Wolność

Iwona Gajda

W drodze do siebie

PARYŻ, PIRENEJE

Wolność nie jest aktem przemocy, który dąży do zaspokojenia żądz. To moc. Przenika nas od środka i wyzwala pozytywną energię. Nikt nam jej nie skradnie. Nikt jej nie uwięzi i nie zabije. Stłumiona odrodzi się jak feniks z popiołów. I jak on pofrunie na skrzydłach w nieznane, by odkryć siebie na nowo i prawdziwie żyć.

Jeśli jej szukasz - to znajdziesz. Mieszka w sercu, w duszy i w marzeniach. Jeśli chcesz ją zrozumieć – nie zdołasz.

Nie pozwoli zamknąć się w ramy.

Wolność nie jest aktem przemocy, który dąży do zaspokojenia żądz. To moc. Przenika nas od środka i wyzwala pozytywną energię. Nikt nam jej nie skradnie. Nikt jej nie uwięzi i nie zabije. Stłumiona odrodzi się jak feniks z popiołów. I jak on pofrunie na skrzydłach w nieznane, by odkryć siebie na nowo i prawdziwie żyć.

Jeśli jej szukasz - to znajdziesz. Mieszka w sercu, w duszy i w marzeniach. Jeśli chcesz ją zrozumieć – nie zdołasz.

Nie pozwoli zamknąć się w ramy.

© Copyright by

BPC GROUP POLAND Sp. z o.o.

Katowice 2023

Wolność

Opracowanie graficzne/skład: Aleksandra Staszak Korekta tekstu: Agnieszka Gajda

Redakcja: BPC GROUP POLAND Sp. z o.o.

Iwona Gajda

ISBN: 978-83-968066-1-1

Niniejszy utwór stanowi wytwór wyobraźni autora, a wszelkie podobieństwo do osób żyjących lub zmarłych i wydarzeń jest całkowicie przypadkowe.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających czy innych, bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

www.iwonagajda.com

www.bpc–group.pl

www.bpc–guide.pl

W drodze do siebie

PARYŻ, PIRENEJE

© Copyright by

BPC GROUP POLAND Sp. z o.o.

Katowice 2023

Wolność

Opracowanie graficzne/skład: Aleksandra Staszak Korekta tekstu: Agnieszka Gajda

Redakcja: BPC GROUP POLAND Sp. z o.o.

Iwona Gajda

ISBN: 978-83-968066-1-1

Niniejszy utwór stanowi wytwór wyobraźni autora, a wszelkie podobieństwo do osób żyjących lub zmarłych i wydarzeń jest całkowicie przypadkowe.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być powielana ani rozpowszechniana za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających czy innych, bez uprzedniego wyrażenia zgody przez właściciela praw.

www.iwonagajda.com

www.bpc–group.pl

www.bpc–guide.pl

W drodze do siebie

PARYŻ, PIRENEJE

Paryż

Paryż

Wolność | Paryż

Wolność | Paryż

–Nie dam rady przedostać się na drugą stronę Sekwany – pomyślał, wchodząc na Pont d’Iéna. Most nie był długi, ale zatłoczony. Odwrócił

się i znowu ich zobaczył. Nie miał wyjścia, musiał biec. Gdy dotarł do kolorowej karuzeli na przeciwnym brzegu, wpadł w panikę. Służby porządkowe zagrodziły przejście i kierowały go z powrotem.

–Co robić? Co robić? – myślał gorączkowo.

Wbiegł w sam środek rozemocjonowanego tłumu. Przykucnął, zdjął

kurtkę, a potem powoli zaczął przesuwać się w kierunku samochodu policyjnego.

–Ubierz to - Dziewczyna z długimi kasztanowymi włosami kucnęła obok i podała mu kolorowy kombinezon. –To przebranie ptaka – dodała.

– W tym cię nie rozpoznają.

Wolność

Chwycił kostium i natychmiast zaczął wkładać na siebie. Najpierw wsunął nogawki, później ręce. Zapięła mu suwak i włożyła na głowę duży łeb papugi wypchany gąbką. Wstali. Oboje wyszli z tłumu i podążyli w kierunku najbliższej stacji metra.

–Dzięki za pomoc – powiedział, gdy już znaleźli się na peronie. –

Gorąco w tym jest.

Paryż tętnił życiem i błyszczał kolorowymi ozdobami. Spod wieży

–Nie narzekaj. Bez stroju miałbyś gorzej.

Eiffla wyruszał marsz wolności. Tysiące ludzi przychodziło z różnych

–Fakt – przyznał i podał jej skrzydło. – Mam na imię Pierre.

stron miasta, aby odśpiewać Marsyliankę przy Pomniku Praw Człowieka.

–Nicole – uśmiechnęła się. – Musisz odpiąć guzik przy nadgarstku i Tymczasem Pierre od godziny uciekał przed kibicami Paris Saint–

przecisnąć dłoń przez otwór – podpowiedziała. – W przeciwnym razie Germain, którym sprzedał uszkodzone fajerwerki. W trakcie odpalania nie będziesz mógł nią ruszać.

petardy doszło do eksplozji, zginął ich kolega. Teraz chcą wymierzyć Pierre odpiął guzik i podał jej dłoń. Dopiero teraz zorientował się, że mu sprawiedliwość. Po swojemu.

jego ręce są spocone i drżą. Jeszcze nigdy nie czuł się tak nieswojo przy powitaniu.

8

9

Wolność | Paryż

Wolność | Paryż

–Nie dam rady przedostać się na drugą stronę Sekwany – pomyślał, wchodząc na Pont d’Iéna. Most nie był długi, ale zatłoczony. Odwrócił

się i znowu ich zobaczył. Nie miał wyjścia, musiał biec. Gdy dotarł do kolorowej karuzeli na przeciwnym brzegu, wpadł w panikę. Służby porządkowe zagrodziły przejście i kierowały go z powrotem.

–Co robić? Co robić? – myślał gorączkowo.

Wbiegł w sam środek rozemocjonowanego tłumu. Przykucnął, zdjął

kurtkę, a potem powoli zaczął przesuwać się w kierunku samochodu policyjnego.

–Ubierz to - Dziewczyna z długimi kasztanowymi włosami kucnęła obok i podała mu kolorowy kombinezon. –To przebranie ptaka – dodała.

– W tym cię nie rozpoznają.

Wolność

Chwycił kostium i natychmiast zaczął wkładać na siebie. Najpierw wsunął nogawki, później ręce. Zapięła mu suwak i włożyła na głowę duży łeb papugi wypchany gąbką. Wstali. Oboje wyszli z tłumu i podążyli w kierunku najbliższej stacji metra.

–Dzięki za pomoc – powiedział, gdy już znaleźli się na peronie. –

Gorąco w tym jest.

Paryż tętnił życiem i błyszczał kolorowymi ozdobami. Spod wieży

–Nie narzekaj. Bez stroju miałbyś gorzej.

Eiffla wyruszał marsz wolności. Tysiące ludzi przychodziło z różnych

–Fakt – przyznał i podał jej skrzydło. – Mam na imię Pierre.

stron miasta, aby odśpiewać Marsyliankę przy Pomniku Praw Człowieka.

–Nicole – uśmiechnęła się. – Musisz odpiąć guzik przy nadgarstku i Tymczasem Pierre od godziny uciekał przed kibicami Paris Saint–

przecisnąć dłoń przez otwór – podpowiedziała. – W przeciwnym razie Germain, którym sprzedał uszkodzone fajerwerki. W trakcie odpalania nie będziesz mógł nią ruszać.

petardy doszło do eksplozji, zginął ich kolega. Teraz chcą wymierzyć Pierre odpiął guzik i podał jej dłoń. Dopiero teraz zorientował się, że mu sprawiedliwość. Po swojemu.

jego ręce są spocone i drżą. Jeszcze nigdy nie czuł się tak nieswojo przy powitaniu.

8

9

Wolność | Paryż

Wolność | Paryż

–Przed kim uciekasz? Kim byli ci mężczyźni w czerwonych koszulach?

–Tak. Hasłem przewodnim wystawy będzie słynna maksyma

– wbiła wzrok w jego małe oczy. Zanurzone w kolorowej głowie papugi, surrealistów: „Wolność, z której rodzi się cudowność” - tłumaczyła.

wyglądały jak ruchome guziczki

–Dla mnie Dali to przede wszystkim ekscentryk i paranoik, który

–Kibice Paris Saint–Germain. Twierdzą, że fajerwerki, które im robił wszystko, aby szokować – odbił przekornie, by zobaczyć iskry w jej sprzedałem były trefne.

oczach. – Z tego, co wiem, surrealiści wydalili go ze swoich szeregów za

–A były?

celebrowanie faszyzmu. - ciągnął.

–Nie wiem. Kupiliśmy od Chińczyków. Ale ja tak mam, że wciąż Podziałało. Nicole zaprotestowała natychmiast.

ładuję się w kłopoty, a potem uciekam.

–To nie miało żadnego wpływu na jego dzieła – mówiła, żywo

–Mistrz prędkości? – roześmiała się.

poruszając rękami – Cały czas tworzył duchu surrealizmu. Przecież to

–Na to wygląda.

właśnie on uznawany jest za ikonę kierunku!

–Co robimy? – zapytała. Tak swobodnie, jakby znali się od dawien

–Widzę, że jest ci bardzo bliski. Ale nie zamierzacie podpalić dawna. I tak kokieteryjnie, jakby byli na randce.

studentów? – prowokował dalej.

–Najchętniej poleciałbym w tym stroju do nieba – zażartował. Już

–Dlaczego mielibyśmy to zrobić?

wiedział, że spięły się ich losy.

–Ponieważ Dali podpalił swoją żyrafę, którą nazwał „męskim,

–Chodźmy na Montmartre – podchwyciła. – To najwyższe kosmicznym potworem apokalipsy”.

wzniesienie w mieście. Zlecisz, a ja zrobię ci zdjęcie.

–Interesujesz się nim? - osiadła wzrokiem na jego twarzy.

W pociągu zdjął kombinezon.

–Trochę. Byłem w jego muzeum i domu w Katalonii.

–Udajesz papugę? – zapytał, układając strój w kostkę,

–Zazdroszczę ci.

–Nie. Pracuję w muzeum Salvadora Dali i wypożyczyłam przebranie

–Widoku jajek na dachu?

na promocję dla studentów.

–Przestań! – oburzyła się znowu.

–A jaki związek ma Dali z papugami?

Skręcili w Rue Poulbot. Tam stanęli przed ogromnym wizerunkiem

–Raczej z wolnością. Surrealizm uwalnia wyobraźnię człowieka.

twarzy artysty. Nicole otworzyła drzwi muzeum.

Wymyka się ograniczeniom.

–Poczekaj – rzuciła. – zaniosę strój i zaraz wrócę.

–Aaa, czyli stąd ptaki? Nieokiełznane pragnienie latania i wolności?

Na ulicy było cicho. Żadnego przechodnia. Jedynie słońce tańczyło

- czuł, że ma z tą dziewczyną wiele wspólnego.

z wiatrem pomiędzy drzewami rozgrywając niemy spektakl. Pomiędzy 10

11

Wolność | Paryż

Wolność | Paryż

–Przed kim uciekasz? Kim byli ci mężczyźni w czerwonych koszulach?

–Tak. Hasłem przewodnim wystawy będzie słynna maksyma

– wbiła wzrok w jego małe oczy. Zanurzone w kolorowej głowie papugi, surrealistów: „Wolność, z której rodzi się cudowność” - tłumaczyła.

wyglądały jak ruchome guziczki

–Dla mnie Dali to przede wszystkim ekscentryk i paranoik, który

–Kibice Paris Saint–Germain. Twierdzą, że fajerwerki, które im robił wszystko, aby szokować – odbił przekornie, by zobaczyć iskry w jej sprzedałem były trefne.

oczach. – Z tego, co wiem, surrealiści wydalili go ze swoich szeregów za

–A były?

celebrowanie faszyzmu. - ciągnął.

–Nie wiem. Kupiliśmy od Chińczyków. Ale ja tak mam, że wciąż Podziałało. Nicole zaprotestowała natychmiast.

ładuję się w kłopoty, a potem uciekam.

–To nie miało żadnego wpływu na jego dzieła – mówiła, żywo

–Mistrz prędkości? – roześmiała się.

poruszając rękami – Cały czas tworzył duchu surrealizmu. Przecież to

–Na to wygląda.

właśnie on uznawany jest za ikonę kierunku!

–Co robimy? – zapytała. Tak swobodnie, jakby znali się od dawien

–Widzę, że jest ci bardzo bliski. Ale nie zamierzacie podpalić dawna. I tak kokieteryjnie, jakby byli na randce.

studentów? – prowokował dalej.

–Najchętniej poleciałbym w tym stroju do nieba – zażartował. Już

–Dlaczego mielibyśmy to zrobić?

wiedział, że spięły się ich losy.

–Ponieważ Dali podpalił swoją żyrafę, którą nazwał „męskim,

–Chodźmy na Montmartre – podchwyciła. – To najwyższe kosmicznym potworem apokalipsy”.

wzniesienie w mieście. Zlecisz, a ja zrobię ci zdjęcie.

–Interesujesz się nim? - osiadła wzrokiem na jego twarzy.

W pociągu zdjął kombinezon.

–Trochę. Byłem w jego muzeum i domu w Katalonii.

–Udajesz papugę? – zapytał, układając strój w kostkę,

–Zazdroszczę ci.

–Nie. Pracuję w muzeum Salvadora Dali i wypożyczyłam przebranie

–Widoku jajek na dachu?

na promocję dla studentów.

–Przestań! – oburzyła się znowu.

–A jaki związek ma Dali z papugami?

Skręcili w Rue Poulbot. Tam stanęli przed ogromnym wizerunkiem

–Raczej z wolnością. Surrealizm uwalnia wyobraźnię człowieka.

twarzy artysty. Nicole otworzyła drzwi muzeum.

Wymyka się ograniczeniom.

–Poczekaj – rzuciła. – zaniosę strój i zaraz wrócę.

–Aaa, czyli stąd ptaki? Nieokiełznane pragnienie latania i wolności?

Na ulicy było cicho. Żadnego przechodnia. Jedynie słońce tańczyło

- czuł, że ma z tą dziewczyną wiele wspólnego.

z wiatrem pomiędzy drzewami rozgrywając niemy spektakl. Pomiędzy 10

11

Wolność | Paryż

Wolność | Paryż

liśćmi usłyszał śpiew ptaków, który wprowadził go w dziwną melancholię.

I pewnie zanurzyłby się w niej po brzegi, gdyby nie stukanie obcasów.

Jakaś kobieta w czerwonej sukience wybiegła z bramy naprzeciwko i niczym strzała pomknęła w kierunku Sacre–Coeur.

Życie jest przewrotne – pomyślał. Gdyby nie spotkał Nicole, zapewne uciekałby dalej przed rozsierdzonymi kibicami Paris Saint–Germain.

Nie wiadomo, jak skończyłaby się ta gonitwa. Może pobity leżałby gdzieś na chodniku…Analizował w myślach.

Przeszedł kilka kroków, po czym zaczął zastanawiać się dlaczego Marek nie przyjechał w umówione miejsce. Mieli razem dostarczyć towar kibicom. Telefonu nie odebrał. Może złapali go i pobili? Rozważał.

Poczuł, jak zimny pot spływa mu po plecach. Nie chciał tych myśli, więc odwrócił głowę i zatopił wzrok w twarzy Dalego. Niemal natychmiast przeskoczył wyobraźnią do 1929 roku. Właśnie wtedy 25–letni malarz Muzeum Salvadora Dali

poznał Helenę Diakonową, rosyjską imigrantkę, która odmieniła jego życie. Swoje również, gdyż dla Dalego rozwiodła się z francuskim poetą Paulem Eluard’em.

Nazywano ją Gala. Kilka razy powtórzył w myślach jej imię. Co on w niej widział? Czym zafascynowała o 10 lat młodszego malarza, który u boku Picassa rozwijał skrzydła? Nie rozumiał. Dla niego Gala nie była ani mądra, ani ładna. Mężatka, bez żadnych zasad moralnych, żyjąca w trójkącie z dwoma mężczyznami…

–Jestem już – Nicole niczym zjawa, pojawiła się obok.

–Powiedz – zapytał, nie spuszczając wzroku z plakatu.– Co on w niej widział?

–W Gali? - Nicole poprawiła torebkę. - Myślę, że omotała go 12

13

Wolność | Paryż

Wolność | Paryż

liśćmi usłyszał śpiew ptaków, który wprowadził go w dziwną melancholię.

I pewnie zanurzyłby się w niej po brzegi, gdyby nie stukanie obcasów.

Jakaś kobieta w czerwonej sukience wybiegła z bramy naprzeciwko i niczym strzała pomknęła w kierunku Sacre–Coeur.

Życie jest przewrotne – pomyślał. Gdyby nie spotkał Nicole, zapewne uciekałby dalej przed rozsierdzonymi kibicami Paris Saint–Germain.

Nie wiadomo, jak skończyłaby się ta gonitwa. Może pobity leżałby gdzieś na chodniku…Analizował w myślach.

Przeszedł kilka kroków, po czym zaczął zastanawiać się dlaczego Marek nie przyjechał w umówione miejsce. Mieli razem dostarczyć towar kibicom. Telefonu nie odebrał. Może złapali go i pobili? Rozważał.

Poczuł, jak zimny pot spływa mu po plecach. Nie chciał tych myśli, więc odwrócił głowę i zatopił wzrok w twarzy Dalego. Niemal natychmiast przeskoczył wyobraźnią do 1929 roku. Właśnie wtedy 25–letni malarz Muzeum Salvadora Dali

poznał Helenę Diakonową, rosyjską imigrantkę, która odmieniła jego życie. Swoje również, gdyż dla Dalego rozwiodła się z francuskim poetą Paulem Eluard’em.

Nazywano ją Gala. Kilka razy powtórzył w myślach jej imię. Co on w niej widział? Czym zafascynowała o 10 lat młodszego malarza, który u boku Picassa rozwijał skrzydła? Nie rozumiał. Dla niego Gala nie była ani mądra, ani ładna. Mężatka, bez żadnych zasad moralnych, żyjąca w trójkącie z dwoma mężczyznami…

–Jestem już – Nicole niczym zjawa, pojawiła się obok.

–Powiedz – zapytał, nie spuszczając wzroku z plakatu.– Co on w niej widział?

–W Gali? - Nicole poprawiła torebkę. - Myślę, że omotała go 12

13

Wolność | Paryż

Wolność | Paryż

seksualnie, był wtedy prawiczkiem – odparła w taki sposób, jakby było to oczywiste. – Potem stworzyli już własny, surrealistyczny świat, w którym fantazja mieszała się z realnością. Była w tym pewna tajemnica.

Przeszli w stronę Sacre–Coeur i zatrzymali się przy kamiennych barierkach, skąd rozpościerał się widok na panoramę miasta.

–Co robisz w Paryżu? – zagadnęła.

–Szukam pomysłu na życie.

–A coś więcej w temacie?

–Skończyłem zarządzanie na Cambridge. Kilka lat pracowałem w Londynie, w korporacjach. Potem wróciłem do Francji i żyję z dorywczych prac. Nie widzę się biznesie, pieniędzy zaczyna brakować.

Długo tak nie pociągnę, złożyłem więc papiery do kilku firm.

–To chyba dobrze, że masz takie kompetencje…

–Praca w korporacji jest jak więzienie. Wyniszcza wszystko, co dobre i wrażliwe w człowieku.

Oparli się o barierkę i spojrzeli na miasto. Widok był przepiękny.

Słońce oświetlało wielką aglomerację. Dziesięć milionów ludzi oraz wieki historii zdawały się leżeć u ich stóp. Poczuł, jak jego myśli wznoszą się ponad wszystkie przyziemne problemy. Lecz znów go dopadła ta dziwna melancholia i poczucie przemijania.

–Kocham ptaki – zamyślony wodził wzrokiem po niebie. – Chciałbym poczuć tę wolność, kiedy szybują w przestworzach i ślizgają się pomiędzy chmurami.

–Więc? – zażartowała Nicole. – Mam wrócić po strój papugi?

–Nie trzeba – uśmiechnął się. Jeśli miałbym skoczyć w przebraniu, 14

15

Bazylika Sacré-Cœur

Wolność | Paryż

Wolność | Paryż

seksualnie, był wtedy prawiczkiem – odparła w taki sposób, jakby było to oczywiste. – Potem stworzyli już własny, surrealistyczny świat, w którym fantazja mieszała się z realnością. Była w tym pewna tajemnica.

Przeszli w stronę Sacre–Coeur i zatrzymali się przy kamiennych barierkach, skąd rozpościerał się widok na panoramę miasta.

–Co robisz w Paryżu? – zagadnęła.

–Szukam pomysłu na życie.

–A coś więcej w temacie?

–Skończyłem zarządzanie na Cambridge. Kilka lat pracowałem w Londynie, w korporacjach. Potem wróciłem do Francji i żyję z dorywczych prac. Nie widzę się biznesie, pieniędzy zaczyna brakować.

Długo tak nie pociągnę, złożyłem więc papiery do kilku firm.

–To chyba dobrze, że masz takie kompetencje…

–Praca w korporacji jest jak więzienie. Wyniszcza wszystko, co dobre i wrażliwe w człowieku.

Oparli się o barierkę i spojrzeli na miasto. Widok był przepiękny.

Słońce oświetlało wielką aglomerację. Dziesięć milionów ludzi oraz wieki historii zdawały się leżeć u ich stóp. Poczuł, jak jego myśli wznoszą się ponad wszystkie przyziemne problemy. Lecz znów go dopadła ta dziwna melancholia i poczucie przemijania.

–Kocham ptaki – zamyślony wodził wzrokiem po niebie. – Chciałbym poczuć tę wolność, kiedy szybują w przestworzach i ślizgają się pomiędzy chmurami.

–Więc? – zażartowała Nicole. – Mam wrócić po strój papugi?

–Nie trzeba – uśmiechnął się. Jeśli miałbym skoczyć w przebraniu, 14

15

Bazylika Sacré-Cœur

Wolność | Paryż

Wolność | Paryż

wybrałbym strój orła.

–Wiesz – podchwyciła – w Paryżu jest balon, którym można wznieść się bardzo wysoko.

–Pewnie widać cały Paryż…– ożywił się.

–Pewnie tak. Może polecimy jutro? - zapytała, zatrzymując spojrzenie na jego oczach. Niewidoczna iskra przeskoczyła pomiędzy nimi. Zaskoczony nie wypowiedział słowa. Jedynie potwierdził ruchem głowy.

W nocy nie mógł zasnąć. Ponownie zadzwonił do Marka, lecz znowu przywitała go automatyczna sekretarka. Ten brak informacji napędzał

w nim spiralę strachu. Wciąż wodził wzrokiem po ulicy wypatrując dryblasów w czerwonych koszulach. W każdym przechodniu widział

już napastnika. Coraz częściej obracał się za siebie.

–Nie mogę tak żyć – stwierdził w końcu. – Jak wyglądam? Bez pieniędzy, porządnego mieszkania, celu. Włączę się po ulicach jak bezdomny pies. Uciekam przed bandziorami, którzy grożą mi śmiercią, szantażują. Czy może być gorzej?. I nagle coś w nim pękło. Jakaś cienka nić, która trzymała go blisko dna. Spojrzał na światła latarni i poczuł, że musi coś zmienić. -Skoro skończyłem studia, pójdę za ciosem. - szepnął

-Udowodnię ojcu, że dam radę i nie potrzebuję jego nazwiska.

Ubrał kurtkę i wyszedł na ulicę. W pobliskich pubach roiło się od ludzi: pili wino, śpiewali i tańczyli. Usiadł przy restauracyjnym stoliku i zamówił piwo.

–Pierre? – niski, donośny głos mężczyzny dopadł go zza pleców.

Odwrócił się.

16

17

Pub na ulicach Paryża

Wolność | Paryż

Wolność | Paryż

wybrałbym strój orła.

–Wiesz – podchwyciła – w Paryżu jest balon, którym można wznieść się bardzo wysoko.

–Pewnie widać cały Paryż…– ożywił się.

–Pewnie tak. Może polecimy jutro? - zapytała, zatrzymując spojrzenie na jego oczach. Niewidoczna iskra przeskoczyła pomiędzy nimi. Zaskoczony nie wypowiedział słowa. Jedynie potwierdził ruchem głowy.

W nocy nie mógł zasnąć. Ponownie zadzwonił do Marka, lecz znowu przywitała go automatyczna sekretarka. Ten brak informacji napędzał

w nim spiralę strachu. Wciąż wodził wzrokiem po ulicy wypatrując dryblasów w czerwonych koszulach. W każdym przechodniu widział

już napastnika. Coraz częściej obracał się za siebie.

–Nie mogę tak żyć – stwierdził w końcu. – Jak wyglądam? Bez pieniędzy, porządnego mieszkania, celu. Włączę się po ulicach jak bezdomny pies. Uciekam przed bandziorami, którzy grożą mi śmiercią, szantażują. Czy może być gorzej?. I nagle coś w nim pękło. Jakaś cienka nić, która trzymała go blisko dna. Spojrzał na światła latarni i poczuł, że musi coś zmienić. -Skoro skończyłem studia, pójdę za ciosem. - szepnął

-Udowodnię ojcu, że dam radę i nie potrzebuję jego nazwiska.

Ubrał kurtkę i wyszedł na ulicę. W pobliskich pubach roiło się od ludzi: pili wino, śpiewali i tańczyli. Usiadł przy restauracyjnym stoliku i zamówił piwo.

–Pierre? – niski, donośny głos mężczyzny dopadł go zza pleców.

Odwrócił się.

16

17

Pub na ulicach Paryża

Wolność | Paryż

Wolność | Paryż

–Mecenas Daquin? Witam pana. - Podniósł się natychmiast.

–Ale przecież to był twój scenariusz! – mężczyzna obruszył się i

–Zamienimy słówko?

przesuwając plecy do tyłu.

–Oczywiście.

–Panie mecenasie. W tej branży nigdy nie będę dobry, gdyż nazwisko Usiedli. Przez chwilę patrzyli na siebie w milczeniu. Wyglądali, ojca niczym fatum pojawiać się będzie przy każdej okazji, wołając: „to jakby pochodzili z innych światów. Sędziwy mężczyzna przypominał

moja zasługa, moja!”.

arystokratę żywcem wyjętego z bogato zdobionych wnętrz Paryskiej Pierre wyjął z kieszeni wizytówkę.

Opery Garnier. Smoking, biała koszula, nieskazitelna fryzura. Pierre

-Proszę spojrzeć - położył na stoliku. -Nawet nazwisko zmieniłem, miał na sobie zmięty i dziurawe dżinsy.

aby nie mieć z nim nic współnego.

Mecenas kiwnął na kelnera i zamówił piwo

–Nie marnuj sobie życia, Pierre – mecenas wstał i ręką poprawił

–Ale miałem szczęście -zaczął z namysłem - Właśnie wracałem z jedwabny szalik – Jesteś dobry. Może to geny, lecz z pewnością nie teatru, chciałem zaczerpnąć świeżego powietrza i nagle zauważyłem te koneksje czy nazwisko ojca. Weź moją wizytówkę – dodał, kładąc mały czarne lokate włosy… Po tych słowach przerwał i zawiesił spojrzenie na kartonik na obrusie. – Gdy będziesz chciał wrócić, zadzwoń.

twarzy Pierra. Dokładnie tak, jakby szukał w niej odpowiedzi na sobie Podał mu rękę i nie czekając, aż przyniosą zamówione piwo wyszedł.

znane pytanie i właśnie zauważył jej początek. - Dawno nie widziałem Pierre jeszcze chwilę siedział przy stoliku obserwując gwiazdy.

cię chłopcze - stwierdził. - Gratuluję najlepszego scenariusza filmowego.

Próbował wymyślić, jak poskładać swoje życie w całość, lecz nie potrafił.

Dużo dobrego słyszałem o tobie od Jury Międzynarodowego Festiwalu Problemy rodziły następne problemy. Aż w końcu miał wrażenie, Kina Niezależnego. Rzadki talent.

że toczy przed sobą śniegową kulę traum i nierozwiązanych spraw. Z

–Dziękuję.

każdym dniem bardziej ugina się pod jej ciężarem. I jeśli nie stanie

–Kiedy można spodziewać się filmu? – oczy mecenasa wyczekiwały twarzą w twarz ze sobą, to przygniecie go ta wielka, zimna machina.

odpowiedzi.

Następnego dnia spotkał się z Nicole w parku Andre–Citroen. Miała

–Zrezygnowałem.

na sobie żółtą sukienkę i wyglądała zjawiskowo. Jak gwiazda pośród

–Co zrobiłeś? - mecenas poprawił okulary.

szarych i bezbarwnych ludzi. Nie mógł od niej oderwać od niej oczu.

–Zrezygnowałem.

Gdy mieli za sobą kilkaset metrów rozejrzał się wokół.

–Dlaczego?

–Co za dziwne miejsce – stwierdził zaskoczony– Mnóstwo małych

–Nie chcę, aby kojarzono tę nagrodę z nazwiskiem ojca.

ogrodów, każdy jest w innym kolorze: zielony, czerwony, pomarańczowy, 18

19

Wolność | Paryż

Wolność | Paryż

–Mecenas Daquin? Witam pana. - Podniósł się natychmiast.

–Ale przecież to był twój scenariusz! – mężczyzna obruszył się i

–Zamienimy słówko?

przesuwając plecy do tyłu.

–Oczywiście.

–Panie mecenasie. W tej branży nigdy nie będę dobry, gdyż nazwisko Usiedli. Przez chwilę patrzyli na siebie w milczeniu. Wyglądali, ojca niczym fatum pojawiać się będzie przy każdej okazji, wołając: „to jakby pochodzili z innych światów. Sędziwy mężczyzna przypominał

moja zasługa, moja!”.

arystokratę żywcem wyjętego z bogato zdobionych wnętrz Paryskiej Pierre wyjął z kieszeni wizytówkę.

Opery Garnier. Smoking, biała koszula, nieskazitelna fryzura. Pierre

-Proszę spojrzeć - położył na stoliku. -Nawet nazwisko zmieniłem, miał na sobie zmięty i dziurawe dżinsy.

aby nie mieć z nim nic współnego.

Mecenas kiwnął na kelnera i zamówił piwo

–Nie marnuj sobie życia, Pierre – mecenas wstał i ręką poprawił

–Ale miałem szczęście -zaczął z namysłem - Właśnie wracałem z jedwabny szalik – Jesteś dobry. Może to geny, lecz z pewnością nie teatru, chciałem zaczerpnąć świeżego powietrza i nagle zauważyłem te koneksje czy nazwisko ojca. Weź moją wizytówkę – dodał, kładąc mały czarne lokate włosy… Po tych słowach przerwał i zawiesił spojrzenie na kartonik na obrusie. – Gdy będziesz chciał wrócić, zadzwoń.

twarzy Pierra. Dokładnie tak, jakby szukał w niej odpowiedzi na sobie Podał mu rękę i nie czekając, aż przyniosą zamówione piwo wyszedł.

znane pytanie i właśnie zauważył jej początek. - Dawno nie widziałem Pierre jeszcze chwilę siedział przy stoliku obserwując gwiazdy.

cię chłopcze - stwierdził. - Gratuluję najlepszego scenariusza filmowego.

Próbował wymyślić, jak poskładać swoje życie w całość, lecz nie potrafił.

Dużo dobrego słyszałem o tobie od Jury Międzynarodowego Festiwalu Problemy rodziły następne problemy. Aż w końcu miał wrażenie, Kina Niezależnego. Rzadki talent.

że toczy przed sobą śniegową kulę traum i nierozwiązanych spraw. Z

–Dziękuję.

każdym dniem bardziej ugina się pod jej ciężarem. I jeśli nie stanie

–Kiedy można spodziewać się filmu? – oczy mecenasa wyczekiwały twarzą w twarz ze sobą, to przygniecie go ta wielka, zimna machina.

odpowiedzi.

Następnego dnia spotkał się z Nicole w parku Andre–Citroen. Miała

–Zrezygnowałem.

na sobie żółtą sukienkę i wyglądała zjawiskowo. Jak gwiazda pośród

–Co zrobiłeś? - mecenas poprawił okulary.

szarych i bezbarwnych ludzi. Nie mógł od niej oderwać od niej oczu.

–Zrezygnowałem.

Gdy mieli za sobą kilkaset metrów rozejrzał się wokół.

–Dlaczego?

–Co za dziwne miejsce – stwierdził zaskoczony– Mnóstwo małych

–Nie chcę, aby kojarzono tę nagrodę z nazwiskiem ojca.

ogrodów, każdy jest w innym kolorze: zielony, czerwony, pomarańczowy, 18

19

Wolność | Paryż

Wolność | Paryż

srebrny, złoty – wymieniał. – Do każdego przypisano planetę, wodę, dzień tygodnia oraz zmysł. Czyżbym wędrował pomiędzy różnymi światami?

–To wzorcowy projekt ogrodu postmodernistycznego – Nicole przeskoczyła wskoczyła na duży kamień. – Przyjeżdżają tutaj studenci z całego świata, aby go zobaczyć. Projektanci bawili się różnymi stylami historycznymi i przekształcali je zgodnie z własną wyobraźnią.

- Kiedy to było?

–Dokładnej daty nie pamiętam. Ale wiem, że była tu kiedyś fabryka.

Miasto rozrastało się, dlatego przenieśli ją dalej. Została jedynie dziura na kilkadziesiąt hektarów. Francois Mitterrand ogłosił konkurs na propozycję zagospodarowania tego terenu.

Podeszli do balonu. Wielki, helowy – z logiem „Generali” – zawieszony Park Andre–Citroen

był w powietrzu na grubej linie.

–Ma długość 150 metrów – poinformował mężczyzna stojący obok.

– to wysokość 12–piętrowego budynku - dodał - Warto.

Po kilkunastu minutach siedzieli już wewnątrz. Pierre objął Nicole

–Widzisz Łuk Triumfalny? – zapytał.

–Tak.

–A kondukt żałobny Napoleona, który pod nim jedzie?

–Też.

–A paradę wojsk nazistowskich w czasie II wojny światowej?

–Widzę.

–Teraz popatrz na przedłużenie Pól Elizejskich, po drugiej stronie Avenue Charles de Gaulle znajduje się drugi Łuk Triumfalny. Tuż obok 20

21

Wolność | Paryż

Wolność | Paryż

srebrny, złoty – wymieniał. – Do każdego przypisano planetę, wodę, dzień tygodnia oraz zmysł. Czyżbym wędrował pomiędzy różnymi światami?

–To wzorcowy projekt ogrodu postmodernistycznego – Nicole przeskoczyła wskoczyła na duży kamień. – Przyjeżdżają tutaj studenci z całego świata, aby go zobaczyć. Projektanci bawili się różnymi stylami historycznymi i przekształcali je zgodnie z własną wyobraźnią.

- Kiedy to było?

–Dokładnej daty nie pamiętam. Ale wiem, że była tu kiedyś fabryka.

Miasto rozrastało się, dlatego przenieśli ją dalej. Została jedynie dziura na kilkadziesiąt hektarów. Francois Mitterrand ogłosił konkurs na propozycję zagospodarowania tego terenu.

Podeszli do balonu. Wielki, helowy – z logiem „Generali” – zawieszony Park Andre–Citroen

był w powietrzu na grubej linie.

–Ma długość 150 metrów – poinformował mężczyzna stojący obok.

– to wysokość 12–piętrowego budynku - dodał - Warto.

Po kilkunastu minutach siedzieli już wewnątrz. Pierre objął Nicole

–Widzisz Łuk Triumfalny? – zapytał.

–Tak.

–A kondukt żałobny Napoleona, który pod nim jedzie?

–Też.

–A paradę wojsk nazistowskich w czasie II wojny światowej?

–Widzę.

–Teraz popatrz na przedłużenie Pól Elizejskich, po drugiej stronie Avenue Charles de Gaulle znajduje się drugi Łuk Triumfalny. Tuż obok 20

21

Wolność | Paryż

Wolność | Paryż

centrum biznesowe, restauracja oraz muzeum, a na samym szczycie –

Przywitały ich uchylone drzwi. Wewnątrz porozrzucane ubrania, taras widokowy. Kiedyś tam stałem i pisałem wiersz o wolności.

książki i jakieś papiery. Pod oknem ceramiczny wazon i kwiaty na A tuż nad łukiem – Pierre wskazał ręką na niebo.

podłodze. Obok nich fotel, na którym siedział gruby mężczyzna w

–Dwa ptaki, które beztrosko fruwają tańcząc w przestrzeni -

czerwonej koszuli. Z nogą założoną na kolanie wpatrywał się w sufit dokończyła. - To chyba ta wolność, o której pisałeś?

obracając w dłoniach puszkę z piwem. W kuchni dwóch dryblasów

–Tak, to ona.

przeszukiwało szafki.

Po południu poszli do Nicole. Wynajmowała dwupokojowe

–Ale spotkanie! – krzyknął gruby na jego widok. – Okazuje się, że mieszkanie z kuchnią i łazienką w starej kamiennicy na Montmartre.

Paryż jest małym miastem - dodał.

–Właścicielka jest bogata - mówiła - Mieszka teraz w Stanach.

–Czego chcecie? – Pierre ledwie wycedził przez gardło.

Podobno przypominam jej zmarłą córkę. Polubiłam ją.

–Tego, co do nas należy. - odparł szorstko, po czym wyprostował

Ledwie Nicole zamknęła drzwi, przycisnął ją do ściany przedpokoju.

plecy i wstał. Zamachnął nogą i z całą siłą kopnął traperem w wazon.

Całował i rozbierał tak szybko, jakby chciał ją posiąść już i natychmiast.

Naczynie uderzyło w ścianę i rozpadło się na kilka części. Woda wartkim

–Czekałem na ciebie – wyszeptał.

strumieniem wpłynęła na dywan. Pierre przykleił wzrok do czarnych

–Skąd wiesz, że na mnie?

butów mężczyzny i poczuł jak tętnią mu skronie. Zrobiło mu się słabo

–Wiem.

i pewnie upadłby na podłogę, gdyby nie Nicole. Podeszła i złapała go Kiedy leżeli potem obok siebie, rozmawiali o życiu. O tym, że za rękę.

wolność jest trudna, ponieważ wymaga odwagi. Lecz jeśli spotkają się

–Nie patrz tam – szepnęła.

dwie podobne istoty, wtedy nikt ich nie powstrzyma.

–Mówiłem, że nie mam z tym nic wspólnego – podniósł wzrok.

–Dobrze mi – westchnęła Nicole kładąc głowę na jego ramieniu.

–To twój problem - gruby spojrzał przez okno. - Dostaliśmy od

– Może zamieszkamy razem? –Świetny pomysł – rozmarzył się. – A ciebie towar, a ten był trefny.

kiedyś kupmy sobie dom nad morzem. Będziemy latać na lotniach, a

–Taki sprzedał mi chińczyk. Zapłaciłem mu i nie mam pieniędzy -

wieczorami wracać i kochać się, kochać. To będzie nasz azyl – dodał.

bronił się Pierre - ska∂ miałem wiedzieć, że jest uszkodzony.

Dwie godziny później byli już w drodze do jego mieszkania.

–Masz miesiąc - Gruby zgiął puszkę i rzucił nią o ziemię - Dobry Zamierzali przenieść rzeczy.

towar albo trzydzieści tysięcy euro – spojrzał na Nicole. – W przeciwnym

–To mały pokój z kuchnią – rzucił na ulicy. – Spakuję się w pięć razie zamienimy twoje życie w koszmar. Fajną masz kobietę – dodał w minut.

22

23

Wolność | Paryż

Wolność | Paryż

centrum biznesowe, restauracja oraz muzeum, a na samym szczycie –

Przywitały ich uchylone drzwi. Wewnątrz porozrzucane ubrania, taras widokowy. Kiedyś tam stałem i pisałem wiersz o wolności.

książki i jakieś papiery. Pod oknem ceramiczny wazon i kwiaty na A tuż nad łukiem – Pierre wskazał ręką na niebo.

podłodze. Obok nich fotel, na którym siedział gruby mężczyzna w

–Dwa ptaki, które beztrosko fruwają tańcząc w przestrzeni -

czerwonej koszuli. Z nogą założoną na kolanie wpatrywał się w sufit dokończyła. - To chyba ta wolność, o której pisałeś?

obracając w dłoniach puszkę z piwem. W kuchni dwóch dryblasów

–Tak, to ona.

przeszukiwało szafki.

Po południu poszli do Nicole. Wynajmowała dwupokojowe

–Ale spotkanie! – krzyknął gruby na jego widok. – Okazuje się, że mieszkanie z kuchnią i łazienką w starej kamiennicy na Montmartre.

Paryż jest małym miastem - dodał.

–Właścicielka jest bogata - mówiła - Mieszka teraz w Stanach.

–Czego chcecie? – Pierre ledwie wycedził przez gardło.

Podobno przypominam jej zmarłą córkę. Polubiłam ją.

–Tego, co do nas należy. - odparł szorstko, po czym wyprostował

Ledwie Nicole zamknęła drzwi, przycisnął ją do ściany przedpokoju.

plecy i wstał. Zamachnął nogą i z całą siłą kopnął traperem w wazon.

Całował i rozbierał tak szybko, jakby chciał ją posiąść już i natychmiast.

Naczynie uderzyło w ścianę i rozpadło się na kilka części. Woda wartkim

–Czekałem na ciebie – wyszeptał.

strumieniem wpłynęła na dywan. Pierre przykleił wzrok do czarnych

–Skąd wiesz, że na mnie?

butów mężczyzny i poczuł jak tętnią mu skronie. Zrobiło mu się słabo

–Wiem.

i pewnie upadłby na podłogę, gdyby nie Nicole. Podeszła i złapała go Kiedy leżeli potem obok siebie, rozmawiali o życiu. O tym, że za rękę.

wolność jest trudna, ponieważ wymaga odwagi. Lecz jeśli spotkają się

–Nie patrz tam – szepnęła.

dwie podobne istoty, wtedy nikt ich nie powstrzyma.

–Mówiłem, że nie mam z tym nic wspólnego – podniósł wzrok.

–Dobrze mi – westchnęła Nicole kładąc głowę na jego ramieniu.

–To twój problem - gruby spojrzał przez okno. - Dostaliśmy od

– Może zamieszkamy razem? –Świetny pomysł – rozmarzył się. – A ciebie towar, a ten był trefny.

kiedyś kupmy sobie dom nad morzem. Będziemy latać na lotniach, a

–Taki sprzedał mi chińczyk. Zapłaciłem mu i nie mam pieniędzy -

wieczorami wracać i kochać się, kochać. To będzie nasz azyl – dodał.

bronił się Pierre - ska∂ miałem wiedzieć, że jest uszkodzony.

Dwie godziny później byli już w drodze do jego mieszkania.

–Masz miesiąc - Gruby zgiął puszkę i rzucił nią o ziemię - Dobry Zamierzali przenieść rzeczy.

towar albo trzydzieści tysięcy euro – spojrzał na Nicole. – W przeciwnym

–To mały pokój z kuchnią – rzucił na ulicy. – Spakuję się w pięć razie zamienimy twoje życie w koszmar. Fajną masz kobietę – dodał w minut.

22

23

Wolność | Paryż

Wolność | Paryż

drzwiach. Dwóch dryblasów wyszło z kuchni. Jeden wyjął z kieszeni nóż sprężynowy i wychodząc przesunął nim przez oczami Nicole. Nawet nie drgnęła.

Milczała, analizując coś w myślach. Pierre był pewien, że zostawi go teraz i ucieknie. Lecz ona stała, jak głaz.

–Co się dzieje? – zapytała wreszcie. – Dlaczego tak żyjesz?

–Szukałem siebie, wolności. - Bełkotał niewyraźnie niczym nastolatek, przyłapany na paleniu trawki.

–Więc? Znalazłeś ją na ulicy? Wśród nich?

–Nie chciałem się wiązać z żadną firmą.

–Boisz się zobowiązań? Tego, że nie dasz rady?

–Nie wiem, Nicole. Nie opuszczaj mnie, proszę.

–Ja nie chcę tak żyć.

–Pójdę do pracy. Zobacz – wyciągnął z kieszeni białą kopertę i podał

jej.

Test

Wyjęła kartkę i przeczytała:

„Informujemy, że zaliczył Pan trzeci etap rekrutacji na stanowisko Dyrektora Oddziału w Paryżu. Zapraszamy do siedziby naszego biura na omówienie warunków kontraktu. Biuro Sun Recruitment w Paryżu”.

Pierre otworzył okno i spojrzał na majestatyczny Wielki Łuk Braterstwa.

–Paryż nie jest już echem Napoleona, dawnych artystów i bohaterów

– pomyślał. – To świat przyszłości i nowych idei. Jeśli wolność kradnie każdą cząstkę powietrza, którą oddychamy, musi być też w ludziach współczesnych, w nas. Pozwala tworzyć i kreować nową rzeczywistość.

Spoglądał z okien swojego biura i widział ją wszędzie. W wysokich wieżowcach pokrytych lustrzanymi powłokami, w futurystycznych 24

25

Wolność | Paryż

Wolność | Paryż

drzwiach. Dwóch dryblasów wyszło z kuchni. Jeden wyjął z kieszeni nóż sprężynowy i wychodząc przesunął nim przez oczami Nicole. Nawet nie drgnęła.

Milczała, analizując coś w myślach. Pierre był pewien, że zostawi go teraz i ucieknie. Lecz ona stała, jak głaz.

–Co się dzieje? – zapytała wreszcie. – Dlaczego tak żyjesz?

–Szukałem siebie, wolności. - Bełkotał niewyraźnie niczym nastolatek, przyłapany na paleniu trawki.

–Więc? Znalazłeś ją na ulicy? Wśród nich?

–Nie chciałem się wiązać z żadną firmą.

–Boisz się zobowiązań? Tego, że nie dasz rady?

–Nie wiem, Nicole. Nie opuszczaj mnie, proszę.

–Ja nie chcę tak żyć.

–Pójdę do pracy. Zobacz – wyciągnął z kieszeni białą kopertę i podał

jej.

Test

Wyjęła kartkę i przeczytała:

„Informujemy, że zaliczył Pan trzeci etap rekrutacji na stanowisko Dyrektora Oddziału w Paryżu. Zapraszamy do siedziby naszego biura na omówienie warunków kontraktu. Biuro Sun Recruitment w Paryżu”.

Pierre otworzył okno i spojrzał na majestatyczny Wielki Łuk Braterstwa.

–Paryż nie jest już echem Napoleona, dawnych artystów i bohaterów

– pomyślał. – To świat przyszłości i nowych idei. Jeśli wolność kradnie każdą cząstkę powietrza, którą oddychamy, musi być też w ludziach współczesnych, w nas. Pozwala tworzyć i kreować nową rzeczywistość.

Spoglądał z okien swojego biura i widział ją wszędzie. W wysokich wieżowcach pokrytych lustrzanymi powłokami, w futurystycznych 24

25

Iwona Gajda

W drodze do siebie

Ukończyła studia magisterskie oraz doktoranckie z zakresu zarządzania i marketingu na Uniwersytecie Ekonomicznym w Katowicach. Przez kilka lat współpracowała z dziennikami ogólnopolskimi, publikując teksty o tematyce To cykl pięciu książek, które opisują dziesięć historii gospodarczej. Autorka opowiadań i książek pogranicza różnych gatunków literackich, osadzonych w prawdziwych realiach współczesnego łączących elementy fantastyki, literatury naukowej, reportażu, bajki oraz powieści.

świata. Bohaterami są ludzie i zwierzęta. Ich oczami W swoich książkach opisuje i interpretuje rzeczywistość. Łączy fakty, trendy oraz oglądamy Bukareszt, Ateny, Rzym, Paryż, Lizbonę, postawy ludzi.

a także Pireneje, Alaskę, Andaluzję i mityczną krainę bogów.

Zawodowo związana z branżą IT. Otrzymała wyróżnienie „Strong Women in IT 2021

Choć losy zwierząt i ludzi toczą się w różnych sceneriach, mają

– Global Edition”. Tym samym została zaliczona przez Kapitułę Projektu, do grona 195

różne fabuły to odczuwamy je w podobny sposób. Dlatego, że kobiet z całego świata, które znacząco wpłynęły na kształt branży nowych technologii.

biegną tę samą ścieżką emocji, przeprowadzając przez przyjaźń, miłość, zdradę, ból i inne uczucia.

Bibliografia:

Zwierzęta Przemówiły (2023r.)

W drodze do siebie (2020r.)

The animals spoke up

Potomkowie Bogów (Rzym)

Wolność (Paryż)

Granice Ziemi (2022r.)

Rzeka Prawd (Ateny)

Bezimienii (Meksyk) część I

Prawa Ulicy (Bukareszt)

Niedotyklani (Indie) część II

Diamentowy Szlak (Lizbona)

Ocaleńcy (Kanada) część III

Papierówki (2021r.)

Papierówki w Londynie

Raport Ziemi (2021 r.)

Papierówki w Moskwie

Powrót Cesarza (Chiny) część I

Podróże poza czasem (Londyn, Moskwa, Egipt) Znaki Czasu (Stany Zjednoczone) część II Droga do Raju (Izrael) część III Tomiki poezji

Ręka Boga (Argentyna) część IV

W kołowrocie zmysłów (2022r.)

Czas Snu (Australia) część V

Kamienne Serca (2023r.)

Książki zakupić można na autorskiej stronie, Strona autorska:

Social media:

w internetowej księgarni:

www.iwonagajda.com

KSIĘGARNIA BPC

Iwona Gajda

W drodze do siebie

Ukończyła studia magisterskie oraz doktoranckie z zakresu zarządzania i marketingu na Uniwersytecie Ekonomicznym w Katowicach. Przez kilka lat współpracowała z dziennikami ogólnopolskimi, publikując teksty o tematyce To cykl pięciu książek, które opisują dziesięć historii gospodarczej. Autorka opowiadań i książek pogranicza różnych gatunków literackich, osadzonych w prawdziwych realiach współczesnego łączących elementy fantastyki, literatury naukowej, reportażu, bajki oraz powieści.

świata. Bohaterami są ludzie i zwierzęta. Ich oczami W swoich książkach opisuje i interpretuje rzeczywistość. Łączy fakty, trendy oraz oglądamy Bukareszt, Ateny, Rzym, Paryż, Lizbonę, postawy ludzi.

a także Pireneje, Alaskę, Andaluzję i mityczną krainę bogów.

Zawodowo związana z branżą IT. Otrzymała wyróżnienie „Strong Women in IT 2021

Choć losy zwierząt i ludzi toczą się w różnych sceneriach, mają

– Global Edition”. Tym samym została zaliczona przez Kapitułę Projektu, do grona 195

różne fabuły to odczuwamy je w podobny sposób. Dlatego, że kobiet z całego świata, które znacząco wpłynęły na kształt branży nowych technologii.

biegną tę samą ścieżką emocji, przeprowadzając przez przyjaźń, miłość, zdradę, ból i inne uczucia.

Bibliografia:

Zwierzęta Przemówiły (2023r.)

W drodze do siebie (2020r.)

The animals spoke up

Potomkowie Bogów (Rzym)

Wolność (Paryż)

Granice Ziemi (2022r.)

Rzeka Prawd (Ateny)

Bezimienii (Meksyk) część I

Prawa Ulicy (Bukareszt)

Niedotyklani (Indie) część II

Diamentowy Szlak (Lizbona)

Ocaleńcy (Kanada) część III

Papierówki (2021r.)

Papierówki w Londynie

Raport Ziemi (2021 r.)

Papierówki w Moskwie

Powrót Cesarza (Chiny) część I

Podróże poza czasem (Londyn, Moskwa, Egipt) Znaki Czasu (Stany Zjednoczone) część II Droga do Raju (Izrael) część III Tomiki poezji

Ręka Boga (Argentyna) część IV

W kołowrocie zmysłów (2022r.)

Czas Snu (Australia) część V

Kamienne Serca (2023r.)

Książki zakupić można na autorskiej stronie, Strona autorska:

Social media:

w internetowej księgarni:

www.iwonagajda.com

KSIĘGARNIA BPC

Wolność

„Wolność zabiera czytelnika do Paryża. Razem z bohaterami odkrywamy prawdę o sobie, wierząc że ona daje wolność i szczęście.

W pierwszym opowiadaniu Pierre, absolwent prestiżowej uczelni, chce uwolnić się spod wpływów znanego ojca. Porzuca dawne życie i pod zmienionym nazwiskiem szuka wolności na ulicach Paryża.

Bohaterem drugiego opowiadania jest Szafran, orzeł iberyjski, który wiedzie szczęśliwe życie w Pirenejach. Widzimy, jak uczy się latać, rozmawia z przyjaciółmi i układa plany na przyszłość.

Wszystko zmienia się, gdy król ptaków powierza mu specjalną misję, podczas której zostaje porwany przez kłusowników.

To jedna z pięciu książek cyklu „W drodze do siebie”, które opisują dziesięć historii osadzonych w prawdziwych realiach współczesnego świata. Bohaterami są ludzie i zwierzęta.

Iwona Gajda