szepty lub spojrzenia. Sharleen uważnie obserwowała emocje na ich twarzach, jednocześnie tłumiąc własne. Słyszała o części z poczynań buntowników na kontynencie i nie miała pewności, jak się wobec nich czuje. Z jednej strony była radość, ekscytacja, jednak z drugiej zgryzota i złość. Do tego dochodziły wątpliwości, czy tamte siły identyfikują się z poglądami otaczających ją osób, czy wręcz przeciwnie.

– W związku z zaistniałymi okolicznościami musimy zdecydować co dalej – dodała głównodowodząca, uciszając wszystkie głosy. – Nie możemy pozwolić, aby Rada kontynuowała swoją intrygę ani lisze wpuścili do naszego świata setki niebezpiecznych bestii. Jednakże – westchnęła ciężko, opuszczając ręce wzdłuż tułowia – nie powinniśmy odwracać się od własnych pragnień. Od wolności.

Gromowładne i nefilim pokiwali głowami. Mainard i demony zaś wyczekiwali dalszej części przemowy w skupieniu.

– Z tego względu do głowy przyszły mi dwa rozwiązania – ciągnęła Vivianne. – Podzielimy naszą małą armię, by część zajęła się kolejnymi Wrotami, pozostali zaś dołączyli do walk na kontynencie; albo chwilowo porzucimy sprawę przepowiedni.

– Co? – wyrwało się Sharleen.

– Wiem, że proroctwo bezpośrednio cię dotyczy, a związane z nią knowania archaniołów skrzywdziły wielu z nas. – Przełożona popatrzyła na porucznik ze zrozumieniem. – Ale nie po to podnieśliśmy broń przeciwko nim, aby brać udział w ich grze. Nadeszła nasza kolej, by nadać im ręce pełne roboty.

– Jeśli nie zniszczymy Wrót, lisze je otworzą. – Zdenerwowana zmarszczyła czoło i wymownie spojrzała w stronę Zaredima. – W ten sposób sprowadzimy same nieszczęścia na niewinnych, co w rezultacie obróci ich przeciw nam. – Zacisnęła pięści. – Z całym szacunkiem, madame, ale co potem? Będziemy żyć w ukryciu, wyklęci i znienawidzeni?

Miała wrażenie, że część otaczających ją osób wstrzymała oddechy. Nie dziwiła im się, wszak do tej pory nikt nie miał odwagi postawić się Vivianne. Sharleen jednak nie widziała powodu, żeby obawiać się generał. Zwłaszcza gdy tak mocno nie zgadzała się z jej osądem.

– Spokojnie. – Głównodowodząca uniosła rękę, uśmiechając się lekko. – Nie zamierzam całkowicie odsunąć tych działań, jedynie je zawiesić.

– Ale…

– Madame Kragama może mieć rację, Klaheangard – wtrącił niespodziewanie Samfhell. – Już zrobiliśmy dość, by skupić się na innych aspektach rewolucji. Przede wszystkim daliśmy sobie czas.

– Nie rozumiem. – Porucznik wbiła w niego wzrok.

– Feralna noc, podczas której wszystko ma być przypieczętowane, wypada jesienią. Tymczasem nadeszła zima, Chłopiec nie otworzył Wrót, a my mamy się świetnie – ogłosił poważnie, lekko przy tym gestykulując. – To oznacza, że zdobyliśmy rok na przerwanie przepowiedni.

– Hę? – wydusiło ze zdumieniem parę osób.

– Skąd masz tę pewność? – zapytała Sharleen.

– Przyjrzyj się temu wersowi. – Uczony uniósł wysoko swój kajet, w którym miał wykaligrafowane wielkimi literami przedostatnie zdanie wyjęte z proroctwa. – Nie bez powodu tworzy całość, ponieważ to wydarzy się w tym samym czasie. – Wziął ołówek i niemal agresywnie podkreślił najważniejsze słowa. – Podczas Czarnej Nocy wzniosą się Schody Do Nieba, a wtedy powstanie Mroczna Wieża. Cokolwiek kryje się pod tymi dwoma metaforami, nie mam wątpliwości, że doprowadzi bezpośrednio do nastąpienia kolejnego wersu.

– „A wtedy Ogień strawi Wodę lub Księżyc wypali Słońce” – zacytował cicho Aeron i zerknął na porucznik.

– No właśnie. – Mieszaniec skinął do niego głową. – Niemniej wcześniej muszą mieć miejsce dwa… a właściwie cztery wersy.

W salonie znowu zrobiło się gwarnie.

– Wspominałeś mi o tym – oznajmiła Melianna, a wtedy wszyscy się uciszyli. – Kiedy byliśmy jeszcze w Woudvald…

– Tak, na tej karteczce nie ma pełnej przepowiedni. – Shell sięgnął po książkę ozdobioną na grzbiecie inicjałami od imion nieumarłych oraz jeden ze swoich kajetów. – Dopadły mnie wątpliwości, czy wtedy się nie myliłem. Ostatnio miałem niewiele czasu na poszukiwania potwierdzenia, ale wreszcie udało mi się trafić na pewien trop… Widzicie, ta księga – uniósł znacząco wolumin – prawdopodobnie została napisana przez jednego z liszów.

Rozdział 3

Sharleen

Nawet Zaredim wyglądał na zdumionego tym śmiałym założeniem. Podszedł do uczonego, wziął od niego księgę i zaczął przeglądać, intensywnie marszcząc przy tym brwi.

– Swoją teorię oparłem na dwóch rzeczach – podjął ponownie Samfhell, pozwalając nieumarłemu zagłębić się w lekturze. – Po pierwsze, tej książki nie ma w rejestrze Imperialnej Biblioteki. Przeczytałem ją w całości tego samego dnia, w którym ją… pożyczyliśmy, i bardzo mnie ciekawiło, czy znajdę coś jeszcze spod pióra tego autora, nawet jeśli nie opisał swego dzieła nazwiskiem. Wróciłem więc następnego ranka i powęszyłem.

– Oszalałeś? – rzuciła Dynastine. – Gdyby ktoś cię powiązał ze zniknięciem kilkunastu książek…

– Ale nie powiązał, ja zaś zdobyłem pewność, że ten tytuł nie został wpisany do rejestru. Przypuszczalnie więc został podrzucony do księgozbioru, przy czym umiejscowiony z odpowiednią wskazówką w środku, we właściwym dziale. – Jego twarz rozjaśnił uśmiech, kiedy dostrzegł na twarzy Sharleen zrozumienie.

Jak mogła wcześniej tak na to nie spojrzeć? Czyż to nie było dziwnym zbiegiem okoliczności, że tak szybko trafiła na przepowiednię po tym, jak ją skazano na krucjatę? Erial co prawda połączył książkę z proroctwem, ale wspomniał przy tym, że te są własnością Rady i Imperatora. Co więcej, skoro archaniołowie dążyli do wypełnienia tego konkretnego, czy nie powinni trzymać go przy sobie, gdzieś w ukryciu albo zniszczyć, by nikt nie odkrył ich planów? Jeśli tak na to wszystko spojrzeć, było oczywiste, że ktoś tam ten przeklęty wolumin podstawił, wiedząc, że Sharleen zacznie szukać odpowiedzi.

– No dobra – mruknęła sierżant, która również zauważyła reakcję porucznik. – Co jeszcze zatem skłoniło cię do tego szalonego stwierdzenia?

– Fakty, które są zawarte w tej książce. – Spojrzał z iskrą w oku na tomiszcze. – Parę z nich niby nie ma ze sobą wiele wspólnego, ale wszystkie w jakiś sposób nawiązują do przepowiedni. Jest tu mowa o Kluczu Czasu, pół-aniołach, błogosławionych krwią bogini, demonach, Wrotach Umarłych i przede wszystkim liszach. Na pierwszy rzut oka nie wydaje się to podejrzane. Ot stara książka powiązana z jakimś tajemniczym kultem, jednak wystarczyło to uważnie przeanalizować i gotowe. – Klasnął w dłonie, wyraźnie zadowolony z siebie.

– Załóżmy, że masz rację – odezwał się niespodziewanie Mainard. – Tylko po co ten mnich miałby nam pomagać?

– Tego nie wiem. – Wzruszył ramionami.

Sharleen zauważyła kątem oka, że Aeron spojrzał w zamyśleniu za okno. Jakby coś przyszło mu do głowy, ale sam nie wierzył, że to prawdopodobne. Nie zdążyła jednak o nic go zapytać, bo w tej samej chwili Zaredim ogłosił:

– Myślę, że Samfhell ma rację. Tę książkę rzeczywiście mógł stworzyć jeden z nas. Trudno mi powiedzieć, w jakim celu, lecz niezaprzeczalnie w każdym rozdziale pojawiają się nawiązania do przepowiedni.

– Jesteś w stanie stwierdzić, kto jeszcze, oprócz ciebie, sabotuje plan Levente? – zapytał Aeron.

– Nie, nie rozpoznaję pisma, a fakt, że większość treści jest drukowana, wszystko utrudnia. – Zamknął księgę, po czym oddał uczonemu.

Samfhell odłożył wolumin na komodę z taką czułością, jakby miał do czynienia ze swoim pupilem. Kolejno odwrócił się do zebranych z kajetem w ręku i, napotkawszy wzrok Vivianne, jakby stracił pewność siebie.

Generał jednak nie zamierzała go strofować. Uśmiechnęła się tylko, a kolejno zachęciła go krótko:

– Mów dalej.

Mieszaniec odchrząknął.

– Jak wspominałem, są dwa brakujące wersy – podjął. – Myślę, że udało mi się odnaleźć jeden z nich. – Przeszedł przez pomieszczenie i położył na stole notes otwarty na odpowiedniej stronie.

Sharleen, Aeron i parę innych osób pochylili się nad blatem, żeby móc zapoznać się z zapisanymi przez Shella słowami.

– „Jedno z nich życie będzie musiało stracić, aby je zachować” – przeczytała cicho porucznik. – Co to znaczy? – Podniosła pełne obaw spojrzenie na chłopaka.

– Nadal nie wiem. – Uczony zabrał notatnik, zanim Mainard zdążył przewertować kartki. – Z pewnością to kolejna metafora. Nie sądzę, by dało się to rozumieć dosłownie… – urwał i podrapał się po ciemieniu. – W każdym razie po tym następuje jeszcze jeden wers, tylko wciąż się go nie doszukałem. Jest lepiej ukryty, ale w końcu wyciągnę go na światło dzienne.

Sharleen przytaknęła, choć ścisnęło ją w dołku. Jej umysł nie potrafił spojrzeć na te słowa w taki sposób, jak robił to Samfhell. Zbyt mocno w nią uderzyły, czego nie mogła po sobie pokazać.

– Podsumowując – przemówił ponownie mieszaniec – wiele może się zdarzyć, zanim proroctwo się wypełni. Mamy czas. W y macie czas. – Popatrzył sugestywnie na porucznik i Aerona.

– A co z Wrotami Umarłych? – zapytał Rothin, który do tej pory w milczeniu opierał się o ścianę przy wyjściu z salonu. – Nie powinniśmy ich odnaleźć przed liszami?

Zanim ktokolwiek zdołał udzielić odpowiedzi, Zaredim uniósł rękę nad podłogą i złociste linie rozrysowały w pomieszczeniu mapę świata. Magiczny twór wzniósł się do sufitu, przenikając przez ciała obecnych, by tam zawisnąć. Nieumarły wskazał palcem Pierwszą Wyspę, na której obecnie przebywał oddział rewolucjonistów i zapłonęła nań zielona kropka.

– Jesteśmy tutaj, a kolejne Wrota Umarłych… – umilkł, marszcząc czoło w pełnej koncentracji. Płynnym ruchem uniósł otwartą dłoń do świetlistej mapy, wtedy zaś na całym Vertxurd zajaśniały czerwone punkty.

– Co do… – wydusiła Dynastine. – Przecież miało być tylko pięć Wrót!

– I jest tylko pięć. No, właściwie już cztery – odparł spokojnie lisz. – Sęk w tym, że nie mogę ich jeszcze dokładnie namierzyć. Chroniące je zaklęcie wciąż jest tak potężne, jak pierwotnie uczyniła je bogini. – Opuścił rękę, ale mapa pozostała pod sufitem. – Skoro ja nie potrafię ich zlokalizować, pozostali tym bardziej. Pewnie będzie to niemożliwe jeszcze przez jakiś czas, choć nie jestem pewien jak długi.

– Czyli nawet gdybyśmy chcieli, nie możemy nic zrobić w tym kierunku – mruknął Arden.

– A gdybyśmy przenieśli się przez portal na sąsiedni kontynent i sprawdzili kilka miejsc? – zaproponował jeden z naczelnych plutonu, którego Sharleen nadal nie znała z imienia. Miał łysą głowę i paskudną bliznę przechodzącą po skosie przez jego twarz.

– To zły pomysł – stwierdził Mainard. – Jeśli pojawimy się tak nagle poza granicami innego kraju, tamtejsze władze mogą uznać to za akt agresji ze strony Eadorath. W najlepszym wypadku zostaniemy pojmani, a w najgorszym zabici. – Zmierzył twarze zebranych wzrokiem.

– Nie przesadzasz? – Rin zmarszczył lekko brwi, patrząc na anioła z niedowierzaniem.

– Może i imperium ma największą, najlepiej wyszkoloną armię na świecie, ale nie wolno nam lekceważyć innych nacji. – Pokręcił głową. – W społeczeństwie Mutyamu i Yasil przeważają elfy, które są potężnymi, wszechstronnymi magami. Luinkar z kolei to księstwo wybudowane od najmniejszej szopy po wielkie fortece przez gnomy. – Uniósł wzrok ku migoczącej pod sufitem mapie. – Pozostałe królestwa także mają dobrze zorganizowane wojsko. Nie powinniśmy robić sobie w nich wrogów.

– Zgadzam się. – Vivianne zaplotła ramiona na biuście. – Konflikt z którymkolwiek z tych krajów nie przysłuży się naszej sprawie. Wręcz przeciwnie.

– Racja. Wybacz, madame – mruknął łysy nefilim. – Poniosło mnie.

– Tak się zastanawiam – wtrąciła Hentnofre – czy nie moglibyśmy spróbować czegoś innego. Wiemy, że lisze otworzą bramy, aby prowokować Jego Wysokość do działania… A nie dałoby się zniszczyć Wrót nawet po tym, jak Jego Wysokość je otworzy? Jakby nie patrzeć właśnie to zrobiliśmy niedawno.

– Wtedy to będzie niewykonalne – oznajmił Zaredim. – Wrota połączą się z naszą rzeczywistością. Jeśli spróbujemy je odciąć, przyniesie to katastrofalne skutki. Musielibyśmy je na powrót zamknąć i dopiero wtedy spróbować.

– To byłoby możliwe? – zdziwił się Aeron.

– Owszem, ale w zamian musielibyśmy złożyć żywą i dobrowolną ofiarę.

– Odpada – powiedziała stanowczo Vivianne. – Nie będziemy ryzykować eksperymentów, które mogłyby kosztować nas zbyt wiele. Musimy się skupić na zapobieganiu, nie wypełnianiu proroctwa.

Wszyscy zgodzili się z nią w milczeniu.

Zaredim rozproszył zaklęcie i w pomieszczeniu natychmiast zrobiło się trochę ciemniej.

– Skoro wyjaśniliśmy już tę część naszych spraw, czy możemy wrócić do sedna tematu? – Generał uniosła sugestywnie brew, patrząc na Sharleen.

Porucznik zaczerwieniła się lekko i przytaknęła:

– Tak, oczywiście. Przepraszam, madame.

– Masz prawo do wątpliwości. – Pokręciła głową. – Żołnierz, który ślepo podąża za wolą swego dowódcy, to zazwyczaj martwy żołnierz. Czasem dobrze zakwestionować racjonalność decyzji przełożonych. To może uratować wiele żyć. – Uśmiechnęła się, a następnie zwróciła do obecnych w pomieszczeniu: – Chcę, byśmy do końca roku skupili się wyłącznie na rewolucji. Nasze pragnienia, zaniechanie zbędnych konfliktów z królestwem demonów są równie ważne, jak pokrzyżowanie planów Rady. Zatem wbijmy im szpilę, szukajmy sojuszników i otwórzmy ludności oczy.

– Od czego zaczniemy? – zapytał Aeron.

– Na początek powinniśmy skontaktować się z siłami rewolucjonistów, które powstały bez naszego wpływu. Próbowałam już tego dokonać z wyspy, ale bezskutecznie. – Potrząsnęła głową. – Niemniej ich sprzeciw wybuchł, gdy dostali rozkaz eksterminacji naszej uroczej gromady, więc nie są naszymi wrogami. Na pewno popierają też nasze poglądy, jednak to może się zmienić, jeśli pozostaniemy w ukryciu i nie okażemy im wsparcia.

– Co stoi na przeszkodzie w nawiązaniu dialogu z tamtymi oddziałami? – zainteresował się Arden. – I w jaki sposób próbowałaś tego dokonać?

– Poprzez muszle i ptaki, ale oba sposoby zawiodły – odparła generał. – Mogłabym spróbować z sygnałem burzowym, ale to zbyt wielkie ryzyko, że prócz sojuszników namierzą nas Jeźdźcy Śmierci.

Demony skinęły głowami, ale nie wyglądały na szczególnie przejęte tą ewentualnością.

– Z jakiegoś powodu uważacie ich za rzeczywiste zagrożenie – zauważył na głos monarcha. – Ja jednak nie widzę ich w ten sposób.

– Zdaje się, że za mało wiesz na ich temat – westchnęła głównodowodząca. – Jeźdźcy Śmierci to specjalna kompania złożona z anielskich rycerzy. Nie podlega Siłom Łowieckim, ale także poluje na potwory. Ich częstszym zajęciem zaś jest likwidowanie wszystkich, którzy zaburzają porządek imperium, czyli szajek złodziei, morderców i buntowników takich jak my. – Spuściła wzrok. – Podsumowując, są oswojeni z zabijaniem i robią to bez mrugnięcia okiem.

Aeron skinął głową, a po jego twarzy przemknął cień emocji, której Sharleen nie zdążyła zinterpretować.

Odwróciła wzrok, nagle czując, że przyjaciele na nią patrzą. Każdy doskonale świadomy, że obu jej braci i siostra należeli do tej jednostki.

Nigdy nie rozmawiała z nimi na temat pracy. Często nie widziała ich ani nie zamieniła z nimi słowa całymi tygodniami. Jednak oni nie byli źli. Mieli serca, potrafili okazać współczucie. Różnili się od Zarcusa i Ofara, którym strach było spojrzeć w oczy. Odbierali życia z konieczności, nie dlatego, że sprawiało im to uciechę.

– Mierzyliśmy się już z nimi i z pewnością osłabiliśmy ich szeregi. Ostatnim razem zabiliśmy wszystkich członków oddziału, który nas gonił na równinie – zauważył Arden.

– Prawda, że ich przetrzebiliśmy, ale chętnych, by zająć miejsce poległych, nie brakuje – przemówił grobowym tonem Mainard. – Zwłaszcza że tam nikt nie przejmuje się tym, czy jesteś szalony, czy nie. To właściwie cecha pożądana.

– A więc jak wielu wrogów się spodziewacie?

– Jak pełna nazwa wskazuje, jest dwunastu kapitanów, którzy są prawdziwymi Jeźdźcami Śmierci. Każdy z nich ma pod swoimi rozkazami tuzin rycerzy i trzech skrytobójców. – Anioł spojrzał w sufit. – To specyficzny oddział. Od zawsze liczy sobie stu dziewięćdziesięciu dwóch wojowników i ani jednego więcej. Wszystko dlatego, że każdy z jego członków otrzymuje w dniu inicjacji sztylet w całości wytopiony z mistycznych kłów.

– I co w tym specjalnego? – zdziwił się gwardzista. – Jeśli się nie mylę, ty masz zrobiony z nich miecz.

– Mam – skinął lekko głową – ale nie został wykuty tak jak ich broń. Klinga jest wykonana w jednej czwartej z niebiańskiej stali i w jednej szóstej z tytanu. Reszta to mystik.

– Mystik?

– Tak nazywamy metal pozyskiwany z mistycznych kłów – wyjaśnił Samfhell.

– Dobrze, rozumiemy – mruknął Aeron. – Bardzo się ich obawiacie, jednak dla mnie nie stanowią żadnego wyzwania. Nawet moich myśli nie umieli odczytać.

– Nie bądź taki pewny siebie – ostrzegła Vivianne. – Nie wiem, kogo spośród nich spotkałeś, ale zapewne byli tak pochłonięci szaleństwem albo niedostatecznie silni, aby przebić się przez twoją wolę.

Król skinął powoli głową, a potem spojrzał przelotnie na Sharleen, jakby chciał jej coś przekazać. Zmarszczyła czoło, lecz nie zapytała, o co chodzi, bo w tej samej chwili ponownie zabrała głos Vivianne:

– Niech Mainard wam zademonstruje, jak niebezpieczni potrafią być mistrzowie umysłów.

– Co? – wyrwało się zdumionym gromowładnym i nefilim.

– Madame – dodała natychmiast Dynastine, ale generał uniosła rękę, uciszając ją.

– Tak będzie najlepiej. Jeśli ktoś nie wie, z czym się mierzy, nie rozumie zagrożenia.

– Ja rozumiem – mruknął Arden. – Już raz byłem w sytuacji, w której odebrano mi władzę nad własnymi myślami. – Założył ramiona na piersi. – Ale Aeron nie.

– Przez chwilę byłem – zaprzeczył król. – Co nie zmienia faktu, że chcę spróbować. Lubię testować swoje granice. – Odwrócił się do rycerza.

– Aeronie, nie! – Sharleen zrobiła krok w jego stronę.

Tylko się do niej uśmiechnął, a później znów skupił na aniele. Mainard westchnął pod nosem, po czym skinął głową.

Gromowładna wiedziała, że dalsze protesty są zbędne, lecz i tak spojrzała na obu mężczyzn ze złością.

Magia rycerza wystrzeliła bez ostrzeżenia. Pochwyciła Króla Demonów w bezlitosnym uścisku, sprawiając, że wszystkie mięśnie na jego ciele się napięły. Władca wysp stał nienaturalnie wyprostowany, wpatrzony w pustkę zamglonym wzrokiem. Jego twarz nie wyrażała żadnej emocji. Oddech stał się płytszy. Nie poruszał się, nawet nie drgnął.

– Musiałeś tak nagle? – syknęła Dynastine, odwracając się do Mainarda.

– Gdyby wiedział, kiedy pochwycę jego myśli, niczego by się nie nauczył – odparł beznamiętnie anioł.

Sharleen miała ochotę go uderzyć. Po minie sierżant wnioskowała, że ona także. Melianna zagryzła wargi i odwróciła wzrok.

Pozostali pół-aniołowie wyraźnie czuli się niekomfortowo. Nawet generał, choć sama to zaproponowała. Arden zaś przyglądał się zajściu z dozą sceptycyzmu, ale nie interweniował.

Minęło kilka minut. Aeron nadal tkwił w bezruchu, spętany przez magię umysłu. Przestał nawet mrugać, co sprawiło, że Sharleen nie mogła tego dłużej wytrzymać.

– Mainardzie – wyszeptała błagalnie.

Anioł spojrzał na nią powoli. W jego stalowoniebieskich oczach nie było okrucieństwa ani złośliwości. Właściwie były pozbawione wyrazu, a to zmartwiło ją o wiele bardziej. Mężczyzna westchnął cicho, po czym puścił arcydemona.

Król upadł na kolana. Wsparł się na rękach, dysząc ciężko, jakby przebiegł dziesięć mil. Zamrugał szybko. Po chwili łypnął spode łba na rycerza. Miał załzawione oczy.

– To było pouczające – burknął, zanim powoli wstał i przetarł twarz rękawem. – Ilu aniołów byłoby zdolnych do czegoś podobnego? – Skrzywiony pomasował prawą skroń.

– Zapewne znalazłoby się wielu. – Mainard wzruszył ramionami. – Jeśli wierzyć słowom Oriela, jesteśmy ciągle tropieni. Najpewniej pośród prześladowców jest Pariar, a jego umiejętności magiczne są zbliżone do moich. Choćby przez wzgląd na niego nie należy lekceważyć wroga.

– Myślałam, że moi krewni nie są dłużej naszymi wrogami – prychnęła Sharleen, podchodząc do Aerona. Przyjrzała mu się uważnie, zjadana troską, mimo że była na niego zła. – Ponoć Marcus uczestniczył w zamieszkach w Eamudrii.

– Nie możemy wierzyć w plotki. – Przyjaciel pokręcił głową, ale spojrzał na nią łagodnie. – Marcus usłyszał prawdę, lecz nie wiemy, co z nią zrobił. Możliwe, że nie obwinia cię już o śmierć ojca, jednak równie dobrze ma inne powody, przez które ród Klaheangardów będzie cię ścigać.

Skinęła ponuro głową. Prawdopodobnie rycerz miał rację. Nie wiedziała, w jaki sposób jej bracia wzięli udział w minionych zdarzeniach w stolicy. Być może uczestnictwo w zamieszkach tak naprawdę ograniczało się do ich stłumienia.

Co wcale nie byłoby takie dziwne, wziąwszy pod uwagę, że należeli do szeregów Jeźdźców Śmierci.

– Dobrze się czujesz? – zapytała cicho Aerona, spychając obawy na dno swojego serca.

– Tak, tylko kręci mi się w głowie. – Zmrużył delikatnie oczy, jakby prócz rzeczonej przypadłości dolegał mu również światłowstręt.

– Kiedyś przez tę ciekawość wpędzisz się do grobu.

– Daj spokój. – Spojrzał na nią odrobinę zmęczony, po czym zwrócił się do Mainarda: – Chcę, byś mnie podszkolił, jak się bronić przed wpływem anielskiej magii.

Sharleen była bliska trzepnięcia arcydemona przez głowę.

– Zgoda – rzucił Mainard.

Porucznik zamknęła oczy i się poddała.

Rozdział 4

Aeron

Vivianne do późna wyjaśniała aspekty związane z powrotem na główne ziemie imperium oraz działania, na które rewolucjoniści będą musieli sobie pozwolić. Spodobało mu się, że brała przy tym pod uwagę demony, ich intencje i cele. Dzięki temu rzeczywiście czuł, iż coś ma szansę się zmienić w stosunkach między jego królestwem a mocarstwem na morzach.

Zanim jednak podejmą się tych kroków, potrzebowali minimum dwóch dni na przygotowania. Generał zebrała wszystkich z samego rana i poinformowała — już w dużym skrócie — co się szykuje. Większość wojowników ożywiła się na te wieści. Wyraźnie nie mogli się doczekać działania. Nawet Sharleen wyglądała na zadowoloną, choć kiedy słuchała planu nocą, miała niewyraźną minę.

Możliwe, że wówczas jej podły humor wcale nie wynikał z tyrady Vivianne, a złości na króla. Potwierdzał to sposób, w jaki życzyła mu wczoraj dobrej nocy i odmaszerowała z przytupem do pokoju, który dzieliła z Dynastine i Melianną. Nie rozumiał, o co była zła, nie miał też okazji o to zapytać, bo po zebraniu od razu rozpoczął się poranny trening. Porucznik zostawiła go daleko w tyle w towarzystwie jego gwardzistów. Tyle ją widział.

– Czyżby wam się nie układało? – zapytała pozornie lekkim tonem Fala, rozciągając mięśnie pleców i ramion.

Aeron spojrzał na nią z ukosa.

– Mała sprzeczka – rzucił, gdyż właściwie tak mógł nazwać ich różnicę zdań z zeszłego wieczoru.

Przyjaciółka przytaknęła, ale uśmieszek na jej twarzy sprawił, że monarcha nabrał ochoty, żeby wrzucić ją w zaspę.

Miał nadzieję, że Fala zrezygnowała z prób „odzyskania go”. Odkąd objął tron, starała się dać mu subtelnie do zrozumienia, że to, co kiedyś między nimi było, może zapłonąć na nowo. Nie brała pod uwagę, że tylko ona na to liczyła. Arcydemon nie był zainteresowany.

„A mogłem jej tu nie zabierać”, sapnął w duchu. Dotąd skutecznie unikał nadmiaru towarzystwa demonicy, ale nie mógł tego robić w nieskończoność. Kiedy Ami zaczęła nalegać, żeby zabrać Falę na kontynent, nie potrafił znaleźć argumentu, który pozwoliłby mu odmówić. Jako wojowniczka była kompetentna, jako przyjaciółka wspierająca. To, że nie potrafiła wbić sobie do głowy, iż ich związek był przeszłością, tego nie zmieniało.

Fakt, że pragnęła przywilejów, a przede wszystkim władzy, także temu nie umniejszał.

Gwardzistka rzuciła mu jeszcze jedno spojrzenie, zanim płynnie się odwróciła i ruszyła truchtem w drogę powrotną.

– Stary – mruknął Arden, który obserwował z boku całe przedstawienie. – Wziąłeś ją tutaj, aby sprawdzić, czy Sharleen jest zdolna do napadów zazdrości?

– Nie rozprawiałem przy niej o swoich byłych kochankach – burknął zirytowany. – I nie zamierzam. Wiążę z Sharleen swoją przyszłość. Nie chcę tego zepsuć.

– W takim razie zrób coś, by ona przestała się tak przy tobie wdzięczyć. – Ruchem brody wskazał na oddalającą się kobietę.

– Zamierzam ją notorycznie ignorować. – Wznowił trucht, a kuzyn podążył za nim.

Pozostałe demony pobiegły przodem już jakiś czas temu. Aiko i Drystan byli widocznie zachwyceni narzuconymi przez Vivianne ćwiczeniami. Ami i Aspis okazali mniejszy entuzjazm, lecz wciąż się przykładali. Nadal woleli trzymać się we własnym gronie, jednak król liczył, że niedługo otworzą się na znajomości z Eadoranami.

Pokonali we dwóch całą trasę, a gdy znaleźli się z powrotem pod rezydencją, okazało się, że większość rewolucjonistów już przygotowywała się do kolejnego etapu dzisiejszych ćwiczeń. Aeron przez chwilę obserwował ich poczynania, zanim odnalazł wzrokiem Sharleen. Stała wraz ze swoimi przyjaciółkami i dyskutowała o czymś w skupieniu. Postanowił do niej podejść, póki nadarzał się odpowiedni moment.

– …to dobra okazja, by się w tym podszkolić – dokończyła swoją wypowiedź porucznik, zanim przeniosła wzrok na króla.

Uśmiechnął się do niej, na co odwróciła głowę. Drgnęła jej brew, co oznaczało, że wciąż miała wisielczy nastrój.

Arcydemon nie okazał, że trochę go to zabolało. Domyślał się, dlaczego jawnie okazywała, iż się na niego gniewa. Liczył jednak, że jej przeszło. Albo chociaż uraczy go pojedynczym słowem.

– Będziemy walczyć o magazyn – oznajmiła Dynastine, przerywając ciężką ciszę. – Chcemy wcielić się w obrońców, ale potrzebujemy jeszcze parę osób do drużyny. Przyłączycie się?

– Chętnie – zgodził się Arden.

Monarcha skinął głową.

– Na czym to ma polegać? – zapytał jeszcze, zerkając po zebranych wokół rewolucjonistach.

– Nie ma znaczenia, jaką rolę obierzemy, tylko to, czy sprostamy zadaniu. Jako obrońcy mamy nie dopuścić, żeby przeciwnicy przejęli budynek, a jako atakujący go zdobyć – wyjaśniła sierżant. – Podobne ćwiczenia wykonywaliśmy jeszcze jako kadeci, choć bardzo rzadko, stąd Vivianne organizuje je każdego dnia, byśmy polepszyli swoje reakcje. Z pewnością to nam się przyda, kiedy wrócimy na kontynent.

– Albo gdy zostaniemy nagle zaatakowani – dodała Melianna.

– Niedługo opuszczamy to miejsce – zauważył z rozbawieniem Arden.

– Wiele może się wydarzyć w ciągu jednego dnia.

– Prawda. – Aeron skinął głową. – Kto jeszcze będzie z nami współpracować?

– Rin, Oleandra i Ender, ale przydałby się nam ktoś jeszcze. Może ktoś spośród twoich gwardzistów? – Dynastine spojrzała w stronę wspomnianych demonów, które stały nieopodal.

– Zapytam ich – rzucił Arden, zanim jeszcze król zdążył się zastanowić.

Minutę później kuzyn wrócił ze swoim bratem i Falą. Monarcha udał, że nie zauważył nieprzyjemnego spojrzenia, które demonica rzuciła w stronę Sharleen. Ani tego, jak ta druga skrzywiła się w odpowiedzi. Stojąc teraz przy nich, miał wrażenie, jakby znalazł się między młotem a kowadłem.

– Widzę, że już dobraliście pełne zespoły, więc pozwólcie, że pokrótce wyjaśnię wam cel dzisiejszych ćwiczeń! – zawołała Vivianne, stojąc na podwyższeniu zbudowanym ze skrzyń. – Na pewno wiecie, jakie priorytety mają zarówno atakujący, jak i obrońcy, więc przejdę do dodatkowych kwestii. Jeśli wszyscy przebywający w magazynie zostaną pokonani, to oznacza waszą przegraną. Jeśli lider obrońców zostanie pojmany, to także jest porażką. – Spojrzała bezpośrednio w stronę Aerona i jego grupy. – Jeżeli uda wam się przepędzić atakujących lub złapać ich przywódcę, to wasze zwycięstwo.

– A nagroda? – zaciekawił się arcydemon.

– Możliwość dokładki przy obiedzie. – Założyła ramiona na piersi, uśmiechając się lekko. – Na planowanie i przeprowadzenie akcji macie czas do południa. Wszystkie chwyty dozwolone. A teraz do dzieła!

Atakujących było zdecydowanie więcej i nie trzeba było bardzo się wysilać, żeby wiedzieć, iż przewodził im Mainard. Anioł uśmiechnął się przelotnie do przyjaciół. Rzucał im wyzwanie.

– Za mną – rozkazała Sharleen, po czym ruszyła biegiem po wydreptanym śniegu.

Dziesięć minut później znaleźli się pod wspomnianym magazynem. Budynek był dość duży. Liczył dwa piętra i musiał mieć zaaranżowane poddasze. Poza tym przylegały do niego dwie przybudówki i szopa, przez której uchylone drzwi Aeron dostrzegł narzędzia ogrodnicze.

– Do kogo to należy? – zainteresował się arcydemon.

– To część majątku Lealigoedów – odpowiedziała Melianna. – Właściwie cała wyspa należy do nich, łącznie z wioską na nabrzeżu. Magazyn służy do przechowywania różnych dóbr i ma kusić potencjalnych rabusiów do obrania go na cel w pierwszej kolejności. W ten sposób tutejsi i służba z rezydencji mogą zyskać czas na znalezienie schronienia.

– Niemożliwe, by ktoś był tak głupi, aby się na to nabrać – prychnęła Fala.

– Oj, zdziwiłabyś się, jak wielu daje się skusić łatwym łupem. – Dynastine spojrzała na nią z krzywym uśmiechem, a potem dodała: – Powinniśmy wyznaczyć swojego lidera.

– Ja nim zostanę – oznajmił od razu Aeron.

– Jesteś zbyt oczywistym wyborem. Zaraz wszyscy się na ciebie rzucą. – Pokręciła głową. – Lepiej, aby Sharleen nami dowodziła.

– W porządku – odpowiedziała lakonicznie porucznik, nadal nie spuszczając wzroku z budynku. – Mam pomysł, jak możemy to rozegrać. Posłuchajcie. – Odwróciła się do kompanów i przedstawiła swój plan.

Nikt nie miał obiekcji, więc w dziesięcioro weszli do magazynu. W środku panował półmrok, wszędzie widniał kurz i pajęczyny, a do tego pachniało mąką. Zgodnie z instruktażem Sharleen chwilowi obrońcy budynku podzielili się w pary, a później udali do swoich punktów obserwacyjnych.

Aeron wspiął się za gromowładnymi po skrzypiących schodach, aż znaleźli się na pierwszym piętrze. Część ogromnego pomieszczenia zastawiały skrzynie i worki. Pod jedną ze ścian widniały zdobione rycinami kufry, a w odległym kącie niewielki piecyk. Pogromczynie rozejrzały się uważnie.

– Idźcie wyżej – oznajmiła Sharleen, zwracając się do swoich przyjaciółek. – W ten sposób zmylimy Mainarda, że to któraś z was jest liderem.

Dynastine i Melianna skinęły głowami, po czym cichutko wspięły się na wyższe piętro, żeby zająć swoje stanowiska.

Porucznik podeszła bliżej okna, ale stanęła w odpowiedniej odległości, żeby nie mógł jej dostrzec nikt z zewnątrz. Aeron dołączył do niej, oparłszy się o chłodną ścianę. Założył ramiona na piersi i przez lekko zamgloną szybę obrzucił wzrokiem okolicę, jednak nikogo nie zobaczył.

Było spokojnie. Nie zmieniło się to przez kilka najbliższych minut, co podsunęło mu konkluzję, że to może być dobra okazja, żeby porozmawiać z ukochaną. Nie chciał, by nieprzyjemna atmosfera dłużej wisiała między nimi.

– Sharleen – zaczął niepewnie i poczekał, aż zaszczyci go spojrzeniem, ale go zignorowała. – Zamierzasz się do mnie nie odzywać cały dzień? Dlaczego?

Nadal milczała i musiał przyznać, że to było doprawdy irytujące. Czeluści Piekielna, nawet przelotnie nie zerknęła w jego stronę! Jak miał z nią sobie cokolwiek wyjaśnić, skoro tak się zachowywała?

– Jesteś zła przez to, że zgodziłem się, by Mainard użył na mnie swojej magii – podjął po chwili kolejną próbę. – O to chodzi, prawda? Protestowałaś przeciw temu.

Tym razem porucznik odpowiedziała, choć nie od razu:

– Zgadłeś.

– Nie rozumiem, co w tym złego. Przecież nie zrobiłby mi krzywdy, na pewno o tym wiesz. Miał tylko przejąć kontrolę nad moim umysłem i to właśnie uczynił. Nic poza tym się nie stało.

– Czyli mam być zachwycona, bo dobrowolnie poddałeś się torturom? – Popatrzyła na niego z niedowierzaniem. – To nie było przyjemne, prawda? Bolało, czyż nie?

Wzdrygnął się, bo miała rację. Ingerencja Mainarda, nawet jeśli jedynie pochwycił myśli i przejął wolę, nie była łatwa do zniesienia. Im bardziej Aeron pragnął się uwolnić, tym większy ból psychiczny mu to sprawiało. Czuł się tak, jakby istota jego jestestwa została zmiażdżona do wielkości ziarnka grochu, a potem rzucona w ogień piekielny.

I właśnie dlatego podjął decyzję, że chce wzmocnić swój umysł. Musiał nauczyć się przed tym bronić choćby w minimalnym stopniu.

– Sharleen… – westchnął. – Czy nie martwiłabyś się bardziej, gdyby zrobił mi to ktoś inny? Ktoś, kto nie puściłby mnie, kiedy zaczęłaś o to prosić?

Przygryzła wargę, spuszczając wzrok. Wzięła głęboki wdech.

– Rozumiem, do czego zmierzasz, i wiem, że nie robisz tego dla zabawy – powiedziała po chwili. – Ale to nie znaczy, że przestanę się o ciebie martwić. Anielska magia jest niebezpieczna, Aeronie. – Spojrzała mu w oczy i dodała, zanim coś wtrącił: – Tak, Mainard panuje nad swoją mocą, ale zawsze może stać się coś nieoczekiwanego. Oboje wiemy, że teraz przechodzi trudne chwile. Może nieświadomie cię skrzywdzić. – Tknęła go palcem w pierś. – Nie podobały ci się moje eksperymenty z Kluczem Czasu. Podejrzewam, że teraz czuję się tak samo.

Aeron nie potrafił powstrzymać uśmiechu, który coraz bardziej poszerzał się na jego twarzy.

– Z czego się śmiejesz? – Sharleen szturchnęła go w ramię, a potem sapnęła zaskoczona, kiedy mocno ją przytulił. – Ejże! – Spróbowała się odsunąć, jednak jej nie puścił.

– Ja też cię kocham.

Przestała się wiercić. Oparła czoło na jego ramieniu, a potem objęła go w pasie. Nie był pewien, czy to oznaczało, że przestała się złościć, lecz taką miał nadzieję.

– Wystarczy – mruknęła po chwili. – Będziemy upieczeni, jeśli damy się tu złapać na obściskiwaniu.

– Domyślam się. – Odsunął się, ale jeszcze cmoknął ją w usta. – Nie martw się. Będę ostrożny.

– Oby, bo jak nie, to cię uduszę. Mainarda też.

Zaśmiał się cicho, a potem oparł o ścianę. Spojrzał na zewnątrz, gdzie właśnie przekradała się wroga drużyna.

– Już tu są – powiadomił, więc Sharleen natychmiast spojrzała za okno. – Czekamy, czy jednak mogę im trochę podokuczać? – zapytał z figlarnym błyskiem w oku.

– To zależy – odpowiedziała powoli, przyglądając mu się kalkulująco. – Co zamierzasz?

Pochylił się do jej ucha i wyszeptał dwa zdania. Sharleen parsknęła cicho, a potem spojrzała mu w oczy.

– Co za irracjonalny pomysł – uznała, choć uśmiechnęła się szeroko. – Zrób to.

Aeron natychmiast uniósł ręce i zaczął manipulować swoją magią. Śnieg to wciąż woda, nawet jeśli skrystalizowana w postaci śnieżynek, dlatego poddał się jego woli bez oporu. Drobiny poderwały się z ziemi, a kolejno zaczęły formować w człekokształtną postać pozbawioną twarzy. W miejscu oczu pojawiły się dwa wgłębienia i wtedy golem był gotowy do działania.

Osłupieli ze zdumienia nefilim wgapiali się w magiczny twór z rozdziawionymi ustami.

Arcydemon zdusił złowieszczy śmiech. Połączony poprzez żywioł z golemem wydał mu mentalny rozkaz i wtedy śnieżna postać ruszyła do ataku.

Członkowie wrogiego oddziału ćwiczebnego wydali zaskoczone okrzyki wymieszane z przekleństwami, po czym rzucili się do ucieczki. Ktoś cisnął tuzinem ostrzy w królewskiego wojownika, ale nie zrobiło to na nim wrażenia. Parł na spanikowanych rewolucjonistów jak taran i wrzucał ich w zaspy. Telekineza nie miała szans w starciu z magicznym tworem, który nie czuł bólu ani zmęczenia. Mogli go dźgać, ile chcieli, lecz nie byli zdolni zatrzymać golema, dopóki nie zezwoli na to jego twórca.

Sharleen przypadła do okna. Z rozbawieniem śledziła ucieczkę podkomendnych Mainarda, którzy nie mieli najmniejszego pojęcia, jak poradzić sobie z nieoczekiwaną przeszkodą.

– Sterroryzowałeś moich pobratymców bałwanem – zaśmiała się porucznik, kiedy poskramiacze w pośpiechu wycofali się do zagajnika.

– To g o l e m – prychnął Aeron.

– Tak mówisz, ale przez to, że jest ze śniegu… – Wzruszyła ramionami, nadal rozbawiona. – Pierwszy raz widziałam, aby ktoś tak szybko uciekał przed bałwanem. Zapamiętam ten widok na całe życie.

– Poddaję się – westchnął, przewracając oczyma.

– Jak długo Śnieżek może pełnić funkcję strażnika na zewnątrz?

– Nadałaś mu imię? – parsknął z niedowierzaniem.

– Dla wygody. – Spojrzała na niego z uśmieszkiem.

– Nie jestem pewien – odparł na jej pytanie, wspierając się pod boki. – Do tej pory tworzyłem golemy tylko z ziemi. Pierwszy raz udało mi się to z żywiołem wody. Zapewne, gdyby nie była w formie śniegu, okazałoby się to niemożliwe.

– Hmmm. – Postukała się palcem wskazującym w usta. – Robienie jednego za drugim będzie dla ciebie wyczerpujące, prawda?

– W przypadku ziemistych golemów pewnie by tak było, ale woda jest plastyczniejsza. Nadanie Śnieżkowi kształtu zajęło mi kilka sekund, a jego skalnego krewniaka tworzyłbym przez minuty.

– O. – Spojrzała na niego z błyskiem w oku, widocznie zadowolona, że użył imienia, które wymyśliła dla magicznego tworu. – Ciągle mnie zdumiewa, jak wszechstronna jest twoja magia. Zupełnie jakbyś się tą mocą bawił.

Uśmiechnął się, lecz wzruszył nonszalancko ramionami.

– Kwestia wprawy. Z początku nic nie jest proste. Kiedyś miałem mnóstwo problemów z okiełznaniem swoich umiejętności. Aiko lubiła powtarzać, że jest zażenowana moim poziomem zrozumienia magii.

Sharleen się zaśmiała, po czym znów wyjrzała na zewnątrz.

– Przegonienie ich stąd nie zapewni nam wygranej. Musimy złapać Mainarda, co teraz zapewne okaże się kłopotliwe – oznajmiła, lekko zamyślona. – Nie bez powodu wysłał zwiad.

– Na jego miejscu czekałbym w ukryciu, aż będzie po wszystkim. Ma znaczną przewagę liczebną, więc może do woli korzystać z tego atutu – zauważył Aeron.

– W innych okolicznościach pewnie by tak było, ale Vivianne zakazała podobnych posunięć w trakcie ćwiczeń.

– Masz zatem jakiś pomysł?

Przygryzła wargę, zamyślona. Rozejrzała się po pomieszczeniu, wyraźnie szukając podpowiedzi, po czym odwróciła się do arcydemona.

– Chyba wiem, co możemy zrobić – oznajmiła. – To jednak będzie wiązało się z tym, że wyjdziesz na mróz.

– Nie widzę problemu. A co dalej?

– Dywersja. – Uśmiechnęła się. – Wyczuwam, że w pobliżu jest jeszcze jedna grupa i obserwuje budynek. Dopóki jest tu Śnieżek, niczego nie spróbują. Właśnie dlatego weźmiesz ze sobą swojego pupila i kogoś jeszcze do pomocy, aby wykurzyć poskramiaczy z lasu. – Wyjrzała na zewnątrz, a monarcha wraz z nią. – Mainard i dwadzieścioro jego podwładnych są za tamtymi skałami. Zapewne jest świadomy, że zdajemy sobie sprawę z jego obecności, ale wciąż przypuści szarżę, jeśli nadarzy się okazja. Możemy go schwytać, kiedy tylko znajdzie się w zasięgu wzroku, pod warunkiem, że zostanie z nami Arden.

Aeron przytaknął. Podobał mu się ten plan, choć zastanawiał się, czy Sharleen wzięła pod uwagę pozostałe demony. Wszak Aiko, Ami i Drystan byli w grupie atakujących.

Nie, na pewno o nich pomyślała. Była dobra w te klocki, co nieraz udowodniła.

– Idę – rzucił, po czym natychmiast udał się na parter.

Przy wejściu do magazynu wartowali Fala i Arden, co niestety nie dawało królowi wielkiego wyboru. Podejrzewał, że porucznik nie bez powodu zaznaczyła, że to właśnie jego kuzyn musi zostać na miejscu, jeśli mają wygrać. Dlatego też spojrzał beznamiętnie na demonicę, oznajmiając:

– Pójdziesz ze mną.

Gwardzistka się rozpromieniła i pokiwała głową. Nie zająknęła się nawet jednym pytaniem, kiedy wyszła za Aeronem na zewnątrz. Śnieżek odwrócił się w ich stronę, lecz nie zrobił nic więcej. Ruszył z miejsca dopiero wtedy, kiedy jego stwórca narzucił mu tę czynność.

Sterowanie golemem przypominało pociąganie za sznurki kukiełki. Były to oczywiście mentalne nici, utrwalone przez magię żywiołów. Jeśli Aeron kazał swojemu tworowi biec, ten biegł, jeżeli zmusił go do zatrzymania, on właśnie to robił. Nie było nic pomiędzy, a mimo to wiele demonów nie przepadało za tą manifestacją magii żywiołów.

Być może dlatego, że starszym pokoleniom przypominała o mistrzach umysłów. W więzach ich mocy każda żyjąca istota nie stawała się niczym więcej jak właśnie takim golemem. Mogła mieć uczucia, cele i marzenia, ale gdy była w rękach aniołów, żadna z tych rzeczy nie miała dla niej znaczenia.

Dlatego arcydemon rozumiał, że Sharleen się martwiła, miała mu za złe, że pozwolił w ten sposób się spętać. Jednocześnie ona była świadoma, że powinien się wzmocnić. Mógł odpierać magię słabszych lub mniej wprawionych aniołów, jednak jeśli trafi na kogoś takiego jak Mainard, był zgubiony.

Śnieżek wbiegł między drzewa. Najniższa gałąź zahaczyła o czubek jego głowy, przez co część śniegu osypała się na ziemię. Aeron zdał sobie wówczas sprawę, że choć przyszło mu o wiele łatwiej stworzyć swojego wojownika, to jednak kamienne i ziemiste golemy były o wiele trwalsze.

– Co my tu właściwie robimy, Aeronie? – zagadnęła Fala, wyrównując krok z królem.

– Jak miło, że wreszcie cię to zainteresowało – prychnął, nie patrząc w jej stronę.

– Nie bądź wredny.

– Musimy wypłoszyć nefilim z ich kryjówek, a potem zagonić ich pod magazyn.

– Robimy za psy gończe? – oburzyła się.

Monarcha znów nabrał ochoty, żeby wrzucić ją w zaspę.

– Jeśli nie zamierzasz niczego się nauczyć w czasie ćwiczeń, możesz pobiec prosto do rezydencji. Poradzę sobie sam – odparł chłodno.

Fala nic więcej nie powiedziała, ale jej twarz pokrył rumieniec ni to złości, ni wstydu.

Śnieg zaskrzypiał pod czyimiś stopami po lewej, więc Aeron natychmiast przystanął i odwrócił się w tę stronę. Dwóch poskramiaczy niemalże w tej samej chwili wyłoniło się zza drzewa. Obaj trzymali broń w pogotowiu, a przed nimi unosiło się w powietrzu po cztery ostrza.

– Jesteśmy otoczeni – poinformowała cicho demonica.

Król skinął głową. Nie musiał się rozglądać, by wiedzieć, że nefilim nie dali się łatwo zastraszyć. Zapewne przygotowali się do starcia, gdy tylko wypatrzyli zbliżającego się golema.

– Poddaj się – polecił jeden z pół-aniołów. – Wiemy, że jesteś przywódcą i zapewne miałeś nadzieję spotkać naszego, ale go z nami nie ma. Wygraliśmy.

Arcydemon uśmiechnął się drapieżnie.

– Pudło. Tym razem jestem zwykłym pionkiem – wyjawił, po czym nasłał na zaskoczonych mężczyzn golema.

Śnieżek zaszarżował, ale pośród drzew nie był już specjalnym zagrożeniem. Wystarczyło, że zahaczył o gałąź lub pień, a w jego ciele pojawiały się ubytki. Król mógłby je załatać, lecz szkoda mu było na to czasu. Zamiast tego skupił się na ogłuszaniu tych poskramiaczy, których udało mu się dopaść. Skoro wyciągnęli broń, musieli traktować tę rozgrywkę na poważnie, więc i on nie zamierzał się hamować.

Nóż świsnął mu koło ucha, po czym wbił się z impetem w pień. Aeron obejrzał się na jego właściciela, a wtedy ten pobladł i jęknął:

– Niechcący.

Monarcha natychmiast stworzył pięć śnieżnych kul i cisnął mu nimi w twarz.

– Celowo – rzucił złośliwie, zanim powalił poskramiacza na ziemię.

Magiczny twór ścigał pozostałych, aż nefilim wreszcie ruszyli zbiorowo w stronę magazynu. Arcydemon nie był pewien, czy rozgrywka wkrótce się skończy, ale musiał tymczasowo zostawić nieprzytomnych mężczyzn w zaspach. Pobiegł za uciekinierami, popędzając za nimi Śnieżka.

– Ale zabawa – zaśmiała się Fala, doganiając króla. – Powinniśmy coś podobnego zorganizować na Archipelagu!

Skinął lekko głową. Od pewnego czasu zaniedbywał swoje obowiązki w szkoleniu młodych wojowników. Zwyczajnie brakowało mu na to czasu. Teraz, kiedy znajdował się w Eadorath, to Asterion miał zadbać o postępy nowicjuszy w walce. Być może zajdzie taka możliwość, żeby podsunąć mu pomysł.

Wybiegli z lasu i wtedy golem osiągnął swój limit. Rozpadł się warstwa po warstwie, aż runął na dwóch poskramiaczy, którzy nie zdołali wystarczająco się od niego oddalić.

– Później was wygrzebię! – zapewnił rozbawiony arcydemon, kiedy ich wymijał.

Spojrzał na przybliżający się magazyn. Przed wejściem do budynku byli wszyscy członkowie jego drużyny, a między nimi widniał śnieżny kokon. Nieopodal stała grupa zrezygnowanych nefilim i zirytowanych demonów. Wśród nich nie dostrzegł Mainarda, a to oznaczało, że to jego uwięziono w zimowej powłoce.

Aeron uśmiechnął się szeroko, zatrzymawszy się obok Sharleen. Uniosła w jego stronę otwartą dłoń, a wtedy przybił z nią piątkę.

Wygrali.

Rozdział 5

Mainard

Nazajutrz rewolucjoniści mieli wrócić na główne ziemie imperium, dlatego Vivianne tego ranka odwołała trening. Rozkazała skupić się na przygotowaniach do drogi i nadchodzących starciach, czemu wszyscy się podporządkowali. Prócz demonów, które były tym nadzwyczajnie zawiedzione. Zbyt mocno spodobały im się ćwiczenia taktyczne.

Mainard wcale się temu nie dziwił, skoro Arden zamknął go w śnieżnym kokonie, a potem wyciął mu „okienko”, żeby mógł sobie popatrzeć na świat, zanim zjawi się generał. Naigrywały się z niego, ale nie miał im tego za złe. Częściowo udało im się rozproszyć ciemne chmury, które rozrosły się w jego głowie po śmierci Eriala. Wreszcie mógł zacząć myśleć o czymś innym. Powoli skupić się na przyszłości.

I w tym celu zamierzał nauczyć Aerona, jak opierać się anielskiej magii.

Zajęli jedną z nieużywanych komnat na parterze — tę samą, w której Mainard wyjawił Meliannie prawdę na temat ich pokrewieństwa. Usiedli na wprost siebie na miękkim dywanie, zachowując odpowiednią odległość. Król Demonów rozejrzał się bez większego zainteresowania po pomieszczeniu, zanim skupił się na swoim mentorze.

– Zacznijmy od tego, co wiesz na temat magii umysłu – przemówił beznamiętnie anioł.

– Niewiele – oznajmił niespodziewanie Aeron. – Właściwie to, co dotychczas od was na ten temat usłyszałem. Gdyby nie Sharleen, pewnie nigdy nie dowiedziałbym się nawet o tym, że czytacie w myślach.

Mainard zamrugał.

– Twój ojciec ani starsze demony nie raczyli o tym wspomnieć? Oszaleli?

– Nie, nigdy. Nazywali was mistrzami umysłów, ale nie wyjawili dlaczego. Podejrzewam, że dla nich to było coś oczywistego, więc nie uznali za stosowne nam wyjaśniać. – Wzruszył ramionami. – Poniekąd ojciec chciał, byśmy pomścili swoich przodków, ale jednocześnie próbował nam wybić z głów każdą myśl, która wiązała się z kontynentem. Możliwe, że zakazał pozostałym zbyt wiele mówić na temat świata ogółem, by nigdy nas tam nie ciągnęło.

– To dziwne. – Zmarszczył brwi. – Przecież w ten sposób zaprzeczał sam sobie, nie uważasz?

– Trening, który na nas wymógł, miał w głównej mierze przysłużyć się ochronie królestwa, nie podbojom. Potwory nie dawały nam spokoju, szczególnie plugastwa Otchłani, które wcale się nas nie boją. – Skrzywił się lekko. – Prawdopodobnie ojciec miał nadzieję, że aniołowie nigdy nas nie odnajdą. Odmawiał nam wizyt na kontynencie, by nas przed tym uchronić. Wiedział, co się z tym wiązało, ale zapewne znacznie wpływał na to fakt, jak nieliczni się staliśmy. Mogło minąć kilkanaście wieków, jednak mój gatunek wciąż jest na skraju wyginięcia.

– Hm. Jak wiele demonów obecnie żyje w twoim królestwie?

– Trzystu osiemdziesięciu siedmiu. – Spoważniał. – Było nas więcej, ale bitwy z anielskimi legionami przyniosły ze sobą ofiary. Głównie w dzieciach. – Zacisnął pięści. – Półkrwi demony są znacznie liczniejsze. Jest ich blisko pięć setek.

To zaciekawiło Mainarda. Oczywiście, słyszał od swoich pobratymców i czytał w kronikach, iż demony nie stroniły od spółkowania z ludźmi. Ich potomkowie mieszanej krwi byli bardzo podobni do swoich czystokrwistych rodziców. Choć pozbawieni kocich oczu, szpiczastych uszu i kłów — a co za tym szło wyostrzonych zmysłów — wciąż mieli silne ciała i mogli władać magią jednego żywiołu. Nie nadano im odrębnego miana jak w przypadku gromowładnych i nefilim. Demony w pełni akceptowały swoje dzieci półkrwi. Podobno nawet jeden z ich władców był istotą zrodzoną z ludzkiej kobiety.

Takie połączenie z pewnością miało także inne korzyści. Rasy długowieczne nie mogły się cieszyć licznym potomstwem. Kobiety rodziły maksymalnie pięcioro dzieci, a i to w wyjątkowych przypadkach.

Ale ta reguła nie dotyczyła mieszańców. Ludzkie geny czyniły ich płodnymi i nawet jeśli związali się z kimś czystej krwi, tę cechę dziedziczyły ich pociechy.

– Być może w przyszłości nie będziecie musieli się tym martwić – orzekł, zakładając ramiona na piersi.

– Może. – Przekrzywił lekko głowę. – Ale nie to jest tematem naszego dzisiejszego posiedzenia. Masz mi pomóc radzić sobie z magią umysłu. Nie mamy na to wiele czasu.

– Prawda, ale to nie ostatnia sesja. Nie zdołam ci wszystkiego wyjaśnić w ciągu kilku godzin. Nasze umysły są bardzo złożone i tak naprawdę, w zależności od gatunku, mogą inaczej funkcjonować. Każdy jednak odznacza się siedmioma aktywnościami, identycznymi dla wszystkich żyjących istot. Są to: myślenie, spostrzeganie, odczuwanie emocji, zapamiętywanie, skupienie i potrzeby. – Uniósł ręce, żeby pokazać odpowiednią ilość palców. – Dalej mamy trzy strefy: świadomość, podświadomość i nieświadomość, te zaś można dalej dzielić na kolejne ośrodki, na które składają się nasze umysły, między innymi kreatywność, samoświadomość i superego.

– Zwolnij. – Aeron uniósł szybko dłoń, skrzywiony. – Nie wszystko naraz. O wielu z tych rzeczy pierwsze słyszę.

– To pojęcia podstawowe, ale nie musisz poznawać ich dogłębnie, by nauczyć się osłaniać swój umysł. Przede wszystkim skupimy się na myśleniu i świadomości. Właśnie w nie najczęściej uderza anielska magia, gdyż są najbardziej odsłonięte.

– Innymi słowy dosięgnięcie ich nie wymaga od was żadnego wysiłku – skonstatował, marszcząc czoło.

– No właśnie, a jako że myślenie to coś, co najczęściej dzieje się bez udziału naszej woli – postukał się znacząco w skroń – ta część jestestwa jest również łatwo wyczuwalna. Nie trzeba wiele, bym mógł uczepić się jednej myśli i podążyć za nią do wspomnień, nimi zaś głębiej, aż do nieświadomości, gdzie kryją się wszystkie najgorsze lęki. – Opuścił rękę. – Myśli odpowiadają także za nasze doznania i koordynację ruchową, więc jeśli anioł je pochwyci, może przejąć kontrolę nad czyimś ciałem, zesłać wizje, a nawet sprawić, że ofiara będzie odczuwać coś tak, jakby działo się naprawdę. – Popatrzył poważnie na Aerona. – Z pewnością już o tym słyszałeś. Właśnie w ten sposób torturowano gromowładne i nefilim.

Król skinął głową.

– I to zrobił Xerial, kiedy na moment przejął nade mną kontrolę.

– Dokładnie. Masz silną wolę, wszak zahartowała ją magia, ale zaznajomiony ze swoją mocą anioł nie będzie mieć problemu ze sforsowaniem tej części umysłu. Dlatego musisz nauczyć się stawiać w swojej głowie mentalny mur. Profesjonalnie nazywamy go barierą. Uczą się ją tworzyć także aniołowie, by odruchowo nie wypuszczać swojej magii, gdy są otoczeni istotami rozumnymi.

– Czy to znaczy, że nawet jeśli nie chcesz, słyszysz cudze myśli? – zdziwił się.

– W bardzo zatłoczonych miejscach. Wtedy trudniej ignorować umysły wokół, a co za tym idzie, zasłonić przed nimi.

– Brzmi upierdliwie.

– Taka nasza natura. – Wzruszył ramionami. – Ty też, niezależnie od tego, co robisz, jesteś połączony z żywiołami, czyż nie?

– Ale ja od tego nie zwariuję.

– Wszelka moc ma swoje konsekwencje. Bezsprzecznie magia umysłu doprowadza do szaleństwa, ale przekroczenie tej granicy jest indywidualne dla jednostki. Podobnie jest z wami. Magia żywiołów skraca życie, jednak każdego demona wypala w zupełnie innym tempie.

Aeron zacisnął usta, lecz skinął głową.

– To niby coś normalnego. Tacy się rodzimy. – Spojrzał na swoją otwartą dłoń. – Ale nie da się zaprzeczyć, że osłabienie i głód, który czuję po znacznym zużyciu mocy, są symptomami wypalenia. Poniekąd to ludzie powinni płacić własnym życiem za magię, gdyż jest dla nich zbyt niebezpieczna, jednak nas też to dotyka. Nawet jeśli ten proces jest bardzo powolny i niemal nieodczuwalny.

– Erial wspominał, że potomkowie błogosławionych żyją dłużej, więc, tak czy inaczej, masz szansę dotrwać dwóch tysiącleci.

– Pamiętam o tym tak samo, jak o tym, że to mój pradziadek wypił krew bogini. We mnie zapewne już niewiele z tego zostało. – Uśmiechnął się bez wesołości. – A teraz powiedz, co mam zrobić, by postawić w swojej głowie barierę.

– Zamknij oczy – polecił natychmiast mentorskim tonem. Demon zrobił wymowną minę, ale posłuchał, więc anioł kontynuował: – Wyobraź sobie jedno miejsce, w którym czujesz się komfortowo i bezpiecznie. Nieważne jakie. Byle wywoływało właśnie takie odczucia. Dobrze się nad tym zastanów, bo to bardzo ważne.

Aeron wyraźnie pogrążył się w zadumie, więc rycerz zamilkł i czekał, aż ten będzie gotów przejść dalej.

Jak dotąd dobrze im szło, choć Mainard nie przekazał nawet ułamka tego, co wiedział o swoich umiejętnościach. Przypuszczał, że nie było to potrzebne. Nie chciał też wzbudzić sceptyczności w monarsze. Moc umysłu, choć mogła leczyć i zdziałać wiele dobrego, była równie niebezpieczna. Jeśli nie bardziej.

Wszak ci, którzy zostali przymuszani wbrew swojej woli do robienia i mówienia rzeczy, jakich nie chcieli, byli ofiarami najgorszego gwałtu.

Aniołowie zazwyczaj nie używali swojej magii przeciwko sobie. Uważano to za nieetyczne i niebezpieczne. Zdarzali się jednak pośród nich tacy, którzy nie widzieli różnicy między pobratymcami a przedstawicielami pozostałych ras.

Między innymi Erial. Mainard przez wiele lat nie dostrzegał nic złego we własnej mocy. Kiedy był dzieckiem, bawiło go, że mógł zmusić służących do bezwarunkowego posłuszeństwa. Zdarzało mu się ich traktować jak marionetki, przez co ci panicznie się go bali. To trwało do czasu, aż brat zrobił mu to samo i zapytał, czy było przyjemne. Żadna z pobranych od niego lekcji nie nauczyła go tak wiele w tak krótkim czasie.

– Chyba znalazłem takie miejsce – powiedział wreszcie Aeron.

– Chyba? – Mainard uniósł brew. – Musisz być go pewien, inaczej aniołowie bez trudu zniszczą twoją barierę, a co za tym idzie, z łatwością przewidzą twoje ruchy albo zmuszą cię do czegoś, czego nie chciałbyś zrobić.

Król otworzył oczy.

– Byłoby prościej, gdybym po prostu mógł przy nich… cóż, nie myśleć. Wiesz, wyłączyć umysł i zdać się na instynkt. Tak jak w trakcie walki, gdy ciało rusza się samo, podążając za pamięcią mięśniową.

– Rzecz w tym, że dobry wojownik, to myślący wojownik – powiedział poważnie Mainard. – Myśli zmienia w obietnice, obietnice zmienia w czyny. Tylko barbarzyńcy i potwory rzucają się na przeciwników bez krzty pomyślunku. Inteligencja, błyskotliwość, doświadczenie, a na końcu siła przeważa o wyniku pojedynku. Nie zdołasz wygrać z mistrzami umysłu, jeśli będziesz od nich słabszy, w którejś z tych rzeczy…

Poduszka z impetem wbiła się mu w twarz, jeszcze zanim skończył mówić.

– Ha! – zawołał triumfalnie Aeron. – Tego nie zdołałeś przewidzieć, co?

Anioł spojrzał znad zagłówka na demona. Jego mina wyrażała głęboką dezaprobatę.

– Czy ty chcesz czegokolwiek się nauczyć? – sarknął.

– Chcę, chcę – westchnął. – Nie jestem tylko pewien, czy naprawdę istnieje miejsce, w którym rzeczywiście w pełni można czuć się bezpiecznie, nawet jeśli zapewnia nam komfort.

– Choćby własna sypialnia jest takim miejscem.

– I to właśnie z takiej komnaty zabraliśmy Xeriala Gordostha na egzekucję.

– Hm, trudno się spierać. – Ledwo powstrzymał się od parsknięcia. – Nie sądzę, by z twojej ktoś cię wyciągał siłą, ale jeśli masz obiekcje, szukaj dalej. Analizuj tak długo, jak trzeba. Potem przejdziemy do dalszego etapu.

– Nie sądziłem, że to może być takie skomplikowane…

– Zawsze możesz poprosić Sharleen o pomoc. Była moją uczennicą. Obecnie świetnie sobie radzi z osłanianiem swoich myśli.

– Nie wiem, czy będzie chętna. Nie wyraziła zachwytu na wieść o tych lekcjach… – Podrapał się w kark. – Ale spróbuję. Dałeś mi mocny argument.

Mainard potrząsnął głową. Pamiętał, jak porucznik na niego spojrzała, gdy trzymał Aerona w sidłach swojej magii. Jednocześnie z prośbą i oskarżeniem. Zupełnie jakby zapomniała, że kiedyś pomógł jej się nauczyć, jak zamykać umysł przed wpływem aniołów.

Z jednej strony to rozumiał. Przyzwyczaiła się, że jako jej przyjaciel nie używał mocy przeciwko sojusznikom, że w ogóle rzadko korzystał z tej możliwości. Dużo potrafił, lecz najczęściej ograniczał się do czytania w myślach, rozpoznawania emocji i to zupełnie mu wystarczyło.

Czasy jednak się zmieniły i Mainard nie miał już tego luksusu. Stanął na czele swojego rodu, wstąpił w szeregi buntowników, stracił brata. Jeśli wciąż będzie sobie pozwalać na delikatność ze względu na pół-anielicę, dojdzie do kolejnych tragedii. Dlatego nie zamierzał się więcej powstrzymywać. Nawet jeśli to przybliży go do szaleństwa.

– Chcesz zrobić przerwę, czy próbujemy dalej? – zapytał, patrząc na monarchę.

– Przerwa. – Aeron uniósł ręce w poddańczym geście. – Bez miejsca, które będzie moją mentalną przystanią, i tak nie zrobimy progresu, więc bez sensu tu siedzieć.

Mainard przytaknął i już miał wstać, ale król niespodziewanie rzucił:

– Nie ma żadnych postępów w sprawie naszych żądań, prawda? Aniołowie nie próbowali się z wami skontaktować ani nie chodzą takie słuchy.

– Nie, nic mi o tym nie wiadomo. Jedyne potwierdzone plotki dotyczą kolejnych buntowników.

– To nie tyle niepokojące, co dziwne. – Wsparł się na rękach i spojrzał za okno. – Jako władca staram się zadowolić swoich poddanych. Szukam rozwiązania dla ich problemów, by lepiej im się żyło. Gdybym znalazł się w sytuacji bliskiej wybuchowi wojny domowej, starałbym się sięgnąć po każde możliwe wyjście. Wydawało mi się więc, że archaniołowie będą otwarci na negocjacje, tymczasem oni nie robią nic. – Przeniósł wzrok na Mainarda. – No, nie licząc prób pozbycia się nas i fałszywych pogłosek na temat rewolucjonistów.

– Może my, aniołowie, tacy właśnie jesteśmy – stwierdził rycerz. – Mówimy mnóstwo raniących słów i kłamstw, byleby usprawiedliwić swoje lenistwo, okrucieństwo i nierozsądne decyzje. – Pokręcił smętnie głową. – Albo dla nich to kolejna gra, którą chcą rozstrzygnąć na własnych zasadach. Nie ugną przed nami karków, dopóki żyją.

Król skinął głową. Coś w wyrazie jego twarzy świadczyło o tym, że był gotów na tą postać rzeczy.

Że nie zawaha się zabić archaniołów, jeśli to przyniesie pokój jego królestwu i da Sharleen możliwość lepszego życia.

Zaprawdę miłość i gniew to dwa uczucia, które każdemu odbierały rozum. A gdy się połączyły, nawet słabeusz zsyłał na wrogów pożogę.

Rozdział 6

Sharleen

Myśl, że tak niewiele wie o przepowiedni i związanych z nią aspektach już od jakiegoś czasu nie dawała jej spokoju. Właśnie dlatego dwa tygodnie temu wymusiła na Samfhellu, żeby nauczył ją pisma demonów. Uczony zrobił dziwną minę, ale się zgodził i przygotował jej cały kajet zanotowany alfabetem w postaci znaków, listę podstawowych zwrotów oraz symbole, które mogły oznaczać jedno słowo.

Każdego wieczoru Sharleen siadała w sypialni i się uczyła. Nie szło jej to szczególnie dobrze. Wiele wyrazów miało dziwne odmiany. Nawet jedna kreska postawiona prosto lub pod skosem mogła zdecydować o tym, czy napisała „pies”, czy „pięć”. Zaczynało ją to irytować, jednak nie zamierzała się poddać.

Zastanawiała się, czy poprosić Aerona o pomoc. Wszak posługiwał się tym systemem zapisu od dziecka. Z drugiej strony nie chciała zawracać mu głowy, tym bardziej że tego popołudnia zaczął trening pod okiem Mainarda.

Poza tym, gdy nadejdzie świt, wszyscy opuszczą Pierwszą Wyspę i wyruszą walczyć o swoje. Nie będzie czasu na uczenie się „robaczków”.

Westchnęła cicho i przerzuciła stronę bez większego zapału. Nie mogła się skupić. Rozpraszały ją spakowane, ustawione przy łóżku juki i myśli o niepewnej przyszłości. Tak naprawdę Vivianne nie przedstawiła konkretnego planu działań. Przeniesienie się do przystani pod Górami Wschodnimi, Strzały, było dobrym początkiem, ale co dalej? Mają nadal się ukrywać? Czekać? Jeśli tak, równie dobrze mogą się stąd nie ruszać.

To nie tak, że Sharleen nie ufała generał, lecz skoro ta zamierzała chwilowo skupić się na rewolucji samej w sobie, musiała podjąć dokładniej przemyślane posunięcia. Z jakiegoś powodu nimi się nie podzieliła albo tak naprawdę ich nie miała.

Drzwi od pokoju się otworzyły, więc porucznik oderwała wzrok od zapisanych stronic notatnika. Popatrzyła ze zdziwieniem na Aerona, a potem na ścienny zegar. Spodziewała się go znacznie później.

– Już skończyliście? – zapytała niepewnie, bo dobrze pamiętała nauki brane od Mainarda. Nie pozwalał jej odpocząć, dopóki nie zrobiła choćby najmniejszego postępu.

– Tak, trochę utknęliśmy z tematem – odparł król. Przeszedł przez pokój, zrzucił buty i usiadł na łóżku. – Co robisz? – zaciekawił się, spostrzegając starą książkę i kajet, nad którymi pochylała się kobieta.

– Uczę się alfabetu demonów – przyznała z leciutkim zakłopotaniem. – Chcę trochę pomóc Shellowi przy proroctwie. To niestety niemożliwe, jeśli nie mogę przeczytać ze zrozumieniem choćby jednego zdania z ksiąg, którymi on się posługuje.

– I jak ci idzie? – Przysunął się bliżej tak, że usiadł za pogromczynią i oparł brodę o jej ramię.

– Kiepsko. Nadal mylą mi się odmiany wielu słów, przez co czasem, na przykład, zamiast „księżyc” czytam „książę” albo „księga” – sapnęła zmarnowana. – Nie mogliście wymyślić gorszego systemu zapisu?

Aeron zaśmiał się cicho, kolejno zaś wtulił twarz w miejsce między jej ramieniem a szyją. Poczuła, jak muska ustami jej skórę, gładzi jej ciało od bioder aż po żebra. Przeszedł ją miły dreszcz, przez który zamknęła oczy, ale zaraz się otrząsnęła i delikatnie odsunęła od mężczyzny.

– Próbuję się uczyć – mruknęła, gdy popatrzył na nią pytająco. – Rozpraszasz mnie.

– Czyżby? – zanucił złośliwie, jednak się odsunął, opierając się o poduszki. – Dobrze, nie będę cię dotykać, skoro to takie dekoncentrujące. – Założył ręce za głowę.

Zmrużyła oczy, obrzucając go spojrzeniem. Wiedziała, że ją prowokował, w dodatku skutecznie. Bezczelnie wzbudził w niej pragnienie, a następnie się wycofał. Musiała mu się odwdzięczyć, ale wszystko w swoim czasie.

Znów pochyliła się nad swoimi materiałami, choć tak naprawdę ich nie czytała. Przerzuciła stronę, a potem przechyliła głowę tak, że włosy przepłynęły jej przez lewe ramię. Nie minęła chwila, jak Aeron zrezygnował z gapienia się i ponownie objął ją w pasie. Ucałował bok jej szyi, gdy zaś odwróciła się do niego, natychmiast przywarł do jej ust. Rozchylił je językiem, na co mimowolnie mruknęła i położyła mu dłoń na karku.

Nie uważała się za osobę doświadczoną w uwodzicielskiej sztuce, ale swoje przyjaciółki owszem. Gdy kładły się spać, rozmawiały na różne tematy, dopóki nie były zbyt zmęczone, żeby odpowiadać. Tak porucznik usłyszała o licznych miłosnych podbojach Dynastine, także tych, o których dotąd nie wiedziała. Melianna też miała za sobą sporo zbliżeń z mężczyznami, choć była bardziej wybredna od sierżant. Z jakiegoś powodu postanowiły dać Sharleen parę rad odnośnie do tej strefy.

Odsunęła książki na bok, uprzednio zaznaczywszy, gdzie skończyła, a potem odwróciła się do arcydemona. Uniósł brew, gdy popchnęła go delikatnie na poduszki. Sięgnęła do paska i rozporka od jego spodni, co wyraźnie go zdziwiło. Spróbował usiąść, ale położyła dłoń na jego piersi, uniemożliwiając mu to i zmuszając do wsparcia się na łokciach.

– Leż – poleciła stanowczo.

Posłuchał. Jedynie obserwował, dopóki nie osunęła jego spodni i go nie dotknęła. Przesunęła ręką góra-dół po delikatnej skórze. Odetchnął drżąco i zamknął oczy, a wtedy pogromczyni się pochyliła i wzięła go do ust, muskając lekko językiem. Aeron aż sapnął ni to z zaskoczenia, ni przyjemności. Chwycił w garść jej włosy, kiedy zaczęła go lekko ssać, na co z trudem powstrzymała uśmiech.

Nigdy nie sądziła, że wykorzysta rady łóżkowe od Dynastine, ale chciała zadowolić Aerona. Być dla niego dobrą partnerką, nie tylko w walce i niewinnych słownych przepychankach. Zapewnić mu rozkosz, gdy przyjdą chwilę intymności.

Mężczyzna zadrżał i wtedy usiadł. Sharleen podniosła głowę z obawą, że zrobiła coś nie tak, ale mina Aerona szybko rozwiała te wątpliwości. Pisnęła cicho, gdy złapał ją w pasie i powalił na pościel tak, żeby znalazła się pod nim.

– Rozbierzesz się, czy ja mam to wszystko z ciebie ściągnąć? – wymruczał, muskając czubkiem nosa jej policzek.

– Zastanówmy się…

– Ani się waż! – Pośpiesznie zaczął rozpinać jej koszulę.

Zachichotała pod nosem. Pomogła mężczyźnie pozbyć się pierwszej warstwy swojej garderoby. Kolejno zsunęła spodnie i skopała je na podłogę. Niemal od razu palce arcydemona zacisnęły się na jej bieliźnie, na co sięgnęła do jego rozchełstanej koszuli. Bryczesów już nie miał.

– Zapewne tak powinna skończyć się pierwsza noc, gdy wróciłem do Eadorath. – Monarcha popatrzył gromowładnej w oczy.

– Myślałeś o tym? – Przechyliła lekko głowę.

– O tobie. – Musnął jej wargi swoimi. – I że zrobiłbym wszystko, byś przestała się na mnie złościć.

– Co dokładnie? – zaciekawiła się, zsuwając ubranie z jego ramion, by potem odrzucić je na bok.

Drapieżny uśmiech na jego twarzy sprawił, że serce zabiło jej szybciej. Zamknęła oczy, kiedy tylko usta arcydemona znalazły się na jej, kolejno zaś wyznaczyły pełną czułości i żaru pożądania ścieżkę do jej piersi. Jęknęła cicho, kiedy jego wargi i język musnęły jej prawy sutek. Pieścił jej ciało, wzbudzając na skórze przyjemne dreszcze.

Nie zdawała sobie sprawy, że była tak spragniona jego bliskości. Potrzebowali chwilowej rozłąki, a jednocześnie ich oboje napełniła tęsknotą za swoją obecnością.

Czasem Sharleen zastanawiała się, jak to możliwe, że potrafiła pomieścić w sercu wszystkie uczucia, którymi darzyła Aerona. Nie sądziła, że kiedyś będzie jej na kimś aż tak zależeć. Aż tak bardzo zacznie kogoś potrzebować i kochać. Wszak wmawiano jej, że nie ma do tego prawa.

Bacząc na czas, który ze sobą dzielili, był to zaledwie ułamek ich życia. Jednakże stanowił tak intensywny okres i pełen zmian, że odczuwała go równie mocno, jak wszystkie dekady spędzone na polowaniach.

I wiedziała, że z upływem dni ten okruch stanie się całością.

Arcydemon zszedł pocałunkami niżej, aż do jej pępka, po czym uniósł głowę. Oczy miał pociemniałe od pożądania, źrenice lekko rozszerzone. Sharleen wiedziała, że nie chciał dłużej zwlekać. Ona też nie, więc skinęła głową.

Aeron zsunął się z łóżka i stanął przy krawędzi materaca. Przyciągnął gromowładną bliżej, na co zachichotała. Wszedł w nią powoli, zaciskając dłonie na jej talii. Cały czas patrzył jej w oczy, jakby zamierzał się z nią droczyć. Uśmiechnęła się i podniosła na łokciach, a wtedy poruszył biodrami.

Tak. Zdecydowanie się z nią droczył.

Kochali się w milczeniu, nie spuszczając z siebie wzroku. Król przesunął czubkami palców po jej brzuchu, a kolejno niżej, aż dotknął najbardziej wrażliwego miejsca. Zaczął zataczać kciukiem kółka. Przez ciało Sharleen przetoczyły się nowe fale przyjemności. Opadła na pościel, ale oplotła nogami biodra mężczyzny, krzyżując je w kostkach na wysokości jego krzyża. Musnął wtedy ogonem jej łydkę, na co się uśmiechnęła.

– Czy mówiłem ci już, jaka jesteś piękna? – zapytał półgłosem Aeron, wspierając się na rękach po obu stronach gromowładnej.

– Tak, ale chcę to znów usłyszeć. – Popatrzyła na niego z ukosa, z błyskiem w oku. – Powiedz, że jestem piękna.

Uśmiechnął się kącikiem ust.

– Jesteś piękna. – Pochylił się nad nią, wspierając się na łokciach. – Najpiękniejsza. – Pocałował ją krótko.

Zaśmiała się cicho. Nie potrzebowała komplementów, ale lubiła, kiedy Aeron jej je prawił. Czuła się wtedy doceniana i akceptowana. Chyba nie mogło być lepszego połączenia. Nic ponad to, że miała przy sobie właściwą osobę.

Sharleen zadrżała, wszystkie mięśnie jej się napięły, gdy nadeszła chwila spełnienia dla nich obojga. Przygryzła wskazujący palec, żeby stłumić jęk. Zamknęła oczy. Poczuła, oddech Aerona na policzku, a potem czubek jego nosa i usta. Zerknęła na niego spod przymrużonych powiek, na co się uśmiechnął. Odgarnął kosmyk włosów z jej twarzy za ucho, kolejno zaś musnął wargami jej czoło.

– Miałem z tobą o czymś pomówić, ale teraz kompletnie nie mam do tego głowy – wymamrotał, przygniatając ją do pościeli całym ciężarem. – Jedyne, na co mam ochotę, to kochać się z tobą do rana.

– Jeśli to ważne…

– Nie. – Uciszył ją pocałunkiem. – To może poczekać.

Przytaknęła i zaplotła ręce na jego karku.

– W takim razie skorzystajmy, że do świtu wciąż daleko – powiedziała zaczepnie, wiedząc, że Aeron nie będzie potrzebować dalszej zachęty.

Rewolucjoniści zebrali się gotowi do drogi przed rezydencją. Każdy trzymał za uzdę swojego konia. Część z nich miała również pod pieczą wierzchowce poległych towarzyszy, w tym Mainard, który wziął odpowiedzialność za Lance’a. Nie można było zostawić zwierząt na wyspie z wielu względów, także dlatego, iż mogły przydać się przyszłym towarzyszom broni, których Vivianne miała nadzieję zrekrutować pod swoje rozkazy. Teraz jednak, zamiast jeźdźców, rumaki dźwigały dodatkowe juki z niezbędnym ekwipunkiem. Wszakże głupotą byłoby zrezygnować z możliwości powiększenia zapasów jedzenia.

Zaredim czekał na uboczu z nieprzeniknioną miną. Był gotów do otworzenia portalu, musiał tylko otrzymać rozkaz od generał. Wyglądał na rozluźnionego, a jego skóra nie wydawała się tak blada jak zazwyczaj. Sharleen przyglądała mu się uważnie. Zastanawiała się, kiedy i na kim ostatnimi czasy się pożywiał, iż nie doskwierały mu braki w zapasach mocy.

Ponieważ lisz nie czmychnął w siną dal po zniszczeniu pierwszych Wrót, gromowładna postanowiła obdarzyć go namiastką zaufania. Faktem było, iż do tej pory nie zrobił niczego, co podważyłoby jego słowa. Trudno więc go podejrzewać o zdradę, kiedy widocznie nie miał po temu powodów. Wiedziała, iż w głębi siebie zawsze będzie czuć wobec niego ostrożność, ale nie musiała stale trzymać się na baczność.

Odwróciła wzrok, odnajdując w tłumie rewolucjonistów demony. Aeron właśnie ziewał, nawet nie kłopocząc się zasłanianiem ust, przez co ją zaraził. Potem napotkała jego spojrzenie i oboje do siebie się uśmiechnęli. Tej nocy niewiele spali.

Po dziedzińcu poniósł się długi, melodyjny gwizd. Wszyscy obecni natychmiast zaprzestali rozmów, pośpiesznie sprawdzili, czy sakwy są dobrze przytroczone do siodeł, po czym dosiedli koni. Ustawili się trójkami w szyku, zajmując wcześniej wyznaczone rzędy. Na czele kolumny jechała Vivianne, która wpatrywała się hardo w przejście przestrzenne.

Nie było żadnych podniosłych przemów ani nawet okrzyku bojowego. Rewolucjoniści w ciszy wjechali w portal i wydostali się po drugiej stronie na łagodne zbocze najwyższego wzniesienia Gór Wschodnich. Gdzie okiem sięgnąć, leżał dziewiczy śnieg. W dole rozciągał się jodłowy las i płynęła rzeka. Niebo wciąż było ciemne, upstrzone gwiazdami, gdyż w tej części świata dzień nadchodził godzinę później niż na przylegających do Eadorath wyspach.

Siedemdziesiąt trzyosobowy oddział ruszył wzdłuż koryta rzecznego. Leżała tam najlżejsza warstwa śnieżna, dzięki czemu konie nie miały problemu z pokonywaniem kolejnych odcinków. Na drugim brzegu jelenie ryły w poszukiwaniu pożywienia. Niektóre z nich uniosły łby i zastrzygły uszami. Sharleen uśmiechnęła się mimowolnie. Widoki były wspaniałe.

Od Strzały dzielił ich około dzień drogi. Wiele zależało od tego, czy w trakcie jazdy nie złapie ich śnieżyca. Wówczas, w teorii, Zaredim przeniesie ich na miejsce, jednak generał wolała, żeby lisz zachował tę możliwość na dalszy etap kampanii, kiedy to część oddziału skieruje się do Kol. Wciąż nikt nie wiedział, czy zostanie w przystani, czy zajmie się sprawami w mieście. Porucznik liczyła, że będzie mieć to szczęście i nie utkwi w kryjówce. Bardzo ją ciekawiło, dlaczego generał zainteresowała się tym konkretnym miejscem.

Aeron obejrzał się na Sharleen, więc zrobiła pytającą minę. Pokręcił głową, po czym znów skupił się na kierunku jazdy. Możliwe, że chciał wrócić do kwestii, o której wspomniał zeszłego wieczoru, lecz wolał nie drażnić Vivianne. Nie rozkazała zachować ciszę, ale mimowolnie wszyscy milczeli. Jakby obawiali się prowokować los.

Finalnie podróż na miejsce zajęła im ponad dobę. Zaspy z każdą milą robiły się coraz wyższe, aż wojownicy musieli zejść z koni, by je odciążyć. W przystani zjawili się więc zziębnięci do szpiku kości i następny dzień poświęcili na dojście do siebie. Mogli mieć wśród swoich szeregów potężnych wojowników, ale nawet oni nie zdołają dać z siebie wszystkiego, jeżeli się przeziębią.

– Dlaczego nie zabraliście sylfów na kontynent? – zapytała Dynastine, patrząc na szykujące się do drogi demony.

– Mieliśmy mały problem ze zjawami na jednej z wysp, więc odesłałem je do opieki nad dotkniętymi – odpowiedział Aeron, poprawiając derkę na grzbiecie Fogga.

Sharleen natychmiast posłała mu pełne wyrzutu spojrzenie. Nawet słowem się nie zająknął, że pobyt na Archipelagu nie obył się bez problemów. Arcydemon to zauważył, jednak nie pociągnął tematu, jedynie poinformował:

– Dołączą do nas wkrótce.

Sierżant przytaknęła, po czym odwróciła się do Mainarda i Melianny, tym samym przerywając im cichą, ożywioną dyskusję. Pozostali przygotowywali się w skupieniu do drogi. Porucznik obserwowała kompanów przez moment, uświadamiając sobie, że niektórych z nich nadal nie zna z imienia. Kojarzyła każdego, miała pamięć do twarzy, ale niektórzy ciągle jej się nie przedstawili.

Tak samo było ze śliczną demonicą, która obserwowała Sharleen bursztynowymi oczyma jak wygłodniała harpia. Z pewnością należała do gwardii króla. Gromowładna pamiętała ją z pobytu na Archipelagu, lecz nigdy z nią nie rozmawiała.

– Na koń! – zawołał nagle Mainard, przez co porucznik musiała w pośpiechu dopiąć sprzączki pod siodłem Geheve.

Wskoczyła na grzbiet wierzchowca i ruszyła wraz z pozostałymi w drogę. Łącznie z Samfhellem było ich trzydzieścioro, więc stanowili niewielkie siły. Sharleen wątpiła, że w razie ataku ze strony imperium zdołają się obronić, ale z drugiej strony nie powinna martwić się na zapas. Pora roku już robiła swoje, a jeśli włączyć do tego problemy w stolicy i okolicznych osadach, Jeźdźcy Śmierci mieli ręce pełne roboty. Ponadto nikt jeszcze nie wiedział, gdzie szukać zbiegłych buntowników, więc mogli swobodnie działać.

Co zaś mieli do zrobienia w Kol, nadal nie wiedziała. Vivianne przekazała polecenia bezpośrednio Mainardowi i z tego względu do miasta udawał się również Samfhell. Anioł niestety nie dał się podejść i oznajmił, że szczegóły zdradzi na miejscu. Zupełnie jakby wiedza miała sprawić, iż pół-aniołowie będą woleli się z tego wycofać.

– Która to była wyspa? – zapytała Sharleen, kiedy tylko zrównała z Aeronem konia.

– Rendava – odparł, nie patrząc w jej stronę. – To jedna z większych wysp. Nie miałaś okazji jej zobaczyć. Jest porośnięta Szmaragdowym Lasem i znajduje się na niej jedyne na całym Archipelagu miasteczko, Talastar. – Zerknął na pogromczynię przelotnie. – To właśnie tam uderzyły zjawy, ale nie ma się czym martwić. Uporaliśmy się z nimi.

Skinęła głową, choć nie czuła się w pełni uspokojona. Zjawy spotkała tylko raz i nie należało to do najlepszych doświadczeń. Nie wyobrażała sobie, jak trudno było je pokonać, gdy pojawiło się ich więcej.

– Nie martwisz się? – indagowała ostrożnie. – Może wiele się wydarzyć, kiedy nie ma cię w królestwie.

– Asterion jest na miejscu wraz z moimi pozostałymi braćmi. Wiem, że sobie poradzą, a w razie potrzeby wezwą mnie przez szumiącą muszlę. – Uśmiechnął się lekko. – Niestety nie mogę być w wielu miejscach naraz. Muszę więc trochę kombinować, jak to wszystko pogodzić.

– Rewolucja to tak właściwie nie twoja sprawa. – Odwróciła wzrok.

– Oczywiście, że moja. Pomogłem to zacząć i bez wspierania was nie uda mi się zyskać pokoju dla moich poddanych. Ponadto przepowiednia bezpośrednio mnie dotyczy.

– Prawda. – Skinęła głową, choć w głębi siebie zastanowiła się, czy Aeron tego wszystkiego nie żałował.

Bo ona tak. Czasem gdybała, czy coś mogła zrobić inaczej, uniknąć straty ojca i Eriala. Jak na to nie spojrzeć, obaj zginęli w jej obronie. Oddali za nią życie, a ona wciąż nie potrafiła wykorzystać danej jej szansy.

– Co to za markotna mina? – Aeron pochylił się w siodle, by zajrzeć jej w twarz.

– Dręczą mnie różne myśli – odparła trochę wymijająco, ale arcydemon, nawet jeśli to wyczuł, nie drążył tematu. Widocznie już przywykł, że w ten sposób tylko ją rozdrażni. – Kiedy przeniesiemy się pod Kol? Wiesz? – zmieniła wątek.

– Vivianne kazała nam oddalić się o pięć mil od przystani, zanim skorzystamy z portalu. Mamy upewnić się, że w pobliżu nie ma żadnego niebezpieczeństwa.

– Poza Mainardem nie wyczuwam żadnego anioła.

– Oby tak zostało.

Dalszą część drogi pokonali w skupionym milczeniu. Wszyscy rozglądali się po pokrytej białym puchem okolicy, lecz nie było widać oznak zagrożenia. Pół-aniołowie nawet nie wyczuwali potworów, co wcale ich nie dziwiło, gdyż o tej porze roku wiele gatunków hibernowało.

To jednak nie uspokajało Sharleen, bo jeśli dobrze się zorientowała, to kiedy cyklopy przestały nękać Woudvald, przeniosły się w tę okolicę. Jednookie olbrzymy nie zapadały w zimowy sen, przeciwnie — były jeszcze większym utrapieniem niż zwykle. Ponieważ brakowało im pożywienia, chętnie podchodziły pod ludzkie osady lub atakowały drwali i myśliwych. Porucznik nie zliczyłaby, do jak wielu interwencji za ich sprawką była wzywana przez poprzednie lata.

To pomyślawszy, miała nadzieję, że jeśli przyjdzie się dziś z nimi zmierzyć, to nie na otwartym terenie. Miały wtedy znaczną przewagę.

Mainard wydał komendę, więc rewolucjoniści utworzyli szyk, dobierając się w pary. Zaredim jechał na czele wraz z aniołem, a gdy uniósł rękę, przed nimi pojawiły się mleczne, delikatnie skrzące opary.

Sharleen stłumiła dreszcz na ich widok. Wymieniła tylko z Aeronem spojrzenia, zanim zatopili się w magicznej mgle. Na moment straciła zarówno jego, jak i pozostałych towarzyszy, z oczu. Nie słyszała nawet parskania ich koni. Wyłoniwszy się po drugiej stronie, odetchnęła cicho i rozejrzała się wokół. Znajdowała się już w zupełnie innym miejscu, a kompani przed nią parli naprzód. Na horyzoncie, pośród bezkresu bieli, majaczył zarys miasta, co oznaczało, że znajdowali się co najmniej kilka mil od Kol.

– W porządku? – zapytał arcydemon. Nadal jechał po jej prawej stronie, a za nim na swoich koniach wyłonili się Arden i Aspis.

– Tak, tylko – odchrząknęła – niby wiedziałam, że Zaredim to potrafi, ale ciągle miałam obawę, że każde z nas wyląduje gdzieś indziej.

Aeron się zaśmiał.

– Coś w tym jest. – Obejrzał się przelotnie na swoich gwardzistów, a potem niespodzianie zagadnął: – Mogłabyś mi zdradzić, jakie miejsce uważasz za najbezpieczniejsze, w którym czujesz się komfortowo?

– Dlaczego o to pytasz? – zdziwiła się.

– Mainard kazał mi znaleźć taką strefę, bym mógł nauczyć się stawiać w swoim umyśle barierę. Rzecz w tym, że nic pewnego kompletnie nie przychodzi mi do głowy.

Sharleen się zastanowiła.

– No dobrze, ale pamiętaj, by nie wyjawiać Mainardowi, co to jest. Sztuczka polega na tym, że żaden anioł nie zna miejsca, które stanowi rdzeń owej bariery – wyjaśniła, dostrzegłszy na twarzy króla lekką konsternację. – Nie wspomniał ci o tym?

Mężczyzna potrząsnął głową. Porucznik nieco zdumiał i zaniepokoił ten fakt. Wątpiła, że rycerz zamierzał pominąć tak istotną rzecz, gdy zobowiązał się nauczyć monarchę bronić przed anielską magią. Czyżby zapomniał? Wszak przez ostatnie tygodnie był mocno rozkojarzony.

– Za Wieżą Chmur jest cmentarz – podjęła półgłosem, a Aeron natychmiast nadstawił uszu. – Pośrodku rośnie wielki, stary dąb. Kiedy byłam dzieckiem, Dynastine, Melianna i ja często tam się chowałyśmy przed madame Yudete. To instruktorka, która nas wychowywała. Niezbyt za nią przepadałyśmy i cóż… to się nie zmieniło. – Uśmiechnęła się słabo. – W każdym razie właśnie to drzewo uznałam za swoją opokę, doskonałą kryjówkę, gdzie nikt mnie nie strofował, bo okazywałam słabość. A co najważniejsze, nigdy nie zostałam na tym przyłapana.

– Co by się stało, gdyby ta instruktorka albo ktoś inny znalazł twoją kryjówkę? – zapytał król, uważnie jej się przypatrując.

– Na pewno nie skończyłoby się to tylko na upomnieniu.

Arcydemon zrobił minę, jakby domyślił się, że kara byłaby tym surowsza w zależności od tego, kto przyłapałby Sharleen na płaczu pośród gałęzi wielkiego dębu. Nie powiedział jednak nic na ten temat, a jej jego współczucie wystarczyło.

– Może powinieneś odszukać podobne miejsce – podsunęła, nie chcąc, żeby król zbyt długo rozmyślał na temat jej gorzkiej przeszłości. – To nie musi być pokój, budynek ani konkretny obszar. Równie dobrze mogą to być objęcia ukochanej osoby.

– Nie pomyślałem, by tak na to spojrzeć. – Zmarszczył lekko brwi i zadumany popatrzył przed siebie.

Porucznik się uśmiechnęła, pewna, że tym razem Aeron znajdzie swoją bezpieczną przystań i nauczy się osłaniać swój umysł przed wpływem anielskich mocy.

Spojrzała ku linii horyzontu. Mury wokół Kol były już wyraźnie widoczne. Miasto prezentowało się majestatycznie nawet z odległości, która wciąż dzieliła od niego rewolucjonistów. Gromowładna była w nim tylko raz, ale doskonale pamiętała tę stronę zabudowań, która stała na wodach jeziora. Mawiało się, że jest jednym z najpiękniejszych miejsc w Eadorath.

I, ku zgryzocie aniołów, zawdzięczało to temu, iż zostało częściowo wzniesione przez demony przed kilkoma tysiącami lat.

Sharleen zamierzała podzielić się z Aeronem tą ciekawostką. Była pewna, że to go zaintryguje, ale zanim otworzyła usta, jej zmysły podrażniła nieprzyjemna, silna esencja potworów. Spięła się w siodle, a potem stanęła w strzemionach, żeby polepszyć sobie widoczność. Jednocześnie zrobiło to kilkoro innych pół--aniołów, alarmując pozostałych.

– Co się dzieje? – zawołał za plecami gromowładnej Arden.

– Cyklopy – powiadomiła pełnym napięcia głosem. – Do miasta zbliża się tuzin cyklopów!

Rozdział 7

Aeron

Bestie jeszcze przez jakiś czas szły bezgłośnie, niemal bezszelestnie przez śnieg, aż nagle chóralnie zaryczały. Spłoszyły tym konie, ale rewolucjoniści szybko nad nimi zapanowali, a kolejno ponownie skierowali do Kol.

Na murach musieli stacjonować gotowi do starcia z cyklopami żołnierze, o czym świadczyły wystrzały z dział oraz wybuch zygzakowatych rozbłysków, które pochwyciły pierwszego olbrzyma, gdy ten zanadto zbliżył się do miasta.

Aeron zerknął na Sharleen. Pogromczyni w skupieniu obserwowała spektakl mocy innej gromowładnej. Wyglądała, jakby starała się wyczuć, ile istot jej podobnych walczy z monstrami, więc król poczekał chwilę, zanim zapytał głośno: – Powinniśmy się wtrącić?

– Jak najbardziej! – odkrzyknął Mainard.

– Przyśpieszcie do cwału!

Gromowładne i nefilim natychmiast posłuchali, więc demony zostały z tyłu. Aeron wraz z Ardenem byli już trochę obeznani z końmi oraz jazdą na ich grzbiecie, ale dla Aspisa, Ami i Fali to była nowość. Nawet jeśli przekazano im łagodne wierzchowce, wciąż nie byli gotowi do szaleńczego galopu w siodle.

Król obserwował towarzyszy broni, mimo że utrudniał mu to śnieg, który wzbijał się w powietrze pod końskimi kopytami. W ciągu kilku minut zmniejszyli odległość dzielącą ich od miasta, co zmusiło arcydemona do ponaglenia Fogga. Nie chciał zostawiać swoich gwardzistów w tyle, jednakże nie byli nieporadnymi dziećmi, o które musiał się stale zamartwiać.

Ponadto chwila nie była odpowiednia na takie błahostki. Cyklopy zjawiły się zbyt licznie, żeby obrońcy dali sobie radę. Nawet jeśli towarzyszyła im gromowładna, to bacząc na częstotliwość trzasków piorunów, mierzyła się z olbrzymami sama. Pozostali żołnierze starali się wesprzeć ją działami, ale te stawały się bezużyteczne, kiedy tylko monstra wchodziły w martwe pole.

Przynajmniej tyle Aeron zapamiętał z chwil, w których było mu dane obserwować obronę Woudvald przed tymi potworami.

Na moment stracił Eadoran z oczu. Dopiero gdy wyjechał zza chłodnej chmury śnieżynek, dostrzegł kompanów zeskakujących z koni. Pośród okutanych w płaszcze z kapturem sylwetek nie zdołał namierzyć Sharleen. Jedynie rozpoznał Mainarda, gdy ten rozprostował białopióre skrzydła i wzbił się w powietrze. Cyklopy natychmiast skupiły na nim uwagę i, uśmiechnięte głupkowato, wyciągnęły ku niemu łapska.

O wiele bezpieczniej byłoby zmierzyć się z tymi bestiami na odległość, jednakże Aeron doskonale rozumiał, czemu pół-aniołowie się na to nie zdecydowali. Atak wielkoludów był tak nagły, że obrońcy miasta nie zdołali zamknąć bram. Kilka kreatur już znalazło się pod murami i próbowało dostać się do środka, co wywołało panikę na ulicach. Przerażone wrzaski mieszkańców mieszały się z okrzykami bojowymi żołnierzy oraz rykami olbrzymów. Sytuacja była naprawdę zła.

Rewolucjoniści zdołali ściągnąć na siebie uwagę części potworów. Król Demonów obserwował ich przez moment, gdy powalali lub unieruchamiali kolejne osobniki. Gromowładne pętały jednookich gigantów swoimi mocami, nefilim zaś ciskali w nich wszystkim, co mieli pod rękoma. Dobrze sobie radzili, ale to nie wystarczyło, żeby zatrzymać pozostałe cyklopy. Z tego zapewne względu Mainard poleciał w stronę miasta. Aeron obserwował go przez dwa uderzenia serca, zanim sam rozprostował skrzydła i wzbił się w powietrze.

Nie był pewien, czy to właściwy ruch. Nie miał czasu nad tym się zastanawiać. Po prostu przefrunął ponad obwarowaniami, ignorując wskazujące go palce, a potem, z ogniem w dłoniach, spadł na cyklopa, który wyłonił łeb przez bramę.

Płomienie zaledwie liznęły łysą czaszkę i kolczastą narośl na środku łba monstrum, lecz ono wyraźnie to poczuło. Poruszyło się nerwowo, próbując strzepnąć niechcianego pasażera, ale król w porę wczepił pazury w cielsko kreatury. Śliska, cuchnąca wydzielina pokrywająca skórę bestii wzbudziła w Aeronie odrazę, więc natychmiast obłożył ją swoją magią, a ta wypaliła śluz do zera i wżarła się w ciało. Cyklop się szarpnął, wyjąc przeraźliwie, czym zmusił arcydemona do zeskoczenia na wyłożoną brukiem ulicę. Król złożył skrzydła, po czym je schował i wpatrzył się w wijącą się z bólu ofiarę.

Czuł na sobie masę spojrzeń. Eadorscy żołnierze nie mieli pojęcia, jak się wobec niego zachować — nawet wtedy, gdy tuż obok monarchy wylądował Mainard. Obaj spojrzeli na skomlącego potwora, a następnie skupili na pozostałych. Dwa olbrzymy zdołały się przedostać do środka i teraz siały zniszczenie na ulicach.

– Musimy je dopaść, zanim wyrządzą większe szkody – stwierdził poważnie anioł. – Dasz radę je poddusić z tej odległości?

– Oczywiście – rzucił władca wysp i uniósł ręce.

Cyklopy zamarły w bezruchu. Ich ciała napięły się jak struny, kiedy Aeron wycisnął powietrze z ich płuc. Niestety oba trzymały w paluchach szamoczące się postaci i w walce o oddech rozgniotły je na miazgę. Arcydemon syknął na widok krwawych strug, które spadły ku ziemi. Odruchowo puścił oba potwory, a te oszalałe i zdezorientowane zaczęły wymachiwać łapskami dookoła, niszcząc budynki. Gruzy spadły na uciekających ludzi, co tylko wzmogło panikę.

– Noż kurwa mać! – krzyknął wściekły równie mocno na siebie, co na cyklopy. Pochwycił je ponownie, a potem mruknął do obserwującego masakrę z kamiennym obliczem rycerza: – Nie komentuj.

– Tu nie ma nic do komentowania – westchnął tamten, a kolejno dobył miecza i rozprostował skrzydła. – Tym razem ich nie puść! – zawołał jeszcze, wzbiwszy się w powietrze.

– Aha. „Nie ma nic do komentowania” – przedrzeźnił anioła pod nosem, podążając za nim wzrokiem.

Otaczający go wojskowi nadal wydawali się skołowani. Widzieli, co się stało, więc rozumiał ich nieufność i zmieszanie. Nie mógł nic na to poradzić, jedynie działać. Osąd zostawi im, kiedy będzie już po wszystkim.

Mainard zbliżył się do już omdlewających bestii i obu poderżną gardła. Potwory spektakularnie osunęły się na ziemię. Aeron spowolnił ich upadek, sprężając pod nimi powietrze, jednak nie mógł zatrzymać ich całkowicie. Dał jedynie czas na ucieczkę cywilom, a gdy martwe cyklopy runęły w budynki, odwrócił się do bramy.

Płomienie dogorywały na pierwszym z zabitych przez niego olbrzymów. Arcydemon odruchowo uformował je tak, żeby nie uszkodziły obwarowań, więc kamień pokryła jedynie sadza z cuchnącego, zwęglonego truchła. Widok był, lekko rzecz ujmując, nieprzyjemny, ale nie odstraszył kolejnego członka stada, który próbował przeczołgać się do miasta. Cyklop już schylał łeb, ale zanim zdołał zrobić coś jeszcze, magia Aerona dosięgła jego wielkie, pojedyncze ślepię. Lód rozrósł się na rogówce, a następnie zmiażdżył gałkę. Potwór wrzasnął i spróbował się wycofać, ale wtedy uderzył potylicą o wystające zęby brony i przekłuł swój kark. Zawył żałośnie, lecz król nie zdołał go dobić, bo w tej samej chwili spętały go błyskawice. Monstrum wstrząsnęły konwulsje, a po wszystkim upadł upieczony i dymiący z całej powierzchni ciała.

Aeron zrobił krok w stronę martwego stwora, wtedy zaś obok wylądował Mainard. Anioł schował skrzydła, obrzucił zwłoki beznamiętnym spojrzeniem, po czym odwrócił się do osłupiałych żołnierzy. Strzepnął krew z klingi swojego miecza, a kolejno schował go do pochwy przy swoim pasie.

Zza bramy dobiegł ostatni ryk konającej bestii, który przebił się urywanie ponad trzaski gromów. Chwilę później zapadła krótkotrwała cisza, a po niej na murach i poza nimi wybuchły triumfalne okrzyki. Po kilku sekundach do chóru głosów przyłączyli się stojący wokół przywódców oddziału żołnierze.

Bitwa skończyła się szybciej, niż Aeron przypuszczał, ale to nie oznaczało, że było już po wszystkim. Skrzywiony obejrzał się na trupy cyklopów, które zmiażdżyły kilka niewielkich domostw.

Może dla kogoś to nic nie znaczące chałupy, ale dla ich mieszkańców zapewne miały nieporównywalną wartość.

– Będziemy mieć dużo sprzątania – uznał Mainard, wpatrując się w ścierwa cyklopów.

– Nie, zajmę się tym – orzekł Aeron i wystąpił naprzód.

Czuł na sobie masę spojrzeń, kiedy szedł w dal ulicy. Żołnierze wbijali je w jego plecy, mieszkańcy zaś wyglądali ze swoich kryjówek. Zastanawiał się, czy rozumieli, kim jest. Nie ukrywał tego, ale szok potrafił wyprzeć ze świadomości różne rzeczy. Zacierały się makabryczne obrazy, co wielu oszczędzało traumy. Wszakże zaledwie przed chwilą niektórzy z tych ludzi musieli widzieć, jak ich bliscy umierają.

Zacisnął lekko usta i skupił się na swoim celu. Zatrzymał się niecałe dziesięć metrów od zewłoków, po czym zawołał:

– Musicie oddalić się od budynków, które grożą zawaleniem! Nie wytrzymają, kiedy rozstąpię ziemię!

Z początku nikt się nie ruszył. Wszyscy tkwili nieruchomo, gapiąc się na niego bez zrozumienia. Dopiero po ponad minucie pierwsze osoby wyszły na ulicę, a za nimi kolejne. Popatrując na Aerona, jakby lada moment miał za nimi pognać z mordem w oczach, oddalili się pośpiesznie w bezpieczniejsze miejsce. Zatrzymali się w pobliżu skrzyżowania, kryjąc się w cieniach nienaruszonych budynków, skąd zamierzali obserwować, co się wydarzy.

Arcydemon upewnił się, że nikogo nie ma już w pobliżu, po czym sięgnął do swojego wnętrza, do żywiołu ziemi. Gwałtownie uniósł rękę, rozcapierzając palce, i zamachnął się w prawo. Grunt pod jego stopami zadrżał, po czym — dewastując bruk i najbliższe ruiny — rozstąpił się na boki, jak paszcza żarłocznego stwora. Truchła cyklopów wpadły do powstałej szczeliny, a ta natychmiast się nad nimi zamknęła. Przez powstały przy tym wstrząs zawalił się jeszcze jeden budynek, ale na to król nie miał już wpływu.

Gdyby domostwa były wybudowane z kamienia, najpewniej mógłby spróbować je odtworzyć. Niestety w większości tworzyły je nieznane mu materiały, drewno i szkło. Wszystko poza kontrolą jego magii.

Nagle wyczuł za sobą ruch powietrza, a z nim wrogie intencje. Drgnął, by się odwrócić do napastnika, lecz zaniechał, gdy usłyszał obcy, kobiecy głos:

– Nie ruszaj się, bo cię usmażę. Ręce nad głowę!

– To w końcu jak? Mam się nie ruszać, czy unieść ręce?

– Nie kpij sobie ze…

– Genevive. – Obok pojawiła się Sharleen i położyła nieznajomej rękę na ramieniu. – Przestań.

Aeron zerknął za siebie i dostrzegł zniesmaczenie na twarzy Genevive, zanim ta skinęła głową. Przestała celować otwartą dłonią między łopatki monarchy, po czym zrobiła krok w tył.

– Długo nie chciałam w to uwierzyć, ale wy naprawdę… – burknęła nowo poznana gromowładna, odwracając się do stojących nieopodal pozostałych pół-aniołów. – Nie rozumiem dlaczego. Sprzeciwić się aniołom to jedno, ale dobrowolnie wpychać się pod but innej potężnej rasy? – Pokręciła głową z dezaprobatą.

– Nie są pod naszym butem – sprostował natychmiast arcydemon. – Współpracujemy na równi ze sobą.

– Czyżby? – Wbiła w niego pełne nieufności i wyzwania spojrzenie. – W takim razie oświeć mnie, jak…

– Przestań – syknął Mainard i to wystarczyło, żeby uciszyć Genevive. – Chcesz, abyśmy mówili o takich rzeczach teraz, kiedy wokół leży tylu rannych lub zabitych?

– Ale oni nie są…

– Na własne oczy widziałaś, jak walczyli w obronie Kol, a potem pomogli nam z oczyszczeniem pola bitwy. – Rycerz wsparł się pod boki, jakby karcił krnąbrne dziecko. – Przestań wzbraniać się przed faktami.

– To prawda – przyznała niechętnie. – To jednak nie wymaże tych zniszczeń. – Zakreśliła ręką łuk.

– Przecież to nie ich wina, że cyklopy wdarły się do miasta – wtrącił nagle jeden z żołnierzy – tylko nasza. Gdyby nie oni, nie zdołalibyśmy uporać się z problemem, a w ruinę obróciłaby się znacznie większa część Kol. – Podszedł bliżej, zdejmując kaptur z głowy. Miał pobliźnioną twarz i zasłonięte czarną opaską lewe oko. – Dziękujemy – zwrócił się do Aerona, skłaniając lekko głowę.

– Nie ma za co – odparł arcydemon, lekko zmieszany.

– No właśnie – prychnęła Genevive. – Nie ma.

– Zawsze byłaś uparta i nieznośna, ale tym razem przeciągasz strunę – oznajmiła Dynastine, podchodząc bliżej. Popatrzyła z góry na o wiele niższą od niej kobietę. – Nie próbuj nam wmawiać, że popełniamy błąd.

– Czyli mam was pochwalić, bo podnieśliście bunt? Wiesz, ile złego przez to się dzieje?

– Co na przykład? – sarknęła Sharleen. – Może jeszcze powiesz nam, że wierzysz w te bzdury, że zabiłam własnego ojca?

W odpowiedzi Genevive poruszyła tylko ustami, co wydawało się wystarczającym potwierdzeniem. Potem zamknęła buzię tak szybko, aż zadzwoniły jej zęby, i spojrzała na Sharleen zawzięcie.

– Powinnam was wydać władzom – orzekła z urazą.

– Śmiało, zrób to. Wówczas zdobędziemy się na współczucie wobec twojego pochłoniętego niewolnictwem umysłu – odpowiedziała chłodno porucznik. – Mamy pewne sprawy do załatwienia w tym mieście, więc jeśli zrobisz to od razu, być może anielscy rycerze zdołają nas tu zastać.

Aeron omal nie zagwizdał z podziwem. Sharleen miała tak cięty język… Podobało mu się to.

– Jak pan się nazywa? – Archanielska córa zwróciła się do wojskowego o pobliźnionej twarzy.

– Declan Marloy, madame. – Tamten zasalutował porucznik, unosząc prawą dłoń do czoła.

– Mniemam, że dowodzi pan tutejszym oddziałem? – indagowała, a mężczyzna potwierdził skinieniem głowy. – Czy część pańskich podkomendnych zostanie odesłana do pomocy przy naprawach zniszczeń, których dokonały cyklopy?

– Obawiam się, że nie, madame. Od jesieni mamy problemy z tymi przebrzydłymi olbrzymami, więc wszyscy są potrzebni do utrzymania murów. Zgodnie z rozkazem gubernatora nie zamykamy bramy przed zmrokiem, bo dotąd nie zdarzyły się ataki za dnia. Teraz zapewne się to zmieni, a my będziemy musieli zachować wzmożoną czujność.

– To nie nasza sprawa, by dbać o odbudowę mienia – dodała Genevive, tym samym przywołując na obliczu dowódcy grymas. – Tym zajmie się tutejsza gildia rzemieślników. Chyba nie zapomniałaś, jak to działa, Klaheangard? – Uniosła brew.

– Wedle prawa, jeśli żołnierze dopuszczą do sytuacji, w której cywile doznają strat moralnych i majątkowych, armia jest zobowiązana do wspomagania ich odbudowy. – Sharleen uśmiechnęła się do przedmówczyni, ale zanim tamta głośno się zaperzyła, dodała: – Jednak masz rację. Wygląda na to, że macie ręce pełne roboty, więc zwrócimy się do rzemieślników i zaoferujemy im swoją pomoc.

Mainard popatrzył na porucznik, jakby chciał zapytać, co ona kombinuje. Pozostali, prócz Dynastine i Melianny, wyglądali na równie pogubionych, ale mina Sharleen wyraźnie sugerowała, że wyjaśni im później.

– A róbcie, co chcecie. – Genevive machnęła ręką. – Nie myślcie jednak, że wesprę was w tym szaleństwie. W przeciwieństwie do was ja cenię sobie własne życie. – Obróciła się na pięcie i odmaszerowała w stronę murów.

Aeron dopiero w tej chwili skojarzył, że już kiedyś spotkał tę kobietę. Nie widział wówczas jej twarzy, jedynie słyszał głos, ale to bez wątpienia była ona. Już wtedy nie zrobiła na nim dobrego wrażenia. Teraz miał o niej jeszcze gorsze zdanie.

– Panie Marloy, czy nie będzie panu przeszkadzać nasza obecność w Kol? – upewnił się Mainard.

– Tak długo, jak nie jesteście przeciwko nam – odparł dyplomatycznie dowódca obrońców. – Nie jestem pewien, o co w tym wszystkim chodzi, ani nie chcę dać się ponieść pochopnym konkluzjom. Będę uważnie obserwować, zanim zdecyduję, czy was popieram, czy nie.

– Dziękujemy. – Anioł zasalutował człowiekowi, a po nim ten gest powtórzyli wszyscy nefilim i gromowładne.

Król musiał przyznać, że choć ledwo poznał tego mężczyznę, ten zrobił dobre wrażenie. Wydawał się rozsądny. Ostrożny, lecz podchodził racjonalnie do sprawy.

Rewolucjoniści pożegnali się skromnie z pozostałymi żołnierzami, a później każdy wrócił po swojego wierzchowca. Konie czekały spokojnie pod opieką Samfhella i Zaredima przed wejściem do miasta. Aeron odruchowo je policzył. Żadnego nie brakowało, nie wyglądały też na przestraszone.

– Mogę wiedzieć, dlaczego wrobiłaś nas w pomoc cywilom? – zainteresował się rycerz, kiedy tylko cały oddział skierował się z powrotem na ulice Kol. Spojrzał na Sharleen z lekko przymrużonymi powiekami.

– Bo to będzie dobre strategicznie posunięcie. Potrzebujemy, by zrozumieli, że nie jesteśmy ich wrogami. To nie z nimi walczymy, tylko z systemem – wyjaśniła, nie patrząc w jego stronę. – A im dłużej pozwolimy kłamstwom Rady zakorzeniać się w umysłach prostych obywateli, tym gorzej dla nas, nie sądzisz?

– Tak sądzę – mruknął i przeczesał włosy palcami. – No dobrze. W takim razie chodźmy spotkać się z gnomami.

Zainteresowanie Aerona wzrosło, bowiem nie tylko lepiej pozna imperium. Wreszcie pozna osobiście jakiegoś gnoma.

Rozdział 8

Aeron

Bez pośpiechu rozbudowywali swój świat. Żyli w pokoju. Nigdy nie przyszło im do głów, że pewnego dnia nadejdzie zagłada. Kiedy ujrzeli owe monstra, było już za późno na ucieczkę. – Aeron przesunął prawą rękę do przodu, mówiąc grobowym tonem. – Pierwsze nie miało kształtu. Wiło się i sunęło, plując nieznaną mieszkańcom mazią. Jego potęga niszczyła wszystko, co tylko znalazło się na jego drodze. Nadaremno próbowali się ratować. Wróg zabijał każdego z premedytacją, radując się ze spustoszenia, które siał. – Podniósł drugą rękę. – Kolejne monstrum posiadało setki tysięcy odnóży, a po nich spływała pięknie pachnąca wydzielina. Była pułapką i zarazem ukojeniem przed śmiercią. Konkurując z towarzyszem, pożerał budynki, mieszkańców, a nawet ziemię, zdzierając darń bez najmniejszego wysiłku. – Wpatrywał się bezwiednie przed siebie. – Krzyki żalu i cierpienia obywateli przecinały powietrze bez ustanku, dopóki nie zginął ostatni z nich. Tak kończy się ich przykra historia istnienia…

– Co ty, do kurwy nędzy, odpieprzasz? – Za jego plecami rozległ się śmiech Ardena, na co drgnął wystraszony. – Nawdychałeś się za dużo mydła? – dodał rozbawiony szatyn.

Aeron wpatrywał się przez chwilę w szafę, którą czyścił z kurzu. Spąsowiał na twarzy, zrobiło mu się gorąco w uszy. Westchnął pod nosem, a potem zerknął na kuzyna przez ramię.

– Od jak dawna tam stoisz? – prychnął.

– Od kilku minut – odpowiedział pogodnie. – Widzę, że okiełznałeś oba monstra. Gratulacje. – Zmierzył wzrokiem ścierkę i szczotkę w dłoniach monarchy.

– …spierdalaj.

– Strach mnie bierze, kiedy pomyślę, że mogłeś opowiadać maleńkiej Azzy takie bajki…

– Matka zaszyłaby mi usta, gdybym zaserwował jej coś takiego na dobranoc. – Wstał. – Czego chcesz?

Zanim Arden coś powiedział, w słowo weszła mu Sharleen, wołając z parteru:

– Aeronie, chodź tutaj!

Arcydemon z ulgą rzucił na bok przybory do czyszczenia i wyminął Ardena. Nie znosił sprzątać. Nie było dla niego drugiego tak durnego zajęcia, jak sprzątanie. A że musiał to robić przez cały dzień, z nudów zaczynał wymyślać głupie historyjki i po prostu nie mógł się powstrzymać od wygłoszenia jednej na głos. Pech chciał, że ktoś go na tym przyłapał.

Sapnął pod nosem, zbiegając po schodach. Przeszedł przez próg drzwi frontowych i odnalazł porucznik wzrokiem. Stała w pobliżu kilku tutejszych mężczyzn, którzy siłowali się z paroma szerokimi belkami.

– Pomóż, proszę. – Sharleen spojrzała na niego błagalnie.

– Już, już. – Podszedł do nich. Dźwignął na ramię trzy dębowe bele i wyprostował się bez trudu. – Gdzie mam to przenieść? – Zerknął na gromowładną.

– Pod ten dom. – Wskazała na budynek nieopodal. – Postaw pod drzwiami. Później gnomy już sobie poradzą same przy montowaniu ich pod stropem.

– Oczywiście. – Skinął głową. Ruszył we wskazanym kierunku. Po kilku krokach przystanął i obejrzał na gapiących się na niego z rozdziawionymi ustami ludzi. – Czekacie na oklaski? – Skrzywił się, lekko mrużąc oczy.

Rzemieślnicy zreflektowali się pośpiesznie i wzięli pozostałe belki, niosąc po jednej w cztery osoby. Aeron, nachmurzony, szedł wartkim krokiem, aż pod dom, który z zapałem odbudowywały gnomy. Odstawił ładunek ostrożnie poziomo pod ścianę, a potem odebrał pozostałe belki od ludzi. Ci obserwowali z niemałym zdumieniem, z jaką łatwością mu to przychodziło. Zupełnie jakby w ich oczach arcydemon dźwigał zabawki z papieru.

Król podniósł wzrok na pozostałych rzemieślników, którzy pracowali przy odbudowie. Uśmiechnął się lekko, widząc ich zapał do pracy. Mimo że od ataku cyklopów minęło dwa dni, dzięki sprytowi i zmyślności gnomów udało się uporać z większością zniszczeń. To pozwoliło mieszkańcom odzyskać część chęci do życia, a negatywne emocje opadły.

Gnomy były istotami niskiego wzrostu, o szpiczastych uszach. Poza tym nie wyróżniały się wyglądem na tle ludzi i elfów. Zdawało się, że z natury są pracowite, kreatywne oraz wytrzymałe. Nie władały żadną magią, ale ich bystre, pełne pomysłów umysły zupełnie wystarczały. Potrafiły stworzyć wszystko. Od prostego mechanizmu po potężne maszyny oblężnicze.

– Aeronie. – Sharleen przystanęła za jego plecami. – Uprzątnąłeś tamten pokój? Nowe meble są już gotowe, więc… – urwała, kiedy na nią spojrzał.

– Tak, jest czysty – powiedział szybko, na co pogromczyni uniosła brew. – Kiedy podwieczorek? Umieram z głodu.

– Za chwilę. – Uśmiechnęła się rozbawiona. – Ty i reszta demonów musicie zjeść porządny, mięsny posiłek. W końcu to główny składnik waszej diety inaczej grozi wam anemia.

Aeron przytaknął ochoczo głową. Eadorska kuchnia bardzo mu odpowiadała, co wzmagało jego apetyt.

Na szczęście ludność Kol nie miała z tym problemu. Wielu mieszkańców wciąż okazywała rezerwę wobec jego gatunku, ale widzieli też, że demony robią co w ich mocy, żeby pomóc. Korzystały przy tym ze swojej magii i umiejętności nabytych przez lata. To sprawiło, że tubylcy przestali omijać je szerokim łukiem, a nawet zaczęli się do nich uśmiechać.

Monarcha przeczuwał, że to była część planu Sharleen. Od początku ich znajomości dostrzegał, że porucznik ma świetny zmysł strategiczny. Teraz stale mu udowadniała, że się nie mylił. W rezultacie tego, choć to on i Mainard należeli do trojga przywódców rewolucji, obaj polegali na jej opinii. Często dostrzegała okazje lub szczegóły, które im umykały.

– Wy dwoje potraficie sprawić, że nawet w najgorszy mróz można uwierzyć, że lada moment zakwitną kwiaty – rzucił pogodnie Arden, podchodząc do pary. Wziął teatralny wdech, jakby właśnie poczuł słodki zapach rozchylających się pąków. – Ach, miłość.

Sharleen obrzuciła gwardzistę spojrzeniem mówiącym, iż właśnie rozważa, czy aby na pewno jest zdrów na umyśle. Pokręciła głową, a potem odwróciła się do obu demonów bokiem i spojrzała w dal ulicy.

– W tym tempie odbudowa potrwa co najwyżej do końca tygodnia – stwierdziła, lekko zamyślona. – Czy Mainard wspomniał wam cokolwiek na temat zadania, które mamy tu wykonać?

– Tak, mnie – przyznał Aeron. – W Kol miał nas oczekiwać jeden z kontaktów. Jacyś dobrzy znajomi Sammy’ego. Na podstawie tego, co od nich usłyszymy, podejmiemy dalsze działania.

– Kontaktów… – mruknęła, przykładając w zadumie pięść do ust. – Czyżby wspomniani przyjaciele z Instytutu… Ale to by oznaczało, że musieli najpóźniej miesiąc temu opuścić stolicę, aby zdołać tu dotrzeć.

– Martwi cię coś?

– Nie, to tylko przypuszczenia. Nie możemy na nich bazować bez dowodów. – Ruszyła przed siebie, w kierunku Dynastine i Melianny, które właśnie racjonowały żywność między cywilów. Z ogromnych kociołków unosiła się smakowicie pachnąca para.

Wyspiarze podążyli za nią bez zbędnej zachęty. Od obiadu minęło już kilka godzin, a oni od tamtej pory pracowali bez przerwy. Jeśli nie przy sprzątaniu, to przy przenoszeniu ciężkich materiałów budowlanych lub mebli. Odbudowa nadal trwała i zanosiło się, że jak poprzedniego dnia potrwa do późnej nocy. Zimą dzień był znacznie krótszy, ale rzemieślnicy wspomagali się ogniskami oraz latarenkami wypełnionymi świecącymi kryształami. Ponieważ zaczęli od domostw, które ucierpiały najmniej, trzy rodziny mogły już wrócić do siebie. Pozostali korzystali z życzliwości sąsiadów.

Arcydemona ciekawiło, kto zapłaci gildii za ten ogrom pracy i materiały. Już przywykł do myśli, że w imperium każda rzecz, usługa, a nawet miejsce do spania mogły kosztować. Wątpił, że to mieszkańcy pokrywali koszty odbudowy. Zresztą, nie widział, aby ktoś uiszczał opłatę. Zatem albo musieli zrobić to później, albo wyręczało ich państwo, jako że do zniszczeń doszło w wyniku ataku potworów… Westchnął w duchu. Odpowiedź na tę kwestię prędzej pozna, zapytawszy o to Mainarda. Niestety anioła nie było obecnie nigdzie widać. Nadal nie wrócił z poszukiwań, na które udał się z Samfhellem i Zaredimem.

Eadorath — choć było mocarstwem pod jurysdykcją aniołów — bardzo go interesowało. Lubił obserwować jego mieszkańców, dowiadywać się, jak żyją. To poszerzało horyzonty.

Zatrzymał się przy pozostałych rewolucjonistach, którzy czekali z boku, aż wszyscy cywile dostaną posiłek. Potem uformowali nową kolejkę. Każdy otrzymał pełną miskę zupy grzybowej, kromkę chleba i drewnianą łyżkę. Porcja była solidna, lecz niestety nie zaspokoiła wilczego apetytu Aerona.

– Później pójdziemy do gospody – powiadomiła porucznik, zauważając jego niezadowoloną minę. – Lubisz dziczyznę?

– Bardzo. – Skinął ochoczo głową.

Uśmiechnęła się, a potem odwróciła do Dynastine, która właśnie podeszła skończywszy dyżur przy kotłach.

– Mainard i Shell nadal nie wrócili? – Sierżant przesunęła wzrokiem po twarzach towarzyszy broni. – O Zaredima się nie martwię, ale ci dwaj powinni coś zjeść.

– Kol to duże miasto, a z tego, co powiedział mi Aeron, wynika, że kogoś szukają – odparła Sharleen. – Zapewne zajmie im to trochę czasu.

– Naprawdę? Mamy z kimś się skontaktować? – Wlepiła spojrzenie w króla.

Skinął głową, starając się przy tym nie zerkać z zazdrością na wciąż pełną miskę w ręku rudowłosej pogromczyni.

– Zapewne chodzi o przyjaciół Sammy’ego z tego całego Instytutu. Utrzymywał z nimi stały kontakt, jeśli się nie mylę.

– Co oni tu robią? – Dynastine zmarszczyła czoło.

– Sądzę, że dowiemy się tego, gdy tylko się z nimi spotkamy. – Wzruszył ramionami. – A międzyczasie – spojrzał na ukochaną – chyba możemy już odwiedzić tę gospodę, o której wspominałaś.

Sharleen parsknęła cicho, rozbawiona, ale przytaknęła.

Dobrze przyprawiona, polana gęstym sosem dziczyzna była wyborna. Aeron jeszcze nigdy nie spróbował tak pysznie przygotowanego mięsa. Zjadł trzy porcje, które popił złocistym alkoholem zwanym przez tutejszych piwem. Potem rozsiadł się na ławie pod ścianą, z błogością w brzuchu i na twarzy. Przysłuchiwał się swoim przyjaciołom oraz toczonym na sali rozmowom.

Z początku nic nie przykuło szczególnie jego uwagi. Ot, zwykłe pogawędki przy posiłku. Ktoś się chwalił kupnem konia, komuś urodziło się dziecko, ktoś szukał dobrej krawcowej. Potem jednak do jego uszu dotarły słowa, które mocno go zaintrygowały. Odstawił kufel na stół i podążył wzrokiem w kierunku głosów.

– Sam przecie widziałeś, że zjawili się z pomocą! Gadam ci, nie mieli żadnego interesu, by się w to wtrącać – oznajmił z mocą jakiś jegomość w wielkiej, futrzanej czapie. – Równie dobrze mogli się pokazać, jakby było po wszystkim, pomóc przy naprawach albo i nie, skoro tak ich nie obchodzi nasz los. – Rozłożył teatralnie ręce.

– Ja tam nie wiem – mruknął jeden z kompanów przedmówcy. Miał łysinę i garbaty nos. – Prostym człowiekiem jestem, to i prosto myślę. Mówili, że są wrogami państwowymi, to ja w to wierzę.

– A bo ty jak owca. Łykasz, co pod gębę podejdzie. Zeza też masz.

– Regni, nie obrażaj go – odezwał się trzeci z mężczyzn.

– Farmazony prawi, więc ochrzan za to zbiera – prychnął ten w czapie. – Pan właściciel mówił, by nie wierzyć we wszystko, co władze przekazują przez trąby heroldowe. A ja się z nim zgadzam. Ile już razy było, że oczy mydlili? Niby praworządni i prawdomówni, ale to właśnie czujność usypia.

– Rozumiem, do czego zmierzasz, tylko nie wiem, czy w dobrą stronę. Sam wiesz, że demony mnóstwo krzywd wyrządziły każdej rasie.

– Aniołowie też. – Pokręcił głową. – Zresztą, czy te demony takie złe, skoro tak wiele dla nas zrobiły? Widziałeś ty, aby w dwa dni tyle domów odbudowano? A i ich magia przydatna. Mojej siostrze rozpaliły w piecu, a ogień od tamtej pory nie gaśnie. Mimo że drewna nie dokłada, niczego. Ciepło ma i nie musi się martwić, że dzieci się pochorują.

– Teraz dobrze, ale jak przyjdzie lato, to będzie jak przekleństwo – wtrącił łysawy.

– Tyś głupi. – Mężczyzna w czapie przewrócił oczyma. – Po co taką złośliwość miałyby wyrządzać, hę? Pewnie ogień wypali się do tego czasu. Magiczny przecie, a magia się ulatnia. Każdy to wie.

– Ja nie.

– To już wiesz, dupo wołowa.

– Przestańcie – westchnął zrezygnowany trzeci kompan. – Regni, nie drażnij go już. Daj nam przemyśleć sprawę. Odważnie myślisz, wręcz rewolucyjnie, więc rozumiesz, że nie tak łatwo przyswoić od razu twoje słowa.

Człowiek w czapie skinął głową i upił trunku ze swojego kufla. Jego koledzy powiedzieli coś jeszcze, ale Aeron już na tym się nie koncentrował. Przeniósł wzrok na innych gości gospody, przysłuchując się uważniej ich dysputom. Dotarło wówczas do niego, że podobnych wymian zdań było znacznie więcej. Co poniektórzy spoglądali też nieśmiało w stronę stołu, przy którym siedzieli buntownicy. Na wielu twarzach odmalowywały się skrajne uczucia, ale pośród nich znalazły się też takie, które wyrażały sympatię.

Z początku arcydemon nie był pewien, czy to dobrze, czy źle. Zanosiło się bowiem na to, że pomysł Sharleen zebrał pierwsze żniwo. Ludność imperium zaczęła dostrzegać więcej, kwestionować słowa władzy i szukać prawdy. To mogło mieć różne rezultaty, ale należało liczyć na te przynoszące korzyści.

– Jesteś genialna, Sherie – powiedział półgłosem, a wtedy porucznik popatrzyła na niego pytająco. – Ludzie i elfy wokół nas rozmawiają o rewolucjonistach. Większość wypowiada się przychylnie.

– O. – Uśmiechnęła się. – To znaczy, że wkrótce będziemy mogli zrobić coś więcej.

– Czyli? – zdziwił się.

– Ogłosić, za co walczymy. Uświadomić społeczeństwo, dlaczego podnieśliśmy bunt.

Król zamrugał zaskoczony.

– Kiedy na to wpadłaś?

– Myślałam o tym już od jakiegoś czasu – przyznała i wzruszyła ramieniem. – Właściwie, odkąd Vivianne uznała, że chce popchnąć rewolucję na kolejny poziom. Nie rozumiałam jej planów i miałam wiele wątpliwości. Gdy dotarło do mnie, iż zostaniemy tu na dłużej, pomyślałam, że może to dobra okazja, by jakoś przysłużyć się sprawie.

– Ryzyko się opłaciło. – Wyszczerzył się wesoło.

– Wy dwoje. – Dynastine nagle wskazała ich widelcem. – Przestańcie bezkarnie flirtować przy tylu osobach. Przez was mam ochotę zapolować i to niekoniecznie na potwory.

Aeron uniósł brew, a Sharleen pokręciła głową z dezaprobatą. Pozostali zaśmiali się cicho, nie licząc Fali i Ardena. Gwardzista zrobił dziwną minę. Jakby nagle jedzenie przestało mu smakować. Król dwukrotnie przeskoczył między tymi dwojgiem spojrzeniem i spłynęło na niego olśnienie.

„Czyli mój kuzyn naprawdę się zabujał”, pomyślał rozbawiony i zasłonił twarz półpełnym kuflem.

– Mówiliśmy o tym, że zyskujemy potencjalnych sojuszników pośród cywilów – sprostowała Sharleen.

– Naprawdę? – zainteresowała się Melianna.

– Wreszcie – dodał Rin. – Ile można być oskarżanym o te wszystkie idiotyzmy.

– Nie cieszmy się przedwcześnie – stwierdziła porucznik, unosząc dłoń. – To maleńki kroczek. Jeden z tysięcy, które przyjdzie nam postawić, aby doprzeć swego. Nie zapominajmy, że archaniołowie dzierżą władzę od mileniów, a my nie mamy dużego doświadczenia w polityce.

– On ma. – Nefilim wskazał sztućcem na arcydemona. – Jest królem, czyż nie? Musi znać się na rzeczy.

– Naprawdę się staram – odparł spokojnie monarcha – ale nie znam imperium tak dobrze jak wy. Moje królestwo jest, w porównaniu z Eadorath, maleńkie i ma zupełnie inne problemy. Tak naprawdę każdego dnia tutaj się uczę. Bez wiedzy nie zdołam wam pomóc na tym polu.

– Zamkniemy cię z Shellem na trzy dni i będziesz mieć wiedzę o imperium w małym palcu – uznała pogodnie Dynastine.

– Pytanie tylko, czy pozostanę przy zdrowych zmysłach – zaśmiał się arcydemon i napił piwa.

Towarzysze się uśmiechnęli i wrócili do posiłku, lecz tylko na moment, bo Melianna podjęła:

– Mainard i Shell już zbyt długo nie wracają. Może powinniśmy ich poszukać?

– Mają Zaredima ze sobą – zauważył Aspis. – Jeśli znaleźli się w trudnej sytuacji, on przeniesie ich w bezpieczne miejsce.

Blondynka tylko skinęła głową. Z nieprzeniknioną twarzą znów skupiła się na swoim talerzu. Aspis zrobił niepewną minę i spojrzał na Aerona z niemym pytaniem, czy zrobił coś nie tak. Król mógł jedynie wzruszyć ramionami.

Ze wszystkich bliskich Sharleen, tę gromowładną znał najmniej. Melianna należała do cichych osób, raczej trzymała się w cieniu swoich przyjaciół. Tych, których darzyła zaufaniem. Z demonami miała nie po drodze od początku, gdyż poznała je w trudnych okolicznościach. Aeron dobrze ją pamiętał z ataku na tamtą eadorską osadę, którą obrał jako swój pierwszy cel, żeby dać aniołom nauczkę. Może i nie widział wówczas jej twarzy, lecz rozpoznał głos, gdy kilka tygodni później spotkał ją ponownie.

Nie winił jej za to, że wolała trzymać się na dystans. Miała do tego prawo, wszak mogła zginąć z rąk demonów. Aeron wówczas zakazał zabijać pół-aniołów, ale nikt nie potrafił przewidzieć, jak to się potoczy.

Zresztą, podobnie było teraz. Mimo że obecnie działali we wspólnym celu, nad nimi niczym fatum wisiała przepowiednia. Nie rozumieli jej w pełni, wciąż odkrywali związane z nią fakty i mieli nadzieję, że nie podążali utartym nią szlakiem.

Jeśli jednak tak było, to czy w ogóle był sens z tym walczyć?

Aeron spojrzał na Sharleen, która z uśmiechem przysłuchiwała się humorystycznej opowiastce Rothina i Dynastine. Nie chciał jej skrzywdzić. Pragnął ją uszczęśliwić. Zrobi wszystko, byleby zatrzymać ten spokój i radość na jej twarzy.

Ale w głębi siebie bał się, że to niemożliwe.

Zamknął oczy, odcinając się od tych myśli. Nie powinien zamartwiać się gorzką przyszłością, która mogła nigdy nie nadejść. Musiał znaleźć sposób, żeby zmienić ją na tę szczęśliwą, w której proroctwo staje się przeszłością, a rewolucja zmienia imperium na lepsze.

W kraj, w którym każdy — aniołowie i demony — znajdzie swoje miejsce.

Rozdział 9

Mainard

Podczas gdy pozostali pomagali przy odbudowie zniszczonej części miasta kolejny dzień, Mainard wraz z Samfhellem rozglądał się za jego przyjaciółmi z Instytutu. Wprawdzie towarzyszył im jeszcze Zaredim, lecz uczestniczył w zadaniu bardzo biernie, snując się za rycerzem i uczonym jak potępiona dusza. W mnisich szatach, skryty pod ciemnym płaszczem, przyprawiał wszystkich wokół o dreszcze. Nieważne od kogo anioł i mieszaniec próbowali pozyskać jakiekolwiek informacje na temat poszukiwanych osób, każdy łypał z niepokojem za ich plecy.

– Czy możesz zdjąć ten kapiszon, przybrać uprzejmie przyjazny wyraz twarzy i przestać poruszać się jak duch? – sarknął Mainard, nie wytrzymawszy po kolejnej porażce. – Straszysz tych ludzi – dodał, kiedy lisz posłał mu pełne niezrozumienia spojrzenie.

Nieumarły rozejrzał się wokół jakby z niedowierzaniem. Później ponownie wlepił wzrok w rycerza, a wyraz jego twarzy nie zmienił się ani o jotę. Był ponury, wręcz nieprzyjemny.

– Nie wiem, czy naprawdę nie rozumiesz, co mam na myśli, czy jesteś po prostu złośliwy. – Anioł pomasował sobie skronie, zasłaniając połowę twarzy dłonią.

– Moim zadaniem jest wam pomóc bezpiecznie się oddalić, gdyby zaszła taka potrzeba. Nie zaś poszukiwanie sojuszników – odparł jak zwykle opanowany Zaredim. – Nie możesz mieć o to do mnie pretensji.

– Ale mam. – Łypnął na niego nieprzychylnie.

Lisz po prostu na niego patrzył, tym samym jeszcze mocniej go irytując. Mainard zaczynał rozumieć, dlaczego Aeron tak łatwo tracił przy Zaredimie panowanie nad sobą. Trudno było z nim współpracować, kiedy on nie próbował się dostosować do otoczenia.

– Możecie się nie sprzeczać? To tylko pogorszy sytuację – prychnął uczony. – Poza tym robi się już późno, więc przepytajmy jeszcze parę osób i wracajmy do oddziału. Już zbyt długo nas nie ma – dodał, taksując wzrokiem ulicę, po czym spojrzał na rycerza. – Wczoraj Melianna była wystarczająco na ciebie zła.

Anioł skinął głową. Nie chciał ponownie martwić siostry.

– Zgoda. Do dzieła.

Jak poprzedniego dnia ruszyli wzdłuż ulicy, a potem zaczepili kilku przechodniów, pytając o nietypową parę stworzoną z elfki i gnoma. Większość zaprzeczała, niektórzy twierdzili, że ktoś taki rzucił im się w oczy, ale nie wiedzieli, gdzie ich szukać. Mainard nie był tym zdziwiony, wszak Kol to duże miasto.

Mimo wszystko trzymała go nadzieja, że odnajdą właściwe osoby prędzej niż później. Elfy i gnomy wszak bardzo rzadko były widywane razem. Nie pałały do siebie wrogością, po prostu miały zupełnie odmienne sposoby bycia, więc przyjaźń między przedstawicielami tych dwóch ras należała do rzadkości.

– Tak, kojarzę ich – powiedziała starsza kobieta, kiedy Shell zapytał o swoich przyjaciół i ich opisał. – Kręcili się tu całkiem niedawno. – Wskazała w stronę skrzyżowania.

Rewolucjoniści podziękowali staruszce i ruszyli prędko w górę ulicy. Wyjrzeli zza rogu, uważnie badając twarze. Czasem elfkę i dorosłego gnoma można było wziąć za matkę z dzieckiem, więc anioł wytężał wzrok, szukając cech charakterystycznych dla obu gatunków.

Samfhell taksował prawą stronę drogi, więc Mainard odwrócił się w lewo. Przesunął spojrzeniem po przechodniach i witrynach sklepowych, a wtedy ich dostrzegł. Stali przed kwiaciarnią, rozglądając się niepewnie po okolicy, jakby także kogoś szukali.

Gnom był przeciętnej urody i dość wysoki jak na przedstawiciela tej rasy. Miał rude włosy, piegowatą twarz i lekko skośne, niebieskie oczy. Rozglądał się uważnie po ulicy, żując górną wargę. Wyraźnie czegoś się obawiał, co nie było dziwne, bacząc na to, jak dobrze był ubrany. Jeśli jego sakiewka odpowiadała strojowi, stanowił łasy kąsek dla ulicznych złodziei.

Mainard przeniósł spojrzenie na elfkę i mimowolnie zawiesił wzrok na niej na dłużej. Była bardzo ładna, wręcz śliczna. Długie, czarne włosy opływały jej owalną twarz, podkreślając malinowy odcień ust i malachitową zieleń oczu. Spomiędzy gęstych pasm wystawały zaróżowione końcówki szpiczastych uszu. Chuchnęła na swoje dłonie, bo choć miała na sobie długą, grubą opończę, nie nosiła rękawiczek i z pewnością zmarzły jej dłonie.

– Shell – mruknął rycerz, przestając się gapić. – Czy to oni?

Samfhell natychmiast wyjrzał ponad jego ramieniem. Rozpromienił się.

– Tak! – Klepnął Mainarda w ramię, po czym ruszył w stronę swoich przyjaciół. – Hej, tutaj. Wreszcie was znalazłem!

Rycerz i nieumarły poczekali, aż uczony skończy się witać, a potem przyprowadzi obojga bliżej. Zarówno gnom, jak i elfka, wydawali się onieśmieleni, kiedy zrozumieli, że Mainard jest aniołem. Mężczyzna mimowolnie odwrócił wzrok, nie chcąc zdradzić, jak go to poirytowało.

– To Len, a to Elarain – przedstawił obojga mieszaniec. – Mainard i Zaredim. – Wskazał po kolei na obu mężczyzn.

– Miło nam – odparł gnom, a elfka tylko się uśmiechnęła.

– Nam również – mruknął rycerz.

Zaredim nie zareagował. Po prostu się odwrócił, po czym ruszył bez słowa przed siebie.

– Nie przejmujcie się. On jest dziwny – wyjaśnił pośpiesznie Shell, gdy jego przyjaciele zrobili zmieszane miny. – Chodźmy. Wyjaśnię wam po drodze, jak przedostaniemy się do reszty naszych towarzyszy.

– Myślałem, że będziesz chciał od razu usłyszeć, dlaczego tu jesteśmy – oznajmił ze zdziwieniem Len.

– Chcę, nawet bardzo, ale wydaje mi się, że środek ulicy to nie jest odpowiednie miejsce na taką rozmowę, prawda?

– Prawda. – Uśmiechnął się. – Prowadź.

Ruszyli. Mainard zamykał pochód. Szedł z rękoma w kieszeniach płaszcza, spoglądając w rozgwieżdżone niebo. Mróz sprawił, że tego wieczoru było wyjątkowo piękne. Przymknął oczy, gdy chłodny wiatr musnął jego policzki i zmierzwił włosy.

Lubił zimę. To najspokojniejsza pora roku w całym Edu Tiar. Większość potworów spała, konflikty traciły na sile, ale przede wszystkim firmament nocą był wtedy najpiękniejszy.

Mainarda jednak nie ogarnął zachwyt jak zawsze.

Dlaczego jego uczucia były takie przytłumione? Jakby patrzył na nie zza gabloty, a przecież należały do niego. Nic nie robiło na nim wrażenia, ciągle wracała do niego pustka, kiedy zaś udawało mu się z niej wyjść, czuł jedynie żądzę zemsty i nienawiść.

Starał się z tym walczyć. Nie chciał tak funkcjonować. Próbował zachowywać się jak zwykle, ale było mu coraz trudniej. Co chwilę przyłapywał się na tym, że nie myślał o rewolucji, dobru swoich przyjaciół, tylko o tym, żeby odnaleźć Ineriada i wypruć z niego flaki.

Ktoś pomachał mu dłonią przed twarzą, wyciągając go z mrocznej pustki. Zamrugał zaskoczony, a potem spojrzał na elfkę. Po chwili przypomniał sobie jej imię. Elarain.

– O co chodzi? – zapytał, przyglądając się kobiecie.

Elarain nie odpowiedziała. Uniosła tylko ręce i wykonała kilka gestów. Mainarda tak to zbiło z tropu, że nie od razu zrozumiał, że posłużyła się językiem migowym.

– Jesteś niema – wydusił zakłopotany. – Przepraszam, nie wiedziałem. Niestety nie umiem posługiwać się mową gestów. Nie potrafię cię zrozumieć, wybacz.

Elfka pokręciła głową i uniosła palec, jakby chciała zaznaczyć, że jakiś pomysł przyszedł jej do głowy. Wciąż pogodna bezceremonialnie sięgnęła do kieszeni jego płaszcza, żeby ująć dłoń, a potem przytknęła opuszki jego palców do swojego czoła. Mainard zamrugał zmieszany.

– Jesteś pewna?

Przytaknęła ochoczo, puszczając jego rękę. W jej oczach odbijała się ufność, na którą nie zasługiwał żaden anioł.

Jednak czy mógł jej odmówić, skoro wyraźnie chciała z nim porozmawiać?

Westchnął, opuszczając z rezygnacją ramiona. Spojrzał poważnie na młodą kobietę. Powoli wysunął ku niej cienkie pasmo swojej magii, a ta delikatnie dostała się do jej głowy.

„Czy to już działa?” – zapytała w myślach Elarain. Choć nie mówiła, głos w jej głowie był melodyjny i delikatny.

– Tak, słyszę cię – potwierdził rycerz z lekkim uśmiechem.

„Och, jakie to dziwne. To znaczy… nowe. Jeszcze nigdy nie rozmawiałam z nikim w ten sposób. Urodziłam się z mutyzmem. Przyczyną są wady krtani i strun głosowych. Nie miałam okazji do tak bezpośredniej wymiany zdań”, przekazała z uśmiechem, a potem zasłoniła usta palcami obu dłoni. „Przepraszam. Paplam jak najęta. Nie po to poprosiłam, byś użył na mnie swoich mocy, Wasza Ekscelencjo”.

Mainard uśmiechnął się lekko, ze zrozumieniem.

– Nie szkodzi. Korzystaj z tego, ile chcesz. Chętnie cię wysłucham. I mów mi po imieniu.

Uczona wyraźnie się uspokoiła, choć na jej twarzy wykwitły ciemnoczerwone pąsy.

„To takie zwyczajne. Nie zasługuję…”

– Nie jestem nikim wyjątkowym. – Uniósł uspokajająco rękę. – A teraz chodźmy, bo pozostali nam uciekną. – Wskazał ruchem głowy na oddalających się kompanów.

Pośpiesznie przytaknęła, a potem zrównała z nim krok. Wyczuł jej spojrzenie na swojej twarzy, więc je odwzajemnił, by zachęcić ją do dalszej rozmowy.

„Przyznam, że miałam obawy, kiedy Samfhell powiedział nam o tobie, że będzie towarzyszyć mu anioł. Ale wydajesz się taki… miły”. Uśmiechnęła się sympatycznie. „Wzbudzasz zaufanie”.

Mainard uważał, że w minionym czasie był ostatnią osobą, na której można polegać, lecz przyjął w milczeniu komplement Elarain.

– Nie wszyscy jesteśmy apodyktycznymi draniami – powiedział, natychmiast wspominając Eriala. Odchrząknął. – W czym mogę ci pomóc?

„Wiem, że nikt pośród waszej grupy nie będzie znać migowego… Co prawda, Samfhell i Len mogą przetłumaczyć, ale chcę, by ktoś usłyszał moją historię bezpośrednio ode mnie. Nie wszystko można przekazać dłońmi. Poza tym to moi dobrzy przyjaciele i wiem, że zrobią, co konieczne, aby was do mnie przekonać, skoro nie potrafię zrobić tego sama”.

– Teraz już możesz – stwierdził nonszalancko, a kobieta się uśmiechnęła. – Śmiało. Wysłucham cię.

„Dziękuję”. Zamrugała, jakby odpędzała łzy. „To naprawdę niesamowite doświadczenie, wiesz? Móc z kimś tak łatwo się komunikować… Nie sądziłam, że kiedykolwiek tego doświadczę”.

Uśmiechnął się mimowolnie. Tak drobna, prosta rzecz, a znaczyła tak wiele. Niektórzy mieli przyjemne marzenia.

„Miesiąc temu uciekliśmy z Eamudrii. Len i ja”, podjęła elfka. „Nie czuliśmy się tam bezpieczni, szczególnie gdy przykuliśmy uwagę władz po pierwszych zamieszkach”.

– Jak wam się to udało? Użyłaś swoich mocy?

„Żadna ze mnie wojowniczka. Znam się na skorupiakach i prostej magii. To wszystko”. Wzruszyła zakłopotana ramionami. „To Len wiedział, co robić, którędy przejść. Bez niego zapewne utknęłabym w mieście i kto wie, co wtedy by się stało”.

– Sądzisz, że groziło ci niebezpieczeństwo – skonstatował. – Dlaczego?

„Ponieważ wiem, że z rozkazu Rady zabito mojego ojca”.

– Kim on był? Twój ojciec.

„Nazywał się Noah Rakkaus. Należał do Ławy Zaprzysiężonych. Długo nie było mi dane poznać okoliczności jego śmierci, ale teraz już wiem… Wiem, że to Rada za tym stała”.

Mainard spuścił wzrok i odwrócił głowę. Tym razem nie potrafił spojrzeć jej w oczy.

Nawet nie wiedział, że Rakkaus zginął tamtego dnia.

– To… Bardzo mi przykro – wydusił po chwili. – Brałem udział w tej rozprawie. Sprawy potoczyły się naprawdę źle, ale nie sądziłem, że aż tak.

„Ja też. Tata często nie wracał do domu do późna. Nieraz nie widziałam go przez kilka dni. O jego śmierci dowiedziałam się tydzień później, kiedy podrzucono pod próg naszego domu jego ciało”, załkała w duchu. W jej oczach zalśniły łzy, lecz nie pozwoliła im spaść na policzki. „Nie wiem, dlaczego to się stało. Zawsze mi powtarzał, że wykonuje niebezpieczną pracę, ale mu nie wierzyłam. Nie wiem jednak, co było przyczyną jego śmierci. Czy tata dowiedział się czegoś, czego nie powinien? Otwarcie sprzeciwił się władzom? Nic nie wiem”.

Mainard milczał, przyswajając jej słowa. Bacząc na to, w jakich okolicznościach córka dowiedziała się o śmierci Rakkausa, wyglądało na to, że miał informacje, których nie powinien. Wszak Zaprzysiężeni nigdy nie żyli w przyjaźni z Radą. Tamta rozprawa nie była ich pierwszą próbą podważenia władzy archaniołów i doprowadzenia ich do upadku. Wiedza i słowa mogły być potężniejsze niż jakakolwiek magia. Niszczyły umysły, łamały serca, rozrywały więzi. Nie istniało nic niebezpieczniejszego. Zapewne więc Liron albo któryś z podwładnych Nataniela wykorzystał sytuację, żeby się go pozbyć.

Tylko co ich do tego pchnęło? Co tak bardzo pragnęli ukryć? Nie mogło chodzić o przepowiednię, bo o tej żaden z Zaprzysiężonych nie usłyszał do czasu rozprawy.

– Nie wiem, co popchnęło twojego ojca w objęcia śmierci – przyznał na głos. – Wydaje mi się, że masz rację, iż dowiedział się czegoś obciążającego. Najpewniej na czyjś temat. To pasuje do działań Rady. Archaniołowie zawsze uciszają tych, którzy robią się dla nich niewygodni.

Elarain przyglądała się przez moment Mainardowi, a potem skinęła lekko głową i spuściła wzrok. Zadrżała jej dolna warga, ale uparcie walczyła z płaczem. Była twardsza, niż wydawało się na pierwszy rzut oka.

Zaredim już wprowadził Shella i gnoma w zaułek, więc rycerz ponaglił elfkę. Puścił ją przodem, po czym zerknął jeszcze po ulicy, upewniając się, że nikt ich nie śledzi. Do tej pory nie wyczuł żadnego agenta Rady, ale to wcale nie znaczyło, że ich nie było. Ten, którego wysłali za nim kilka miesięcy temu, miał braki w podstawowych umiejętnościach, co oznaczało, że należał do początkujących. Trudno było powiedzieć, czy władze chciały tak zaznaczyć, jak bardzo lekceważą Mainarda, ale obecnie to bez znaczenia. Rycerz bowiem martwił się, iż w pobliżu był ktoś, kto raportował archaniołom. Wszakże Kol wyróżniało się na tle innych miast nie tylko przez swoją specyficzną budowę, ale również funkcję.

Nieumarły już otworzył portal, co wzbudziło mnóstwo ekscytacji w uczonych. Dokładnie przyjrzeli się miejscu, w którym widniało przejście przestrzenne. Poza delikatnym, ledwo widocznym migotaniem nie dało się stwierdzić, iż rzeczywiście ono się tam znajduje. Co ciekawe, demony nie mogły dostrzec tego skrzenia, co podsunęło aniołowi wniosek, iż tylko przedstawiciele jego rasy lub w jakiś sposób z nią związani mieli tę umiejętność.

– Chodźcie – zachęcił Samfhell, po czym przeszedł na drugą stronę.

Nowi kompani zawahali się na sekundę, zanim podążyli za mieszańcem. Mainard odczekał, aż oboje całkowicie znikną, kolejno udał się w ich ślady. Zaredim uczynił to samo.

Portal wypuścił ich w pokoju, który Shell dzielił z kilkoma rewolucjonistami w gospodzie. Budynek stał daleko od centrum miasta, ale wciąż cieszył się masą klientów, co zapewne zyskał dzięki lokalizacji blisko murów. Zmęczeni podróżą wędrowcy z łatwością odnajdowali to miejsce i chętnie zabawiali w nim dłużej.

– Zawołam pozostałych – oznajmił rycerz, a później opuścił pomieszczenie.

Zapukał po kolei do każdych drzwi, czasem budząc śpiących pół-aniołów i demony. Każdemu mówił z grubsza, o co chodzi, po czym odsyłał do odpowiedniego pokoju.

– Wyglądasz na zmęczonego – powiedziała Melianna, kiedy mu otworzyła.

Wzruszył ramionami. Zbył jej obawy lekkim uśmiechem. Nie miał teraz czasu na myślenie o sobie. Miło jednak było mieć świadomość, że robiła to w jego miejsce.

– Wyśpię się, jeśli szybko omówimy to, co mamy do omówienia – oznajmił, chcąc trochę uspokoić siostrę, a potem udał się dalej, do pokoju Sharleen i Aerona.

Zapukał, odczekał chwilę, a kolejno spotkał się wzrokiem z porucznik. Wyglądała na zaspaną, jej włosy były w kompletnym nieładzie. Przetarła oczy i ziewnęła, zanim na niego popatrzyła.

– O co chodzi? – wymamrotała.

– Znaleźliśmy ich. Sytuacja jest dość poważna, więc wolą, byśmy od razu ich wysłuchali. – Wskazał ruchem głowy w dal korytarza.

– Och. – Natychmiast się rozbudziła, później zaś obejrzała przez ramię na Aerona, który usiadł na łóżku, by się ubrać. – Zaraz przyjdziemy.

Przytaknął i już miał odejść, lecz Sharleen niespodziewanie złapała go za rękę.

– Mainardzie.

– Tak? – Spojrzał na nią, zachowując beznamiętny wyraz twarzy.

Przyglądała mu się przez parę sekund z troską, jakby mogła zajrzeć w najgłębsze zakamarki jego duszy.

– Jeśli potrzebujesz porozmawiać, jestem – powiedziała cicho, ściskając jego dłoń.

– Wiem. – Skinął głową, choć poczuł ucisk w gardle.

„Niebiosa, nadal ją kocham”, pomyślał z goryczą i odwrócił wzrok. To uczucie osłabło. Miał wrażenie, że powoli gasł w nim żar. Stawało się platoniczne, ale wciąż nie wypaliło się w pełni. Bał się, że to nigdy nie nastąpi.

Odszedł, po drodze dołączając do Melianny i Dynastine, które właśnie opuściły swój pokój. Pozostali wchodzili już do pomieszczenia, w którym miało odbyć się zebranie. Nie byli to wszyscy członkowie oddziału. Część wynajęła całe piętro w zajeździe po przeciwnej stronie ulicy. Rycerz nie mógł ich stamtąd sprowadzić, nie licząc się z tym, że to przyciągnie niechcianą uwagę. Poza tym piętnaście osób w jednym pokoju to już był tłok.

Aeron i Sharleen dołączyli do rewolucjonistów jako ostatni. Oboje z ciekawością zlustrowali wciąż im nieznajome osoby, po czym popatrzyli wyczekująco na Samfhella.

– Pozwólcie, że przedstawię wam Lena Bumbkiena, wynalazcę, oraz Elarain Rakkaus, uczoną z Instytutu Nauki. – Mieszaniec wskazał po kolei na gnoma i elfkę. – Miesiąc temu oboje musieli zbiec z Eamudrii, a dlaczego niech lepiej sami to opowiedzą.

– Dziękuję, Samfhellu – rzucił Len, po czym zwrócił się do rewolucjonistów: – Zapewne doszły już do was wieści o zamieszkach w Eamudrii. Krótko mówiąc, zrobiło się nieciekawie. Wszystko zaczęło się od tego, iż Rada rozkazała wysłać za wami oddział bojowy złożony z pogromczyń i poskramiaczy. Anielskie rody, które trzymają władzę, są mocno podzielone. Niektórzy jawnie potępiają wasze działania, inni są neutralni, a kolejni pragną was wesprzeć. – Zmierzył twarze obecnych wzrokiem. – Zaczęło się od walki w Niebiańskiej Wieży, a skończyło na protestach i przepychankach na ulicach. Doszło nawet do próby zdewastowania Instytutu, jako przybytku przyświecającego propagandzie władz. Na szczęście w porę to powstrzymano. Ludzie zrobili się zbyt emocjonalni względem prawdy, zwłaszcza gdy do wiedzy publicznej doszły wieści, kto naprawdę zabił lorda Klaheangarda i lorda Rakkausa…

– Mówisz o Noah Rakkausie? – przerwała mu Dynastine. – On nie żyje? Jak to?

– Sądzimy, że wykorzystano sytuację, by odebrać mu życie. Kilka dni później podrzucono jego ciało pod drzwi rodzinnego domu. Elarain go znalazła. – Zerknął na swoją przyjaciółkę.

– Przykro mi. – Sierżant posłała elfce łagodne spojrzenie.

Uczona się uśmiechnęła, po czym wykonała kilka gestów w stronę gnoma, co Len przetłumaczył:

– Elarain dziękuje. Jak zawsze zapomniałem wspomnieć, iż jest niemową. Słyszy, jednak może się komunikować wyłącznie przez migowy. Stąd ustaliliśmy, że będę mówić w jej imieniu.

– Och – wyrwało się paru osobom.

– Przechodząc dalej, nie tylko lord Rakkaus miał… cóż, pecha. Także mój ojciec. Został pojmany i wtrącony do więzienia. Przebywa właśnie tu, w Sarsilmaz. – Gnom przełknął ślinę. – Razem z nim osadzono kilka innych ważnych osobistości, niestety nie znam ich mian. Mam jednak pewność, że tydzień temu zwieziono tutaj około czterdziestu buntowników ze stolicy.

Te wieści wywołały nerwowe poruszenie pośród zebranych. Kilka osób wymieniło szepty lub spojrzenia.

– Sarsilmaz… – mruknął Aeron. – To nazwa demonicznego pochodzenia.

– Zgadza się. – Mainard założył ramiona na piersi. – Bo to wasi przodkowie wybudowali to więzienie. Znajduje się w wodach jeziora, nad którym później powstało Kol. Z tego miejsca nie ma żadnej drogi ucieczki.

– Musi być! – zaprotestował Len, zaciskając pięści. – Skoro można tam wejść, da się również stamtąd wyjść. Przecież aniołowie nie władają żywiołami, nie mogą rozstąpić wody, jak robiły to demony. A jednak potrafią dostać się do środka.

– Jeszcze w czasach istnienia Indar na mapach, prowadziły doń podziemne tunele – wtrącił Samfhell. – Nie mam pojęcia, gdzie jest wejście, bo to tajemnica państwowa. Domyślam się, że gdzieś w mieście, ale próby odnalezienia go będą tylko stratą czasu.

– Nie! – warknął gnom, odwracając się do mieszańca. – Mój ojciec został tam osadzony, rozumiesz? Nie mogę go tak zostawić! Liczyłem, że… że pomożecie go uwolnić.

– Nie miałem na myśli, że nie spróbujemy. – Popatrzył na przyjaciela, po czym uniósł wzrok na wyspiarzy. – Są z nami demony, które mogą otworzyć drogę przez jezioro.

– Chwileczkę – wtrąciła Melianna. – Czy ty już zacząłeś planować włamanie się do najpilniej strzeżonego, najlepiej obwarowanego więzienia na świecie?

– A nie zrobimy tego? – zdziwił się uprzejmie Shell.

– To dobre posunięcie – oznajmiła Sharleen, zanim kapral coś jeszcze powiedziała. – Twój ojciec został aresztowany w czasie mojej odwoławczej rozprawy – zwróciła się do gnoma. – Najpewniej nie doszłoby do tego, gdyby opowiedział się za Radą, a to czyni go naszym sojusznikiem. Ponadto w środku są pół--aniołowie. – Spojrzała po gromowładnych i nefilim. – Nie możemy ich porzucić.

– Nie powinniśmy do tego się zabrać na pół gwizdka – stwierdził Aeron. – Nie jestem przeciwny, ale jeśli to miejsce jest tak niedostępne, jak twierdzicie, będzie trudno. Nasza magia to za mało.

– Zgadzam się. Nic nie wiemy na temat tego więzienia – dodał Arden. – Prawdę mówiąc, pierwszy raz o nim słyszę.

– I właśnie dlatego – Mainard spojrzał na nich obu poważnie – skrupulatnie wszystko zaplanujemy. Jednak zanim do tego dojdzie, chcę wiedzieć, kto jest za podjęciem się tej akcji. – Odwrócił się do towarzyszy broni.

Wszyscy rewolucjoniści podnieśli ręce.

Rozdział 10

Dynastine

Przez całą noc wszyscy dyskutowali nad atakiem na Sarsilmaz. Po jednogłośnym głosowaniu oraz późniejszej aprobacie Vivianne, rewolucjoniści byli bardziej niż gotowi do działania. Na taką okazję każdy z nich czekał i zwyczajnie trudno było im ostudzić emocje, kiedy wreszcie mogli działać.

Jednak z czasem entuzjazm zaczął opadać. Shell zrobił z pamięci niedokładny schemat więzienia. Jako archeolog wiedział całkiem sporo na temat tej budowli, więc objaśnił buntownikom dokładnie, na co się piszą. Tym samym uświadamiając im, że porywali się na coś niemalże niemożliwego.

Dlatego wstępnie plan miał trzy fazy.

Pierwsza z nich właśnie wchodziła w życie. Była to ta część, w której powodzenie Dynastine wątpiła najbardziej.

Oczywiście wierzyła, że z czasem jakiś procent ludności imperium przejrzy na oczy. Wydawało jej się jednak, że obecnie wciąż było za wcześnie, żeby zwoływać ich na rynku miejskim i wygłaszać podniosłe przemowy. Mimo iż wspomniała o tym głośno, Mainard zbagatelizował jej obawy machnięciem ręki. Nie rozumiała tego, bo anioł, którego znała, rozważyłby ryzyko, tymczasem rycerz wykazał się nietypowym dla siebie optymizmem.

A co jeszcze dziwniejsze, okazało się, że zupełnie słusznie.

– Jakie tłumy – mruknęła Sharleen, patrząc po zebranych.

Sierżant skinęła głową. Także nie dowierzała własnym oczom, gdy spoglądała po licznie przybyłych pod podium mównicze mieszkańcach Kol. Spodziewała się co najwyżej garstki ciekawskich lub grupy szyderców. Tymczasem ludzie, elfy i gnomy nie mogli pomieścić się na rynku, więc wyglądali z okien swoich domów albo stali ściśnięci na ulicach.

Mainard kazał kilku nefilim rozpowiadać po ulicach, że w południe odbędzie się ważne wystąpienie. Wystarczyło kilka godzin i wieści rozniosły się po całym mieście. W czasie pracy przy odbudowie rozmawiali o tym nawet rzemieślnicy, raz po raz spoglądając na pomagających im rewolucjonistów.

A teraz ci wszyscy ludzie byli tutaj, szemrając między sobą i czekając, aż wybije właściwa godzina.

– To szaleństwo – bąknęła pod nosem, a Melianna przytaknęła mruknięciem.

– Działamy już od kilku miesięcy. Sporo zmieniło się w tym czasie, ale społeczeństwo nadal żyje w niepewności, o co tak naprawdę toczy się walka – stwierdził Rothin, zakładając ramiona na piersi. – Ponadto nasze działania tutaj nie pokrywają się z opinią władz, a jak wiemy, plotki szybko się rozchodzą.

– Wręcz piorunująco szybko – stwierdziła Sharleen, po czym spojrzała na prezentujących się na podium Mainarda i demony.

Gromowładne oraz nefilim stali wyprostowani w dwóch rzędach od strony zejścia z podwyższenia. Za nimi przyczaili się uczeni z Instytutu oraz zakapturzony Zaredim. Pół-aniołowie woleli poczekać gdzieś z tyłu, ale rycerz uznał, że w ich najlepszym interesie jest się pokazać. Jeśli pośród słuchaczy będą szpiedzy Rady, to muszą ich zobaczyć. To sprawi, że albo sługusi władz natychmiast będą próbowali nawiązać kontakt ze swoimi panami, albo wezmą ich za nieszczególne zagrożenie i zignorują.

Innymi słowy: wóz albo przewóz.

– Proszę o ciszę! – zagrzmiał Mainard, mówiąc wprost do szumiącej muszli połączonej z trąbą heroldową. – Dziękujemy, że zjawiliście się tak licznie, aby nas wysłuchać. To wspaniały gest, bacząc na to, ile złego słyszeliście o nas od tych, którzy dzierżą najwyższą władzę. – Zawiesił głos, aż zapadło całkowite milczenie. – Nazywa się nas rebeliantami, ale my mówimy o sobie rewolucjoniści, ponieważ dążymy do zmian na lepsze. Walczymy o wolność dla tych, którzy na co dzień ryzykują życiem w obronie bezbronnych, oraz tych, których okrzyknięto wrogami, mimo iż nimi nie są!

Nastąpiła chwila przerwy w przemówieniu, by zebrani mogli sobie przyswoić zasłyszane informacje, po czym anioł kontynuował:

– Wszyscy wiemy, że ponad trzysta lat temu w imperium zaczęto piętnować niewolnictwo. Mimo to wciąż dochodziło do sytuacji, które prowadziły do naruszenia praw mieszkańców tego kraju, dopóki nie doszło do całkowitego zakazu tej praktyki. A jednak to nadal trwa. Ukryte na widoku tak, by społeczeństwo nie było tego świadome.

Tym razem tłum zafalował. Na twarzach mieszkańców Kol najpierw pojawiło się zdumienie, potem zaś wzburzenie lub niedowierzanie. Parę osób coś krzyknęło, kilkoro zaczęło zadawać pytania, więc Mainard uniósł uspokajająco dłoń.

– Rozumiem, co czujecie. Sam przez długi czas żyłem w tym kłamstwie. Co dzień patrzyłem na gromowładne i nefilim spętanych niewidzialnymi łańcuchami, nie rozumiejąc, jak okrutny los zgotowano im od dnia narodzin. – Rycerz spojrzał na wspomnianych pogromczynie i poskramiaczy, tym samym przykuwając do nich całą uwagę zebranych.

Dynastine przełknęła z trudem ślinę. Nie była pewna, czy jest pod wrażeniem mówczych umiejętności przyjaciela, czy też zażenowana. Nigdy dotąd nie wyobrażała go sobie w roli lidera, przywódcy wielu, jednak musiała przyznać, że się w tym odnajdował. Potrafił przemawiać do tłumu tak, że ten uważnie go słuchał i czekał, aż wyjawi więcej.

Nawet jeśli przedstawiał fakty w odrobinę dramatyczny sposób.

– Czy Imperator i członkowie Rady kiedykolwiek przyznali, że od dnia narodzin czynią pół-aniołów własnością Eadorath? – ciągnął rycerz. – Czy uświadomili mieszkańców tego kraju, że trenują dzieci półkrwi od pieluch do walki, a potem wysyłają na śmierć, odmawiając im podstawowych praw? Tak, to prawda. To się dzieje od wieków. Gromowładne i nefilim oddają życia w naszej obronie, a jedyne, co dostają w zamian, to posiłek trzy razy dziennie i dach nad głową. Zostali stworzeni, by umierać za imperium. Niezależnie od okoliczności, czy są zdolni do walki, wysyła się ich na polowania, gdzie tracą życia i są zapominani. – Zawiesił na moment głos. – Pragniemy to zmienić. Pogromczynie i poskramiacze chcą was chronić przed potworami, ale zależy im także na uchronieniu dzieci przed okrutnym szkoleniem, którego wiele z nich nie przeżywa. Walczymy o to, aby nie odbierano ludzkim rodzicom ich synów i córek, tylko dlatego, że urodzili się jako pół-aniołowie. O to, aby oślepieni, okulali lub ciężko chorzy pół-aniołowie nie musieli ruszać na polowanie, na którym niechybnie zginą. O to, aby pół-aniołowie mogli zakładać własne rodziny, aby pozwolono im kochać. Walczymy w imię wolności naszej i waszej. Chcemy zmienić imperium na lepsze!

Głos Mainarda poniósł się echem ponad wsłuchanymi w jego słowa mieszkańcami. Początkowo trwała pełna napięcia i niepewności cisza. Było widać jak na dłoni, że anioł mocno zaszokował prostych mieszkańców Kol swoimi słowami. Szczególnie że nie mógł ich okłamać. Doskonale o tym wiedzieli.

Szmer rozmów zaczął rosnąć stopniowo, aż przeobraził się w aplauz. Najbliżej stojący podium ludzie i elfy patrzyli nie na rycerza, tylko na stojących w dwóch rzędach żołnierzy, raz po raz powtarzając jedno słowo: „Dziękujemy”.

Dynastine poczuła ucisk w gardle. Zapiekły ją oczy, więc zamrugała i spuściła delikatnie głowę, żeby ukryć wzruszenie. Wiedziała, że za tym prostym wyrazem wdzięczności było wszystko to, czego obecnie żadna z tych osób nie mogła przekazać.

„Dziękujemy, że za nas walczycie”.

„Dziękujemy, że nas bronicie”.

„Dziękujemy, że oddajecie za nasze bezpieczeństwo życie”.

Mainard poczekał, aż ponownie będzie mógł mówić i wtedy podjął:

– Rewolucja ma miejsce także w imieniu demonów. Wierzyliśmy od wieków, że ich gatunek wyginął, jednakże prawda jest zupełnie inna. Wojna między naszymi narodami zakończyła się prawie dwa milenia temu. Starsze pokolenia odeszły, a nowe nie mają powodów do zatargu. Nie chcą kolejnego konfliktu. – Odwrócił się do Aerona.

Król Demonów skinął głową, po czym przejął od rycerza szumiącą muszlę. Stanął tuż obok anioła i zabrał głos:

– Wiele się wydarzyło w ciągu minionych miesięcy, dlatego zapewne wszyscy słyszeliście o mnie oraz moim królestwie różne rzeczy. Część z nich może być prawdą, pozostałe kłamstwem. Pewne jednak jest to, że nie chcemy waśni. – Zmierzył tłum wzrokiem, jakby badał reakcje. – Nie będę się wypierać, iż kilkakrotnie zaatakowaliśmy imperium w odwecie. Zrobiliśmy to, aby chronić swój dom, a teraz stanęliśmy po stronie rewolucjonistów, którzy także sprzeciwiają się niepotrzebnej wojnie. Już dość kości niezgody między nami. Minęły setki lat, wiele nauczyliśmy się w tym czasie. Jestem pewien, że możemy żyć obok siebie, czerpać z przyjaźni wzajemne korzyści. Wiem, że z początku nie będzie łatwo, ale gdy już się poznamy, wszystkie wątpliwości zostaną rozwiane.

Publika zabiła brawo, co wywołało szeroki uśmiech na twarzy monarchy.

Dynastine szturchnęła Sharleen w bok.

– Ma gadane, ten twój król – mruknęła, kiedy przyjaciółka przechyliła głowę w jej stronę.

Porucznik zaśmiała się cicho. Spojrzała na Aerona jednocześnie z dumą i czułością. Nie było wątpliwości, że jest w nim mocno zakochana. Ale któż w kimś takim by się nie zadurzył? Ten mężczyzna był chodzącą pewnością siebie oprawioną w najpiękniejszą ramę.

Dynastine ponownie spojrzała na podium, ale tym razem skupiła wzrok na Ardenie. Stał wyprostowany, z poważną miną, ale błysk w jego oczach zdradzał emocje. Podobał jej się taki, z włosami częściowo związanymi z tyłu głowy w węzeł i lekkim zarostem.

Niespodziewanie gwardzista spojrzał w jej stronę, jakby wyczuł, że na niego patrzy. Uśmiechnął się, przez co sierżant odwróciła speszona wzrok. Przygryzła wargę, kiedy kąciki ust zaczęły jej się mimowolnie unosić.

– Dziękujemy, że nas wysłuchaliście – wznowił mowę Aeron. – Nie prosimy, byście okazali nam natychmiastowe wsparcie. Jedynie o rozważenie tego, co dziś usłyszeliście i widzieliście w ostatnim czasie.

Publika znów zabiła brawo. Przywódcy rewolucji oraz towarzyszące im demony odczekali chwilę, zanim opuścili podwyższenie. Dołączyli do reszty oddziału w milczeniu, ale nie mogli opuścić placu, ponieważ wciąż byli otoczeni przez mieszkańców Kol.

– Chyba poszło nam nieźle – rzucił z zadowoleniem Aeron, obejmując Sharleen w talii.

– Zdecydowanie, ale teraz trudno będzie nam wdrożyć dalszą część planu w życie – mruknął Rothin.

– Dajmy im czas. Są w emocjach i z pewnością chcą zapamiętać nasze twarze – stwierdził Mainard. – Zaraz poprosimy, by zrobili przejście i umożliwili nam wykonywanie obowiązków.

– Ładnie tak kłamać? – Melianna szturchnęła anioła w bok.

– To nie kłamstwo. – Posłał jej uśmieszek.

Kapral potrząsnęła lekko głową, a potem popatrzyła na pozostałych kompanów.

– Nadal nie wierzę, że to robimy. Mam nadzieję, że nie przyjdzie nam tego pożałować.

– Niepotrzebnie się martwisz – oznajmił rycerz, po czym wskazał ruchem głowy w stronę dwójki osób, które właśnie przepychały się przez tłum.

Na pierwszy rzut oka ci mężczyźni niczym się nie wyróżniali na tle pozostałych. Zwyczajnie ubrani, a ich twarze były przeciętne. Kiedy jednak Dynastine spojrzała pytająco na Mainarda, ten skinął głową na znak, że nie może dosięgnąć ich umysłów. To, bardziej niż ich zachowanie, dowodziło, iż byli szpiegami Rady.

– Zapewne jest ich więcej, ale wycofają się stopniowo, by zmniejszyć ryzyko rozpoznania – powiedział anioł. – Jeżeli w pobliżu stacjonują wrogie nam jednostki, wkrótce się o tym dowiemy. Ale zanim do tego dojdzie, musimy zrobić więcej zamieszania i dostać się do więzienia.

– To do dzieła – rzucił Aeron. – Nie traćmy cennego czasu.

Rewolucjoniści zgodzili się w milczeniu. Mainard jeszcze posłał poważne spojrzenie Meliannie, na co tamta przewróciła oczyma. Kolejno wszyscy zeszli po kilku stopniach do elfów, ludzi i gnomów. Cywile jakby odruchowo ustąpili im z drogi, jednak nie stali się biernymi obserwatorami, tylko dotykali ramion wojowników lub rzucali pytaniami.

Dynastine musiała przyznać, że czuła się dość… nieswojo, kiedy przykuwała tyle uwagi. Do tej pory cywile okazywali dzieciom półkrwi szacunek, czasem wręcz bojaźliwość. W większości przypadków nie kryły się za tym osobiste pobudki, wyłącznie narzucone przez władze prawo i anielskie pochodzenie. Każdy wiedział, że Siły Łowieckie zwalczają plagę potworów, dlatego mało kto poważyłby się na znieważenie członków tej dywizji, a jednak wiele osób nie chciało mieć z nimi nic wspólnego.

Teraz, gdy tak jawnie okazywano jej sympatię, wdzięczność oraz wsparcie, miała ochotę odnaleźć jakąś kryjówkę. Tak powinno być, wszak za otaczające ją istoty zginęło wiele jej podobnych. Wiedziała to, lecz nagła zmiana ją przytłoczyła.

„I nie tylko mnie”, pomyślała, spostrzegając miny Sharleen, Melianny i Rothina. Uśmiechnęła się lekko, postanawiając przemaszerować przez rynek z uniesioną głową.

– Właśnie tak. – Usłyszała nagle nad uchem szept Ardena. – Powinnaś być z siebie dumna.

Obejrzała się na niego, uniosła brew i zmrużyła oczy. W odpowiedzi zaśmiał się cicho, a wtedy pogromczyni zauważyła, że kilka kobiet zaczęło się poszturchiwać.

Oczywiście. Gdy okazuje się, że nie taki diabeł straszny, jak go malują, dostrzega się aspekty, na które wcześniej nie zwracało się uwagi. Zresztą, nie było po co się oszukiwać. Nie dało się zignorować, że demony, tak jak aniołowie, były doskonałe. Nie nieskazitelne, lecz wciąż piękne.

Opuszczenie placu rynkowego zajęło im dłużej, niż oczekiwali. Miało to swoje plusy i minusy, jednakże bacząc na plany rewolucjonistów, woleli działać sprawniej.

Zgodnie ze wcześniejszymi ustaleniami, podzielili się na trzy zespoły, a potem na jeszcze mniejsze grupy, które przemieszczały się po Kol w stronę jeziora. Dynastine została z Melianną i Sharleen, przez co czuła się jak za dawnych czasów, kiedy były jeszcze tylko we trzy i przysięgały sobie chronić się nawzajem. Uśmiechnęła się pod nosem, choć nie przestała wypatrywać potencjalnego zagrożenia.

Rada miała na swoich usługach nie tylko anielskich rycerzy, ale również elfy, gnomy i ludzi. Jeśli wyszkoleni przez jej członków agenci byli w okolicy, nie mogła tego stwierdzić. Żaden potomek półkrwi nie umiał ich rozróżnić. Tylko Mainard potrafił wyłuskać ich z tłumu, gdyż jego magia odbijała się od barier wokół ich umysłów.

– Właśnie – zaczęła, przyciągając uwagę obu przyjaciółek. – O co chodzi z tobą i Mainardem? – Wbiła podejrzliwe, wręcz świdrujące spojrzenie w Meliannę.

– Jest moim bratem. – Blondynka wzruszyła ramionami.

– Aha – mruknęła, a gdy w pełni dotarło do niej znaczenie słów kapral, potrząsnęła głową i spojrzała na nią wielkimi oczyma.

– Mainard jest twoim bratem?! – Dynastine wykrzyknęła zgodnie razem z Sharleen.

– Tak – potwierdziła spokojnie Melianna, doskonale wiedząc, że obie tego potrzebują. – Też nie mogę w to uwierzyć. Musiałam oswoić się z tą myślą przez kilka dni, zanim to w pełni do mnie dotarło i mogę o tym mówić głośno. – Przetarła twarz dłonią. – Na Niebiosa, podkochiwałam się w nim…

– Co? – znów wydusiły chórem, zdumione.

– No – odchrząknęła – to było dawno temu, prawie na początku naszej znajomości. Wiecie, że Mainard jest inny od reszty aniołów. Nigdy nie traktował nas jak pozostali. To mnie oczarowało… Ale potem zdałam sobie sprawę, że patrzy na Sharleen jak w obrazek i nigdy nie zwróci uwagi na mnie. A teraz już mam co do tego absolutną pewność, skoro okazało się, że jesteśmy przyrodnim rodzeństwem.

– Jestem w szoku – mruknęła Dynastine, a Sharleen pokiwała głową.

– Nigdy bym tego nie przypuszczała – dodała porucznik. – W żaden sposób się nie zdradził, że wie o waszym pokrewieństwie. Zawsze cię bronił, ale robił to dla każdej z nas.

– Twierdził, że musiał to zachowywać w tajemnicy, bo ta wiedza jest niebezpieczna, ale już nie chce dłużej tego przede mną ukrywać. Dążymy do zmian i takie tam, to powinniśmy zacząć od siebie.

– Chyba rozumiem, co nim kierowało. – Brunetka pokiwała głową. – Kiedy przyjęto mnie do Klaheangardów, trzy razy nasłano na mnie skrytobójcę. Tak samo było w przypadku Lorie. Uznanie przez anielskiego rodzica wiąże się z oczekiwaniami i odpowiedzialnością. Każdy patrzy na nas inaczej, więcej wymaga, a jeśli coś przeskrobiemy, nawet niezamierzenie, jesteśmy za to surowiej karane dla przykładu.

– To głupie – stwierdziła kapral.

– Czyli teraz jesteś jedną z Lealigoedów – mruknęła w zamyśleniu Dynastine, nadal zdumiona tą informacją. Nigdy by nie przypuszczała, że tych dwoje jest spokrewnione.

Chociaż, z drugiej strony, to wcale nie było takie dziwne. Gdy teraz porównywała twarze przyjaciół, dostrzegała rodzinne podobieństwo.

– Mainard powiedział, że mam prawo tak o sobie myśleć, ale… – Melianna urwała i westchnęła głęboko, aż uniosły się i opadły jej ramiona. – Nie wiem, czy kiedykolwiek przywyknę do tego nazwiska.

Pozostałe pogromczynie przytaknęły ze zrozumieniem, choć Dynastine poczuła niespodziewanie ukłucie zazdrości. Była świadoma, że ona nigdy nie dowie się, kto jest jej anielskim rodzicem, czy ma przyrodnie rodzeństwo. Nigdy nie stanie przed wyborem zmiany nazwiska na to, które nosił jej ojciec.

Jej jedyną rodziną zawsze będą przyjaciele. Ci, których wybrała, a nie ci ze względu na więzy krwi.

– Chodźmy – poleciła Sharleen, a kiedy sierżant na nią spojrzała, dostrzegła w jej oczach troskę. Porucznik od razu zauważyła targające rudowłosą kobietą rozterki.

– Racja. Mamy mało czasu – dodała Melianna i jako pierwsza wznowiła przemarsz przez miasto.

– To, że twój ojciec cię nie uznał, nie umniejsza twojej wartości, Tine – wyszeptała jeszcze brunetka, zanim dołączyła do kapral.

– Wiem – bąknęła Dynastine.

To prawda. Uznanie przez rodzinę wcale jej nie definiowało. Była ciekawa swoich korzeni, ale z drugiej strony, co by zrobiła, gdyby jej rodzicem okazał się ktoś tak odrażający, jak Xerial Gordosth? Czasem niewiedza była lepszą opcją.

Odetchnęła i uniosła wzrok na otaczające ją gmachy. Między budynkami płynęła kanałami czysta woda. A to znaczyło, że zbliżały się do celu. Do niemożliwego do zdobycia więzienia, Sarsilmaz.