Grażyna Grobelska

Wplecione w wersy

Redaktor Janusz Wiesław Budnik

Projektant okładki Janusz Wiesław Budnik

Zdjęcia na okładkę Janusz Wiesław Budnik

© Grażyna Grobelska, 2019

© Janusz Wiesław Budnik, projekt okładki, 2019

Jest to wydanie drugie tomiku „Wplecione w wersy”. Zbiór wierszy, w których autorka w sposób wysublimowany wplotła dzieje Warszawy, jej bohaterów walczących z okupantem. Są też wiersze poświęcone odwiecznej tęsknocie, nie spełnionego pragnieniu, a także uczuciu, jakie spotykamy na co dzień, o miłości. Strofy te są zapisane w sposób delikatnych niedomówień, dając czytelnikowi możliwość rozbudzenia wyobrażeni. Własnej interpretacji.

ISBN 978-83-8155-699-6

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Wplecione w wersy

2. Motto:

3. Wplecione w wersy

1. Nie mówmy — Pas!

4. TU I TAM

1. „Z tysięcy osób, jedyna…”

2. „A ty mnie przytul…”

3. Zadrżało

4. Tęsknota

5. Tylko i aż

6. „Rozwiesili na sierpniowym niebie…”

7. Październik 44

8. Jedyny

9. Echa

10. Śladom po …

5. OKRUCHY

1. „Świat…”

2. „Wielbię tę niedoskonałość…”

3. „Noc…”

4. „I, to już koniec…”

5. „O uśmiech proszę…”

6. „Na scenie stoisz…”

7. „Znowu pośpiech, jak wyrzut sumienia…”

8. „Piszę do ciebie, list…”

9. Bez rymu

10. „Na zakręcie drzewo…”

11. „Cud się nie zdarza…”

12. „Myśl jest przestrzenią dziwną…”

13. „Słowo… i słowo…”

14. Dwa

15. „Dzień się skończył, za szybko…”

16. „zatańcz ze mną…”

17. Mniej…

18. Grafika?

19. „Przebiegam myślą po klawiszach…”

20. „Świat jak i my…”

21. „I oto nagle, cud…”

22. „dwie pary oczu, naprzeciwko…”

6. Z PORZYMRUŻENIEM OKA

1. Deszczyk

2. „Kobieto! Boski diable!”

3. Plaster

4. I… nic

5. Z Tuwima

6. Zanim

7. Bądź…

7. DEDYKACJE

1. Kantata

2. „Tylko słowa gonią”

3. Opowieść dla przyjaciela

4. Telefon do Paryża

8. PIOSENKI

1. Scenariusz

2. Zza szybki

3. Walczyk z laseczką

4. Pastorałka 2006

9. NA KONIEC

1. Tylko bzy

2. „Czasami…”

10. NOTA BIOGRAFICZNA

Motto:

Tu się zaczyna ta rozmowa,

Na słowa proste i zawiłe,

Niejedną łzę w swym wnętrzu chowa

I uśmiech, co wyjrzał na chwilę.

Wplecione w wersy

Nie mówmy — Pas!

Nie mówmy — pas!

bo jeszcze nie raz,

los do tablicy nas wywoła.

Czy wtedy czas,

łaskawy tym z nas,

co z obietnic robią koła.

Nie mówmy — pas!

cóż dzisiaj nie raz,

kieliszek pustym się wydaje.

Lecz jutro czas,

przywróci do łask,

znów obiecując cudne racje.

Nie mówmy — pas!

Znów karty w tas

I inny układ na nas czeka.

Jutro en face,

entre w inny czas,

więc dzisiaj, niech nikt nie narzeka.

TU I TAM

* * *

Z tysięcy osób, jedyna,

ze wszystkich miast

właśnie to.

Z marzeń wzniesiona Syrena

miecz ponad mgłą.

* * *

A ty mnie przytul,

ulico mego dzieciństwa.

Zmienna kobieto w odsłonach wielu.

Wczoraj, jeszcze drży na twoich rzęsach.

Dzisiaj, ze słowem — wreszcie!

wschodzi pełne dźwięków i kształtów.

Jutro, cieniem wieczoru

na klawiszach domów gra.

Zadrżało

Zadrżało serce, zadrżało.

Zadrżało od głów do stóp.

Ulico odmieniona a znana,

Pod twoim brukiem,

wciąż tkwi grób.

Spłynęły słone brylanty,

barwiąc ślad krzyża.

Na ścianach, długi przemarsz cieni

w rytmie melodii

wrogich salw.

Słyszysz? Biją dzwony Długiej.

Listę otwierają i

twarze — pseudonimy wracają,

by na Starówce

uśmiech kwitł.

Tęsknota

Przenoszę myśli moje dróg plątaniną,

nad rzekę młodo szumiącą,

nad ażury mostów wiatrem muskane,

świateł symfonię nocno-poranną,

kiedy mrok zapada za wcześnie.

Na brzęk kroków, odyseję rozmów

i nieustanny pośpiech ulic,

choć czas równo odmierza się na tarczy.

Przenoszę serce moje, tam gdzie zawsze

błądzić pragnie i patrzeć na oblicze

co dnia inne, rodzinnego miasta.

Wracam wiosennym szlakiem ciszy,

dziś nie brzmi jak wtedy uwerturą.

W spiekotę drzewocienną, jakby

czekała na nieba chmurną zapowiedź.

I nie odnajduję moich śladów.

Tylko i aż

Tylko i aż,

dach znajomo brązem błyszczy

w oknach zachód płonie

nad łąką mgły sukienka.

Tylko i aż

chwilo trwaj jak najdłużej

otulona w piękna szal

oczami nocy strzeżona.

Tylko i aż

ziemio tęskniąca rodzinnie,

ulico nad Bzurą

z furtką i chłodem ścian.

* * *

Droga cena cegieł rzucanych na szaniec

„Czarny Jaś” Wuttke

Rozwiesili na sierpniowym niebie,

swoje dłonie ubrane w karabin,

czapkę wsuniętą na bakier,

opaskę biało-czerwoną.

Rozdawali uśmiechy nadziei

i wolność w butelkach z benzyną.

Szli ulicami bronić miasta.

Płacili najlepszą monetą,

sercem bijącym zbyt krótko.

Chmurzyło się, szarzało

nim skończył się ich bój.

Październik 44

A po co to wszystko…

ten smutek,

ten ból serca samotnego.

Strzał padł,

salwą mury rozstrzelał,

roześmiał się

szeregiem białych krzyży

i przysiadł obok

niespodziewanym gościem

kłującym kasztanem.

Jedyny

W sali, cisza zapadła

wiatr przystanął za oknem.

On siedział krótką chwilę

zanim podniósł dłonie

dotknął klawiszy, zatańczyli

w czarno-białych dominach,

nuty zapatrzone w rytm wpadały,

który wyznaczył.

Pasaże mazurków i walców brzmiały,

wieczór nadszedł…

Nikt nie wstał, zasłuchani

w echo, co grało jeszcze.

Czekali,

choć on już przestał.

Echa

Wśród murów bezdachych, księżyc rozpalony

Przenosi dzieci cienie w gwiezdną latarnie.

Szemrze w dole ze smutkiem woda w rzece,

O tym co przeminęło, na dnie warstwą piasku.

Czasy się przetaczają, naniesione wiatrem

Słychać salwy wystrzałów, sekwensy rozkazów.

Płonie, lecz nie latarnia, żywioł wypuszczony,

Obcą dłonią w nadziei zwycięskiej.

Milkną na progu świtu, w ramach poszarzałych

Niechętne dniu nowemu, co obwieszcza wiek.

W rytmie długich ciągów i wielkiego pospiechu

budzi się Sochaczew i z koleją rozchodzi.

Śladom po …

To miejsce, nadal pamięta

dziś otulone drzew szelestem

został ślad po krzyżu

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.