Copyright © by Iza Maciejewska

Copyright © by Wydawnictwo Magnolia, Łódź 2021

REDAKCJA I KOREKTA Anna Zygmanowska ǀ annazygmanowska.pl

ZDJĘCIE NA OKŁADCE depositphotos.com

PROJEKT OKŁADKI www.hotmedia.pl

ŁAMANIE Małgorzata Kazek-Baranowska

ISBN 978-83-960133-4-7

WYDAWNICTWO MAGNOLIA

ŁÓDŹ 2021

WYDANIE PIERWSZE

PS. Moc uścisków dla Asi i Adiego. Dziękuję za cenną lekcję o epilepsji.

Prolog

– Szkoda, Melka, że musisz już jechać. Impreza się dopiero rozkręca, a Marcin oka od ciebie nie mógł dzisiaj oderwać. Wcale się nie zdziwię, jeśli właśnie teraz zmierza do łazienki, żeby zrobić sobie dobrze. Stał mu cały czas. Widziałam. Mam tylko nadzieję, że nie zrobi tego nad moim nowym marmurowym zlewem. – Olga udała, że wymiotuje.

– Ty naprawdę musiałaś mu patrzeć na rozporek? – Odpowiedź na to pytanie była oczywista.

Amelia przytuliła kuzynkę i wsiadła do samochodu. Wzmiankę o Marcinie zignorowała. Przy każdej nadarzającej się okazji Olga próbowała swatać ją ze swoimi kolegami, uważając, że w taki sposób zrobi jej dobrze. I poniekąd miała rację, bo zapewne skończyłoby się to palcówką, minetką i seksem, czyli z zasady przyjemnym spędzeniem czasu. Tyle tylko, że Mela miała swoje powody ku temu, aby ograniczać kontakty z męską częścią populacji do absolutnego minimum.

Przekręciła kluczyk dwukrotnie, bo jej wysłużony fiacik panda potrzebował niekiedy nieco dłużej pomyśleć, nim włączył się do ruchu. Zegarek na desce rozdzielczej wskazywał na godzinę dwudziestą pierwszą, czyli jak na weekend było bardzo wcześnie. Oczywiście dla tych, którzy dopiero zaczynali imprezować. Amelia nie miała jednak ochoty na sobotnie szaleństwa, za to na gorącą kąpiel i wsadzenie nosa w książkę to i owszem. I właśnie w taki sposób chciała spędzić resztę wieczoru. Wcześniej jednak złożyła wizytę swojej kuzynce, która organizowała trzydzieste urodziny męża. Mela uznała, że pojedzie do Olgi i Łukasza, posiedzi u nich godzinkę i wymówi się bólem głowy, ucha, brwi, paznokci, sutka, łechtaczki – no, czegokolwiek. Była w tej komfortowej sytuacji, że mogła mówić, że czuje się źle, i wszyscy jej wierzyli. I to nie dlatego, że potrafiła w sposób wyjątkowo przekonujący kłamać, tylko dlatego, że chorowała na epilepsję i cała rodzina obchodziła się z nią jak z jajkiem. Co niekiedy było irytujące, a niekiedy znowu zbawienne.

Do dwudziestego pierwszego roku życia Amelia miewała regularne napady, co miało ogromny wpływ na jej psychikę. Żyła w ciągłym strachu przed kompromitacją i ludzkim gadaniem. Bała się, że napad nastąpi w szkole, w sklepie, podczas jazdy rowerem, na podwórku czy też w trakcie kąpieli. Bali się o to również jej najbliżsi, którzy gdyby tylko mogli, pełniliby wartę honorową przy łóżku Amelii. I Mela na to bez mała pozwoliła, gdyż jej mama wstawiła do jej pokoju fotel do spania, chcąc czuwać nad nią w dzień i w nocy.

Jednym z najgorszych wspomnień z tamtego okresu było to, gdy dostała ataku w autobusie, którym jechała z mamą. Pasażerowie wystraszyli się tym, co zobaczyli, a ich wiedza na temat epilepsji była znikoma. Tego dnia – poobijana i z rozciętym łukiem brwiowym, gdyż uderzyła głową w najbardziej ostry kant, jaki znajdował się w całym autobusie, co było kolejnym potwierdzeniem jej życiowego pecha – tego dnia wmówiła sobie, że wszystko straciło dla niej sens. Los chciał, że kilka tygodni później trafiła na pewien wirtualny dziennik pisany przez matkę chłopca chorego na epilepsję. Mały Damian miał obecnie dwanaście wiosen i chorował od ośmiu lat, czyli ponad pół życia spędził w towarzystwie padaczki. Gdy Mela skończyła czytać, zalała się łzami, uświadamiając sobie, że jego matka chorowała razem z nim. Może nie fizycznie, ale psychicznie już tak.

Podobnie było z jej własną rodziną.

***

Po przeczytaniu wszystkich przemyśleń spisanych przez mamę małego Damiana Amelia uzmysłowiła sobie, gdzie popełniła błąd i dlaczego tak ciężko się jej funkcjonuje. To właśnie wtedy postanowiła, że ona oraz jej epiprzyjaciółka muszą rozpocząć nowe, lepsze życie. Aby do tego doszło, należało wyzbyć się strachu, tym samym zaakceptować życie z epilepsją.

Kolejnym etapem było oswojenie choroby.

Oczywiście nieco trudniej przyszło jej wyperswadowanie najbliższym nieustannej opieki i przekonanie ich, że ona jest w stanie radzić sobie w wielu kwestiach sama. Pomógł jej w tym wrodzony upór. Małymi kroczkami, ale doszła do upragnionego celu. I jakoś tak się stało, że niedługo później ataki ustały, tym samym wszystko zaczęło wskazywać na to, że Amelia i jej epilepsja dogadują się bardzo dobrze, nie wchodząc sobie przy okazji w drogę.

Gdy od ostatniego napadu minęły nieco ponad dwa lata, Mela mogła nawet wystarać się o prawo jazdy. Co prawda gorzej było z wyegzekwowaniem u najbliższych własnego auta, bo przecież i jej mama, i tata, i młodszy brat byli święcie przekonani, że ledwo wyjedzie z domu, wpadnie w trans, uderzy w pierwsze napotkane drzewo i się zabije. O przypadkowym przechodniu, którego na pewno przy okazji pozbawi życia, słyszała już ze sto tysięcy razy. I pewnie uległaby tym nadopiekuńczym szantażom i siedziała tyłkiem w jednym miejscu, gdyby nie babcia Janka, która, mimo swych prawie osiemdziesięciu lat, wykazywała się nad wyraz młodzieńczym hartem ducha i takim samym uporem. To właśnie ona przekonała swojego zięcia do zakupu auta dla wnuczki, tym samym umożliwiając jej względnie normalne funkcjonowanie. Koniec końców Amelia stała się posiadaczką podstarzałego fiata panda, który mimo tego, że rzęził czasem niemiłosiernie, jeszcze nigdy jej nie zawiódł.

Dbała o auto, dbała o siebie, badała się regularnie i cieszyła tym swoim nudnym życiem bez padaczki, ale za to z prawem jazdy.

– Lampa nad progiem i krzesło, i drzwi, wszystko mi mówi, że mnie ktoś pokochał. Woda i ogień powtarza wciąż mi, że mnie ktoś pokochał dziś. – Z głośnika samochodowego radia wydobywała się dobrze znana melodia, którą Amelia nuciła sobie pod nosem.

To akurat mogła robić, chociaż niekoniecznie umiała.

– O cholera! – Wykrzyknęła nagle, wciskając hamulec w podłogę.

Jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia, a serce zaczęło bić bardzo szybko.

Rozdział 1

Aleksander Wolff zdawał sobie sprawę z tego, że prędzej czy później może skończyć z zaklejonymi ustami, dłońmi związanymi za plecami i workiem na łbie, niedbale zapakowany w przepastny bagażnik czarnego mercedesa. Problem polegał tylko na tym, że według niego dzisiejszy dzień był bardzo nieodpowiednim momentem na tego typu zabawy.

Według gości, którzy wieźli go chuj wie gdzie, pora była wręcz idealna.

Orientacja Aleksandra, która swoją drogą była niezgorsza, mówiła mu, że jechali już dobrą godzinę z dość zawrotną prędkością. Czyli wszystko wskazywało na to, że byli na autostradzie. Czyli wywozili go ze stolicy. Dla niego nie było ważne to, w którą stronę jechali, bardziej istotne było, ile czasu mu zostało, aby się uwolnić i zniknąć z bagażnika, nim ktokolwiek się zorientuje. Był skłonny założyć się o grubą kasę, że niebawem dotrą do celu podróży, możliwe, że do jakiegoś lasu, z miękką ściółką, idealną do zanurzenia w niej łopaty.

„Mowy nie ma – pomyślał zdeterminowany – dziś nie umrę”.

Problemem było tylko to, że z niego taki David Copperfield jak z koziej dupy trąba, a jedyna sztuczka magiczna, jaka mu wychodziła, polegała na oszukiwaniu skarbówki. Od momentu gdy został wpakowany do bagażnika i auto ruszyło przed siebie, robił wszystko, aby ściągnąć z nadgarstków krępujące go więzy. W chwili, w której samochód nieco zwolnił, jego determinacja wzrosła kilkukrotnie.

„Pieprzony czasie – myślał coraz bardziej poirytowany – czy naprawdę całe nasze życie musi się kręcić wokół ciebie? Czy ja nie mam swojego anioła stróża, który mógłby mi w tym momencie pomóc? Czy ja naprawdę sobie na to zasłużyłem?” No dobra, musiał przyznać w duchu, bo głośno nie bardzo mógł, zasłużył sobie na wszystko, co go spotkało, i jeśli miałby być szczery, to nawet pożałował kilku rzeczy, których się dopuścił. Jednak kogo to teraz tak naprawdę obchodziło? Chyba tylko jego, ale przecież powinien mieć świadomość, że co jak co – w tym bagażniku to on sprawiedliwości na pewno nie uświadczy.

A może jednak uświadczy? Może jednak jego anioł stróż go wysłucha?

Po długich i mozolnych próbach oswobodzenia się w końcu zsunął z jednej ręki gruby węzeł, który krępował jego dłonie. Kilka sekund później uwolnił drugą, ściągnął worek z głowy i odkleił taśmę z ust.

Zabolało.

Uznał, że połowa sukcesu za nim. Teraz trzeba się uwolnić z bagażnika i spieprzać w najbliższe krzaki. O ile w ogóle będzie taka możliwość, bo przecież nie miał pojęcia, gdzie go wiozą. To równie dobrze mógł być las, pustostan czy też jakiś dom otoczony wielkim murem. Gdyby mógł wybierać i jeszcze raz poprosić swojego anioła stróża o pomoc, wybrałby las.

Gęsty las.

Samochód zaczął zwalniać, a do uszu Aleksandra dotarł szum aut, które najprawdopodobniej jechały z naprzeciwka. Wszystko wskazywało na to, że czekali, aż będą mogli skręcić. Chwilę trwało, nim wykonali manewr. Znowu jechali dość płynnie, chociaż już nie tak szybko jak wcześniej.

I znowu kolejny skręt, wjazd na dziurawą drogę i powolna jazda przed siebie.

„Raz kozie śmierć – uznał, pałając niesamowitą potrzebą improwizacji – albo teraz, albo wcale”. Przekręcił się na plecy, błogosławiąc to, że jego porywacze jechali autem z naprawdę dużym bagażnikiem, tym samym mógł poruszać się w nim dość swobodnie. Oczywiście nie tak, jak by sobie tego życzył, ale jak się nie ma, co się lubi, to wiadomo, człowiek żywi sympatię do wszystkiego, co niesie mu ukojenie. Przyciągnął kolana do klatki piersiowej, układając stopy tak, że podbiciem dotykały bagażnika. Przymknął na chwilę powieki, nabrał powietrza i naparł nogami z całej siły do przodu, pomagając sobie dłońmi.

Klapa nie ustąpiła, za to auto jakby znowu zwolniło.

Nie miał wyjścia, spróbował jeszcze raz i jeszcze jeden. I dopiero przy trzeciej próbie ta nieszczęsna klapa, która była jedyną przeszkodą do odzyskania wolności, ustąpiła i wystrzeliła w górę. Potrzebował zaledwie dwóch sekund, żeby wyskoczyć z samochodu i potykając się o własne nogi, pobiec przed siebie. Jeszcze tylko przeskoczy przez jakąś działkową bramę, sforsuje siatkę po drugiej stronie, upadnie i znajdzie się w upragnionym gęstym lesie.

Oczy Aleksandra powoli przyzwyczajały się do ciemności, która była w tym momencie jego jedynym sprzymierzeńcem. Biegł przed siebie ze świadomością, że te psy gończe siedzą mu na ogonie. Z oddali słyszał ich krzyki i wyzwiska i chociaż miał ochotę się zatrzymać i zaczaić za którymś drzewem, żeby powyłapywać ich w pojedynkę, rozkwasić im nosy, o wyrwaniu jaj z korzeniami nie zapominając, to wiedział też, że musi być w tym momencie niczym Forrest Gump.

Jego zdecydowanie sprytniejsza wersja.

Przedzierał się przez zarośla, potykał, upadał i wstawał, aż znalazł się na leśnej drodze, oświetlonej blaskiem księżyca. Dostrzegł zarys podwójnych świateł, które zmierzały w jego kierunku. Przełknął nerwowo ślinę i w pierwszym odruchu chciał wbiec na powrót w las. Coś mu jednak powiedziało, żeby się lepiej przyjrzał rozstawowi reflektorów w aucie.

Nie był to mercedes.

Był to dużo mniejszy pojazd.

Auto zahamowało gwałtownie tuż przed nim. W środku siedziała kobieta i chociaż spowijała ich ciemność, a jedynym źródłem światła były samochodowe reflektory i kontrolki, to minę miała taką, jakby zobaczyła jakiegoś ducha. Przynajmniej tak to wyglądało z perspektywy Aleksandra. Byłby skłonny podzielać jej zdanie, gdyby tak jak ona znajdował się w bezpiecznym samochodzie, a przed maską pojawił się nagle jakiś człowiek. Mimo tego, że niewidzialny stryczek zawieszony na jego szyi zaciskał się coraz mocniej, zachował zimną krew.

Ta kobieta musiała mu pomóc.

To znaczy nie musiała, jednak miło by było z jej strony, gdyby tak właśnie postąpiła.

Przesunął się w kierunku drzwi kierowcy, dłonie oparł na szybie i nie bardzo wiedząc, czy ona usłyszy cokolwiek z tego, co do niej za chwilę powie, uznał, że chociaż spróbuje przemówić do jej człowieczeństwa. Gdy przeszedł do momentu o wpakowaniu go do bagażnika przez bardzo złych ludzi, auto gwałtownie ruszyło przed siebie.

– Za grosz kultury. Co za wieśniara. – Spojrzał po raz ostatni, jak jego niewykorzystana szansa na ratunek odjeżdża i gdy już, już miał ponownie wbiec do lasu, zobaczył, że samochód się zatrzymał, o czym świadczyło czerwone światło stopu, a potem… potem włączyło się białe światło cofania.

– Przysięgam, że jeśli spróbujesz mnie zgwałcić albo będziesz chciał zabić, to na ciebie zwymiotuję. – Właścicielka auta, gdy tylko znalazła się na powrót obok niego, tym razem z otwartą szybą, powitała go tymi właśnie słowami. Było tak ciemno, że Aleksander widział tylko mało atrakcyjny zarys jej twarzy.

– Nie jesteś w moim typie, ale za to możesz mi pomóc. Tylko błagam, nie pytaj o szczegóły. Nie teraz. – Miał bardzo przyjemną, niską i nieco ochrypłą barwę głosu.

– Wsiadaj. – Nie musiała go zapraszać dwa razy.

– Czy możesz jechać nieco szybciej? – Gdy znalazł się w samochodzie, obejrzał się za siebie, sądząc, że za moment z leśnych czeluści wyskoczą jego porywacze. „Kto mieczem wojuje, od miecza ginie” – pomyślał wkurwiony do granic możliwości. Miał oczywiście na uwadze siebie i zajęcie, którym brudził sobie na co dzień ręce, a które w bardzo satysfakcjonujący sposób zasilało jego bankowe konto. Dziesiątki razy pakował kogoś do bagażnika, jednak gdy sam spojrzał na świat z tej samej perspektywy, no cóż, uznał, że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia.

W tym przypadku leżenia.

– Po tych dziurach? Szybciej nie da rady. – Amelia bardzo chciała zapytać tego człowieka o to, kim on w ogóle jest i co robi w środku lasu, ubrany w garnitur. Wątpiła, aby był na spotkaniu biznesowym, odbywającym się pod starym dębem. Grzybobranie też raczej nie wchodziło w grę. Może biegi przełajowe w marynarkach? Taka nowa atrakcja na korpoimprezach firmowych, a hasło przewodnie to „kilometr do premii”.

– A czy możesz jechać przez chwilę bez świateł? – przerwał jej rozważania.

– Mogę. – Spełniła jego prośbę, która brzmiała jak rozkaz.

– Gdzie my jesteśmy? – Zdjął z szyi krawat i rozpiął dwa górne guziki koszuli.

– W lesie – udzieliła mu bardzo szczegółowej odpowiedzi. I trudno, że oszczędnej w słowach.

– Wiem, Sherlocku, że jesteśmy w lesie. Przed momentem go zwiedziłem. Ufam jednak, że nie jest to las Sherwood w hrabstwie Nottinghamshire?

– Nie, Watsonie, nie jest to las Sherwood w hrabstwie Nottinghamshire. Znajdujemy się w lesie nieopodal Łodzi. Adaś Miauczyński mieszkał w Łodzi.

– Oczom ich ukazał się las… krzyży. Łódź, kurwa. – Aleksander nie mógł sobie darować przytoczenia cytatu ze swojego ulubionego filmu.

– Jeśli wspomnisz coś o podskakującym, grzechoczącym i karłowatym pierdzielu, wysiadasz. – Mela również uwielbiała „Nic śmiesznego”, gdyby jednak ten człowiek użył tego porównania w stosunku do jej fiacika, chyba wydrapałaby mu oczy. Wolała więc zastosować ostrzegawczą profilaktykę. – Mogę już włączyć światła?

– Tak.

– Od razu lepiej – powiedziała bardziej do siebie niż do niego.

– Czy użyczysz mi na chwilę swojego telefonu? – Usłyszała kolejne pytanie-rozkaz.

Zerknęła na mężczyznę.

Tak naprawdę sama nie wiedziała, dlaczego mu pomogła, skoro w pierwszym odruchu nacisnęła na pedał gazu i pomknęła przed siebie. Chyba w tym jej nudnym i od dłuższego czasu bezpiecznym życiu brakowało ryzyka. Mając ataki, żyła jakby na adrenalinie, zastanawiając się nieustannie nad tym, czy czasem za pięć minut nie wyrżnie głową o szafkę, latarnię albo ścianę. Od kiedy napady ustały, bywały nawet takie dni, że zapominała o tym, że jest chora.

Gdy ten człowiek wbiegł przed maskę jej samochodu, poczuła znajome pobudzenie i po raz pierwszy od bardzo, bardzo dawna pomyślała o tym, że za chwilę zacznie się coś dziać. Sekundę później uznała, że wtedy jej rodzice i brat powiedzą: „A nie mówiliśmy? Oddawaj kluczyki! Od dziś poruszasz się pieszo!”. Zebrała się więc w sobie i zachowała spokój. Nie bardzo tylko wiedziała, ile w nim wytrwa, nim przekroczy granice swojej psychicznej wytrzymałości.

– Bylebyś tylko nie dzwonił do Kolumbii, do kumpli z kartelu. – Wjechała autem za budynek lokalnego sklepiku i zgasiła silnik, a potem wsadziła dłoń w wewnętrzną kieszeń swojej jeansowej kurtki. Problem pojawił się wtedy, kiedy jej ręka zaczęła się trząść tak, że nie mogła wyciągnąć telefonu z ciasnej kieszonki.

Nie był to dobry objaw.

– Pomogę ci. – Nim zorientowała się, co ten człowiek ma zamiar zrobić, zbliżył się do niej na taką odległość, że poczuła bardzo przyjemny, miętowy zapach jego perfum. Skupiła całą swoją uwagę na uspokojeniu drżącej kończyny, co nie było wcale takie łatwe.

Miłe łaskotanie w podbrzuszu nieco jej pomogło.

Aleksander włożył dłoń pod jej kurtkę. Telefon znajdował się po lewej stronie, a wewnętrzna kieszeń umiejscowiona była na wysokości piersi. Chciał nie chciał, na ułamek sekundy zahaczył o wystający kawałek ciała, ubrany w obcisły podkoszulek. No dobrze, wcale nie taki kawałek, naprawdę spory element. Dodatkowo ta kobieta bardzo przyjemnie pachniała.

Pomarańczami.

– Dziękuję – wymamrotał, gdy w jego dłoni znalazła się jej komórka. – Potrzebuję wykonać dwa połączenia, wtedy będę wiedział, gdzie mam jechać. Czy mogę liczyć na twoją pomoc? Oczywiście zapłacę za czas i paliwo.

– Zapłata jest zbędna. Pomogę ci.

Aleksander pokiwał głową, uznając, że ma do czynienia z niezwykle honorową przedstawicielką klasy raczej średniej, o czym naturalnie świadczyła marka jej auta.

– Pozwolisz, że na chwilę cię opuszczę? – Nie czekając na odpowiedź, otworzył drzwi i zniknął z auta.

– Co za bufon – prychnęła pod nosem, włączyła radio i przymknęła powieki. Potrzebowała się wyciszyć, a kojąca muzyka, która dobiegała do jej uszu, była świetnym lekarstwem. Oddychała powoli, trzymając dłonie na kierownicy, co dawało jej poczucie bezpieczeństwa. Z każdym wdechem wyobrażała sobie, że zamienia się w powietrze i tym samym nie ogranicza jej zupełnie nic. Z każdym wydechem otaczało ją przyjemne ciepło. I pewnie trwałaby w tym relaksującym nastroju, gdyby nie strzępki rozmowy, jakie dobiegały do niej z zewnątrz.

„Boże – pomyślała Amelia – jeśli ten facet chce pozostać niezauważony, to powinien zacząć od zaklejenia sobie gęby szarą taśmą”. Aleksander faktycznie miał donośny głos, ale tym razem był też wściekły, co jeszcze bardziej potęgowało jego wzburzenie. Nie ma się w zasadzie czemu dziwić, ponieważ to, co go spotkało, nie mogło nastrajać pozytywnymi myślami.

– Mam problem. – Pierwszy telefon wykonał do swojego najlepszego przyjaciela, Tomka Balcera. Jego numer znał na pamięć.

– Olek! Od dwóch godzin próbuję się z tobą skontaktować. Gdzie ty, do cholery, jesteś?

– W Łodzi. To znaczy na jakiejś wsi pod Łodzią. Bez wdawania się w szczegóły, bo jestem zły. Nie mam też swojego telefonu, papierosów, alkoholu i nikogo, komu mógłbym przypieprzyć. Kiedy możesz tutaj być?

– Żebyś mi przywalił? – Tomek zaczął się śmiać. Miał dobry humor. – Najwcześniej rano.

– A nie możesz, no, kurwa, nie wiem, za dwie godziny? – Aleksander humor miał z kolei bardzo kiepski.

– Nie, nie mogę. Zajęty jestem. Dzisiejszy wieczór spędzam z moją drugą połówką. Panem Tadeuszem. – Dźwięk uderzenia szkła o szkło świadczył o tym, że zapewne liczba promili w krwi Tomka nie pozwalała na kierowanie autem.

– Dobra – westchnął Olek. – Daj mi namiar do Rity. Nie dzwoń na ten numer i widzę cię rano.

Chwilę później, gdy Aleksander wykonał kolejne połączenie, które miało zapewnić mu bezpieczny nocleg, wsiadł do samochodu.

– Dziękuję. – Oddał Amelii telefon.

Wyciągnęła dłoń po swoją własność i zapytała:

– Chyba należą mi się wyjaśnienia. Ale jeszcze wcześniej miło by było, gdybyś zechciał mi powiedzieć, jak masz na imię.

– Olek. – Aż sam się zdziwił, dlaczego przedstawił się jej formą swego imienia zarezerwowaną wyłącznie dla zaufanych przyjaciół. Dla wszystkich innych był Aleksandrem Wolffem.

– Amelia. Nie powiem, żeby było mi miło. Dziwnie, owszem. Ale powiedz mi, Olku, kim ty jesteś, że biegasz o tak późnej porze po lesie? Na grzybiarza ani tym bardziej sportowca mi nie wyglądasz. – „Ale na niegrzecznego chłopca, a raczej mężczyznę, już jak najbardziej” – dodała w myślach.

– Będzie ci się lepiej żyło bez takich szczegółowych informacji. Zaufaj mi. – Czyli jednak nie usłyszała tego, co do niej mówił przez zamkniętą szybę samochodu. Że wsadzili go do bagażnika. Lepiej dla niej.

– Nie wyglądasz mi na kogoś, komu mogłabym zaufać. – Posłała mu kpiące spojrzenie.

– Pracujesz w skarbówce? – Samochód był zaparkowany nieopodal latarni, tym samym widział jej mało urodziwą twarz. Za to barwę głosu miała bardzo przyjemną. Bardzo.

– Nie, w telefonie zaufania. Jestem wolontariuszką.

– Czyli lubisz pomagać i dlatego uznałaś, że pomożesz też mnie. Mam rację?

– Będzie ci się lepiej żyło bez takich szczegółowych informacji – odbiła piłeczkę, no bo co miała mu powiedzieć? Że wiele wskazuje na to, iż jej organizm jest tak uzależniony od adrenaliny, że gdy tylko nadarzyła się sposobność na jej skok, od razu skorzystała? Może na początku miała małe wątpliwości, ale koniec końców zdecydowała, że pomoże temu człowiekowi, nie bacząc na to, że przecież mógłby ją skrzywdzić.

No i jeszcze ta jej „praca”.

Psychoterapeuta doradził, aby znalazła sobie jakieś zajęcie, które pomoże jej w odcięciu się od choroby. Tyle tylko, że jej rodzice nawet nie chcieli słyszeć o pracy zarobkowej, wymagającej fizycznego obcowania z innymi ludźmi, uparcie twierdząc, że Mela nie musi tego robić. Może i nie musiała, ale potrzebowała kontaktu z drugim człowiekiem. Zdawała sobie jednak sprawę z tego, że typowe zarobkowe zajęcie również nie wchodzi w grę, bo mało kto będzie chciał podjąć ryzyko i zatrudnić kogoś chorego na epilepsję. I znowu przyszedł z pomocą internet i wzmianka o telefonie zaufania. Oczywiście wiązało się to z samodzielnym wychodzeniem z domu – co prawda tylko kilka razy w miesiącu – czego początkowo nie mógł przeboleć jej nadopiekuńczy ojciec, ale koniec końców uległ. I tak oto z dniem pierwszego lutego dwa tysiące osiemnastego roku, gdy Amelia skończyła dwadzieścia pięć lat i wszystkie szkolenia niezbędne do podjęcia tego zajęcia, odebrała swój pierwszy telefon.

Czuła się potrzebna i była niesamowicie wdzięczna za to, że mimo choroby dostała tak ogromny kredyt zaufania.

– Potrzebuję dostać się do centrum. – Aleksander podał jej adres.

– Wiem, gdzie to jest. Zawiozę cię… – Nie dokończyła zdania, ponieważ w tym samym momencie rozdzwonił się jej telefon. – To moja babcia, muszę odebrać. Tylko bądź cicho. – Włączyła tryb głośnomówiący i ruszyła przed siebie.

– Melka, gdzie ty jesteś? – Ciepły głos babci wyrażał zaniepokojenie.

– Niedługo będę.

– Bardzo mnie to cieszy, ale gdzie ty jesteś w tym momencie? Dzwoniła do mnie Olga i powiedziała, że uciekłaś z imprezy. Jak będziesz tak robić, to ty sobie nigdy męża nie znajdziesz, moja droga. Nie idź tą drogą. Twoja kuzynka pytała się też, czy już dojechałaś. Martwi się o ciebie, a jak próbowała się chwilę temu z tobą skontaktować, to miałaś zajęty telefon, więc od razu uznała, że musiałaś mieć wypadek i ktoś z twojego numeru powiadamia rodzinę tragicznie zmarłej…

– Babciu, błagam cię, skończcie z tym czarnowidztwem. Jestem dorosła i potrafię o siebie zadbać.

– Co babciu, co babciu? To ja wymusiłam na twoim ojcu zakup auta i gdyby ci się coś stało, to na mnie by pomstował. A wiesz, że atak może…

– Nic mi się nie stało i nie stanie! Muszę kończyć – przerwała babciny wywód dość ostro. Może ciut za ostro. Błędem było odbieranie telefonu na głośniku.

– Dobrze się czujesz?

– Tak. Pa. – Rozłączyła się.

Do momentu aż Aleksander nie opuścił samochodu, oboje milczeli. Gdy Amelia podjechała pod wskazany adres, spojrzał na nią, mrużąc oczy w dziwny sposób, a potem powiedział, żeby chwilę poczekała, bo chciałby się z nią rozliczyć. Tylko najpierw musi iść po pieniądze.

Gdy wrócił, jej już nie było.

Rozdział 2

Ból głowy, poczucie, jakby cały świat przyśpieszał i poruszał się z zawrotną prędkością, nawet jeśli człowiek stał w miejscu. Setki niewyraźnych obrazów przed oczyma, uczucie osamotnienia i paniki. Dzwonienie w uszach. Po ponad czterdziestu ośmiu długich miesiącach, pozbawionych lęku, Amelia przerwała passę życia bez ataków.

Tym razem mogła się jednak nazwać szczęściarą, bo zdążyła wjechać na podwórko i wejść do domu, nie rozbijając wcześniej auta. Gdy później o tym myślała, uznała, że ktoś musiał nad nią czuwać i doprowadzić ją bezpiecznie do celu podróży. Nie istniało bowiem inne logiczne wytłumaczenie tej sytuacji.

Babcia Janka, gdy tylko ją zobaczyła, wykrzyknęła:

– Jola! Jola, chodź tutaj, szybko! Znowu się zaczyna!

Po czym poznała, że ukochana wnuczka za chwilę straci kontakt z rzeczywistością?

Gdy Mela weszła do kuchni i osunęła się na babciny fotel, jej wzrok był tak pusty, jak stojąca na stole szklanka, w której jeszcze chwilę wcześniej był kompot. Kilka sekund później widoczne były tylko białka jej oczu. Ręce Amelii zwisały bezwładnie wzdłuż ciała, a jej usta drgały raz w lewą, raz w prawą stronę. W pewnym momencie gałki oczne przestały się poruszać, zamiast tego zaczęła mrugać powiekami. Kąciki ust i policzki również żyły swoim własnym życiem. Wyglądało to tak, jakby poszczególne elementy znajdujące się na twarzy Meli nie mogły dojść ze sobą do porozumienia. Jej głowa zaczęła się przekręcać lekko na prawy bok, aż znieruchomiała.

W kuchni pojawiła się Jolanta Wysocka, korpulentna pięćdziesięciolatka. Tuż za nią podążał jej mąż, Henryk.

– Biedne dziecko. – Babcia opadła na krzesło i wzrokiem pełnym miłości patrzyła na nieświadomą niczego wnuczkę.

– To delikatny atak. – Jola usiadła tuż przy córce. Minutę później Amelia zamrugała kilkukrotnie i przeciągnęła się leniwie. Jak to zwykle po drgawkach bywało, zaczęła ziewać. I pewnie zaraz poprosi o kawałek czekolady.

– Czekoladę bym zjadła. Z truskawkami. Mamy?

– Mamy. – Babcia zajrzała do szafki, w której trzymała słodycze dla swoich młodszych wnuków. I dla łakomego zięcia też. Truskawkowa czekolada również tam była. – Proszę. – Podała wnuczce tabliczkę.

– Rozumiem, że Amanda wpadła z wizytą. Czy jakieś większe szkody wyrządziła? – Mela włożyła sobie do ust kawałek słodkiego lekarstwa i przymknęła na chwilę powieki.

Gdy dostała drugiego w swoim życiu ataku padaczki, który potwierdził jej chorobę, mama wyczytała w jakimś poradniku, że córka powinna zaprzyjaźnić się z epilepsją i traktować ją jak swoją najlepszą przyjaciółkę. Mela zaczęła się wtedy śmiać, ale aby uspokoić rodzicielkę, posłuchała jej rady i swoją niedyspozycję nazwała Amandą.

Na cześć swej pierwszej lalki Barbie.

Jednak minęło jeszcze wiele czasu, nim zaakceptowała obecność Amandy w swoim życiu i w ciele. Bardzo prawdopodobne, że niechciana lokatorka zacznie znowu wpadać z częstymi, niezapowiedzianymi wizytami.

– Tym razem obejdzie się bez karetki. Co się stało? Skąd taka nagła reakcja? – Jola pogłaskała ją z czułością po głowie. Mimo że Amelia od czterech lat nie miała ataku, nie było dnia, w którym jej matka nie myślałaby o chorobie córki. Nieraz w tajemnicy przed innymi domownikami zamykała się w łazience, bo tylko tam mogła sobie popłakać i użalać nad niesprawiedliwością, jaka dotknęła jej Melę. Nagły nawrót choroby napełnił ją strachem.

– Dzik. Dzik wybiegł mi na drogę i się go wystraszyłam. – Przecież nie powie nikomu, że spotkała w środku lasu mężczyznę, który, wszystko na to wskazywało, przed czymś uciekał. Przed kimś zapewne. To było zbyt ekscytujące, żeby mogła się z kimkolwiek podzielić tą informacją. – Bardzo chce mi się spać.

– Oddaj mi kluczyki od auta. – Ojciec wyciągnął w jej stronę swoją spracowaną dłoń.

– Ale…

– Żadnego ale. Zbyt mocno cię kochamy, żeby pozwolić ci narażać się na niebezpieczeństwo. Ten pomysł z samochodem od samego początku był zły. – Henryk posłał swojej teściowej karcące spojrzenie. – Oddaj mi kluczyki.

– Ale tato, przecież nic wielkiego się nie stało. Panuję nad tym. – Amelia zacisnęła kurczowo dłoń na swojej torebce. Jeśli odbiorą jej możliwość jazdy samochodem, to będzie koniec. Koniec jako takiej niezależności.

– Mela, daj już spokój. To dla twojego dobra. – Tym razem odezwała się mama.

– Mamo… ten samochód to jedyna rzecz, która daje mi poczucie wolności. Proszę cię... Babciu... – Spojrzała błagalnie na seniorkę rodu, stojącą zawsze po jej stronie. Ufała, że i tym razem będzie tak samo i znajdzie w niej sojuszniczkę. – To był tylko dzik. Każdy by się wystraszył.

– Melciu, uważam, że tak będzie lepiej. Dobrze wiesz, na jakich warunkach dostałaś samochód i prawo jazdy. Przykro mi. – O dziwo babcia Janka miała dziś inne zdanie niż zazwyczaj. Zdanie, które bardzo zawiodło Amelię.

– A moja praca? – Jeśli straci możliwość rozmowy z tymi wszystkimi ludźmi, którzy potrzebowali jej pomocy, to chyba oszaleje. Nawet rodzice musieli zdawać sobie sprawę z tego, jak działał na nią wolontariat w telefonie zaufania.

– Te kilka razy w miesiącu będę cię woził ja, mama albo Hubert. – Ojciec, mimo że był nieugięty, wiedział, jak pozytywnie oddziaływało na Amelię pomaganie innym ludziom.

– Przez was czuję się jak niepełnosprawna. Gdybyście tylko mogli, zabronilibyście mi samodzielnego myślenia, a ty – wskazała palcem na matkę – karmiłabyś mnie w krzesełku dla niemowląt. Nienawidzę swojego życia! – Nim wygrzebała kluczyki z torebki, minęła chwila. Wzburzenie, jakie ją ogarnęło, nie pozwalało na zbyt szybkie reagowanie. Rzuciła na stół pęk kluczy, wzięła czekoladę i z wysoko uniesioną głową wyszła z kuchni. W głębi serca dobrze wiedziała, że oni mają rację, potrzebowała jednak trochę czasu, aby się z tym oswoić.

– Co jak co, ale charakterek to ona zawsze miała. – Henryk niespecjalnie przejął się fochem córki. Jeśli o niego chodziło, to faktycznie dla jej bezpieczeństwa gotów był wynająć całodobową ochronę.

– Do rana się uspokoi i zrozumie, że to dla jej dobra. Jutro zadzwonię do lekarki. Prosiła, aby powiadomić ją, gdyby ataki się wznowiły.

Gdy na dole trwała rozmowa trójki domowników, Amelia ciskała swoimi ubraniami po całej łazience.

– Nienawidzę go. Nie znam go, a go nienawidzę. – Uczucie to skierowane było w tego obcego mężczyznę spotkanego w lesie. Gdyby nie on, od godziny czytałaby książkę. Gdyby nie on, nikt nie zabrałby jej kluczyków od auta, bo nie doszłoby do żadnego ataku. – Po co ja tamtędy jechałam? No, po co? – Pytanie to pozostało bez odpowiedzi.

Oparła dłonie o marmurowy blat i spojrzała w lustro.

Amelia uważała się za kobietę nienachalnie urodziwą, żeby nie powiedzieć „brzydką” i tym samym jeszcze bardziej nie pogrążać się we własnych oczach. Dlatego właśnie „nienachalnie urodziwa” było według Meli idealnym określeniem dla jej lustrzanego odbicia. Mysie włosy do ramion, szczupła twarz upstrzona piegami, wąskie usta, zadarty nos i ogromne oczy w kolorze jasnego błękitu. Olga powiedziała jej dzisiaj, że ten jej kolega, Marcin, nie mógł oderwać od niej wzroku. Mela dobrze wiedziała, że nie chodziło mu o jej twarz. Chodziło mu o ogromne piersi. Bo nawet słowo „duże” w tym przypadku było grubym niedopowiedzeniem. Pomyślała sobie, że gdyby chodziła w papierowej torbie na głowie, wyglądałaby sto razy lepiej niż bez niej.

– W sumie, gdyby odciąć mi głowę, mogłabym się podobać. – Z tymi słowami opuściła łazienkę.

Straciła ochotę na czytanie, a senność, która dopadła ją po ataku, jakby odleciała w niebyt. Położyła się na łóżku, oparła o zagłówek, ręce zaplotła na piersiach, przymknęła powieki i oddała się przemyśleniom. I może nawet doszłaby do jakichś głębszych wniosków, tyczących się nawrotu choroby, gdyby nie dźwięk telefonu. Nie znała numeru, który dzwonił.

Odrzuciła połączenie.

Telefon rozdzwonił się ponownie.

Znów odrzuciła i napisała SMS-a, że znajduje się poza granicami kraju i niestety jej operator słono sobie liczy za odbieranie rozmów. Ktoś w odpowiedzi zapytał, czy ten kraj to Kolumbia. Na końcu wiadomości dodał uśmieszek i pozdrowienia. I to wystarczyło, aby Amelia oddzwoniła. Ufała, że nie jest to jakiś naciągacz, który najpierw dzwoni, a gdy ktoś odbierze, rozłącza się i czeka na połączenie zwrotne, które zrujnuje ją finansowo. To znaczy miała nadzieję, że oszuści nie odpisują w tak zaczepnie prowokacyjny sposób na SMS-y. Zupełnie zapomniała o tym, że słowo „Kolumbia” już padło dziś z jej ust. Była zbyt rozkojarzona wieczorną sytuacją, aby o tym pamiętać.

– Z kim mam przyjemność? Albo dołóżmy do tego przedrostek „nie” – zapytała, gdy ktoś odebrał.

– Nie dość, że kłamiesz, to jeszcze odjeżdżasz bez pożegnania. Nie wiem, kto zajmował się twoją edukacją, ale jeśli chcesz, mogę pożyczyć ci podręcznik dobrego wychowania, abyś nadrobiła te ewidentne braki. – Męski głos, który usłyszała, był bardzo elektryzujący. Już wiedziała, kto do niej dzwoni. I nawet nie była zdziwiona tym, że ten człowiek zna jej numer. W końcu skorzystał z jej telefonu, aby do kogoś zadzwonić.

– Może lepiej sam go najpierw przeczytaj. Dla lepszego efektu trzy razy. Może w którymś rozdziale wspomnieli, jak w kulturalny sposób wbiegać przed maskę samochodu?

– Czyli pierwsze wrażenie wypadło kiepsko? – Jego śmiech przez telefon brzmiał bardzo erotycznie.

– Niestety tak, a najgorsze jest to, że nie da się go powtórzyć. – Uśmiechnęła się nieświadomie.

– Pozostaje mi odbić piłeczkę i powiedzieć, że ty również zachowałaś się bardzo niegrzecznie. Oczywiście dziękuję za to, że poświęciłaś swój czas i paliwo, żeby mi pomóc. Tyle tylko, że gdy chciałem się zrekompensować, ty sobie po prostu odjechałaś. Bez słowa.

– Bo wychodzę z założenia, że dobro wraca i prędzej czy później i tak mnie dogoni. Biorąc jednak pod uwagę niesztampowość naszej znajomości, wolałam nie wywoływać wilka z lasu zbyt szybko.

– Muszę ci się do czegoś przyznać. Nazywam się Wolff, Aleksander Wolff. – Po dosłownie dwóch sekundach ciszy Amelia zaczęła się śmiać. Spodobało mu się to, że tak błyskawicznie wyłapała kontekst żartu.

– Tego właśnie było mi trzeba na zakończenie tak popieprzonego dnia – wyznała, nieświadoma konsekwencji dalszej rozmowy. – Spotkać złego wilka w lesie. Wilka Olka.

– Czerwony Kapturku, uważasz spotkanie mnie za coś złego?

– Tak. – Takiej bezpośredniości to on się zdecydowanie nie spodziewał.

– Aua.

– Ojciec zarekwirował mi kluczyki od auta, więc nie jest to pozytywna informacja. – Co prawda jeszcze chwilę temu, dosłownie tuż przed tym, jak do niej zadzwonił, nienawidziła go z całego serca. W momencie, w którym usłyszała jego głos, nienawiść zmieniła się w delikatny żal. Naturalnie nie zdawała sobie sprawy z tego, że zaczarował ją tembr jego głosu.

– Dlaczego? Bo spóźniłaś się na wieczorynkę? Ile ty masz lat, żeby tatuś zabierał ci kluczyki od samochodu? – zakpił, wyciągając zbyt daleko idące wnioski.

Nie pierwszy raz w życiu zresztą.

Amelia otworzyła usta, żeby powiedzieć mu w kilku mało cenzuralnych słowach, co myśli o takim zachowaniu, i gdy już, już miała rzucić w jego kierunku pierwszą kurwą, uznała, że jednak tego nie zrobi. Uznała za to, że pokaże mu klasę. Może ten baran się przy okazji czegoś nauczy. I jeśli do tej pory miała dość duże opory przed informowaniem obcych osób o swojej chorobie, tak w tym właśnie momencie hamulec bezpieczeństwa został konkretnie popuszczony.

– Mam dwadzieścia pięć lat, a od dziesięciu choruję na epilepsję. Gdy wróciłam do domu, miałam atak, najprawdopodobniej spowodowany tym, że spotkałam cię w tak dziwnych okolicznościach przyrody. Był to pierwszy od czterech lat napad, tak że troska mojego taty jest w pełni uzasadniona. – Wielka szkoda, że Henryk nie słyszał tych słów, albo jeszcze lepiej: nie nagrywał ich sobie ku pamięci. – Nikomu o tobie nie powiedziałam, bo tak naprawdę nie ma się czym chwalić. Powiedziałam za to, że spotkałam dzika i dlatego dostałam drgawek. I wiesz, co jeszcze ci powiem? Bardzo dobrze, że ojciec zabrał mi kluczyki, bo już nigdy więcej nie zabiorę na stopa takiego podstarzałego buraka jak ty. Żegnam!

Wciskając czerwoną słuchawkę, poczuła pewnego rodzaju satysfakcję. Chwilę później spała, a gdy rano otworzyła oczy, zobaczyła wpatrującą się w nią twarz matki. Patrząc na rozkładany fotel i kołdrę, która na nim leżała, Amelia doszła do wniosku, że jej rodzicielka musiała spędzić minioną noc w jej pokoju.

Nie napawało jej to optymizmem.

Rozdział 3

– Nazwała cię podstarzałym burakiem?

– Tak.

– Już ją lubię. – Tomek nie mógł przestać się śmiać. – Widać, że dziewczyna zna się na ludziach. Dasz mi jej numer?

– Masz jej numer. Użyczyła mi swojego telefonu, żebym mógł się z tobą wczoraj skontaktować.

– Jak mi powiedziałeś, że mam nie oddzwaniać, to go wykasowałem. Na pewno nie da się nic zrobić? Nie zapisałeś go sobie gdzieś? Jako numeru alarmowego?

– Uwierz mi, ta panna nie jest w twoim typie, ale jeśli tak bardzo chcesz, zadzwoń do Rity. Ona najprawdopodobniej nie wykasowała połączenia. Nie miała na to czasu. – Uśmiech, który pojawił się na twarzy Aleksandra, był bardzo wymowny. Rita była jego dobrą znajomą. Ilekroć pojawiał się w Łodzi, zawsze znajdował czas na spotkanie. Oczywistym więc było, że wczoraj właśnie u niej poszukał pomocy.

I cielesnego ukojenia.

– A w twoim typie jest? – Tomek spojrzał na przyjaciela, uśmiechając się w sposób wyjątkowo jednoznaczny. Doskonale wiedział, w jakich kobietach gustuje Aleksander.

– W moim tym bardziej. – Upił łyk kawy, którą kupił na stacji benzynowej. Smakowała paskudnie. – Podobno nie ma brzydkich kobiet, tylko człowiek za mało alkoholu wypije. Wątpię jednak, aby w jej przypadku pomogła jakakolwiek ilość wódki. – Zdawał sobie sprawę z tego, że nieco przesadza, bo Amelia wcale taka brzydka nie była. Fakt, nie widział jej za dnia, tylko w świetle ulicznych latarni i samochodowych żarówek. Z jakiegoś jednak powodu uznał, że obraz, jaki nakreślił swojemu kumplowi, powinien być właśnie taki. Zresztą, przecież już nigdy więcej jej nie spotka, po co więc w ogóle o niej rozmawiają.

– Brzydka, inteligentna i honorowa epileptyczka. Brzmi bardzo intrygująco. Mimo wszystko chciałbym ją poznać. Masz u niej dług wdzięczności, uratowała ci tyłek. – Tomek zatrzymał samochód nieopodal mieszkania Aleksandra.

– Sam sobie uratowałem tyłek. Ona tylko mnie wspomogła. Nie musiała tego robić. – „Oczywiście, Wolff, ty debilu – z tyłu głowy usłyszał kpiący głos. – Trzeba było podziękować za podwózkę i ratować się na pieszo, skoro taki z ciebie chojrak”.

– Faktycznie, nie musiała, a ty zapewne dalej popierdalałbyś po lesie w swoim najlepszym garniaku od Armaniego. Ona natomiast nie straciłaby kluczyków od auta. Taka, kurwa, subtelna różnica. Mogę się nie znać, ale skoro ma padaczkę, to wydaje mi się, że jej życie pełne jest ograniczeń, a przez ciebie, oczywiście zrobiłeś to nieświadomie, nałożono na nią kolejne. Z tego, co mi wiadomo, tacy ludzie muszą się naprawdę wykazać, aby zdobyć prawo jazdy. Są odpowiednie uwarunkowania i takie tam. Osobiście uważam, że powinieneś się jej odwdzięczyć. Ale to tylko moja subiektywna opinia. Możesz ją mieć w dupie.

– Mam ją w dupie – warknął Aleksander.

– Widzę, że im dłużej nie ruchasz, tym bardziej wkurwiony jesteś. Idź sobie zwal konia, ochłoń i przemyśl to jeszcze raz.

– I co jeszcze? W ramach rekompensaty za poniesione straty mam zostać jej szoferem? – Olek popukał się w czoło.

– Może.

– Mam teraz na głowie inne sprawy. Dobrze wiesz jakie.

Tomek wiedział i już współczuł tym, którzy wpakowali Aleksandra do bagażnika. Lepiej by dla nich było, gdyby byli skuteczniejsi. Wczoraj wykorzystali jego słabość do kobiet, podstawiając mu jako słupa szczuplutką cycatą blondyneczkę, która miała go zwabić do mieszkania, żeby oni zajęli się resztą. Musieli naprawdę dobrze odrobić lekcje, że udało im się wyprowadzić w pole takiego szczwanego lisa, jakim był Wolff. Ktoś im powiedział, co mają zrobić. Aleksander miał nawet podejrzenia co do tego, kto to mógł być. Oczywiście podzielił się nimi ze swoim przyjacielem.

Tak czy siak, Tomek był bardzo ciekaw, czy ci ludzie wiedzieli, na kogo dostali zlecenie.

– Wiem, że masz teraz dużo na głowie – powiedział Balcer – ale wiem też, że masz niepowtarzalną okazję, aby zrobić komuś dobrze. I nie mam tutaj na myśli palcówki. Pamiętaj, dobro wraca.

– Wal się. – Przybili sobie piątki.

– Ty, Olek, z kolei zastanów się nad tym, z kim masz zamiar to robić. Następnym razem możesz nie mieć tyle szczęścia. Jak chcesz, mam gdzieś w szafie gumową lalkę i mogę ci jej użyczyć.

– Nie śmiałbym pozbawić cię jedynego kobiecego towarzystwa. Swoją drogą, aż dziwne, że nie użyczyłeś mi własnego tyłka.

– Możesz tylko pomarzyć o dziewicy. – Tomek pozdrowił go środkowym palcem. – Popytam w towarzystwie o twoje uprowadzenie, Agatko. – Nawiązanie do klasyki polskiego filmu, „Uprowadzenia Agaty”, bardzo go rozbawiło.

Minutę później jego auto zniknęło za zakrętem, a Aleksander wszedł do swojego mieszkania. Wnętrze, w którym na co dzień mieszkał, było biało-szare i zdecydowanie zimne.

Brakowało kolorowych dodatków, które rozweselałyby pomieszczenie i nadały mu nieco ciepła.

Brakowało kwiatów.

Brakowało obrazów.

Brakowało miłości.

Podobno to, co wyniesie się z domu rodzinnego, wdraża się w swoim własnym życiu. W przypadku Aleksandra Wolffa była to teoria nad wyraz prawdziwa. Wychował się w rodzinie zamożnej, w której zarówno ojciec, jak i matka zajęci byli swoim zawodowym rozwojem. Do dziesiątego roku życia pieczę nad małym Olkiem sprawowała babcia, Ola. Do dziesiątego roku życia był on najszczęśliwszym dzieckiem na całym świecie i absolutnie nie doskwierał mu brak rodzicielskiej miłości. Babcia była mu ojcem i matką, z kolei ludzie, którzy w akcie urodzenia figurowali jako jego rodzice, widywali go czasem rano przed wyjściem do pracy. Wieczorem sporadycznie, bo gdy wracali do domu, ich syn zazwyczaj już spał. W weekendy natomiast nie mieli dla niego czasu, ponieważ zmęczeni całym tygodniem żmudnego kieratu, który miał doprowadzić ich na wyżyny sukcesu, spotykali się ze znajomymi albo wyjeżdżali, aby odpocząć.

Zawsze sami. Posiadanie dziecka ich męczyło.

Śmierć babci Oli, która przejęła całą odpowiedzialność za ich syna, była im bardzo nie na rękę. Skończyły się częste wyjazdy, trzeba było chodzić na wywiadówki, pilnować, czy Olek odrobił lekcje, prać jego ubrania i przygotowywać mu jedzenie.

Czyli być pełnoetatowym, odpowiedzialnym rodzicem.

Z dniem ukończenia przez Aleksandra szkoły średniej jego rodzice, Krystyna i Marek, odetchnęli pełną piersią, wręczając synowi klucze od mieszkania i kopertę z pieniędzmi. Uznali, że każdy młody człowiek byłby przeszczęśliwy, dostając tak wspaniały prezent na start w nowe życie. Każdy, tylko nie ich syn, który bardziej niż kawalerki na Pradze potrzebował rodzicielskiej miłości. Był jednak zbyt dumny, aby się o nią prosić, dlatego jeszcze tego samego dnia spakował swoje rzeczy i poprosił ojca o odwiezienie na swoje. Była to ostatnia rzecz, o jaką go kiedykolwiek poprosił. Był to też ostatni raz, kiedy widział się ze swoimi rodzicami. Od tego dnia minęło ponad piętnaście lat.

Obecnie Aleksander Wolff wkraczał w trzydziesty piąty rok życia.

Czy podobał się przedstawicielkom płci przeciwnej?

Bardzo.

Był wysoki, szczupły i setki razy słyszał, że przypomina Davida Beckhama.

Był też łotrem, który nie miewał skrupułów ani wyrzutów sumienia i niekiedy zachowywał się jak nakręcony robot, z wgranym plikiem systemowym do zrealizowania. Zarówno w życiu zawodowym, jak i prywatnym, do którego wpuścił zaledwie garstkę ludzi, kierował się wyrachowaniem. Zapewne dlatego też od piętnastu lat ignorował listy, które rodzice słali mu z zaciętą regularnością.

Aleksander nie wyrzucił żadnego do śmieci, wszystkie wkładał do pudełka schowanego pod łóżkiem. Nie miał zamiaru do nich nigdy zaglądać, nie zastanawiał się też nad tym, jak, u licha, starzy, za każdym razem, gdy się przeprowadzał, zdobywali jego nowy adres. W duchu podziwiał ich za taką determinację, jednak nie miało to absolutnie żadnego wpływu na zmianę zdania o nich.

Pierwsze, co zrobił, gdy wszedł do mieszkania, to zdjął buty i marynarkę, która zdecydowanie nie nadawała się już na jakiekolwiek wyjście. No, chyba że do lasu. Potem nastawił ekspres, w międzyczasie rozbierając się, aby wejść pod prysznic. Stojąc pod natryskiem, przerabiał w głowie cały wczorajszy dzień.

Myślał o tym, jak zaskoczyli go w mieszkaniu tej cizi, którą, gdyby tylko dziś dorwał w swoje ręce, skróciłby o głowę. Myślał o tym, jak wpakowali go do bagażnika i obiecując rychłą śmierć, wywieźli do lasu, oddalonego o ponad sto kilometrów od jego miejsca zamieszkania. Chwilę trwało, nim doszedł do tego, z czyjego działali polecenia. Bo przecież mocodawca sam nie pobrudziłby sobie rąk.

Mocodawczyni w zasadzie.

Myślał o tym, jakim cudem udało mu się uciec i trafić na Amelię.

– Melka... – powiedział sam do siebie i uśmiechnął się na wspomnienie rozmowy, którą jego wybawczyni przeprowadziła ze swoją babcią. Wtedy, przez te kilka chwil, podczas których przysłuchiwał się wymianie ich zdań, pozazdrościł jej, że ma obok siebie kogoś, kto się o nią martwi. Że ma babcię. Wywnioskował też, że dziewczyna ma jakieś zdrowotne problemy.

Teraz już wiedział jakie.

Stojąc pod ciepłym strumieniem, pomyślał o tym, jak sięgnął do kieszeni jej kurtki, wyciągnął z niej telefon i mimochodem potarł wierzchem dłoni bujną pierś. Nie musiał patrzeć w dół, aby zobaczyć, jaki efekt wywołała ta jedna zaledwie myśl. Położył dłoń na swoim penisie, drugą oparł o ścianę i z przymkniętymi powiekami zaczął się masturbować. Wyobrażał sobie piersi Amelii, a pomiędzy nimi swój wzwód. Wyobrażał sobie, jak wytryskuje na jej biust. Wyobrażał sobie swojego fiuta w jej ustach i swoją dłoń na jej głowie. Wyobrażał sobie swojego penisa w niej. Wyobrażał sobie, jak ssie jej piersi.

Wyobraźnia doprowadziła go do bardzo silnego orgazmu.

W jego głowie pojawił się głos, który zapytał go o to, czy zdaje sobie sprawę z tego, jaki miałby spust, gdyby wyruchał to brzydkie kaczątko naprawdę. Do końca tego dnia i przez cały następny robił wszystko, aby wyrzucić z głowy myśli o Amelii. Robienie wszystkiego polegało głównie na graniu w stare i poczciwe Need for Speed.

We wtorek wieczorem zadzwonił do niego Tomek i zapytał, czy Olek nie ma czasem ochoty na spędzenie upojnego wieczoru w jego towarzystwie. Aleksander wyraził chęć, tym samym pół godziny później Balcer pukał do drzwi jego mieszkania. Pod pachą niósł kilka butelek piwa.

– Mało – skwitował gospodarz, wpuszczając go do środka.

– Dla mnie wystarczy. – Tomek wyminął go, postawił piwa na ławie, złapał za pada i pięć minut później, z nogami rozgoszczonymi na stoliku, uciekał przed policją. On również wielbił wszelkie gry, w których można było zostać mistrzem kierownicy, posługując się tylko swoimi kciukami.

– Popsujesz mi statystyki. – Olek sięgnął po piwo i usiadł obok kumpla. – Dowiedziałeś się czegoś?

– Miałeś rację, to Klementyna. Stary, musiałeś ją naprawdę słabo bzykać, skoro posunęła się do czegoś takiego.

– Następnym razem to ty będziesz ruchał panny w moim imieniu. Zobaczymy, jak ci pójdzie. Jeśli skończysz ze szpadlem w plecach, znaczy, że chujowo.

– Nie sądzę.

– A delikwenci od porwania?

– Przypadkowe ofiary, nikt z naszych. Chłopaki na dorobku, co to zbierają doświadczenie, żeby je umieścić w swoim bandyckim cefał. Takie matoły, że rozpowiadają na mieście o tobie. To znaczy mówią o tobie, nie wiedząc, że ty to ty – zarechotał Tomek. – Gdyby wiedzieli, przysłaliby kwiaty w ramach przeprosin. I czekoladki. I striptizerki.

– Wiedziałem, że amatorzy.

– Jasne, kurwa, ty wszystko wiesz. Jakbyś wiedział, to nie pojechałbyś z nimi na wycieczkę do lasu. Trzeba im oddać, że podeszli cię po mistrzowsku.

– Po mistrzowsku to ja się z nimi rozprawię. – O tak, zdecydowanie tę wypowiedź Aleksandra można było wziąć za pewnik.

– Nie wątpię.

– A tak poza tym, to co słychać?

– Mamy środek lata, jest na co patrzeć na ulicach. Dziś prawie dziadka na pasach przejechałem, taka panna mi mignęła przed nosem. Chodzenie w krótkich sukienkach powinno być surowo karane.

– Zgadzam się. – Olek stuknął swoją butelką od piwa o butelkę Tomka. – Najlepiej niech chodzą bez sukienek.

Obaj zgodnie zarechotali.

– Skoro już wprawiłem cię w tak doskonały nastrój, to powiedz mi, myślałeś o jakiejś rekompensacie dla tej twojej Amelii? – Ta prowokacja była bardzo zamierzona.

– Mojej? Kto jak kto, ale ty powinieneś wiedzieć, że jeszcze się nie urodziła taka, co to by zasłużyła na to miano. Myślę, że jak dobiję do osiemdziesiątki, to będę mógł pomyśleć o ewentualnym małżeństwie z cycatą dwudziestolatką.

– Tak mi się jakoś powiedziało. To co, myślałeś o niej? – Tomek nie dawał za wygraną.

„No pewnie, nawet sobie konia zwaliłem przy okazji. I chyba zaraz pójdę zrobić to ponownie, bo akurat mam przed oczyma jej cycki”.

– Nie – skłamał – nie myślałem.

– Gdybym cię nie znał od naszego pierwszego wspólnego mordobicia, niewątpliwie uwierzyłbym w to gorące zapewnienie. Stary, mamy sierpień, zaraz Matki Boskiej Zielnej, okazałbyś odrobinę człowieczeństwa. Jesteś jej winien zadośćuczynienie za poniesione straty.

– Nie jestem nic nikomu winien. A poza tym, nie mam do niej numeru.

– Świetnie się zatem składa, bo ja go mam.

– Co? – Olek spojrzał na Tomka tak, jakby widział go po raz pierwszy na oczy.

– Jajco. Przecież sam wczoraj powiedziałeś, że jak chcę mieć jej numer, to mam zadzwonić do Rity. No to zadzwoniłem.

– Jesteś chuj.

– Z rozmowy z Amelią wynika, że ty większy.

Po tym zdaniu nastąpiła cisza przerywana odgłosami dochodzącymi z ekranu telewizora. Lektor odpowiedzialny za wypowiadanie komunikatów w grze, oczywiście w języku angielskim, idealnie wbił się w czasie ze swoim przekazem: Poddaj się, jesteś otoczony.

– I? – zapytał w końcu Aleksander. To jednoliterowe zdanie było nad wyraz wymowne.

– Jej numer masz na mailu. Cytuję fragment naszej rozmowy: „Przez twojego kolegę, ćwoka, który musiał wpaść akurat na mnie, bo przecież nie mógł wybiec z lasu dwie minuty później, straciłam dostęp do samochodu. Ojciec powiedział, że już nigdy nie usiądę za kółkiem. Mam więc nadzieję, że ten cały Olek dostanie grzybicy odbytu”. Koniec cytatu. Milutka, prawda? Na twoim miejscu już zacząłbym stosować maść na ból dupy.

– Chyba powinieneś sobie iść, zanim ci jebnę.

– Wiem właśnie. Piwo zostawiam. Cześć.

Gdy Tomek zamknął za sobą drzwi, Aleksander wyłączył grę, wykąpał się i położył do łóżka. Pierwsze co zrobił następnego dnia tuż po przebudzeniu, to zalogował się na swoją skrzynkę mailową i umieścił wiadomość od Tomka w koszu, który opróżniał się automatycznie raz w miesiącu. Pięć godzin później stało się coś niedorzecznego i głupiego: ledwo wrócił do domu, odpalił komputer, wszedł ponownie na skrzynkę i przeniósł wiadomość od Balcera z kosza do folderu z odebranymi mailami.

Potrzebował jeszcze kilku godzin, aby wystukać na swoim telefonie numer Amelii i nacisnąć zieloną słuchawkę.

Rozdział 4

Amelia spojrzała na swój dzwoniący telefon i westchnęła. To już trzeci raz w tym tygodniu, kiedy na wyświetlaczu jej smartfona pojawił się zupełnie obcy numer. Za pierwszym razem dzwonił ten dziad, Olek, czy też Aleksander, żeby robić jej wyrzuty co do tego, że nie mógł zapłacić za stracony czas i paliwo, ponieważ raczyła odjechać bez pożegnania. No jak ona w ogóle śmiała podjąć taką decyzję bez konsultacji z nim? Ta rozmowa skończyła się, wiadomo, naciśnięciem czerwonej słuchawki. Przy drugim połączeniu okazało się, że dzwoniący mężczyzna, niejaki Tomasz Balcer, jest przyjacielem tego Olka z lasu, co już wydało się Amelii bardzo dziwne. Kontaktował się z nią po to, aby potwierdzić historię, jaką mu opowiedział jego kumpel. Chciał się też przy okazji dopytać, czy to prawda, że przez to wszystko ojciec zarekwirował jej kluczyki od auta.

Amelia powiedziała, że teoretycznie nie przez to wszystko, ale praktycznie już tak. Ot, taki niezrozumiały paradoks. Tomek wydał się jej o niebo sympatyczniejszy od gburowatego Aleksandra. Nie do końca jednak rozumiała, po co on w ogóle do niej zadzwonił. I skąd, do cholery, miał jej numer? Olek mu dał?

Bez sensu.

Dziwne to trochę było, ale Mela uznała, że ona przecież wcale nie musi rozumieć wszystkiego, co się dookoła niej dzieje. Na ten przykład Amanda, jej epiprzyjaciółka, była dla niej kompletnie niezrozumiałym tworem, a mimo to, aby lepiej się jej żyło, musiała ją zaakceptować.

Gdy zobaczyła kolejny obcy numer, w pierwszym odruchu chciała odrzucić połączenie. Nie zrobiła tego jednak i odebrała.

To był znowu on, Olek.

Aleksander.

Aleksander Wolff.

Człowiek o barwie głosu tak cudownej, że mogłaby go słuchać nawet wtedy, gdy mówiłby o życiu seksualnym meduz. No, chyba że tak jak poprzednim razem wkurzyłby ją swoim wymądrzaniem się, to wtedy nie. Wtedy ponownie nacisnęłaby czerwoną słuchawkę i zakończyła rozmowę.

Po co dzwonił?

Ponieważ chciał jej pomóc w odzyskaniu zaufania u ojca. To znaczy w odzyskaniu kluczyków od samochodu. Zaskoczył ją swoim zachowaniem na tyle pozytywnie, że postanowiła na niego nie warczeć.

– Zapomnij – musiała go tylko jeszcze sprowadzić na ziemię. – Nie znasz mojego taty. U niego „nie” to znaczy „nie” i jeszcze dla lepszego efektu postaw sobie na końcu pięć wykrzykników. Tym razem poza mamą wspomaga go też moja babcia, więc jestem na zajebiście przegranej pozycji. No i moi rodzice bardzo mocno trzymają się tego, że jeśli nastąpił atak, to auto mogę prowadzić dopiero za dwa lata. O ile oczywiście w międzyczasie nie będę miała kolejnego napadu. Tak że od dziś parakulos. – Mimo że początkowo była wściekła na ojca, to następnego dnia doszła do wniosku, że jej obrażenie się było bardzo nieodpowiedzialne. A co, gdyby naprawdę dostała drgawek w trakcie jazdy samochodem?

– Pojęcia nie miałem, że to tak rygorystycznie wygląda. Tym bardziej chcę ci to wynagrodzić.

– Dlaczego chcesz to zrobić? Z litości? Bo wiesz, że jestem chora, i ogarnęły cię wyrzuty sumienia, że to przez ciebie?

– Tak – odpowiedział zgodnie z prawdą. Ale było też coś jeszcze. Coś, czego mówić jej nie miał zamiaru, gdyż sam w to do końca nie wierzył. A może wierzył, tylko nie dopuszczał do siebie takiej myśli?

– Dzięki za szczerość. Zazwyczaj jestem albo okłamywana, albo zbywana. Podobno dla mojego dobra. Jednak osobiście uważam, że lepiej usłyszeć prawdę, nawet brutalną, ale prawdę. – Dla niej słowa te miały drugie, bolesne dno. – Co w takim razie proponujesz?

– Mam pewien pomysł.

– Jaki?

– Lubisz niespodzianki?

– Lubię – rzekła zgodnie z prawdą. – Dobrze, wchodzę w to. – Dlaczego się zgodziła bez jakichkolwiek dociekań? Nie wiedziała. A może jednak wiedziała, tylko udała, że nie wie?

– A jesteś pewna, że nie wydałaś teraz na siebie wyroku śmierci? – Z jakiegoś powodu miał ochotę rozmawiać z nią znacznie dłużej, niż początkowo sobie założył.

– Wszyscy kiedyś umrzemy. Naturalna kolej losu.

– Owszem, ale chyba każdy z nas chciałby dożyć sędziwego wieku. Nie sądzisz?

– W zdrowiu i w pełni władz umysłowych, owszem. Tyle tylko, że musisz wziąć pod uwagę to, że ja mogę okazać się kiedyś agresywną staruszką, która dostanie ataku padaczki za każdym razem, gdy listonosz spóźni się z emeryturą. To jedna z wielu opcji, jaką rozpościera przede mną moja wyobraźnia. W innej na przykład umieram, tłukąc głową w płytki podłogowe, bo mnie w mięsnym wkurzyli. A w jeszcze kolejnej budzę się w trumnie, bo przez przypadek uznali, że wyciągnęłam kopyta w trakcie ataku. – Mela potrafiła podchodzić do swojej choroby z dystansem, czego nie rozumieli jej najbliżsi, szczególnie matka. Dla niej padaczka była bardzo poważnym tematem.

– Amelio... – Ależ on akcentował jej imię. Doszła do wniosku, że mógłby jej tak już ameliować do końca życia. – Naprawdę od czterech lat nie miałaś żadnego napadu? Naprawdę?

Potwierdziła, co wpędziło Aleksandra w jeszcze większe poczucie winy. W zasadzie to nigdy nie doświadczył takiego uczucia. Na zakończenie rozmowy zapytał, czy zarezerwuje sobie dla niego sobotnie popołudnie.

– Czy to randka? Bo ja nie chodzę na randki. Właśnie ze względu na chorobę. – „Matko Boska – pomyślała nieco zażenowana – po co mu to w ogóle mówisz, kretynko? To przecież żadna randka. To pieprzona wielkoduszność z jego strony. Niepotrzebnie się zgodziłaś”.

– Ja też nie chodzę na randki. – Odparł zgodnie z prawdą. Aleksander umawiał się tylko na seks, nie miał czasu na inne pierdoły. Spotkanie z nią potraktował jako jednorazowy wyjątek. – Jeszcze jedna sprawa, Amelio. Zgodnie z tym, co mi powiedziałaś wczoraj, nie mówiłaś nikomu o mnie? O naszym spotkaniu w lesie?

– Nie.

– Uprzedź w takim razie rodziców i powiedz im, że w sobotę cię odwiedzę. A gdyby pytali o to, skąd się znamy, powiedz, że poznaliśmy się przez internet i piszemy ze sobą od dłuższego czasu. I że kilka razy się spotkaliśmy, ale nie tłumaczyłaś się z tego przed nikim. Powiedz, że nie chciałaś nikomu o mnie mówić, bo nie miałaś pojęcia, w jakim kierunku to będzie zmierzało. Powiedz, że jesteśmy przyjaciółmi.

– Czyli mam kłamać? – weszła mu w słowo.

– Masz nie mówić prawdy. – Był cholernie irytująco pewny siebie. – No dobrze, żeby nie było, że nasza przyjaźń opiera się na samym łgarstwie, powiedz, że mieszkam w Warszawie. To prawda.

– Ale nie będziesz chciał zabić mnie i mojej rodziny, a potem zagarnąć naszego majątku?

– Duży macie majątek?

– Dwa konie, pięć krów i dziesięć hektarów. Plus kilkadziesiąt tysięcy oszczędności w banku.

– Przy stu tysiącach zastanawiałbym się nad zagrabieniem waszego mienia. – Gdyby tylko była świadoma tego, ile prawdy jest w tych słowach i kogo ma zamiar wpuścić do swojego domu, wytrzeszczyłaby oczy do rozmiarów pokaźnego denka od słoika. I najpewniej zabarykadowała drzwi.

– Jesteś dziwny i sama nie wiem, czy cię lubię, czy jednak bardziej mnie wkurzasz. Niemniej nie zamordowałeś mnie w tym lesie i chyba nie grasz na czas, żeby zyskać moje zaufanie i sprzedać mnie do burdelu w Berlinie. Swoją drogą, mieliby tam ze mną problem. Aha, a moja babcia zawsze mówi, że nie możemy zamykać się na nowe znajomości. Dodatkowo jestem bardzo ciekawa tego, co wymyśliłeś, a jeszcze bardziej ciekawi mnie to, dlaczego biegałeś po lesie. W garniturze – gadała, jakby ktoś ją nakręcił.

– Naprawdę chcesz to wiedzieć?

– Może. – Zaczęła się bawić swoimi włosami, nakręcając je na palec, czego on nie mógł widzieć.

– Do soboty się zdecyduj. Wyślij mi też swój adres. Muszę kończyć. Cześć, Melka.

– Cześć, Olek. – Dopiero gdy Amelia wypowiedziała jego imię, dotarło do niej, jak on się do niej zwrócił.

Tylko jej najbliżsi nazywali ją Melką.

Sobota już za trzy dni, wypadało więc powiadomić rodziców i babcię o wizycie Aleksandra. Nie usłyszała słowa sprzeciwu. Nie usłyszała, ponieważ nim ktokolwiek z domowników zdążył przetrawić tę informację, Amelii już nie było w zasięgu ich wzroku i słuchu. W chwili, kiedy do wszystkich dotarł sens jej słów, ona leżała na łóżku i wysyłała do Aleksandra SMS-a ze swoim adresem. Czuła, że nie jest to typ grzecznego chłopca z sąsiedztwa, że ma swoje za uszami i poza przyjemnym, miętowym zapachem czuć było od niego też niebezpieczeństwo. Strasznie podniecające niebezpieczeństwo.

A jak wyglądała sytuacja na dole, w salonie? Bo informację tę przekazała podczas wieczornego, rytualnego posiedzenia przed telewizorem.

Babcia poczuła miłe ciepło w okolicach serca.

Mama nieco się zaniepokoiła, ale uznała też, że przecież Mela może mieć przyjaciela.

Jej młodszy brat, Hubert, który akurat w tym samym momencie przyszedł do kuchni po coś do jedzenia, miał to gdzieś. W piątek wyjeżdżał ze swoją dziewczyną i grupką znajomych w góry i właśnie dogadywał na Messengerze zakup dwóch woreczków trawki.

Ojciec natomiast… ojciec do soboty włącznie milczał.

Rozdział 5

Zatęchnięta piwnica jednego z podwarszawskich domów była miejscem dość licznie odwiedzanym przez pewnych jegomości. Ogólnie rzecz biorąc, przychodzili tam trzy razy dziennie, aby donosić posiłki. Oprócz tego pojawiali się raz lub dwa razy w tygodniu, aby nagrać film albo zrobić zdjęcia, których domagała się rodzina porwanych.

Aleksander Wolff był jednym z tych, którzy brudzili sobie ręce uprowadzeniami dla okupu. Zajmował się pertraktacjami. Był w tym kurewsko dobry. Jak nikt potrafił wpłynąć na ludzi w taki sposób, że nawet nie pomyśleli o tym, aby powiadamiać policję.

– Mówiłem, że to amatorzy. – Spojrzał na Tomka, który stał oparty plecami o ścianę i patrzył na dwóch mężczyzn. Tych samych, co to kilka dni temu wpakowali jego najlepszego przyjaciela do bagażnika i wywieźli na wycieczkę. Mimo że łącznie mogli ważyć grubo ponad dwieście kilo, w tym momencie wyglądali jak dwaj wystraszeni nastolatkowie, których ojciec przyłapał na oglądaniu pornoli.

Znalezienie ich nie było najmniejszym problemem.

– Mówiłeś. Chłopaki nie mieli pojęcia, z kim zadzierają. Klementyna musiała to pominąć podczas ustalania szczegółów zlecenia. Wstyd, panowie, żeby przed porwaniem nie zrobić rekonesansu. – Tomek splunął pod nogi. – Z takim podejściem to wy kariery w światku przestępczym nie zrobicie. Ja bym was nie zatrudnił. – Dla lepszego efektu pogroził im palcem.

– Mariusz Bąk, pseudonim Szerszeń. – Aleksander przykucnął obok mężczyzny. – Lat dwadzieścia trzy. Karany, obecnie pod nadzorem. Z tego, co mi wiadomo, jeśli nie pojawisz się jutro u swojego kuratora, wracasz do pierdla. Dobrze mówię?

Ten, do którego skierowane było to pytanie, przełknął nerwowo ślinę.

– Tadeusz Słoń, pseudonim Trąba. – Tomek, słysząc te słowa, parsknął śmiechem. – Lat dwadzieścia siedem. Karany, podobnie jak kolega. Siedział za brutalne pobicie. Bardzo nietolerancyjny dla homoseksualistów i mniejszości narodowych. – Aleksander spojrzał wymownie na Balcera, który uniósł pytająco brwi. – Wiesz, Trąba, tak się składa, że mój przyjaciel, który tam stoi, jest gejem.

Tomek ni to sapnął, ni chrząknął. Powstrzymał się jednak przed popukaniem w czoło.

– Obaj jesteśmy gejami, z dziada pradziada. – Wyszczerzył zęby do Aleksandra. – A wy wkurwiliście mojego chłopaka.

– Otóż to, trzeba było mnie nie wkurwiać. Ale mam dziś bardzo dobry humor i jeśli zrobicie to, o co was poproszę, za godzinę jesteście wolni. Jeśli jednak nie, ty – wskazał na Szerszenia – zostaniesz za dwa, może trzy dni odstawiony pod najbliższy komisariat. Wiesz, jaki będzie finał. Natomiast ty... – spojrzał na drugiego z mężczyzn – ...dla ciebie wymyślę coś specjalnego. I zaufaj mi, będzie bolało.

Reakcja ze strony obu związanych była żadna, co Aleksander wziął za dobry znak.

– Podobno, jeśli czegoś nie lubimy, jesteśmy nastawieni do tego negatywnie. Dlatego, Trąba, masz jedyną i niepowtarzalną okazję, chociaż kto wie, może ci się spodoba, żeby poczuć się przez chwilę jak jeden z tych, którymi tak gardzisz. Zrób swojemu koledze dobrze. Ustami.

Tomka aż wmurowało. Tego to on się zdecydowanie nie spodziewał, o czym świadczyła jego zdziwiona mina. Trąba też się nie spodziewał, bo zaczął coś bełkotać przez zaklejone usta. Coś, co brzmiało jak stek wulgaryzmów, pociśniętych w kierunku Aleksandra.

– Tak, wiem, prędzej dasz się zabić, niż to zrobisz. Przewidziałem taką ewentualność. – Wyciągnął broń, odbezpieczył i wycelował w głowę Trąby, a potem zapytał, gdzie ma go pochować po wszystkim. Pięć sekund później mężczyzna pokiwał głową, nie mając pojęcia, że Aleksander blefuje z tym zabijaniem, bo przecież nic w jego wyrazie twarzy i ruchach nie wskazywało na to, że nie strzeli.

– Kurwa – wysapał Tomek. – Muszę wyjść...

Nie, żeby miał coś przeciwko osobom o innej orientacji seksualnej, absolutnie. Tomek był bardzo tolerancyjny, ale mimo wszystko to była dla niego gruba przesada. Nie miał jednak zamiaru umoralniać Olka, wiedząc, że gdyby nie jego spryt, właśnie w tym momencie kumpel byłby wpierdalany przez robaki w jednym z podłódzkich lasów. Doszedł do wniosku, że i tak potraktował ich łagodnie. Pozwolił im żyć.

– Pamiętaj, do końca. – Wolff celował bronią w Trąbę. Uwolnił jego dłonie i odkleił mu taśmę z ust. Wzrokiem pozbawionym skrupułów patrzył, jak mężczyzna drżącymi rękoma rozpina swojemu koledze rozporek, ściąga mu spodnie razem z bielizną i z nieukrywanym obrzydzeniem wkłada sobie sflaczałego i spoconego fiuta do ust. Oczywiście od rozpięcia rozporka do ssania upłynęła dłuższa chwila, bo Trąba bardzo się guzdrał i dławił.

Na Aleksandrze widok ten nie zrobił najmniejszego wrażenia. Drugi z mężczyzn zacisnął oczy, nie chcąc patrzeć na poniżenie, jakiego doświadcza jego kolega. Poniżenie, jakiego doświadczał też on sam. Przez pierwszą minutę czuł się jak męska dziwka i chciał umrzeć. Gdy jednak jego podrażniony penis stanął na baczność, miał gdzieś to, że obciąga mu kumpel od wódy i kresek, a nie jedna z jego dup. Aleksander, gdy tylko zobaczył, że Szerszeń zaakceptował daną sytuację, o czym świadczyły stłumione jęki, wydobywające się spod plastra przyklejonego na jego ustach, zerwał go jednym ruchem ręki. Gdy delikwent doszedł, krzyczał, jakby właśnie doświadczył najlepszego orgazmu w swoim życiu.

Upokorzony Słoń zaczął wymiotować.

– Zostawię was teraz, chłopaki, samych. Pogadajcie sobie, może ustalcie też datę ślubu. Chętnie wpadnę. Niebawem ktoś was uwolni. Jak będziecie pruć ryje, to zrobimy powtórkę z rozrywki. Aha, przekażcie szefowej, że na nią czekam. Wie, gdzie mieszkam. – Związał Trąbie dłonie za plecami i wyszedł.

– Jesteś pojebany. Przysięgam, siadło ci na psychikę i od dziś się ciebie boję. I w ogóle mnie nie dotykaj. I już nigdy nie wezmę u ciebie prysznica. – Tomek, gdy tylko zobaczył uśmiechniętego od ucha do ucha Aleksandra, poczęstował go papierosem. – Zdajesz sobie sprawę z tego, co oni ci zrobią, jak cię dorwą?

– Nic. Są posrani, bo ich nagrałem. Chcesz zobaczyć?

– Daruj sobie. Ja rozumiem przywiązanie na waleta do latarni w środku miasta, ale żeby takie coś? – Zaciągnął się papierosem. – No dobra, a co z Klementyną? Wobec niej też zastosujesz podobny manewr? – Tym razem Tomek się uśmiechnął. – Jeśli tak, to ja chętnie popatrzę.

– Przyjdzie czas, będzie rada. – Aleksander wcale nie uważał, że z czymkolwiek przesadził. Uznał nawet, że potraktował ich wyjątkowo łagodnie, a już na pewno Szerszenia. Z jego finalnej reakcji wynikało, że podobała mu się taka „kara”.

– Olek, tak sobie teraz o czymś pomyślałem, oczywiście tylko hipotetycznie. Jeśli to my bylibyśmy na ich miejscu, to wolałbyś…

– Zastanów się nad tym, czy na pewno chcesz dokończysz to zdanie. – Wyciągnął z kieszeni telefon. – Zadzwonię do chłopaków, żeby zajęli się tymi panienkami z piwnicy.

– A właśnie, skoro przy temacie panienek jesteśmy, szykuje się dobra impreza w klubie. Start jutro o dwudziestej, koniec we wtorek. Najwcześniej. Taki krótki wieczorek, z czwartku na wtorek.

– Przecież dopiero środa jest.

– To znaczy, że szykuje się dobra impreza, która zahaczy o weekend. A jak wiesz, weekend to wódka i skąpo ubrane kobiety. I wódka.

– W sobotę odpadam. – Aleksander rzucił niedopałek na ziemię i przydepnął go butem. Uniósł głowę i zapatrzył się w rozgwieżdżone niebo. Noc była bardzo ciepła i spokojna, skłaniała do melancholii.

– Mam nadzieję, że nie wpakujesz się znowu w tarapaty. – Głos Tomka sprowadził go na ziemię.

– Spokojnie, mamo, dam sobie radę. – Nie miał zamiaru wspominać przyjacielowi o spotkaniu z Amelią. Bo i po co? – Jedziemy?

– Jedziemy.

Nim wrócił do domu, minęło jeszcze kilka godzin, wszak ciemne interesy się same nie załatwią, trzeba mieć nad nimi pieczę. Formalnie Aleksander Wolff był właścicielem świetnie prosperującej drukarni, na której zapleczu działała instytucja zajmująca się wszystkim tym, co nielegalne.

Wymuszenia, porwania, haracze, czyli chleb powszedni przestępczych struktur.

W dniu, w którym opuścił swój dom rodzinny i wprowadził się do mieszkania na warszawskiej Pradze, poznał Tomka Balcera. Akurat gdy wracał z rekonesansu po okolicy, napotkał grupkę wyrostków, która tłukła się między sobą. Takie było przynajmniej pierwsze wrażenie, bo gdy podszedł bliżej, okazało się, że czterech na jednego to naprawdę nie jest fajna sytuacja. Szczególnie dla tego jednego.

Teoretycznie tak właśnie powinno być.

W praktyce młody Balcer miotał czwórką napastników jak szmacianymi lalkami. Nie znaczyło to jednak, że ma pod koszulą w kratę schowany strój Supermana, bo krew tryskała mu z nosa, oko miał podbite, wargę rozciętą i no, kurde, zmęczony nieco też już był. Dlatego, gdy tylko kątem oka, tego niepodbitego, dostrzegł wysokiego blondyna, który stał w pewnej odległości i przyglądał się całemu zajściu z ciekawością, krzyknął:

– No co tak, kurwa, stoisz, pomógłbyś koledze.

– Spoko. – Aleksander, wkurzony na swoich rodziców, potrzebował się na kimś wyżyć. Skorzystał więc z zaproszenia.

Dwóch na czterech to już były wyrównane szanse.

Po wszystkim Balcer zaprosił go do siebie na obiad. I na piwo, coby uczcić wygraną bitwę. Poszło o dziewczynę. Tomek zakochał się po uszy w siostrze jednego z tych typów, którzy chcieli go pobić. Miłość przeszła mu po dość szybkim numerku w piwnicy u sąsiada, do której się włamał, wiedząc, że stoi tam łóżko. Dziewczyna poskarżyła się bratu, że została wykorzystana. Swoją drogą, miała rację. Brat zawezwał kolegów. Trzech właśnie. Dla lepszego efektu, bo wcale nie dlatego, że obawiał się, iż sam sobie nie poradzi. Nic z tych rzeczy.

Odchodząc spod trzepaka, Tomek przekazał pozdrowienia dla siostry.

Od tego dnia on i Olek stali się praktycznie nierozłącznymi przyjaciółmi. Kilka dni później Aleksander doszedł do wniosku, że poszedłby na studia, tylko chyba mu kasy na to nie starczy, a starych nie ma zamiaru prosić o pomoc. Przestali dla niego istnieć. Wtedy nowy kumpel powiedział mu, że w sumie on też może iść na studia, bo gdzie jak gdzie, ale tam nie będzie musiał się martwić o brak damskiego towarzystwa.

Tomek miał plan pięcioletni. Ostatecznie studiował osiem lat. Z każdym nowym, jędrnym i zgrabnym rocznikiem żal było mu kończyć edukację. Aleksander natomiast uporał się w terminie i to z jednym z najlepszych wyników na roku.

Skąd panowie wzięli pieniądze na naukę i imprezy studenckie?

Od Tomkowego wujka, który miał ich tyle, że mógłby sobie nimi tyłek podcierać. I w zasadzie, gdy przeholował z wódką, tak właśnie robił. Dostali te pieniądze z błogosławieństwem na nową drogę edukacji, wujek Józef cenił sobie bowiem bardzo młodych ludzi, którzy garnęli się do nauki. I nawet łezka mu poleciała, gdy jego siostrzeniec przedstawił mu plan. Pogratulował inwencji, powiedział, że owszem, pomoże, ale… w zamian za to mieli dla niego pracować.

Wymuszać, porywać, ściągać haracze.

Wujek Józef zbliżał się obecnie do siedemdziesiątki i już kilka lat wcześniej uznał, że teraz to niech młodzi nadstawiają za niego dupy, gdyż on się już w swoim życiu napracował. Jego prawą ręką był Tomek, lewą, ale równie sprawną co prawa, Aleksander. Traktował ich jak swoich synów, dbając też o to, aby chłopcy, jak ich z czułością nazywał, byli czyści jak łza. Dbał również, aby nie poszli siedzieć, bo wtedy to chybaby im łby odstrzelił. Zbyt dużo wiedzieli, żeby trafić do paki.

***

Aleksander wysiadł z windy i ruszył w stronę swojego mieszkania. Przed drzwiami stała niska blondynka z wydatnymi ustami, zapewne wiosna 2018, i piersiami, które miały w sobie tyle silikonu, że nie potrzebowały stanika.

Jego typ.

– Bardzo nieładnie potraktowałeś moich ludzi. – Kobieta rzuciła mu spojrzenie, z którego trudno było jednoznacznie wyczytać, jakimi uczuciami go darzy.

– Chwalili się? – Niespecjalnie zdziwił go jej widok. Przewidując, że Klementyna do niego przyjdzie, poprosił pana Miecia, osiedlowego stróża, aby wpuścił to babsko, jak tylko się pojawi. Klementyna Darska była zafiksowana na jego punkcie, a wszystko dlatego, że posunął ją raz. Jeden, kurwa, raz. Rozumiałby, gdyby spotykali się przez tydzień, ale raz?!

– Nie musieli. Ja wiem wszystko. – Ojojoj, pomyślał rozbawiony, piła do czegoś konkretnego. Dobrze wiedział do czego. Do kogo w zasadzie.

– Klementynka... – Nienawidziła, gdy ktoś tak do niej mówił, o czym Aleksander oczywiście doskonale wiedział. – Odważna jesteś, że jednak tutaj przyszłaś. Niech zgadnę, pokazałaś ochroniarzowi cycki i dlatego cię wpuścił? – Wyminął ją i otworzył drzwi do mieszkania. Nie czekała na zaproszenie, weszła za nim do środka.

– Nie musiałam, wystarczyło grzecznie poprosić.

– Na kolanach? – Skierował swoje kroki do kuchni i stanął naprzeciwko niej, opierając się o kuchenną wyspę.

– Bóg się wstydzi, że istniejesz.

– A czy Bóg wie, że lubisz klęczeć? – Zadając to pytanie, nalał sobie wody do szklanki.

– Jesteś prostakiem. Dziś mamy remis i chwilowe zawieszenie broni. – Wyjęła mu z dłoni szklankę i upiła łyk.

– A kto zdecyduje o tym, ile potrwa ta chwila?

– Ja.

– Nic się nie zmieniło, dalej ta sama, samolubna dziewczynka. Moje, ja, dla mnie, nikomu nie oddam. – Wziął od niej szklankę i również upił łyk wody, przytykając ostentacyjnie usta od drugiej strony. – Jesteś tak namiętna, jak tłuczek do mięsa.

– Byłeś mój. Tylko mój. – Zacisnęła zęby. – Gdy zobaczyłam cię wtedy w klubie z tą blond szmatą…

– Co ja poradzę, że lubię blondynki? – zadając to jakże retoryczne pytanie, rozłożył dłonie w udawanym geście zdziwienia. – Ile razy mam ci powtarzać, że jestem wolnym człowiekiem i mogę robić, co chcę. I z kim chcę. Nie nabyłaś do mnie praw własności po jednej wspólnej nocy. – „W chuj słabej” – dodał w myślach, mając w sobie tyle instynktu samozachowawczego, żeby jej jeszcze bardziej nie wkurwić. – Skoro jednak przyszłaś tutaj, ufam, że może porozmawiamy jak cywilizowani ludzie. Zamiast za mną latać po całym mieście, zarejestrowałabyś się na jakimś portalu randkowym. Znajdziesz sobie męża, urodzisz dziecko i sama zobaczysz, że zapomnisz o moim istnieniu. To co? Umowa stoi? Nie noszę urazy za to porwanie. – Wyciągnął do niej dłoń, mając świadomość, że Klementyna raczej jej nie przyjmie.

– Upokorzyłeś mnie! – Dźgnęła go swoim ostrym paznokciem w pierś. – Chciałam, żebyś zdechł, żeby zakopali cię żywcem w ziemi! Miałeś jednak szczęście i uciekłeś. I wiesz co? Przemyślałam sobie wszystko i poczekam, aż kogoś poznasz, zakochasz się i będziesz szczęśliwy. A potem ci to zabiorę! Rozumiesz? Chcę, żebyś żył w strachu! – słysząc ten potok bzdur, wymieszany ze śliną, Aleksander doszedł do wniosku, że tutaj to już nawet Neospasmina nie pomoże.

Kaftan bezpieczeństwa i miękkie ściany, to już prędzej.

– Przyjąłem do wiadomości, tylko nie wiem, czy ty dożyjesz tej radosnej chwili, w której to na stałe oddam komuś mojego członka. Ostatnio nawet rozmawiałem z przyjacielem o moim ewentualnym małżeństwie. Powiedziałem mu, że jeśli się kiedykolwiek ożenię, to w wieku lat osiemdziesięciu. Wszystko wskazuje na to, że moim jedynym ratunkiem będzie wtedy twoja skleroza. – Otworzył szafkę i wyjął z niej słoik z masłem czekoladowym. – W dużych ilościach podobno wpływa niekorzystnie na pamięć. Proszę.

Pięć sekund później Klementyna wyszła, trzaskając drzwiami.

Wtedy, gdy leżał w bagażniku, nie był wystraszony. Był wkurwiony. Wkurwiło go to, że ci debile, którzy go dopadli, spieprzyli mu plan uprowadzenia, które miał nadzorować. Takiego grubomilionowego, od którego ubezpieczyciel nie przewidywał jakichkolwiek komplikacji i odszkodowania. Gdyby wiedział, że Klementyna jest córeczką Darskiego, nie tknąłby jej palcem. I nie ze strachu, chodziło bardziej o kwestie etyczne i ewentualne komplikacje wynikające z tej znajomości. W mieście krążyła legenda, że córka Pawła Darskiego ma nierówno pod sufitem. Oczywiście Aleksander miał to nieszczęście, że trafił na nią wtedy, kiedy chciał się zabawić.

Od dobrych kilku miesięcy nie dawała mu spokoju.

Cóż, tak to bywa, jak myśli się fiutem.

– Zabierze mi kogoś, kogo pokocham – parsknął, kręcąc głową z niedowierzaniem. – To znaczy, że mogę spać spokojnie.

Rozdział 6

Amelia co rusz zerkała na zegarek.

Wystawił ją. Napisał SMS-a, że będzie o piętnastej. Zegar w salonie wybił właśnie godzinę trzecią po południu, a jego nie było.

– Bardzo punktualny ten twój przyjaciel. I jaki ma ładny samochód. – Mama wyjrzała przez okno.

Przyjechał. I naprawdę miał bardzo ładny samochód. Ogromne czarne audi, które wyglądało tak, jakby dopiero co wyjechało z salonu.

– Ojciec już go wita.

– Zaraz się pół wsi zleci, żeby zobaczyć, kto do nas takim wozem przyjechał. – Babcia również stanęła w oknie, aby zobaczyć nowo przybyłego.

„Boże – pomyślała Amelia, kuląc się w sobie – mogłam się z nim umówić na krzyżówce. Przecież tata go nie wypuści, dopóki nie pokaże mu całego gospodarstwa. I faktycznie ktoś z sąsiadów zaraz tutaj przyleci w poszukiwaniu sensacji”.

– Melka, nie garb się, masz takie ładne piersi. Pokaż je koledze. – Babcia Janka, mimo swego zacnego już wieku, miała nad wyraz nowoczesne spojrzenie na świat. Przyjaciel wnuczki spodobał się jej bardzo. No, tak bardzo, że gdyby ona sama była ze czterdzieści lat młodsza…

– Babciu, błagam cię…

– Co babciu, co babciu? Zamiast mnie strofować, popatrz, jak on wygląda. Biała koszula na grzbiecie i ojcu rękę podał na przywitanie. Mnie taki elegancki chłopak pasuje.

– Mamo, dajże już spokój. Nie widzisz, że Mela jest zawstydzona. – Jola stanęła w obronie córki.

– Widzę właśnie, widzę. Jakby nie miała takiej matki, co to tylko wszystko po bożemu pod kołdrą robiła, już dawno bym była prababcią. A tak, okropne wzorce ma. Okropne.

– Jak dobrze, że ma jeszcze ciebie i może się uczyć – odpyskowała Jola. Ta jej mama to się czasem zachowywała jak największa nierządnica. Zdecydowanie za dużo tych nowoczesnych romansów czytała.

– O nie… – jęknęła Amelia. – Tata prowadzi go do koni. Najgorzej.

Wcale nie najgorzej, bo Aleksander był zachwycony oboma wierzchowcami. Nie mógł się napatrzeć na ich lśniącą sierść i zadbane boksy. Natomiast Henryk, ojciec Amelii… Cóż… Gdy Aleksander wysiadł ze swojego samochodu i rozejrzał się po podwórku, to właśnie jego jako pierwszego zobaczył. Na oko nieco ponad pięćdziesięcioletni mężczyzna ruszył w kierunku jego auta.

– Dzień dobry. Nazywam się Aleksander Wolff, jestem przyjacielem Meli. – Celowo użył tego zdrobnienia, wyciągając swoją dłoń do przywitania.

– Ufam, że jej pan nie skrzywdzi. – Stalowe oczy mężczyzny patrzyły na niego groźnie.

– Skrzywdzę każdego, kto ją skrzywdzi. – Tymi absolutnie spontanicznymi słowami Aleksander zaskarbił sobie wieczne uwielbienie Henryka, który od dnia, gdy córka przekazała informację o pojawieniu się tajemniczego gościa, nie mógł zmrużyć oka. Ojcowska troska dała o sobie znać.

– Ile koni pod maską? – Henryk założył ręce za plecami i przechadzał się dookoła samochodu. Pomyślał sobie, że to bardzo ładny samochód jest i że młodzi nie będą musieli wynajmować limuzyny do ślubu. Ta się zdecydowanie nada.

– Pięćset sześćdziesiąt i mniej niż cztery sekundy do setki.

– Fiu, fiu – zagwizdał z uznaniem. – A ja mam dwa konie, w stajni. Chce pan zobaczyć? – zapytał z dziwnym błyskiem w oku.

– No pewnie, uwielbiam konie. Pod siodło?

– Oczywiście.

– Wspaniale.

Do domu dotarli z półgodzinnym opóźnieniem, w trakcie którego Amelia wychodziła z siebie, pomstując w duchu na ojca. Nie dość, że zabrał jej kluczyki od auta, to jeszcze Aleksandra sobie przywłaszczył.

– Gościa prosto z Warszawy prowadzę. – Henryk z dumnie wypiętą piersią wszedł do kuchni. Za nim pojawił się Aleksander i zniewalający zapach jego miętowych perfum.

Końmi też trochę pachniał.

– Dzień dobry. – Przedstawił się i przywitał najpierw z babcią, na której zatrzymał nieco dłużej swój wzrok. Potem wyciągnął dłoń do drugiej kobiety, matki Amelii. Na samym końcu podszedł do Meli i pocałował ją w policzek. I znowu zrobił coś, czego zrobić nie planował. Nim cokolwiek powiedział, jego spojrzenie spoczęło na książce, która leżała na stole. Grzbietem do góry.

– Ciekawa pozycja? – Rzucił w kierunku Amelii dwuznaczny uśmiech. Szkoda, że miała spuszczoną głowę.

– Słabe sceny seksu, moim zdaniem, takie nijakie. Aczkolwiek bardzo podoba mi się kreacja głównego bohatera. Męski, władczy, taki trochę nieogolony tyran i despota, ale z dobrym sercem. – Słowa te wyszły z ust najstarszej kobiety w pomieszczeniu.

Zaskoczenie – poziom mistrzowski.

– Proszę wybaczyć moją śmiałość, ale to pani czyta tę książkę? – Słysząc to pytanie, babcia uśmiechnęła się łobuzersko.

– Owszem, ja. Może nie wyglądam, ale mam prawie osiemdziesiąt lat. Wiek pełnoletni osiągnęłam już kilkukrotnie i proszę mi wierzyć, mało co jest w stanie mnie zaskoczyć. Mało co. – Gdy wypowiedziała te słowa, spojrzała na niego w taki sposób, że miał wrażenie, iż prześwietliła go na wylot.

– Wierzę. – Uśmiechnął się do niej i odszukał wzrokiem Amelię.

Dopiero dziś, w świetle dziennym, mógł się lepiej przyjrzeć jej twarzy. Od zeszłej soboty nic nie uległo zmianie – Mela w dalszym ciągu nie należała do kobiet urodziwych. Tylko te jej oczy… najczystszy błękit, jaki kiedykolwiek widział.

– Gotowa?

Milcząca do tej pory dziewczyna powiedziała, że tak i że mogą już sobie pójść. Tak naprawdę, to od momentu, gdy Aleksander przekroczył próg kuchni, nie marzyła o niczym innym, jak o ucieczce z własnego domu. Jeszcze tylko trzy ostatnie zdania wypowiedziane przez babcię Jankę i można, z czerwoną ze wstydu twarzą, wyjść.

– Panie Aleksandrze, wracając do tej książki, to ja chciałam tylko dodać, że zarówno Mela, jak i ja uważamy, iż autorka tej oto powieści mogłaby się od nas wiele nauczyć w kwestiach łóżkowych. Co prawda moja wnuczka nie ma jeszcze aż tak dużego doświadczenia w tym temacie, ale proszę mi wierzyć, że temperament odziedziczyła po mnie. No bo po kim innym niby. – Babcia Janka spojrzała z wyższością na swoją bordową na twarzy córkę.

Amelia bez słowa podeszła do Aleksandra i wypchnęła go z kuchni. Odwróciła się jeszcze, żeby spojrzeć na seniorkę rodu. Zmrużyła oczy, zacisnęła usta, wyciągnęła jeden z palców, ten najbliższy kciukowi, i przejechała nim po swojej szyi.

Potem wyszła.

– Mamo! Jak mogłaś? – Gdy za Amelią i jej gościem zamknęły się drzwi, córka naskoczyła na matkę.

– Co mamo, co mamo? Ktoś tutaj musi zadbać o przetrwanie rodu.

– Taki wstyd. Taki wstyd. – Biadoliła Jolanta, która każdy problem rozciągała do granic możliwości. – Co też pan Aleksander sobie o nas pomyśli? Taki wstyd.

– Jaki znowu wstyd, teściowa ma rację. – Słysząc te słowa, zarówno Jola, jak i jej matka spojrzały na siebie. Starsza z kobiet uśmiechnęła się pod nosem, młodsza natomiast podeszła do męża, aby sprawdzić, czy on czasem nie ma temperatury i nie bredzi. No bo jak to tak, żeby jej wiecznie stojący w opozycji mąż zgadzał się z teściową?

– Idę spuścić trochę bimberku. Przyda się do kolacji. Musimy ugościć pana Aleksandra czym chata bogata. – Z tymi słowami Henryk opuścił kuchnię, udając się do swojego, jak to nazywał, biura poselskiego w piwnicy.

– To ja zrobię sałatkę. – Jola zaczęła się krzątać po swoim królestwie, zastanawiając się, czy panu Aleksandrowi będzie smakowało to, co ona przygotuje.

– To ja poczytam. – Babcia zatopiła nos w książce, myśląc o tym, czy Amelia będzie wiedziała, jak rozmawiać z takim mężczyzną.

***

Aleksander, który nie planował ani picia bimbru z ojcem Amelii, ani tym bardziej jedzenia sałatki zrobionej przez jej matkę, zerknął kątem oka na swoją towarzyszkę.

Była zła. Wkurwiona nawet.

– Stało się coś? – No przecież wiedział, że tak. I nawet wiedział co.

– A jak myślisz? – Splotła dłonie na piersiach, patrząc przed siebie.

– Myślę, że masz wspaniałą rodzinę. – „Sam chciałbym taką mieć” – dodał w duchu.

– Myślę, że po spędzeniu z nimi jeszcze kilku chwil byłbyś innego zdania. Bywają okropni. Moja mama to powinna prowadzić kursy z matczynej namolności i upierdliwości. Babcia za to… szkoda słów.

– Myślę, że się mylisz, a jako człowiek, który wyprowadził się z domu zaraz po ukończeniu szkoły średniej, bo tylko wadził swoim rodzicom, wiem co nieco o życiu. Uwierz mi, wiele bym dał, aby ktoś dbał o mnie tak, jak twoja rodzina dba o ciebie. – „Toś sobie, Wolff, pozwolił na melancholijne rozkminki, nie ma co. Może jeszcze jej swój pamiętnik pokażesz?”

– Kocham ich, bardzo. Naprawdę. Ale mam wrażenie, że traktują mnie jak kawałek cennej porcelany, która w każdej chwili może się stłuc.

– Martwią się o ciebie – skwitował.

Westchnęła tylko, bo co innego miała zrobić? Prowadzić dyskusję o swojej strefie komfortu? O swojej wolności? Amelia już dawno nauczyła się tego, że co człowiek to inne zdanie i inna historia.

– Gdzie mnie zabierasz? – Uznała też, że nie będzie sobie psuła reszty dnia myśleniem o swoich irytujących krewnych. I chociaż to babcia dziś „nabroiła”, Mela zdenerwowała się na wszystkich.

– Na tor wyścigowy.

– Gdzie?! – Tego to ona się zdecydowanie nie spodziewała.

– Niedaleko jest tor wyścigowy. Tak sobie pomyślałem, że lubisz adrenalinę, więc chyba spodoba ci się taka forma rekompensaty.

– Na jakiej podstawie doszedłeś do takiego wniosku? Że lubię niebezpieczeństwo? – Poniekąd było to prawdą.

– Czy zabranie samotnego autostopowicza w środku lasu będzie wystarczającą podstawą? – Posłał jej rozbrajający uśmiech.

– Co robiłeś w tym lesie? – „Raz kozie śmierć – pomyślała –chcę to wiedzieć”.

– Czyli jednak chcesz wiedzieć. – Zjechał na pobocze, zgasił silnik i odwrócił głowę w jej stronę. W przeciwieństwie do kobiet, z którymi zazwyczaj spędzał sobotnie popołudnia, a które były wystrojone tak, jakby dopiero co opuściły wybieg mody, ona zarzuciła na siebie luźną białą koszulkę i czarne jeansy. Białe trampki były idealnym uzupełnieniem tego stroju. – Dobrze, powiem ci. Pewna kobieta, z którą spędziłem noc, uznała, że po tym, co nas połączyło, nie mam już prawa spotykać się z nikim innym. Cóż, nie zgodziłem się z tym. Fakt, mój błąd, bo nie doceniłem zazdrosnej przedstawicielki płci pięknej. Uśpiła moją czujność i nasłała na mnie kilku zbirów. Gdy się spotkaliśmy, uciekałem przed nimi. Z bagażnika ich auta spieprzyłem.

– O kurde. – Jej ogromne oczy zrobiły się jeszcze większe. – Chcieli cię zabić?

– Myślę, że tylko nastraszyć. – W tym miejscu się zatrzymał, doszedł bowiem do wniosku, że wprowadzanie jej w dalsze szczegóły jest całkowicie zbędne.

– Fascynujące. – Znalazłaby też kilka innych określeń dla tej sytuacji, ale właśnie to jako pierwsze przyszło jej do głowy.

– Zapewniam cię, że przebywanie w zamkniętym bagażniku nie jest wcale tak fascynujące, jak mogłoby ci się wydawać.

– Zazdrosne kobiety są okropne. W zasadzie uważam, że są gorsze niż pułk wojska szykujący się do ataku na wroga. Żołnierze działają zazwyczaj wedle konkretnego schematu, a zazdrosna kobieta bywa nieobliczalna. Wiem to z książek, bo sama nie jestem o nikogo zazdrosna. Zgłosiłeś to na policję?

– Powiedzmy, że sam uporałem się z tą sprawą. Skutecznie. – Zadawała zdecydowanie za dużo pytań. – Mam nadzieję, Amelio, że zostanie to między nami. Ufam ci.

– Dowie się tylko Amanda, moja najlepsza przyjaciółka.

– Nie chcę, żebyś mówiła o tym komukolwiek, a tym bardziej jakiejś swojej przyjaciółce. – Zacisnął szczęki, żałując, że cokolwiek jej powiedział. Zaczarowała go chyba tymi swoimi wielkimi błękitnymi ślepiami, że tak ochoczo wdał się z nią w dyskusję na ten temat.

– Za późno, ona już wie. – Gdy Aleksander zmarszczył brwi, nie bardzo rozumiejąc, o co jej chodzi, wyjaśniła mu, kim jest Amanda. Pokiwał głową ze zrozumieniem i dał sobie też przy okazji niewidzialnego prztyczka w nos.

– To co? Tor? – zapytał, uznając, że temat lasu jest już zakończony.

– Sama nie wiem, czy powinnam. Zbyt duże emocje mogą wywołać kolejny atak. – Z jednej strony aż rwała się do tego, żeby wsiąść do takiego auta i popędzić przed siebie, na złamanie karku. Rozum jednak podpowiadał, że ta zabawa nie jest dla niej. – Przepraszam, ale chyba podziękuję.

– Jeśli ktoś tutaj powinien przeprosić, to ja. Kiedy wpadłem na ten pomysł, nie pomyślałem o tobie jak o kimś chorym. W zasadzie to nawet w tej chwili tak nie myślę.

– Dziękuję.

– Za co? – zapytał zdziwiony.

– Właśnie za to, że nie pomyślałeś o mnie w taki sposób. – Dziwna to była kobieta, doprawdy.

– To co robimy?

– Masz ochotę zwiedzić okolicę?

Nie bardzo miał na to ochotę, ale przecież nie spędzą pół dnia w samochodzie zaparkowanym na poboczu. Korzystając z okazji, że znowu pojawił się w centralnej Polsce, umówił się na wieczór z Ritą. Uznał, że spotkanie z Amelią będzie dobrym zapychaczem dla tych kilku godzin, które dzieliły go od namiętnego seksu.

– Oczywiście – skłamał bez mrugnięcia okiem – prowadź.

Trzy godziny później musiał przyznać, że spędził czas nie dość, że w miłym towarzystwie, to w pięknych okolicznościach przyrody. Praktycznie o każdym miejscu, do którego Amelia go zabrała, potrafiła opowiedzieć niesamowitą anegdotę. Bohaterką była albo ona, albo okoliczni mieszkańcy. Szczególnie zapadła mu w pamięć historia o jej koledze, który po pewnej plenerowej imprezie znalazł się na dachu przystanku autobusowego.

Razem ze swoim rowerem.

– No, powiem ci, że bawicie się tu przednio. – Tak samo jak on przez te ostatnich kilka godzin. – Życie na wsi rządzi się swoimi prawami. Miasto jest zupełnie inne.

– Nie bywam raczej w mieście dla towarzystwa, więc nie mam zbyt dużego porównania.

– Nie chodzisz na imprezy?

– Staram się unikać miejsc, które mogłyby wpłynąć niekorzystnie na mój układ nerwowy. To znaczy spotykam się z ludźmi, na przykład w sobotę, gdy się poznaliśmy, wracałam od mojej kuzynki. Z urodzin jej męża. – Zabrzmiało to tak, jakby się tłumaczyła przed nim, że mimo ułomności można ją przedstawić w towarzystwie. Prawdopodobnie bez wstydu.

– Wracałaś do domu o dwudziestej pierwszej z minutami? To musiała być impreza roku – zakpił, tak zupełnie po swojemu.

– Z tego, co mi wiadomo, impreza trwała do niedzielnego popołudnia i skończyła się kąpielą w stawie. Po prostu ja sama chciałam już wracać. Za co, swoją drogą, powinieneś dziękować opatrzności – odbiła piłeczkę.

– Może to, co ci teraz powiem, zabrzmi dziwnie, ale ty jesteś takim półetatowym więźniem. Niby możesz wszystko, ale z obostrzeniami. Przewalone.

– Przewalone.

Rozmawiali, siedząc w cieniu rozłożystej wierzby nieopodal zbiornika wodnego i popijając soki ze szklanych butelek. Sielskość tego miejsca podziałała na Aleksandra bardzo pozytywnie. Na kilka chwil zapomniał nawet o tym, czym zajmował się na co dzień. Zapomniał też, że miał się spotkać z Ritą.

Pół godziny temu.

– Przepraszam, muszę odebrać. – Gdy zobaczył na swoim telefonie jej numer, wstał z ławki i odszedł na taką odległość, żeby Amelia nie słyszała, o czym będzie rozmawiał. Rita była zła, a zła Rita to dodatkowy problem w postaci obłaskawiania. Poirytował go nieco jej księżniczkowo-roszczeniowy ton, którym żądała wręcz, aby pojawił się u niej w przeciągu kwadransa. Obiecał, że zjawi się w ciągu godziny, bo musi pozałatwiać jeszcze kilka spraw w mieście. Gdy skończył rozmawiać, wrócił do Amelii, która siedziała z przymkniętymi powiekami, wystawiając twarz w stronę sierpniowego słońca. Na jej ustach błąkał się lekki uśmiech. – Co robisz? – zapytał, siadając obok niej.

– Piegi hoduję. – Uśmiechnęła się tak, że policzki uniosły jej się do góry. Wyglądała uroczo.

– Chyba powinniśmy już wracać. – O ile jeszcze kilka godzin temu czekał na to, aż wypowie te lub podobne słowa, tak w tym momencie było mu nieco żal, że muszą się już rozstać. Wszystko wskazywało na to, że nie będzie im dane zobaczyć się jeszcze kiedykolwiek. Bo i po co? Z jakiej niby okazji?

– Jasne, chodźmy. – Jeśli i ona miała podobne odczucia, nie dała tego po sobie poznać.

Dwadzieścia minut później Aleksander wjechał na podwórko okalające dom Amelii.

– Pójdę się pożegnać z twoimi rodzicami i babcią. Wiesz, żebym nie wyszedł na snoba z warszawki.

Gdy weszli do domu, Amelia stanęła jak wryta. Stół w salonie zastawiony był tak, jakby miała przyjechać jakaś dawno niewidziana ciotka z Ameryki, która musi koniecznie zasmakować w swojskich przysmakach. Kiszone ogórki, marynowane podgrzybki, faszerowane jajka, papryka w miodzie, wędliny, smalec, drożdżowiec babci, sałatka jarzynowa i oczywiście, jakżeby inaczej, bimber ojca. – Blat uginał się od potraw wszelkiego kalibru.

– No, nareszcie jesteście – powiedział tata, który założył nawet odświętną koszulę. Mama miała na sobie niedzielną sukienkę, a babcia swoje ulubione kolczyki. „Boże – pomyślała Amelia – oni myślą, że on zostanie na kolacji. Wcale się nie zdziwię, jak poszli dać na zapowiedzi. Ale lipa się szykuje, po całości”. Przerażona spojrzała na Aleksandra, którego twarz nie wyrażała nawet odrobiny zaskoczenia.

– Troszkę się nam zeszło. – Uśmiechnął się do trójki domowników. Twarz pokerzysty w wersji perfekcyjnej.

– Zapraszamy, zapraszamy. Kawki, herbatki? Czego się pan napije? – Mama Amelii uśmiechała się do niego serdecznie.

– Herbatę poproszę. – Olek zerknął na Melę, która zrobiła się biała jak ściana za jej plecami, a na którą nikt nie zwracał uwagi, bo cała trójka domowników wpatrzona była w niego, niczym w jakiś święty obrazek. Od razu wyczuł, że jest jej tak niezręcznie, że nie ma pojęcia, jak powinna się zachować, co powiedzieć, gdzie patrzeć. Położył swoją dłoń na jej plecach i delikatnie, acz stanowczo, popchnął ją w kierunku stołu.

„No dobrze – uznał, siadając obok niej – jeszcze godzinkę z nimi posiedzę, napiję się herbaty i coś zjem. A Ritę jakoś udobrucham”.

Rozdział 7

Olek, gdy tylko otworzył powieki, uświadomił sobie, że miejsce, w którym się znajduje, nie jest jego domem. Nie jest też mieszkaniem Rity. Wszystko wskazywało na to, że leży w bardzo wygodnym łóżku, w dość dziwnej pozycji i w samych bokserkach.

Gdy podniósł głowę, jego szare zaspane oczy napotkały wściekłe błękitne spojrzenie.

– Zabiję cię. – Amelia patrzyła na niego tak, że gdyby jej wzrok umiał zabijać, te słowa stałyby się prorocze. O dziwo, wypowiedziała je głosem nad wyraz spokojnym.

– Za co? – Przetarł twarz dłonią. Nie ogolił się wczoraj wieczorem, czyli złamał swoją zasadę dwudniowego zarostu.

– Od czego by tu zacząć? – Udała, że się nad czymś zastanawia. – Pamiętasz coś? Cokolwiek?

– Mniej niż więcej. Piłem herbatę, a potem pamiętam wszystko jak przez mgłę. Bardzo gęstą mgłę.

– Jest gorzej, niż myślałam. Tak właśnie działa bimber mojego taty, gdy się go za dużo wypije. A ty, Aleksandrze Wolffie, wypiłeś go tyle, że zyskałeś dozgonny szacunek mojego ojca. I wujka Ksawerego też.

– Wujka Ksawerego? – To musiała być naprawdę dobra impreza, skoro nie miał bladego pojęcia, kim jest wujek Ksawery.

– Łysy, w okularach, opowiada durne dowcipy. Chwilę po tym, jak weszliśmy do domu, przyjechał on, jego żona, ciocia Emilia i ich córka ze swoim narzeczonym. Zaprosili nas na wesele. – To „nas” zabrzmiało bardzo złowieszczo.

– Zabij mnie, nie mam pojęcia, o czym ty mówisz. – Podciągnął się na łóżku i położył obok niej.

– Śmierć to jednak dla ciebie zbytek łaski – prychnęła.

– A woda? Wodę chociaż dostanę?

Rzuciła mu mordercze spojrzenie, odkryła kołdrę i wymaszerowała z pokoju, nie zaprzątając sobie głowy tym, że spodenki, w których spała, były tak wykrojone, że znaczna część jej jędrnego tyłka ukazała się Aleksandrowi. Widok ten podziałał na niego bardzo pobudzająco.

Gdy wróciła, podała mu półlitrową butelkę z wodą. Odkręcił ją i wypił jednym duszkiem.

– Dziękuję.

– Mam mówić dalej, czy nie wiem... chcesz iść do łazienki, żeby zrobić mi przysługę i się utopić?

– Łazienka. – Miał wrażenie, że rozsadzi mu zaraz głowę. Ostatnio czuł się tak wtedy, kiedy Balcer postawił wódkę, chcąc opić swoje ojcostwo. Konkretnie to jego brak, gdyż na szczęście okazało się, że to tylko fałszywy alarm. Ale ile się chłop napocił, nastresował i naliczył alimentów do płacenia, to już jego.

Amelia ponownie wyszła z pokoju, żeby po chwili wrócić z męskimi spodniami od dresu i podkoszulkiem. Nie, nie podała mu ich. Rzuciła nimi w Aleksandra. „Niedobrze – pomyślał – chyba musiałem nieźle narozrabiać”. Nie był pewien, czy chce wiedzieć coś więcej ponad to, co już mu powiedziała. Jej zachowanie było wystarczającą odpowiedzią na wszystkie niezadane dotąd pytania.

– To ciuchy mojego brata, powinny być na ciebie dobre. Twoja koszula już co prawda wyschła, ale trzeba ją jeszcze wyprasować. Łazienka znajduje się naprzeciwko pokoju. Korzystam z niej tylko ja i Hubert, więc nie musisz się śpieszyć. Nową szczoteczkę do zębów znajdziesz w szafce przy oknie. Obsłuż się. Idę zrobić ci śniadanie. – Wyszła, trzaskając drzwiami ciut głośniej, niż powinna.

Aleksander położył dłonie na twarzy, starając się coś sobie przypomnieć, cokolwiek, co pozwoliłoby mu na lepszą ocenę sytuacji. Na ten przykład to, dlaczego jego koszula miałaby schnąć. Niestety, jedyne, co pamiętał, to dyskusja na temat ślubu, co się w sumie zgadzało. Mela wspomniała przecież o zaproszeniu na jakieś wesele. I chociaż starał się wysilić swój umysł jeszcze bardziej, nie był w stanie przypomnieć sobie nic więcej. „No trudno – uznał – na pewno niebawem dowiem się kilku bardzo ciekawych rzeczy”.

Wstał z łóżka i poszedł do łazienki. Doszedł do wniosku, że pomoże mu zimny prysznic i faktycznie, kiedy tylko odkręcił kurek, a chłodna woda spłynęła na jego ciało, momentalnie poczuł się lepiej. Gdy wrócił do pokoju, na tacy na stoliku czekało na niego śniadanie.

– To dla mnie? – Musiał przyznać, że się postarała. Pieczywo, masło, dżem, wędliny, jajka na twardo, sezonowe warzywa, ser żółty i biały, sok jabłkowy i kawa. I jeszcze jakieś rogaliki, które wyglądały tak, jakby dopiero co ktoś wyjął je z piekarnika. – Dlaczego nie możemy zjeść w kuchni?

– Bo zanim tam zejdziemy, musimy coś ustalić. To znaczy ja będę mówiła, ty będziesz słuchał i zgadzał się ze wszystkim. Nic więcej.

– Zamieniam się w słuch. – Coś powiedzieć musiał, ale na pewno nie to, że się z nią zgodzi ot tak, bez jakiegokolwiek sprzeciwu. To nie leżało w jego naturze.

Amelia usiadła naprzeciwko.

– Gdy wróciliśmy i weszliśmy do domu, mama zapytała się ciebie, czego się napijesz, a ty, zamiast powiedzieć, że niczego, bo bardzo ci się śpieszy, zażyczyłeś sobie herbaty. To chyba pamiętasz?

– Pamiętam. A śpieszyło mi się gdzie?

– Do Rity.

– Do Rity? – Wytrzeszczył na nią oczy, bo faktycznie miał wczoraj jechać do Rity. Tylko skąd Amelia, do cholery, to wiedziała? I co wiedziała? – Gdzie jest mój telefon? – Dlaczego wcześniej się tym nie zainteresował? Przecież smartfon był przedłużeniem jego ręki i gdy tylko otwierał oczy, pierwsze, co robił, to po niego sięgał. Dziś postąpił zupełnie inaczej niż zazwyczaj.

Czyżby początki alzheimera?

– Na twoim miejscu też miałabym tak durny wyraz twarzy. I w ogóle to ta Rita jakaś dziwna jest. A twój telefon leży o tam. – Wskazała głową na szafkę.

– A skąd ty to wiesz? Że ona jest dziwna? – Stracił ochotę na to, aby zaglądać do telefonu.

– Bo poprosiłeś, żebym z nią porozmawiała w twoim imieniu.

Zastygł ze szklanką soku w powietrzu, zastanawiając się, czy to prawda, że on o coś kogoś poprosił. Przecież on zazwyczaj wydawał rozkazy.

– Amelia, opowiedz mi o wszystkim, ale bez przecinków. Potrafisz?

– Tata zapytał, czy się z nim napijesz bimbru. Odmówiłeś, tłumacząc się tym, że musisz niedługo wracać do domu. Dziś już wiem, że go okłamałeś, bo byłeś umówiony z Ritą. – Miał wrażenie, że to imię zostało wypowiedziane z ogromną niechęcią. – Ale w końcu skusiłeś się na pół kieliszka. Z grzeczności, jak sądzę. I pewnie na tym by się skończyło i pojechałbyś sobie do swojej Rity... – znowu ten dziwny dystans – ...gdyby nie wizyta wuja Ksawerego i mojej kuzynki, Edytki, która jeśli tylko by mogła, odwołałaby swój ślub z Mirkiem i wzięła go z tobą. Przez cały wieczór śliniła się na twój widok jak ząbkujący niemowlak.

– Normalna reakcja. – Zaczął się śmiać. – Mów dalej, zaczyna być ciekawie.

– A żebyś wiedział. Ledwo co wypiłeś to swoje pół kieliszka, weszli oni. – Domyślił się, że „oni” to wuj Ksawery i jego rodzina. – Pierwsze, o co zapytał wujek, to o twoje auto. Nie mógł uwierzyć, że ktoś, kto ma taki samochód jest… no… jest… – Zamilkła.

– Tak, Amelio? Kim jest?

– Moim znajomym.

– A co w tym dziwnego? – Posłał jej pytające spojrzenie, bezbłędnie wyczuwając, że musiało chodzić o coś zupełnie innego.

– To, że według większości mojej rodziny, a szczególnie wujka Ksawerego i jego córki, jestem niepełnosprawna i powinno się mnie zamknąć w domu opieki. – Zrobiła się czerwona na twarzy.

– Gdzie znajdę tego wujka?

– Dzisiaj? Zapewne pod sklepem, gdzie leczy kaca, i uwierz mi, jest to największa kara, jaka mogła go spotkać. Swoją drogą, przyczyniłeś się do tego, że nieco zmienił o mnie zdanie.

– A co zrobiłem? I dlaczego wypiłem więcej niż pół kieliszka?

Uniosła oczy, jakby szukała tam pomocy.

– Piłeś dalej, ponieważ mój tata cię o to poprosił. Bezgłośnie. Bo, jak by ci to powiedzieć… Tata chciał się tobą pochwalić. Gdybyś się z nim nie napił i pojechał, musiałby to robić z wujkiem Ksawerym, dla przyzwoitości chociażby. I musiałby słuchać jego durnych kawałów, które zna cała rodzina, bo wuj repertuar ma ciągle taki sam. I o mnie też by się wszyscy nasłuchali. Jak zwykle. Dlatego właśnie, gdy tata uniósł butelkę i na ciebie spojrzał, ty, bez słowa, podstawiłeś mu swój kieliszek do ponownego napełnienia. Bohater roku.

– Mam nadzieję, że się udało. To chwalenie.

– I to jak – sapnęła. – Oczywiście, jak to zwykle bywa, zaczęło się od wynoszenia pod niebiosa mojej kuzynki, opowiadania o jej pięknej sukni ślubnej, weselu i tych wszystkich pierdołach, które ja tak naprawdę mam gdzieś. – Aleksander, widząc jej zagryzione usta, uznał, że chyba nie do końca ma to gdzieś. – Naturalnie wuj musiał skierować rozmowę na mnie, pytając się o to, kiedy i czy w ogóle planuję wyjść za mąż. I czy z tą moją chorobą ktokolwiek będzie mnie chciał. Popatrzył się wtedy na ciebie z taką litością w oczach, że byłam bliska płaczu. I wtedy ty… wtedy ty, cały na biało, dosiadłeś swojego rumaka i powiedziałeś, że nieformalnie, ale jesteśmy już po słowie. A pierścionek wybiorę sobie sama. W Warszawie.

– O kurwa. – Przełknął ślinę, bo jedzenia nie mógł. – To faktycznie mnie poniosło. Po ilu to było kieliszkach?

– Po litrze na trzech.

– Po litrze na trzech? – zapytał zdziwiony. – Niemożliwe, żeby po takiej ilości urwał mi się film.

– Możliwe. Pewnie to, że bimber mojego taty ma ponad siedemdziesiąt procent, rozwieje wszelkie twoje wątpliwości co do tej amnezji. Niemniej niepojęte jest również to, że wyglądałeś tak, jakbyś może jeden kieliszeczek tylko wypił. Nie było po tobie widać kompletnie nic, dlatego wszyscy wzięli to na poważnie.

– No dobrze, ale dlaczego ty mnie nie powstrzymałaś przed mówieniem takich bzdur? No, nie wiem, mogłaś mnie kopnąć pod stołem czy coś.

– Serio? – Uniosła brew. Jedną. A potem klepnęła się w czoło tak, jakby powstrzymanie go było czymś najbardziej oczywistym na całym świecie, ale z niej niestety taka gapa, że tego nie zrobiła. – Następnym razem tak zrobię, a ty na pewno mnie posłuchasz. – W innej sytuacji biłby jej brawo za ten trafnie sarkastyczny komentarz.

– Predyspozycje do bycia alkoholikiem to przekleństwo. – Podrapał się po zaroście. – Ale jak tak opowiadasz, coś mi zaczyna świtać. Nie wiem tylko, czy mam ochotę słuchać dalej.

– Jeszcze trochę tego jest. Jak już się pochwaliłeś naszymi planami, przedstawiłeś też wizję ślubu, co spowodowało, że Edytka do końca pobytu siedziała cicho. Za to mój tata, mama i babcia, cóż, oni cię uwielbiają. Mimo że widzieli cię po raz pierwszy na oczy, pokuszę się o stwierdzenie, że byliby gotowi cię zaadoptować. – Amelia doskonale zdawała sobie sprawę z tego, dlaczego jej rodzina była pod takim urokiem Aleksandra. Ich mało atrakcyjna córka przyprowadza do domu bardzo przystojnego mężczyznę. Czego chcieć więcej?

– I rozumiem, że dlatego chciałaś mnie zabić? Za te zaręczyny.

– Oczywiście, że dlatego! Ty byś Arabowi na pustyni piasek sprzedał, taki byłeś przekonujący. I w ogóle to musisz wiedzieć, że jesteś zięciem idealnym, bo pokonałeś wujka Ksawerego w siłowaniu się na rękę. Olek, mój ojciec cię uwielbia i już wczoraj dał nam swoje błogosławieństwo.

– No to zerwiemy zaręczyny. Zaraz. – Że też ona nie wpadła na coś tak oczywistego.

– Nie możemy zaraz.

– Możemy. Wszystko możemy.

– Nie! – Uderzyła pięścią w stół. – Zrobimy to po mojemu.

– To znaczy? – Wyczuwał gruby podstęp.

– To znaczy, że za tydzień tata mnie do ciebie zawiezie. Że niby po ten cholerny pierścionek przyjechałam. I my się pokłócimy, bo się okaże, że nakryję cię z jakąś kobietą. Może być z Ritą – prychnęła. – Chwilę po tym, jak wejdę do ciebie, wybiegnę z płaczem i takie tam. Ojciec po mnie wróci i zawiezie mnie do domu, a po kilku dniach wszyscy zapomnimy o twoim istnieniu. Po tym, co zrobiłeś, jesteś mi to winien. – Dla Amelii sprawa była przesądzona.

– Wykluczone.

– Ale to świetny plan przecież jest. Czego nie rozumiesz? – Rozłożyła dłonie, patrząc na niego ze zdziwieniem.

– A dlaczego to ja mam być tym złym? – Z jakiegoś powodu nie chciał uchodzić w oczach jej rodziny za rozpustnika.

– Bo ja jestem wystarczającym rozczarowaniem.

– Mowy nie ma. Powiemy im, że to był tylko żart. Na potrzeby chwili.

– Olek… Moja mama zadzwoniła rano do wszystkich ciotek, żeby się pochwalić, że jej córka, która jest najbrzydszą kobietą w okolicy, znalazła sobie takiego męża, że wszystkie dziewczyny będą jej zazdrościć. I co? Godzinę później ma wystosować oświadczenie, w którym będzie wszystko odszczekiwać?

– Nie jesteś najbrzydszą kobietą w okolicy. – „Na pewno są brzydsze” – uznał.

– Jestem. Sam mi to wczoraj powiedziałeś, gdy przywlokłam cię do pokoju. – Aleksander otworzył usta, chcąc coś, cokolwiek, powiedzieć, ale kiedy żadne słowo nie przeszło mu przez gardło, Amelia postanowiła go wyręczyć. – Przyprowadziłam cię tutaj, żebyś poszedł spać, bo do niczego innego się nie nadawałeś. – Gdy rzucił jej pytające spojrzenie, sprostowała: – Mam na myśli jazdę autem. Gdy się już rozgościłeś, popatrzyłeś na mnie i, teraz zacytuję twoje słowa, powiedziałeś: „Melka, jesteś tak brzydka, ale przy tym tak słodka, że ja się z tobą naprawdę ożenię”.

– Jesteś na mnie zła?

– A dlaczego mam być zła? Przecież to prawda. – Wbiła wzrok w swoje dłonie, uświadamiając sobie po raz kolejny, że to prawda. Bolesna prawda, bo skoro nawet pijany mężczyzna tak ją postrzegał, to musiało być wyjątkowo słabo.

– Amelia, ja… ja… – Słowo „przepraszam” w tym momencie było tak jakby słabe. Tyle tylko, że nic innego nie przychodziło mu do głowy.

– Nieważne. Nie obchodzi mnie to. – Obchodziło, i to bardzo.

– A dlaczego ja spałem u ciebie w pokoju? Nie było innej opcji?

– Była, ale nie chciałeś o tym słyszeć. Naprawdę nie miałam ochoty na słowne przepychanki z kompletnie pijanym facetem. Jak już wujek Ksawery i jego wspaniała rodzina sobie pojechali, a mój tata powiedział, że on też ma dość i idzie spać, ty powiedziałeś, że również pragniesz udać się na spoczynek. Ze mną.

– I nie bałaś się spać w tym samym łóżku co ja?

– Nie.

– Dlaczego?

– Olek, mam w domu lustro i wiem, jak reagują na mnie mężczyźni. Podoba im się tylko to. – Rozpięła bluzę i wskazała na swój biust. Przełknął ślinę, kierując wzrok, na ten mocno wypukły fragment jej ciała. Cóż, zdecydowanie było na czym oko zawiesić. – A dlaczego nie miałam nic przeciwko, żebyś spał ze mną? Cała moja rodzina cię uwielbia, a oni, szczególnie babcia i tata, mają nosa do dobrych ludzi. Ufam im, zaufałam więc też tobie. Poza tym, uwierz, ty wczoraj nie byłeś w stanie ruszyć żadnym członkiem. Żadnym.

– Rozumiem. – „Ja dobrym człowiekiem? Chyba te wasze radary ludzkiego dobra są uszkodzone” – pomyślał. – Zakładając, że jeśli rozważę ten twój pomysł z przyjazdem do Warszawy, to co będę z tego miał?

– Wszystkie zęby na swoim miejscu.

– Urocza jesteś. – Zaśmiał się pod nosem. – A Rita? Bo o niej mi jeszcze nie powiedziałaś.

Jej twarz jakby spochmurniała.

– Przyprowadziłam cię tutaj i wyszłam, bo musiałam iść przeprać twoją koszulę. Gdy odchodziliśmy od stołu, zalałeś się sokiem z czarnej porzeczki. Spokojnie, nie ma śladu. Gdy wróciłam, leżałeś w poprzek łóżka, a przy uchu trzymałeś telefon i jak tylko mnie zobaczyłeś, to powiedziałeś do Rity, że właśnie wróciła twoja narzeczona. I poprosiłeś mnie, żebym się jej przedstawiła. – Nie wspomniała mu tylko tego, że już wtedy, gdy podał jej swoją poplamioną koszulę, odsłaniając nagi tors, zrobiło się jej gorąco. A gdy wróciła do pokoju i zobaczyła go w samych bokserkach, ślina zaczęła jej kapać po brodzie.

Tak samo jak jeszcze kilka godzin wcześniej Edytce.

– Aha, i ty nie miałaś oporów przed tym, żeby z nią porozmawiać? – Tym razem to on wywrócił oczami. – Jakie to typowe dla waszej płci. Co ona ci powiedziała?

– Że jesteś fiutem, który krzywdzi, wykorzystuje i porzuca. Bo tak właśnie traktujesz wszystkie kobiety. I jesteś słaby w łóżku, a nadrabiasz tylko gadką. I jesteś nikczemnym łotrem. Określiła cię mianem bajarza erotomana. – Ton głosu Amelii jasno wskazywał na to, że słowa te nie zrobiły na niej żadnego wrażenia. Ciekawe czemu? – Aleksandrze Wolffie, może to nie jest moją sprawą, ale jeśli to, co ona mi powiedziała, jest prawdą i będziesz traktował płeć piękną bez szacunku, to naprawdę skończysz zakopany pod jakimś drzewem w lesie, a potem wszystkie te kobiety, które wykorzystałeś i porzuciłeś, będą robiły sobie tam pielgrzymki, żeby nasikać na twój grób. Z szacunku do zieleni, ma się rozumieć.

– A ty? Co jej powiedziałaś? – Bardzo chciał to wiedzieć. Bardzo.

– A ja zawsze potrzebuję znać wersję obu stron, bo wiesz, łatwo kogoś oczernić w oczach innych ludzi. Za łatwo. Właśnie to jej powiedziałam. – Z tymi słowami wstała od stołu i wyszła z pokoju, żeby po chwili pojawić się ponownie, z deską do prasowania, żelazkiem i jego koszulą pod pachą.

W momencie, w którym Aleksander przetwarzał w głowie wszystko to, co ona mu powiedziała, Amelia ściągnęła bluzę i uklęknęła, żeby wsadzić wtyczkę od żelazka do gniazdka. Potem wypięła tyłek i zanurkowała głową pod stół.

Nawet święty nie utrzymałby rąk przy sobie, widząc ten obraz. Aleksander Wolff zdecydowanie świętym nie był.

Bajarzem erotomanem tym bardziej.

Rozdział 8

Aleksander usiadł okrakiem tuż za wypiętymi pośladkami Amelii i zdecydowanym ruchem przyciągnął ją do siebie.

Poczuła jego ciepły oddech na swojej szyi.

Poczuła zmysłowe usta na karku.

Poczuła, jak jego dłonie wślizgują się pod jej koszulkę, rozpinają stanik i obejmują spragnione dotyku piersi. Drażnią sutki, głaszczą brzuch.

– Jesteś cudowna. – Usłyszała tuż przy swoim uchu.

O tak, w tym momencie, z jego rękoma na swoich piersiach, właśnie tak się czuła. I chociaż była mocno zaskoczona takim zachowaniem, to chęć bycia cudowną zdecydowanie przeważyła. Z jej gardła wydobył się pomruk zadowolenia, dający mu zielone światło do dalszej drogi. Uniósł koszulkę i masował jej piersi, sprawiając tym samym przyjemność im obojgu. Dłoń Aleksandra zsunęła się nieco niżej i wcale nie zatrzymała na brzuchu Meli. Wsunął ją pod spodenki, które na sobie miała – nie stawiały żadnego oporu, aby ktoś spenetrował je od środka.

– Tak cudownie gładka – wymruczał, gdy jego ręka znalazła się na jej wzgórku łonowym. – Golisz się dla kogoś czy dla siebie?

– Dla siebie – wyszeptała.

– Pieścisz się? – Gdy zadał to pytanie, jego palec przejechał przez środek jej cipki. – Powiedz, robisz to?

– Czasami. – Położyła swoje dłonie na jego udach, odchyliła głowę do tyłu, napierając mocniej na jego klatkę piersiową i przymknęła lekko powieki. Czuła się w tym momencie tak cudownie zrelaksowana. Kiedyś, dawno temu, trafiła na pewien artykuł, który traktował o orgazmie u osób chorych na padaczkę skroniową. Nie zainteresowała się nim dlatego, że musiała, tylko ze zwykłej babskiej ciekawości. Wychodziła bowiem z założenia, że skoro i tak nigdy nie założy rodziny, co wynikało z lęku i samej choroby, nie musiała być na bieżąco z tematem.

W artykule tym napisano, że w wyniku cielesnego zbliżenia lub masturbacji symptomy epilepsji mogą się nasilić. Wpływ na to mogła mieć hiperwentylacja, objawiająca się szybkim i głębokim oddychaniem w trakcie stosunku. Napisali tam też, że poprzez przyjmowanie leków znaczna część chorych ma problemy z libido i stroni od cielesnych zbliżeń. Natomiast zaledwie mały procent chorych wręcz odwrotnie, czyli ich popęd seksualny wzrasta.

Amelia nie byłaby sobą, gdyby nie zweryfikowała, do której grupy należy. Dojść do tego mogła tylko w jeden sposób.

Własnoręczny.

Jeśli wierzyć badaniom, zaliczała się do tych ludzi, którzy osiągali orgazm błyskawicznie i ciągle było im mało.

– Amelio – wyszeptał tuż przy jej uchu. – Pokaż, jak robisz sobie dobrze. Pokaż mi.

Poruszyła się lekko, a potem, z ciągle przymkniętymi powiekami, oderwała prawą rękę z uda Aleksandra i wsadziła ją w swoje spodenki. Bliskość tego człowieka, magia chwili i dreszcze, które przebiegały po całym ciele, sprawiały jej mnóstwo rozkoszy.

– Jesteś wspaniała. – Powstrzymał ją przed dalszym zaspokajaniem się, uniósł dłoń, którą się pieściła, i włożył sobie jej palce do ust. Spijał jej soki, a potem ponownie zanurkował ręką pomiędzy jej uda. Odchyliła głowę w taki sposób, że gdyby tylko Aleksander miał ochotę, mógłby zacząć ją całować. Oczywiście, że miał na to chęć. Nie zaprzestając pieszczot piersi i mokrej cipki, zbliżył swoje wargi do jej warg i przygryzł je leciutko. Zaskoczyła go miękkość jej ust. Zaskoczyła go delikatność, z jaką oddała mu pocałunek.

Nie zaskoczył go wzwód, którym mógł się pochwalić. Może nie publicznie, ale mógł.

Pieszczona i całowana Amelia czuła się tak, jakby umarła i trafiła do nieba. Aleksander nie mógł wiedzieć, że dostąpił zaszczytu dotykania jej w taki sposób jako pierwszy mężczyzna. Zapewne trudno byłoby mu uwierzyć w to, że trzyma w ramionach najprawdziwszy skarb, dwudziestopięcioletnią dziewicę. Oczywiście skarb ten posiadał wiedzę w zakresie cielesnego zaspokajania się, ponieważ umiał korzystać z internetu. No i wiadomo, w każdym człowieku drzemią naturalne potrzeby.

Instynktu się przecież nie oszuka.

Czymże były jednak internetowe źródła erotycznej wiedzy w porównaniu z seksualnymi doświadczeniami Aleksandra Wolffa?

Orgazmy, jakie do tej chwili targały ciałem Amelii, były według niej wspaniałe i tym samym dawały jej pewność, że do śmierci da sobie jakoś radę z zaspokajaniem swoich pierwotnych potrzeb. Gdyby nie wpuściła do swojego pokoju tego mężczyzny, zapewne dalej tkwiłaby w tym przekonaniu. Dłoń Aleksandra udowodniła jej jednak, że to tak wcale nie wygląda i że człowiekowi do szczęścia, również tego erotycznego, potrzebny jest też drugi człowiek.

Jego ciało, jego dotyk, jego bliskość, jego zapach.

I jego zachłanne pocałunki na ustach spragnionych pieszczot.

Pierwszy w życiu orgazm z męskiej dłoni Amelia przeżyła w ramionach mężczyzny, który w swoim gronie uchodził za pozbawionego ludzkich uczuć. W tej chwili wszystko wskazywało na to, że Aleksander ma w sobie całą gamę wszelkiego rodzaju emocji.

Był zadowolony, uśmiechnięty i dumny z siebie.

Nie był tylko spełniony, w przeciwieństwie do kobiety, która właśnie wiła się w jego ramionach. Swoimi pocałunkami tłumił dźwięki, jakie, gdyby tylko pozwolił, wydobyłyby się z ust Meli. Wątpił, aby wtedy jej ojciec był tak samo przyjacielsko do niego nastawiony, jak jeszcze wczoraj. Za to stosunek Amelii do niego… o tak, ten był bardzo pozytywny. Gdy osiągnęła szczyt rozkoszy, jakiego jeszcze nigdy w życiu nie doświadczyła, objęła się ramionami i zaczęła płakać.

– Co się stało? Boli cię coś? Zrobiłem ci krzywdę? – Przekręcił ją bokiem do siebie, ujął jej twarz w swoje dłonie i kazał otworzyć zaciśnięte oczy. „Boże, Mela, nie płacz – pomyślał. – Jesteś wtedy bardzo brzydka. Bardzo”.

Wytarła swoją zapłakaną buzię koszulką, co było zarazem i urocze, i zabawne.

– Coś cię boli? – powtórzył pytanie.

– Nie. Ja po prostu… czuję się niezręcznie przez to, co zrobiliśmy.

– Dlaczego?

Nie odpowiedziała, spuściła głowę, jakby była niedoświadczoną nastolatką. Jakby była…

– Mela, czy ty jesteś dziewicą? – Te słowa w ustach Aleksandra Wolffa zabrzmiały wręcz nieprawdopodobnie. – Dwudziestopięcioletnią dziewicą?

– Tak, a za pięć lat będę trzydziestoletnią dziewicą! – Zgromiła go spojrzeniem i wstała z jego kolan. A potem… potem jakby nigdy nic zapięła stanik i zaczęła prasować koszulę. W końcu właśnie to miała zamiar zrobić kwadrans temu. Aleksander wstał z podłogi, dopił zimną kawę i położył się na łóżku, nie spuszczając z niej wzroku. Amelia, gdy skończyła prasować, odłożyła żelazko i przysiadła na krześle, zaplatając dłonie na piersiach i spoglądając w kierunku okna. Ta ich wspólna cisza trwała kilka minut.

Ona zastanawiała się nad tym, czy po tym wszystkim Aleksander nie zmieni zdania co do sposobu zerwania zaręczyn. Gotowa była się poświęcić i naprawdę pojechać do stolicy, żeby odegrać ten miniteatrzyk dla swojej rodziny.

On myślał o tym, jak Amelia cudownie reagowała na jego dotyk, jego słowa, jego pieszczoty. W tej, zdawałoby się, dorosłej już kobiecie było tyle niewinności, że aż nim telepało. I była dziewicą. Balcer zwykł mówić, że cnotki wyginęły jak jednorożce i syrenki. O ile tego pierwszego nie uświadczy się na żywo, tak gdy człowiek zobaczy gdzieś syrenkę, aż odwraca głowę pełen zachwytu i ma ochotę na niezapomnianą przejażdżkę.

Aleksander miał szaloną ochotę na przejażdżkę z Amelią.

Może i brakowało jej urody, ale był wręcz pewien, że nadrabiała pasją i zaangażowaniem. A gdy tylko pomyślał o tym, że byłby pierwszym, który w nią wejdzie, który ustawi ją na czworakach i zerżnie od tyłu, który wsadzi swojego fiuta w jej dziewicze usta, który poliże jej cipkę, wiedział, że nie ma na tym świecie takiej siły, która powstrzymałaby go przed spełnieniem tych pragnień. Nie miał jednak zamiaru pieprzyć jej głupot o zakochaniu się czy innych ćmach w brzuchu. Dedukując, a był w tym bardzo dobry, doszedł do wniosku, że skoro mu powiedziała, że za pięć lat jej stan pomiędzy nogami nie ulegnie jakiejkolwiek zmianie, to znaczyło, iż w najbliższym czasie nie ma zamiaru wiązać się z żadnym mężczyzną.

Z nim tym bardziej.

Czyli wielce prawdopodobne, że gdy przedstawi jej odpowiednie argumenty, mogłaby rozważyć propozycję luźnego seksu. Ciasnego w zasadzie.

A że potrafił prowadzić negocjacje jak mało kto…

– Mam propozycję – przerwał cieszę. – Chodzi mi o te nasze zaręczyny. Albo idziemy teraz, w tej chwili, do twojej babci i rodziców i mówimy im, że to była tylko farsa, albo przyjedziesz do mnie za tydzień…

– Przyjadę do ciebie za tydzień. – Nie pozwoliła mu dokończyć, nie zdając sobie sprawy z tego, co za chwilę usłyszy.

– Jesteś pewna?

– Oczywiście!

– I nie zmienisz zdania?

– Naturalnie, że nie.

– Świetnie. Jednak dokończę to, co chciałem ci powiedzieć, chociaż pochlebia mi, że zgodziłaś się tak od razu przyjąć moją propozycję. – Bang, bang, punkt dla niego.

– Zgodziłam? Przecież warunki ustaliliśmy już wcześniej.

– Nie ustaliliśmy żadnych warunków. – Wsadził sobie ręce pod głowę i patrzył na nią z dziwnym uśmiechem. – To ty chciałaś coś ustalać, a ja powiedziałem, że byłbym w stanie na to przystać. Tyle tylko, że to, co wydarzyło się kilka chwil temu, o tam – wskazał na podłogę przy stole – wpłynęło na zmianę mojej decyzji. Tak że albo idziemy teraz na dół i wyprowadzimy twoją rodzinę z błędu, co, sama przyznasz, jest uczciwe, albo…

– Albo co? – zapytała, czując, że on gra z nią w jakąś grę.

– Albo przyjedziesz do mnie za tydzień i zostaniesz na cały weekend. Aha, i pójdziesz ze mną do łóżka.

– Zapomnij! Nie oddam swojej cnoty komuś takiemu jak ty! – prychnęła pogardliwie, zaszczycając go pełnym irytacji spojrzeniem. Tyle tylko, że jakiś wewnętrzny głosik mówił jej, że bardzo chętnie by to zrobiła. Pojechała do Aleksandra i zostawiła swoje dziewictwo u niego w mieszkaniu.

– Poniekąd już oddałaś. – Wsadził sobie serdeczny palec w usta i zaczął go ssać. – Dalej czuję twój smak.

– Ja nie uprawiam seksu. Mam ku temu swoje powody. A ty mnie do tego nie zmusisz.

– Nawet nie wiesz, co tracisz, ale tak, masz absolutną rację, nie zmuszę cię do niczego. Nawet bym nie śmiał. Tyle tylko, że mam podstawy sądzić, że byłabyś bardziej niż zadowolona. Przedsmak dostałaś przed chwilą. Tylko błagam, szanuj moją inteligencję i nie wciskaj mi kitu, że ci się nie podobało. – Umiał i bardzo lubił zapędzać ludzi w kozi róg. – Jeśli jednak nie masz ochoty, to ja jak najbardziej to uszanuję. Tylko wiesz, idziemy teraz na dół i mówimy o wszystkim.

– Myślisz, że mnie zaszantażujesz, a ja się wystraszę? No to zobaczymy. Chodź, zapraszam na dół. No chodź. – Wzburzona wstała, otworzyła drzwi i wskazała na wyjście. Aleksander uśmiechnął się lekko, zsunął z łóżka i skierował swoje kroki w stronę wyjścia, a kiedy zrównał się z nią, smyrnął ją w nos tym samym palcem, którym kilka chwil wcześniej ją pieścił, i powiedział jej, że jest cudowna.

Potem wyszedł z pokoju.

Gdy znaleźli się w kuchni, mama przywitała ich radosnym „dzień dobry”, tata wyszczerzył zęby, a babcia uśmiechnęła się znacząco. Wisienkę na torcie postawił Aleksander, który objął Amelię w talii, przyciągnął do siebie i rzekł:

– Mela chciałaby wam coś powiedzieć.

Wpatrywały się w nią trzy pary ciekawskich oczu. Oczu, które były szczęśliwe, bo ona według nich też była szczęśliwa. Spojrzała na Aleksandra, myśląc sobie, że ten dupek doskonale wszystko przewidział.

– Tak, ja… to znaczy my… to znaczy, w przyszły weekend chciałabym jechać do Warszawy. Do Olka. Czuję się na siłach. Chciałabym, żeby tata mnie zawiózł. Wolę sama nie porywać się na podróż pociągiem. – Cóż to była za sromotna porażka. Jedyna nadzieja w tym, że rodzice się jednak nie zgodzą, co w zasadzie powinno być oczywiste. Kto normalny puściłby ją do obcego faceta mieszkającego w Warszawie? Dokładając do tego lęk o jej życie, którym kierowali się jej rodziciele, była wręcz pewna, że ojciec nie wyrazi zgody. A mama to pewnie zaraz zemdleje ze stresu.

Aleksander chrząknął wymownie, czym wkurzył ją tak, że gdyby tylko miała możliwość, strzeliłaby go w gębę. Może nie od miłości, ale od sympatii do nienawiści tylko jeden krok.

Właśnie go wykonała.

Poznanie Aleksandra Wolffa było najgorszym, co mogło ją w życiu spotkać. No dobrze, kilka chwil temu tam, na górze, na podłodze, się nie liczyło.

– Myślę, że nie będzie z tym problemu. – Gdyby Henryk tylko wiedział, że w tej chwili pakuje swoje dziecko w paszczę lwa, wilka w zasadzie, nie uśmiechałby się tak radośnie. Za to jego szybko myśląca córka zastanawiała się, o co, do cholery jasnej, tutaj chodzi. Przecież to dość dziwne, iż nagle dostaje zielone światło, jakby ojciec zapomniał o tym, że ona jest chora. I ot tak posyła ją w świat. Jeszcze kilka dni temu skorzystałaby z okazji bez mrugnięcia okiem, dziś natomiast miała zgoła inne zdanie w tym temacie. Patrząc na babcię, mamę i tatę, odniosła wrażenie, że albo cała trójka dostała udaru, co tłumaczyłoby ich nielogiczne zachowanie, albo to nie są jej krewni tylko kosmici. Swoją drogą, bardzo realistyczne kopie. „No to się wkopałam” – pomyślała, zezując na uśmiechniętego od ucha do ucha Olka.

– Świetnie, nawet nie ma pan pojęcia, jaką sprawił mi tym radość. – Aleksander uściskał dłoń Henryka, mając świadomość, że drugie dno tej wypowiedzi dotarło do Meli z całą mocą.

Taki był zamiar.

Do domu pojechać mógł dopiero po niedzielnym rosole i schabowym, spożytym w sympatycznym towarzystwie rodziny Wysockich. Choć w zasadzie nazywanie Amelii w tym momencie „sympatyczną” było zdecydowanie nie na miejscu. Nie zdziwiłby się wcale, gdyby widelec, którym się posługiwała, został wbity w jego oko. Z trasy zadzwonił też do Rity, która odrzuciła jego połączenie, a kilka chwil później napisała mu SMS-a, żeby wykasował jej numer, bo nie będzie mu więcej potrzebny.

– Jak ja tych kobiet nie rozumiem – powiedział sam do siebie. – Nic jej przecież nie obiecywałem, bzykaliśmy się dla sportu, a foch jak stąd do Australii.

A potem zadzwonił Balcer i powiedział, że szykuje się nowa robota.

Rozdział 9

Gdy tylko Aleksander wyjechał z podwórka, Amelia wpadła na genialny pomysł, uznając, że do niego nie pojedzie. Takie to było proste. Ktoś ją do tego zmusi? Nikt. A ten dupek przecież nie pofatyguje się tutaj specjalnie i nie naskarży, że zaręczyny były ściemą. Doszła do wniosku, że w piątek rano uda paskudne samopoczucie, do czego oczywiście miała pełne prawo, a potem zablokuje numer Aleksandra, żeby kilka dni później powiedzieć rodzicom i babci, że się rozstali.

Tyle tylko, że gdy zaczęła układać sobie w głowie scenariusz, zrobiło się jej jakoś tak przykro, że już nigdy więcej go nie zobaczy. Odgoniła zbereźne myśli, które pochodziły zapewne z najgłębszych piekielnych otchłani, a które bezpieczną przystań odnalazły w zakamarkach jej umysłu i podbrzusza.

Postanowione.

Zaręczyny zerwane.

Ślubu nie będzie.

Świniak oszczędzony.

Kiedy w czwartek wieczorem zobaczyła na wyświetlaczu swojego telefonu numer Aleksandra, jej usta automatycznie rozciągnęły się w leniwym uśmiechu. Tłumaczyła to sobie tym, że to kpiąco-sarkastyczna i pełna współczucia odpowiedź na jego pewność siebie i arogancję.

A ona przechytrzyła go w tak prosty sposób.

Odebrała.

O dziwo, mimo iż początkowo ich rozmowa przypominała grę w tenisa i bardzo mocne odbijanie piłeczki w kierunku rywala, to bardzo chciała, aby ten mecz trwał jak najdłużej. Podtekstów seksualnych nie brakowało.

– Dziwne, jak bardzo chcesz zaciągnąć do łóżka tak brzydką kobietę jak ja. O papierowy worek na głowę zadbałeś? Przyda ci się bardziej niż prezerwatywy. – Gdy wypowiedziała te słowa, po drugiej stronie zapadła cisza, co Amelia zinterpretowała jako swoje małe zwycięstwo. Zaczęła się nawet zastanawiać nad tym, dlaczego ona jest taka durna i wcześniej nie wykorzystała swej brzydoty. I gdy już, już miała to zrobić i rozpędzić się do granic możliwości w urąganiu sobie samej, Aleksander przystopował jej zapędy.

– Owszem, Amelio, nie jesteś pięknością. Sama jednak powiedziałaś, że wolisz szczerą prawdę od mydlenia oczu, więc właśnie ci ją daję. Bo wiesz, moja droga, cielesna powłoka to tylko cielesna powłoka. Jeśli jednak mam być szczery, tak jak lubisz, to gdy cię pieściłem, miałem gdzieś to, jak wyglądasz. Miałem też gdzieś to, że nie jesteś typem kobiety, za którą obejrzałbym się na ulicy. Podniecasz mnie bardzo. Całujesz tak, że gdy sobie teraz o tym pomyślałem, to wybacz, ale muszę się rozłączyć, żeby sobie ulżyć. Do zobaczenia – zakończył rozmowę.

– Do zobaczenia – wyszeptała do głuchego telefonu, mocno się czerwieniąc.

Rano, gdy otworzyła oczy, poczuła przyjemne podniecenie. Takie samo jak wtedy, gdy będąc dzieckiem, miała jechać na szkolną wycieczkę. Jeszcze wczoraj, tuż po przebudzeniu, była pewna, że nigdzie w piątek nie pojedzie. Monolog, jakim na sam koniec wieczornej rozmowy uraczył ją Aleksander, wdarł się do serca i mózgu Meli. I jeszcze mocniej połechtał jej ego. Wpłynął również na zmianę zdania, informując ją o tym, że nie umrze jako dziewica. I jeśli ma z kimś to zrobić, to właśnie z nim, pielęgnując w sobie to uczucie już na zawsze.

Aha, i jeszcze będzie się przy tym świetnie bawiła.

Odrzuciła kołdrę i poszła do łazienki. Jeszcze nigdy nie ogoliła się tak dokładnie, jak dziś. Zamiast spodni, z którymi się praktycznie nie rozstawała, założyła sukienkę. Pod nią zaś czarną bieliznę. Nie jakąś fikuśną i zmysłową, bo takowej nie posiadała, wszak nie było potrzeby. „Cóż – pomyślała, patrząc na swoje lustrzane odbicie – może jednak warto było mieć chociaż jeden przyzwoity komplet koronkowego wdzianka. Specjalnie na taką okazję jak ta”. Chwilę później popukała się w głowę, uświadamiając sobie, że przecież nigdy nie brała pod uwagę takiego scenariusza.

– Leki spakowałaś? – Gdy zeszła do kuchni, mama wyjmowała ciasto z piekarnika. Na wzmiankę o lekach Amelia nieznacznie się skrzywiła. Od ponad dwóch lat nie było potrzeby stosowania farmakoterapii. Ostatni napad zweryfikował ten stan.

– Tak, spakowałam. Pieczesz ciasto? W piątek? – „A to ci nowość – pomyślała – przecież u nas w domu placki piecze się tylko w sobotę”.

– Zawieziesz do Warszawy.

Nie było warto mówić mamie, że to bez sensu. Nie skomentowała też tego, że rodzicielka do koszyka zapakowała jej swojskie jajka, mleko, warzywa i owoce. Gdy ona i ojciec znaleźli się na autostradzie, wystukała do Aleksandra SMS-a, że dostawca wiejskiej żywności jest już w drodze do stolicy.

Odpowiedź pojawiła się błyskawicznie.

Z truskawek i bitej śmietany byłbym zadowolony. Mela, właśnie miałem do Ciebie pisać. Musiałem wyjechać w dość pilnej sprawie, dlatego proszę, abyś, jak tylko dojedziesz, poszła do stróżówki i powiedziała, jak masz na imię. Ochroniarz da Ci klucze od mieszkania. Postaram się wrócić jak najszybciej.

– Aleksander musiał wyjechać – powiedziała do taty i jakby czar prysł.

– Czyli wracamy?

– Zostawił mi klucze od mieszkania u stróża i prosi, żebym na niego poczekała.

– Zapracowany człowiek. – Ojciec uśmiechnął się pod nosem.

Nieco ponad godzinę później podjechali pod mieszkanie Aleksandra, na Bielany. Tata usilnie próbował wejść razem z nią i poczekać na Olka, ale zgromiła go tylko spojrzeniem i powiedziała, że da sobie radę sama, bierze leki i przecież nie ma tutaj żadnych dzików, więc wszystko będzie dobrze. Tak jak przez ostatnie cztery lata.

Złego wilka też przecież nie było w domu.

Przypomniała też ojcu słowa lekarki, z którą spotkała się po ataku. Pani doktor nakazała wręcz kategorycznie, aby żyć tak, jak do tej pory. No, może samodzielna podróż autem nie wchodziła w tej chwili w grę, ale wszystko inne już jak najbardziej tak. Henryk, chociaż miał opory przed zostawieniem córki samej, w końcu jednak uległ i odjechał.

Gdy Amelia otworzyła drzwi od mieszkania, stanęła jak rażona prądem.

– Ale tu… biało. – Poczuła się jak w szpitalu, co mimo wszystko było kiepskim doznaniem, gdyż wnętrze to kojarzyło się jej z chorobą. – Za biało. – Postawiła swoją torbę i koszyk na podłodze i wyszła na poszukiwanie kwiaciarni. Miły pan ze stróżówki powiedział jej, że idąc cały czas prosto, dojdzie do małego skwerku, na którym przy odrobinie szczęścia można spotkać kobiety sprzedające kwiaty. Mela szczęścia miała wyjątkowo dużo, bo kupiła piękne słoneczniki, irysy, tulipany, żonkile i jakieś fikuśne trawy, których nazwy kompletnie nie kojarzyła, a które urzekły ją swoją prostotą. Kupiła też duży zielony wazon, w sam raz do dekoracji. Wstawiła do niego słoneczniki i ustawiła w salonie na stole. Białym. W kuchni natomiast postawiła słoik, który również zakupiła w pobliskim sklepie, a do którego włożyła pozostałe kwiaty, tworzące przyjemną dla oka, kolorową kompozycję.

– Powiedzmy, że nieco lepiej.

Przełożyła rzeczy z koszyka do lodówki, ciasto postawiła na desce do krojenia i przykryła je kolorową ściereczką zabraną z domu. Aleksander, wszystko na to wskazywało, korzystał tylko z jednorazowych ręczników. Amelia spojrzała na zegarek. Piętnasta. Ubolewała nad tym, że nie zabrała ze sobą książki.

Sięgnęła po telefon.

Czy znajdę u Ciebie jakąś książkę, która mnie zainteresuje? I kiedy planujesz wrócić?

Odpowiedź pojawiła się po dobrej godzinie, w ciągu której zdążyła przejrzeć ze sto kanałów w telewizji. Jeden mniej ciekawy od kolejnego.

W sypialni, na nocnym stoliku leży książka, którą obecnie czytam. Może Cię zainteresuje. Obawiam się, że zejdzie mi jeszcze trochę.

– „Ojciec chrzestny” – westchnęła, gdyż ta lektura zdecydowanie jej nie interesowała, ale z braku lepszego zajęcia postanowiła, że chociaż rzuci okiem na kilka pierwszych stron. Pięć i pół godziny później z wypiekami na twarzy dobiła do ostatniej kartki, ciesząc się, że ta książka trafiła w jej ręce. Spojrzała na zegarek, było chwilę przed dwudziestą drugą, a Aleksander jeszcze nie wrócił.

– W dupie z tobą, Wolff – powiedziała wkurzona. – Idę spać, a jutro rano wsiadam w pierwszy pociąg i wracam do domu.

Była zła, wściekła w zasadzie. A najgorsze było to, że bardziej na siebie i swoją naiwność aniżeli na niego. Gdyby nie zmęczenie, jakie ją ogarnęło, zamówiłaby taksówkę i kazała zawieźć się na dworzec kolejowy jeszcze dziś. Jedyne, co dała radę zrobić, to przetransportować się na własnych nogach do łazienki. Nim zasnęła, na kanapie w salonie, przykryta, a jakże, białym kocem, pomyślała, że może jest niesprawiedliwa, bo przecież Aleksandrowi mogło się coś stać. Wyciągnęła dłoń po telefon, ale jej oczy aż błagały o to, aby je zamknęła i otworzyła dopiero rano.

Zasnęła momentalnie.

Olek wrócił do mieszkania o czwartej nad ranem. Do momentu, gdy zobaczył śpiącą na kanapie Amelię z włosami potarganymi we wszystkie strony świata, kipiała w nim wściekłość. Ten dzień zdecydowanie nie należał do udanych. Okazało się, że od dłuższego czasu w szeregach grupy działał kret. Pieprzona wtyka, która miała doprowadzić organy ścigania właśnie do niego. Brakowało kilkunastu zaledwie minut, aby on i Balcer zostali zdemaskowani.

Jak sprawa wyszła na jaw?

Pięciu chłopaków jechało właśnie do magazynu, w którym przetrzymywany był pewien uprowadzony biznesmen. Aleksander i Tomek byli tam z nim od kilku godzin, prowadzili rozmowy z rodziną porwanego. Wszystko szło jak po maśle. Wśród chłopaków, którzy mieli przyjechać po instrukcje do odebrania okupu, znajdował się gość, który od pół roku próbował zasłużyć na zaufanie szefów. Oczywistym więc było, że nim takowego dostąpił i mógł spotkać się z nimi twarzą w twarz na grubej robocie, został prześwietlony na lewo i prawo. Pięciokrotnie. Był czysty jak łza, a raczej miał na sumieniu tyle występków, że aż prosiło się o to, aby zasilił ich szeregi.

Kilkanaście kilometrów przed miejscem spotkania grupka zatrzymała się na stacji benzynowej. Jako ostatni do toalety poszedł właśnie ten, który na taką akcję pojechał po raz pierwszy. Zaraz za nim pobiegł niejaki Żaba, choć wcale nie dlatego, że coś, cokolwiek, podejrzewał. Nic z tych rzeczy. Miał uczulenie na pyłki i tak zaczęło lecieć mu z nosa, że brakło chusteczek higienicznych. W kolejce do kasy średnio widziało mu się stać, pobiegł więc do ubikacji po rolkę papieru toaletowego. Nim nacisnął klamkę, usłyszał głośno i wyraźnie: „Jeszcze kilka minut i dojedziemy skurwieli”. I ktoś miał czekać na sygnał.

Momentalnie odechciało mu się smarkać.

Wrócił pędem do samochodu i wysapał, że nowy to wtyka.

Broń została odbezpieczona, a czujność wzmożona. Żaba zdążył jeszcze tylko wykonać telefon do Balcera i szybko poinformował go o zaistniałej sytuacji. Kilka minut później, jakby nigdy nic, tajniak wrócił z toalety. Panowie pożartowali jeszcze chwilę, wsiedli do auta i ruszyli przed siebie. Po ujechaniu dwustu metrów siedzący z tyłu Żaba założył facetowi dźwignię na szyję i poluzował ją dopiero wtedy, gdy tamten stracił przytomność. Jak się później okazało, nowy miał w telefonie urządzenie lokalizujące, bo przecież nikt nie pomyślał o tym, aby go sprawdzić.

Był godny zaufania, bo od pół roku wciągał z nimi kreski i pieprzył te same panny. Profesjonalista w każdym calu.

I tym samym stworzył się problem, który zaistnieć nie powinien. Po raz pierwszy Aleksander poczuł, że lód, po którym stąpa, jest tak cienki, że jeszcze kilka kroczków i pochłonie go mętna otchłań tudzież cela z mało wygodną pryczą. Nie, żeby się bał odsiadki, ale marnowanie kilkunastu lat swojego życia na pierdzenie w więzienny materac jakoś niespecjalnie mu się uśmiechało. Na razie ani on, ani Balcer nie mieli pomysłu na to, co zrobić z delikwentem, który okazał się policyjną wtyką.

Zabić?

Zdecydowanie nie, bo jakkolwiek to zabrzmi, Aleksander nie odbierał ludziom życia. Balcer tym bardziej. Ten to nawet karpia na wigilię bał się zabić, a co dopiero palnąć człowiekowi w środek czoła, a potem iść z kumplami na piwo. Za to wuj Tomka, Józef, któremu obaj zawdzięczali swój status społeczny, swego czasu potrafił wypić kawę, wykonać egzekucję i jechać po zakupy do warzywniaka. Jednak w całym swoim ludzkim okrucieństwie nie wywierał nigdy na nikogo presji i do niczego nie zmuszał.

Ręce brudził sam.

Ale z biegiem czasu nawet on, kiedyś bezwzględny gangster, a obecnie starszy, schorowany człowiek, zaprzestał mordowania, uznając w głębi duszy, że to złe. Patrzył wtedy na swój złoty zegarek i kręcił pokrętłem, chcąc cofnąć czas o te kilkadziesiąt lat, podjąć zupełnie inne decyzje, a wszystko po to, aby jego sumienie było wolne od cierpienia.

Aleksander i Tomek wiedzieli, że robiąc to, co robili, muszą liczyć się z ewentualnymi komplikacjami. Takimi, jak związany i zakneblowany stróż prawa w jednym z wynajmowanych domów, też. Dlatego właśnie Olek był tak wkurwiony, gdy wszedł do swojego mieszkania. Ale kiedy tylko jego wzrok spoczął na Meli, która zwinięta w niedbały kłębek i opatulona kocem spała na kanapie, cała złość odleciała w niebyt. Nie zastanawiając się nad tym, jak w tym momencie ckliwe i niedorzeczne jest jego zachowanie, wziął śpiącą Amelię na ręce i zaniósł ją do swojej sypialni. Potem wszedł pod prysznic, ogolił się i wrócił do pokoju. Zawsze spał nago i w nowych okolicznościach nie miał zamiaru zmieniać swoich przyzwyczajeń. Gdy wśliznął się pod kołdrę, przyciągnął dziewczynę do siebie i objął ramionami. Potrzebował tego.

Ostatnim razem zasnął przytulony do kobiety, gdy miał dziesięć lat, a kobietą ową była jego babcia. Jedyna istota na całym świecie, którą kochał.

Jedyna.

Rozdział 10

Amelia poczuła pod palcami dziwną, niespotykaną dotąd fakturę. Jej dłoń spoczywała na męskim, lekko owłosionym podbrzuszu, które miarowo unosiło się to w górę, to w dół. Gdy bezwiednie, będąc jeszcze mocno zaspana, zsunęła swoją rękę nieco niżej, natrafiła na coś, co lekko drgnęło.

I było sztywne.

I gorące.

I jakby pulsowało.

– On też się cieszy, że tu jesteś. – Chrapliwy głos Aleksandra podziałał na nią lepiej niż najskuteczniejsza pobudka. Odsunęła się od niego bardzo szybko.

– Jesteś dupek! Czekałam wczoraj jak jakaś idiotka, a ty co? Trzeba było mi powiedzieć, żebym nie przyjeżdżała. I dlaczego ja śpię tutaj, a nie w salonie? – Uniosła się na łokciach, patrząc na niego pełnym irytacji wzrokiem.

– Czy od tej pory każdy wspólny poranek będziemy zaczynać od wymówek? Wolałbym inaczej. – W ciągu ułamka sekundy Amelia znalazła się pod Aleksandrem. Nagim Aleksandrem, gwoli ścisłości. – Dzień dobry, Mela. Miło cię widzieć.

– Puść mnie. A to jest nasz ostatni wspólny poranek.

– A mogę cię pocałować? – Złapał ją za nadgarstki i ułożył je po obu stronach jej głowy. Amelia czuła doskonale, jak jego penis wbija się w jej udo, jakby instynktownie szukając dostępu tam, gdzie byłoby mu najwygodniej.

Pomiędzy jej nogami.

Przełknęła ślinę i gdy już miała powiedzieć mu, że nie ma takiej, kurde, możliwości, on puścił ją sam, odrzucił kołdrę na bok i wstał z łóżka. Bez jakiegokolwiek skrępowania zaczął paradować przed nią tak, jak go pan Bóg stworzył. Widząc to, zacisnęła oczy z całej siły. Na nic się to jednak zdało, bo obraz, który sekundę wcześniej ukazał się jej oczom, bardzo skutecznie zakorzenił się w umyśle Meli. Długie, umięśnione nogi, jędrne pośladki, w które aż chciało się wbić paznokcie, wąskie biodra, idealne do oplecenia ich kobiecymi udami, szeroka klatka piersiowa z perfekcyjnym kaloryferem, silne przedramiona. Jego atrakcyjną twarz też znała bardzo dobrze. „No przecież – pomyślała Amelia – jakżeby inaczej, Aleksander Wolff musiał być doskonały w każdym calu”.

I w tych kilkunastu centymetrach pomiędzy nogami też.

– Zaraz ci powiem, gdzie byłem wczoraj. – „To znaczy, uściślając, zaraz cię okłamię, gdzie byłem wczoraj” – dodał w myślach. – Tylko wezmę prysznic. Przyłączysz się?

– Nie obchodzi mnie to, gdzie byłeś wczoraj. – Jej powieki były cały czas zaciśnięte. – Bardziej obchodzi mnie to, dlaczego nie szanujesz mojego czasu.

– Wydarzyło się coś, na co nie miałem wpływu. – To akurat była prawda. – I musiałem posprzątać bałagan. – To również było prawdą. No, może połową prawdy, bo bałagan po wczorajszym trzeba będzie porządkować jeszcze przez długi, długi czas.

– Ubierz się z łaski swojej albo wyjdź. Chcę otworzyć oczy i sprawdzić, o której mam pociąg powrotny do domu.

– Odwiozę cię. Jutro.

– Dziękuję, obejdzie się. Dam sobie radę sama.

– Nie pojedziesz sama pociągiem. Rozumiemy się? – Tym razem warknął na nią i nim ona zareagowała w sposób adekwatny do sytuacji, wyszedł.

– No to zobaczymy. – W błyskawicznym tempie odrzuciła kołdrę i zbliżyła się na palcach do drzwi. Otworzyła je po cichu i rozejrzała po korytarzyku. Pusto. Powoli podeszła do łazienki, przyłożyła ucho do drzwi, a gdy usłyszała odgłos lejącej się wody, zaczęła iść na palcach w stronę kanapy. Nie pozostało jej nic innego, jak tylko się ubrać i uciec gdzie pieprz rośnie. Nie miała czasu na zabieranie kosza, w którym przywiozła jedzenie, uznała więc, że trudno, ofiara zostanie poniesiona. Najciszej jak tylko mogła zbliżyła się do wyjścia, przekręciła klucz i nacisnęła klamkę.

Gdy otwarła drzwi, zamarła w bezruchu.

– Dzień dobry. – Po drugiej stronie stał starszy mężczyzna. Towarzyszyła mu kobieta, która opierała się na jego ramieniu i patrzyła przed siebie pustym wzrokiem. – Czy… czy zastaliśmy Aleksandra? – Z barwy głosu tego człowieka dało się wywnioskować, że jest bardzo zdenerwowany. I chyba nieco speszony.

– Owszem, Olek jest w łazience. A kim państwo są?

– Jego rodzicami.

– Zapraszam w takim razie do środka, ja muszę… – Nie dokończyła, gdyż w momencie, w którym zaprosiła tych ludzi do mieszkania, z łazienki, przepasany białym ręcznikiem, wyszedł Olek, który gdy tylko ich zobaczył, stanął jak wryty. Amelia przełknęła ślinę, w mig pojmując, że popełniła błąd, wpuszczając ich do środka. Było jednak za późno na zmianę decyzji. Kobieta, trzymająca przed sobą laskę dla niewidomych, weszła właśnie do mieszkania. Tuż za nią kroczył jej mąż.

Amelia spojrzała na Olka. Z jego miny wywnioskowała, że nie jest zadowolony z tego, co widzi.

– Synu. – Głos ojca przypominał skowyt zranionego zwierzęcia. – Tyle lat… tyle lat…

– Aleksander? – Kobieta jakby odżyła, kręcąc głową dookoła, zupełnie tak, jakby chciała go zobaczyć. Wyciągnęła przed siebie dłoń, chyba po to, aby go dotknąć. Jej ręka trafiła w próżnię.

– To ja sobie pójdę. – Amelia, korzystając z chwilowego zdezorientowania, jakim niewątpliwie wykazał się właściciel mieszkania, uznała, że to idealny moment na ewakuację.

– Mela, nie teraz. – Głos Aleksandra nie wyrażał żadnych emocji, ale ewidentnie nie chciał zostać sam. No, chyba że jego zachowanie miało drugie dno i potrzebował, żeby ona została z nim z jakiegoś innego powodu.

Spojrzała tęsknie w stronę wyjścia i niechętnie, ale zamknęła drzwi. Od środka. Olek wyminął rodziców, nie zaszczycając ich zbyt wylewnym spojrzeniem, podszedł do Meli i zdjął jej z ramienia torbę, w której miała telefon, dokumenty, pieniądze i ubrania na zmianę.

– Wezmę to, a ty, kochanie, bądź tak uprzejma i zrób naszym gościom coś do picia. – Niezbyt delikatnie popchnął ją w stronę kuchni. Ich oczy mówiły w tym momencie bardzo dużo. Ona przekazywała mu bezgłośnie, że jest złamasem i przetrzymuje ją tutaj bez jej zgody. On natomiast nie tyle mówił, co wrzeszczał, że zrobi jej coś takiego, co sprawi, że będzie go błagała o litość.

Na kolanach najpewniej.

– A ty kochanie – celowo zaakcentowała słowo „kochanie” – będziesz tak uprzejmy i przedstawisz mi swoich rodziców?

– Krystyna i Marek Wolffowie. – Gdyby wcześniej od nich samych nie usłyszała, że są rodzicami Aleksandra, po tym, jak ich przedstawił, w życiu by na to nie wpadła. – Amelia, moja narzeczona. – Mela prawie upadła, słysząc te słowa. „W co on, do cholery, gra?” – zastanawiała się. – Powiedzcie Meli, czego się napijecie. Ja muszę się ubrać. Zaraz wracam. – Jeśli w chwili, w której zobaczył swoich rodziców, chciał ich wypieprzyć z domu, tak teraz doszedł do wniosku, że nie zrobi tego od razu. Wysłucha ich i dosadnie powie, że nie życzy sobie jakiegokolwiek kontaktu z nimi. Może wtedy zrozumieją i przestaną mu słać te durne listy.

Zniknął w sypialni.

– Czego się państwo napijecie? – Amelia uznała, że przynajmniej ona pokaże klasę i potraktuje gości z szacunkiem.

– Woda wystarczy, niech sobie pani nie robi kłopotu. – Ojciec ukradkiem otarł łzę, która potoczyła się po pooranej zmarszczkami twarzy.

– Proszę mi mówić po imieniu. – „Tylko, kurde, po co tak właściwie? – zastanowiła się. – Przecież ja ich widzę po raz pierwszy i ostatni na oczy. No trudno, powiedziałam to”.

– Jest śliczna, prawda, Marku? Czuję, że jest piękna – wyszeptała kobieta, uśmiechając się smutno. Dopiero co opuściła dłoń, licząc na to, że dotknie syna.

– Jest. – Marek potwierdził bez jakiegokolwiek zająknięcia i nawet Amelia gotowa była zawierzyć tym słowom.

– Ja jednak zrobię państwu herbatę. Proszę się rozgościć. – Zniknęła w kuchni, żeby kilka chwil później pojawić się ponownie w salonie. Jako że wczoraj zrobiła rekonesans szafek, wiedziała, gdzie znajdzie herbatę. Ciasto też miała. Wstydu nie będzie. Gdy wróciła do rodziców Aleksandra, jego jeszcze nie było. Chyba celowo się guzdrał.

– Pyszne ciasto, sama piekłaś? – Pytanie padło z ust mamy Olka, która swoją porcją została nakarmiona przez męża. Ten widok rozczulił Amelię do granic możliwości.

– Nie, moja mama upiekła to ciasto i poprosiła, abym przywiozła je ze sobą.

– Długo się znacie? – Tym razem z inicjatywą podtrzymania konwersacji wyszedł ojciec Aleksandra, a Mela sprzedała mu dokładnie tę samą bajeczkę, którą przedstawiła własnym rodzicom i babci. Przez całe życie nie skłamała tyle razy, co od zeszłej soboty. Jak widać, poznanie Aleksandra Wolffa miało na nią bardzo zły wpływ.

Bardzo.

– To ja może pójdę sprawdzić, co zatrzymało…

– Nie trzeba. Już jestem. – Aleksander, ubrany w czarne spodnie i czarną koszulę z podwiniętymi rękawami, wyglądał jak grabarz. Bardzo przystojny grabarz, tak na marginesie. Usiadł obok Amelii i objął ją ramieniem, na co ona szturchnęła go łokciem, na co on przysunął ją do siebie jeszcze mocniej, unieruchamiając bardzo skutecznie. Mogła go jedynie kopnąć pod stołem. I zrobiła to. Problem był tylko taki, że źle wycelowała i uderzyła kolanem w nogę podtrzymującą blat.

Zaskomlała z bólu.

– Tyle razy ci mówiłem, żebyś się nie wierciła przy stole – skarcił ją swoim seksownym głosem. – Do wesela się zagoi.

– Planujecie ślub? – Matka ponownie jakby ożyła.

– Ze wszystkich ludzi, których nie lubię, ciebie, skarbie, lubię najbardziej. – Amelia warknęła i posłała mu spojrzenie pełne irytacji. Nieco ciszej dodała: – To jeszcze nic pewnego z tym ślubem, najpierw musisz wyleczyć opryszczkę na penisie.

– Owszem, mamo, bardzo kameralny. Tylko dla najbliższej rodziny. – Zignorował wyznanie „miłości”, którym Mela zaszczyciła go chwilę wcześniej. W innej sytuacji zapewne zareagowałby rozbawieniem, jednak gdy siedział naprzeciwko swoich rodziców, zdecydowanie nie było mu do śmiechu.

Przy stole zapadła niezręczna cisza, po której Amelia przypomniała sobie, co Aleksander jej powiedział, gdy jechali autem. To właśnie wtedy wspomniał o tym, że wyprowadził się z domu, bo wadził swoim rodzicom. Patrząc na tych staruszków, poczuła przypływ takiego współczucia, że bez namysłu palnęła:

– Oczywiście państwo, jako rodzice Olka, jesteście najbliższą rodziną.

Gdyby wzrok mógł zabijać...

Gdyby uścisk mógł miażdżyć...

Gdyby myśli mogły wykonywać wyrok śmierci, Amelia padłaby bladym trupem pod tym stołem, przy którym siedziała, a Aleksander, nie bawiąc się w jakiekolwiek konwenanse, wyrzuciłby jej truchło przez balkon.

No, może owinąłby je dywanem.

Zrobić tego jednak nie mógł, zrobił więc coś innego.

– Czemu akurat dziś postanowiliście złożyć mi wizytę? – Wbił swój beznamiętny wzrok w ojca. Matka nie mogła go widzieć, ale ton jego głosu wystarczył, aby skuliła się w sobie.

– Już od dawna chcieliśmy to zrobić, ale… – Marek przełknął nerwowo ślinę, ściskając dłoń żony.

– Ale brakowało nam odwagi – dokończyła za niego Krystyna.

– Kto was tutaj wpuścił?

– Akurat do bloku wchodziła jakaś przemiła rodzina i weszliśmy razem z nimi. – Ojciec zachowywał się tak, jakby był na dywaniku u dyrektora i tłumaczył mu się z jakiegoś przewinienia. Ewidentnie czuł respekt przed własnym synem.

– Po co przyjechaliście? – Amelia, słysząc kolejne pytanie, jakie wypłynęło z ust Aleksandra, doszła do wniosku, że on ich przesłuchuje i robi to tak, jakby był jakimś robotem bez uczuć.

– Synku... – wyszeptała Krystyna Wolff, tłumiąc łzy. – My… my chcieliśmy cię przeprosić… za… za wszystko…

– Za późno na jakiekolwiek przeprosiny. Za późno o piętnaście lat. To nasze ostatnie spotkanie. Wy nigdy nie byliście moimi rodzicami. Nigdy. Tylko babcia mnie kochała. Dla was byłem ciężarem, więc darujcie mi swój własny. Żegnam. – Wstał, zostawiając rozdygotanych rodziców i Amelię przy stole w salonie. Nim zniknął w sypialni, jego wzrok spoczął na zielonym wazonie ze słonecznikami. – Wypierdol to do kosza. – Wiadome było, że słowa te były skierowane do Meli.

Drzwi od sypialni zatrzasnęły się z hukiem.

Głos Aleksandra był niezwykle opanowany, dlatego Amelia złapała się za głowę, zastanawiając nad tym, jak w tak okrutnie beznamiętny sposób można mówić o tak emocjonalnych sprawach.

Niepojęte.

Niewytłumaczalne.

Ale jak widać możliwe.

– Przykro mi. – Zupełnie automatycznie położyła swoją dłoń na dłoni matki Aleksandra.

– Zasłużyliśmy na to. Bardzo na to zasłużyliśmy. Pan Bóg pokarał nas za nasze złe życie. Za odrzucenie własnego dziecka. Mnie pokarał bardzo. – Wskazała dłonią na swoje oczy. – Straciłam wzrok…

Amelia nie słuchała tego, co mówiła Krystyna, ponieważ nagle ją oświeciło.

Czerwiec tego roku, bodajże druga sobota. Telefon zaufania i rozmowa z pewną kobietą. Nie ma imienia, jest rozmowa. Chyba najdłuższa w historii jej pracy z osobami potrzebującymi wsparcia, pomocy, zrozumienia, wybaczenia. Na początku kobieta zapytała, czy może zająć jej chwilę. Amelia odpowiedziała, że owszem, wszak po to właśnie tutaj jest, aby jej wysłuchać. Słuchała więc opowieści o ludzkiej krzywdzie, o pogoni za pieniędzmi, o zabawach, beztrosce.

I o małym chłopcu, dla którego w tym wszystkim brakowało miejsca.

Amelia spojrzała najpierw na matkę Aleksandra, potem na jego ojca.

Kilka sekund później nastała ciemność.

Rozdział 11

Aleksander miał kilkukrotnie do czynienia z napadami padaczki.

W filmach oczywiście, wliczając w to również nieobliczalne i ponadczasowe „Egzorcyzmy Emily Rose”. Na żywo natomiast nigdy, dlatego kiedy drzwi od jego sypialni nagle się otworzyły i stanął w nich rozdygotany i jąkający się ze strachu ojciec, informujący go o tym, że jego narzeczona ma atak, Olek wyskoczył z łóżka tak szybko, że prawie połamał sobie nogi. Gdy znalazł się w salonie, Amelia leżała obok krzesła, głowę miała sztywno wygiętą do tyłu, a jej ciałem rzucało na lewo i prawo, w nienaturalny wręcz sposób.

Z jej czoła sączyła się krew.

Krystyna automatycznie odwróciła się w kierunku syna i powiedziała:

– Ułóż ją na boku. Z dala od mebli. I broń Boże nie szarp jej ani nie próbuj robić sztucznego oddychania.

– Co teraz? – Gdy wykonał polecenie, spojrzał na matkę pełnym napięcia i strachu wzrokiem. Trudno, że ona go nie zobaczy, bo jest niewidoma. Musi mu pomóc. Musi pomóc Meli.

– Czekamy. Możesz ją złapać za dłoń. Tylko mocno. Z tego, co mi powiedział Marek, wnioskuję, że mamy do czynienia z grand mal. To duży napad padaczki i jeśli drgawki nie ustąpią do siedmiu minut, dzwonimy na pogotowie. – „Skąd ona, u licha, to wszystko wie?” – zastanawiał się Aleksander.

– Jak to czekamy? Zwariowałaś? Ona może umrzeć! – Widząc zaślinioną twarz Amelii, Aleksander stracił całą pewność siebie. Trzymał leżącą na ziemi kobietę za dłoń, wątpiąc, aby ona zdawała sobie z tego sprawę. Odcięło ją kompletnie od świadomości, a mięśnie jej twarzy były tak spięte, że Mela nie wyglądała jak Mela. Wyglądała jakoś tak inaczej, dziwniej.

Amanda!

Naraz przypomniał sobie o ich rozmowie, w której to Amelia powiedziała mu, kim jest Amanda.

– Odejdź, suko! Odejdź, kurwa, i nigdy więcej nie wracaj! Słyszysz mnie? Ona przez ciebie umrze! – Miał ochotę złapać ją za ramiona, rzucić o ścianę i wygnać z ciała Amelii już na zawsze. Nie mógł zrobić nic, poza trzymaniem Meli za dłoń. Bardzo, bardzo mocno.

– Spokojnie, nikt nie umrze. – Usłyszał za plecami cichy głos matki. – Kiedy twoja narzeczona miała ostatni atak?

– Dwa tygodnie temu. – Doskonale wiedział kiedy. I dlaczego. – A wcześniej cztery lata temu.

– Musiało się zadziać coś, co bardzo ją zestresowało.

– Gdybyście nie przyleźli… – Spojrzał na matkę i ojca, którzy nie odpowiedzieli mu na ten słowny atak. Bo i co niby mieli powiedzieć? – Przepraszam. – Zreflektował się dość szybko. – Tato, ile to już trwa?

– Sześć minut.

– Dzwoń po pogotowie.

– Poczekaj jeszcze chwilę. – Matka uparcie chciała trwać przy tych swoich pieprzonych siedmiu minutach.

– Pierdolę chwilę, dzwoń! Natychmiast! – warknął.

– Marek, podaj mi, proszę, telefon z numerem alarmowym. – Mąż wręczył Krystynie telefon, a ona przyłożyła go sobie do ucha. Gdy po drugiej stronie odezwał się dyspozytor, powiedziała, że młoda dziewczyna ma bardzo silne drgawki i jest nieprzytomna, a ona pojęcia nie ma, co się stało. Podała adres i oddała mężowi telefon.

– Co to do cholery miało być? Nie wiesz, co jej jest? Dlaczego mu nie powiedziałaś, że Mela ma padaczkę? – Aleksander zapytał o to w momencie, w którym Amelia zaczęła się uspokajać. Nie stało się to od razu, raczej powoli, ale nawet on wyczuł, że atak ustaje. Gdy całkowicie przestała drżeć, spojrzał na ojca. – Ile?

– Siedem minut. – Ten tylko wzruszył ramionami, patrząc z czułością na swoją żonę. Co jak co, ale Krystyna znała się na wielu sprawach.

– Gdybym im powiedziała, że to epilepsja, nie raczyliby się pojawić. Zaufaj mi.

O dziwo, zaufał.

– Skąd ty to wszystko wiesz?

– Nim straciłam wzrok, miałam do czynienia z ludźmi chorymi na padaczkę.

Oczekiwanie na pogotowie upłynęło w ciszy. Aleksander usiadł na podłodze, kładąc sobie głowę Meli na kolanach z całą ostrożnością, na jaką tylko mógł się zdobyć, a potem zaczął głaskać ją po włosach. Wolno, delikatnie, z czułością, o jaką nikt nigdy by go nie podejrzewał, ale i ze strachem, że za chwilę nastąpi kolejny atak i jeszcze jeden, i następny. A ona tego nie wytrzyma i umrze.

Jeszcze nigdy nie bał się tak, jak teraz.

– To moja wina – wyszeptał przez zaciśnięte zęby, tak że nikt nie mógł go usłyszeć. Nikt poza matką, której wraz z utratą wzroku wyostrzył się słuch. – Gdybyś mnie nie spotkała, gdybyś mnie nie uratowała… Powinni mnie wtedy… – Nie dokończył, bo w tym samym momencie usłyszał dźwięk domofonu.

Przyjechało pogotowie.

Wizyta trwała wyjątkowo krótko, co osobiście bardzo zdziwiło Aleksandra. Dodatkowo matka, która zaczęła rozmawiać z lekarzem, o dziwo, tym razem poinformowała go, że dziewczyna cierpi na epilepsję. Olek już kompletnie nic z tego nie rozumiał.

Nic, kurwa.

Gdy lekarz wyszedł, Krystyna powiedziała, żeby zaniósł Amelię do łóżka, bo ona teraz może spać bardzo, bardzo długo. Powiedziała mu też, żeby, gdy tylko się ocknie, zapewnił jej spokój i relaksującą atmosferę. I żeby ją nakarmił i pomógł się jej wykąpać, bo z tym może mieć problem. Zapewne po upadku z krzesła cała była posiniaczona i obolała.

Zaniósł ją do sypialni, a gdy wrócił do salonu, rodziców już nie było.

Podszedł do drzwi, zamknął je od środka, a potem oparł się o nie plecami. Jego wzrok spoczął na kwiatach. Patrzył na nie długo, bardzo, bardzo długo. Potarł rękoma twarz, wziął kilka głębokich wdechów i wszedł do kuchni. Ukroił sobie kawałek ciasta i zrobił herbatę, patrząc przy okazji na kolejny bukiet, który stworzyła Amelia. A potem wstawił naczynia do zmywarki, wszedł do sypialni, uklęknął obok łóżka i wyjął spod niego pudełko z kopertami. Postawił je na nocnej szafce, nie mając do końca pewności, czy aby na pewno chce otworzyć którąś z nich.

Jeszcze kilka chwil temu nie chciał.

Położył się na boku, patrząc na pogrążoną we śnie Melę, i wrócił wspomnieniem do dnia, a raczej popołudnia, kiedy postanowił, że jednak rozważy sugestię Balcera i weźmie pod uwagę rekompensatę dla niej.

Okazało się, że skończyły mu się papierosy. Nie, żeby Aleksander był jakimś nałogowym palaczem, odpalającym jedną fajkę od drugiej, ale lubił sobie od czasu do czasu zapalić. Ten czas przyszedł właśnie w środę, kilka minut po godzinie czternastej. Wyszedł więc do sklepu, a potem skierował swoje kroki do pobliskiego parku, gdzie usiadł na ławce i karmił swoje płuca rakotwórczą substancją.

Nie śpieszyło mu się do pustego mieszkania.

– Dzień dobry, piękny kawalerze. – Nagle stanęła przed nim jakaś postać. Cyganka. Miała na sobie obszerną czarną spódnicę i taką samą bluzkę. I jeszcze, a jakże, czerwone korale. – Kawaler się nie boi. Pieniędzy nie chcę, pogadać chciałam tylko. Bo jak ludzie widzą starą Ellę, to chowają swoje dziatki za plecami, bojąc się, że je ukradnę i sprzedam.

– Ja nie mam dzieci. – Zaczął się śmiać, wskazując dłonią na ławkę. Zawsze jakieś doświadczenie. – Pali pani? – Wyciągnął w stronę kobiety paczkę papierosów.

– Mam swoje palenie, ale doceniam, żeś chciał Ellę poczęstować. Mimo że chowasz serce pod czarną koszuliną, to dobry z ciebie człek. Dobry człek. Ale za dumny. Za dumny i uparty. Nie trzeba, nie trzeba. Do ludzi z miłością, z przyjaźnią i z uśmiechem trzeba. – Na dowód posłała mu uroczy, nieco szczerbaty uśmiech.

– Widzę, że robiła pani w tym swoim cygańskim taborze specjalizację z psychologii człowieka. – Wsadził sobie kolejnego papierosa do ust.

– Ella widzi. Ella wie więcej, niż ludziom się wydaje. I dlatego oni wszyscy tak dziwnie patrzą na Ellę. – Dodała ze smutkiem, odpalając fajkę. Aleksander aż miał ochotę przetrzeć oczy ze zdziwienia, widząc tę wyjątkowo oryginalną kobietę z drewnianą fają w zębach. – Ella chciałaby już umrzeć, bo ten świat zły. Bardzo, bardzo zły. Trudny do uratowania.

– Co też Ella mówi. – Postanowił się z nią nieco spoufalić. – Świat jest piękny, to ludzie są źli. – Mówiąc ogólnie „ludzie”, miał też na myśli siebie, Aleksandra. – Oczywiście nie wszyscy. Większość. – Tutaj, tak zupełnie nagle, pomyślał o Amelii i jej bezinteresowności. Pomyślał też o tym, dlaczego akurat ta dziewczyna przyszła mu do głowy?

– Sąsiadka zazdrości sąsiadce urody, męża, bogactwa. Brat bratu majątku i szczęścia. Po cóż to? Po cóż to, Ella się pyta? Przeca można tyle innych, pięknych rzeczy robić. Malować, łowić ryby, na wycieczki chodzić, gwiazdy oglądać, ludzi kochać.

– Nie da się kochać wszystkich ludzi.

– A dlaczego? – Posłała mu ufne spojrzenie swoich ogromnych brązowych oczu.

– No nie da. Tak jakoś. Nie wiem dlaczego, ale nie da się obdarzyć miłością wszystkich ludzi.

– Ale dlaczego? – Aleksander miał wrażenie, że zaczęła się zachowywać jak dziecko.

– Jakże ja mam kochać kogoś, kto chce mnie zabić? – Proszę bardzo, pierwszy lepszy przykład, z własnego, sobotniego doświadczenia. I co ty na to, Ellu, miłośniczko wszystkich ludzi?

– Jak oni cię nienawiścią traktują, to ty ich miłością pokonaj – wypowiedziała to takim tonem, że Aleksander uznał, iż ona naprawdę tak uważa. Mało tego, stosuje to w swoim życiu. „No dobrze – pomyślał rozbawiony – następnym razem, jak ktoś będzie dybał na moje życie, to go przytulę”.

– A jednak chcesz umrzeć i zostawić tych wszystkich ludzi, których niby kochasz? Dlaczego?

– Bo istnieje lepsze życie. Bo będąc tutaj, dobrymi uczynkami budujesz swój dom tam. – Na jej ustach pojawił się lekki uśmiech.

– Tam? Gdzie tam?

– W raju.

„Jak nic, wariatka, czas spieprzać”. Wypalił papierosa i gdy miał wstać, aby odejść, ona złapała go za dłoń i powiedziała:

– Kobiety. Dużo kobiet. Ale jedna z nich, najważniejsza. Słaba, ale silna. O pięknym sercu. Ona pomogła tobie, a teraz ty, kawalerze, teraz ty pomóż jej.

– Tak, tak. Dziękuję za wskazówki. – Gdy Cyganka złapała go za rękę, poczuł się jakoś tak nieswojo. Miał nieodparte wrażenie, że ledwo ta kobieta go dotknęła, a wiedziała o nim wszystko. – Miłego dnia.

– Miłego, kawalerze, miłego. Sam go sobie takim uczyń. I resztę swego życia też.

Gdy znalazł się w domu, z jego głowy nie mogły wyjść słowa tej dziwnej kobiety. Nie pomogła mocna kawa, nie pomogła głośna muzyka, nie pomogła też książka. Usiadł na kanapie, wyciągnął nogi na stoliku, potarł skronie i zaczął drapać się po brodzie, bardzo mocno się nad czymś zastanawiając. Intensywność myśli wywołała zmarszczki na czole i niespotykane dotąd uczucie, którego nie był w stanie określić słowami.

Po godzinie, może dwóch, doszedł do wniosku, że posłucha rady Tomka i zadzwoni do Amelii. Zaczął więc przeglądać internet w poszukiwaniu czegoś, co byłoby dobrym pomysłem na rekompensatę za stratę kluczyków od samochodu. Tor samochodowy, który znajdował się w pobliżu miejsca zamieszkania tej dziewczyny, wydał mu się wtedy bardzo dobrym pomysłem. Gdy zadzwonił i zaproponował spotkanie, zgodziła się.

A teraz spała w jego łóżku, wymęczona, poobijana, blada, bezbronna.

Aleksander nigdy nie czuł się za nikogo odpowiedzialny. No, może czasem za Balcera, ale to w zupełnie inny sposób niż za kogoś całkowicie pozbawionego opieki. W przeciwieństwie do Meli jego przyjaciel był zdrowy i potrafił sam dawać sobie radę w życiu. Niekiedy tylko wpadał w ciężki ciąg alkoholowy i Olek wiedział, że właśnie wtedy kumpel może potrzebować jego pomocy najbardziej.

Oczywiście Aleksander pomagał mu tak jak mógł.

A Amelia?

Była inteligentna, przekomarzała się z nim w cudowny sposób, miała w zanadrzu mnóstwo ciekawych opowieści i najbardziej zjawiskowe oczy na świecie. Co prawda teraz zamknięte, ale Aleksander potrafił przywołać w umyśle ich barwę. Patrząc na pogrążoną we śnie twarz Meli, zaczął się zastanawiać nad tym, jak on mógł jej powiedzieć, że jest brzydka.

No jak?

Skończony kretyn.

Piękna, owszem, nie była, ale brzydka przecież też nie. Miała lekko zadarty, uroczy nosek, mnóstwo piegów i dość wąskie usta, które smakowały wybornie. Aleksander zbliżył kciuk do swoich warg, ucałował go, a potem bardzo delikatnie przesunął opuszkiem po ustach Amelii. Ta, zdawałoby się, niewinna pieszczota, o której śpiąca kobieta nie miała najmniejszego pocięcia, wywołała w nim nieznane dotąd emocje.

Nim nastał wieczór, Aleksander Wolff zatracił się nieodwołalnie. Tymczasem Mela dalej pogrążona była we śnie, a jej skóra powoli odzyskiwała koloryt.

Rozdział 12

Z epilepsją jest tak, że człowiek ją akceptuje i traktuje jak najlepszą przyjaciółkę albo wręcz przeciwnie, jak wroga. Mimo że Mela nadała swojej nieproszonej lokatorce imię, bała się jej bardzo. Po pewnym czasie doszła jednak do wniosku, że ten strach może potęgować ataki. Może nie tak od razu, ale nauczyła się przyjmować każdy napad jako coś naturalnego. Na równi chociażby z niedzielną wycieczką do lasu.

Dziwne to, ale tak właśnie było w jej przypadku.

I właśnie wtedy, gdy pogodziła się z chorobą, wszystko się skończyło, jakby za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. A potem spotkała w lesie złego wilka.

A może on wcale nie był taki zły? Bo czy zły człowiek trzymałby ją za rękę podczas snu?

Mela otworzyła oczy, pojęcia nie mając, która jest godzina. Z bólu, jaki rozgościł się w jej ciele, wywnioskowała, że Amanda nieźle zaszalała. Aleksander leżał tuż obok niej, na boku, oczy miał zamknięte, usta lekko rozchylone, oddychał miarowo. Trzymał ją za rękę, co sprawiło, że pod powiekami Amelii pojawiły się łzy.

Cichutko pociągnęła nosem.

– Dlaczego płaczesz? – Usłyszała jego głos, a potem poczuła, jak przysuwa się do niej, obejmuje ją ramieniem i całuje w czoło. – Przepraszam za to, co ci powiedziałem. Przepraszam za to, że mnie poznałaś. Przepraszam za wszystko.

Bała się poruszyć, sądząc, że to się jej tylko śni i że lada moment, gdy otworzy oczy, znajdzie się w swoim pokoju, na wsi, pod Łodzią. Wiele jednak wskazywało na to, że to, czego właśnie doświadcza, nie jest snem. Że to prawda. Poczuła jego pocałunek, ciepły oddech, lekki zarost ocierający się o jej policzek i uścisk ramienia.

Tak, to zdecydowanie nie był sen.

– Dlaczego płaczesz? – powtórzył pytanie.

– Sama nie wiem, ale chyba zaraz przestanę. – Przecież nie powie mu, że płacze dlatego, bo on ją do siebie przytulił, a jej się to bardzo podoba i nie marzy teraz o niczym innym, jak o tym, aby Aleksander trzymał ją w swoich ramionach już do końca życia.

Miała szczerą nadzieję, że pożyje jeszcze wiele, wiele lat.

– Boli cię coś? – Troska wybrzmiewająca w jego głosie wcale nie pomogła w powstrzymaniu łez oraz myśli tyczących się jej podejścia do mężczyzn. Wszak to ciągle była ta sama Amelia, która ślubowała życie w celibacie. I trudno, że przed własnym lustrem.

Słowo jest słowo.

– Boli mnie wszystko. – O tak, bolał ją każdy centymetr ciała, łącznie z rzęsami i sercem.

– Jesteś głodna?

– Chyba tak.

– W takim razie chodź, zrobię ci coś do jedzenia, ale wcześniej powinnaś się wykąpać. To znaczy, nie dlatego, że brzydko pachniesz, tylko dlatego, że przyda ci się relaksująca kąpiel w wannie.

– Dlaczego mnie do siebie tulisz?

– Bo chcę. – Położył dłoń na jej policzku, odgarniając kilka niesfornych kosmyków z czoła, a potem zbliżył wargi do jej ust i lekko je polizał. Później ugryzł, a w kolejnej chwili, gdy ona, wzdychając z rozkoszy po tym, zdawałoby się subtelnym pocałunku, rozchyliła usta, Aleksander wsunął w nie swój język.

Dłoń natomiast włożył pod jej koszulkę.

W tym momencie Mela był tak rozluźniona, że nie odczuwała żadnego bólu. Objęła go za szyję i oddała pocałunek, mając gdzieś swe uprzedzenia do jego płci. Albo inaczej, uprzedzenia zostały, wyjątkiem był on. Poczuła, jak jego dłonie wkradają się pod stanik, unoszą go do góry i zaczynają szczypać sutki, na zmianę, raz jeden, raz drugi, aby żaden z nich nie czuł się pokrzywdzony. Poczuła, jak jej ciało przechodzi przyjemny prąd, zwiastujący całą gamę radosnych doznań. Poczuła jego pobudzenie, wbijające się w jej podbrzusze.

– Mela, jesteś najsłodszą istotą, jaką znam, ale mimo wszystko musimy przestać. Powinnaś coś zjeść. I się wykąpać. – Słysząc te słowa, jęknęła zawiedziona, na co on się tylko zaśmiał, a potem wstał z łóżka, podał jej dłoń i pomógł się podnieść. Zdecydowanie ciekawiej było przed chwilą, gdy Aleksander sprawiał jej rozkosz. Teraz znowu bolał ją każdy skrawek ciała.

– Ale przepraszam, ty masz zamiar tutaj ze mną być? – Gdy weszła do łazienki, z wiernym Aleksandrem u boku, a on zamiast wyjść, zaczął nalewać wodę do wanny, a potem ją rozbierać, poczuła zażenowanie. Co innego, gdy pieścił jej piersi, a co innego, gdy miała się przy nim rozebrać i wejść do wanny. Sytuacja analogiczna do kobiety w kostiumie kąpielowym na plaży, pokazującej swe wdzięki bez jakiejkolwiek krępacji, i do kobiety w bieliźnie, krygującej się przed pokazaniem komukolwiek innemu, aniżeli swemu partnerowi.

Niby to samo, a jednak nie to samo.

– Tak. – To krótkie, trzyliterowe słowo miało wystarczyć jej za całą odpowiedź.

Olek podniósł jej dłonie do góry, a potem zaczął ją rozbierać. Pierwsza była koszulka. Rzucił ją za siebie. Ze stanikiem zrobił to samo, a Mela była pewna, że za moment oszaleje z rozkoszy. Uwolnił jej piersi, nachylił się i zaczął ssać sutki. Znowu sprawiedliwie potraktował oba.

– Zauważyłem, że mój dotyk bardzo cię rozluźnia. – Ściągnął jej spodnie i kazał oprzeć dłonie na swoich ramionach. Kiedy natomiast zdjął majtki, Mela jakby wróciła do świata żywych i poczuła zażenowanie, co on momentalnie wyczuł. – Nie bój się mnie. Nie skrzywdzę cię. – Podał jej swoją dłoń i pomógł wejść do wanny. Zanurzając się w pienistej kąpieli, Amelia poczuła ulgę. Aleksander oparł się o ścianę i uśmiechał do niej.

Tylko tyle i aż tyle.

O tak, zdecydowanie tego było jej potrzeba. I może jeszcze czekolady.

– Masz może czekoladę? Truskawkową? – Po kwadransie spędzonym w wodzie uznała, że zasłużyła jeszcze na małe co nieco.

– Mam. – Od zawsze ta czekolada była jego ulubioną, więc oczywistym było, że miał ją w szafce.

– Cudownie. – Przymknęła powieki, odchyliła głowę i delektowała się chwilą.

– Zaraz wracam. – Aleksander wyszedł, aby za chwilę pojawić się ponownie i wsunąć jej do ust kostkę czekolady.

– Tak wygląda raj – wyszeptała.

– To tylko przedsionek raju. Raj wygląda tak. – Przysiadł na skraju wanny i zanurzył dłoń w wodzie. Amelia doszła do wniosku, że jest jej zbyt dobrze z zamkniętymi oczyma i nie będzie tego zmieniała. Zdziwiło ją tylko nieco to, że Olek zaczął spuszczać wodę z wanny, tak że chwilę później kończyła się ona na linii jej bioder.

I wtedy naprawdę trafiła do raju.

Dłoń Aleksandra znalazła się w okolicach jej cipki, wycierając wcześniej to miejsce ręcznikiem. Przez chwilę wodził ręką po jej podbrzuszu, bawił się pępkiem, dotykał piersi, co uznała, musiało mu się naprawdę bardzo podobać i chyba po raz pierwszy poczuła się tak dumna z rozmiaru swego biustu. Zbrodnią byłoby otwieranie oczu w tym momencie.

Aleksander, widząc piersi Amelii w całej okazałości, ledwo dawał sobie radę ze swoim wzwodem. Od zawsze miał słabość do tej części kobiecego ciała, ale tym razem... tym razem czuł to jeszcze intensywniej niż zazwyczaj. Piersi Meli podniecały go nieziemsko, no do tego stopnia, że aż zaczął się bać, czy za moment nie wystrzeli sam. Skupił całą swoją uwagę na sprawieniu jej przyjemności, co nie było łatwe. Gdy zobaczył, że ona za moment dojdzie, przerwał pieszczoty i czekał na jej reakcję.

Ta wyrażała zdecydowane zbulwersowanie i pytanie o to, jak on mógł przerwać w takim momencie. Odpowiedział, że mógł i właśnie dlatego to zrobił, po czym zaczął ją pieścić na nowo. I znowu przerwał, gdy ona zaczęła dochodzić. Tym razem spiorunowały go wściekłe błękitne oczy. Zatonął w nich do tego stopnia, że za trzecim razem doprowadził ją na skraj rozkoszy. A potem przygotował kolację, bardzo późną, bo zegarek wskazywał na godzinę drugą w nocy. Mela po ataku spała prawie siedemnaście godzin.

– Opowiedz mi, proszę, jak wyglądał mój napad. – Pytanie to padło pomiędzy jednym a drugim kęsem kanapki.

– Naprawdę chcesz to wiedzieć? – Skrzywił się na samo wspomnienie. Jeśli o niego chodzi, mógłby to wymazać z pamięci i już nigdy do tego nie wracać.

– Oczywiście, to przecież jest część mojego życia. Część mnie.

– Ta chujowa część – westchnął. – Od czego mam zacząć? Chyba od tego, że kiedy cię tylko zobaczyłem, wpadłem w panikę i gdyby nie moja mama, nie wiem, jak miałbym się zachować. Do tej pory uważałem, że gdy ktoś ma padaczkę, to ma silne drgawki, trzeba go przytrzymać i położyć na wygodnym łóżku. Jeśli oczywiście jest taka możliwość.

– Nie wolno przenosić takiej osoby. Nie wolno też podawać nic do picia, robić sztucznego oddychania ani powstrzymywać na siłę wstrząsów, bo skutek może być opłakany. Nie wkłada się też niczego do ust. To musi minąć samo. Niestety, w świecie krąży wiele stereotypów, a w zasadzie mitów na temat udzielania pierwszej pomocy w trakcie napadu i tego, jak on wygląda, też. Wyobraź sobie, że istnieje coś takiego jak napady ogniskowe. Człowiek sprawia wtedy wrażenie zamyślonego, patrzy ciągle w jeden punkt, traci kontakt z otoczeniem. Bywa też, że nagle zaczyna się śmiać, albo wręcz przeciwnie, wpada w szał, jest agresywny i rzuca się na ludzi. Chory może zacząć się rozbierać w miejscu publicznym, nie zdając sobie z tego sprawy. W jego mózgu zapisane są pewne wzorce zachowań oraz czynności i wystarczy jeden impuls elektryczny, aby je sprowokować. Po wszystkim niczego nie pamięta.

– To jest niepojęte.

– Wiem.

– Czy każdy twój atak wygląda tak jak ten?

– Nie wiem. Nigdy nie widziałam ataku padaczki. Wiem, brzmi dziwnie, ale tak właśnie jest. – Amelia sięgnęła po kolejną kostkę czekolady, tłumacząc to sobie tym, że potrzebuje energii. W końcu dzień był bardzo intensywny. Momentami nawet za bardzo.

– Byłaś blada, właściwie przeźroczysta, i miałaś ślinotok. I wyginało cię na wszystkie strony świata. Inaczej nie umiem tego opisać. Mama powiedziała, żebym trzymał cię za rękę. I jeszcze twoja twarz, ona wyglądała dziwnie.

– Ładniej? – Nie mogła się powstrzymać.

– Po co te złośliwości? Nie cofnę tego, co powiedziałem, ale nie musisz mi o tym przypominać. Poza tym uważam, że powinienem coś sprostować. Po alkoholu gadam głupoty i wcale nie myślę, że jesteś brzydka. Piękna też nie. Ale zdecydowanie urocza i słodka. Podobasz mi się. Sam nie wiem dlaczego, bo do tej pory miałem jeden, konkretny typ kobiet, ale ty, Amelio Wysocka, cholernie mi się podobasz. I nie mówię tego dlatego, że chcę cię za pięć minut zaciągnąć do łóżka. Wiesz tak samo dobrze jak ja, że prędzej niż później i tak tam wylądujemy.

– Bez zobowiązań?

– A czym są dla ciebie zobowiązania? – Aleksander był tego bardzo ciekaw.

– Ślubem, dziećmi, wspólnym życiem.

– To coś złego?

– Po dwóch tygodniach znajomości? Owszem. – Jeśli spodziewał się innej odpowiedzi, to powinien udzielić jej sobie sam.

– Statystyki rozwodowe pokazują, że niekoniecznie liczy się to, jak długo ludzie są ze sobą przed ślubem. Mam wrażenie, że znam cię bardzo dobrze. I wiem, że może to zabrzmieć nad wyraz odważnie, ale świetnie mi w twoim towarzystwie.

– Bo mam fajne cycki? – Nie mogła się powstrzymać od tego komentarza.

– Też. I fajny mózg.

– Do czego prowadzi ta rozmowa? – Może nie wiedziała, ale czuła, że jemu chodzi o coś więcej. Tylko, do cholery, dlaczego z nią?

– A czy to ważne? – Klasyczna odpowiedź pytaniem na pytanie nic jej nie dała.

– Olek, zostańmy przyjaciółmi. – Wiedziała, że ten tekst zabrzmiał tak, jakby był zapożyczony z jakiejś telenoweli, ewentualnie ckliwego serialu dla nastolatków.

– Amelia Wysocka, moja najlepsza przyjaciółka. Brzmi cudownie, ale dla mnie za mało.

Uciec, uciec od tej rozmowy, tego właśnie w tym momencie chciała Amelia.

– A twoi rodzice? Co z nimi? – Najlepszą obroną jest atak, czyż nie?

– Powiem ci, jak przyjmiesz mój pierścionek zaręczynowy. – Słysząc te słowa, których się absolutnie nie spodziewała, aż zakrztusiła się herbatą.

– Olek! Czy ty chcesz mi tutaj kolejny atak wywołać? Zmieniłam temat, żeby zakończyć dyskusję.

– Wiem, ale nie zrobiło to na mnie żadnego wrażenia. To co, przyjmiesz go?

– Nie no, pewnie. Znamy się raptem dwa tygodnie, miałam za twoją sprawą dwa ataki i teraz przyjmę twoje oświadczyny. Ochujałeś, Killer? – Tym razem wiedziała, jak go trafić. Wyczuła to momentalnie. – Przepraszam. – Wstała z krzesła i usiadła mu na kolanach, obejmując go za szyję. – Przepraszam, palnęłam głupotę. Ja najpierw coś powiem, a potem o tym pomyślę. To nie twoja wina, że miałam atak. – Przepraszam. – Popłakała się.

– Dobrze wiesz, że to moja wina. – Nie odrzucił jej bliskości, wręcz przeciwnie, przygarnął ją jeszcze mocniej do siebie.

– Nawet jeśli tak, to co? Nic. – Chlipała w zagłębienie jego ramienia, mocząc mu koszulkę.

– Amelio. – Uniósł jej głowę i powiedział: – Wyglądasz okropnie, gdy płaczesz. Nie płacz. I posłuchaj mnie. Wychowywała mnie babcia, bo moi rodzice zajęci byli karierą i odpoczywaniem po żmudnym tygodniu pracy. Gdy babcia umarła, tak jakby zwaliłem się im na głowę. Kiedy skończyłem szkołę średnią, kupili mi mieszkanie i dali pokaźną kopertę, licząc zapewne, że wpadnę do nich raz na pół roku na obiad. Nie wpadłem od piętnastu lat. Nie jestem w stanie wybaczyć im tego, że mnie nie chcieli, więc kiedy zobaczyłem ich rano, byłem na ciebie wściekły za to, że ich wpuściłaś do domu. A potem uznałem, że wykorzystam ciebie, pokażę im, że jestem szczęśliwy, ale oni nie będą mieli wstępu do mojego życia. Gdyby nie twój atak, tak by się właśnie skończyło. A teraz…

– Tak? – Posłała mu ufne spojrzenie, czując, że jej atak spowodował jakąś nieodwracalną zmianę w tym człowieku. Pozytywną zmianę.

– Teraz mam ochotę się z nimi spotkać i porozmawiać.

– Zrób to, nim będzie za późno. – O rozmowie telefonicznej, jaką odbyła z jego matką, nie mogła mu przecież powiedzieć. A była niemal na sto procent pewna, że to była właśnie ta kobieta.

– Wiesz, dlaczego zostałem u ciebie w domu na kolacji, chociaż byłem z kimś umówiony?

– Z Ritą? – Ależ ona miała dobrą pamięć, taką typowo kobiecą.

– Tak, z Ritą. Rity już nie ma. Jesteś ty. Ponawiam swoje pytanie, wiesz, dlaczego zostałem?

– Z litości?

– Durna jesteś. Nie, nie z litości. Z zazdrości. I z chęci bycia częścią rodziny przez chociażby godzinę. I tak, Mela, znam cię bardzo krótko, ale chcę, żebyś była obecna w moim życiu znacznie dłużej.

– Jako przyjaciółka? Nie ma problemu.

– Nie tylko jako przyjaciółka, ale też jako partnerka.

– Dobra, idź wyłącz kamerę, wszyscy się pośmialiśmy. – Wywinęła oczyma, dając mu do zrozumienia, że przestaje ją bawić takie zachowanie.

– Coś ze mną jest nie tak?

– Owszem. Jesteś irytujący, bywasz złośliwy, jesteś też cholernie przystojny i możesz mieć każdą kobietę. Powtarzam: każdą. Dlaczego więc uparłeś się na mnie? Kaprys? Chęć posiadania dziewicy?

– Nie wiem, czy bardziej podnieca mnie twój mózg, czy ty. A twoje dziewictwo to wisienka na torcie, chyba najsmaczniejsza, jaką zjem.

– Uważaj, bo się udławisz.

– Dlaczego ze mną walczysz?

– Bo się boję! – Zeskoczyła z jego kolan, przyjmując pozycję, która wskazywała na to, że mogłaby w tym momencie kogoś zaatakować. Skutecznie nawet. – Jestem chora, w każdej chwili mogę dostać drgawek, a ty chcesz brać na siebie taką odpowiedzialność? Po zaledwie dwóch tygodniach znajomości? Oszalałeś. – Ostatnie słowo świadczyło o tym, że nie pyta go o to, tylko stwierdza.

– A może ja potrzebuję być za kogoś odpowiedzialny? – Również wstał i stanął przed nią. Był sporo wyższy, więc aby rozmowa przebiegała na tym samym poziomie, chwycił ją pod pupę i podrzucił do góry. – Lubię patrzeć ci w oczy. Daj mi pół roku.

– Pół roku? Na co? – Zaplotła mu ręce na szyi, a nogi na biodrach. Dla wygody.

– Jeśli za pół roku uznasz, że dalej mnie nie chcesz, to dam ci spokój. – „Albo zrobię to, co potrafię najlepiej: porwę cię i nigdy nie wypuszczę”. Oczywiście ona nie musiała tego wiedzieć.

„Luzik – pomyślała Amelia – przecież ty do końca miesiąca będziesz miał mnie dość”.

– Dobrze, zgadzam się.

Jeśli zaskoczyła go szybkość, z jaką wyraziła chęć przystania na jego propozycję, zachował to dla siebie.

– Świetnie, zostajesz w takim razie do poniedziałku. Jutro wszystkie sklepy są pozamykane, a bez pierścionka do domu nie wrócisz.

Pół godziny później leżeli w łóżku. Ona w piżamie, on nago. Leżeli i trzymali się za ręce, nie mówiąc do siebie zupełnie nic.

„Zgodziła się” – pomyślał Aleksander tuż przed snem.

„Zgodziłam się” – pomyślała Amelia tuż przed snem.

Rozdział 13

Cóż to był za weekend w wykonaniu Aleksandra Wolffa!

Miał narzeczoną.

Co prawda Mela podchodziła do całej sprawy mocno prześmiewczo, uważając, że w tym momencie to nie ona ma problemy neurologiczne, tylko właśnie on. Bo kto u licha oświadcza się po tak krótkiej znajomości? No kto?

Wariat tylko.

– Nie ma w okolicy żadnego odpustu? Bo może tam kupiłbyś mi pierścionek. I tak ci go oddam najpóźniej za pół roku, więc po co przepłacać. – „A najwcześniej w przyszłym tygodniu” – dodała w myślach, wysiadając z samochodu i kierując swe kroki do najbliższego sklepu ze świecidełkami.

– Zawsze mogę go opierdolić w lombardzie. – Usłyszała w radosnej odpowiedzi.

– Ze stratą.

– Zawsze mogę poszukać sobie innej narzeczonej.

– Dałbyś mój pierścionek komuś innemu?! – Stanęła jak wryta.

– Jeśli mi go oddasz, to tak. Prawdziwy mężczyzna musi posadzić drzewo, postawić dom i spłodzić potomka.

– Ale może to zrobić w konkubinacie, a poza tym, kto daje i odbiera, ten się w piekle poniewiera, a ja mogę być bezpłodna.

– W ostateczności istnieje coś takiego jak adopcja. A co do tego konkubinatu, to wątpię, aby twoja rodzina przystała na życie na kocią łapę. – Mimo że nie miała zamiaru wychodzić za niego za mąż, wiedziała, że Olek ma rację. Gdyby, hipotetycznie podchodząc do tematu, chciała kiedykolwiek związać się z jakimś mężczyzną, to nieodzowne było stanąć z nim na ślubnym kobiercu. Czego ona oczywiście nigdy nie zrobi, ale teoretyzując dalej, zapewne to wesele byłoby tak huczne, że pisaliby o nim na pasku w TV i lokalnych gazetach.

– Czy kiedykolwiek ktokolwiek miał argument, który zbił cię z pantałyku? – zapytała, chociaż odpowiedź była oczywista.

– Nie. – Przepuścił ją w drzwiach ekskluzywnego salonu jubilerskiego. Praktycznie od razu znalazła się obok nich ekspedientka, bardzo atrakcyjna kobieta. Amelia poczuła się przy niej tak nijaka i mała, że gdyby tylko mogła, schowałaby się do pudełka od zapałek.

I spaliła ze wstydu.

– Dzień dobry, w czym mogę państwu pomóc? – Kobieta uśmiechnęła się do nich uroczo i naturalnie. I o dziwo, nie wbiła swego wzroku w Aleksandra, co, jak już Mela zdążyła zauważyć, zdarzało się nagminnie.

Chociażby wczoraj, gdy pokazywał jej starówkę, zaprosił do restauracji, do kina i na spacer po Łazienkach. Olek był mężczyzną, który działał na kobiety na zasadzie magnesu, a już najzabawniejsze i nieco irytujące było to, że gdy te same kobiety znajdowały się w towarzystwie swoich mężczyzn, ich wzrok i tak uciekał w jego kierunku. Na Melę trochę też się gapiły i ona doskonale wiedziała, co te wszystkie panie sobie myślą. Zapewne zastanawiały się, co ten szalenie atrakcyjny mężczyzna robi z taką brzydulą jak ona.

Nawet nie chciała udzielać sobie odpowiedzi na to pytanie.

– Potrzebujemy pierścionka. – Aleksander uśmiechnął się do ekspedientki.

– Takiego wyjątkowego pierścionka? – Odwzajemniła uśmiech, a Mela ze ściśniętym sercem pomyślała, że ta kobieta prezentowałaby się obok niego milion razy lepiej niż ona.

– Dokładnie, właśnie takiego. Jedynym warunkiem jest błękitne oczko. – Położył swoją dłoń na talii Amelii i przyciągnął ją do siebie.

– Wiem nawet dlaczego. – Ekspedientka miała na sobie czarną koszulę, na której przypięta była tabliczka z jej imieniem. Nina. W tym momencie patrzyła Meli prosto w oczy, rozumiejąc doskonale wybór koloru kamienia. – Czy mamy widełki cenowe, czy mogę pokazać coś, co wyda mi się idealne?

– Mamy widełki. Sto złotych. – Amelia wypaliła na jednym wdechu.

– Nie mamy widełek. – Aleksander puścił do dziewczyny oczko. Ta w lot wyłapała, że narzeczona może stawiać opór właśnie ze względu na cenę.

– Obawiam się, że w kwocie stu złotych nie uda mi się niczego dla państwa znaleźć, ale myślę sobie, że już ten pierścionek byłby idealny. Proszę spojrzeć. Szafir i brylanty, próba 585. Bardzo delikatny, a zarazem romantyczny, stylizowany na biżuterię naszych babć.

Oj tak, był piękny, z czym nawet Mela musiała się zgodzić. Błękitne, dość duże oczko, otoczone było wianuszkiem drobniutkich brylancików w kształcie łezek. Z góry pierścionek wyglądał jak kwiat i aż chciało się założyć go na palec, wyciągać przed siebie rękę i mówić „Mój ci on”. W porównaniu z tym pierścionek zaręczynowy Edytki, kuzynki Amelii, wyglądał tak, jakby był kupiony na podrzędnym bazarze.

– Proszę, niech pani przymierzy. – Ekspedientka podała Aleksandrowi biżuterię, którą on wsunął na serdeczny palec Meli.

Pasował idealnie, no tak, jakby na nią czekał. Na moment Amelia straciła zdolność mówienia i myślenia. Przez jedną króciutką chwilę poczuła się tak, jakby była prawdziwą narzeczoną.

– Boże! On kosztuje prawie sześć tysięcy złotych! Czyś ty zwariował? Ktoś mi rękę odrąbie, jak się dowie! Olek! – Wystarczyło, że zobaczyła metkę przypiętą do złotej obręczy, i cały czar prysł. – Stać cię na to?

– Sprzedam nerkę, żeby tylko zrobić ci dobrze.

– Jesteś nienormalny.

– Nie bardziej niż ty. Podoba ci się?

– Podoba, ale ochronę będziesz musiał mi zatrudnić, bo jeśli go kupisz, to ja w nim z domu nie wyjdę i popadnę w depresję przez brak słońca. – Próbowała przemówić mu do rozsądku.

I sumienia.

Bezskutecznie.

– Proszę zapakować. Płatność gotówką. – I na tym skończyła się stanowczość Amelii, która, dopóki Aleksander nie zapłacił, nie odezwała się słowem. Oczywiście nie znaczyło to, że nie układała sobie w głowie wiązanki, jaką miała zamiar go uraczyć tuż po wyjściu ze sklepu, a która zawierała w sobie niezliczoną ilość baranów, kretynów i rozrzutników. Musiała jednak poczekać, bo w kieszeni Olkowych spodni zawibrował telefon. Dzwonił Balcer. – Zaraz wracam, poczekaj tutaj chwilkę.

Gdy wyszedł, Mela spojrzała błagalnie na ekspedientkę i zapytała:

– Czy naprawdę nie ma czegoś tańszego? Ja jednak bałabym się nosić to na ręku. – Nazwanie pierścionka za blisko sześć tysięcy złotych „tym” było dla niego doprawdy obelgą i gdyby tylko mógł się obrazić i przestać świecić, niewątpliwie tak właśnie by zrobił.

– Doskonale rozumiem pani obawy.

– Wątpię – sarknęła Mela. – Pani chyba nie nosi tak drogiego pierścionka.

– Miałam na myśli obawy związane ze ślubem. Owszem, to widać. I nie, nie noszę takiego pierścionka, ale nosiłam. Uważam też, że jeśli i pani uzna, że chciałaby go zdjąć, to też może tak zrobić. W końcu zostaliśmy obdarzeni wolną wolą i nikt nas do niczego nie przymusi.

– Ma pani rację. – No przecież nie powie, że sytuacja jej i jej „narzeczonego” jest tak skomplikowana, że większość ludzi nie byłaby w stanie tego ogarnąć bez popukania się w czoło. Dodatkowo jej odpowiedź, zahaczająca o wartość pierścionka, była nieco niegrzeczna. – Przepraszam.

– Mój pierścionek to przeszłość i teraz, po czasie, bardzo się cieszę, że go nie noszę. Bardzo.

– Jak byłam małą dziewczynką, chciałam wyjść za mąż i wyglądać jak księżniczka. Cóż, za brzydka jestem na królewnę. I za chora. – Mela dziwiła się sama sobie, że zdobyła się na taką szczerość względem zupełnie obcej osoby.

– Na co pani choruje? – zapytała ekspedientka.

– Epilepsja.

– Eksbulimiczka.

– Mam na imię Amelia. – Wyciągnęła dłoń w kierunku kobiety, która mogła być kilka lat od niej starsza.

– A ja Nina. Masz ochotę czasem pogadać o swoich przejściach z chorobą? Tak po przyjacielsku?

– Bardzo. – Podała swój numer i namiary na media społecznościowe. Nina odwzajemniła się tym samym.

– Twój narzeczony wpatrzony jest w ciebie jak w obrazek. – Kobieta rzuciła tęskne spojrzenie na sklepową szybę, za którą stał Aleksander i rozmawiał przez telefon. Nie patrzyła na niego z zazdrością, patrzyła tak, jakby za czymś podobnym tęskniła. Może za kimś. – Jest bardzo przystojny.

– I tak samo irytujący. – Amelia wywinęła oczyma w bardzo zabawny sposób. Zbyt krótko się jednak znała z Niną, żeby jej powiedzieć, że to tylko taki udawany narzeczony jest, na pół roku maksymalnie.

– Przynajmniej się nie nudzicie. Najgorzej, jak w związek wkradnie się rutyna, która powoli, od środka, zabija uczucie. A człowiek nic z tym nie robi, uważając, że wszystko jest pod kontrolą. – Zapewne powiedziałaby nieco więcej, ale właśnie wtedy wrócił Aleksander, informując Melę, że przed wyjazdem do Łodzi spotkają się z jego przyjacielem. Średnią miał ochotę przedstawiać ją Tomkowi, ale tamten próbował się do niego dobić od niedzieli i dlatego, mając na uwadze ich przyjacielski staż, chciał być wobec niego szczery. Oczywiście gdy powiedział Balcerowi, że właśnie kupił pierścionek zaręczynowy, ten, po dobrej minucie ciszy, posmarkał się i popluł jednocześnie ze śmiechu.

Właśnie dlatego Aleksander postanowił, że przedstawi mu Amelię chociażby po to, aby Tomek nie wiedział, co ma powiedzieć. Uczucie warte każdej ceny. Wcześniej jednak Balcer poinformował go, że sprawa z kretem się tak jakby skomplikowała, bo szuka go pół stołecznej policji. Obaj zgodnie doszli do wniosku, że trzeba wymyślić coś, co skieruje psy na fałszywy trop.

Czyli szykował się pracowity tydzień.

Ale dopiero od jutra.

– Bardzo pani dziękujemy. – Aleksander zgarnął z blatu pudełko z pierścionkiem i włożył je sobie do kieszeni spodni. – Do widzenia.

– Do widzenia. – Nina skłoniła przed nim głowę, a do Amelii uśmiechnęła się serdecznie, co nie uszło uwadze Olka. Stojąc za szybą i rozmawiając przez telefon, widział, że wdały się w konwersację. Czuł, że tematem owych plotek nie była biżuteria. Mimo że były tak od siebie różne i widziały się po raz pierwszy, wyczuwał pomiędzy nimi jakąś dziwną więź. Uśmiech, jakim Mela uraczyła ekspedientkę, tylko potwierdził te przypuszczenia.

– Aż strach cię gdziekolwiek zostawiać samą. – Przepuścił ją w drzwiach prowadzących na parking.

– Dam sobie w życiu radę.

– Jestem o to dziwnie spokojny. – Otworzył jej drzwi od samochodu, a potem, gdy sam również znalazł się w środku, odpalił silnik, włączył klimatyzację i przekręcił się w jej stronę. – Chciałbym ci coś powiedzieć i bardzo cię proszę, abyś mi nie przerywała. Dasz radę?

– Postaram się – wymamrotała pod swoim piegowatym nosem, bo przecież jak on zacznie mówić coś, co ona akurat powinna zanegować, to co? No co wtedy?

– Postaraj się. – Ujął jej dłoń w swoją i nieśpiesznie gładził po wierzchu, zatrzymując się od czasu do czasu przy serdecznym palcu. – Lubię kobiece towarzystwo. Lubię seks. – Słowo „seks”, które wypłynęło z ust Aleksandra, oraz jego dłoń na jej dłoni podziałały na Melę bardzo pobudzająco. Przygryzła lekko dolną wargę. – Od zawsze wystrzegałem się kobiet, które są inteligentniejsze niż ameba.

– Że ja niby nie jestem umysłową amebą? To bardzo ci dziękuję za to wyróżnienie – żachnęła się.

– Jak otworzysz skrytkę, znajdziesz tam szarą taśmę. Jeszcze jedno słowo i jej użyję, ale skoro pytasz, to ci odpowiem. Nie jesteś idiotką. Rozmowa z tobą sprawia mi tyle samo radości, co gra na moim PlayStation. Wejdź na pierwsze lepsze forum dla facetów i sama zobaczysz, że swoje plejki traktują bez mała na równi z Bogiem. Fascynujesz mnie, Mela. Fascynujesz mnie tak, jak żadna inna kobieta.

– Fascynacja może minąć. – Nie umiała się nie wtrącać.

– Tobą? Nigdy. – Gdyby jeszcze tydzień temu ktoś mu powiedział, że właśnie w taki sposób spędzi kolejny poniedziałek, nie dałby wiary chociażby kropce na końcu tego zdania. Że niby on, Aleksander Wolff, stołeczny typ spod ciemnej gwiazdy, straci dla kobiety głowę w ciągu zaledwie kilku chwil? Dla mało atrakcyjnej kobiety, cierpiącej na epilepsję, warto wspomnieć. I mimo że wyląduje z nią kilka razy w łóżku, to na pewno nie po to, aby zrobić użytek ze swojego penisa?

Prędzej uwierzyłby w to, że człowiek może żyć wiecznie, bo na pewno nie w te gusła zasłyszane od Cyganki Elli. „Jak to było? Silna, ale słaba. O pięknym sercu. Ona pomoże tobie, a ty pomóż jej” – pomyślał Aleksander. Jakoś tak to leciało, a on naprawdę nie potrzebował więcej dowodów na to, aby uwierzyć, że Ella miała świetne przeczucie. No i może jakieś przebłyski jasnowidzenia, o ile takie coś w ogóle istnieje.

– Wierzysz w przeznaczenie? – „Naprawdę Wolff? Ty skleciłeś to pytanie? Naprawdę? Balcer byłby z ciebie dumny” – pomyślał. Patrząc na Melę, spodziewał się, że zaraz parsknie śmiechem. O dziwo, zachowała spokój.

– Wierzę. Naczytałam się wystarczającej ilości książek, aby uwierzyć, że każdemu z nas jest coś pisane. Ale, Olek, muszę cię zasmucić. Ty nie jesteś pisany mnie, a ja tobie. Przykro mi. To jest tylko twój kaprys.

– Skąd to wiesz? Rozmawiałaś z Nostradamusem?

– Jestem chora. – Wzruszyła ramionami.

– Pomyśl w takim razie przez chwilę, jak zdrowa osoba.

– Jestem chora i nic tego nie zmieni. – Spuściła wzrok, czując, że za moment jej oczy zrobią się mokre. – Najgorsze jest to, że coś w środku mnie krzyczy, abym trzymała się ciebie jak najmocniej. Najgorsze jest to, że ja chcę posłuchać tego krzyku.

– Może spodobałem się Amandzie?

Wnętrze samochodu wypełniło się śmiechem.

– Nie wykluczam takiej ewentualności.

– Nie myśl o tym, że znamy się tylko dwa tygodnie. – Wyciągnął z kieszeni pudełeczko, wsunął na jej serdeczny palec pierścionek, schylił się i ucałował jej dłoń. Mela rozleciała się na milion drobnych kawałeczków. Albo nawet i dwa miliony. Pocałunek w tę właśnie część ciała był dla niej tym, co powodowało, że z takimi wypiekami na twarzy oddawała się lekturze tych wszystkich historycznych romansów, które stały na jej półce z książkami. Pocałunek w dłoń niesamowicie pasował do tego pierścionka.

Pasował też do Aleksandra.

Przyjemne ciepło wdarło się do ciała Amelii i bezpieczną opokę znalazło w okolicy jej serca. W tej chwili naprawdę poczuła się tak, jakby była jego prawdziwą narzeczoną. „Dobrze – uznała w duchu – możemy się przez chwilę pobawić w dom”. Pół godziny później spotkali się z Balcerem, który kiedy tylko po raz pierwszy zobaczył Melę, zachował tak kamienny wyraz twarzy, że Olek w duchu płakał ze śmiechu. Gdy minęło pół godziny, Tomek i Amelia rozumieli się już bez słów. Tuż przed odjazdem Aleksander udał, że zapomniał o coś zapytać przyjaciela, i zostawił ją na chwilę w aucie.

– Prześwietl tego tajniaka pod kątem finansowym. – Podczas rozmowy z Amelią, gdy kilkukrotnie wypomniała mu cenę pierścionka, mówiąc, że był tak drogi, jak bez mała jej fiat panda, a potem przeliczyła to na książki, jakie mogłaby sobie kupić, gdyby tylko dysponowała takimi środkami, Aleksander wpadł na pewien pomysł.

– Ale że co? Do jego banku mam zadzwonić? – Balcer zmarszczył brwi, patrząc na niego ze zdziwieniem.

– Tak, kurwa, do banku. Spermy chyba.

– Tam to jestem średnio raz w tygodniu. Jako dostawca. – Tomek miał dziś wyjątkowo dobry humor. – O co ci konkretnie chodzi z tymi finansami?

Chwilę później Aleksander wytłumaczył, o co mu chodziło.

– Teraz kumasz?

– Kumam. To wszystko?

– Tak. Widzimy się jutro. O dwudziestej. Mam nadzieję, że do tego czasu wszystkiego się dowiesz.

– Czyli ekspresowo? To będzie dodatkowo płatna usługa. – Przybili ze sobą piątki. Nim Aleksander wysiadł z samochodu Tomka, ten powiedział: – Olek, ta dziewczyna jest inna niż te wszystkie kobiety, które do tej pory posuwałeś. Nie spieprz tego.

– Nie spieprzę.

Rozdział 14

– Każdy potrzebuje pieniędzy. Każdy. – Tymi słowami Aleksander podsumował to, czego dowiedział się jego przyjaciel o sytuacji finansowej przetrzymywanego policjanta. Nie było to wybitnie trudne, gdyż wystarczyło tylko odszukać tego człowieka w mediach społecznościowych i jak po nitce do kłębka dojść do odpowiednich materiałów. Okazało się, że od ponad roku na jego tablicy wisi link do zrzutki na pomoc dla chorego synka. Kosztowna operacja, która mogła być wykonana poza granicami kraju, potrzebowała ogromnego finansowego wsparcia.

Niestety, pieniędzy w dalszym ciągu brakowało, a bliscy tracili nadzieję.

– Olek, to mimo wszystko trochę słabe. Niemoralne nawet. – Gdy Aleksander przedstawił Balcerowi swój pomysł, tamten zaczął kręcić nosem. – Tu chodzi o dziecko. A jak on się nie zgodzi, to co? Wiesz, że jestem wrażliwy na punkcie dzieci. Wiesz to?

– Wiem. – Tomek całe swoje dzieciństwo spędził na ulicach warszawskiej Pragi, uciekając przed wiecznie pijanym ojcem, który gdy przeholował z alkoholem, znęcał się nad nim. To ulica go wychowała i zahartowała, bo matka i ojciec zajęci byli organizowaniem libacji alkoholowych. Dlatego właśnie był tak wyczulony na wszelkie krzywdy, jakie spotykały najmłodszych. Niestety, nie potrafił sobie radzić z własnym problemem alkoholowym. – Zgodzi się. Sam zobaczysz, że się zgodzi. – Aleksander wyciągnął z kieszeni telefon i zaczął czytać. – Posłuchaj tego: „Dopóki mój syn nie pojawił się na świecie, żyłem spontanicznie, nie martwiąc się niczym. To mój mały Antoś sprawił, że potrafię się zatrzymać na środku chodnika i przez godzinę obserwować ślimaka. Zrobię dla niego wszystko”.

– Czytałem to wczoraj. I co z tego? On zawsze może powiedzieć, że się nie zgadza, bo mu kodeks honorowy nie pozwala. – Tomek zaciągnął się papierosem po raz ostatni, po czym rzucił go na ziemię.

– Zgodzi się i uwierz mi, będzie zadowolony.

– Olo, ja wiem, że ty jesteś świetnym strategiem i nawet Napoleonowi mógłbyś korepetycji udzielać, i tym samym gość nie poniósłby klęski pod Waterloo, ale w tym przypadku nie postawiłbym na ciebie. Przykro mi.

– A może właśnie tak miało być, że my, ci źli bandyci, stanęliśmy na drodze tego człowieka, żeby mu pomóc? Bo skoro nasze kochane państwo nie jest w stanie zapewnić specjalistycznej opieki temu młodemu człowiekowi, to kto, do cholery, ma to zrobić? Poza tym dobrze wiesz, że jesteśmy chujami z dobrymi sercami. – Porównanie było nad wyraz filmowe, ale poniekąd bardzo trafne, bo Aleksander i Tomek przeznaczali zawsze pewną część okupu na cele charytatywne.

Także po to, aby uciszyć trochę swoje sumienia.

Balcer wzruszył ramionami. Weszli do domu.

– Jesteś pewien, że chcesz mu pokazać swoją twarz? – zapytał Tomek.

– Oczywiście, nie pękaj, zaufaj mi. Czy ja cię kiedykolwiek zawiodłem?

– Nigdy. – Ta odpowiedź była wystarczająca.

Wiktor Kun, przetrzymywany funkcjonariusz, znajdował się w jednym z pomieszczeń wynajmowanego domu. O ile zazwyczaj porwani oczekiwali na uwolnienie w mniej przyjaznych warunkach, coby w głowach im się nie poprzewracało od nadmiaru luksusu, tak tym razem uznano, że taktyka będzie inna.

Bo i sprawa była inna.

– Dzień dobry. – Do pokoju weszło dwóch mężczyzn, których Kun widział po raz pierwszy na oczy. Jeden z nich, ten, który mówił, był wysokim i dobrze zbudowanym blondynem z lekkim zarostem. Gdyby Wiktor miał podać jego rysopis, bez wahania powiedziałby, że człowiek ten jest podobny do Beckhama. Drugi z mężczyzn miał krótkie ciemne włosy, śniadą karnację i brązowe oczy.

– Przyszliście mnie zabić? – Głos Kuna był opanowany. Tego uczyli na kursach i szkoleniach, które doprowadziły go właśnie do miejsca, w którym się znalazł. I niekoniecznie chodziło o ten pokój.

– Przyszliśmy porozmawiać i ustalić warunki dalszej współpracy – odpowiedział Olek.

– Nie negocjuję z terrorystami. Nie współpracuję tym bardziej.

– Już to gdzieś kiedyś słyszałem. Cóż, chociaż wysłuchaj tego, co mamy ci do powiedzenia. – Balcer chrząknął na wzmiankę liczby mnogiej, jakiej użył Aleksander w swej przemowie. – Co ja mam ci do powiedzenia, bo mój przyjaciel uznał, że pokażesz nam środkowy palec. – Spojrzał wymownie na jego związane dłonie. – Oczywiście symbolicznie.

– Twój przyjaciel ma rację.

– To się jeszcze okaże. – Aleksander chwycił krzesło i postawił je obok łóżka, na którym leżał Wiktor. – Będzie krótko i konkretnie. Twój syn.

– Co z nim? Co z Antosiem? Przysięgam, że jeśli… – Na wzmiankę o Antonim momentalnie się wyprostował.

– Z tego, co mi wiadomo, jak na razie wszystko z nim dobrze, ale jak to długo potrwa, tego nie wiem. Wiem za to, że potrzebujesz pieniędzy na operację syna. I wybacz, ale to nie moja wina, że potrzebujecie tej kasy. Ja za to jestem w stanie ci ją dostarczyć. – Gdy Aleksander zobaczył zaciekawienie w oczach mężczyzny, zaczął mówić dalej. – Powiedzmy, że mowa o pięciokrotności potrzebnych środków w zamian za współpracę.

– Skurwiel! – Kun wycedził przez zaciśnięte zęby, opierając się plecami o ścianę i oddychając znacznie ciężej niż jeszcze chwilę temu.

– Ale jaki pomocny skurwiel.

– Zapomnij!

– Nie ma sprawy.

– I co? To już? Nie będziesz mnie przekonywał do zmiany decyzji? – warknął Kun.

– Przekonany przekonanego nie przekona. Tak to jakoś leciało. – Aleksander wstał z krzesła i odstawił je pod ścianę, a potem odwrócił się w stronę Balcera, który miał na twarzy wypisane „A nie mówiłem? Zajebać ci teraz czy na osobności?”. – Najwidoczniej mój przyjaciel miał rację. Wiedz tylko, że nie musiałem ci tego proponować. Alternatywą mogła być kulka w łeb.

Wyszli z pokoju.

– Poczekajcie! – Ledwo zamknęły się za nimi drzwi, do uszu Aleksandra i Tomka dobiegł krzyk mężczyzny: – Zgadzam się!

Następnego dnia Kun został uwolniony. Gdy pojawił się na posterunku, otoczył go wianuszek żądnych informacji kolegów po fachu, a historia, jaką ich uraczył, była tak wiarygodna, że nikt nie był w stanie w nią wątpić. Jak się okazało, funkcjonariusz operacyjny Wiktor Kun musiał na kilka dni stracić kontakt, aby dowiedzieć się, kim byli ci, którzy stali na samej górze przestępczej machiny porywającej ludzi dla okupu.

A kim byli?

Na pewno nie Tomkiem i Aleksandrem, ale słupami, którzy za odpowiednie środki finansowe i dożywotnie zabezpieczenie dla swoich rodzin gotowi byli poświęcić kilka lat swego życia i spędzić je w więzieniu. Czasem i taką ofiarę trzeba było ponieść.

Z informacji podanych przez Kuna wynikało, że po jego skontaktowaniu się z bazą doszło do nieoczekiwanej zmiany planów. Początkowo Wiktor wraz z pozostałymi członkami grupy miał jechać do magazynu, w którym przetrzymywany był porwany dla okupu biznesmen. Pierwotnie właśnie tam miały pojawić się oddziały policji i zgarnąć bandziorów. Do tego miejsca miał ich doprowadzić nadajnik zainstalowany w telefonie Wiktora. Z jakiegoś powodu uległo to zmianie i porywacze obrali zupełnie inny kierunek. Wcześniej jednak wszyscy, łącznie z nim, musieli oddać swoje telefony do sprawdzenia. Sprawdzanie polegało na wrzuceniu ich do pobliskiego zbiornika wodnego. Wiktorowi oczywiście nawet brew nie drgnęła, gdy to robił.

Profesjonalizm ponad wszystko.

Musiał być też bardzo czujny i nie wzbudzać podejrzeń, tym samym kilka ostatnich dni spędził na piciu i ruchaniu luksusowych dziwek. I obserwacji otoczenia. W poniedziałek rano, gdy wraz ze skacowanym towarzystwem siedział na tarasie wynajętego domu i raczej ich słuchał, aniżeli zadawał pytania, wywnioskował, że odwołano akcję przez jakieś zdrowotne komplikacje. Trudno było mu jednak stwierdzić, czy chodziło o ofiarę, czy może o kogoś z góry. Kilka godzin później przyjechali szefowie i wydali dyspozycje co do nowego zlecenia, a on dostał ich jak na talerzu.

Gdy skończył opowiadać swoją bajeczkę, koledzy policjanci klepali go z uznaniem po plecach.

– Zajebiście, Wiktor, ty sobie ruchasz dupy i jeszcze ci za to płacą, i może order na chuju zawieszą, a my tu zapierdalamy jak jakieś roboty. – Jeden z kolegów uznał, że praca funkcjonariusza policji dzieli się na lepsze i gorsze zadania. Oczywiście jemu przypadło w udziale to gorsze.

– Chętnie się zamienię i popierdzę trochę w stołek. Bo już mnie fiut nieco boli od wykonywania tych służbowych poleceń.

Następnego ranka, równo z wybiciem godziny szóstej, do kilku warszawskich mieszkań weszły grupy szturmowe. Zatrzymani stawiali niewielki opór, ale zostali bardzo szybko spacyfikowani. Wiktor Kun został natomiast wysłany na urlop. Gdy opuścił komisariat, od razu pojechał do mieszkania swojej byłej żony, Łucji. Ich synek, pięcioletni Antoś, miał problemy ze słuchem i tylko bardzo kosztowna operacja mogła pozwolić mu na normalne funkcjonowanie. Kiedy Wiktor wziął go na kolana i do siebie przytulił, pomyślał, że drugi raz podjąłby identyczną decyzję.

I trzeci też.

Dla swojego dziecka gotów był na każde poświęcenie, a ci porywacze… no cóż, musiał im oddać sprawiedliwość, że byli honorowi. Wiktor też był człowiekiem honoru.

Aleksander wyczuł go doskonale.

***

– Rezygnuję.

– Z czego? – Tomek posłał Aleksandrowi pytające spojrzenie, gdy ten uraczył go właśnie taką informacją. A stało się to podczas, a jakże, ich cotygodniowego spotkania przy PlayStation i piwie. – Z tej rundy? Cienias.

– Z życia na krawędzi. Z porwań, z interesu. Koniec. Czuję, że to jest ten moment, w którym powinienem powiedzieć „stop” i odwiesić worek i szarą taśmę na kołek.

– Tak po prostu? I informujesz mnie o tym w trakcie wyścigu?

– Tak, tak po prostu.

– To przez nią? – W głosie Tomka brakowało nagany, było to raczej zrozumienie dla tej, bądź co bądź, bardzo zaskakującej wiadomości. Znał Aleksandra na tyle, żeby wiedzieć, że nic ani tym bardziej nikt nie jest w stanie odwieść go od podjętej decyzji.

– Poniekąd.

– Ale w ostatniej akcji weźmiesz udział?

– Nie. Zazwyczaj ostatnia akcja jest tą, która nieoczekiwanie pierdoli plany.

– Ale tylko w książkach i w filmach. – Tomek upił łyk piwa. – Skąd taka decyzja?

– Wiele czynników na nią wpłynęło, ale najważniejszy to choroba Meli. To nie jest przypadek, że to ja wbiegłem jej przed samochód. Że właśnie ona tamtędy jechała. Równie dobrze tą drogą przez dwa tygodnie mógł przebiec tylko lis.

– Albo wilk jakiś.

– Albo wilk jakiś. – Aleksander powtórzył niczym echo.

– I co teraz? – Przyjaciel oderwał na chwilę wzrok od ekranu i posłał mu pytające spojrzenie.

– Kupuję dom. Pod Łodzią.

– Nie poznaję cię, Olek. Czy ty jesteś pewien tego, co robisz? Jesteś pewien, że podjęcie takiej decyzji jest tym, czego potrzebujesz? Ty, który zawsze wszystko planowałeś, działasz w dość spontaniczny sposób. – Do tej pory Aleksander każdy ruch miał przemyślany i przeanalizowany na wszelkie możliwe sposoby. Każda akcja planowana była przez grube tygodnie, a czasem i miesiące, aby tylko wszystko było dopięte na ostatni guzik. W tym przypadku ewidentnie koszula była rozpięta.

I to nie tylko pod szyją.

– Ja sam siebie nie poznaję w tym momencie.

– Kim ty jesteś i co zrobiłeś z moim przyjacielem? – Tomek zaczął się śmiać. – A co Amelia na to wszystko? – To była dość istotna kwestia.

– Mela to charakterny uparciuch. Jedyny w swoim rodzaju. Sam widziałeś, że nie jest pięknością, ale za każdym razem, gdy na nią spojrzę, wywołuje we mnie dreszcze podniecenia.

– W sumie mam tak z każdą kobietą, która otworzy przy mnie usta. Jak się spuszczę, a ona połknie, to mi mija. – Typowa odpowiedź Tomka Balcera.

– No widzisz, a ja mam tak bez spuszczenia.

– Chcesz mi powiedzieć, że wy jeszcze ze sobą nie spaliście? – Informacja ta, doprawdy, mogła zadziwić.

– Chcę ci nawet powiedzieć, że ona nie spała jeszcze z żadnym mężczyzną.

– Kurwa, aż chciałoby się powiedzieć: podziel się. Stary, zazdroszczę ci, tak pozytywnie. Jak to życie potrafi zaskakiwać.

Gdyby tylko wiedzieli, jak bardzo ich to życie jeszcze zaskoczy…

Rozdział 15

– Ależ ten pierścionek jest piękny, Mela, no istne cudeńko. Ty Pana Boga za nogi żeś złapała. Nie inaczej, nie inaczej. – Babcia Janka nie mogła się nachwalić nowej biżuterii, która znalazła się na palcu Amelii.

– Nie przesadzaj, do pana Boga to Olkowi daleko.

– Dziadek polubiłby Aleksandra. – Babcia na wspomnienie swego zmarłego męża przetarła oczy chusteczką. Od jego śmierci minęło ponad pięć lat, a ona w dalszym ciągu za nim tęskniła. Nie ma się co dziwić, połączyła ich wielka miłość. Ale wcześniej niechęć. – Ile już razy opowiadałam ci o tym, jak ja i dziadek się poznaliśmy?

– Setki – zaśmiała się Mela – ale możesz opowiedzieć jeszcze raz, bo uwielbiam tę historię. Opowiedz, babciu, proszę.

Babcia zdjęła okulary i przymknęła na chwilę powieki. Robiła tak za każdym razem, gdy przyszło jej opowiadać o swojej przeszłości. I wcale nie dlatego, że potrzebowała przywołać w głowie jakieś wspomnienia, nic z tych rzeczy. Mimo swych prawie osiemdziesięciu lat pamięć miała świetną, lubiła jednak przez chwilę pobyć sam na sam ze swymi myślami.

I ze zmarłym mężem.

– Jak wiesz, pochodziłam z ubogiej rodziny. Nie przelewało się nam, ale głodni też nie chodziliśmy. Nasze ubrania, chociaż znoszone i pocerowane, były czyste. Wiosną i latem, gdy pola obrodziły, a i las obdarował człowieka tym, co miał, wiedliśmy naprawdę przyjemne życie. Ja i trzy moje siostry zbierałyśmy grzyby, jagody, jeżyny, ale też i to, co wyrosło na naszym własnym skrawku ziemi. Albo na drzewach. Jako najmłodsza z córek zawsze stałam z boku i przyglądałam się temu, jak moje piękne siostry wychodzą za mąż i chwilę później same stają się matkami. Jedna wydała się za organistę, druga za rzeźnika, a trzecia poszła za piekarza.

– Trzeba przyznać, moje cioteczne babki wiedziały, jak się ustawić. – Amelia zaczęła się śmiać.

– Oj tak, dobrze się dziewczynom trafiło, bo te moje szwagry to dobre chłopaki byli. Za kołnierz co prawda nie wylewali, szczególnie jak się spotkali wszyscy trzej razem, ale złego słowa na nich powiedzieć nie dam. Ja również miałam swoje plany zamążpójścia. Młody Włodek Piskorek smalił do mnie cholewki od dawna. Rodzice mieli jednak zupełnie inne zdanie, bo twierdzili, że on to już zajrzał pod każdą sukienkę w okolicy. A to, jak wtedy naiwnie uważałam, gdyby tylko było prawdą, świadczyłoby bardzo źle o tych wszystkich pannach. No ale oni zakazali mi się z nim spotykać, mówiąc, że moim mężem zostanie ktoś inny.

– A ty ich oczywiście posłuchałaś, jak na grzeczną panienkę przystało.

Tym razem to babcia zaczęła się śmiać.

– Razem z Włodkiem, z którym spotykaliśmy się od czasu do czasu w sadzie, aby skraść sobie kilka pocałunków, ale wtedy, broń Boże, nic więcej, postanowiliśmy, że bierzemy ślub i nikomu nic do tego. Tyle tylko, że Włodek niestety nie chciał przyjść osobiście do mojego ojca, na co ja wręcz nalegałam, uważając, że to będzie bardzo dobrze przyjęte i tata się do niego wtedy przekona. On uznał, że mój ojciec go nie lubi i najlepiej będzie, jeśli sama się tym zajmę. Wzięłam przeto sprawy w swoje dwudziestoletnie ręce i powiedziałam rodzicom, że pora bić świniaka na kolejne wesele. Mama zaniemówiła i zaczęła odmawiać zdrowaśki, a ojciec założył czapkę na głowę i wyszedł z domu. Mama poczuła się wtedy tak źle, że musiałam siedzieć obok jej łóżka i zmieniać zimne kompresy na czole. Trzy godziny później wrócił tata, cały w skowronkach. I pijany. Ucałował mnie i powiedział, że będę miała najlepszego męża na całym świecie i tak naprawdę nie ma co czekać nie wiadomo ile i za dwa tygodnie ślub. Myślałam, że się przewrócę z wrażenia.

– Chciałabym zobaczyć wtedy twoją minę. – Mimo że Mela słyszała tę opowieść już tyle razy, że sama potrafiłaby przekazać ją z najdrobniejszymi szczegółami, w ustach babci Janki brzmiała ona jakoś tak magicznie.

– Sama chciałabym zobaczyć wtedy swoją minę. Zobaczyłam za to minę mamy, która ponownie zrobiła się taka blada, że zaczęłam się zastanawiać nad tym, czy pierwszy będzie jej pogrzeb, czy mój ślub. Zdawałam sobie sprawę z tego, że na wystawne wesele nie ma szans, ale ono było mi kompletnie zbędne. Najważniejszy był Włodek. Ojciec powiedział, że wszystko ustalone i narzeczony będzie czekał na mnie za równiusieńkie dwa tygodnie pod ołtarzem. I do tego czasu, żebym najlepiej nie wychodziła z obejścia i szykowała się na ślub. Tata dał mi też pierścionek zaręczynowy, mówiąc, że mój narzeczony trzymał przede mną w sekrecie to cudeńko, ale skoro już nie musi nic ukrywać, to nie ma na co czekać i może mi go dać. Oczywiście domyśliłam się tego, że Włodek nie dał mi wcześniej pierścionka, bo bał się mojego ojca. Ale jak już sobie porozmawiali, to właśnie przez niego mi go przekazał. I trudno, że nie zrobił tego tradycyjnie, klękając przede mną na kolano. Wtedy to nie miało dla mnie najmniejszego znaczenia.

Babcia dotknęła serdecznego palca prawej dłoni, na którym spoczywał piękny pierścień z zielonym kamieniem. Zupełnie inny niż te wszystkie zaręczynowe świecidełka z czasów jej młodości.

– Nigdy w życiu nie sądziłam, że Włodzio okaże się taki hojny, skoro mu się nie przelewało i mieszkał razem z siostrą i jej mężem oraz rodzicami w trzech pokojach. Wszystko wskazywało na to, że i ja tam z nimi niebawem zamieszkam. I Bóg mi świadkiem, byłam z tego powodu najszczęśliwsza na świecie. Zaczęłam pytać tatę o Włodka i o to, dlaczego właściwie ojciec wcześniej mówił, że ani mam się ważyć myśleć o nim jak o swoim mężu, a teraz nagle zdanie zmienił. Ojciec tylko westchnął, spojrzał na matkę i wyszedł z domu. Uznałam, że to stres, i pobiegłam na strych po suknię, w której moja mama i trzy siostry ślubowały. Trzeba było ją doszykować. Te dwa tygodnie zleciały jak z bicza trzasł, a wieść o moim ślubie zaczęła się rozchodzić po okolicy. Włodka do dnia ślubowania nie zobaczyłam ani razu, co sprawiło, że byłam jeszcze bardziej podekscytowana i niecierpliwa. Tego dnia, gdy miałam stanąć na ślubnym kobiercu, padało i rozpętała się okropna wichura. Bałam się, że mi głowę urwie, wszak do kościoła miałam iść pieszo. To raptem pięć minut drogi było. A tu nagle na nasze podwórko zajeżdża karoca, najprawdziwsza karoca, zaprzężona w cztery kare konie. Dziadek wysłał po mnie karocę, żebym nie zmokła.

Po pooranych zmarszczkami policzkach babci popłynęły łzy. Amelia ujęła jej dłoń w swoją i ucałowała.

– Byłam tak podekscytowana, że nawet przez chwilę się nie zastanowiłam nad tym, skąd on, u licha, wziął pieniądze na wynajęcie tego powozu. Gdy podjechałam pod kościół, przestało lać i wyszła tęcza. Wzięłam to za dobry znak. Do ołtarza miał mnie poprowadzić ojciec, bo taka zawsze była u nas w rodzinie tradycja. Tatko był bardzo zmęczony załatwianiem wszelkich formalności i cały czas mówił, że chce już to mieć za sobą. Mama od samego rana płakała, a ja uznałam, że to dlatego, iż jej ostatnia córka wychodzi za mąż. No bo z jakiegoż innego powodu? W kościele czekały na mnie siostry z mężami i dziećmi oraz garstką rodziny. Było też kilkoro osób, których nie kojarzyłam, ale nie zastanawiałam się, kim mogą być. Dla mnie w tym momencie najważniejsze było dojście do ołtarza i spojrzenie w oczy mojemu przyszłemu małżonkowi, który tam stał, odwrócony do mnie plecami. – Tym razem na ustach babci pojawił się błogi uśmiech. – I jakoś tak z daleka wydawał mi się dostojniejszy, bardziej barczysty, wyższy nawet. Zrzuciłam wszystko na karb stresu. Im bliżej byłam celu, tym większy ucisk czułam w brzuchu. Idąc, miałam lekko przymknięte powieki i kontemplowałam chwilę. Gdy tata podał moją dłoń memu przyszłemu mężowi, a on mnie dotknął, poczułam, że coś jest nie tak, jak powinno być. A ta ręka na pewno nie należy do mężczyzny, którego wybrałam sobie na męża. Wtedy nasze oczy się spotkały.

– I dochodzimy do mojego ulubionego momentu. – Mela klasnęła z zachwytu. Za każdym razem, gdy słyszała opowieść o babci Jance i dziadku Tobiaszu, czuła się tak, jakby przeniosła się w przeszłość i widziała wszystko, o czym babcia mówiła.

– Mojego też, chociaż wtedy tak nie myślałam. Wtedy to ja wcale nie myślałam. Stałam jak słup soli i patrzyłam na zupełnie obcego człowieka, o najpiękniejszych błękitnych oczach, jakie kiedykolwiek widziałam. – Babcia spojrzała w oczy swojej wnuczki, które były identyczne jak u jej zmarłego męża. – Ma się rozumieć, że w tamtej chwili tak nie uważałam. Usta miałam rozdziawione i wydobywały się z nich stłumione dźwięki. Byłam tylko ja, ten człowiek i ksiądz, a wszyscy inni przestali istnieć. Przez całą przysięgę, która trwała raptem kilka minut, stałam i gapiłam się na tego mężczyznę, który trzymał mnie za dłoń. Ksiądz mnie co chwilę szturchał, żebym powtarzała za nim słowa przysięgi, a ja robiłam to jak pokorne cielę. Ocknęłam się dopiero wtedy, gdy ten człowiek złożył pocałunek na moich ustach. Uderzyłam go w twarz i chciałam uciec. Tobiasz był ode mnie wyższy i tak dobrze zbudowany, że przerzucił mnie sobie przez ramię i ku zdziwieniu wszystkich zebranych w świątyni wyniósł mnie z kościoła i wrzucił do powozu. Jak worek kartofli. A potem nakazał woźnicy jechać przed siebie. Krzyczałam wtedy bardzo głośno. Krzyczałam, aż zdarłam sobie głos, a moje oczy same zaczęły się zamykać. Wtedy poczułam, jak on mnie do siebie przyciąga, opiera moją głowę o swoje ramię i głaszcze po plecach. Chciałam, żeby mnie zostawił, i nawet chwilę z nim walczyłam, ale było mi też tak błogo, że zasnęłam. Obudziłam się w jakimś pokoju na wielkim łóżku. Sama i w sukni ślubnej. Z miejsca zaczęłam szukać drogi ucieczki. O dziwo, drzwi nie były zamknięte na klucz i tylko czekały, aż je otworzę. I wiesz, kogo wtedy spotkałam?

– Moją matkę chrzestną, ciocię Stasię, i wujka Alberta. Stali pod drzwiami od momentu, jak ich ojciec, a twój mąż, zaniósł cię do pokoju. Stali i czekali, aż się obudzisz, otworzysz drzwi i ich pokochasz. Bo tak bardzo tęsknili za matką, która ich porzuciła.

– Właśnie tak. Pokochałam te maluchy z miejsca. Ich ojca… cóż… on musiał sobie zapracować na moją miłość. – Po uśmiechu, jaki rozgościł się na ustach babci, widać było, że mówi to z przekorą.

– Ileż to razy dziadzio Tobiasz mówił, że lepszej matki dla swego potomstwa nie mógł sobie wymarzyć. A ciocia i wujek, chociaż nie są twoimi prawdziwymi dziećmi, to w ogień za tobą wskoczą. Olga mówi, że jej mama, gdyby tylko mogła, wystawiłaby ci ołtarzyk za życia.

– A tam, gadanie takie. – Babcia zachichotała. Jednak wiedziała, że poniekąd jest to prawdą. – Gdy wtedy, blisko sześćdziesiąt lat temu, chciałam uciec z tego pokoju, ale natrafiłam na dwójkę małych, bo zaledwie pięcioletnich bliźniąt, przepadłam z kretesem. Gdy oboje jak na zawołanie wczepili się w moją suknię i powiedzieli, że obiecują, że będą grzeczni, ale żebym tylko z nimi została, moje serce z miejsca obdarzyło ich miłością. Jedyne, co mogłam wtedy zrobić, to poprosić dzieci o to, aby zaprowadziły mnie do swojego ojca. Tobiasz siedział nad stawem i łowił ryby. A co ja zrobiłam, gdy go zobaczyłam?

– Wepchnęłaś go do stawu, a jego dzieci popłakały się ze śmiechu. On zresztą też.

– Dokładnie tak było. Potem poprosiłam Stasieńkę i Albercika, aby przynieśli tacie ręcznik, a gdy zniknęli, zażądałam wyjaśnień. I co on wtedy zrobił?

– Wciągnął cię do wody i zaczął całować, a potem powiedział swoim cudownym głosem, że wszystko ci wyjaśni, jak tylko usiądziecie przed kominkiem. Trzeba jeszcze dodać, że dziadek mieszkał w pięknym dworku, z parkiem, stawem i stadninami. Tym samym, który musiał sprzedać, żeby zdobyć pieniądze na twoją operację i leczenie, bo tak bardzo cię kochał, że tylko ty się dla niego liczyłaś.

– Tak właśnie było. – Babcia, na wspomnienie dworku, w którym przeżyła tyle cudownych chwil, pociągnęła nosem ze wzruszenia. – Tobiasz powiedział, że gdyby nie taka sytuacja, nigdy nie posunąłby się do zmuszenia mnie, abym została jego żoną. Ale tylko mając żonę, mógł zatrzymać dzieci przy sobie. A padło na mnie, bo mój tata opiekował się jego końmi i opowiadał mu przy okazji o swojej rodzinie. I o najmłodszej córce, która ma tak dobre serce, że gdy widzi martwego ptaszka, to klęka obok niego, płacze, a potem kopie mu dołek i sadzi tam kwiaty. Tobiasz nie znał mnie, a pokochał. Wystarczyło mu tylko słuchać opowieści mego ojca. Wspomniał też, że zapłacił Włodkowi za to, żeby tamten dał mi spokój. To rozsierdziło mnie bardzo, nie dlatego, że Tobiasz zapłacił, lecz dlatego, że Włodek przyjął te pieniądze.

– I ty wtedy łaskawie zgodziłaś się być matką dla cioci Stasi i wujka Alberta, ale dziadek mógł tylko o tobie pomarzyć. O dzieleniu z nim łoża nie wspominając.

– O dzieleniu z nim łoża nie wspominając – zachichotała babcia. – Głupia byłam wtedy i niedoświadczona.

– Gdybym nie znała tej historii z pierwszej ręki, nigdy bym nie uwierzyła w aranżowane małżeństwo moich cudownych dziadków. Nigdy.

– Jak sama widzisz, Melu, prawdziwa miłość może trafić nas wszędzie. Czuję, że ten pierścionek, który nosisz na serdecznym paluszku, ma zadatki na taki prawdziwy dowód miłości. I trudno, że pierwsze spotkanie twoje i Aleksandra nie było tak spektakularne jak moje i dziadka.

Amelia westchnęła, zagryzła wargę i przez chwilę biła się z myślami. A potem powiedziała:

– Babciu, chciałabym ci coś powiedzieć, ale przysięgnij, że nikomu tego nie zdradzisz.

– Przecież wiesz, że mnie możesz zaufać. Jak najlepszej przyjaciółce.

Mela pokiwała głową, a potem opowiedziała o tym, jak to naprawdę było z poznaniem Aleksandra. I z jej zaręczynami.

– Tak czułam, że łączy was coś więcej niż internatowa znajomość.

– Internetowa, babciu, internetowa. „E” zamiast „a”.

– Jeden pies, wiadomo, o co chodzi. O prawdziwą miłość. – Babcia aż się rozpromieniła, słysząc, w jaki sposób jej ukochana wnuczka poznała swego przyszłego męża. Mimo iż Amelia powiedziała jej, że ich zaręczyny zostały tak jakby spreparowane na potrzeby utarcia nosa wujkowi Ksaweremu, to swoim szóstym zmysłem wyczuła, że ludzie ot tak, przypadkowo, to na siebie w lesie nie wpadają.

Bo wszystko jest po coś. Wszystko.

Amelia była innego zdania, o czym oczywiście poinformowała babcię.

„Jeszcze się przekonasz, moja mała, pomyślała babcia Janka, że to ja miałam rację, nie ty. Nie po to dobry pan Bóg zesłał ci tego człowieka, żeby z tego prawnuków nie było”.

Nie po to.

Rozdział 16

– Ciekawe, czyja to fura. – Hubert, młodszy brat Amelii, stał właśnie z kolegami na przystanku. I wcale nie dlatego, że czekał na autobus, nic z tych rzeczy. Przystanek PKS-u był tak jakby miejscem spotkań okolicznej młodzieży i pijaczków. Miejscowym przybytkiem kultury. Piwka, papierosy, a czasem i coś mocniejszego były stałym punktem programu dla wieczornych zgromadzeń. Jako że instytucja ta usytuowana była trzysta metrów od domu Wysockich, Hubert widział czarne audi, które wjechało na podwórko.

– Nowy diler zawitał do wsi – zarechotali zgodnym chórkiem jego koledzy. – Wiadomo, do kogo pierwszego przyjechał się przywitać.

– Panowie, spadam wybadać temat. Zaraz wracam. – Przybił piątki z kolegami i ruszył w kierunku domu. Coś mu się o uszy obiło, że jego siostra ma jakiegoś faceta, narzeczonego chyba nawet, ale zdecydowanie nie potraktował tej informacji poważnie. Mela to była Mela i nigdy nie miała gacha, dlaczego więc teraz miałoby się to zmienić? I po co tak właściwie?

Gdy wszedł na podwórko, facet z samochodu rozmawiał z ojcem. Mierząc mężczyznę wzrokiem, doszedł do wniosku, że to na pewno nie jest nikt, kto zwróciłby uwagę na jego zwykłą siostrę. I w sumie dobrze, uznał w duchu, po co jej jakiś gamoń?

– Hubert, poznaj swojego szwagra. – Uśmiechnięty od ucha do ucha ojciec kiwnął do niego ręką.

Swojego kogo? Szwagra? Bez jaj.

Podszedł do nowo przybyłego, nie spuszczając z niego oczu. Mężczyzna odwzajemnił się tym samym i niestety, Hubert musiał uznać jego wyższość. „Ale tylko tym razem” – pomyślał. To pewnie ta wypalona chwilę wcześniej trawa tak go zdekoncentrowała, że musiał spuścić wzrok, gdy tamten się na niego gapił i głupkowato uśmiechał.

– Cześć, jestem Aleksander. – Elegancik wyciągnął dłoń.

– Hubert, cześć. – Odwzajemnił uścisk. Bardzo silny uścisk. – To twoje auto?

– Tak. – „Cóż za kurewska wylewność” – uznał Hubert, gdy tamten poza tym jednym słowem nie powiedział nic więcej. Spojrzał na tablicę rejestracyjną jego samochodu. „Warszawka. Wszystko jasne. Pewnie uważa się za lepszego od nas”. Takie właśnie myśli kłębiły się w głowie młodszego brata Meli.

– Super. Nara. – „To i ja będę w chuj wylewny, stołeczny snobie”. Odwrócił się na pięcie i wszedł do domu. Tylko na chwilę, po pieniądze na piwo. Była sobota wieczorem, chłopaki czekali na przystanku, jego dziewczyna pojechała do kuzynki na wieczór panieński, więc jedyna atrakcja to spotkanie z kumplami i szlajanie się po okolicy. Kiedy ponownie pojawił się w centralnym miejscu, koledzy zasypali go pytaniami. W kilku barwnych zdaniach opisał faceta, który przyjechał tą furą. Oczywistym było, że gdyby Aleksander słyszał to, co mówi o nim brat Meli, byłby bardzo zdziwiony, a już najbardziej tym, że według Huberta, ten gość z audicy wygląda na takiego, co to jeden strzał w pysk i leży na deskach.

Olek nie słyszał tego jednak, za to usłyszał głos babci Janki, która zapraszała go na werandę.

– Mela pojechała z Jolą do mojej najstarszej córki, Stasi. Jeśli chcesz, zadzwonię po nią. – Posłała mu dobrotliwy uśmiech.

– Nie ma takiej potrzeby. Chciałem zrobić jej niespodziankę, ona nawet nie wie, że przyjechałem.

– Mój mąż bardzo często robił mi niespodzianki. Chociaż przyznam, że na początku naszego małżeństwa każdą z nich kazałam mu się wypchać. Kilkukrotnie. – Babcia zachichotała.

– Niezgodność charakterów?

– I to jaka. A już najbardziej niezgodne z moich charakterem było to, że zostałam zmuszona do ślubu z nim.

Aleksander uniósł brwi, sprawiając wrażenie bardzo zainteresowanego.

– Dobrze słyszysz, mój chłopcze, moje małżeństwo zostało zaaranżowane. I muszę przyznać, że nie spotkało mnie w życiu nic lepszego niż ślub z całkiem obcym dla mnie mężczyzną. – Oczy babci Janki patrzyły teraz na Olka w bardzo dziwny sposób. No tak dziwny, że musiał o coś zapytać.

– Czy Mela mówiła pani o tym, jak my się poznaliśmy?

– Ze szczegółami. Las, noc, romantyzm pełną gębą. – Babcia puściła do niego oczko.

– I nie jest pani zła? Na mnie? Za to, że ją wystraszyłem.

– Zła? Przeszczęśliwa jestem, że tradycja jest kontynuowana. Chociaż wydaje mi się, że Mela pała do ciebie większą sympatią niż ja do mego Tobiasza na początku naszej znajomości.

– Myślę, że początek naszej znajomości był dość burzliwy. A im dalej w las, tym barwniej. – Tym razem to Aleksander zaniósł się gromkim śmiechem, a babcia, korzystając z okazji, że zdobyła takiego wdzięcznego słuchacza, opowiedziała mu historię swoją i swojego męża.

– Wspaniała opowieść. Taka książkowa. – Słowa babci Janki zrobiły na nim ogromne wrażenie.

– Zapewniam, że to samo życie. – Posłała mu dobrotliwy uśmiech, a potem zadała bardzo osobiste pytanie: – Zabierzesz ją do Warszawy? Na stałe?

– Wręcz przeciwnie. Dziś sfinalizowałem zakup domu, tutaj nieopodal.

– I jesteś pewien, że moja wnuczka jest właśnie tą kobietą, która da ci szczęście? I w życiu, i w łóżku? I dla niej chcesz się przeprowadzać tyle kilometrów? – Babcia Janka nie bawiła się w konwenanse i podchody, prawdę waliła zawsze pomiędzy oczy.

– O dziwo, zazwyczaj, aby być czegoś pewnym, potrzebowałem czasu, żeby się oswoić z tą czy też tamtą myślą. W przypadku Meli jest inaczej. Niestety nie potrafię tego wytłumaczyć. I tak naprawdę mam gdzieś to, co sobie ludzie o tym pomyślą.

– Wiem, że miała u ciebie atak. Aleksandrze, czy ty zdajesz sobie sprawę z tego, jaką bierzesz na siebie odpowiedzialność, chcąc związać się z moją wnuczką? – Babcia świdrowała go swoim spojrzeniem niczym jakimś radarem.

– Tak. Cały tydzień siedziałem z nosem w internecie i czytałem o epilepsji. Wiem chyba wszystko.

– Wszystkiego to nikt nie wie. Chociaż mój zięć czasem twierdzi, że ja wiem. – O tak, Henryk, gdy wdawał się w słowne utarczki z teściową, zwykł mówić: „Punkt pierwszy mówił o tym, że mamusia ma zawsze rację. Punkt drugi natomiast traktował o tym, że jeśli mamusia racji nie ma, to trzeba zerknąć ponownie do punktu pierwszego”.

– To może inaczej: wiem wiele. O wiele więcej niż dwa tygodnie temu. Jestem świadom.

– Znacie się tak krótko, a ty chcesz z nią brać ślub. Jesteś jak mój zmarły mąż. Mam nadzieję, że Mela doceni to, co dostała od pana Boga. – Na ustach babci Janki pojawił się uśmiech.

Aleksander przemilczał wzmiankę o Bogu, gdyż jego wiara w niego była znikoma, uznał jednak, że taka starsza kobieta, jaką była babcia Amelii, musiała spać z różańcem pod poduszką, a na stoliku, w miejscu honorowym, zapewne miała kapliczkę z obrazkami, kropidłem i wodą święconą. To zdecydowanie nie była jego bajka, ale nie miał zamiaru wdawać się w religijne dyskusje.

– Myślę sobie, że Mela z ogromną przyjemnością zostanie moją żoną. – „I trudno, że się na razie waha” – dodał w myślach.

– Skoro o żonie mowa, to zbliża się moja druga wnuczka, Edytka. – Na podwórko wjechało czerwone auto. Olek od razu rozpoznał model samochodu, Mercedes-Benz, A klasa. Całkiem nowy nawet.

Edytkę też kojarzył.

– Przyjechała pochwalić się samochodem – skwitowała babcia. – Wzięli w tym tygodniu kredyt i kupili jej nowe auto. Ten mój syn, Ksawery, to tylko na pożyczkach żyje. Do lodówki zakupy też pewnie na raty robi. To dobry dzieciak jest, ale jakoś nie wrodził się ani w swojego ojca, ani we mnie. A Edytka… szkoda gadać. – Aleksander miał wrażenie, że babcia wypowiedziała te słowa z dziwnym smutkiem.

– Dzień dobry, babciu. – Edytka zaświergotała, witając się najpierw z babcią Janką, a potem z Aleksandrem. I ją, i jego pocałowała w policzek. A potem usiadła naprzeciwko Olka, założyła nogę na nogę, zarzuciła swoje długie włosy na bok i zaczęła trzepotać rzęsami.

Niska, zgrabna blondynka, z piersiami słusznych rozmiarów i ładną buzią. Była zdecydowanie w typie Aleksandra. Tym typie sprzed dwóch tygodni, bo od kiedy zaczął więcej myśleć o Meli, łapał się na tym, że podobały mu się wysokie, szczupłe dziewczyny z piegami i zadartym nosem. I z pięknymi, błękitnymi oczyma. Oczy Edytki były brązowe, zimne i sprawiały wrażenie, jakby ciągle coś kalkulowały. Zauważył to wtedy, gdy ona myślała, że nie widzi, jak się na niego gapi. I jakim nienawistnym wzrokiem mierzy Melę. Gdy następnego poranka Amelia opowiedziała mu ze szczegółami całą historię, zaczął sobie powoli wszystko przypominać.

Między innymi również i to.

Babcia Janka miała czworo dzieci i dziesiątkę wnuków, ale nie mogła powiedzieć, że wszystkie swe wnuczęta kochała jednakowo. Po prostu nie mogła. O ile Mela była tą, która zaskarbiła sobie największą miłość, i wcale nie przez chorobę, ale przez to, jaka była od zawsze, tak Edytka była tą, która działała bardzo źle na układ nerwowy starszej kobiety. Typowa rozpieszczona jedynaczka, która mogła wszystko.

I miała wszystko.

Mając porównanie do pozostałych dziewcząt, czyli Meli i Olgi, które wychowywane były z szacunkiem do pieniądza, to właśnie Edytka rościła sobie prawo do wszystkiego. W chwili obecnej, co babcia zauważyła nie bez żalu, mizdrzyła się do Aleksandra. A przecież ta dziewucha lada moment wychodzi za mąż. Lepiej zajęłaby się przymiarkami sukni ślubnej, a nie podrywaniem narzeczonego swojej kuzynki.

Aleksander był podobnego zdania co babcia Janka i tak naprawdę z każdym słowem wypowiedzianym przez Edytkę odczuwał ból głowy. Ta dziewczyna emanowała jakąś dziwną energią. Niby była miła, ale miał wrażenie, że gdyby nadarzyła się okazja, wsadziłaby swemu przyjacielowi nóż w plecy. Główna zainteresowana z kolei miała o sobie jak najlepsze mniemanie, takie mocno wygórowane i mówiące o tym, jaka to ona jest wspaniała, piękna i że wszystko się jej należy. I dlaczego ta jej paskudna, chora kuzynka złapała taką partię? No dlaczego ona, Edytka, nie była pierwsza? Chociaż do jej ślubu został miesiąc, to gdyby tylko ten facet okazał nią zainteresowanie, odwołałaby całą imprezę. Albo nie. Zmieniłaby tylko pana młodego. Doszło nawet do tego, że gdy w sobotę, po poznaniu Aleksandra, wróciła do domu i poszła do łóżka ze swoim przyszłym mężem, zaczęła fantazjować o narzeczonym swojej kuzynki w trakcie seksu. Musiała przyznać, że urozmaicenie to wywołało u niej błyskawiczny orgazm. Mirek natomiast zrozumiał wszystko bardzo opacznie, uznając, że to jego zasługa.

On i jego penis byli dumni jak pawie.

Na podwórko wjechał żółty fiat panda. Tym razem kierowała nim mama Amelii. Mela siedziała obok, wkurzona na swoją rodzicielkę, która nieustannie zarzynała sprzęgło i zdecydowanie zasługiwała na miano niedzielnego kierowcy.

– Już nigdy, ale to nigdy nie wsiądziesz do tego samochodu. Wolę, żeby go pocięli na żyletki, jeśli ty masz się tak nad nim znęcać. On to wszystko czuje. – Mela strofowała matkę. Oczywiście zdążyła zauważyć, że na placu stoi samochód Edytki, co jej wcale nie zdziwiło. Olga powiedziała jej, że kuzynka od przedwczoraj robi rundki honorowe po całej rodzinie, chwaląc się nowym nabytkiem. Z kolei widok czarnego audi wywołał w okolicach jej serca miłe uczucie.

Ona i mama skierowały swoje kroki na taras, żeby się przywitać. Aleksander wstał, podał Joli dłoń, a Melę objął w talii i przyciągnął do siebie, całując ją namiętnie. Bez jakiejkolwiek krępacji.

Babcia zaśmiała się uroczo.

Mama chrząknęła wymownie.

Edytka wywróciła oczyma.

– Nie spodziewałam się ciebie. – Amelia uśmiechnęła się do niego lekko.

– Mam sobie jechać? – Spojrzał jej w oczy, uśmiechając się przy tym niczym niesforny chłopak.

– Nie! To znaczy nie. Zostań. – Szybko zmieniła ton swojej wypowiedzi, bo on jeszcze gotów był sobie pomyśleć, że jego szalona propozycja wzięcia prawdziwego ślubu naprawdę przypadła jej do gustu i właśnie dlatego ona cieszy się teraz jak głupia do sera.

– Jak rozumiem, Aleksandrze, zostajesz do jutra. – Tym razem to babcia Janka wtrąciła się do rozmowy.

– Jeśli Mela mi tylko pozwoli, to jak najbardziej.

– Pierścionek na paluszku Melci do czegoś zobowiązuje. Edytko, prawda, że jest piękny? – Babcia nie mogła sobie darować takiej małej dygresji.

– Ta, bardzo. – Z tonu tej wypowiedzi wcale nie można było wywnioskować, że Edytce podoba się pierścionek. Z wyrazu jej twarzy tym bardziej.

– Jak cudownie. – Starsza kobieta klasnęła w dłonie. – Będą dwa wesela. Myśleliście już o terminie?

– Nie! – wykrzyknęła Amelia. Ta dyskusja zmierzała w bardzo złym kierunku. Bardzo.

– Tak. Za pół roku. – Aleksander w mig pojął, o co chodziło babci. Lubił ją coraz bardziej.

– A nie lepiej latem? – zapytała mama. – Za trzy lata.

– Za trzy lata to będzie pani babcią. Za pół roku weźmiemy ślub cywilny na Bali, na plaży. Kościelny możemy wziąć latem. – Aleksander wpadł na ten pomysł przed momentem, patrząc na Edytkę. Ileż frajdy sprawiało mu denerwowanie jej.

– Na Bali?! Matko i córko, tak daleko? A w naszym USC nie można? – Jola załamała ręce tak, jakby usłyszała o czymś, co jest ponad jej siły.

– Pewnie, że można. Ale ślub na wyspie jest tym, o czym marzyłem od zawsze.

– Ale to tak daleko – biadoliła Jola. – I drogo.

– Jeśli chodzi o Melę, cena nie gra roli.

„Zabiję go – uznała Amelia w swojej głowie. – Tym razem go zabiję, potnę na kawałki i porozsyłam je na różne strony świata, żeby przypadkiem jakiś Frankenstein go nie posklejał. Jeden kawałek wyląduje na Bali”.

Spojrzała na niego tak wymownie, że powinien się od razu domyślić, o co jej chodzi. I Amelia była pewna, że owszem, domyślił się. Cóż z tego, skoro miał to gdzieś i w najlepsze prowadził dysputę na temat wyższości ślubu na dalekiej wyspie nad ślubem w polskich realiach. Tylko po co, skoro żadnego ślubu nie będzie? Przecież to wszystko jest na niby. Po dwudziestominutowej wymianie argumentów wstał od stołu, skłonił nisko głowę, objął Melę w pasie i powiedział, że na nich już pora. Oczywiście nie zapytał Amelii o to, czy ona w ogóle chce z nim gdziekolwiek jechać.

„No tak – pomyślała poirytowana – pan i władca, który o wszystkim decyduje sam”.

Rozdział 17

– Możesz się na chwilę zatrzymać? – Od momentu opuszczenia podwórka Amelia nie odezwała się do Aleksandra słowem. Olek wyczuł, że zapewne nie spodobała się jej dyskusja, jaką przeprowadził z jej babcią i mamą.

Głównie z mamą.

– Za dziesięć minut będziemy na miejscu.

– Potrzebuję wysiąść, teraz. – Miała w nosie to, gdzie jest owo miejsce. Miała ochotę go uderzyć.

– Źle się czujesz?

– Nie, ale się poczuję, jeśli za moment nie wysiądę. Czy moje zdanie się liczy? Czy tylko ciebie słuchamy?

Zjechał na pobocze.

– Zadowolona?

– Tak. – Odpięła pasy, otworzyła drzwi i znalazła się po drugiej ich stronie. Olek również wysiadł.

– Słucham. – Oparł się o drzwi od strony pasażera i mierzył ją rozbawionym wzrokiem.

– Jesteś dupkiem! Największym dupkiem, jaki chodzi po tym świecie! – Stanęła naprzeciwko niego, całkiem blisko, i podparła się po bokach rękoma.

– Znalazłoby się kilku większych. Wymienić?

– Dla mnie ty jesteś największym. – Wskazała na niego palcem. – Mam dość tej farsy. Mam dość tego, że decydujesz za mnie i wszystko to, co ty powiesz, ma wartość nadrzędną. Jakbyś jakimś królem był. A ten swój pierścionek za sześć tysięcy to możesz sobie wsadzić gdzieś. – Już, już miała ściągnąć go z palca, kiedy złapał ją za nadgarstki i oparł o auto, stając tuż za nią.

– Uznam, że tego nie widziałem. – Gdy zbliżył się do niej i wypowiedział te słowa, w nozdrza Amelii wdarł się tak dobrze znany, miętowy zapach. Barwa jego głosu nie znosiła jakiegokolwiek sprzeciwu, a usta dotykały jej ucha. – Mela, skarbie, nie walcz ze mną. – Zwolnił uścisk i odwrócił ją do siebie przodem. Udo Aleksandra znalazło się pomiędzy nogami Amelii, jego usta odnalazły jej usta, a dłoń zaczęła wsuwać się pod sukienkę.

– Zwariowałeś! – krzyknęła, powstrzymując tę zdrożną czynność, jakiej chciał się dopuścić. Znajdowali się przy ulicy, którą co prawda nie jeździło wiele pojazdów, ale przy szczęściu Meli zapewne właśnie w tym momencie ktoś by się pojawił. Najpewniej któryś z sąsiadów. Najpewniej ten najbardziej plotkujący.

– Przecież lubisz adrenalinę – wymruczał blisko jej ucha, a ona praktycznie rozpłynęła się w jego ramionach. Gdyby szeptał tak jeszcze przez chwilę, sama rozpięłaby mu rozporek i…

– Olek, to… to nie jest dobre… miejsce na takie rzeczy. I czas też nie jest dobry.

– Masz rację, lepiej mieć czas na seks niż seks na czas. Tylko czy ja wytrzymam do wieczora? – Uwielbiał tę jej niewinność, a pytanie, jakie zadał, zrodziło się w umyśle człowieka, który czerpał radość z prowokacji.

– Do wieczora? Jakiego wieczora? Dziś? Zwariowałeś? U mnie w domu? Czy ty jesteś nienormalny? – Mela nie wyczuła jednak żartu, co akurat dziwnym nie było w tej konkretnej sytuacji. Według niej słowa „seks” i „dom rodzinny” jakoś się ze sobą gryzły.

– Bardzo nienormalny, ale mam prezerwatywy. – „Jezusie – pomyślała, słysząc te słowa – i jeszcze ktoś z domowników znajdzie w koszu na śmieci zużytą prezerwatywę”.

– Najlepiej będzie, jeśli wrócisz dziś do domu.

– Naprawdę? – Jego dłoń ponownie znalazła się pod sukienką. Tym razem na bieliźnie. Wystarczyło, że jej tam dotknął, by zapragnęła spełnienia, darując sobie powstrzymywanie go od czegokolwiek. – Naprawdę każesz mi jechać do domu? Naprawdę?

– Nie – wychrypiała, mając gdzieś to, że było widno, a ona i Aleksander stali na poboczu. Co prawda nie od ulicy, tylko po drugiej stronie samochodu, no tak, że jeśli ktokolwiek by teraz jechał, zobaczyłby tylko ich głowy i ramiona wystające zza auta.

– Na pewno? – Odchylił skrawek bielizny i wsunął palec w mokrą cipkę, poruszając nim powoli. – Taka gładka, taka mokra, taka niewinna. Aż żal nie skorzystać. Podoba ci się to, co teraz robię?

Nie musiała odpowiadać, wystarczyło, że zobaczył jej reakcję. I jeszcze te jej przymknięte powieki, błogi uśmiech i zagryzione wargi.

– Nawet nie zdajesz sobie sprawy z tego, jak niegrzeczną dziewczynką jesteś. I jak bardzo mnie to kręci. – Napierał na nią coraz mocniej swoją dłonią. – Potrzebujesz orgazmu? Teraz? W tym momencie? W tym miejscu?

Jedyne, co mogła zrobić, to pokiwać głową, że tak, że właśnie to jest jej teraz potrzebne.

– A gdybym przestał, to co?

Ręka Amelii momentalnie złapała dłoń Aleksandra, przytrzymując ją tam, gdzie się znajdowała. Czyli we wnętrzu jej majtek. Reakcją Olka był śmiech.

– I nie oddasz mi pierścionka? Nigdy?

– Nigdy – wyszeptała.

– Obiecujesz?

– Obiecuję. – W tym momencie obiecałaby mu wszystko. Schowała głowę w zagłębieniu jego szyi, czując, że lada moment osiągnie spełnienie. I to gdzie? Przy szosie, którą jako dziecko przemierzała rowerem, a jeszcze niedawno swoim samochodem. Uznała, że chyba pójdzie do gminy i zapyta, czy w tym konkretnym miejscu może postawić przydrożną kapliczkę lub pomnik.

Albo chociaż znak drogowy dla upamiętnienia tej jakże rozpustnej chwili.

Orgazm, którego dostarczył jej Aleksander, rozgościł się w ciele Amelii i szeptał, że to jest właśnie to, czego ona potrzebuje, i niech się przed tym nie broni. Bo i po co?

– Mała rozpustnica. – Pocałował ją w usta i po raz ostatni pogłaskał po mokrej cipce. – Możemy jechać dalej?

– A ty? – wypaliła nagle, a gdy dotarł do niej sens tych słów, spłonęła rumieńcem. O ile Olek miał doświadczenie w cielesnym obcowaniu z kobietami, tak ona z męską częścią populacji żadnego.

– Czyli jednak rozważasz wieczorny seks w swojej dziewiczej sypialni. – Ugryzł ją w ucho. – Miło, że się o mnie troszczysz, i nie marzę w tym momencie o niczym innym, jak o tym, abyś zatroszczyła się również o mojego przyjaciela. Ale co innego, gdy ja zrobiłem ci dobrze ręką, a co innego, gdybyś ty miała teraz uklęknąć i…

– Co zrobić? – Wytrzeszczyła oczy.

– No właśnie – zaczął się śmiać. – Mela, jestem cierpliwy i o ile wiem, że pieszczenie ciebie tylko nam pomoże w pierwszym razie, tak mój orgazm niekoniecznie.

– Dlaczego?

– Bo na jednym by się nie skończyło.

– Chcesz mi powiedzieć, że…

– Dokładnie to chcę ci powiedzieć. – Otworzył jej drzwi. – U mnie ilość idzie w parze z jakością. A teraz mam małą prośbę. Czy mógłbym ci zakryć oczy? Na chwilę? Nie bój się.

– Nie boję się ciebie. Zakryj.

Wyjął ze schowka opaskę i założył jej na oczy. Obszedł samochód, wsiadł do środka, odpalił silnik i ruszył przed siebie. Po ujechaniu może stu metrów położył swoją dłoń na udzie Amelii. Nakryła ją ręką. Olek uśmiechał się sam do siebie do momentu, aż nie dojechali do celu. Kiedy zgasił silnik, powiedział, żeby chwilę poczekała i pod żadnym pozorem nie zdejmowała opaski. Wysiadł z samochodu i dość długo nie wracał. Po dobrym kwadransie drzwi się otworzyły i Mela poczuła, jak ktoś chwyta ją za dłoń.

Wiedziała doskonale kto. Gdy Aleksander ściągnął jej opaskę, Amelii zabrakło tchu. Dosłownie i w przenośni.

– I jak? Podoba ci się? Kupiłem ten dom.

– O Boże… – Zakryła usta dłonią, nie wiedząc, co ma powiedzieć.

Bo co ma powiedzieć ktoś, kto całe swoje życie słyszał o pięknym dworku, otoczonym stawem, parkiem i stajniami? O dworku, który był symbolem miłości babci i dziadka, a który musiał zostać sprzedany, aby uratować zdrowie i życie. O dworku, który Amelia tak często mijała, marząc o tym, aby móc kiedyś tutaj przyjechać. Chociaż na chwilę.

– Czyli się podoba? – Aleksander mylnie zinterpretował jej reakcję, sądząc, że jest zachwycona tym, co widzi.

– Skąd wiedziałeś? Olek, skąd ty wiedziałeś? – Złapała go za ramiona i patrzyła wzrokiem pełnym niezaspokojonej ciekawości.

– Ale co? Że ci się spodoba? Czułem to. Dziwne, gdyby ci się nie spodobał. Ja jestem nim zachwycony. Jakkolwiek to zabrzmi, on ma duszę.

– Czyli nie wiedziałeś – wyszeptała.

– Czego?

– Olek, ten dworek… ten dworek należał kiedyś do moich dziadków. Byli zmuszeni go sprzedać. – Po policzkach Meli zaczęły płynąć łzy.

Aleksander Wolff, człowiek, który zawsze wiedział, co ma powiedzieć, w tym momencie jakby tego nie wiedział. Jakby wmurowało go w pięknie przystrzyżony trawnik i odebrało zdolności lingwistyczne.

– Ja nie wiedziałem. – Były to jedyne sensowne słowa, jakie mógł z siebie wydobyć.

– Czy możesz mnie przytulić? – Patrzyła na niego błagalnie. I znowu płakała. I znowu była brzydka. Ta dziewczyna powinna się uśmiechać, tylko uśmiechać. Wyglądała wtedy tak słodko i uroczo, że aż jemu usta same rozciągały się w radosnym uśmiechu. Przytulił ją do siebie, obejmując ramionami w taki sposób, że Amelia poczuła się w tym momencie tak bezpiecznie, jak jeszcze nigdy do tej pory. Nie bardzo tylko wiedziała, czy większy wpływ na to miała osoba Aleksandra, czy może miejsce, w którym się znalazła.

A może jedno i drugie?

– Jeśli chcesz, możemy przyjechać kiedy indziej. Nie spodziewałem się takiej reakcji, a wiem, że nadmierne emocje mogą wywołać napady padaczkowe. – Z czułością gładził ją po plecach i włosach. – Twoja babcia opowiedziała mi dziś o tym, jak poznała się z twoim dziadkiem. Wspomniała też coś o dworku, ale zrobiła to tak szybko, że nie skojarzyłem faktów. No nie połączyłem tego. A powinienem, bo ile, u licha, znajduje się w tej okolicy takich zabudowań?

– W tej? Są dwa dworki. Jeden chyli się ku upadkowi, a ten, z tego, co mi wiadomo, przechodził z rąk do rąk, aż trafił do ciebie. – Pociągnęła nosem.

– Do nas.

– Olek…

– Mela, nie marnuj energii na tę nierówną walkę. Pragniesz mnie tak samo mocno, jak ja ciebie. – „Chociaż chyba nie – dodał w myślach – chyba ja jestem bardziej na ciebie napalony”.

– Ty nie wiesz, jak to jest żyć z kimś, kto choruje na epilepsję.

– Ale się dowiem. Od ciebie.

– I uciekniesz, bo uznasz, że cię to przerasta. – Odsunęła się od niego, objęła się ramionami i ruszyła przed siebie. Aleksander zaparkował swój samochód zaraz za bramą wjazdową, chcąc, aby pierwsze wrażenie było naprawdę mocne. Do dworku prowadziła aleja, przy której rosły brzozy. Nie majestatyczne dęby, nie buki, nie klony, nie topole. Brzozy właśnie. Na chwilę przystanął, uznając, że Mela powinna przejść tę drogę sama. Miała na sobie prostą, jasną sukienkę, która lekko powiewała na wietrze. Idąc pomiędzy drzewami, które zdawałoby się, składały jej pokłon, wtopiła się w ten obraz idealnie. Pasowała do tego miejsca.

To był jej dom.

Jej rodzinny dom.

Aleksander sięgnął po telefon i zrobił kilka zdjęć.

– Jesteś idealna w swej nieidealności i tak bardzo tu pasujesz – powiedział sam do siebie i ruszył za nią.

Amelia stanęła naprzeciwko białego, rozłożystego budynku o kształcie prostokąta. Z zewnątrz wydawał się naprawdę okazały. Łamany dach pokryty był gontem. Wejście do domu poprzedzał portyk, wsparty na czterech kolumnach, umieszczony centralnie w fasadzie budynku. Po bokach znajdowały się alkierze. Zdawałoby się, że widok ten może wywołać w człowieku jakąś nostalgię i tęsknotę za tym, co minęło.

Mela, która fizycznie była tutaj po raz pierwszy, chociaż w marzeniach odwiedzała to miejsce nieustannie, poczuła się tak, jakby przeniosła się w przeszłość. Naraz zobaczyła babcię i dziadka oraz ich rozkrzyczaną gromadkę, czyli ciocię Stasię, wujków Alberta i Ksawerego oraz najmłodszą z całego rodzeństwa, Jolę. Jej mamę. Oni znali to miejsce bardzo dobrze, ale na spędach rodzinnych mało mówiło się o dworku dziadka Tobiasza. Zapewne dlatego, że mimo upływu lat wszyscy tęsknili za rodzinnym domem.

Gdy Mela miała kilka lat, okazało się, że babcia Janka jest chora na raka. Lekarze kazali przygotować się na najgorsze. Dziadek Tobiasz miał jednak inne zdanie w tym temacie, wsadził zrozpaczoną babcię do samochodu i pojechał z nią do Niemiec. Miał wiele znajomości w najróżniejszych kręgach, dlatego udało mu się skontaktować ze światowej sławy onkologiem, który trudnił się przypadkami beznadziejnymi. Człowiek ten zajął się babcią bardzo dobrze, najlepiej jak potrafił. Kosztowało to jednak i wiele czasu, i pieniędzy. Gdy dziadek powiedział babci, że ma zamiar sprzedać dworek, ona wykrzyczała mu, że woli umrzeć, niż pozbywać się własnego domu. I jeśli on to zrobi, to ona się z nim rozwiedzie. Dziadek, jak to dziadek, jak zwykle postawił na swoim i spieniężył nieruchomość, która była w posiadaniu jego rodziny od pokoleń.

– Nie martw się, Jasia, ja nie sprzedałem go na zawsze. Ja wiem, ja to czuję, że on do nas kiedyś wróci – mawiał, gdy nachodziły ją sentymentalne myśli. Babcia markotniała wtedy strasznie, bo wiedziała, że jej mąż mówi to tylko dlatego, żeby ją pocieszyć. Bo jak niby ten dworek miałby do nich wrócić? No jak?

Mela, która bardzo dobrze znała historię sprzedaży dworku, spojrzała na Aleksandra. Stał nieopodal, z rękoma w kieszeni, oparty o drewniany płot. Stał i nie spuszczał z niej wzroku. „Ten piękny mężczyzna ubzdurał sobie, że mnie chce – pomyślała – chociaż jestem brzydka jak czarna listopadowa noc gradowa”.

Podeszła do niego, spojrzała mu w oczy i powiedziała:

– Gdy miałam piętnaście lat, zakochałam się w moim koledze z klasy. Kochało się w nim wiele dziewczyn. Ja swoje myśli powierzałam pamiętnikowi. Któregoś dnia zaniosłam ten dziennik do szkoły. Sama tak naprawdę nie wiem, dlaczego to zrobiłam, skoro nigdy nie wynosiłam go z mojego pokoju. Spisywałam tam wszystkie tajemnice i marzenia. Wszystkie. I chyba tak bardzo chciałam, aby one się urzeczywistniły, że potrzebowałam o tym czytać w każdej możliwej chwili. Tak się jakoś stało, że jeden z kolegów wyrwał mi ten zeszyt z rąk, bo zobaczył, że cały czas łażę z nim po szkolnym korytarzu i się do niego uśmiecham. Potem wszystko potoczyło się bardzo szybko. Cała szkoła dowiedziała się o moich sekretach. On, ten, w którym się kochałam, też się dowiedział. Podszedł do mnie na długiej przerwie, kiedy siedziałam na końcu szkolnego korytarza, pod ścianą. Siedziałam i płakałam nad tym, co mnie spotkało. On rzucił we mnie zeszytem i powiedział, że taki pasztet jak ja, to nigdy w życiu nie znajdzie sobie męża i że… – urwała, wbijając wzrok w swoje zaciśnięte dłonie.

– Że co?

– Nie mogę. – Pokręciła głową.

– Mela, mnie możesz powiedzieć wszystko. – Uniósł jej dłonie i złożył na nich pocałunek.

– Powiedział że… że… można ze mną uprawiać seks tylko wtedy, kiedy będę miała papierową torbę na głowie – wyrzuciła z siebie coś, co od zawsze sprawiało jej mnóstwo bólu. Bo było tak bardzo, bardzo prawdziwe.

– Piętnastolatek powiedział ci coś takiego?

– Szesnastolatek. Raz nie zdał. I nie użył dokładnie tych słów. Ale nie chcę o tym mówić.

– Jasne, rozumiem. – Aleksander mógł się tylko domyślić, jakim słownictwem posłużył się ów młody człowiek. I zdziwiłby się bardzo tym, że trafił bezbłędnie.

– Dostałam wtedy pierwszego ataku. Nie dość, że byłam brzydka, to jeszcze psychicznie chora, według nich. Według dzieciaków ze szkoły.

– Podaj adresy, a złożę im wizyty. – Wycedził przez zaciśnięte zęby.

Amelia opacznie zrozumiała aluzję i roześmiała się, uważając, że chciał ją rozbawić.

– Czy ten dom był drogi?

– Drogi, ale wart swojej ceny. A teraz, gdy znam jego historię, wiem, że tak naprawdę jest bezcenny. Kosztował cztery miliony. – Nie widział powodów, aby ukrywać przed nią cenę.

Amelia zbladła na tyle gwałtownie, że Aleksander zapytał, czy dobrze się czuje i czy nie trzeba wezwać lekarza.

– Wystarczy, jak mnie uszczypniesz. – O dziwo, mimo że była w szoku, a jej serce biło zdecydowanie szybciej niż zazwyczaj, czuła się bardzo dobrze. Jeśli nastąpi atak, to bez aury, którą zazwyczaj miewała. Nie zawsze, ale bardzo często. Zjawisko to polegało na wyczuwaniu zbliżającego się napadu poprzez myśli, świadomość lub zmysły. Czasem Mela miewała déjà vu, a niekiedy jamais vu, czyli poczucie, że osoba lub miejsce jest nowe i kompletnie jej nieznane, ale w rzeczywistości wcale tak nie było. Niekiedy do nozdrzy Amelii dochodziły dziwne zapachy, które – mimo że dobrze je znała – w tym momencie były jej kompletnie obce. Podobnie było z odgłosami i wrażeniami słuchowymi. Czasem nie odczuwała też smaku, a i wzrok płatał figle, ponieważ do mózgu z gałek ocznych docierały niewyraźne i rozmyte obrazy. Bywało również tak, że doświadczała bardzo miłych uczuć, które były związane bezpośrednio ze spalaniem cukru w organizmie. I oczywiście wyścig myśli, które w jednym i tym samym momencie chciały przetworzyć jak najwięcej informacji. Pojawiały się także bóle głowy, nudności, drętwienie i mrowienie niektórych części ciała.

Tym razem nic, spokój. Czyli albo wszystko jest dobrze, albo drgawki pojawią się bez uprzedzenia.

– A mogę cię pocałować? – Olek zapytał tylko pro forma, bo nim Amelia wyraziła zgodę, on już wpijał się w jej usta. Ten pocałunek potwierdził to, że nie śni i że wszystko, co ją spotkało, jest prawdą.

– W dalszym ciągu nie mogę uwierzyć, że to akurat ty kupiłeś ten dworek. – Spojrzała najpierw na niego, a potem na budynek.

– Przyznaj, chcesz, żebym cię całował, dopóty, dopóki nie uwierzysz. – Pociągnął ją lekko za włosy. – Chodź, wejdziemy do środka. Podobno meble są oryginalne, po pierwszych właścicielach.

Nie musiał ponawiać zaproszenia. Nim ruszył z miejsca, ona stała pod drzwiami, tupiąc niecierpliwie, aż Olek wyjmie z kieszeni klucz i go przekręci.

– Poczekaj. – Gdy chciała nacisnąć klamkę, wziął ją na ręce. – Teraz jest tak, jak powinno. Witaj w domu, Mela.

Po plecach Amelii przebiegł przyjemny dreszcz.

Rozdział 18

– Jesteś pewna? – Aleksander włączył kierunkowskaz i skręcił w drogę, która była ostatnią prostą przed wjazdem na podwórko.

– Tak, babcię trzeba do tego przygotować. Ona ma swoje lata i może się za bardzo przejąć. Mieszkała w tym dworku ponad czterdzieści lat.

– Zatem to ty zdecydujesz o tym, kiedy będzie najlepszy czas. – Olek wjechał na podwórko i uśmiechnął się pod nosem na widok czerwonego mercedesa Edytki. Zasiedziała się, jak widać, dość mocno. – Twoja kuzynka chyba lubi was odwiedzać?

– Coś czuję, że teraz będę ją widywać rano i wieczorem. Jak tabletkę.

– Teraz?

– Tak, teraz. Do tej pory, a konkretnie to do pamiętnej soboty, kiedy przyjechała razem ze swoim narzeczonym zapraszać nas na ślub, bywała tutaj raz, no, może dwa razy do roku. Na święta głównie. Od soboty przyjeżdża prawie codziennie.

– Ciekawe, co się stało, że nastąpiła u niej taka nieoczekiwana zmiana.

– Chyba kto się stał... – Amelia odkaszlnęła wymownie, mierząc go cynicznym wzrokiem.

– Ale że ja? – zapytał zdumiony. Zdawał sobie sprawę z tego, że wpadł tej pannie w oko, ale żeby trafiła mu się kolejna stalkerka? Jeśli okaże się drugą Klementyną, to co tu dużo mówić, prawdopodobnie ma przejebane. Bo o ile z córką Darskiego mógł pogrywać wedle swoich własnych reguł, to co miał niby zrobić z tą nieszczęsną Edytką? Chyba tylko przedstawić ją Balcerowi, a nuż zmieniłaby obiekt westchnień, a i kumpel miałby używanie. Weekendowe, bo weekendowe, ale zawsze jakieś urozmaicenie.

– No przecież nie ja. – Amelia rozłożyła dłonie w niby bezradnym geście, ale on dobrze wiedział, że w tym momencie nabijała się z niego.

– Sama widzisz, im szybciej weźmiemy ślub, tym lepiej. Poczekaj. – Gdy chciała otworzyć drzwi, Aleksander powstrzymał ją. – Ja to zrobię.

– I Edytka znienawidzi mnie jeszcze bardziej. Tak, że jak będą nam robić zdjęcie rodzinne, to znajdziemy się na dwóch osobnych fotografiach. – Popukała się w czoło, ale poczekała, aż Olek otworzy jej drzwi.

– Długo was nie było. – W tym samym momencie tata wychylił się ze stajni – To co? Mój zięć napije się bimberku do kolacji?

– Nie! – krzyknęła Mela.

– Nie – zawtórował jej Aleksander.

– Nie? – zapytał zdziwiony Henryk. Przecież jego samogon słynął na całą okolicę, a nawet i powiat. Ludzie specjalnie z odległych wiosek przyjeżdżali, żeby złożyć zamówienie na kilkanaście butelek, które mogli ustawić na stole, na weselu czy innej imprezie. A ten chłopak odmawia? Toż to bluźnierstwo jest.

– Po tym ostatnim piciu jeszcze nie doszedłem do siebie, a poza tym jedziemy jutro z Melą do Warszawy, więc muszę być zwarty i gotowy.

– Jak uważacie. – Henryk pokręcił tylko głową i wrócił do stajni. Wiele lat temu teść zaraził go miłością do koni i teraz praktycznie każdą wolną chwilę spędzał z nimi. On sam miał podobne plany wobec swego zięcia, bo przecież nie syna, tego lenia i utracjusza, który każdy zarobiony grosz wydawał na uciechy, nie odkładając nic na czarną godzinę.

Gdy tata wszedł na powrót do stajni, Amelia powiedziała:

– Do Warszawy? Serio? Musisz tak łgać?

– Przecież nie rozdziewiczę cię w domu twoich starych – wyszeptał jej do ucha. – I nie, Mela, nie będę czekał do naszej nocy poślubnej.

– Ale…

– Ale co? – Spojrzał jej w oczy, a potem przeniósł wzrok na piersi. – Już sam nie wiem, czy wolałbym się z tobą pieprzyć, czy jednak kochać.

– A co to za różnica? To seks i to seks, tylko inaczej nazywany.

– Zapewniam cię skarbie, że różnica jest ogromna.

Weszli do domu.

Dalsza część wieczoru upłynęła dość spokojnie, nie licząc oczywiście Edytki, która za wszelką cenę chciała zwrócić na siebie uwagę Aleksandra. Jak na razie bezskutecznie.

– Babciu, masz może troszkę tej swojej nalewki? Strasznie stresuję się przed ślubem i potrzeba mi czegoś na nerwy.

– Dam ci do domu. – Babcia podeszła do szafki i wyjęła butelkę wypełnioną szkarłatnym płynem.

– Jak zawiozę do domu, to oni mi wszystko wypiją. – Edytka zatrzepała rzęsami. Oni, jak się wszyscy słusznie domyślili, to jej rodzice. – Nalej mi kieliszeczek. Albo lepiej nalej mi do szklaneczki.

– Przecież prowadzisz – zauważyła Amelia, która alkoholu nie tykała wcale.

– To ktoś mnie odwiezie do domu. – Ton głosu Edytki, gdy zwróciła się do swojej kuzynki, kwalifikował się do bardzo niemiłego i niegrzecznego. Opryskliwego wręcz. – Może twój narzeczony? Wygląda mi na uczynnego chłopca. No, chyba że mu nie pozwolisz. To jak, Mela, pozwolisz czy nie?

– Po pierwsze, mój narzeczony... – Amelia podkreśliła te słowa tak mocno, że Aleksander aż zaśmiał się w duchu, czekając na dalszy rozwój sytuacji. – ...nie jest chłopcem, ale to chyba sama zdążyłaś zauważyć, przypatrując mu się z taką ciekawością. Po kolejne, każdy człowiek decyduje sam o sobie, więc i Olek jest w stanie to zrobić. I jeśli uzna, że wyświadczy ci przysługę i podrzuci cię do domu, to tak się stanie. Jeśli nie, to godzinka na pieszo... – Amelia spojrzała na dziesięciocentymetrowe szpilki swojej kuzynki. – ...albo trzy i jesteś na miejscu. Pytaj jego, nie mnie.

– Odwieziesz mnie? – Edytka uśmiechnęła się filuternie, oblizując zmysłowo usta.

– Daleko?

– Siedem kilometrów.

– Jasne, nie ma problemu – mówiąc to, objął Melę ramieniem i przytulił ją do siebie. Ciekaw był bardzo tego, co w chwili obecnej kotłowało się w głowie jego „dziewczyny”.

A kotłowało się tam dość mocno.

Amelia patrzyła na Edytkę wzrokiem niby uprzejmym, ale w duchu ustawiała ją pod ścianą i rzucała w nią nożami. Wszystkie trafiały do celu, czyli w czoło kuzynki. Zastanawiała się też, dlaczego Aleksander postanowił to zrobić i zgodził się odwieźć to dziewuszysko, bo innego słowa znaleźć w tym momencie nie potrafiła. Fala zazdrości przetoczyła się przez ciało Meli, a gdy godzinę później uśmiechnięta od ucha do ucha Edytka wyszła z kuchni, Amelia była pewna, że za moment wybuchnie niczym jakiś mocno wstrząśnięty szampan. Wybuchnie i narobi mnóstwo szkód. A jeszcze kilka godzin temu traktowała swoje „zaręczyny” bardzo luźno.

– Maleńka, wyluzuj, bo aż ci się z uszu kurzy. Zaraz wracam, odwiozę ją tylko do domu i jeśli będzie taka potrzeba, to w bardzo kulturalnych słowach powiem jej, żeby się ode mnie odczepiła. – Olek wypowiedział te słowa tak cicho, że usłyszała je tylko Amelia.

Pokiwała głową i zabrała się za zmywanie naczyń. Aleksander z kolei wsiadł do swojego auta, ignorując kompletnie Edytkę, która czekała przy drzwiach od strony pasażera, aby ktoś je dla niej otworzył. On zapewne.

– Zapomnij – powiedział sam do siebie i czekał, aż królewna łaskawie posadzi swoje cztery litery na skórzanym fotelu.

– Myślałam, że jak z Warszawy, to jesteś lepiej wychowany. – Gdy jego pasażerka w końcu zorientowała się w tym, że będzie musiała sama otworzyć sobie drzwi, przybrała obrażony wyraz twarzy i wsiadła do auta.

– Myślenie czasem zawodzi. – Odpalił silnik. – Prowadź.

Wskazała mu drogę i wbiła się w miękkie oparcie fotela. Bardzo się Edytce spodobało wnętrze tego samochodu, o kierowcy nie wspominając. W głowie szumiały jej trzy i pół szklaneczki babcinej nalewki, za którą nigdy nie przepadała, ale dziś, aby jej plan wypalił, musiała się przemóc.

– Możesz się na chwilę zatrzymać? Strasznie chce mi się siku – rzuciła niby od niechcenia.

– Ujechaliśmy dobre cztery kilometry, nie wytrzymasz jeszcze chwili?

– Nie.

Aleksander zjechał na pobocze, a Edytka wysiadła z auta i w podskokach ruszyła w kierunku pobliskiego lasku. Nie wracała na tyle długo, że zaczął się o nią niepokoić, bo mimo że strasznie go wkurwiała, to przecież mogła sobie złamać nogę lub rękę, co jeszcze by przebolał, ale udzieliłby jej też pierwszej pomocy. Ze złamanym karkiem byłoby gorzej. Gdy po chyba dziesięciu minutach nieobecności chciał wyjść, żeby jej poszukać, ona wróciła.

– Zatwardzenie miałaś? – No bo, kurwa, co innego? Stosunek z gałęzią?

– No wiesz?! – obruszyła się. – Ja potrzebuję czasu, żeby się nastroić.

– Świetnie – odpalił silnik.

– Poczekaj, pogadajmy. W końcu jest okazja. – Odwróciła się w jego stronę i położyła dłoń bardzo blisko jego uda. Na tyle blisko, że praktycznie dotykała go swoimi palcami.

– O czym niby? – „No, no – pomyślał Aleksander – dziesięć minut w lesie, teraz drugie tyle będziesz się umizgiwać, a jak wrócę do Amelii, to ona mnie zje”.

– O nas.

– O nas? – Spojrzał na nią, pokręcił ze śmiechem głową i chwilę później wyjechał na ulicę.

– Przecież widzę, jak na mnie patrzysz.

– Jak niby? – Jego zdaniem patrzył na nią, jak na kogoś niespełna rozumu.

– Jakbyś chciał mnie przelecieć. – Jej zdanie, jak widać, było zgoła inne.

– Najprawdopodobniej masz wadę wzroku. I to dużą.

– Myślisz, że uwierzę, że ty ją traktujesz poważnie?

– Myślisz, że obchodzi mnie twoje zdanie? – zaczął się śmiać, wątpiąc, aby ta kobieta potrafiła myśleć.

– Ta moja, pożal się Boże, kuzynka, która w życiu na oczy fiuta nie widziała, nie jest w stanie dać ci tego, co mogę dać ci ja.

– To znaczy czego? – zapytał, chociaż doskonale wiedział, co usłyszy. Jeśli nie konkretnie, to ogólny kontekst wypowiedzi był mu dobrze znany.

– Świetnego seksu i miłego towarzystwa. – „A nie mówiłem?” – pomyślał rozbawiony.

– Nie jestem zainteresowany.

– A tą chorą paskudą jesteś? W czym ona jest lepsza ode mnie? – Głos Edytki był bardzo roszczeniowy.

– Gdzie mieszkasz? – Aleksander uznał, że nie będzie się wdawał z tą idiotką w dalsze dyskusje. Najchętniej zatrzymałby się tu i teraz, wykopał ją z auta i wrócił do Meli.

– W czym ona jest lepsza ode mnie? – powtórzyła pytanie.

– Gdzie mieszkasz? – On swoje również.

– W czym?! – To nawet nie był krzyk, to było warczenie.

Aleksander zatrzymał auto z piskiem opon, zmierzył swoją pasażerkę beznamiętnym wzrokiem, wyciągnął z kieszeni telefon i kilka chwil później pytał Amelię o dokładny adres tej jej popieprzonej kuzynki, która tak się nawaliła nalewką babuni, że straciła orientację w terenie. Dwie minuty później podjechał pod dom Edytki i czekał, aż nawalona panna łaskawie opuści samochód.

– Pożałujesz tego, skurwysynu! – Z twarzą poczerwieniałą od złości, ale pewnie i od wypitego alkoholu, wysiadła z auta. Nie mogła sobie darować mocnego trzaśnięcia drzwiami na pożegnanie.

– Już żałuję – zagwizdał pod nosem. – Że cię poznałem.

Odjechał.

Kiedy wjechał na podwórko, Amelia siedziała na tarasie przed domem. Była sama.

– Twoja kuzynka jest zdrowo popieprzona. Mam tylko nadzieję, że to nie jest rodzinne. – Usiadł obok niej i opowiedział o wszystkim.

– Nieźle. Wiedziałam, że wpadłeś jej w oko, ale żeby aż tak?

– Nie jesteś zła?

– Nie. Edytka to taki typ, który uważa, że wszystko się jej należy i każdy powinien dookoła niej skakać. Okręciła sobie tego swojego Mirka wokół palca tak, że biedak nie jest w stanie samodzielnie policzyć do dziesięciu. Wcale się nie dziwię, że wpadłeś jej w oko. – Aleksander był tak przystojny, że mimo wszystko doskonale rozumiała reakcję kuzynki.

– Myślisz, że przyprawia mu rogi?

– Jeśli jeszcze tego nie zrobiła, to zrobi.

W tym samym momencie na podwórze wjechał samochód, a zrobił to gwałtownie i głośno. Ze środka wyskoczył mężczyzna, który wyglądał na bardzo rozwścieczonego.

– Gdzie jesteś, chuju z Warszawy?! Gdzie ty, kurwa, jesteś, cwaniaku?! – Zaczął się wydzierać tak głośno, że z domu wybiegli rodzice Meli. Za nimi dreptała babcia Janka.

– Miruś, na Boga, co ty wyprawiasz? – Jola stanęła obok narzeczonego swojej bratanicy.

– Ja?! Co ja wyprawiam?! – Rozbryzg śliny Mirusia był doprawdy imponujący. – Ten kutas chciał skrzywdzić moją dziewczynę! Moje szczęście najdroższe! Moje serduszko! Zabiję go!

Aleksander posłał Amelii mroczne spojrzenie, wstał z fotela i ruszył w kierunku agresora. Mela pomyślała, że jeśli ktoś tutaj kogoś zabije, to raczej Olek Mirka aniżeli odwrotnie.

– Chodź tu, złamasie! No chodź! Już ja ci pokażę, jak walczą prawdziwi mężczyźni! Mało ci tej ropuchy?! Mało ci tej chorej kretynki, że musiałeś do mojej ślicznej Edy… – W momencie, w którym Miruś chciał wysławiać imię swej pięknej i w jego mniemaniu nieskazitelnej narzeczonej, Aleksander doszedł do niego, złapał za gardło i ścisnął tak mocno, że tamten zrobił się bordowy.

– Widzę, że musimy przeprowadzić rozmowę. – Podczas gdy Mirek próbował oburącz złapać dłoń, która ściskała jego krtań, Aleksander zacieśniał uścisk coraz mocniej. – Jeśli jeszcze raz ubliżysz mojej narzeczonej, nie dożyjesz do swojego wesela. Jeśli spróbujesz oskarżyć mnie o coś, czego nie zrobiłem i do czego nie zmusiłaby mnie odbezpieczona broń przystawiona do czoła, to skontaktuje się z tobą mój prawnik i dojebie cię tak, że zapragniesz znowu nosić pieluchy. Proponuję porozmawiać ze swoją narzeczoną i zastanowić się nad tym, czy ten status dalej jej przysługuje. Nie jestem tobą, ale mogę dać ci małą radę. Spieprzaj, póki możesz, bo żadne wasze dziecko nie będzie miało twojej grupy krwi. Czy wyraziłem się jasno? Czy mam może powtórzyć? – Mirek zacharczał niewyraźnie, co Olek wziął za pogodzenie się z sytuacją. Poluzował nieco chwyt. – I jeszcze jedna, bardzo istotna sprawa. Przekaż swojej Edytce, że nie jestem takim debilem i doskonale wiedziałem, dlaczego chciała się zatrzymać w lesie. Dlatego gdy wróciła i zaczęła składać mi niemoralne propozycje, ja wszystko nagrałem. Byłem na to przygotowany, więc jeśli będzie miała ochotę odsłuchać, chętnie jej udostępnię te multimedia. W sumie możecie ich oboje wysłuchać. Ufam jednak, że gdy jutro wytrzeźwieje, albo o wszystkim zapomni, albo zrzuci winę na alkohol i zapomnimy o sprawie.

Aleksander zabrał rękę, a Mirek w tym samym momencie upadł na kolana, trzymając się za gardło. Nim doszedł do siebie, upłynęło kilka chwil. Gdy się podniósł, spuścił nisko głowę i nie patrząc nikomu w oczy, pobiegł w kierunku auta. Musiał jednak dać upust swym nerwom i kiedy wyjeżdżał z podwórka, koła od samochodu zakręciły się w miejscu kilkukrotnie, a silnik zawarczał groźnie.

– Przepraszam, że musieliście to oglądać. – Olek spojrzał na babcię, mamę i ojca Amelii. A potem na nią. Siedziała na fotelu, a jej twarz wykrzywiała się w dziwnych grymasach.

– Pieprzony Mirek. – Henryk ruszył w kierunku córki, poklepując w międzyczasie Aleksandra po plecach. Już wcześniej czuł, że ten człowiek nie da skrzywdzić jego małej dziewczynki. Teraz był tego pewien.

– Pieprzona Edytka – powiedziała babcia, której serce ściskało się z bólu za każdym razem, gdy Mela miała drgawki.

Jola nie powiedziała nic, ale w jej spojrzeniu można było wyczytać, że mimo iż padły tutaj mocne i wulgarne słowa, których ona się wystrzegała, to wyjątkowo dziś pochwalała je wszystkie. W myślach nawet dodała kilka od siebie.

Atak, który dopadł Melę, trwał raptem kilka sekund. Po wszystkim poprosiła o czekoladę z truskawkami i powiedziała, że jest śpiąca. Kwadrans później, umyta tyle o ile, leżała w swoim łóżku, pogrążona we śnie. Aleksander położył się obok niej, ale nie zasnął szybko. W jego głowie ciągle rozbrzmiewało jedno i to samo zdanie. Zdanie, które powiedziała do niego Cyganka Ella. Zdanie, które mówiło o tym, że słaba, ale silna kobieta o pięknym sercu pomoże jemu, a później on pomoże jej. Wiedział, że tą kobietą jest Mela.

To znaczy, on ją tą kobietą dopiero uczyni.

Ufał, że stanie się to następnego dnia.

Rozdział 19

W niedzielę, chwilę przed godziną dziesiątą, do drzwi domu Wysockich zapukał nie kto inny, jak Edytka. Z wysoko uniesioną głową weszła do kuchni i powiedziała, że chciałaby porozmawiać z tym warszawiakiem. Tuż za jej plecami stał czerwony na twarzy Mirek, który również prosił o audiencję u Aleksandra. O ile Edytka sprawiała wrażenie znudzonej i zmuszonej do tej rozmowy, tak on wyglądał, jakby mu naprawdę zależało.

– Zaraz zawołam Olka. – Mela, która zajęta była przygotowywaniem śniadania, odłożyła pomidory na blat i zaczęła myć dłonie. Niespecjalnie zdziwił ją widok kuzynki i jej narzeczonego, z samego rana babcia Janka zadzwoniła bowiem do wujka Ksawerego i tak zmyła mu głowę o zachowanie niepokornej wnuczki i jej przyszłego męża, że tamten nie odezwał się słowem. Dopiero gdy zapytała, co on ma jej do powiedzenia, oświadczył, że zaraz porozmawia ze swoją córką.

I jak widać, musiał to zrobić bardzo skutecznie.

– Nie ma takiej potrzeby, sami trafimy na górę. – Nie czekając na zaproszenie, Edytka pociągnęła narzeczonego za rękę i wbiegli po schodach na piętro.

Nim Mela zdążyła ostrzec Olka przed wizytą nieproszonych gości, oni otwierali drzwi do jej pokoju. Jedyne, co mogła zrobić, to stanąć za ich plecami, rozłożyć dłonie w bezradnym geście i patrzeć na reakcję Aleksandra, który leżał na łóżku, a jakże, w samych bokserkach. Przeglądał swój telefon. Jeśli wizyta Edytki i jej przyszłego męża wywołała u niego jakąkolwiek konsternację, nie dał tego po sobie poznać.

– Tak? – Posłał im cyniczny uśmieszek, godny Hannibala Lectera. – Za czym kolejka ta stoi?

Mirek przełknął ślinę i zaczął wycierać spocone dłonie o spodnie. Edytka również przełknęła nadmiar śliny. Tyle tylko, że on zrobił to, bo był zdenerwowany, a ona dlatego, że gdy zobaczyła nawet nie półnagiego, a praktycznie nagiego Aleksandra, bo te bokserki to naprawdę więcej odkrywały, niż zakrywały, poczuła uderzenie gorąca.

– Ja... to znaczy my... – Mirosław odchrząknął. – Chcielibyśmy przeprosić za wczoraj. Alkohol, nerwy i takie tam. Sam rozumiesz. Każdemu może się zdarzyć.

– Rozumiem.

– No i ten… przepraszamy. Bardzo – ciągnął w imieniu swoim i swojej narzeczonej, która usta miała zaciśnięte tak mocno, że nic nie byłoby w stanie ich otworzyć. Istniał cień szansy, że może penis Aleksandra mógłby posłużyć za otwieracz, bo właśnie na niego gapiła się Edytka.

Otóż to, nie zerkała, nie spoglądała, nawet nie patrzyła. Gapiła się jak przysłowiowa sroka w gnat na krocze Olka, z czego on doskonale zdawał sobie sprawę. „Ech, chłopie – pomyślał, patrząc na wypłoszonego Mirka – cycki i ładna buzia twojej panny przesłoniły ci oczy do tego stopnia, że nawet jak przyłapiesz ją na zdradzie, to wmówisz sobie, że ona tylko się potknęła i przypadkowo nadziała na obcego fiuta”.

– Jeśli o mnie chodzi, nie ma problemu. Nie noszę urazy. Ufam jednak, że nim tutaj weszliście, zdążyliście przeprosić również Melę. Oboje. – Aleksander patrzył w tym momencie tylko na Edytkę.

– Nie! – wykrzyknął Mirek, a potem dodał nieco bardziej stonowanym głosem. – To znaczy nie zdążyłem, bo to ja powinienem ją przeprosić, nie Edycia. Edycia tak naprawdę nie jest niczemu winna. To alkohol. Wiesz jak jest. – Mirek odwrócił się w stronę Amelii i nie patrząc jej w oczy, poklepał ją po ramieniu. – Sorry za wczoraj, tak jakoś wyszło.

Nim Mela cokolwiek powiedziała, Edytka ponownie złapała narzeczonego za dłoń, po raz ostatni omiotła Aleksandra spojrzeniem swoich zawistnych brązowych oczu i w asyście Mirosława wyszła z pokoju, nie mówiąc przy tym ani „do widzenia”, ani „pocałuj mnie w dupę”. Uznała zapewne, że ten niespełna dwuminutowy pokaz skruchy wystarczył i sprawa została załatwiona.

– Ona jest okropna, a on jest pantoflarzem, i to takim z najwyższej półki. – Aleksander przeciągnął się leniwie i puścił do Amelii oczko. – Masz jeszcze jakieś kuzynki, o których powinienem wiedzieć?

– Jest jeszcze Olga. Ale ona jest bezpieczna. Od zawsze byłyśmy ze sobą bardzo blisko. Edytka z kolei nigdy się z nami nie zadawała, z obawy przed pobrudzeniem rączek. Za to ja i Olga, gdy byłyśmy młodsze i rano wychodziłyśmy się bawić, miałyśmy z góry zapowiedziane, żebyśmy tylko wróciły do domu całe. Zgodnie z poleceniem, wracałyśmy całe i w bonusie tak brudne, że czasem trudno było rozpoznać, która jest która.

– Fajny z ciebie musiał być chłopak w dzieciństwie, Mela. Podejrzewam, że ilość strupów i siniaków na twoich nogach była naprawdę imponująca.

– Miałyśmy nawet bazę w lesie, której broniłyśmy przed okolicznymi chłopakami. – Na samo wspomnienie tych chwil na jej ustach pojawił się błogi uśmiech.

– Jak rozumiem, robiłyście to skutecznie. – Mina Amelii dała mu do zrozumienia, że ich skuteczność musiała być stuprocentowa. Nie znał Olgi, ale zapałał do niej sympatią, w przeciwieństwie do Edytki, którą znał, a która działała bardzo kurwicogennie na jego układ nerwowy.

– Czy mogę się ciebie o coś zapytać? – Mela przysiadła na łóżku, w pewnej odległości od niego.

– Jasne. – Zbliżył się do niej w taki sposób, że teraz siedziała bokiem pomiędzy jego udami.

– Dlaczego ja? – Gdy zadawała to pytanie, wzrok miała spuszczony.

– Bo jesteś niezwykła. I dlatego, że możemy sobie nawzajem pomóc. – Objął ją ramionami, kładąc swoje dłonie na jej piersiach. – Masz też niezłe cycki, co, muszę przyznać, bardzo mocno zapunktowało – zaczął się śmiać. – Jest też wiele innych powodów.

– Jakich? – Z racji tego, że całe życie była tak bardzo zakompleksiona, teraz pragnęła słyszeć o sobie same dobre rzeczy.

– Mimo choroby jesteś niesamowicie pozytywnie nastawiona do życia, co wywołuje we mnie podziw. Nie nosisz w sobie urazy do ludzi. Masz też najpiękniejsze oczy na świecie. Uwielbiam cię. – Przygarnął ja do siebie i pocałował w skroń. – Sam nie pojmuję tego, jak na mnie działasz.

– Boję się.

– Czego?

– Tego, że się mną znudzisz – wyszeptała. Jej serce chyba by wtedy pękło, z czego ona sobie jeszcze nie do końca zdawała sprawę.

– Biorąc pod uwagę to, że poznaliśmy się w sposób tak nieprawdopodobny, że sam się łapię na tym, czy nie jest to sen, ty mówisz mi o znudzeniu? – Złączył kciuk z palcem wskazującym i pstryknął ją w nos.

– Moja kuzynka Olga i jej mąż, Łukasz, też poznali się w bardzo nietypowych okolicznościach, więc to już chyba niejako rodzinna tradycja. – Mela zaczęła się śmiać tak, że aż dostała czkawki. Chwilę trwało, nim się uspokoiła. – Olga zaraz po skończeniu szkoły średniej zaczęła szukać pracy. Raczej dorywczej, żeby pogodzić to ze studiami. Trafiła na ciekawe ogłoszenie i umówiła się na rozmowę kwalifikacyjną. Gdy podjechała na parking nieopodal budynku, w którym była umówiona, akurat na tym samym miejscu co ona swój samochód chciał zaparkować jakiś mężczyzna. Kierowca dobrze widział, że to Olga pierwsza sobie to miejsce upatrzyła, ale był od niej szybszy. Co oczywiście, wysiadając z auta, musiał jej uświadomić. Miał facet niesamowitego pecha, bo trafił na jej trudne dni. Pokłócili się wtedy bardzo. No do tego stopnia bardzo, że Olga wyjęła z torby pięciocalowy gwóźdź…

– Po co jej w torbie pięciocalowy gwóźdź? – Pytanie było jak najbardziej na miejscu.

– Gdy zapytałam o to samo, powiedziała mi, że kiedyś znalazła go na drodze i wsadziła do torby, uznając, że skoro na niego trafiła, to musi go ze sobą zabrać, bo na pewno się jej przyda. Cóż, miała rację. Wyjęła więc z torby gwóźdź i przebiła temu człowiekowi oponę w samochodzie. Oczywiście zrobiła to, kiedy on zniknął w biurowcu, do którego ona potem weszła.

– Niech zgadnę. – Olek parsknął śmiechem. – To z nim była umówiona na rozmowę?

– Dokładnie tak. Gdy Łukasz tylko ją zobaczył, kazał jej wyjść, więc ona to zrobiła. I przy okazji przebiła mu trzy pozostałe opony. Dumna i blada wróciła do swojego mieszkania, nie mając świadomości, że została nagrana na monitoringu. Łukasz miał jej CV, więc odnalazł ją bez problemu. Nie myśl jednak, że tak od razu padli sobie w ramiona. Najpierw Łuki kazał jej osobiście wymienić wszystkie koła i pokryć koszty wulkanizacji.

– A ona to zrobiła?

– Oczywiście, że nie. Pokazała za to środkowy palec i chciała zamknąć mu drzwi przed nosem. Był jednak szybszy i wtargnął do mieszkania. Powiedział, że wyjdzie dopiero wtedy, kiedy ona podpisze mu oświadczenie o naprawieniu wyrządzonych przez siebie szkód. Zagroziła wezwaniem policji, a on wtedy powiedział, że skoro ma ochotę, to proszę bardzo, niech wzywa i on chętnie pokaże im nagranie spod biurowca. Gdyby Łukasz nie dostrzegł pudła szachów, w które Olga uwielbia grać, pewnie by się pozabijali. A tak, zaproponował jej partyjkę o te koła właśnie. Oczywiście moja kuzynka od razu przyjęła wyzwanie, bo była tak bardzo pewna siebie, że uważała, iż ten palant jej nie pokona.

– Pokonał?

– Pokonał, a potem przychodził co wieczór i uwierz mi, nie grali już wtedy w szachy.

– A co robili? – Spojrzał jej głęboko w oczy.

– Przecież wiesz, co robili. – Zaczerwieniła się uroczo.

– Mela, pojedziesz dziś ze mną do Warszawy? – Przysunął ją tak blisko siebie, że poczuła jego wzwód. – Widzisz, jak na mnie działasz? Wystarczy mi twoja bliskość i jestem podniecony. Zgódź się. – Był to jeden z niewielu momentów w jego życiu, kiedy nie mógł nikogo do niczego zmusić. Nie chciał nawet.

Amelia chciała się zgodzić. Bardzo. Chciała z nim pojechać i oddać mu całą siebie. Chciała mu ufać. Tyle tylko, że od kilku dni zastanawiała się nad czymś dość intensywnie.

– Gdy czasem leżę w łóżku i myślę o naszym pierwszym spotkaniu, dochodzę do wniosku, że to, co mi powiedziałeś o sobie, jest tylko częścią prawdy. Trudno mi bowiem uwierzyć w twoją opowieść o zazdrosnej kobiecie, która wynajęła kogoś, żeby cię nastraszyć, wpakować do bagażnika i wywieźć tyle kilometrów od domu. – Aleksandra niespecjalnie zdziwiły te słowa.

– Mela, są sprawy, o których nie mogę ci powiedzieć, ale to akurat jest prawdą. – „Przynajmniej jej częścią” – pomyślał.

– Zabiłeś kiedyś człowieka? – Gdy zadała mu to pytanie, doszła do wniosku, że on przecież może ją okłamać. Wszak w żaden sposób nie zweryfikuje odpowiedzi, a to mogła być właśnie jedna z takich spraw, o których nie mógł mówić.

Albo nie chciał.

– Nigdy. – Oparł brodę o jej czoło. – Kobieta, która wpadła na ten pomysł i nasłała na mnie kilku szemranych gości, ma nierówno pod sufitem. Ale nie da się ukryć, że to właśnie dzięki niej się poznaliśmy. To nie moja wina, że tak działam na płeć przeciwną, czego dobrym przykładem jest twoja kuzynka.

– No tak. – Musiała mu przyznać rację. Edytka, która była pod niewątpliwym urokiem Aleksandra, zachowała się wczoraj jak niespełna rozumu. Amelia gotowa była uwierzyć, że jakaś kobieta naprawdę mogła zafiksować się na jego punkcie. W to, że nikogo nie pozbawił życia, uwierzyła od razu. Mimo że emanował niesamowitą siłą i roztaczał wokół siebie atmosferę tajemniczości i władzy, zaufała jego słowom.

– To jak? Pojedziesz ze mną? Odwiozę cię we wtorek.

– Pojadę.

Rozdział 20

Swój pierwszy raz Amelia wyobrażała sobie setki razy.

Za każdym razem, gdy przymykała oczy i przenosiła się w krainę seksualnych uniesień, odczuwała w całym ciele miłe odprężenie. Nigdy jednak w trakcie snucia owych fantazji nie widziała twarzy mężczyzny, z którym miała się kochać. Nie potrafiła się na tym skupić. Zawsze też, gdy już, już ten jej wyśniony, wymarzony i idealny kochanek miał w nią wejść, ona zasypiała. Zupełnie tak, jakby odcinali jej prąd.

Jak natomiast miała się sprawa, gdy doszło do najprawdziwszego zbliżenia? Takiego z nagimi ciałami, przyśpieszonym oddechem i paczką prezerwatyw?

Gdy Amelia przekroczyła próg Olkowego mieszkania, on nawet nie pozwolił jej ściągnąć butów. Przekręcił tylko zamek w drzwiach, postawił na podłodze torby z jedzeniem, które dostali od jej mamy, i wziął ją za rękę. Mela miała świadomość tego, po co jedzie do Olka, ale nie sądziła, że stanie się to tak szybko. Światło słoneczne, które wdzierało się do sypialni, podziałało na nią bardzo onieśmielająco. I trudno, że on już widział ją bez ubrań, gdy się kąpała, a i ona doświadczyła na własne oczy widoku nagiego ciała Aleksandra Wolffa.

W tym momencie była bardzo skrępowana.

– Melka... – Aleksander rzucił ją na łóżko w sypialni, wbijając swoje kolano pomiędzy jej uda i przykrywając ją swoim ciałem. – Jasny szlag mnie trafi, jeśli za chwilę się w tobie nie znajdę.

– A nie możemy później? – Zerknęła w kierunku okna.

– Później? – Uniósł się na łokciach i spojrzał w tę samą stronę.

– Teraz jest bardzo widno... – Zagryzła wargi.

Olek wstał, podszedł do okna i zasunął rolety, co sprawiło, że sypialnia momentalnie zatonęła w przyjemnym półmroku. Gdy ponownie znalazł się przy łóżku, Amelia leżała z zamkniętymi oczyma. Przyklęknął i zaczął zdejmować jej buty. Kiedy oba wylądowały na podłodze, uniósł się i zaczął ściągać z niej jeansy i majtki. Chwilę później Amelia poczuła, jak materac ugina się pod ciężarem ciała Aleksandra, a w następnej sekundzie jego ciepły oddech muskał jej szyję.

– To świetny pomysł, żebyś miała zamknięte oczy. – Usłyszała nad sobą zachrypnięty głos, a potem poczuła, jak zaczyna zdejmować z niej koszulkę. Zdejmowanie biustonosza zostawił na sam koniec. Wsunął pod jej plecy dłoń, jedną, bo po co mu dwie, i odpiął stanik. Amelia pomyślała sobie tylko, że był w tym lepszy nawet od niej. Nie raz, a nawet nie dziesięć razy walczyła z odpięciem biustonosza. Wiedziała oczywiście, dlaczego poszło mu tak szybko. Wiedziała i nie robiło to na niej żadnego wrażenia, ponieważ Aleksander chciał być z nią. I to nie tylko teraz.

Ona również tego chciała, o czym miała poinformować go niebawem. Może nawet za chwilę, gdy po wszystkim ją do siebie przytuli. A może nie, może jeszcze przez jakiś czas będzie się z nim droczyć, mówiąc mu, że te ich zaręczyny to tylko farsa. Pomyśli o tym potem, bo teraz nie była w stanie policzyć nawet do trzech. Leżała naga na jego łóżku, a on, jeśli dobrze wyczuwała, właśnie się rozbierał.

Gdy ściągnął bokserki, położył się obok Amelii i zaczął ssać jej sutki. Jego dłoń nieśpiesznie sunęła po brzuchu i gładkim wzgórku łonowym. Kiedy dotarł pomiędzy jej uda, Mela podskoczyła i zacisnęła nogi. Wystarczyło jednak, że poruszył kilkukrotnie palcem po mokrej cipce, aby się rozluźniła i była gotowa na wszystko.

Tak się jej przynajmniej wydawało.

Język Aleksandra bardzo szybko i tak samo sprawnie znalazł się pomiędzy nogami Amelii. Z chwilą, gdy polizał ją po raz pierwszy, jej biodra wystrzeliły w górę. Gdy zrobił to po raz drugi, sytuacja się powtórzyła. Za trzecim wiedział, że musi ją niejako unieruchomić i przytrzymać. Zdawał sobie sprawę z tego, że podczas zbliżenia to raczej tylko on doświadczy przyjemności. Ją może boleć. Aleksander Wolff był mężczyzną, który uwielbiał ostry i szybki seks. Tym razem jednak nie miał nic przeciwko długim pieszczotom i powolnemu doprowadzaniu swojej partnerki na szczyt.

Czerpał z tego niesamowitą rozkosz.

Mela czuła miłe mrowienie w całym ciele. Jej stopy, łydki i uda, a potem biodra, podbrzusze i klatka piersiowa oraz ramiona, ręce i głowa domagały się spełnienia. Przyjemnie szorstki język Aleksandra był odpowiedzialny za dostarczenie tego doznania. Wygięta w łuk, leżała na łóżku z przymkniętymi powiekami i dłońmi, które musiały się czymś zająć. Najpierw położyła ręce na swoim podbrzuszu i zaczęła się po nim głaskać, aby po chwili przenieść je na własne piersi i kciukiem oraz palcem wskazującym pieścić sutki. Jęczała przy tym tak podniecająco, że Aleksander musiał bardzo mocno skupić się na tym, aby jego usta nie oderwały się od jej cipki, a w zamian za to wszedłby w nią jego penis. On sam był na granicy wytrzymałości, mając świadomość, że jest pierwszym mężczyzną, który doprowadzi ją do orgazmu w taki sposób.

Pierwszym i jedynym, co było bardzo ważne i co dodatkowo go stymulowało.

Ciało Amelii reagowało w cudownie instynktowny sposób. To unosiła biodra, to je opuszczała, dotykała na zmianę swoich piersi i podbrzusza, aby w końcu zanurzyć dłonie w jego włosach. W momencie, w którym to zrobiła, poczuła coś tak przyjemnego, że straciła kontakt z rzeczywistością. Po całym jej ciele przeszedł przyjemny prąd, który z jednej strony sprawiał jej rozkosz, a z drugiej ból.

Taki wręcz ekscytujący ból.

Amelia leżała na plecach, a na jej ustach błąkał się pełen zadowolenia uśmiech. Czuła się wspaniale. Otworzyła oczy i zobaczyła twarz Aleksandra tuż nad sobą. Wpatrywał się w nią intensywnie.

– Jesteś gotowa? – zapytał, całując ją najpierw w czoło, a potem w policzki.

Pokiwała głową, że tak, że jest gotowa.

Sięgnął po prezerwatywę, która leżała na łóżku i czekała na swoją kolejkę. Rozerwał zębami opakowanie, wyciągnął gumkę i założył ją na penisa, co wydało się Amelii niezwykle seksowne. Zrobił to tak szybko i sprawnie, że policzki Meli zapłonęły czerwienią. Pomyślała, że w tym niemoralnym geście zawartych było mnóstwo emocji. Pomyślałaby zapewne coś jeszcze, ale twarz Aleksandra ponownie znalazła się nad jej twarzą. Zbliżył swoje usta do jej ust, zaczął ssać najpierw dolną wargę, a potem wsunął w nią swój język. Amelia ponownie przymknęła powieki, objęła go ramionami i oddając pocałunek, czekała na to, co było już nieuniknione. W momencie, w którym się w nią wsunął, poczuła ucisk w podbrzuszu. Nie był to ból, raczej napięcie.

– Nie boli? – Pytanie to zadał tak seksownym szeptem, że nawet gdyby ją rozrywało na strzępy, powiedziałaby, że jest jej dobrze.

– Nic a nic – odpowiedziała, przytulając się do niego mocno.

– Powiedz mi, gdyby było coś nie tak. – Pocałował ją w szyję, poruszając się powoli. Gdy zorientował się, że Mela jest rozluźniona i zdecydowanie nie powiela stereotypu dziewicy, bólu i krwi, przyśpieszył swoje ruchy. Wsunął dłoń pod jej pupę i zaczął ugniatać tę jakże jędrną część ciała. Ona w tym samym momencie oplotła jego biodra swoimi nogami i również ścisnęła go za pośladki. Zaśmiał się, co spowodowało, że uderzyła go dłonią w jeden z nich.

– A więc tak się chcesz bawić? – Równocześnie z wypowiedzeniem tych słów przekręcił się na plecy i teraz to ona była na górze. Widok, jaki rozpościerał się przed jego oczyma, był bardzo podniecający, a przyjemny półmrok, który panował w pokoju, sprawił, że jego pobudzenie wzrosło do granic możliwości. – Pieprz mnie, Mela. – Jego głos przepełniony był absolutnie każdą emocją, która mogła zbliżyć go do orgazmu. – Potrafisz to robić.

Położył swoje dłonie na jej biodrach i pokazał, w jaki sposób ma się poruszać, aby było mu dobrze. Chociaż nie, nie pokazał. Wyjęczał, wyszeptał, wykrzyczał. Dokładnie w takiej kolejności. Amelia czuła, że ma nad nim władzę, dodatkowo coś, jakaś niewidzialna siła, która kierowała jej ciałem, mówiła jej, co ma robić. Jak się poruszać, gdzie go dotykać.

Mimo że naczytała się mnóstwa książek i naoglądała filmów, w których pierwszy raz był wręcz traumatycznym przeżyciem dla kobiety, w jej przypadku okazało się być zupełnie inaczej.

I bardzo się jej ta inność podobała.

Gdy patrzyła na Aleksandra, który na zmianę to otwierał oczy, to je zamykał i ściskał rękoma jej biodra i pośladki, czuła się tak, jakby kochali się ze sobą setki, jeśli nie tysiące razy. Jakby byli dla siebie stworzeni. Jakby spotkali się po to, aby ze sobą być już zawsze.

– Jesteś cudowna, taka cudowna. – Złapał ją za tył głowy i przyciągnął do siebie. A potem z jego gardła wydobył się krzyk tak głośny, że bardzo prawdopodobnym było to, iż słyszeli go kilka bloków dalej.

Jeszcze długo po tym, gdy doszedł, przytulał ją do siebie, głaskał po plecach i szeptał co chwilę, że dziękuje jej za zaufanie. Gdyby Amelia miała wskazać moment, w którym pokochała tego mężczyznę, byłaby to niewątpliwie ta chwila. Oczywiście wcześniej też doświadczyła mnóstwa cudnych momentów, które równie dobrze można było podciągnąć pod zafascynowanie czy też zakochanie, niemniej czasem człowiek po prostu wie, że to jest to.

Co jednak, gdyby ktokolwiek zapytał ją, skąd ta pewność? Skąd przekonanie, że to nie pomyłka? Albo zauroczenie? Lub też potrzeba serca? Amelia odpowiedziałaby wtedy bardzo prostym słowem, które zapewne wielu by nie przekonało. Odpowiedziałaby, że ona to czuje. Po prostu i już.

A co powiedziałby Aleksander?

On kochał ją od chwili, kiedy leżała na jego łóżku, blada, słaba i wymęczona atakiem. Z każdym dniem intrygowała go coraz bardziej. Gdy włożył jej na serdeczny palec pierścionek, wiedział, że nie ma takiej siły, która odwiodłaby go od poślubienia tej kobiety. Dlatego właśnie powiedział Balcerowi, że koniec z porwaniami i wymuszeniami. Koniec z życiem na krawędzi. Wcześniej natomiast jakaś niewidzialna moc sprawiła, że poznał Amelię. Jeśli miałby pokusić się o tradycyjne „gdybanie” i zastanawianie nad różnymi scenariuszami, to przecież Mela mogła jechać tamtędy chwilę wcześniej albo później. Mogła go też olać i zamiast mu pomóc, pojechać do domu. On równie dobrze mógł nie wydostać się z bagażnika i skończyć przysypany stertą ziemi. Zakup dworku jej dziadka także nie był dziełem przypadku, co już było absolutnym potwierdzeniem teorii Aleksandra traktującej o tym, że ludzie są sobie przeznaczeni i wszystko, co spotyka człowieka, dzieje się w konkretnym celu.

– Nie będziesz miał nic przeciwko, jeśli się zdrzemnę? – Mela wróciła z toalety, położyła się na boku i patrzyła na niego sennym wzrokiem.

– Zbieraj siły na później. – Ugryzł ją w ucho, odrzucił nakrycie i również poszedł do łazienki. Wziął szybki prysznic i gdy miał na powrót wśliznąć się pod kołdrę i przytulić do Amelii, usłyszał pukanie do drzwi. Nie zaprzątał sobie głowy patrzeniem przez wizjer. Przepasał biodra ręcznikiem, co miało dać intruzowi do zrozumienia, że jest zajęty.

Otworzył.

Zaklął w myślach, dochodząc do wniosku, że po to, kurwa, montują w drzwiach tę jebaną lupkę, żeby w takich sytuacjach jak ta z niej skorzystać.

– Czego chcesz? – Nie silił się na uprzejmości.

– Widzę, że jesteś zajęty. – Klementyna zlustrowała go spojrzeniem od góry do dołu, zatrzymując swój wzrok na jego biodrach. – Wpadłam tylko na chwilę, żeby przekazać dobrą nowinę.

– Jaką? – Nawet nie pytał, jak weszła do budynku. Pewnie przekupiła pana Miecia, a że ten miał sklerozę, to na pewno zapomniał o tym, żeby jej tutaj nigdy więcej nie wpuszczać. O ile Olek kiedyś nakazał mu wręcz wpuścić kobietę ze zdjęcia, bo owszem, miał w telefonie jej podobiznę, tak po wszystkim powiedział stróżowi, żeby absolutnie nigdy więcej tego nie robił. Aleksander obiecał sobie, że przy najbliższej możliwej okazji wydrukuje jej fotografię i powiesi ją w stróżówce. Oczywiście z wielkim czerwonym dopiskiem informującym o tym, żeby jej nie wpuszczać.

– Ja i Władysław Jagiełło przeprowadziliśmy rozmowę z tym miłym staruszkiem z ochrony i wyobraź sobie, że pokazał mi kilka filmów, na których widać ciebie i jakąś kobietę. Monitoring na osiedlu to świetna sprawa.

– No i? – Dzwoniło, tylko nie wiedział, w którym kościele. – W tym mieszkaniu przebywa mnóstwo kobiet. O którą konkretnie ci chodzi? Tylko szybko, bo jestem zajęty. Akurat jedna jest w sypialni. – Posłał jej cyniczny uśmiech.

– Taka brzydka? Z ryjem jak u świni? Dziwne, że jest tutaj po raz kolejny, a ty, gdy jesteś obok niej, sprawiasz wrażenie zakochanego. – Ostatnie słowo zaakcentowała bardzo mocno.

Aleksander już wiedział, do czego ona pije. Wiedział też, że liczą się sekundy i absolutnie nie mógł dać po sobie poznać, że cokolwiek go ruszyło. Skoro ta pojebana kretynka tutaj przylazła, to znaczyło, że swoją groźbę, o której on oczywiście zapomniał, bo miał ją głęboko w dupie, traktowała bardzo poważnie.

I mogła skrzywdzić Amelię.

– Dokładnie ta sama. Ryj jak u świni, a gdy ją rucham, muszę mieć zamknięte oczy. Zresztą za chwilę ustawię ją na psa, bo od tyłu to ci powiem, że nawet przypomina mi ciebie. Chcesz zobaczyć? Z dwiema kobietami zwykle bywa ciekawiej. – Otworzył szerzej drzwi, uśmiechając się do niej łobuzersko. – A skoro pytasz, dlaczego tak się przy niej kręciłem, to ci powiem. Jeszcze pół godziny temu była dziewicą. Gdybyś była mną albo moim najlepszym przyjacielem, wiedziałabyś, o co mi chodzi. Dla takiej dupy warto się pomęczyć.

Klementyna nie patrzyła na niego, patrzyła na to, co widziała za jego plecami. A raczej na tę, która tam stała. I słyszała ich rozmowę. Jeśli nie całą, to na pewno najważniejszą jej część, na co wskazywała jej mina.

– Możesz powtórzyć? Tak, żeby koleżanka usłyszała? – Oparła dłoń o framugę i uśmiechnęła się słodko.

Odwrócił się w stronę Amelii. Przez ułamek sekundy zastanowił się nad tym, czy dać jej jakiś znak, mrugnąć okiem może, żeby wiedziała, że to, co ona za chwilę usłyszy, on powiedzieć musi. Dla jej dobra. Widząc jej oszołomienie, uznał, że to i tak nic nie da. Patrząc na Amelię jak na kogoś, na kim mu absolutnie nie zależy, powiedział:

– Ma ryj jak u świni i wyłupiaste ślepia, tak że musiałem się mocno zastanowić nad tym, czy tak bardzo chce mi się wyruchać dziewicę, żeby się na nią połaszczyć. Doszedłem jednak do wniosku, że słowa „ładna” i „cnotka” zdecydowanie nie idą ze sobą w parze, dlatego, cóż, torba na łeb i można ruchać. Ewentualnie wypieprzyć ją od tyłu. Coś jeszcze? – Odwrócił się do Klementyny bez jakiegokolwiek zażenowania na twarzy wynikającego z wypowiedzianych przez siebie słów.

– Kurwa, Wolff, nawet ja bym tego nie zniosła. Ty jesteś popierdolony. – Klementyna, czuła do niego niechęć, ale w dalszym ciągu bardzo ją podniecał. – A tobie muszę powiedzieć jedno – zwróciła się do bladej dziewczyny. – Chujowo oddawać dziewictwo takiemu skurwielowi. Skarbie, wyglądasz teraz tak, że nawet ci współczuję. – Po tych słowach odwróciła się i odeszła.

Aleksander zamknął za nią drzwi i oparł czoło o ścianę, bojąc się spojrzeć Amelii w oczy.

Rozdział 21

– Jasne, możemy się spotkać. Dasz radę do mnie przyjechać? – Nina chwilę wcześniej wróciła od swoich rodziców, do których odwiozła córkę. Zdziwiła się bardzo, widząc na wyświetlaczu numer Amelii, dziewczyny, którą poznała nie tak dawno temu w sklepie jubilerskim. Mimo że wymieniły się namiarami na siebie, jakoś nie było okazji do rozmowy na żywo.

– Tak. – Odpowiedź była krótka, a ton głosu rozmówczyni wskazywał na coś niepokojącego. Nie było jednak sensu pytać o szczegóły przez telefon.

– Napiszę ci w SMS-ie, gdzie masz przyjechać.

Gdy Nina przysłała wiadomość, Amelia podała adres zniecierpliwionemu taksówkarzowi, któremu praktycznie wbiegła przed maskę, a potem do samochodu. Gdyby nie to, że była tak brzydka i zapłakana i zrobiło mu się jej zwyczajnie szkoda, wypieprzyłby ją z auta. Po tym, jak wyglądała, wszystko wskazywało na to, że ktoś zrobił to samo, z tą jedną różnicą, że pewnie wyrzucił ją ze swojego domu.

I z życia.

– Bardzo panu dziękuję. Ile się należy? – zapytała, gdy podwiózł ją pod wskazany adres.

– Nic.

– Nie potrzebuję od pana litości. Od nikogo nie potrzebuję litości. – Pociągnęła nosem i otworzyła portfel.

– Ale pomocy już jak najbardziej. Wyda pani te pieniądze na terapeutę albo na alkohol, bo jak widzę, przyda się bardziej niż mój paragon. Do widzenia.

Pokiwała głową i wysiadła z samochodu, a potem skierowała kroki w stronę kamienicy z numerem dwadzieścia siedem. Nina, gdy ją tylko zobaczyła, powiedziała:

– Oddałaś mu pierścionek.

– Oddałam. – Amelia spuściła głowę i spojrzała na prawą dłoń, na której jeszcze dziś rano widoczny był ten cudowny klejnot. Teraz pewnie leżał gdzieś w mieszkaniu Aleksandra, trudno było jej tylko stwierdzić gdzie, bo gdy nim rzuciła, zrobiła to w stresie.

I w złości.

I w smutku też.

– Chodź, zrobię ci moją herbatę. Jest dobra na wszystkie troski. – Nina zaprowadziła gościa do salonu, usadowiła go w fotelu i zniknęła na chwilę w kuchni. Gdy wróciła, Mela miała wzrok wbity w swoją prawą dłoń, a lewą dotykała serdecznego palca. – Brakuje ci go?

– Aleksandra? Nie! – Oczywiście, że brakowało jej Olka. W momencie, w którym próbował ją zatrzymać, błagając, aby się uspokoiła, a on jej wszystko wyjaśni, zagroziła mu największym atakiem padaczki, jaki tylko mógł sobie wyobrazić. Co swoją drogą było tak bezsensowne, że nawet ją przeraziło. Ale poskutkowało, bo pozwolił jej odejść. Tylko że ona tak naprawdę nie chciała tego robić. Chciała zostać, wtulić się w niego i zapomnieć o tym, co usłyszała.

– W sumie o pierścionek pytałam. – Nina poklepała ją po dłoni.

– Oszukał mnie, wykorzystał i… i…

– I co? Porzucił? – zapytała, upijając łyk herbaty.

– Nie, to ja go porzuciłam – wydukała Amelia. W tym momencie nic a nic nie przypominała kobiety, która pracuje w telefonie zaufania i potrafi w sposób racjonalny podejść do zaistniałej sytuacji.

– Ty? Ale jak to ty? – To było tak dziwne, że aż intrygujące. – Opowiesz mi, co się stało, czy wolisz posiedzieć i pomilczeć? Bo jeśli to drugie, to nie ma problemu. Jestem świetnym milczkiem.

Amelia milczała, układając sobie w głowie to, co się stało. Mimo że sytuacja wzbudzała wielkie emocje i tym samym była idealna do wywołania napadu, to nic nie wskazywało na to, aby pojawiły się drgawki. Przecież jeszcze kilka godzin temu leżała w ramionach Olka, a teraz siedziała w mieszkaniu kobiety, którą widziała na oczy po raz drugi w życiu. Pomimo wszystko, dziwiąc się sobie samej, czuła wewnętrzny spokój. Opowiedziała Ninie o tym, jak poznała Olka, i o tym, jak się zaręczyli. O tym, co stało się kilka chwil temu w jego mieszkaniu, też jej powiedziała.

– Chcesz wiedzieć, co myślę o tym wszystkim, czy mam to zachować dla siebie? – Nina miała jako taki bagaż doświadczeń, obligujący ją do udzielania rad. Albo raczej wygłaszania swoich spostrzeżeń.

– Powiedz.

– Uważasz, że ktoś, kto chce cię tylko przelecieć, kupuje ci dom za cztery miliony złotych? – Był to dość trafny wniosek, o którym Amelia nie pomyślała. Na swoją obronę miała to, że działała, wiadomo, w stresie. I w innych emocjach.

– On nie kupił go dla mnie. Kupił go dla siebie.

– Uważam, że kupił go dla ciebie. Nie znam go, nie znam też ciebie, więc jestem najbardziej obiektywną osobą na całym świecie. Ktoś, kto chce przelecieć brzydką dziewicę, za jaką się uważasz, moim zdaniem zupełnie niepotrzebnie, nie daje jej pierścionka zaręczynowego kosztującego półtorej mojej pensji. O domu za cztery bańki nie wspominam. Amelia, ja zdaję sobie sprawę z tego, że jesteś teraz zdenerwowana, i myślę, że sama w takiej sytuacji postąpiłabym podobnie. Ale staram się również zachować obiektywizm. Moim zdaniem powinnaś go wysłuchać i pozwolić się wytłumaczyć.

– Tłumaczyć coś, co jest oczywiste? Błagam cię. – Wywinęła oczyma w bardzo zabawny sposób. No tak zabawny, że Nina zaczęła się śmiać. – Co cię tak bawi?

– Ty. No dobrze, już dobrze, nie patrz tak na mnie, bo się zawstydzę. Widziałam, jak on się na ciebie patrzył, gdy przyszliście do salonu po pierścionek. Jeśli mnie pamięć nie myli, weszło tam też wtedy kilka kobiet, które spokojnie mogłyby pretendować do miana Miss Polonia, a twój narzeczony nawet na żadną z nich nie spojrzał. One za to gapiły się cały czas na niego.

– Może i tak było. Co z tego? O czym to świadczy? – Dobrze wiedziała, o czym to świadczy, z jakiegoś jednak powodu potrzebowała potwierdzenia.

– Amelia... – Tym razem to Nina wywinęła oczyma. – O tym, że mu na tobie zależy. Nie siedzę w jego głowie, więc nie wiem, co on do ciebie czuje, ale w związku z tym, że sprzedaję na co dzień pierścionki zaręczynowe i inną biżuterię, to uwierz mi, dawno nie widziałam faceta, który zachowywałby się tak, jak on. W większości przypadków jest marudzenie, bo za drogo, bo może się jeszcze wstrzymajmy, bo po co tak długo wybierasz, albo wręcz odwrotnie, facet przychodzi i już od progu widać, że nawywijał i chce kupić coś, czym przebłaga żonę. Lub kochankę. Bywa też, że jedną i drugą. Wiem, bo zlecamy grawery. Powtórzę po raz kolejny: rozumiem twoje zachowanie, bo to naprawdę niefajne usłyszeć o sobie coś tak strasznego, tym bardziej że chwilę wcześniej oddało się facetowi cnotę. Tyle tylko, że moim zdaniem on cię chronił w taki sposób przed tą kobietą. Może i jestem wyznawczynią spiskowej teorii dziejów, ale tak właśnie uważam. Przecież równie dobrze mógł ją wypieprzyć z mieszkania bez jakiegokolwiek tłumaczenia. A z tego, co mówisz, mam wrażenie, że on ewidentnie chciał, aby usłyszała te słowa i zobaczyła twoją reakcję. Moim zdaniem nie możesz tego wykluczyć, a po twojej minie wnioskuję, że najchętniej już byś do niego wróciła i o to wszystko zapytała. Mam rację?

– Masz rację. – Amelia doszła do wniosku, że ta sytuacja była największym absurdem, z jakim się do tej pory spotkała. No tak wielkim, że nawet Amanda siedziała cicho, co z jednej strony były dziwne, a z drugiej cudowne. – Dziękuję za sprowadzenie mnie na ziemię. Zachowałam się jak kretynka i dodatkowo marnuję twój czas.

– Zachowałaś się tak, jak zachowałoby się większość kobiet w podobnej sytuacji. Emocje zrobiły swoje. A mojego czasu nie marnujesz, uwierz mi. – Nina dzisiejsze popołudnie i wieczór i tak miała spędzić sama, więc towarzystwo było jej jak najbardziej na rękę.

– To twoja córeczka? – Mela wskazała na zdjęcie ślicznej małej blondynki. Wcześniej ta fotografia umknęła jej uwadze. Pewnie przez łzy.

– Tak, to moja Ewunia. Na tym zdjęciu miała cztery latka, teraz ma dziewięć.

– Ile miałaś lat, jak ją urodziłaś?

– Niecałe dwadzieścia jeden. Historia jednej nocy, po której została mi taka pamiątka. – Spojrzała z czułością na zdjęcie córeczki. – Uprzedzając kolejne pytanie: nie, nie żałuję i gdybym miała wszystko powtórzyć, zrobiłabym to ponownie. Z tym samym skurwielem, który złamał mi serce. – Uniosła kubek od herbaty w geście toastu. – Co takiego w tych draniach jest, że my tak na nich lecimy? Jak ćmy do światła.

– Chyba właśnie to światło. – Amelia mówiąc to, pomyślała o Aleksandrze. – To od niego dostałaś pierścionek zaręczynowy? Ten, który zdjęłaś?

– Nie. Od niego dostałam Ewunię i poniekąd depresję. Pierścionek dał mi Paweł. Poznaliśmy się, gdy Ewa miała dwa latka. Pół roku później było już po zaręczynach. Ustaliliśmy też datę ślubu. Miała być skromna ceremonia, ale jego matka nalegała na wielkie wesele. Oczywiście ze współfinansowaniem ze strony moich rodziców. Ich jednak nie byłoby stać na takie ekstrawagancje. Od słowa do słowa, po roku od zaręczyn oddałam mu pierścionek, mówiąc, że nie jestem gotowa na ten trójkąt.

– On, ty i mamusia?

– Dokładnie tak. Oczywiście zaznaczyłam, że możemy być razem bez ślubu, bo to tylko formalność. Paweł nie chciał. Nie powiem, żeby mnie to nie bolało, ale uporałam się ze wszystkim i to jest kolejna rzecz, której nie żałuję, a mogę być dumna z tego, że samodzielnie podjęłam taką decyzję. Nie ugięłam się pod naciskiem nieśmiertelnego „co ludzie powiedzą?”.

– A ojciec twojej córki? Jak jest między wami?

– Nijak. Nie mam z nim kontaktu, a on nie wie, że ma ze mną dziecko, i jestem w zasadzie pewna, że żyje mu się bardzo dobrze w tej niewiedzy. Poznaliśmy się na domówce u kolegi, gdzie ludzi było mnóstwo, a połowy to nawet nie znałam. Jego też zobaczyłam na oczy pierwszy raz, ale wystarczyło, żeby mi porządnie namieszał w głowie. Cóż, nie przeszkodziłam mu w tym. Kilka piw, kilka głębokich spojrzeń w oczy i w mój dekolt, taksówka, hotel, seks bez zabezpieczenia. – Nina nie sprawiała wrażenia kogoś, kto jest zawstydzony czy też rozżalony życiem. Mówiła o nim tak, jakby opowiadała o jakiejś ciekawej książce. – Po wszystkim zapytałam go, czy da mi swój numer. Dał. Jak się okazało następnego dnia, nie był to jego prawdziwy numer. Do momentu, gdy okazało się, że jestem w ciąży, łudziłam się nadzieją, że się po prostu pomylił. I że jeszcze kiedyś się spotkamy. Kiedy się dowiedziałam o ciąży, wpadłam w panikę. Rodzicom o tym, że spodziewam się dziecka i tak naprawdę nie znam jego ojca, powiedziałam dopiero wtedy, gdy byłam w czwartym miesiącu i nie dało się już dłużej ukrywać brzucha. Początkowo byli wściekli, ale gdy tylko Ewunia pojawiła się na świecie, zwariowali na jej punkcie.

– A jak twoja córka przyjmuje to, że nie ma taty? – Amelia była tego bardzo ciekawa. Sama miała świetny kontakt z własnym ojcem, trudno było jej więc wyobrazić sobie całkowity brak męskiego wzorca w domu.

– Ma cudownego dziadka. O tatę pytała kilka razy. Powiedziałam, że wytłumaczę jej to, gdy dorośnie. To bardzo rezolutna panienka. Czasem mam wrażenie, że aż za bardzo. Polubiłaby cię, zresztą mówiłam jej już o tobie. I o twoim narzeczonym.

– Naprawdę? Kiedy?

– Mamy z Ewą taki rytuał, że codziennie wieczorem opowiadamy sobie o tym, co nas spotkało w trakcie dnia. I ja powiedziałam jej o tobie i twoim Aleksandrze. Mam nadzieję, że nie masz mi za złe, że wspomniałam jej też o tym, że masz epilepsję. Oczywiście nigdy nie spotkała się z tym hasłem, więc internet poszedł w ruch i ja sama dowiedziałam się też kilku rzeczy, które pokazały mi zupełnie inny obraz osoby borykającej się z padaczką. Ewa, gdy zapytała o wszystko, co ją akurat interesowało w tym momencie, doszła do wniosku, że chciałaby zostać lekarzem i pomagać takim ludziom jak ty. I ja. – Na jej ustach pojawił się uśmiech.

– Twoja córka wie, że chorowałaś na bulimię?

– Wie. Nie zna tylko przyczyny mojej choroby. Na to jest za mała. Wybacz, ale nie chcę o tym mówić. – Nina po raz pierwszy okazała smutek.

– Jasne, oczywiście. – Mela przysunęła się do niej na tyle, aby mogła pogłaskać ją po dłoni. – Myślę, że jak na pierwszy raz, powiedziałyśmy sobie wiele.

– Wiesz, Amelia, ja naprawdę uważam, że Aleksander nie chciał cię skrzywdzić. I ma prawo do obrony. Tak często to, co wydaje się nam oczywiste, wcale takie nie jest. Jeśli chcesz, zawiozę cię do niego. To znaczy, nie żebym cię wyganiała, ale uważam, że nie ma sensu, abyś siedziała tutaj dłużej ze mną, kiedy on najpewniej wychodzi z siebie i zastanawia się, gdzie ty jesteś i czy nic ci się nie stało.

Przyznała jej rację. W gruncie rzeczy już wtedy, gdy Olek wypowiadał do niej te wszystkie podłe rzeczy, intuicyjnie wyczuła, że coś tu nie gra. Jego usta mówiły coś zupełnie innego niż oczy. A gdy ta kobieta zniknęła, a on na nią spojrzał, miał na twarzy wypisane błaganie o wybaczenie i o wysłuchanie go. Godzinę później pożegnała się z Niną, która podwiozła ją pod mieszkanie Aleksandra. Wstukała na domofonie przy furtce kod, który dobrze znała, i gdy już miała zrobić to po raz kolejny, przy wejściu do budynku, usłyszała za plecami znajomy głos.

– Uszanowanie, droga pani. Pana Aleksandra nie ma. – Pan Miecio, dozorca, sprawiał wrażenie bardzo czymś zafrasowanego. – Był bardzo zły. Na mnie też. Chwilę po tym, jak pani wyszła z budynku, co widziałem na kamerce, on do mnie przyszedł i powiedział, że jeśli kiedykolwiek wpuszczę tutaj kobietę ze zdjęcia, bo pokazał mi ją w swoim telefonie, to skróci mnie o głowę. Pewnie tylko żartował, ale ja go rozumiem. Potem podjechał jakiś samochód, on do niego wsiadł i tyle go widziałem.

– A nie zostawił panu kluczy od mieszkania?

– Niestety nie. – Pan Miecio był bardzo niepocieszony tym, że jego ulubiony sąsiad, Aleksander Wolff, tak się na niego zeźlił. I z kim on teraz będzie rozmawiał o piłce nożnej? No z kim?

Mela jęknęła, wyciągnęła z torebki telefon i po chwili łączyła się z numerem Olka. Jego telefon był wyłączony.

– I co ja teraz mam zrobić? – zapytała samą siebie. Przecież nie pojedzie ponownie do Niny, bo tamta najpewniej uznałaby ją za wariatkę. Sympatyczną, ale wariatkę. Do domu też nie wróci.

– Jeśli pani chce, może poczekać u mnie, w stróżówce. Mam kawę i ciasteczka. Zapraszam.

„Chyba nie mam wyjścia” – uznała i podreptała za starszym mężczyzną. Kiedy weszła do jego kanciapy i spojrzała na zegarek, była godzina dziewiętnasta. Gdy zasnęła zwinięta w fotelu, zegarek wskazywał na dwudziestą pierwszą. Pan Miecio, poczciwy emeryt, który dorabiał sobie jako osiedlowy stróż, popatrzył na śpiącą kobietę nie bez poczucia winy, a potem skierował swój wzrok na ekran telewizorka, ufając, że kolejnym, który otworzy bramę, będzie Aleksander Wolff.

Niestety, zaufanie go zawiodło.

Rozdział 22

Tomek, kiedy zobaczył na wyświetlaczu swojego telefonu numer przyjaciela, a potem usłyszał, że tamten jedzie z nim na robotę, postanowił profilaktycznie o nic więcej nie pytać.

– Zesrało się. – Aleksander, gdy tylko wsiadł do samochodu, wszystko mu opowiedział.

– I to, kurwa, na miękko. – Balcer pokręcił głową. – Nie da się tego jakoś odkręcić?

– Próbowałem. Nie chciała mnie słuchać. Jakoś się jej nie dziwię. – Olek zaklął szpetnie i uderzył pięścią w deskę rozdzielczą.

– Nie ma sytuacji bez wyjścia, zawsze znajdzie się jakieś rozwiązanie, a ty przecież jesteś w stanie przekonać rybę, że potrafi oddychać na lądzie. Zawsze możesz ją porwać, wywieźć do uroczego domku w górach i kochać się z nią dopóty, dopóki nie będzie chciała cię wysłuchać. Wiesz, gdzie ona teraz może być?

Aleksander pokiwał głową i oparł się ramieniem o szybę. Uznał, że prawdopodobnie pojechała na dworzec, a stamtąd prosto do domu, bo cóż innego miała zrobić? O Ninie, ekspedientce ze sklepu jubilerskiego, zdążył już dawno zapomnieć, więc nawet nie przyszło mu do głowy, że właśnie u niej Amelia mogłaby poszukać pomocy. A potrzebowała jej bardzo, o czym on doskonale wiedział. Jaka kobieta na jej miejscu poradziłaby sobie z czymś takim? Nawet zimną i wyrachowaną Klementynę ruszyła jego przemowa, co dopiero więc wrażliwą Melę, która już kiedyś w podobny sposób została poniżona.

– Jestem chujem. Zabrałem jej niewinność, poczucie bezpieczeństwa i dumę. Zabrałem jej wszystko.

– Kochasz ją?

– Kocham. I co z tego? Ona mi nie wybaczy. Pewnych granic się nie przekracza.

– Zrobiłeś to po to, żeby ją chronić. – Balcer zatrzymał się przed opuszczoną fabryką.

– Co za pieprzony paradoks. Żeby kogoś ochronić, trzeba go skrzywdzić. Już bardziej chyba nie dało się tego spieprzyć.

– Chodź, mała negocjacja dobrze ci zrobi. A potem coś wymyślimy, bo jak nie my, to kto? Bo jak nie my, to nikt tego lepiej nie zrobi tu. – Tomek do swojej wypowiedzi wplótł fragment utworu Mroza.

Weszli do budynku.

– Szefie A i szefie B, dobrze was widzieć razem. – Żaba, jeden z najbardziej zaufanych ludzi, przybił z nimi piątki.

– Jak wygląda sytuacja? Jakieś problemy? – Aleksander, zwany szefem A, zajrzał do pomieszczenia, w którym przetrzymywany był uprowadzony dla okupu mężczyzna. Gdy go tylko zobaczył, przywiązanego do krzesła i z workiem na głowie, poczuł coś na kształt poczucia winy. Nieprzyjemna gula stanęła mu w gardle, a po plecach przebiegł dreszcz. Uznał, że to jednak była bardzo dobra myśl, żeby zakończyć ten rozdział i rozpocząć nowe życie.

– Żadnych. Grzeczny jest, więc nawet papierosami go częstujemy. – Żaba, poza tym, że był przestępcą, sprawiał wrażenie miłego człowieka. Dopóki ktoś go porządnie nie wkurwił.

– Czyń honory pana domu. – Tomek podał Olkowi telefon. Tyle tylko, że Aleksander po raz pierwszy poczuł, że coś jest nie tak i te pertraktacje to tak średnio mu wychodzą. No ale jak miało być dobrze, skoro jego tutaj nie powinno w ogóle być. Obraz zapłakanej Meli, który na stałe zakorzenił się w głowie Olka, też nie pomagał w skupieniu się nad robotą. Gdy w końcu dostali informację, że rodzina porwanego przekazała pieniądze i obyło się bez komplikacji z odbiorem, zakładnik został wsadzony do samochodu i wywieziony kilkadziesiąt kilometrów dalej. Wszystko z zachowaniem jak największych środków ostrożności.

– I co teraz? – zapytał Tomek. W budynku został tylko on i Aleksander. – Masz ochotę na drinka?

– Czemu nie. U mnie czy u ciebie? – Olek i tak nie miał żadnych planów na ten wieczór. I wiele wskazywało na to, że na wszystkie inne, jakie mu pozostały do końca życia, też nie.

– Może być u ciebie. I tak musimy poczekać na samochód, bo chłopaki zabrali też ten, którym my przyjechaliśmy. Pożyczyłem go sobie dziś rano. Właściciele wybyli na dwa tygodnie do Egiptu, o czym raczyli informować na swoim profilu społecznościowym z półrocznym wyprzedzeniem. Ludzie to są jednak durni, że przyjmują do znajomych kogo popadnie, a potem chwalą się wszystkim i dziwią, że ktoś dybie na ich dobra materialne. – Sposób Tomka na „pożyczanie” samochodów był bardzo prosty. Godzinami siedział na wszelkich grupach internetowych, nawiązywał relacje z ludźmi i dawał się zapraszać do znajomych. Oczywiście pod fałszywym nazwiskiem. Czasem wręcz załamywał ręce, gdy jego „znajomi” chwalili się swoimi weekendowymi czy też wakacyjnymi planami. Wychowany na Pradze, potrafił włamać się do auta w ciągu kilku sekund. Na każdą akcję „pożyczał” samochód od kogoś, kto w życiu by się nie domyślił, że podczas jego nieobecności auto będzie użytkowane do celów czysto przestępczych. Zawsze po robocie tankował wóz do pełna i odstawiał go w to samo miejsce. Jeszcze nigdy nikt się nie zorientował, społeczeństwo tak zagonione było.

– Jestem pełen podziwu dla twoich umiejętności. – Aleksander zaczął się śmiać. Balcer uwielbiał oglądać amerykańskie produkcje, w których to gangsterzy prześcigali się w zacieraniu za sobą śladów. Gdyby kiedyś pokusił się o napisanie scenariusza do filmu, byłaby to niewątpliwie kasowa produkcja.

– Wiem, sam sobie zazdroszczę takiej inteligencji i mądrości życiowej.

Telefon Tomka zaczął wibrować.

– Co tam, Żabciu? Stało się coś? – Odebrał go na głośniku.

– A żebyś, kurwa, wiedział. – Głos Żaby był tak poważny, jak jeszcze nigdy do tej pory, co znaczyło, że stało się coś, co stać się nie powinno. – To była jebana ustawka. Telefon był namierzany, dlatego tak długo prowadzili rozmowy. Psy właśnie jadą do fabryki.

– Źródło? – Aleksander już wiedział, skąd to chujowe przeczucie, które dopadło go w momencie przekroczenia progu tego budynku.

– Od Kuna. Nie sądziłem, że ma takie jaja, żeby nas ostrzec. – Wiktor Kun, funkcjonariusz operacyjny, który pieniądzom od Aleksandra i Tomka zawdzięczał zdrowie swojego synka, kiedy tylko dowiedział się o prowadzonej akcji, zrobił wszystko, aby ich powiadomić. Nie zrobił tego przez lojalność, tylko dlatego że niejako leżało to w jego interesie. Gdyby oni zostali złapani, on również mógłby beknąć.

– Dzięki. Wiesz, co macie robić. Z samochodami też?

– Wiem. W kontakcie. – Żaba się rozłączył.

Aleksander i Tomek znali się od blisko piętnastu lat i prawie tyle samo robili to, co pozwalało im na luksusowe życie. Czyli dla społeczeństwa byli najpospolitszymi bandytami, dorabiającymi się na ludzkiej krzywdzie. Poza garstką ludzi z nimi współpracujących, absolutnie nikt nie wiedział, że porywając swoje ofiary, działali wedle pewnego schematu. W przeciwieństwie do wuja Józefa, który w oczach miał maszynkę do liczenia pieniędzy, a w głębi tyłka to, kogo uprowadza, ważne, żeby się opłacało, oni robili konkretny research. Byli świadomi, że uczciwą pracą mało kto może dojść do majątku wartego kilkadziesiąt, a nawet kilkaset milionów, i mając przy tym na uwadze samych siebie, najpierw dowiadywali się, co ma za uszami ich potencjalna ofiara. W dziewięciu na dziesięciu przypadkach jegomość ów miał do przyklepania kilka paragrafów i oczywiście z racji posiadanych środków finansowych był całkowicie bezkarny i tak pewny siebie, że nawet nie inwestował w ochronę. Dlatego też rodziny tak ochoczo płaciły okupy i nie informowały o niczym policji, chcąc jak najszybciej zakończyć i wyciszyć sprawę. Dodatkowo Aleksander prowadził z nimi rozmowy w sposób tak umiejętny, że nie w głowie było im wzywanie policji.

Jak widać, każdemu dobra passa może się kiedyś skończyć. Olek i Tomek, mimo tego, że zachowywali wszelką ostrożność, oczywiście brali pod uwagę taką ewentualność i doskonale wiedzieli, co mają teraz zrobić.

– Ja – powiedział Tomek, wręczając Olkowi swój telefon.

– Pierdol się, ja. – Aleksander również wyraził swoje zdanie.

– Nie ma, kurwa, takiej opcji. Nie marnuj czasu i zakładaj rękawiczki. Przestrzeganie BHP w pracy jest najważniejsze, uczyłem się tego w studenckich toaletach. Najpierw mnie zwiąż, potem lej, a potem spierdalaj. Tylko, Olo, przysięgam, że jak stracę chociaż jednego zęba, to pożałujesz. Ja pierwszy się odezwę i nawet gdyby miało stać się to za pięć lat, nie stresuj się. Wychowałem się na Pradze. Poradzę sobie. Wiesz to.

Kilka lat temu ustalili, że gdyby doszło do podobnej sytuacji, w miarę możliwości jeden z nich będzie robił za porwanego. Takiego z prawdziwego zdarzenia, bo związanego i nawet pobitego, gdyż oczywiście stawiałby czynny opór. Nie ustalili tylko tego, który z nich wcieli się w tę rolę. Za to tyle razy powtarzali scenariusz dla takiej ewentualności, że znali go na pamięć i byli skłonni wyrecytować każde słowo zaraz po przebudzeniu. Nawet w środku nocy.

Dlaczego postanowili w taki, a nie inny sposób podejść do sprawy? Dlaczego nie uciekli w momencie, w którym zostali poinformowani o akcji i istniała jeszcze możliwość szybkiej ewakuacji? Ponieważ wychodzili z ryzykownego założenia, że pod latarnią jest najciemniej i tym samym jakiekolwiek podejrzenia zostaną skierowane zupełnie gdzie indziej. Uznali też, że jeśli policja raz wpadnie na ich trop, to tak łatwo nie odpuści. Doszli więc do wniosku, że jedynym mądrym rozwiązaniem będzie podłożenie się. Oczywiście w roli ofiary. Było to bardzo odważne, szalone, bezczelne i tak niekonwencjonalne, że policjanci nie odkryliby, że jest to również sprytna manipulacja. Wtedy, gdy ustalali między sobą ten plan, nie mieli absolutnie nic do stracenia, co najwyżej parę lat wolności. I chociaż od owych ustaleń minęło kilka lat, to Tomek w dalszym ciągu wiódł życie beztroskiego kawalera, z zamiłowaniem do płci przeciwnej i braku jakichkolwiek zobowiązań. Olek za to… Olek miał szansę na szczęśliwe życie i właśnie dlatego Balcer nie miał jakichkolwiek problemów z posadzeniem swojego tyłka na drewnianym krzesełku, na którym jeszcze chwilę temu siedział porwany mężczyzna, uznając, że jeśli istnieje cień szansy, to niech chociaż jeden z nich będzie szczęśliwy.

Uśmiechnął się do Olka, usiadł na krzesełku, rozdarł sobie koszulkę i złączył dłonie za plecami. Po chwili były skrępowane tak mocno, że aż poczuł podziw dla umiejętności przyjaciela, co oczywiście musiał głośno wyartykułować. W odpowiedzi dostał kilka szybkich strzałów w twarz. Żebra też zostały obite. Na koniec Aleksander założył mu worek na głowę i popchnął krzesełko tak, że Tomek z głośnym jękiem upadł na posadzkę.

– Kurwa mać, Wolff, zabiję cię za tę twoją skrupulatność – wyjęczał.

– Trzymaj się. – Aleksander, chcąc jak najszybciej opuścić budynek, nie marnował czasu na zbieganie po schodach. Dopadł do okna usytuowanego na pierwszym piętrze budynku i wyskoczył przez nie bez zastanawiania się nad ewentualnymi konsekwencjami. W tym momencie rządziła nim adrenalina. Gdy jego stopy zetknęły się z miękkim podłożem, położył się na brzuchu i zaczął czołgać przed siebie. Po dobrych dwustu metrach do jego uszu dobiegł dźwięk zbliżających się samochodów. Zerwał się na równe nogi i zaczął biec w kierunku przeciwnym do jedynej drogi dojazdowej. Bardzo możliwe było, że policjanci zabrali ze sobą psy tropiące, więc jego jedyną nadzieją na ratunek był szybki sprint. Ściskał w dłoni dwa telefony, Tomka i swój własny, który był wyłączony. Gdy doszedł do wniosku, że oddalił się na bezpieczną odległość, nieco zwolnił i zadzwonił do Żaby. Tamten powiedział mu, żeby znalazł jakiś orientacyjny punkt, który pozwoliłby na zlokalizowanie go. W oddali zamigotały światła.

– Stacja benzynowa, ja pierdolę, nie cieszyłbym się na jej widok tak bardzo, gdyby mi brakło paliwa – wysapał i ponownie zadzwonił do Żaby. Potem wyłączył telefon Tomka i skryty w pobliskim lasku, czekał na transport. Ten pojawił się pół godziny później.

– Jak sytuacja? – zapytał, gdy tylko wsiadł do auta.

Żaba opowiedział mu ze szczegółami, jak wygląda sytuacja. Reakcją Aleksandra był śmiech.

– Pieprzone dziecko szczęścia, syn jednorożca i czterolistnej koniczyny. Karaluchy wyginą, a on przetrwa wszystko. – Jak się okazało, Kun poinformował Żabę, że otoczyli Tomka opieką godną prezydenta, ale on jest w takim szoku, że podejrzewają utratę pamięci. I teraz potrzeba specjalistycznej opieki oraz czasu na to, aż Balcer dojdzie do siebie.

– To co, szefie A, kończymy? – Żaba również był wtajemniczony w cały plan i wiedział, że w razie jakichkolwiek komplikacji działalność zostaje nie tyle zawieszona, co wykreślona z rejestru PKD. Tego nielegalnego.

– Trzeba wiedzieć, kiedy ze sceny zejść niepokonanym. – Aleksander miał wrażenie, że jego anioł stróż znowu zadziałał. Nie chciał wystawiać go na kolejną próbę.

– To była najlepsza robota, jaką miałem – zaśmiał się Żaba.

– Dam ci rekomendację. W imieniu swoim i szefa B.

Gdy Żaba podwiózł Olka pod dom, dochodziła północ. Zapalili jeszcze papierosa i chwilę porozmawiali. Gdy przybili ze sobą piątki, każdy ruszył w swoją stronę, Żaba do narzeczonej, Aleksander pod prysznic, bo tego było mu potrzeba najbardziej.

– Panie Olku, panie Olku. – Usłyszał za plecami głos stróża. – Panie Olku, pan poczeka.

– Panie Mieciu, nie teraz, jestem zmęczony. Ten dzień nie należał do udanych. Jutro porozmawiamy. – Mimo że to przez tego człowieka doszło do nieprzyjemnej sytuacji z Amelią, Aleksander po czasie doszedł do wniosku, że przecież dozorca nie zrobił tego w złej wierze.

– Panie Olku kochany, ale ona czeka na pana. U mnie. Śpi. – Mężczyzna przestępował z nogi na nogę i uśmiechał się tak, jakby był dzieckiem i został obdarowany ogromną torebką łakoci.

– Klementyna? Miał jej pan tutaj nie wpuszczać! – No i tyle było z dobrego nastroju, w jaki Aleksander wprawił się kilka chwil temu.

– Co? Nie! Broń Boże! Pani Amelia.

– Amelia? – Nim pan Miecio potwierdził, Olek stał w drzwiach stróżówki.

– Ależ ona musi pana kochać. – Stróż poklepał go po plecach.

– Chyba ma pan rację. – Ukucnął obok fotela, pogłaskał ją po policzku, a potem wziął na ręce i poszedł do mieszkania, dziękując starszemu mężczyźnie za otworzenie drzwi. Zaniósł Melę do sypialni i wrócił do salonu. Chwilę zajęło mu zlokalizowanie pierścionka, którym w niego rzuciła kilka godzin wcześniej.

Leżał wciśnięty w zagłębienie kanapy.

Aleksander usiadł na podłodze, oparł plecy o twardy kant ławy i przymknął powieki. Postanowił sobie, że jak tylko je otworzy, świat będzie piękniejszy.

Rozdział 23

Amelia poczuła, że ktoś głaszcze ją po policzku, a potem bierze na ręce, podnosi i gdzieś niesie. Zdawała sobie sprawę z tego, że osobą tą nie jest gadatliwy staruszek, pan Miecio, który od godziny dziewiętnastej do momentu, aż nie zasnęła, opowiedział jej historię całej swojej rodziny, włączając w to odległych przodków z czwartej linii. Narzekał również na wszystkie swoje dolegliwości. Coś o bólu pleców również tam było, tak że to nie on ją niósł. Nie on.

Musiał to być zatem Aleksander.

A jeśli to jest tylko sen, a ty otworzysz oczy i on zniknie? Taka właśnie myśl pojawiła się w głowie Amelii, spoczywającej w zagłębieniu męskiego ramienia. Zacisnęła jeszcze mocniej powieki, wdychając znajomy, miętowy zapach, który docierał do jej nozdrzy. Wymieszany był z potem, kurzem i ziemią i pobudzał rozpalone już zmysły do granic możliwości. Gdy poczuła pod sobą miękkość materaca i usłyszała odgłos zamykanych drzwi, odważyła się otworzyć oczy.

Była w sypialni Olka.

Dla pewności uszczypnęła się w dłoń. Zabolało. Odczekała kilka chwil, starając się uspokoić swój oddech. Z pokoju wychodziło się na korytarz, z którego droga prowadziła do salonu. Aleksander musiał być w łazience, o czym świadczyło włączone światło w tym właśnie pomieszczeniu. Mela uchyliła lekko drzwi. Olek stał pod prysznicem, odwrócony plecami do niej. Musiała zakryć usta, widząc ten erotyczny obraz. Stał w lekkim rozkroku, dłonie opierał o ścianę, a jego głowa była pochylona. Amelia, która przypatrywała mu się od dłuższej chwili, pomyślała, że wygląda tak, jakby za pomocą wody zmywał z siebie jakiś brud.

Może to było poczucie winy względem niej?

„Idź do niego” – usłyszała w swojej głowie kuszący głosik. „Idź i go pociesz, on cię teraz potrzebuje”. Wzrok Amelii powędrował w stronę wanny znajdującej się w przepastnej łazience Aleksandra, w której to jakiś czas temu dane było jej przeżyć cudowną kąpiel i taki sam orgazm. Nie zastanawiając się nad tym, co ma zamiar właśnie zrobić, wycofała się do salonu, ściągnęła ubranie i położyła wszystko na kanapie. Gdy ponownie pojawiła się w łazience, Aleksander stał w tej samej, niezmienionej ani o milimetr pozycji. Ruszyła przed siebie. Z każdym zrobionym krokiem czuła przyjemne mrowienie w wiadomym miejscu. Prysznic skonstruowany był tak, że nie musiała rozsuwać drzwi, żeby dostać się do środka.

W głowie Aleksandra mieszały się najróżniejsze myśli. Począwszy od dzisiejszego cudownego seksu z Amelią, poprzez wizytę Klementyny, aż do akcji w fabryce. Miał wrażenie, że wsiadł w górską kolejkę i ktoś przewiózł go nią z zawrotną prędkością, zapominając wysadzić na odpowiedniej stacji. W chwili obecnej z wielkim trudem powstrzymywał się przed tym, aby nie wyjść spod natrysku, skierować swoje kroki do sypialni i kochać się z Melą przy zapalonym świetle, patrząc w jej ogromne oczy, dotykając ciała, pieszcząc piersi i traktując jak królową. Miał jeszcze wiele innych pomysłów na to, co chciałby z nią zrobić, ale dłoń, która pojawiła się na jego podbrzuszu, bardzo skutecznie wytrąciła go z równowagi. Nie wiedział, czy ma się odwrócić, czy jednak stać i czekać na to, co będzie dalej. Dziś spieprzył tak wiele, że bał się tego, że gdy tylko się obróci, ona zniknie. Stał zatem nieruchomo, z napiętymi mięśniami brzucha i przyśpieszonym oddechem.

Lewa dłoń Amelii znalazła się na ramieniu Aleksandra, prawa masowała podbrzusze, zahaczając o mokrą kępkę włosów. Przytuliła swój policzek do jego ramienia i przymknęła powieki.

Było przyjemnie, było ciepło, było idealnie.

Nie chciała teraz rozmawiać, bo i po co? Czuła podświadomie, że to, co powie jej Olek, pokryje się z tym, co usłyszała od Niny. Jakiekolwiek dialogi mogły zatem poczekać. Natomiast rozmowy, w których prym będą wiodły ich ciała i języki, były jak najbardziej pożądane. O tak, bardzo pożądane. Dłoń Amelii ześliznęła się z podbrzusza i powędrowała w dół. Kiedy objęła penisa, Aleksander odrzucił głowę do tyłu i wydał z siebie zduszony jęk. Gdy zaczęła ruszać ręką, chcąc sprawić mu rozkosz, położył swoją dłoń na jej dłoni i zaczął nią delikatnie poruszać.

Podniecała go jej bliskość, podniecała go ta chwila, podniecały go własne jęki.

Po dniu wypełnionym tyloma skrajnymi emocjami w tym momencie potrzebował być bardzo samolubny i chciał się spuścić. Miał poczucie graniczące z pewnością, że Mela chce dla niego tego samego. Wytryskując, musiał oprzeć się o ścianę, żeby nie upaść. Potrzebował dłuższej chwili, aby dojść do siebie, a kiedy w końcu odwrócił głowę, żeby spojrzeć w błękitne oczy Meli, wiedział, że teraz może zrobić tylko jedno. Zbliżył swoje usta do jej ust, złożył na nich delikatny pocałunek, a potem odwrócił ją do siebie plecami, uniósł jej dłonie do góry, oparł je o ścianę i wgryzł się zębami w szyję. Chwycił też słuchawkę od prysznica i napierając na pośladki Meli swoim podbrzuszem, zaczął polewać jej biust i ramiona ciepłą wodą. Potem skierował strumień pomiędzy jej nogi, zwiększając nieco ciśnienie wody. Całował szyję, ramiona, ręką dotykał piersi i brzucha. Amelia wygięła się w przyjemny dla męskiego oka łuk, wyglądała w tej pozycji bardzo zachęcająco.

Zamruczała.

– Jest miło? – zapytał, przerywając milczenie, które swoją drogą nie było kłopotliwe.

– Jest – wyszeptała.

– A będzie jeszcze milej.

Nie przestając polewać cipki prysznicem, wsadził w nią swój palec i zaczął robić jej dobrze. Przywarła do niego plecami, odchyliła głowę do tyłu, opierając się o tors Aleksandra i krzyknęła jego imię. Ależ go to podnieciło i zarazem dało do zrozumienia, że zostało mu wybaczone. I to nie dopiero teraz, a w momencie, w którym Amelia postanowiła wrócić i na niego poczekać. Odwiesił słuchawkę na miejsce, odwrócił dziewczynę przodem do siebie i objął ramionami.

Przez chwilę trwali w kompletnej ciszy.

– Mela, bardzo mi na tobie zależy i właśnie dlatego zachowałem się dziś jak skończony cham, mówiąc ci tyle przykrych rzeczy. I tak, wiem jak niedorzecznie brzmią te słowa. – Ujął jej twarz w swoje dłonie. – Klementyna, ta kobieta, która tutaj dziś była, jest chora psychicznie i tak samo niebezpieczna. Szczególnie dla ciebie. Nie sądziłem jednak, że będzie mnie inwigilować i nachodzić, a powinienem to przewidzieć. – O tak, zdecydowanie powinien, ze swoją zdolnością do planowania i taktyki. I pewnie tak właśnie by zrobił, gdyby nie to, że zwyczajnie zignorował i Klementynę, i jej pogróżki. Porwanie i wywiezienie do lasu nie nauczyły go nic a nic. – Bałem się o ciebie. Bałem się, że znowu będziesz miała atak z mojej winy, a mnie nie będzie obok.

– Przepraszam, że nie chciałam cię wysłuchać i uciekłam. Zachowałam się bardzo nieodpowiedzialnie, mając świadomość tego, jak może podziałać na mnie stres. Tak bardzo zabolały mnie twoje słowa, że ucieczka była jedynym, co przyszło mi do głowy.

– Gdzie poszłaś, gdy wybiegłaś z mieszkania? – Potarł opuszkiem kciuka jej usta.

– Do Niny. – Gdy zobaczyła zmarszczone brwi Aleksandra, przypomniała mu, kim jest Nina. Pokiwał głową ze zrozumieniem.

– Dlaczego wróciłaś? Mogłaś przecież pojechać do domu albo zostać u niej.

– Bo tak naprawdę w głębi serca wiedziałam, że nie chciałeś mnie skrzywdzić. Zadziałały emocje i wyłączyło mi się myślenie. – Położyła dłoń na jego sercu i popatrzyła mu w oczy. – Olek, ja wiem, jak wyglądam, i chyba nigdy nie pozbędę się kompleksów. Ale teraz wiem też coś, o czym ty wiedziałeś dużo wcześniej niż ja. To nie był przypadek, że na siebie wpadliśmy w tym lesie. Czasem mam takie myśli, że mój dziadek, Tobiasz, pociąga tam na górze za niewidzialne sznurki i robi wszystko, żebym była szczęśliwa. I mimo tego, co się dziś wydarzyło, ja naprawdę jestem szczęśliwa.

Pogłaskał ją z czułością po twarzy. Jeszcze do niedawna liczyły się dla niego tylko pieniądze, imprezy i cielesne uciechy, a wszelkie objawy miłości kierował do siebie samego, skutecznie unikając długotrwałych związków. A tu nagle w jego życiu pojawiła się Mela, która samym swoim istnieniem dokonała takiego przewrotu, jakiego nie powstydziliby się najwięksi rewolucjoniści. Nie dało się tego wyjaśnić w logiczny sposób.

– Olek, a ty, gdzie zniknąłeś? Przyznam, że gdy wróciłam, zaniepokoiła mnie twoja nieobecność.

– Potrzebowałem poprzebywać trochę w męskim gronie i dać upust emocjom. – Była to prawda. Może nie cała, ale jedyna, jaką mógł jej przekazać.

– Powiesz mi kiedyś całą prawdę o sobie? – Podskórnie czuła, że w życiu Aleksandra jest coś, co mogłoby wprawić ją w ogromne zdziwienie. Zapewne nie tylko zdziwienie.

– Jeśli dojdę do wniosku, że jesteś na to gotowa, to tak. Jeśli uznam jednak, że nie, wtedy nie powiem ci nic. Dla twojego dobra. – Złapał ją pod brodą i zbliżył swoje czoło do jej czoła. – Mela, nigdy cię nie skrzywdzę.

– To brzmi zarazem i strasznie, i bardzo seksownie, i tak samo intrygująco.

– Nie chciałbym, aby pomiędzy nami były jakiekolwiek niedomówienia. Jeśli jesteś czegoś ciekawa, pytaj teraz, ale nie drążmy tego raz w tygodniu do porannej kawy. Istnieje wiele przyjemniejszych tematów do rozmów niż moja przeszłość.

– Skończyłeś ze swoją przeszłością? – Amelia czuła, że słowo „przeszłość” jest tutaj bardzo istotne.

– Tak, definitywnie. Już jakiś czas temu. Dziś się tylko w tym utwierdziłem. – To „już jakiś czas temu” miało miejsce na jego kanapie, podczas rozmowy z Balcerem, nie dalej jak dwa tygodnie temu. Może trzy.

– Mam nadzieję, że zapracuję kiedyś na twoje zaufanie na tyle, abyś…

– Mela, to nie jest kwestia zaufania do ciebie – przerwał jej. – To coś znacznie bardziej skomplikowanego. Pokusiłbym się raczej o stwierdzenie, że to ja muszę zaufać sam sobie. Ty bądź taka, jaka jesteś.

– Chyba powinniśmy przestać o tym rozmawiać, bo jestem coraz bardziej ciekawa tej twojej przeszłości. Jesteś tak samo seksowny, jak irytujący.

– Przepraszam za dziś. – Wtulił twarz w jej włosy, chcąc celebrować ten moment. W końcu przeproszenie kogoś po raz pierwszy w dorosłym i świadomym pomyłek życiu zasługiwało na miano wielkiego wydarzenia.

– Mam jeszcze dwa pytania. Czy mogę je zadać? – Tak naprawdę Amelia miała tych pytań o wiele więcej, ale doszła do wniosku, że akurat te dwa są w tej chwili tak jakby priorytetowe.

– Słucham.

– Gdzie jest mój pierścionek? – Pomachała mu przed oczyma prawą ręką.

– Leży na ławie w salonie i czeka na ciebie. – Posłał jej rozbawione spojrzenie. – A drugie pytanie?

– Listy, które leżą przy twoim łóżku. Czy to są te listy, które przysyłali do ciebie rodzice?

– Tak. – Mina Amelii świadczyła o tym, że chciałaby zadać jeszcze trzecie pytanie. A może nawet i czwarte, i piąte. – W tym temacie nie ma limitu pytań, tak że słucham dalej.

– Dlaczego ich jeszcze nie otworzyłeś? Nie jesteś ciekawy, co do ciebie pisali przez tyle lat?

– Chciałabyś je ze mną przeczytać? – Sięgnął po ręcznik i zaczął ją wycierać, poświęcając najwięcej uwagi piersiom.

– Naprawdę chciałbyś, żebym poznała ich treść? A jeśli są osobiste? Albo jeśli dowiem się z nich czegoś, czego nie powinnam?

– Akurat ta przeszłość nie ma przed tobą żadnych tajemnic. – Otulił ją ręcznikiem i przekręcił w stronę lustra. – Mela, masz najpiękniejsze oczy, jakie kiedykolwiek widziałem. Gdy się uśmiechasz, robią ci się cudne dołeczki, a twoje piegi są cholernie seksowne. Wiesz to, prawda?

– Teraz już wiem.

– To był bardzo ciężki dzień. – Dla niego nawet bardziej niż dla niej. – Pora do łóżka. Listami zajmiemy się rano. Obiecuję.

Rano, po przebudzeniu, zajął się, owszem, ale najpierw Amelią.

Listy zostawił na później.

Rozdział 24

Gdy Amelia brała prysznic, Olek wykonał telefon do Kuna, chcąc się dowiedzieć, jak wygląda sytuacja z Tomkiem. Potem zadzwonił do wuja, któremu ich pomysł od samego początku wydawał się tak samo głupi, jak i genialny. Józef nie potrafił się zdecydować na to, który wariant ma wybrać. Jako że dawno usunął się w cień i teraz to już raczej doradzał swoim chłopakom, aniżeli ich pouczał, miał świadomość, że chytry dwa razy traci i jeśli oni dwaj uznali, że to koniec ich przestępczej kariery, on nie będzie kruszył o to kopii.

– Ale wiesz, Aleksandrze, że po nas przyjdą inni? Lepsi, gorsi, ale zapełnią lukę. Życie nie znosi próżni. – Wuj lubił sobie od czasu do czasu pofilozofować.

– Wiem. – Olek dopiero teraz poczuł się tak, jakby zrzucił z siebie jakiś niebotyczny ciężar. Wtedy, gdy powiedział Tomkowi, że odpuszcza życie łotra spod ciemnej gwiazdy, naprawdę chciał to zrobić. Jednak dopiero wczorajsza sytuacja uświadomiła mu, co mógł stracić, gdyby zostali namierzeni.

– Żałujesz czegokolwiek? – zapytał go wuj.

– Niczego. – Nie żałował niczego, ponieważ miał świadomość, że gdyby chociaż raz postąpił inaczej, bardzo prawdopodobne byłoby, że nie siedziałby teraz w swoim salonie, czekając na to, aż Mela wyjdzie z łazienki. Jej mogłoby w ogóle nie być w jego życiu. Co już z samego założenia było straszne.

– Tak właśnie trzeba żyć. – Wuj z kolei żałował wielu rzeczy i nic nie wskazywało na to, aby ktokolwiek udzielił mu rozgrzeszenia. Ci, których skrzywdził, od dawna przebywali w zaświatach. Teraz czekał tylko na swoją śmierć i sąd Boży. O ile takie coś w ogóle istniało. Biorąc pod uwagę wszystkie haniebne uczynki, których się dopuścił, wolałby, aby nie. Aby od razu po śmierci rozpłynął się i zniknął, bo jeśli istniał czyściec, to istniało też piekło. Tam trafić nie chciał.

Gdy skończyli rozmawiać, Aleksander oparł się na kanapie, włożył dłonie pod głowę, przymknął powieki i myślał o Amelii. O jej cudownych oczach, fascynującej osobowości i niekiedy mocno przekornym usposobieniu. Oczyma wyobraźni zobaczył ją przed sobą, ubraną w sukienkę, uśmiechniętą i biegnącą przez aleję brzóz. Tę samą, która prowadziła do dworku. Na jego ustach pojawił się leniwy uśmiech świadczący o tym, że te myśli sprawiają mu wiele przyjemności.

Było mu z nią wspaniale.

Chociażby dziś rano doświadczył tej wspaniałości, kiedy ona jeszcze spała, a on, przebudzony i pobudzony, przytulił się do jej nagich pleców i zawędrował dłonią pomiędzy uda. A potem całował jej ramiona i szyję, drażnił sutki, tym samym budził w sposób wyjątkowo natarczywy, aczkolwiek miły. Bardzo miły. Oddając się tym przyjemnym myślom, usłyszał, jak Mela zakręca wodę, suszy włosy i chwilę później wychodzi z łazienki. Gdy usiadła obok niego, objął ją ramieniem i pocałował w czoło.

– Jesteś pewien, że chcesz, abym przeczytała razem z tobą te listy? – pytała się go o to wczoraj i dziś rano, tuż po seksie, też. A potem przed śniadaniem i po śniadaniu.

– Tak, jestem pewien. – Podał jej jedną z kopert. Poukładane były chronologicznie, więc dostała pierwszy list, jaki rodzice do niego wysłali.

– Ale jesteś tego naprawdę…

– Zaczynam mieć wątpliwości. – Słysząc te słowa, Amelia rozdarła kopertę, wyciągnęła ze środka kartkę i zatopiła w niej swój ciekawski wzrok.

Zaczęła czytać na głos.

Wybacz nam, Aleksandrze, wybacz nam to, co Ci uczyniliśmy. Bez tego my nie będziemy mogli wybaczyć samym sobie. Krzycz na nas, złość się, wymierz nam karę, ale bądź naszym synem. Chciej nim być. Popełniliśmy największy błąd w swoim życiu, pozbywając się Ciebie zupełnie tak, jakbyś był jakąś starą zabawką, którą się znudziliśmy. Której nigdy nie chcieliśmy. I nie mamy nic na swoją obronę. Nie ma nic, co mogłoby nas usprawiedliwić. Bo jaki rodzic ponad swoje własne dziecko przekłada pracę i towarzyskie spotkania? Jaki rodzic nie jest w stanie poświęcić swemu dziecku kilku chwil? Jaki rodzic, wracając po pracy do domu i widząc, że syn śpi, odczuwa ulgę? Jaki rodzic tak postępuje? Twoja babcia nieustannie mówiła nam, że nie ten jest ojcem i matką, kto powołał na świat, a ten, kto obdarzy miłością, uczy jazdy na rowerze, nakleja na poranione kolana plastry i bawi się w piratów. I my dobrze wiemy, że ona była właśnie takim rodzicem dla Ciebie. I jesteśmy jej za to bardzo wdzięczni. Jesteśmy jej wdzięczni, że dawała Ci to, na co zasłużyłeś. Że dawała Ci miłość, której my poskąpiliśmy.

Amelia przerwała czytanie i spojrzała na Olka. Patrzył przed siebie pustym wzrokiem. – Jeśli nie chcesz tego słuchać, to proszę, powiedz mi to. – Jej gula stanęła w gardle.

– Czytaj.

Według Meli Aleksander wcale nie wyglądał tak, jakby chciał, aby to robiła. Pogłaskała go z czułością po dłoni i czytała dalej.

Gdy ojciec odwiózł Cię do nowego mieszkania, a potem wrócił i powiedział, że byłeś jakiś dziwny przy pożegnaniu, nie przejęliśmy się tym zbyt mocno, uważając, że bardzo szybko się tam zaaklimatyzujesz. Wszak który młody człowiek nie pragnąłby takiej wolności? Naszym zdaniem, każdy. Ale my nie byliśmy Tobą. Dwa tygodnie po tym, jak się wyprowadziłeś, doszło do tragicznego wypadku. Zginął Romek Kostrzewa, Twój kolega ze szkoły podstawowej, syn naszych przyjaciół, z którymi spędzaliśmy praktycznie każdy weekend. To było straszne. Ogromny smutek, rozpacz i złość na to, że tak młody człowiek, który miał przecież całe życie przed sobą, w jednej chwili zgasł. Gdy tylko dotarła do nas ta informacja, pojechaliśmy do Ciebie. Nie otworzyłeś nam. Uznaliśmy, że nie ma Cię w domu. Przyjechaliśmy następnego dnia i kolejnego, i jeszcze jednego, ale drzwi cały czas były zamknięte. Gdy przyjechaliśmy ponownie, Ciebie już tam nie było. Powiedziała nam o tym sąsiadka i poinformowała nas też, że się wyprowadziłeś, kazałeś oddać nam klucze i powiedziałeś, że nie chcesz nas więcej widzieć. Szok, niedowierzanie, strach i nagłe olśnienie. Było nam wstyd patrzeć na siebie nawzajem. Było nam wstyd prosić prywatnego detektywa o odnalezienie Ciebie, bo przecież takie rzeczy nie powinny mieć miejsca. I tak, Aleksandrze, gdy człowiek straci, zrozumie. Ale my nie chcemy Ciebie tracić. Chcemy, abyś był naszym synem.

Amelia złożyła kartkę na pół, pociągnęła nosem i otarła łzę, która spłynęła po jej policzku.

– Ja chyba nie dam rady tego czytać. – Wtuliła się w niego i cichutko załkała. – Jest mi tak cholernie przykro, że spotkało cię coś tak strasznego, ale jest mi też bardzo żal twoich rodziców. Już nigdy nie powiem, że moja padaczka jest najgorsza na całym świecie. Ja mogłam ją oswoić, mogłam się z nią zaprzyjaźnić, mogłam dzielić się swoimi smutkami z rodziną, która wręcz mi nadskakiwała, żebym tylko poczuła się lepiej. Ty byłeś sam.

– Co czułaś, gdy dostałaś pierwszego ataku? – Zadając to pytanie, Aleksander ciągle patrzył przed siebie.

– Upokorzenie i strach. A potem wstyd, bo bardzo chciałam, aby to, co mnie spotkało, przytrafiło się komuś innemu. Bywało tak, że miałam kilka ataków dziennie, albo wręcz odwrotnie, dwa tygodnie bez. Dwa tygodnie ciągłego oczekiwania i życia w niepewności i strachu. Wtedy sama nie wiedziałam, co było gorsze i co bardziej mnie wykańczało psychicznie. Nie potrafiłam skupić się na niczym, a już najmniej na uśmiechu. Ale tak jak powiedziałam wcześniej, nie byłam z tym wszystkim sama. Mało tego, czułam się wręcz osaczona, bo gdziekolwiek nie poszłam, ktoś za mną podążał. Momentami miałam tego dość i tak naprawdę dopiero wizyty u psychoterapeuty mi pomogły. Wiesz, babcia powiedziała mi kiedyś, że moja epilepsja czyni mnie kimś wyjątkowym. Jakoś do dziś nie potrafię w taki sposób o tym myśleć.

– Rozumiem.

– Olek. – Wgramoliła się na jego kolana i usiadła na nich okrakiem. – Co chcesz zrobić? Z tym? – Wskazała na pudełko z listami. Było ich tam całe mnóstwo.

– Przeczytać. – Położył dłonie na jej pośladkach. Bez jakiegokolwiek seksualnego podtekstu.

– A potem? – Tego „potem” była równie ciekawa jak tego, co będzie się działo w jego umyśle w trakcie czytania.

– Nie wiem – odpowiedział jej zgodnie ze swoim sumieniem.

Pokiwała głową ze zrozumieniem. Czego ona się w sumie spodziewała? Że Aleksander przedstawi jej w punktach scenariusz na resztę dnia, albo nawet życia? Że po przeczytaniu tych wszystkich listów uśmiechnie się do niej, zaprosi do kina albo na kolację, a potem będzie się z nią kochał? Że pojedzie do swoich rodziców i powie im, że… No właśnie, co mógłby im powiedzieć? Jeśli oczywiście zdecyduje się na jakąkolwiek rozmowę z nimi.

Słuchając tego, jak Amelia czyta, Olek miał przed oczyma całe swoje dzieciństwo, a potem okres dorastania. Najgorszy czas w życiu. Gdy większość chłopaków w jego wieku buntowało się i przysparzało swoim rodzicom mnóstwa problemów, wystawiając ich cierpliwość na próbę, on robił wszystko, aby jego matka i ojciec nie mieli z nim kłopotów. Bardzo potrzebował tego, żeby docenili jego starania, żeby przestali traktować go jak piąte koło u wozu, żeby byli z niego dumni. Nie przynosił ze szkoły uwag, uczył się bardzo dobrze, nie wagarował, nie wpadł w złe towarzystwo, wolny czas spędzał głównie na czytaniu książek. A to i tak było za mało, aby zasłużyć na ich uwagę.

Babcia Ola, która go wychowała, zmarła, gdy miał dziesięć lat. Od tego czasu nieraz słyszał, jak matka i ojciec robią sobie wzajemne wyrzuty o to, że przez niego nie mogą pojechać do znajomych. Bo przecież nie zostawią go w domu bez opieki. Gdy poszedł do liceum, rodzice zaczęli zostawiać go samego. Najpierw na kilka godzin, potem na cały dzień, aż któregoś pięknego dnia oznajmili mu, że nie będzie ich przez weekend, ale on jest już tak duży, że da sobie radę sam. Gdy po skończeniu szkoły średniej dostał klucze od kawalerki, coś w nim pękło. Bo ileż można żebrać o miłość?

– Ten list jest grubszy niż te, które do tej pory czytaliśmy. – Mela uznała, że nie zostawi go samego i mimo iż to, co przeczytała, sprawiło jej ogromny smutek i wycisnęło wiele łez, postanowiła, że będzie mu towarzyszyć. – Zobacz. – Pokazała mocno pożółkłą kopertę, którą wyjęła z innej koperty. – Oliś? – Posłała mu pytające spojrzenie.

– Oliś. – Aleksander wziął kopertę i przeczytał jedyne słowo, jakie się na niej znajdowało. Rozpoznałby to pismo wszędzie.

– Posłuchaj tego. – W kopercie, w której znajdował się list, była też kartka od rodziców. Tym razem wiadomość była krótka.

Synku, robiliśmy remont i znaleźliśmy ten list w pokoju babci. Był przyklejony pod obrazem. Nie czytaliśmy. Adresowany jest do Ciebie.

Amelia spojrzała mu w oczy.

– Ten list powinieneś przeczytać sam. Ja pójdę się przewietrzyć.

Gdy Mela wyszła, rozerwał kopertę. Nim jednak zaczął czytać, przyłożył papier do nosa. Może sobie to tylko wmówił, może tego chciał, ale czuł zapach bzu, który był ulubionym zapachem babci Oli.

Po policzku Aleksandra popłynęła łza.

***

Olisiu mój najukochańszy!

Jeśli czytasz ten list, to znaczy, że mnie już tutaj nie ma. To znaczy, że moje powieki zamknęły się na zawsze. Nieważne jednak, gdzie znajdzie się moja dusza, ja Ciebie kochać nie przestanę nigdy. Pamiętaj o tym.

Gdy piszę do Ciebie, jest późny wieczór, a Ty już śpisz, przytulony do swojego pluszowego misia. Twoich rodziców nie ma w domu, co zapewne nie jest dla Ciebie niczym nowym. Boli mnie bardzo to, że nie poświęcają Ci tyle uwagi, ile powinni, ale poniekąd rozumiem ich zachowanie. Jesteś jednak za mały, abym mogła Ci to wytłumaczyć, dlatego ufam, że ten list trafi kiedyś w Twoje ręce i pochylisz się nad słowami swojej babci. Nie wiem, czy dożyję dnia, kiedy będzie nam dane o tym porozmawiać, dlatego postanowiłam zrobić to właśnie w taki sposób.

Nie każdy człowiek został stworzony do posiadania dzieci. Sądzę, że tak właśnie jest z Twoimi rodzicami. Wiem, że zapewne zaboli Cię to, co teraz przeczytasz, ale oni najzwyczajniej w świecie nie dorośli do tego, aby Ciebie mieć. Aby wziąć za Ciebie odpowiedzialność. Aby oddać Ci część siebie. Kiedyś uważałam, że to absolutny obowiązek poświęcić się w imię miłości, przede wszystkim tej rodzicielskiej, i bardzo długo nie mogłam zrozumieć ich postępowania. A potem zaczęłam się im przypatrywać i obserwować ich zachowanie. I wiesz, kiedy oni byli najszczęśliwsi? Kiedy mogli się bawić, podróżować, zwiedzać. Teraz wiem, że taka jest ich natura. Ale wiem też coś jeszcze. Coś, co napawa mnie ogromnym smutkiem. Wiem, że gdy dorośniesz, możesz się od nich odwrócić. Możesz wyrzucić ich ze swojego życia, tak jak i oni wyrzucili Ciebie ze swojego. Możesz zakazać im zbliżać się do siebie. I to też mnie boli. Bo wiesz, mój mały Olisiu, jest takie stare powiedzenie, które mówi o tym, że gdy człowiek straci, to zrozumie. I jest to szczerą prawdą. Najszczerszą. I uważam, że jeśli tak się stanie, oni w końcu zrozumieją.

Gdy patrzę na Ciebie, pogrążonego we śnie, uśmiecham się sama do siebie, wiedząc, na jakiego cudownego człowieka wyrośniesz. Ufam, że będziesz szczęśliwy. Ufam, że spotkasz kiedyś dziewczynę, która Cię pokocha prawdziwie. Która będzie nie tylko Twoją żoną, ale i najlepszą przyjaciółką. Gdy czasem leżę w łóżku, wyobrażam sobie Ciebie za trzydzieści lat. Wysokiego, przystojnego, z uroczą kobietą przy boku. A może i z gromadką dzieci. I wiem, że będziesz najwspanialszym ojcem na całym świecie. Po prostu to wiem.

Jeśli mogę Cię o coś prosić, to uczyń mi tę grzeczność i chociaż przemyśl moje słowa. Tylko tyle. Nie chcę Cię do niczego zmuszać. Nie chcę stawiać Cię pod ścianą i bardzo proszę o to, abyś nie odbierał w taki właśnie sposób tego, co do Ciebie piszę. Wybacz ojcu i matce. Nie chowaj w sercu urazy, oczyść je. Każdy człowiek zboczy czasem z drogi, każdy człowiek popełnia błędy. Podejrzewam, że nawet Ty się ich nie wystrzeżesz w dorosłym życiu. Pomyśl o nich teraz, ale bez wstydu. Jeśli je popełniłeś, to znaczy, że tak właśnie miało być. Miałeś doświadczać i uczyć się życia. Tak jak i oni, tak jak i Twoi rodzice.

Wybacz im. A jeśli i Ty zrobiłeś coś, co nie daje Ci spokoju, wybacz i sobie.

Kocham Cię, Olisiu. Bądź szczęśliwy.

Babcia Ola

***

Kiedy Mela wróciła ze spaceru, Aleksander leżał na kanapie. Spał. W dłoni trzymał pożółkłą kopertę. Amelia usiadła na dywanie tuż obok niego, wyjęła mu z ręki kopertę i położyła ją na ławie. Potem oparła swoją głowę i ramiona o kanapę, bardzo blisko głowy Olka, i przymknęła powieki.

Sen był dobry na wszelkie troski.

Rozdział 25

Krystyna i Marek Wolffowie mieszkali w willi na Mokotowie, tuż przy parku Morskie Oko. Obecnie stronili od towarzyskich spotkań, ale dobre trzydzieści lat wstecz przez ich dom przewijało się mnóstwo ludzi. Nie było soboty bez zapraszania do siebie gości albo też bez wyjścia na dancing, imieniny czy inną uroczystość. Zawsze znalazła się jakaś okazja, a że zarówno Krysia, jak i Marek byli duszami towarzystwa i wręcz uwielbiali się bawić, ich kalendarz imprezowy wypełniony był na kilka miesięcy do przodu. W czasie, gdy oni relaksowali się po pracy, popijając najlepsze gatunkowo alkohole, Aleksandrem zajmowała się mama Marka, która z nimi mieszkała. Razem z jej śmiercią ich życie towarzyskie na kilka lat zostało zawieszone. Może nie całkowicie, bo udawało im się od czasu do czasu znaleźć kogoś, kto został z Olkiem, ale w porównaniu z tym, co było wcześniej, zmiana ta była wyraźnie odczuwalna.

Dla kogoś, kto wręcz uwielbiał otaczać się znajomymi, również niezwykle irytująca.

Jak doszło do tego, że uznali, iż ich syn jest gotowy do samodzielnego zamieszkania? Na jednej z zakrapianych imprez, z której wrócili nad ranem, koleżanka, Basia Rosińska, powiedziała, że będą z mężem sprzedawać kawalerkę po zmarłym dziadku i jeśli ktoś ze znajomych takowej szuka albo też zna kogoś, kto byłby zainteresowany zakupem, niech się do niej zgłosi. Od słowa do słowa, okazało się, że mieszkanie jest w naprawdę atrakcyjnej cenie. Zresztą przy zarobkach ich obojga mało jaka kwota robiła na nich wrażenie. Marek był dyrektorem w jednym z warszawskich zakładów przemysłowych, Krystyna natomiast pracowała w tym samym zakładzie jako główna księgowa. Stać ich było na dostatnie życie.

Gdy transakcja doszła do skutku, wmawiali sobie, że zrobili to dla syna, ułatwiając mu tym samym start w przyszłość. Prawdą jednak było to, że kierowały nimi samolubne pobudki. Uznali, że im szybciej Aleksander wyprowadzi się z domu, tym szybciej oni będą mogli pozbyć się odpowiedzialności za niego. I wcale nie chodziło o pieniądze na jego utrzymanie, bo te mieli zamiar dostarczać mu raz w miesiącu. Chodziło raczej o pozbycie się go z domu i tym samym zamknięcie etapu pod tytułem „wychowywanie dziecka”, co swoją drogą było ogromnym niedopowiedzeniem.

Dzień przed tym, jak przekazali mu tę nowinę, nie zwracając jakiejś większej uwagi na jego reakcję, Krystyna miała bardzo dziwny sen. Po raz pierwszy przyśniła się jej teściowa. We śnie miała świadomość tego, że mama Marka nie żyje od kilku lat, tym samym czuła dziwny niepokój podczas obcowania z nieboszczką. Teściowa nie odezwała się słowem, patrzyła tylko wymownie na swoją synową i kręciła głową ze smutkiem, a potem objęła małego Olka ramieniem i zabrała go ze sobą. I tyle, to był cały jej sen. Po przebudzeniu bardzo szybko o nim zapomniała. Dwa tygodnie później, gdy jak grom z jasnego nieba spadła na nich informacja o śmierci Romka, syna ich przyjaciół, przed oczyma Krystyny pojawił się obraz ze snu, zupełnie tak, jakby coś czekało na odpowiedni moment do przywołania tych wspomnień. Godzinę później ona i Marek pukali do mieszkania na Pradze. Po kilku dniach regularnego stania pod drzwiami dotarła do nich informacja, że ich syn się wyprowadził, zostawiając klucze u sąsiadki i mając w głębokim poważaniu to, czy rodzice będą go szukać, czy nie.

Szukali, przychodzili pod drzwi nowego mieszkania i odchodzili z kwitkiem. Pisali do niego listy, błagając, aby im wybaczył i pozwolił odpokutować winy. Podskórnie czuli, że Olek nie czyta tych wiadomości. Nie mieli na to żadnego wpływu. List od babci Oli, który znaleźli w trakcie przygotowań do remontu, dał im nadzieję na to, że gdy tylko Aleksander go dostanie, odezwie się.

Nie zrobił tego.

Kilka lat później Krystyna dostała niedokrwiennego udaru mózgu, który sparaliżował ją na prawie sześć miesięcy. Lekarze nie dawali jej żadnych szans na przeżycie, ona jednak, na przekór wszystkim, wyszła z tego. Gdy leżała na szpitalnym łóżku, nie mogąc się ruszyć i w jakikolwiek sposób dać do zrozumienia, że docierają do niej informacje z otoczenia, postanowiła, że jeśli przeżyje, stanie na głowie, aby syn jej wybaczył. Nie wzięła tylko pod uwagę tego, że w wyniku powikłań poudarowych straci wzrok. Nim doszła do siebie, poddając się żmudnej rehabilitacji, minęło prawie półtora roku. Jej ciało, po ciężkiej walce, doszło do sprawności. Jej oczy odmówiły współpracy.

Krystyna starała się być silna, a utratę wzroku tłumaczyła sobie jako karę za niewybaczalne potraktowanie własnego dziecka. Którejś czerwcowej soboty poprosiła męża, aby pomógł jej w połączeniu się z telefonem zaufania. Do tej pory rozmawiała o Olku tylko z Markiem, czując przy okazji niesamowity wstyd. Gdy usłyszała po drugiej stronie telefonu ciepły, wręcz dziewczęcy głos, który czekał tylko na to, aby jej wysłuchać i pomóc, rozkleiła się. Rozmowa trwała długo, bardzo długo. Po raz pierwszy otworzyła się tak przed kimś zupełnie obcym. Po raz pierwszy poczuła też, że ma w sobie tyle siły, aby stanąć przed synem i porozmawiać z nim, mimo że nie mogłaby mu spojrzeć w oczy. Oboje z Markiem wiedzieli, gdzie mieszka Aleksander. Za każdym razem, gdy się przeprowadzał, a od chwili wyprowadzki z mieszkania na Pradze zrobił to kilkukrotnie, detektyw dostarczał im nowy adres. Ich syn tak naprawdę nie ukrywał swojej tożsamości, więc nie było problemu ze zlokalizowaniem nowego miejsca jego zamieszkania.

Pewnej sierpniowej niedzieli, siedząc na tarasie przed domem i popijając kawę, słuchali radia. Kiedy z odbiornika popłynęły pierwsze takty niezwykle smutnego utworu Erica Claptona „Tears in heaven”, traktującego o bolesnej stracie dziecka, Krystyna rozpłakała się i powiedziała, że bez względu na wszystko chce dziś jechać do Aleksandra. Marek spełnił jej prośbę. Stojąc pod blokiem, w którym mieszkał Olek, nie bardzo wiedzieli, w jaki sposób mają dostać się do środka. Im dłużej czekali, tym większe nachodziły ich wątpliwości i strach. I gdy już, już Krystyna chciała powiedzieć Markowi, że to był jednak zły pomysł, do furtki podeszła para z małym dzieckiem. Wracali ze spaceru. Widząc starszych ludzi, którzy stali przed wejściem, zapytali, czy mogą im jakoś pomóc. Wtedy Krystyna powiedziała sobie w duchu, że albo teraz tam wejdą, albo to koniec walki o Aleksandra. Zacisnęła dłoń na lasce i powiedziała, że przyszli do syna, ale że od pewnego czasu panuje pomiędzy nimi napięta atmosfera, co swoją drogą było ogromnym niedopowiedzeniem, nie bardzo wiedzą, czy on będzie ich chciał w ogóle widzieć i wpuścić do środka. Pięć minut później, wspierając się na ramieniu męża, stanęła pod mieszkaniem Aleksandra. Pomimo że spotkanie z synem dalece odbiegało od tego, co Krystyna ułożyła sobie w głowie, dało jej mnóstwo nadziei. Zaoferowała Aleksandrowi swoją pomoc, a on jej nie odrzucił. I mimo że nie miała pojęcia, co będzie dalej i czy jeszcze kiedykolwiek go zobaczy, na jej ustach zaczął coraz częściej gościć uśmiech.

***

Krystyna siedziała na tarasie przed domem i chociaż nie mogła zobaczyć swego pięknego ogrodu, przebywając w tym miejscu, odczuwała spokój. Gdy Olek się wyprowadził, a ona zrozumiała, że go straciła, poświęciła cały swój wolny czas na dbanie o ten kawałek ziemi. Każdy, kto ich odwiedzał, nie krył zachwytu, widząc jej piękny ogród. Na szczególną uwagę zasługiwały magnolie, które każdej wiosny, rok w rok, cieszyły oczy swym wdziękiem. Jedyne, co pozostało Krystynie, to wspomnienia tego widoku.

– Może pójdziemy do parku? – Usłyszała głos męża.

– Dobrze – wstała i skierowała kroki do domu. Poruszała się po nim samodzielnie, znając doskonale każdy jego centymetr. W momencie, w którym Marek podał jej swoje ramię, usłyszeli dzwonek domofonu.

– Ciekawe kto to – powiedziała.

Marek podszedł do okna i stanął jak wryty.

– To Olek. – Momentalnie zaschło mu w gardle.

– Olek? Nasz Olek? – Krystyna bardzo szybko znalazła się tuż obok niego i chociaż nie mogła nic zobaczyć, kazała mężowi natychmiast opowiedzieć, co widzi.

– Aleksander stoi przed furtką, jest z nim ta dziewczyna. Amelia.

– Na miłość boską, Marek, nie gap się na nich, tylko ich wpuść. Szybko, bo jeszcze pomyślą, że nas nie ma, i odjadą. Szybko – nalegała rozentuzjazmowana, poprawiając niewidoczne dla niej fałdy sukienki.

Marek nacisnął przycisk od domofonu, a kilka chwil później otworzył drzwi wejściowe. Krystyna czekała w napięciu na to, co się za chwilę wydarzy, jej mąż natomiast patrzył na syna i jego narzeczoną, przełykając nerwowo ślinę.

– Dzień dobry. – Wnętrze korytarza wypełnił lekko zachrypnięty głos Aleksandra, któremu zawtórował delikatny, kobiecy głosik. Olek podszedł do ojca i wyciągnął do niego rękę. Do oczu Marka napłynęły łzy, a kiedy poczuł uścisk dłoni swojego syna, puściły mu wszystkie hamulce. Rozpłakał się jak dziecko. Tyle lat marzył o tym, aby syn podał mu rękę, a teraz, gdy do tego doszło, chciał się ze wstydu zapaść pod ziemię.

– Przepraszam. – Wytarł zapłakaną twarz dłonią i cofnął się.

Aleksander stanął przed matką.

Krystyna wyciągnęła przed siebie rękę. Kiedy jej dłoń znalazła się na twarzy Aleksandra i ona zaczęła płakać. Głośno, rzewnie, z pełną świadomością tej chwili. Wyczuwała pod palcami lekki zarost, mocno zarysowaną szczękę, wydatne usta. Dotykała jego gęstych włosów, czoła, policzków. Chwyciła go za ramiona i przyciągnęła do siebie. Aleksander odwzajemnił uścisk i chociaż Krystyna czuła, że zrobił to bardziej mechanicznie, aniżeli z potrzeby serca, co wcale dziwnym nie było, wiedziała, że jest to ogromny krok do wybaczenia. A przynajmniej chciała, aby tak właśnie było.

Gdy w końcu go puściła, powiedziała:

– Amelio? Czy możesz do mnie podejść?

Mela, która do tej pory stała i przyglądała się wszystkiemu z boku, podeszła do matki Aleksandra, z wielkim trudem panując nad tym, aby się nie rozkleić. Z jej wrażliwością, empatią i podejściem do świata było to niewykonalne. Z chwilą, gdy poczuła na twarzy dłoń Krystyny, po jej policzkach popłynęły łzy. Kobieta przytuliła ją do siebie i zaczęła szeptać coś do ucha. Mogło się zdawać, że po tak dziwnym powitaniu zrobi się niezręcznie. Jednak wcale tak nie było.

– Mieliśmy właśnie iść do parku, na spacer, ale wasza wizyta jest nam zdecydowanie milsza. Zapraszamy. – Krystyna wskazała ręką, aby weszli w głąb domu.

Olek objął Amelię w pasie i pokierował ją do salonu. Do momentu, aż nie przekroczył progu swojego rodzinnego domu, uważał, że nic nie jest w stanie go rozkleić. Ale gdy zobaczył zapłakanego ojca, a potem poczuł na twarzy spragnione dotyku dłonie matki, i jemu udzielił się nostalgiczny nastrój. Przysłowiowym gwoździem do trumny było zdjęcie jego i babci, które wisiało w salonie, na honorowym miejscu. Doskonale pamiętał moment, kiedy została wykonana ta fotografia. Miał wtedy siedem lat, a babcia Ola zabrała go na wycieczkę pociągiem. Zawsze miała przy sobie aparat i kilka klisz, gdyż uwielbiała fotografować. To zdjęcie zostało zrobione w przedziale, a z tego, co pamiętał, zrobił je jakiś starszy pan, który go z nimi dzielił. Babcia Ola ubrana była w czerwoną sukienkę, on natomiast miał na sobie granatowe spodnie i białą koszulę. I jeszcze szelki. Jako dziecko uwielbiał nosić szelki. Oboje uśmiechali się bardzo szeroko. Dodatkowo, co warte było uwagi, twarz Olka ubrudzona była lodami. Czekoladowymi. Pamiętał, że gdy skończył jeść loda, babcia chciała go wytrzeć, ale po chwili namysłu wyciągnęła z torby aparat i poprosiła sąsiada o wykonanie fotografii. Z tego, co kojarzył, mężczyzna powiedział coś śmiesznego i właśnie dlatego oni się tak śmiali.

– Muszę iść do łazienki – wydukał i zniknął. Gdy wrócił pięć minut później, Amelia i ojciec siedzieli przy stole, a mama krzątała się w kuchni.

– Mama daje sobie świetnie radę. – Marek, gdy zobaczył zdziwione spojrzenie syna, uśmiechnął się. Aleksander nie był pierwszym, którego zaskoczyła samodzielność jego żony. Sam zresztą w dalszym ciągu był pod wrażeniem jej organizacji i uporu.

Krystyna, gdy tylko skończyła przygotowywać napoje, usiadła przy stole i zwróciła się do Aleksandra.

– Dlaczego przyjechaliście?

– Przeczytaliśmy listy. – Jeśli kogokolwiek zdziwiła liczba mnoga, to nie dał tego po sobie poznać. – Jednak to list od babci Oli był tym, który sprawił, że podjąłem taką decyzję. Nie jest mi łatwo, ale wiem, że każdy człowiek zasługuje na drugą szansę – mówiąc to, spojrzał na Amelię. – Nie sądzę, aby była potrzeba roztrząsania wszystkiego na nowo. Wasze listy wiele mi wyjaśniły. Chciałbym, aby nasze relacje były poprawne.

– Zostaniecie na obiedzie? – Krystyna zacisnęła palce na szklance od herbaty.

– Tak, mamo, zostaniemy. – W momencie, w którym Aleksander wypowiedział te słowa, przy stole zapanowało wyczuwalne rozluźnienie.

– Pani Krystyno, panie Marku, chciałam wam bardzo podziękować za pomoc wtedy, kiedy dostałam ataku. Olek wszystko mi powiedział. Przyznał też, że był pod wrażeniem pani wiedzy w tym temacie. Co mnie osobiście bardzo cieszy.

– Kiedy Olek się wyprowadził i dotarło do nas, co zrobiliśmy, próbowałam sobie znaleźć zajęcie, aby za dużo nie myśleć o tym wszystkim, bo nie prowadziłoby to do niczego dobrego. Robiłam wiele rzeczy, ale cały czas mi czegoś brakowało, cały czas miałam poczucie, że muszę dokonać zmian w swoim życiu. Inaczej bym zwariowała. I chyba naprawdę niewiele brakowało, abym straciła zmysły. Wyjechaliśmy wtedy z Markiem w góry, aby się wyciszyć. W hotelu poznaliśmy pewną sympatyczną parę. On był chory na epilepsję. Szokiem dla mnie było to, w jak ogromnej nieświadomości do tej pory żyłam. Zawsze uważałam, że każdy atak padaczki jest taki sam. Gdy wróciłam, zaczęłam szukać informacji o tej chorobie. Tak trafiłam do pewnej fundacji, która sprawuje opiekę między innymi nad ludźmi borykającymi się z padaczką.

– Została pani wolontariuszką?

– Tak.

– Cudownie. – Mela rozumiała ją jak mało kto. Sama swego czasu czuła ogromną potrzebę zmian w swoim życiu. Jej pomógł telefon zaufania, Krystynie, jak widać, inna forma pomocy bliźniemu.

Wieczorem, gdy Krystyna i Marek leżeli w łóżku, trzymając się za dłonie, żadne z nich nie wypowiedziało słowa, ale oboje wiedzieli, że dziś nastąpił przełomowy moment. I chociaż Aleksander mimo wszystko trzymał dystans, czego nie mogli mu mieć za złe, to wiedzieli, że przychodząc do nich, dał im szansę na odkupienie win.

Warto było na nią czekać tyle lat.

Rozdział 26

Amelia i Olek drogę z Warszawy do Łodzi przebyli w niekrępującej ciszy. Jedyny dźwięk, jaki dochodził do ich uszu, to ten z głośnika samochodowego radia. Mela przymknęła powieki i delektowała się jazzowymi kawałkami, które działały na nią bardzo rozluźniająco. Myślała o minionym weekendzie, a było się nad czym zastanawiać, oj, było. Miała nieodparte wrażenie, że od dnia, a raczej wieczoru, kiedy poznała Aleksandra, ktoś włączył w jej życiu piąty bieg i wcisnął pedał gazu do samej podłogi.

Było to zarazem fascynujące i niepokojące.

Aleksander sprawiał wrażenie skupionego na jeździe, jednak w jego głowie przewijały się setki, jeśli nie tysiące obrazów, począwszy od najdalszych wspomnień, tych z dzieciństwa, a skończywszy na wczorajszym obiedzie u rodziców. Miał też świadomość tego, że wraz z poznaniem Amelii jego życie uległo nieodwracalnej zmianie. I Bóg mu świadkiem, bardzo mu się ta zmiana podobała.

– Tak sobie myślę, że może powinnam powiedzieć dziś babci o dworku? – Mela przerwała milczenie.

– Jak ci już wcześniej wspominałem, decyzja należy do ciebie.

– Powiem. – Obróciła głowę w jego stronę. – Mógłbyś się na chwilę zatrzymać? Tobie też chciałabym coś powiedzieć i wymaga to patrzenia sobie w oczy.

Aleksander zaczął się śmiać, ale gdy tylko nadarzyła się okazja, zjechał na pobocze.

– Olek. – Walnęła go w ramię. – Patrzenia, a nie gapienia!

– Lepiej? – Ujął jej twarz w swoje dłonie i posłał spojrzenie, pod wpływem którego zrobiło jej się bardzo gorąco. Potem pocałował ją w nos. Musnął też swoimi wargami usta Amelii. Nie potrafił się powstrzymać przed dotknięciem jej piersi, chociażby przez materiał.

– Czy ty myślisz tylko o jednym? – wymruczała.

– Tak, myślę tylko o tobie. – Jego dłoń zsunęła się niżej, docierając do bioder i wślizgując się pod koszulkę. Gdy chciał wsadzić ją w jej spodnie, Mela może nie tak bardzo stanowczo, ale zaprotestowała.

– Później. – Położyła sobie dłoń Aleksandra na kolanie. – Teraz postaraj się trzymać ręce przy sobie i posłuchaj tego, co mam ci do powiedzenia. Chciałam to zrobić wczoraj, gdy wróciliśmy od twoich rodziców, ale sam wiesz, że byliśmy zajęci czymś innym. – Nieznacznie się zaczerwieniła.

Aleksander zaczął się śmiać, a jego penis na samo wspomnienie tego, co wydarzyło się po powrocie do domu, drgnął. Kiedy weszli do mieszkania, poszedł do łazienki, mówiąc Meli, że po spotkaniu z rodzicami czuje napięcie, a prysznic zawsze go relaksuje. Ona poszła do kuchni, wstawiła wodę na herbatę i w międzyczasie przeglądała strony internetowe w telefonie. Coś ją podkusiło, aby w wyszukiwarce wpisać hasło „seks oralny”, którego jeszcze nigdy nie miała okazji doświadczyć. Pierwsze, co przeczytała, to to, że faceci wręcz uwielbiają taki rodzaj pieszczot i jeśli partnerka w odpowiedni sposób zaopiekuje się ich penisem, będą jej wdzięczni do końca życia, plus oczywiście co jakiś czas będą się upominać o więcej. Bardzo prawdopodobne, że codziennie. Trzeba zatem brać na to poprawkę i nie wykręcać się bólem głowy, okresem czy – jak na jednym z memów dołączonych do artykułu – krwawieniem z dziąseł. Kolejny artykuł zawierał informacje na temat techniki, co prawdę mówiąc, nieco ją zniechęciło, gdyż według autora, o dziwo, mężczyzny, sprawa wcale taka łatwa nie była. I skąd ona niby miała wiedzieć, jak będzie lubił Aleksander? Szybko? Wolno? Delikatnie? Ostro? A może wcale?

„No nie... – pomyślała, uśmiechając się sama do siebie. – Wcale to chyba nie”. A potem trafiła na jeszcze jeden artykuł. Autorka – z notki biograficznej wynikało, że nieco od niej starsza – opisała ze szczegółami, jak robiła swojemu partnerowi dobrze ustami. Opis był tak sugestywny, że Amelia czytając, poczuła podniecenie. Nie musiała wkładać dłoni w majtki, aby wiedzieć, że zrobiła się mokra. Przeczytała wpis trzy razy, aby zapamiętać jak najwięcej szczegółów, i dopiero gdy zorientowała się, że Olek skończył brać prysznic i bacznie się jej przygląda, uśmiechnęła się do niego i sama też czmychnęła do łazienki. Gdy wyszła, Aleksander siedział na kanapie w salonie. Sprawdzał coś w telefonie.

Podeszła do niego, zrzuciła z siebie ręcznik, którym się wcześniej owinęła i uklęknęła pomiędzy jego kolanami. Olek momentalnie odłożył telefon i posłał jej na poły pytające, na poły rozbawione spojrzenie.

– Dalej jesteś spięty? – Jej dłonie zbliżyły się do rozporka i zaczęły powoli odpinać guziki. Cały czas utrzymywali kontakt wzrokowy.

– Bardzo. – Włożył sobie ręce pod głowę i patrzył na nią z góry.

– Wiem, jak temu zaradzić. – Zsunęła mu nieco spodnie i bokserki, w czym musiał jej odrobinę pomóc.

– Jak sama widzisz, jestem bardzo spięty. – Ujął w dłoń swojego penisa, który gdy tylko zorientował się, co jest grane, momentalnie zrobił się sztywny.

Amelia patrzyła jak zahipnotyzowana na rękę Aleksandra. Przesuwał nią po penisie w górę i w dół. „Boże – pomyślała – ależ to jest seksowne, ależ on mnie podnieca”. Olek zaprzestał samodzielnych pieszczot i ponownie wsadził sobie rękę pod głowę. Z jednej strony czuł rozluźnienie, z drugiej niecierpliwość. Na samą myśl, że za moment jego męskość znajdzie się w ustach tej kobiety, aż go skręcało. Mela, gdy tylko nachyliła głowę, poczuła na swoich włosach dłoń Aleksandra. Zebrał je wszystkie w garść. Kiedy polizała go pierwszy raz – raczej lekko, bardziej, żeby sprawdzić, jak smakuje – z wrażenia aż wciągnął powietrze.

– Boli? – Słysząc dźwięk, który wydobył się z jego ust, spojrzała na niego. – Zrobiłam coś nie tak?

– Nie – wysapał. Widok nagiej Amelii, która przed nim klęczy i patrzy na niego tymi swoimi wielkimi oczyma, a chwilę wcześniej polizała go po raz pierwszy, podziałał na niego bardzo pobudzająco.

Mając w pamięci to, co chwilę wcześniej wyczytała na blogu niejakiej Sylwii, ujęła w dłoń jego jądra i zaczęła je delikatnie masować. Druga ręka wylądowała na penisie. Zsynchronizowała ruchy ust i dłoni. Gdy opuszczała ją w dół, wkładała sobie członek do buzi, a gdy ręka zmieniała kierunek i biegła ku górze, jej usta również to robiły.

– I niby robisz to po raz pierwszy... – Aleksander ni to wyszeptał, ni wycharczał. Przymknął powieki i rozkoszował się tym doświadczeniem. – Jesteś cudowna. Wspaniała. Idealna.

Amelię podniecało to, jak on reaguje, co wpłynęło tylko na efektywność działań i ogromną wilgoć pomiędzy jej własnymi nogami.

– Chciałbym skończyć w twoich ustach, ale nie tym razem. – Olek lekko szarpnął ją za włosy, co spowodowało niewielki ból. Oderwała usta od penisa i uniosła ku niemu figlarny wzrok. – Zostań w takiej pozycji. Zaraz wracam. – Tak jak powiedział, tak zrobił. Wrócił bardzo szybko. Nim wyjął prezerwatywę z pudełka, ściągnął z siebie ciuchy i stanął przed klęczącą Amelią. Kciukiem potarł jej dolną wargę, ponownie złapał ją za włosy i wsadził w jej usta fiuta. Tym razem to on poruszał biodrami, jej głowa była nieruchoma. – Tak też będziemy się bawić, a teraz mnie dosiądź.

Usiadł na kanapie, nałożył prezerwatywę i gdy Mela się do niego zbliżyła na wyciągnięcie ramienia, pociągnął ją na siebie. Zanurzył się w niej praktycznie od razu. Jako że jej piersi znalazły się na wysokości jego ust, miał wszystko, czego w tym momencie potrzebował do szczęścia. Amelia oplotła go ramionami i zaczęła unosić i opuszczać biodra. Dłonie Aleksandra błądziły po jej plecach i pupie, aż w końcu jedna z nich znalazła się na cipce. Olek w jakiś magiczny sposób potrafił w tej ciasnocie, która spowiła ich ciała, znaleźć dla swojej ręki odrobinę przestrzeni. Mela była tak pobudzona, że wystarczyło zaledwie kilka ruchów, aby jej ciało zaczęło reagować na orgazm. Jęki, jakie wydobywały się z jej ust, podnieciły Aleksandra bardzo mocno. Przekręcił ją na plecy i przygniótł swoim ciałem.

Uwielbiał dochodzić w niej w pozycji klasycznej.

Gdy teraz siedział w samochodzie i patrzył na zaróżowione policzki, które ewidentnie przybrały taki kolor na wzmiankę o pierwszym w życiu obciąganiu, ledwo powstrzymywał śmiech. Kochał wręcz to, w jak uroczy sposób Amelia się zawstydza, i miał nadzieję, że to już nigdy się nie zmieni.

– Zamieniam się w słuch. Co takiego ważnego chcesz mi powiedzieć? – Dłonią gładził jej udo.

– Olek, ja wiem, co ty zrobiłeś.

– To znaczy? – Miał nadzieję, że w tym momencie nie przełknął śliny zbyt nerwowo. I zbyt głośno. I to, że nagle zatrzymał swoją rękę, która jeszcze chwilę temu dotykała nogi, też jej umknęło.

– Pan Miecio mi wszystko powiedział.

– Pan Miecio? – „Skąd, kurwa, pan Miecio cokolwiek wie?” Taka właśnie myśl pojawiła się w głowie Olka.

– Tak, pan Miecio – powtórzyła. – Jesteś wspaniały.

– Wspaniały? – Teraz to on już w ogóle nie miał pojęcia, o co jej chodzi.

– Gdy zostawiłam cię z listem od babci i wyszłam, miałam iść do parku, ale pan Miecio mnie zobaczył i zaprosił na herbatę i ciastka. Wiem o tym człowieku już chyba wszystko. O jego rodzinie też. I wiem również, że jego wnuczka jest niepełnosprawna i wymaga stałej opieki, a to bardzo kosztowne. Jej rodziców na to nie stać. – Aleksander już wiedział, co za chwilę usłyszy, i jakby odetchnął z ulgi. Kompletnie zapomniał o Zuzi. – A ty tak po prostu jej pomogłeś. Kupiłeś wózek i zapłaciłeś za rehabilitację.

– No wiesz... – Zaczął się drapać po głowie. – Tak jakoś wyszło.

– Muszę powiedzieć ci coś jeszcze. Chodzi o twoją mamę. Gdy mnie wczoraj do siebie przytuliła, wyszeptała do ucha, że mimo iż mnie nie zna i nie widzi, to czuje, że już się kiedyś spotkałyśmy. I to poniekąd jest prawdą. To, co ci teraz powiem, musi zostać między nami. – Sprawiała wrażenie bardzo zdenerwowanej. – Obiecasz mi to?

– Oczywiście. – Jej słowa zaintrygowały go bardzo.

– Mam niemal sto procent pewności, że rozmawiałam z twoją mamą na jednym z dyżurów w telefonie zaufania. Te listy, które mi pokazałeś, tylko mnie w tym upewniły. To znaczy, domyśliłam się tego już wcześniej, gdy poznałam ją i twojego ojca, ale wiedziałam, że nie mogę ci tego powiedzieć. To nieetyczne.

– Co się więc stało, że zmieniłaś zdanie? Że teraz jest etyczne?

– No właśnie nie do końca jest, ale czuję, że powinnam to zrobić. Ufam ci, Olek, i wiem, że nie wykorzystasz tego przeciwko mnie. – Splotła nerwowo dłonie i wbiła w niego swój wzrok. – Mam wrażenie, że poszedłeś do swoich rodziców nie dlatego, że chciałeś im wybaczyć, a dlatego, że chciałeś to zrobić dla swojej nieżyjącej babci. Kiedy twoja mama do mnie zadzwoniła, wspomniała, że właśnie babcia była dla ciebie najważniejsza, a twoja reakcja, kiedy weszliśmy do salonu i spojrzałeś na zdjęcie wiszące na ścianie, powiedziała mi wszystko.

– Masz rację. – Nie było sensu zaprzeczać. Z jakiegoś powodu treść listów od rodziców nie zrobiła na nim takiego wrażenia jak to, co przeczytał w liście od babci.

– To nie znaczy, że zrobiłeś coś źle. Nawet tak nie myśl. Ale uważam też, że jeśli podjąłeś takie kroki, to powinieneś zrobić to dla siebie. Tylko dla siebie. Żeby mieć pewność, że naprawdę tego chcesz. Wiem też, że na to potrzeba czasu.

– Mela, jesteś najlepszym, co mnie w życiu spotkało, i mam świadomość tego, że na ciebie nie zasługuję. Że moje dotychczasowe postępowanie nie zasługuje na taką cudowną nagrodę jak ty. – Przyciągnął ją do siebie i pocałował.

– Twoje dotychczasowe postępowanie to przeszłość.

– Nawet jeśli było złe? Nawet jeśli jestem złym człowiekiem?

– Olek, ktoś, kto pomaga niepełnosprawnej dziewczynce i spędza od czasu do czasu wieczory z jej upierdliwym dziadkiem, nie może być złym człowiekiem. Zdecydowanie przeceniasz swoje możliwości.

– Uwielbiam cię. – Nie był jeszcze gotowy na to, aby powiedzieć jej, że ją kocha. A może nie potrafił.

– Ja ciebie też. – Uniosła jego dłoń do góry i złożyła na niej pocałunek. – Nie mogę się doczekać tego, aż powiem o wszystkim babci. Mam tylko nadzieję, że nie wywoła to u niej niepotrzebnych emocji i nie odbije się na zdrowiu.

– Bądź dobrej myśli. – Odpalił silnik i ruszył przed siebie.

Kilkanaście minut później znaleźli się pod domem Meli. Przywitał ich zdenerwowany ojciec.

– Tato, co się stało?

– Ten huncwot miał mi pomóc z wywozem obornika, a znowu go gdzieś poniosło. – Amelia nie musiała pytać o to, kim jest ów huncwot. Wiadomo, że chodziło o Huberta, który unikał wszelkiej fizycznej pracy jak diabeł święconej wody.

– Ja ci pomogę. Tylko pójdę się przebrać.

– Melka, czyś ty zwariowała? – Ojciec doskonale wiedział, jak dobre serce ma jego córka, ale to było zdecydowanie grubą przesadą.

– Ja panu pomogę. Mela da mi jakieś ciuchy na przebranie. – Aleksander bardzo szybko znalazł rozwiązanie.

To była jedna z tych chwil, kiedy ludzie nie bardzo wiedzą, co mają powiedzieć. Amelia patrzyła to na Olka, to na ojca, a jej ogromne oczy robiły się coraz większe. Henryk spojrzał najpierw na narzeczonego córki, ubranego w idealnie dopasowaną, białą koszulę, potem wzrok mężczyzny spoczął na drogim zegarku zdobiącym nadgarstek Aleksandra, aż w końcu przeniósł się na luksusowy samochód, z którego ten przed momentem wysiadł. Zdecydowanie nie nadawał się na jego pomocnika od wywożenia gnoju.

– Dam sobie jakoś radę sam. – Odwrócił się na pięcie i skierował kroki do obory, pomstując w myślach na syna.

– Przebiorę się i pomogę twojemu tacie. Skołuj mi jakieś ubranie. – Aleksander i tak postanowił mu pomóc.

– Jeśli to zrobisz, to on cię adoptuje.

– Co prawda mam już ojca, ale kolejnym nie pogardzę.

Amelia wygrzebała ze strychu stare ubrania brata. Aleksander, przebrany w wytarte jeansy i wypłowiały podkoszulek, wyglądał tak samo atrakcyjnie jak w białej, eleganckiej koszuli.

– W oborze znajdziesz gumowe buty taty. Powinny być na ciebie dobre. Teraz załóż klapki. Już się nie mogę doczekać, jak zobaczę cię po wszystkim.

– Chyba powąchasz. – Zaniósł się donośnym śmiechem i wyszedł z domu.

Mela zeszła do kuchni i usiadła przy stole. Mama zajęta była gotowaniem zupy, babcia rozwiązywaniem krzyżówki.

– Muszę wam coś powiedzieć – zaczęła dość niepewnie, nie wiedząc, jak jej babcia zareaguje na tę bądź co bądź zaskakującą informację, którą miała zamiar za chwilę jej przekazać. I wcale nie chodziło o to, że Olek najprawdopodobniej w tej chwili taplał się w krowim łajnie.

– Jesteś w ciąży? – Starsza z kobiet podłapała natychmiast temat.

– Nie jestem w żadnej ciąży. To, co powiem, może wywołać pewnego rodzaju emocje. – Położyła swoją dłoń na dłoni babci Janki. – Dość silne emocje.

– Tym bardziej jestem ciekawa. – Babcia odłożyła na bok krzyżówkę i patrzyła na nią wyczekującym wzrokiem.

– Aleksander kupił dworek dziadka Tobiasza. – Amelia uznała, że trzeba to zrobić szybko.

Talerz z warzywami, który Jola trzymała w dłoniach, spadł na podłogę i rozbił się w drobny mak. Chwilę później zemdlała z wrażenia matka Amelii leżała pomiędzy marchewką, kalafiorem i ziemniakami.

Babcia Janka spojrzała w sufit i powiedziała:

– Zawsze dotrzymywał słowa. Zawsze.

Mela popatrzyła na uśmiechniętą od ucha do ucha babcię, wstała od stołu i uklęknęła obok mamy, aby ją ocucić. Takiego obrotu sprawy się nie spodziewała.

Rozdział 27

– Może trzeba wezwać doktora? – Babcia Janka patrzyła na córkę z nieukrywaną troską.

– Nie, nie. To tylko emocje. – Kiedy Amelia oświadczyła, że musi im coś powiedzieć, Jola, podobnie jak jej matka, uznała, że córka jest w ciąży. Wiadomość o tym, że Aleksander kupił dworek, w którym przyszła na świat, zwaliła ją z nóg. Dosłownie. Teraz siedziała na kanapie i się wachlowała.

– I w dalszym ciągu uważasz, że on w tym lesie to tak przez przypadek się znalazł, co? – Babcia posłała Amelii wymowne spojrzenie. Dopiero gdy ta wywróciła oczyma, zorientowała się, że palnęła głupotę. Miała nadzieję, że Jola, zajęta wachlowaniem, nic nie usłyszała.

Usłyszała.

– Kto się znalazł w lesie przez przypadek? – Słysząc to pytanie, babcia zaklęła. W myślach.

– W jakim lesie? – Posłała córce zdziwione spojrzenie. – O czym ty mówisz?

– Zapytałaś się Amelii o to, czy ona uważa, że ktoś znalazł się w jakimś lesie przez przypadek. – Była pewna, że właśnie coś takiego usłyszała. Patrząc jednak na swoją matkę, zaczynała mieć wątpliwości.

– Ja mówiłam coś o lesie? – Janina spojrzała na córkę pytająco, a potem odezwała się ponownie: – Musiałaś się porządnie uderzyć w głowę i przesłyszeć. Połóż się i odpocznij, dokończę za ciebie gotować zupę. – Nie czekając na odpowiedź, podreptała do kuchni.

– Może faktycznie tylko mi się to zdawało. – Jola zerknęła na Amelię, a potem położyła nogi na kanapie i przymknęła powieki. Gdy Mela wróciła do kuchni, babcia bezgłośnie ją przeprosiła.

– Nie przejęłaś się tą informacją za bardzo. – Amelia zabrała się za zbieranie leżących na podłodze warzyw.

– Nie tak dawno przyśnił mi się twój dziadek i powiedział, że dotrzymał słowa. Myślałam dużo o tym, jakiego słowa miał dotrzymać, i jedyne, co mi przychodziło do głowy, to właśnie jego obietnica o odzyskaniu dworku. I wtedy w moich myślach pojawiła się postać Aleksandra. Skąd? Pojęcia nie mam. Wiem za to, jak niedorzecznie to brzmi. Cóż, jak widać, nie wszystko da się wytłumaczyć naukowo i logicznie. – Babcia usiadła przy stole w kuchni, naprzeciwko Amelii, uśmiechając się przy tym czule. – Wy jesteście sobie pisani. Ja to wiem.

W tym samym momencie do kuchni wpadł Hubert, który wyglądał tak, jakby dopiero co wstał z łóżka.

– Miałeś pomóc tacie z wywozem obornika. – Amelia zgromiła go wzrokiem. Kochała tego swojego brata bardzo, ale jego lenistwo i kompletny brak zainteresowania czymś więcej niż koledzy i gry komputerowe, były porażające. Nie wróżyło to dobrze na przyszłość.

– Widziałem przez okno, że ma pomocnika. – Brat przeciągnął się leniwie, zajrzał do lodówki i wyciągnął z niej surówkę. Potem podszedł do szafki, z której wyjął kilka kawałków chleba, zostawiając przy okazji mnóstwo okruszków na blacie i podłodze. Z szuflady wyciągnął widelec. Wziął to wszystko w ręce i skierował się w stronę drzwi.

– Je się w kuchni – upomniała go babcia.

Wywrócił oczyma, ale nie zabrał jedzenia do swojego pokoju, jak miał w zwyczaju, tylko usiadł przy stole. Gdy zjadł, spojrzał na Amelię i powiedział:

– Mam do ciebie sprawę. Możemy porozmawiać?

– Pewnie, jak po sobie pozmywasz. – „Chyba mu zależy na tej pogawędce” – pomyślała, widząc, że brat wstaje i grzecznie zabiera się za zmywanie. Kiedy skończył, poszła z nim do swojego pokoju.

– Potrzebuję kasy.

– Na co? – Tego, o czym chciał z nią rozmawiać, domyśliła się już wcześniej. Nie był to pierwszy raz, kiedy prosił ją o pieniądze.

– Mam trochę wydatków. – Zaczął przechadzać się po pokoju Amelii i szperać w jej rzeczach. Zawsze uważał, że siostra ma za dużo półek z różnymi śmieciami.

– Nic nie stoi na przeszkodzie, żebyś poszukał sobie pracy. – Hubert słyszał takie lub podobne zdanie przynajmniej raz w tygodniu, niespecjalnie się jednak tym przejmował.

– Dla ludzi z moim wykształceniem nie ma pracy. – Było to jego ulubione powiedzonko.

– Ile?

– Dwa tysiące – wymamrotał pod nosem, ale na tyle głośno, że Amelia go usłyszała.

– Ile?! – Zrozumiałaby sto złotych, no, może dwieście, ale dwa tysiące? Zastanawiała się, co on znowu wywinął. – Czyś ty zwariował? Na co ci tyle pieniędzy?

– Nie twoja sprawa. Pożyczysz czy nie? – Stanął przed szafką z książkami i patrzył na nie znudzonym wzrokiem. Gdyby to była szafka z grami, poświęciłby jej o wiele więcej uwagi.

– Nie mam takich pieniędzy.

– No to poproś tego swojego gogusia z warszawki, on na pewno ma i ci da. – Dla młodszego brata sprawa była oczywista.

– Ty sobie chyba żartujesz. Nie będę prosiła Aleksandra o pieniądze dla ciebie. O takie pieniądze.

– Jak sobie uważasz. Nara. – Wyszedł, zostawiając ją tak samo zdziwioną co poirytowaną. Chwilę później sama opuściła pokój, ponieważ mama poprosiła, aby pojechała z nią do sklepu. Jako osoba towarzysząca oczywiście. Wcześniej jednak weszła do obory, obdarzyła Olka czarującym uśmiechem i powiedziała mu, że musi na chwilę wyjechać.

– Ale mi się pomocnik trafił. – Tata stał oparty o widły i uśmiechał się od ucha do ucha. – Zaraz kończymy.

Aleksander, który zdecydowanie nie nawykł do pracy fizycznej, radził sobie bardzo dobrze. Świetnie nawet. Sekret tkwił w tym, że uznał, iż jest to jego kara za prowadzenie życia typa spod ciemnej gwiazdy. „Grunt to dobra motywacja” – myślał, wrzucając nawóz na rozrzutnik.

– Wrócę za jakąś godzinę. Jak pójdziesz się kąpać, wrzuć brudne ubrania do pralki. – Amelia pomachała mu i zniknęła.

Swoją samozwańczą pokutę Olek zakończył czterdzieści minut później, a po kolejnym kwadransie był już wykąpany. Wyszedł z łazienki i skierował się do pokoju Amelii, ale gdy chciał chwycić za klamkę, ta w tym samym momencie się poruszyła. Ze środka wyszedł Hubert, który, gdy tylko go zobaczył, zrobił się biały jak kartka papieru.

– Co tu robisz? – Aleksander oparł rękę na futrynie, zagradzając mu wyjście.

Chłopak przełknął nerwowo ślinę, a pot, który nagle wystąpił na jego czoło, sprawił, że Olek wepchnął go na powrót do pokoju i zamknął za sobą drzwi. Od środka.

– Co ty tutaj, kurwa, robisz? – Skoro na pierwsze pytanie nie uzyskał odpowiedzi, uznał, że drugie musi być lepiej sformułowane. Ton, jakim je wypowiedział, też był ważny.

Brat Meli zrobił krok w tył, zatrzymując się obok stołu, a gdy tylko zorientował się, o co się opiera, wsadził sobie rękę do tylnej kieszeni i cały czas patrząc na Olka, zaczął wykonywać nieporadne ruchy. Aleksander był pewien, że młody coś wyciąga i chce to zostawić na biurku. Nim chłopak zrobił to, co chciał zrobić, a pewnie zajęłoby mu to jeszcze dobry tydzień, bo tak się trząsł, doszedł do niego, założył mu dźwignię i powalił na kolana. A potem wsadził dłoń w jedną z tylnych kieszeni, tą wybrzuszoną, i wyjął z niej swój wart kilka tysięcy zegarek. Z tego, co się orientował, jeden z najtańszych w kolekcji.

– Zastanawiam się nad tym, czy bardziej mnie teraz wkurwiłeś, czy rozbawiłeś? – powiedział Aleksander, po czym wyciągnął dłoń, chcąc pomóc chłopakowi wstać. Hubert wytrzeszczył oczy, spodziewając się raczej kolejnego ciosu, który, gdyby tylko nie był wymierzony w niego, na pewno by mu zaimponował. Potrafił docenić mistrzów walki. Nie bardzo tylko wiedział, jak ma się zachować i co powiedzieć. Wstał, łapiąc Olka za dłoń. Przez chwilę mierzyli się spojrzeniami, aż w końcu Aleksander powiedział: – Miałem kiedyś tyle samo lat co ty, więc rozumiem, że kasa jest ci potrzebna. Nie rozumiem tylko taktyki, jaką obrałeś. Powiedzmy, że zwinąłbyś go, kiedy byłem w łazience, i tym samym nie miałbym o niczym pojęcia. Oczywiście do czasu, bo wiesz, ja mam taki nawyk, że zegarek muszę mieć zawsze przy sobie, więc wszystko opóźniłoby się maksymalnie o kwadrans. Nie sądzisz chyba, że obwiniłbym twoją siostrę o kradzież? – Bardzo był ciekaw odpowiedzi.

W momencie, w którym człowiek ma nóż na gardle, tak jak w przypadku Huberta, nie zastanawia się nad konsekwencjami swojego czynu, tylko idzie na żywioł. Dopiero teraz, kiedy narzeczony Amelii powiedział mu o swoich wnioskach, zdał sobie sprawę z własnej głupoty.

– Nie pomyślałem.

– Pierwsza zasada złodzieja: myśl przed, nie po. – Potargał go po włosach i zapytał: – Potrzebujesz zaimponować dziewczynie czy masz długi?

– To drugie.

– Dużo?

– Dwa kawałki. – Hubert, chociaż był w najprawdziwszym szoku, starał się trzymać nerwy na wodzy. W momencie, w którym otworzył drzwi i zobaczył w nich faceta swojej siostry, zaczęły go na przemian zalewać fale gorąca i zimna. Mdłości też się pojawiły. Dopiero wtedy zrozumiał, co chciał zrobić. Kiedy wcześniej wszedł do pokoju razem z Amelią i zaczął się po nim rozglądać, zobaczył, że na półce z książkami leży zegarek. Od razu było widać, że jest sporo wart. Coś w głowie Huberta kazało mu pomyśleć, że wystarczy wyciągnąć po niego rękę i skończą się wszystkie problemy. Spłaci tych dupków i dadzą mu spokój. Zegarek był na pewno wart więcej niż dwa tysiące.

– W sumie starczyłoby i na ewentualny procent. – Aleksander posłał mu kpiący uśmiech. – Narkotyki? – Hubert w milczeniu pokiwał głową. – Nie ma innego wyjścia?

– Żeby zdobyć do wieczora dwa tysiące? Chyba tylko nerkę bym musiał sprzedać.

– Ile masz lat?

– Dwadzieścia dwa.

– Nie wchodź w to gówno, nie polecam. Lepiej od czasu do czasu napić się browara i spędzić wieczór z dziewczyną. Masz dziewczynę?

– I tak, i nie. – Jego dziewczyna była nią wtedy, kiedy miała ku temu odpowiedni nastrój. W pozostałe dni spędzała czas z koleżankami. Tak mu przynajmniej mówiła.

– No to niech się określi, a ty weź się ogarnij, idź do ojca i go przeproś za to, że dałeś dupy i mu nie pomogłeś, chociaż cię o to prosił. A potem skontaktuj się z tymi swoimi gangsterami. – Słowo „gangsterami” Aleksander wypowiedział z rozbawieniem. – Umów się z nimi na wieczór. Pójdę z tobą i załatwię sprawę.

– Zapłacisz im? – Hubert poczuł nagły przypływ wdzięczności do tego wspaniałego człowieka. I trudno, że wygiął mu rękę w taki sposób, że prawie popłakał się z bólu. I tak był jego bohaterem.

– Ochujałeś? Wytłumaczę im, żeby dali ci spokój.

– Nie dadzą.

– A jeśli dadzą, to będziesz pomagał w gospodarstwie? – zapytał, zapinając zegarek na nadgarstku.

– Jeśli dożyję do jutra, to nawet ci ciasto upiekę. – Wiedział, że nie dożyje, mógł więc składać takie deklaracje.

– Sernik ma być. – W tym samym momencie do pokoju weszła Mela, która, kiedy tylko zobaczyła beztrosko, a przynajmniej tak wyglądali, ze sobą rozmawiających Huberta i Olka, aż się zatrzymała w drzwiach.

– A co wy tutaj robicie? – zapytała, nie kryjąc podejrzliwości.

– Męskie sprawy obgadujemy. – Aleksander spojrzał na zegarek.

– Hubert! – Mela złapała się pod boki. – Czy ty poprosiłeś go o pieniądze?

– Jedyne, o co mnie poprosił, to o pomoc przy spłacie długu. Nie finansową, tak że wyluzuj. Muszę po prostu sklepać kilku gości. – Olek położył się na łóżku i zupełnie tak, jakby rozmawiali o czymś wyjątkowo radosnym, zaczął się śmiać, a potem ponownie zwrócił do brata Amelii. – Młody, załatw temat i wieczorem się widzimy. I nie miej takiej wystraszonej miny, nie umrzesz dzisiaj.

Kiedy Hubert wyszedł z pokoju, cały czas nie mogąc uwierzyć w to, co się chwilę temu stało, Amelia usiadła obok Olka i zapytała go, czy ona chce cokolwiek wiedzieć. Odpowiedział jej, że owszem, może jej powiedzieć wszystko, ale dopiero wtedy, gdy mu obieca, że nie zrobi bratu awantury. Obiecała. Gdy tylko padło słowo o narkotykach, Aleksander ledwo zdążył ją złapać, nim wybiegła z pokoju. Bardzo prawdopodobne, że w tym momencie uchronił Huberta przed śmiercią.

– On nie jest tobą. Popełnia swoje błędy. Możliwe, że potrzebował takiego gonga, żeby przejrzeć na oczy. – Dokończył swoją przemowę, przytulając ją do siebie.

– Po prostu nie mogę w to uwierzyć. W to, co do mnie mówisz. Narkotyki, długi, kradzież zegarka. – Nagle zesztywniała i odsunęła się od niego. – Olek, moi rodzice nie mogą się o tym dowiedzieć. Mama, gdy usłyszała dziś, że kupiłeś dworek, zemdlała, nie chcę nawet myśleć, co by się stało, gdyby usłyszała, że jej syn jest złodziejem i ma do czynienia z narkotykami.

– Nie martw się. Nic im nie powiem. A babcia? Jak ona zareagowała na wieść o dworku? – Kiedy Mela mu powiedziała, parsknął śmiechem. – Jest niesamowita. Nie pozostaje nic innego, jak zabranie jej tam. I to natychmiast.

– A czy miałbyś coś przeciwko, gdyby dzieci babci również z nami pojechały? Poza moją mamą i wujkiem Ksawerym, którego zdążyłeś już poznać, jest jeszcze ciocia Stasia i wujek Albert.

– Nie ma żadnego problemu. Jeśli chodzi o mnie, możemy tam jechać nawet zaraz.

– Boże! – Amelia nagle położyła dłoń na ustach. – Na śmierć zapomniałam.

– O czym? Co się stało?

– W sobotę jest wesele Edytki, a ja nie mam sukienki. – Była tak zaaferowana Aleksandrem, że ślub kuzynki zupełnie wyleciał jej z głowy. Dopiero wzmianka o wuju Ksawerym jej o nim przypomniała.

– A partnera do tańca masz? – Uniósł kilkukrotnie brwi do góry, co zaowocowało kuksańcem w bok. – Rozumiem, że masz, a i z sukienką sobie poradzimy. Pojedziesz ze mną jutro do stolicy i coś kupimy. Wrócimy w piątek.

– Mogę sobie kupić sukienkę w Łodzi, a takie ciągłe jeżdżenie też kosztuje. – Od momentu poznania Olka miała wrażenie, że jej obecne życie toczy się między domem a Warszawą.

– W Warszawie są ładniejsze sukienki. – Do tematu ceny paliwa nie odniósł się wcale.

– Boże, muszę sobie znaleźć fryzjera i kosmetyczkę. – Mela była przerażona tym, co sobie nagle uświadomiła: – Ja będę tam najbrzydszą kobietą. Może zasymuluję w sobotę atak padaczki i nie pójdę? – Naprawdę chciała to zrobić.

– Jeśli jeszcze raz usłyszę od ciebie, że jesteś najbrzydsza, to wsadzę cię do bagażnika.

– I wywieziesz do lasu? – Nie mogła sobie darować.

– Do ciemnego lasu. – Objął ją i przyciągnął do siebie. – Jesteś cudowna. Pamiętaj o tym. Masz cudowne czoło. – Pocałował ją w czoło. – I cudownie zadarty nosek. – Tutaj również złożył pocałunek. – Usta też masz cudowne. – Całował każdą część ciała, o której wspomniał.

– Dobrze, już dobrze, jestem cudowna. – Pokazała mu język.

– Język też masz cudowny. – Dobrze wiedziała, co ma na myśli, mówiąc jej, że ma cudowny język. Wyswobodziła się z jego objęć i powiedziała, że idzie do babci porozmawiać o wizycie w dworku. Wróciła kwadrans później, informując go, że wszystkie dzieci babci, nawet marudny zazwyczaj wujek Ksawery, będą w ciągu pół godziny na miejscu.

Kiedy zeszli do kuchni, a on tak naprawdę dopiero w tym momencie miał okazję zobaczyć się z mamą i babcią Amelii, po tym, jak Mela im o wszystkim powiedziała, poczuł się dziwnie. O ile starsza kobieta patrzyła na niego z uśmiechem, tak młodsza zalana była łzami. Jola, ledwo go zobaczyła, zerwała się z krzesełka i uściskała z taką siłą, o jaką by jej wcale nie podejrzewał. Babcia Janka też go uściskała, całując serdecznie w oba policzki.

Dopiero wtedy dostrzegł w jej oczach łzy.

Rozdział 28

– A potem Olek przyparł tego jednego zakapiora do muru i złapał go za jaja. – Na samo wspomnienie Hubert aż się skrzywił. – Potem ścisnął go tak mocno, że gość piszczał jak baba, a ten drugi się wtedy podniósł z ziemi i chciał uderzyć Olka, ale ten pierwszy mu zabronił. Wszyscy mi teraz zazdroszczą takiego szwagra. – Dumny Hubert przechadzał się po pokoju Amelii z rękoma założonymi za plecami.

– A braku mózgu to ci czasem nikt nie zazdrości? Musiało dojść do tego, żeby on się bił w twoim imieniu? – Mela wskazała dłonią na Aleksandra, który wcale nie wyglądał tak, jakby to, że przed momentem się bił, sprawiło mu jakiś większy problem. Lata spędzone na obijaniu twarzy praskim gentlemanom zrobiły swoje. – Może dla ciebie to zabawne, ale dla mnie nie.

– Trzeba było to zobaczyć. Wiedziałabyś wtedy, dlaczego tak mnie to bawi – odpowiedział.

Gdy on i Aleksander poszli na przystanek, gdzie jak zawsze wieczorem, bez względu na dzień tygodnia, zbierała się lokalna śmietanka, Hubert uznał, że to był bardzo, bardzo zły pomysł. Z całym szacunkiem, ale Aleksander był jeden, a tych, którym on był winien kasę, dwóch, a kto wie, może i kogoś jeszcze ze sobą zabiorą. Kiedy tylko on i Olek pojawili się na miejscu, większość jego kolegów zaczęła się przyglądać nowo przybyłemu z ciekawością i jakimś takim chłopięcym respektem. Aleksander, mimo że nie był typowym mięśniakiem, budził szacunek i roztaczał wokół siebie aurę władzy. O umówionej godzinie, czyli dwudziestej trzydzieści, pojawił się czarny mercedes z przyciemnionymi szybami, co wywołało u Olka taki napad śmiechu, że Hubert i jego koledzy zaczęli się na niego patrzeć z niepokojem.

Co go tak rozbawiło?

Marka auta i ciemne szyby. Uznał, że chłopaki od dragów starają się zadać całkiem sporo szyku i profesjonalizmu swojej nielegalnej działalności, a inspiracje zapewne czerpali z filmów. Gdy zobaczył na ich samochodzie warszawską rejestrację, pomyślał, że jest w domu. Oparł się o mur przystanku, zaplótł ręce na piersi i czekał na rozwój sytuacji. Z auta wysiadło dwóch mężczyzn. Biali, łysi, po dobre sto kilo każdy. Z tymi łańcuchami, którymi byli obwieszeni, może i po sto dziesięć. Idąc w stronę przystankowej budki, wyglądali tak, jakby za chwilę mieli się obwołać królami tego przybytku. Charakteryzowali się pogardliwym wyrazem twarzy, poczuciem wyższości i cwaniaczkowatym chodem. Olek miał wrażenie, że patrzy na nieco bardziej ubite wersje siebie i Balcera sprzed kilkunastu lat, i poczuł się tym nieco zażenowany.

– No, młody... – Jeden z nich, ten z wytatuowanymi rękoma, zbliżył się do Huberta, międląc w buzi gumę. – Wyskakuj z kasy. Szybciutko.

– No młody – zawtórował mu drugi, bez tatuaży. – Szybciutko.

– Albo cię połamiemy – powiedział ten pierwszy i zaczął rechotać.

– Połamiemy. – Aleksander uznał, że drugi robił w tym duecie za przygłupa i chyba jeszcze dodatkowo echo. Zawsze wystrzegał się współpracy z takimi matołami, bo oni mieli wypisane na twarzy swoje IQ bądź jego brak. Patrząc na tych dwóch, doszedł do wniosku, że są samozwańczymi handlarzami, ale jeśli pochodzą z Warszawy, o czym świadczyła rejestracja ich samochodu, musieli słyszeć to i owo. Nie ma chuja we wsi, żeby nie.

– Jesteście z Warszawy? – zapytał.

– A co, kurwa, nie widać? – Pierwszy wykonał dziwny ruch głową, przechylając ją kilkukrotnie to w lewo, to w prawo.

– Nie widać? – zawtórowało mu echo.

– Spieprzajcie stąd. – Nim to powiedział, spojrzał na zegarek. Dwudziesta trzydzieści pięć. Do dwudziestej czterdzieści chciał się wyrobić. Oczywiście wiedział, że natrafi na opór.

– Bo co, leszczu? – powiedział pierwszy, wytatuowany.

– Bo co? – Drugi, bez tatuaży, zbliżył się do niego z miną cwaniaka.

Aleksander, bez jakiegokolwiek ostrzeżenia, uderzył go w nos. Nie pięścią. Podbiciem dłoni, tą niezwykle twardą częścią, znajdującą się przy kciuku i nadgarstku, i mogącą wyrządzić dość dużą krzywdę. O ile oczywiście ktoś wiedział, jak to zrobić. Olek wiedział. Gdy facet złapał się za twarz, podciął mu nogi tak, że tamten z głuchym łoskotem wylądował na ziemi.

– Bo tutaj ślisko jest. – Spojrzał na niego z góry. – I można się wypierdolić.

– Ty kutasie! – Drugi, a w zasadzie wedle hierarchii pierwszy, czyli ten wytatuowany i sprawiający wrażenie nieco mądrzejszego, doskoczył do Aleksandra. Tak jak Hubert opowiadał Amelii, Olek przyparł go do muru i ścisnął za klejnoty. I ten gość naprawdę zaczął piszczeć jak kobieta.

Aleksander zbliżył swoją twarz do jego ucha i wyszeptał:

– Ciągle jestem miły. I tak jak wy mieszkam w Warszawie, a mój wuj to Józef Karp. Znasz? – Mężczyzna wytrzeszczył na niego oczy i szybko pokiwał głową. O dziwo, uwierzył mu od razu. Jeśli ktoś powoływał się na jednego z najokrutniejszych gangsterów starego pokolenia, to nie robił tego ot tak, dla zabawy.

– Stój – zapiszczał pierwszy, kiedy zobaczył, że drugi się pozbierał i chciał uderzyć człowieka, który go zaatakował. – Do wozu.

– Ale… – Drugi jakby się zapowietrzył, nie bardzo rozumiejąc, o co tutaj chodzi. Przecież zawsze sytuacja wyglądała inaczej. Zawsze to oni byli tymi, przed którymi inni spierdalali. Patrzył zdezorientowany na to, jak ten obcy facet ściskał jego kumpla za jaja. Już sam ten widok sprawił mu ból.

– Spierdalamy. – Te piszczące wulgaryzmy brzmiały tak żałośnie, że Olek się zlitował i go puścił.

O godzinie dwudziestej trzydzieści dziewięć był już wyrobiony, a delikwenci z mercedesa w popłochu odjechali.

– Młody. – Spojrzał na Huberta, który wyglądał tak, jakby mu ktoś Boże Narodzenie w sierpniu zrobił. – Jak się dowiem, że cokolwiek bierzesz, to ci nogi z dupy powyrywam. Kapujesz? – Gdy Hubert potwierdził szybkim skinieniem głowy, dodał: – A jak ktokolwiek poczęstuje go czymś innym niż browarem, to będę zły. Rozumiemy się? – Omiótł spojrzeniem gromadkę chłopaków stojącą na przystanku, w oczach których zyskał miano bohatera. Wszyscy zgodnie pokiwali głowami, a jeden, najodważniejszy, podszedł, przybił z nim piątkę i podał mu butelkę z piwem. Aleksander podziękował i spędził jeszcze kilka chwil, idealnie wpasowując się w to towarzystwo. Gdy odchodził, przypomniał Hubertowi o obietnicy, jaką ten mu złożył.

– Ale ja nie umiem piec ciasta. – Hubert z kolei zdążył już o tym zapomnieć.

– W takim razie idziesz teraz ze mną i będziesz się uczył. – Podał wszystkim obecnym rękę na pożegnanie i poczekał, aż młody zrobi to samo.

Amelia, która mimo że była wściekła na młodszego brata za taką bezmyślność, rozumiała, że skoro nie ma innego wyjścia, trzeba sprawę załatwić właśnie tak. I teraz z niecierpliwością czekała na ich powrót. Kiedy tylko weszli do jej pokoju cali, zdrowi i uśmiechnięci, odetchnęła. A potem brat zdał jej relację, naśladując przy okazji ciosy Aleksandra.

– Dziękuję za to, że się za mną wstawiłeś. – Hubert podał Olkowi rękę i wyszedł z pokoju.

W pierwszej chwili skierował kroki do siebie, ale potem przypomniał sobie o obietnicy. Zszedł do kuchni, gdzie mama myła słoiki.

– Mamo, mam sprawę.

– Tak? – Posłała mu troskliwe spojrzenie. Mimo że jej syn był nicponiem, wskoczyłaby za nim w ogień.

– Muszę zrobić ciasto. Dla Olka. Powiedzmy, że przegrałem zakład – wymamrotał.

Tym razem Jola nie zemdlała. Tym razem zemdlał słoik. „Dzień cudów” – pomyślała i wyjęła z szafki wysłużony zeszyt z przepisami. Podczas gdy Hubert robił coraz większe oczy, słuchając tego, jak najlepiej zrobić sernik, Amelia i Olek grali w scrabble.

– Czy wszystkie twoje słowa muszą mieć podtekst seksualny? – Pokiwała z rezygnacją głową, widząc, że obok „lody”, „anal” i „bdsm” pojawiło się „ssać”.

– A co? Regulamin tego zabrania? – Posłał je niewinne spojrzenie.

– Tani chwyt. Bardzo tani. – Uniosła kpiąco brew, układając na wolnym polu słowo „epilepsja”.

– Ale działa.

– A skąd wiesz?

– A mam wsadzić ci rękę w majtki? – Przekrzywił zawadiacko głowę.

– A nie myślałeś, żeby w jeden z dziesięciu wystąpić, mądralo?

– Nie, ale brałem pod uwagę miliard w rozumie.

– Czasem zachowujesz się jak ostatni zboczeniec, a czasem jak uosobienie gentlemana, jak chociażby dziś. I nie mam na myśli akcji na przystanku, tylko wizytę we dworku. Moja rodzina jest tobą zachwycona. Jak ty to robisz, że ludzie tak do ciebie lgną?

– Na to pytanie to chyba sama powinnaś sobie odpowiedzieć – mówiąc to, do swoich wyrazów dołożył kolejny, „władza”. Dołączył je do Ameliowej epilepsji. – A teraz może być?

– Może.

Amelia przez chwilę zastanawiała się nad tym, czy ułożyć słowo, które spokojnie mogło pojawić się już kilka kolejek wcześniej. Spojrzała na uśmiechniętego Olka, który sprawił dziś radość tak wielu osobom. I nie chodziło jej o Huberta, tylko o babcię i wszystkie jej dzieci. Nawet wujek Ksawery uronił łzę, kiedy tylko jego stopa stanęła w dawnym domu. Najpierw, gdy spotkali się przed bramą wjazdową na teren parku okalającego dworek, wszyscy, bez wyjątku, patrzyli na siebie z ogromną nieśmiałością i ostrożnością, jakby to, że się tutaj znaleźli, było snem albo co najmniej żartem. Aleksander oparł się o auto, przytulił do siebie Amelię i zasugerował, żeby sami przeszli przez bramę. Ledwo babcia Janka przekroczyła kutą furtę, zakryła sobie twarz dłońmi i zaniosła się głośnym płaczem. Naraz powróciły wszystkie wspomnienia. Mela od samego początku czuła, że jej spokój jest jakiś dziwny, i właśnie się okazało, że emocje jednak wzięły górę. W jednej chwili otoczyły ją wszystkie jej dzieci, które jak na zawołanie objęły matkę, dając wyraz swej miłości. Stali tak w piątkę, tuląc się do siebie i dodając sobie nawzajem otuchy. Wszystkie dzieci babci Janki. I te, które urodziła, i te które wychowała i traktowała jak swoje własne. Widząc tę scenę, Amelia ukradkiem otarła łzę. „Nieważne, co on kiedyś robił – pomyślała, wtulając się w Olka – to dobry człowiek”.

Teraz, gdy siedział naprzeciwko niej i czekał, aż ona ułoży kolejne słowo, sprawiał wrażenie niezwykle zrelaksowanego. Mela również była rozluźniona. Przeniosła wzrok na planszę i wyciągnęła dłoń po swoje kostki z literkami. Gdy skończyła, zerknęła nieśmiało na Olka.

– Miłość, władza i epilepsja – przeczytał konfigurację trzech słów, które zostały ułożone osobno, a potem spojrzał na nią. – Podoba mi się. Bardzo.

W chwili, w której chciał jej coś powiedzieć, rozdzwonił się jego telefon. Musiał odebrać.

– Cześć, stary, jestem u Meli, co u ciebie? – Na wyświetlaczu pokazał się jeden z numerów Balcera. Nim Tomek się odezwał, Aleksander przywitał go słowami, które miały dać mu do zrozumienia, że rozmowa musi być prowadzona bezpiecznie.

– Pogadaj sobie z nim, idę się wykąpać. – Chociaż Mela wyszła z pokoju, to i tak nie mógł sobie pozwolić na zbyt duże zuchwalstwo w kwestii wypytywania Tomka o szczegóły.

– Opowiadaj.

– Stary, Bogusław Linda by się tej roli nie powstydził. Może trzy minuty po tym, jak wyfrunąłeś przez okno, zjawiły się psy. Kiedy mnie przewróciłeś, uderzyłem głową w posadzkę i rozciąłem łeb. Co wyszło na dobre, bo jak zdjęli mi z głowy worek i zaczęli wypytywać o szczegóły, broczyłem krwią i mówiłem, że nic nie pamiętam. Dali więc spokój przesłuchaniom. Wezwali pogotowie i przewieźli mnie do szpitala. Do sali dla VIP-ów. Tak to można żyć, a jakie tam pielęgniarki pracują... – Tomek zaczął głośno mlaskać. – Pokuszę się o teorię, że kryterium dobierania żeńskiego personelu medycznego na tym oddziale opiera się na rozmiarze piersi i długości nóg. Taką służbę zdrowia to ja szanuję. Dobra, ale to nieważne. Przyszli do mnie następnego dnia i przesłuchiwali. Nawet nie pamiętam, ile razy mnie przemaglowali, zadając ciągle te same pytania, a ja uparcie trwałem w mojej amnezji. Ale posłuchaj tego. Fragment diagnozy lekarskiej: uraz powstały na skutek bardzo stresującego wydarzenia, które przyczyniło się do przedostania do mózgu cząsteczek kortyzolu, uszkadzających hipokamp. Bla, bla, bla.

– Żadnych komplikacji? – Aleksander nawet nie pytał, co to jest ten hipokamp.

– Żadnych, z jakimi nie dałbym sobie rady. – To była typowa dla Tomka Balcera odpowiedź. – Nie, żebym nie doceniał twojego udziału w tym przedsięwzięciu, jeszcze mnie szwy ciągną i gęba boli, ale muszę przyznać, że odegrałem to po mistrzowsku. Warto to uczcić.

– Będę jutro w mieście, ale z Amelią. W piątek wracamy, bo w sobotę kuzynka Meli ma wesele.

– Wesele na wsi? Jak u Smarzowskiego? Zabierz mnie ze sobą!

– Podziękuję. – Olek zaczął się śmiać, a w tym samym momencie do pokoju weszła Amelia. – Tomek, ja jutro muszę podjechać do drukarni i załatwić kilka spraw związanych z przeprowadzką, ale nie wykluczam, że możemy się wieczorem spotkać. O ile Mela też będzie miała na to ochotę. – Widząc jej uniesiony kciuk, odpowiedział mu od razu. – Ma ochotę się z tobą spotkać.

– Dziwne, gdyby było inaczej. W kontakcie zatem. Zdzwonimy się jutro.

– Naprawdę masz ochotę się z nim spotkać? – zapytał, patrząc zachłannie na jej piersi. Wiedział, że z seksu w jej rodzinnym domu nici, ale patrzeć na jej wdzięki nikt mu nie zabroni przecież.

– Jasne. – Usiadła po turecku na łóżku. – Muszę wstać rano i pomóc mamie w myciu słoików na marynowanie grzybków, a potem możemy jechać. – Gdy chciała zabrać się za zdejmowanie z planszy kostek z literkami, Olek złapał ją za rękę i przyciągnął do siebie. Przez chwilę patrzył w jej cudowne, błękitne oczy. Tylko patrzył.

– Nie jestem facetem, który potrafi mówić o swoich uczuciach. – Położył dłoń na planszy, przesunął wszystkie kostki na bok i zaczął coś z nich układać. Kiedy przeczytała to, co ułożył, zaniemówiła. Patrzyła to na planszę, to na niego, a potem sama zabrała się za szukanie odpowiednich literek.

Tym razem słowo mówione było zbędne.

KOCHAM CIĘ

Odpowiedź pojawiła się błyskawicznie.

JA CIEBIE TEŻ

Rozdział 29

Wyjazd do Warszawy, który według Amelii był kompletnie bezsensowny, ponieważ jej zdaniem butiki w Łodzi oferowały całą gamę przeróżnych strojów, sprawił, że po raz pierwszy w życiu poczuła się jak księżniczka. A wszystko to za sprawą sukienki, którą kupiła. Wchodząc do sklepu, odniosła nieodparte wrażenie, że właśnie tutaj znajdzie to, czego szuka. Zanim do niej i do Aleksandra podeszła ekspedientka, Mela już stała przy manekinie ubranym w krwistoczerwoną suknię.

– Jej, ale piękna. – Obok tej kreacji nie dało się przejść obojętnie. Suknia była długa i wykonana z bardzo delikatnej tkaniny. Dwa rozcięcia po bokach, odkryte plecy i głęboki dekolt sprawiały, że już od samego patrzenia na nią można było poczuć się seksowną. – Mam powody sądzić, że ten stanik to atrapa i zdecydowanie nie utrzyma moich piersi przez całą noc. – Zaczęła się śmiać, wskazując na biustonosz wszyty w materiał.

– Chętnie go wyręczę. – W oczach Aleksandra pojawiły się dwie iskierki.

– Domyślam się. – Amelia szturchnęła go w bok.

– Dzień dobry. Czy chciałaby pani przymierzyć tę sukienkę? – Po chwili tuż obok nich pojawiła się pracownica sklepu. Nie omieszkała spojrzeć z ciekawością na Olka.

– Nie, raczej podziękuję. Wątpię, abym czuła się w niej komfortowo. – Mela zerknęła wymownie na dekolt sukni, a potem na swoje piersi.

– Nie docenia pani naszych projektantów. – Kobieta zapytała o jej rozmiar. W tym samym czasie Olek rozsiadł się wygodnie na kanapie naprzeciw przymierzalni. Amelia z kolei dość długo nie wychodziła zza kotary oddzielającej ją od części sklepowej.

– Melka, co ty tam robisz? Masturbujesz się? – Pytanie to zostało zadane na tyle głośno, aby usłyszała je znaczna część kobiet przebywających w sklepie. Prawie wszystkie pokraśniały na twarzy, słysząc tę jakże wymowną uwagę. Kilka z nich przystanęło w pewnej odległości, aby zobaczyć, kim jest Melka, na którą czekał ten przystojniak.

– Wolff, bo nie wyprowadzę cię dziś na spacer! – Zza zasłony wychyliła się głowa Amelii. Zmrużyła oczy, udając, że ów komentarz ją zdenerwował.

– Jeśli ktoś z nas miałby stać na czworakach i czekać na swego pana, ty byłabyś tą osobą, kochanie.

– Jeszcze jedno słowo – syknęła – i pójdziesz na wesele w parze z moim bratem.

Aleksander udał, że zamyka sobie usta i wyrzuca klucz. Amelia odsłoniła kotarę i stanęła przed nim w całej okazałości.

– Idealnie. – Ekspedientka, która cały czas była w pobliżu i, ma się rozumieć, słyszała ich słowną utarczkę, aż klasnęła w dłonie. – Odnoszę wrażenie, że ta suknia została uszyta specjalnie dla pani.

Cóż, Mela miała identyczne odczucie, gdyż nim wyszła z przymierzalni, przez kilka minut tylko stała i gapiła się na swoje odbicie, mając wrażenie, że patrzy na nią jakaś inna kobieta. I nawet jej fryzura, prowizoryczny kok na czubku głowy, sprawiała wrażenie, jakby każdy kosmyk był w tym miejscu, w którym być powinien.

– Zdaje się... – Amelia puściła do oniemiałego Olka oczko. – ...że szata jednak zdobi człowieka.

Aleksander miotał się w tej chwili bardzo. Z jednej strony pragnął napawać oczy widokiem swojej narzeczonej, która wyglądała zarazem niewinnie, kobieco i seksownie. „Że tak się w ogóle da?” – pomyślał. Chciał też do niej podejść, obnażyć ją od pasa w górę i zacząć ssać jej sutki. O doprowadzeniu jej dłonią nie zapominając. Tutaj, w tej przymierzalni, w tym sklepie, w tym momencie. Wstał z kanapy, a Amelia, która dostrzegła niebezpieczny błysk w jego oczach, cofnęła się o krok.

– Co ty robisz? – Tuż po zadaniu pytania usłyszała w swojej głowie momentalną odpowiedź: „Przecież wiesz, co on robi. Bawi się z tobą. Pobaw się z nim”.

– Chciałem tylko zobaczyć, jak suknia będzie się zachowywała podczas tańca. – Spojrzał na stojącą nieopodal ekspedientkę z uśmiechem. – Wolałbym mieć pewność, że ten stanik naprawdę zostanie na swoim miejscu. Czy będzie miała pani coś przeciwko, jeśli zabawimy się w przymierzalni? Krępuję się tańczyć na środku sklepu.

– O… oczywiście. Przymierzalnia jest do państwa dyspozycji. – „Czy on powiedział »zabawimy« czy »zatańczymy«?” – pomyślała skonsternowana.

Aleksander posłał Amelii uśmiech wygłodniałego wilka, wyciągnął w jej kierunku dłoń i powiedział:

– Czy mogę panią prosić?

– Naprawdę chcesz ze mną tutaj tańczyć?

– Naprawdę. – Wyjął z kieszeni smartfon, przez chwilę czegoś w nim szukał, a potem położył go na stołku. – Mamy cztery minuty i dwadzieścia sekund.

Z głośnika telefonu popłynęły pierwsze takty „You can leave your hat on” Joe Cockera. Nim Amelia zorientowała się, z jakiego filmu pochodzi ten utwór, Aleksander dociskał ją do ściany i zachłannie całował.

– Olek – wyszeptała – przecież tutaj są ludzie. To znaczy nie tutaj. Tam. – Wskazała głową w kierunku, z którego dochodziły do nich stłumione głosy. – A jak ktoś nas usłyszy?

– Zachowuj się więc tak, żeby nikt nas nie usłyszał. – Ściągnął ramiączka od sukienki i objął dłońmi piersi Amelii. Patrzył jej w tym momencie w oczy w taki sposób, że skapitulowała. Odchyliła głowę do tyłu, przygryzła dolną wargę i delektowała się chwilą. Musiała przyznać, że utwór z „Dziewięć i pół tygodnia” pasował do tej sceny idealnie.

Aleksander ugryzł ją w sutek tak mocno, że dałaby sobie obciąć wszystkie kończyny, że zrobił to celowo. I żeby ona zaczęła krzyczeć, jęczeć czy Bóg jeden jeszcze raczył wiedzieć, co innego robić. Kiedy myślała, że zrobi to ponownie i znowu ją rozkosznie zaboli, on zaczął ssać jej brodawki bardzo wolno.

– Fajne te rozcięcia. – Jego dłoń znalazła się w okolicach jej uda, tylko po to, aby po chwili powędrować w stronę bielizny. Od kiedy Amelia uznała, że Olek może pełnić funkcję prawowitego narzeczonego, zmieniła nieco swoją garderobę. Konkretnie to tę skrywającą wzgórek łonowy. Rozkochała się w koronkowych stringach i właśnie takie miała dziś na sobie. – Nie myśl, maleńka, że tylko ty doświadczasz teraz tortury. – Aleksander odchylił skrawek materiału i zaczął pocierać jej cipkę. Chciał, aby w tym momencie patrzyli sobie w oczy, jednak o ile on jakoś sobie radził z utrzymaniem wzrokowego kontaktu, pomimo potężnego wzwodu, który pojawił się w spodniach, tak ona na zmianę przymykała i otwierała powieki, aż w pewnym momencie objęła go za szyję, wtuliła w nią twarz i zaczęła się poruszać w rytm muzyki. Jej rozpalone ciało, zachrypnięty głos Cockera i dłoń Aleksandra współgrały ze sobą idealnie.

Kiedy poczuł, że Meli brakuje naprawdę niewiele do osiągnięcia szczytu, zwolnił ruchy dotykając jej tyle o ile. Miał świadomość, że takie pieszczoty doprowadzą ją do furii. Do osiągnięcia orgazmu w sklepowej przymierzalni Amelia potrzebowała trzech minut i dziesięciu sekund. Szczytując, wbiła Aleksandrowi w szyję paznokcie z taką pasją, że rozcięła mu skórę do krwi. Dopiero gdy doszła do siebie, zorientowała się w tym, co zrobiła.

– Przepraszam.

– Mam nadzieję, że zostanie mi blizna. – Z nieukrywanym rozbawieniem przyjął od niej plaster, który miała w torbie. Oczywiście nie mógł być to zwykły, tradycyjny, jednokolorowy przylepiec, tylko taki z bohaterami dziecięcej kreskówki.

Z przymierzalni wyszli razem, kierując swoje kroki prosto do kasy.

– Szybko się państwo uwinęliście z tymi tanecznymi testami. – Ekspedientka wzięła od Amelii sukienkę. – Pakujemy?

– Pakujemy. – Mela od razu, gdy weszła do sklepu, zobaczyła cenę widniejącą na metce. Początkowo nieco przeraziła ją ta kwota i poszła przymierzyć suknię tylko po to, aby się przekonać, że na pewno nie będzie w niej wyglądała zbyt dobrze. Jak się jednak okazało, to zdecydowanie była miłość od pierwszego spojrzenia w lustro. Doszła też do wniosku, że trudno, najwyżej nie kupi sobie już nic do przyszłego roku. Pomyślała jeszcze, że po powrocie do domu powinna podziękować tacie. Tuż przed wyjściem zawołał ją do salonu i tak zupełnie bez słowa wręczył jej pięćsetzłotowy banknot. Początkowo nie chciała go przyjąć, tłumacząc się tym, że ma trzysta złotych i na pewno taka suma jej wystarczy. Ojciec pokiwał wtedy tylko głową, wcisnął jej pieniądze w dłoń i wyszedł. Gdy opowiedziała o tym Olkowi, w jej oczach lśniły łzy szczęścia. Aleksander zaśmiał się tylko. Bo cóż innego miał zrobić? Dla niego taka kwota była równa napiwkowi w knajpie po jednej z wielu zakrapianych nocy. Dla Amelii znaczyła o wiele więcej. I wcale nie chodziło o aspekt finansowy.

– Osiemset złotych poproszę. Płatność kartą czy gotówką?

– Gotówką – odpowiedziała, uśmiechając się do Olka.

Aleksander już w trakcie jazdy do stolicy zapytał, czy mógłby zapłacić za jej sukienkę. Propozycja ta spotkała się z kategoryczną odmową. Dlatego teraz, widząc, jak Amelia wyciąga z portfela całą jego zawartość, miał ochotę wpakować go jej na powrót do torby i samemu uregulować rachunek. Gdy wyszli ze sklepu, przysunęła się do niego i wyszeptała:

– Dopilnuj, żeby mnie pochowali w tej kiecce. W życiu nie miałam na sobie nic tak drogiego. Nie licząc oczywiście pierścionka od ciebie.

– Chciałem ci kupić tę sukienkę, chociaż wiem, że mi zabroniłaś. A ja i tak chciałem. Dlatego może…

– Przepraszam najmocniej... – Nagle tuż obok nich pojawiła się ekspedientka ze sklepu, z którego przed momentem wyszli. – Jak dobrze, że państwa jeszcze złapałam. Pomyślałam sobie, że z tą sukienką świetnie wyglądałyby sandały z tamtego sklepu. – Wskazała palcem na butik znajdujący się po drugiej stronie alejki. – Byłam tam wczoraj i się w nich zakochałam. Stoją na wystawie, na samej górze. Czarne, mają dwa delikatne paseczki na palcach i wokół kostki. I czerwone obcasy. Nie przeoczy ich pani. – Kobieta miała wrażenie, że spełniła dobry uczynek.

– Dziękujemy. – Idziemy je zobaczyć? – Olek zwietrzył szansę dla siebie. Sklep, o którym wspomniała uprzejma ekspedientka, znał doskonale, jego ceny też, wątpił jednak, aby Mela chciała w ogóle spojrzeć na te buty. Ale przy zastosowaniu odpowiedniego podstępu mogło się udać.

– Nie. Mam buty. A poza tym, kto mądry kupuje buty dwa dni przed imprezą? Przecież trzeba je rozchodzić. – Dla niej sprawa była oczywista.

– Buty z tego sklepu są wykonane z takiego materiału, że gdybyś miała imprezę w sobotę o osiemnastej, a o szesnastej złamałabyś obcas i byłabyś zmuszona do zakupu w tym właśnie miejscu, zrobiłabyś to bez jakiegokolwiek zastanowienia. Uwierz mi.

– Możliwe, ale ja już nie mam pieniędzy.

– Ja ci je kupię. I zanim cokolwiek powiesz, musisz mnie wysłuchać. – Padł przed nią na kolana. – Amelio, czy zgodzisz się, abym…

– Zgódź się! Powiedz tak! Jeśli się nie zgodzisz, ja to zrobię! – krzyczał ktoś z niewielkiego tłumu, który zdążył się zebrać dookoła nich.

– Olek, wstawaj. – Mela przekręciła oczyma i odchyliła głowę do tyłu. Nie mogła powstrzymać śmiechu. – Dobrze, już dobrze, zgadzam się. Zgadzam się na wszystko.

To wszystko kosztowało prawie tysiąc złotych, gdyż było cudownymi szpilkami i pasującą do nich torebką.

– Co jest? Gniewasz się za te buty? – Siedzieli w samochodzie, w korku, nie śpiesząc się nigdzie, ponieważ Balcer odwołał dzisiejsze spotkanie, tłumacząc się tym, że spotkał miłość tego wieczora. I ewentualnie poranka.

– Nie czuję się dobrze w takiej sytuacji. Te buty są piękne i tak wygodne, że mogłabym w nich biegać, ale Olek, mnie nie stać na takie ekstrawagancje. Tak naprawdę nie pracuję na etacie, bo nie mogę, i utrzymują mnie rodzice. To znaczy, żebyś mnie źle nie zrozumiał, my nie jesteśmy biedni.

– Wiem, Mela, że nie jesteście biedni.

– To dobrze. – Krępowała ją nieco ta rozmowa. Od momentu, kiedy Aleksander wjechał na jej podwórko swoim ogromnym samochodem, wyglądającym tak, jakby dopiero co opuścił salon, wiedziała, że jej status społeczny nijak ma się do jego. Potwierdził to chociażby zakup pierścionka zaręczynowego, o dworku dziadka Tobiasza nie wspominając. Tyle tylko, że Amelia była tak dumna, że czuła się teraz tak, jakby przyjęła od niego zapomogę. Powiedziała mu o tym. – Czuję się trochę tak, jakby to była jałmużna. Ty ciężko pracujesz, żeby zarobić te pieniądze, a ja…

– Mela, przestań, proszę. – Gdy usłyszał, jak to on ciężko pracuje, żeby mieć pieniądze, zdobył się na odwagę, aby jej przerwać. A powinien zrobić to dużo wcześniej. – Ja te pieniądze…

Czy gdyby w tym momencie nie usłyszał trąbienia samochodu, który stał tuż za nimi, powiedziałby jej prawdę? Tylko co było tą prawdą? Że jeszcze niedawno był gangsterem, dla którego liczyła się kasa, rozrywka i kobiety? Że aby uciszyć swoje sumienie, wpłacał pokaźne sumy dla potrzebujących? Że jedyne, czego teraz potrzebował, to uzyskać przebaczenie? Od niej.

– Jesteś głodna? – To pytanie zdecydowanie żadną prawdą nie było. Tyle tylko, że jeśli nawet chwilę wcześniej chciał powiedzieć jej coś innego, to ta sekunda, w której miał w sobie tyle odwagi, aby to zrobić, minęła.

– Nie, ale zanim dojedziemy do domu, na pewno będę. – Mela wyczuła, że Aleksander chciał jej powiedzieć coś ważnego. Coś istotnego. I pomimo że tego nie usłyszała, poczuła się wdzięczna. Wdzięczna za to, że on zaczyna ufać. Sobie. Powoli, bo powoli, ale to robi. Tym razem to ona ujęła jego dłoń, ucałowała ją i powiedziała: – W tych butach też mnie pochowaj, moja dusza nie zaznałaby wiecznego spokoju, mając świadomość, że gdzieś po świecie chodzi w nich ktoś inny niż ja.

Olek miał świadomość, że powiedziała to, aby rozluźnić atmosferę. I co najważniejsze, nie drążyła, nie zmuszała go do mówienia.

– Jesteś najlepszym, co mnie w życiu spotkało. – Patrzył przed siebie, ale widział, jak Amelia się do niego uśmiecha.

Rozdział 30

– Zaraz wracam. – Olek pocałował Amelię w policzek, przeprosił ją na chwilę i podszedł do kobiety, która stała pod kościołem i od kilku chwil wpatrywała się w niego intensywnie. To była Rita. Ta sama Rita, z którą swego czasu łączyło go łóżko. Jeśli był zaskoczony tym, że ją tutaj widzi, nie dał tego po sobie poznać.

– Proszę, proszę, panie Wolff. Co za spotkanie. – Ona, w przeciwieństwie do niego, nie kryła zaskoczenia. – Co ty tutaj robisz? – Zadając to pytanie, zerknęła z niechęcią na stojącą kilka metrów dalej Amelię. – Kim jest ta kobieta?

– To Amelia. Jest kuzynką panny młodej i moją narzeczoną. – Gdy spojrzał na nią pierwszy raz, miał wrażenie, że to ktoś bardzo podobny do Rity. Musiał odczekać chwilę, uspokoić myśli i spojrzeć ponownie. Tym razem nie miał żadnych wątpliwości, że to jego dawna znajoma. Wypadało się zatem przywitać, jednak niekoniecznie w towarzystwie Meli. I nie dlatego, że czuł się niezręcznie, nic z tych rzeczy. Uznał, że nie jest to do niczego potrzebne, a on i tak za chwilę powie Amelii, z kim rozmawiał.

– Narzeczona? Serio? Myślałam, że robisz sobie ze mnie jaja, gdy powiedziałeś, że masz narzeczoną.

– To raczej ty robiłaś sobie ze mnie jaja, kiedy wieszałaś na mnie psy, mówiąc jej przez telefon, że jestem bajarzem erotomanem. Na moje szczęście nie uwierzyła. – Wsadził dłonie do kieszeni i patrzył na nią z góry, co akurat wybitnie trudne nie było, bo nie grzeszyła wzrostem. I nawet teraz, mając na sobie piętnastocentymetrowe szpilki, była od niego niższa co najmniej o głowę.

– Wtedy byłam na ciebie wkurwiona. Wystawiłeś mnie. Obiecałeś, że przyjedziesz, i co? Zamieniłeś mnie na jakąś… jakąś… – Rita bardzo chciała dopiec tej kobiecie, ale patrząc na nią, trudno było doczepić się do czegokolwiek. Raz, że ubrana była naprawdę świetnie, bo ta czerwona kiecka, którą na sobie miała, już z dala przyciągała wzrok i podkreślała jej figurę. Dwa, może ta panna nie była klasyczną pięknością, ale wyglądała naprawdę dobrze. Mimo wszystko Rita nie upadłaby tak nisko, aby odmawiać jej atrakcyjności tylko po to, żeby samej poczuć się lepiej. Postanowiła więc obrazić ją w inny sposób. – Jakąś wieśniarą.

– A co ma do tego miejsce zamieszkania, bo nie rozumiem? – Wręcz przeciwnie, doskonale rozumiał te wynikające z zazdrości słowa.

– Byliśmy umówieni, a ty ze mnie zakpiłeś. – Zmrużyła bardzo brzydko swoje kocie oczy, dobrze wiedząc, że argument o miejscu zamieszkania był żenująco słaby. Chyba nawet słabszy od pierwszego pomysłu, kiedy to zamiast wieśniarą chciała nazwać Amelię brzydulą.

– Owszem, byliśmy umówieni, ale pojawiły się pewne komplikacje i dlatego nie przyjechałem. Następnego dnia chciałem ci wszystko wyjaśnić, a ty poinformowałaś mnie SMS-em, że mam wykasować twój numer. Postąpiłem wedle życzenia. Zresztą, Rita, przecież na samym początku ustaliliśmy, że nasza relacja opiera się tylko na seksie. Bez jakichkolwiek roszczeń w stosunku do drugiej osoby. Jeśli poczułaś się wtedy urażona, to najmocniej przepraszam.

– Wiesz co, Wolff, w dupę sobie wsadź te przeprosiny. A najlepiej udawajmy, że się nie znamy. Nie musisz mnie nawet prosić do tańca. – Odwróciła się do niego plecami i podeszła do grupki stojącej nieopodal. Oczywiście, że czuła się urażona. Może i ich znajomość opierała się na seksie i widywali się naprawdę sporadycznie, ale to, że Aleksander tak po prostu wystawił ją do wiatru, zdruzgotało jej dumę. Olek pokręcił ze śmiechem głową i wrócił do Meli. Podczas jego chwilowej nieobecności dołączyła do niej wysoka blondynka i jeszcze wyższy od niej brunet.

– Olek, to Olga i Łukasz – przedstawiła mu parę.

– Dzień dobry – przywitał się, ujął Melę za dłoń i powiedział. – Musimy na chwilę was przeprosić i iść do samochodu. Zaraz wracamy.

– Serio, musimy? – zapytała Amelia, gdy oddalili się na tyle, że nikt nie mógł słyszeć jej słów.

– Serio. – Gdy wsiedli do auta, powiedział: – Ta kobieta to Rita. Ta sama Rita, do której miałem jechać wtedy, kiedy zostałem u ciebie na noc pierwszy raz. Chciałem, żebyś to wiedziała.

– Ta sama, która powiedziała, że jesteś bajarzem erotomanem? – Już kiedy Aleksander podszedł do tej kobiety, Amelia była bardzo ciekawa, kim ona jest. O dziwo, nie poczuła żadnego ukłucia zazdrości, gdy ze sobą rozmawiali. Może dlatego, że tamta patrzyła na Olka z nienawiścią. Teraz przynajmniej wiadomo było dlaczego.

– Ta sama.

– Dziękuję, że mi to mówisz. Że mnie nie zbywasz. Swoją drogą, niezły przypadek, że spotkaliście się na ślubie mojej kuzynki.

– Faktycznie, niezły przypadek. – Coś mu podpowiadało, może intuicja, że nie było to dziełem żadnego przypadku. A jeśli jednak było, to wyjątkowo złośliwego.

– Czy jest coś, co powinnam jeszcze wiedzieć?

– Poza tym, że spotykałem się z nią bez zobowiązań, to nic. – Spojrzał na nią przeciągle. – Jesteś zła?

– Za to, że chodziłeś z nią do łóżka wtedy, kiedy my się nie znaliśmy? Jest mi dziwnie z tą informacją i z tym, że ona tutaj jest, ale bycie złą o coś takiego pozbawione jest sensu. Nie znaliśmy się przecież wtedy.

– Przyjdzie kiedyś taki dzień, że powiem ci o sobie wszystko. – Położył dłoń na jej karku i przyciągnął ją do siebie, opierając swoje czoło na jej czole. – Zasługujesz na to.

– Jestem cierpliwa. – Uśmiechnęła się do niego. – W przeciwieństwie do mojej mamy, która właśnie tutaj zmierza, bo nie dość, że nie zajęliśmy jednej z pierwszych ławek w kościele, to podczas ślubu jej jedynej chrześnicy siedzimy w samochodzie. Co ludzie powiedzą? – Zaczęła unosić brwi w bardzo zabawny sposób.

Jola całą mszę spędziła w kościele, rozglądając się dyskretnie za córką i przyszłym zięciem. Pomstowała na nich w duchu bardzo. Mimo że miała dobre serce, to bywała czasem nieco próżna i teraz chciała się nimi pochwalić przed szerszym gronem, a wiadomo przecież, że nigdzie nie ma więcej plotkar niż w kościele. A oni co? Dali drapaka do samochodu. Ech, ta dzisiejsza młodzież, zero szacunku dla świętości, zero.

– Chodźcie, no, zaraz będą życzenia. – Akurat wysiedli z samochodu, gdy do nich podeszła. Nachyliła się i wyszeptała. – Mój brat, Ksawery, już wszystkim się pochwalił, że kupiłeś dworek naszego ojca. Ludzie mówią, że podobno dałeś za niego dziesięć milionów.

– Ludzie kłamią. – Olek zaczął się śmiać. Tylko Amelia wiedziała, ile kosztował go zakup posiadłości. Wiadomym było, że pojawią się spekulacje, co jego osobiście mało obchodziło. Objął Melę w pasie i ruszyli za jej matką.

Panna młoda, cóż, w jego mniemaniu wyglądała strasznie. I chociaż jej suknia była naprawdę ładna, co nawet on docenił, to wszystko inne, czyli fryzura, makijaż i jej wyraz twarzy były zwyczajnie ordynarne. Przez chwilę zastanawiał się, czego życzyć nowożeńcom na tę nową drogę życia, uznał jednak, że da sobie spokój, bo według niego maksymalnie rok i to małżeństwo się zakończy, szkoda więc strzępić języka. Mela musiała wyjść z podobnego założenia, bo z jej ust wydobyło się krótkie „dużo szczęścia i wytrwałości”. Podała rękę Mirkowi i jego świeżo poślubionej małżonce i odeszła na bok. Olek chciał zrobić dokładnie to samo. Nie miał zamiaru całować tej kobiety w policzek, jak robili to inni goście, i tym samym zlizywać tapetę, którą nałożyła jej na twarz kosmetyczka.

A Edytka?

Edytka liczyła na to, że Aleksander właśnie pocałuje ją w policzek. I chociaż to był dzień jej ślubu, ona czekała tylko na to, aż go zobaczy. O incydencie, po którym Mirek przeprosił go w jej imieniu, zdążyła już zapomnieć. Nie było dnia, ani tym bardziej nocy, żeby nie fantazjowała o narzeczonym swojej kuzynki. Gdy porównywała go do Mirka, cóż, jej przyszły mąż wypadał naprawdę słabo. Chwilowym pocieszeniem było to, że ich podróż poślubna miała się odbyć na Bali. Na to samo Bali, na którym Olek chciał ożenić się z jej chorą psychicznie kuzynką. Oczywiście Edytka musiała głośno napomknąć o tym, gdzie wyjadą, a składanie życzeń było ku temu idealną okazją.

– Zaraz po ślubie lecimy na Bali. Zarezerwować wam termin u miejscowego kapłana? – Sponsorem tego zdania była złośliwość.

– A to ty nic nie wiesz? – Aleksander podrapał się po brodzie, obejmując Amelię.

– Czego nie wiem?

– Ślub będzie, owszem, w plenerze. Tyle tylko, że w dworku, który kupiłem dla Amelii. Niebawem wpadniemy z zaproszeniem. – Poczęstowali się jeszcze cukierkiem z koszyczka trzymanego przez jedną z druhen i odeszli.

Gdyby ktoś w tym momencie zbliżył się do Edytki, usłyszałby, jak zgrzyta ze złości zębami. Kiedy pewnego dnia wróciła do domu, jej ojciec rozpływał się nad Aleksandrem i nad tym, że narzeczony Amelii kupił dworek dziadka Tobiasza. Dla niej to była stara rudera, ale kiedy tylko usłyszała od taty, że ta chałupa kosztowała dziesięć milionów, musiała wziąć tabletkę na ból głowy. Oczywiście taką kwotę Ksawery sobie wymyślił sam, bo nie mógł wyciągnąć prawdziwej od Olka. Uważając się za fachowca w każdej dziedzinie, nieruchomościowej również, po przeliczeniu wszystkiego uznał, że właśnie tyle kosztował majątek jego ojca. Powiedział też wtedy, że Aleksander jest przystojny i bogaty i idealnie nadaje się na zięcia.

Mirek wypadł przy nim dużo gorzej.

Jego rodzice mieli zakład mięsny, więc ich status społeczny był zdecydowanie wyższy niż większości okolicznych mieszkańców, jednak w porównaniu z tym, ile, jak się domyślała Edytka, pieniędzy miał Olek, byli raczej średnio majętni. I właśnie to ją tak bardzo zdenerwowało. Że jej durna kuzynka będzie miała bogatego i przystojnego męża, a ona tylko Mirka, który dochodził w ciągu trzech minut i w łóżku był nudny jak flaki z olejem.

– Możesz się, kurwa, zachowywać jak dobra żona? Chociaż dziś. – Mirek nachylił się nad nią i wyszeptał do ucha takie właśnie słowa. Kretynem, za jakiego go miała Edytka, wcale nie był, więc od razu zauważył, jak jego żona reaguje na Olka. Gdy zadzwoniła do niego roztrzęsiona i powiedziała mu, że Aleksander się do niej dobierał, on jak idiota wsiadł do samochodu i pojechał, żeby go bić. Po wszystkim, przetwarzając w głowie co rusz całą sytuację, doszedł do wniosku, że narzeczona to go chyba trochę w chuja robi. Czuł, jak rogi chcą się przebić przez jego czoło.

– Miruś, stary, najlepszego! Masz taką piękną żonkę! – W momencie, w którym odsunął się od Edytki, pojawił się jego kuzyn z życzeniami. Towarzyszyła mu kobieta, którą widział po raz pierwszy na oczy. Kuzyn ją przedstawił. – Poznajcie moją partnerkę, Ritę.

Wraz z tłumem ludzi składających im życzenia jego zły nastrój się ulotnił. Znowu był zakochany bez pamięci w Edytce, a gdy dojechali na salę weselną, uznał, że to niemożliwe, aby ona go kiedykolwiek zdradziła.

***

– Ta złośliwa małpa chciała posadzić nas z daleka od siebie, ale kiedy wczoraj tutaj przyjechałam z mamą i zobaczyłam, jak porozstawiane są winietki, powiedziałam jej, że jeśli tego nie zmieni, nie przyjdziemy na wesele. Mówiąc „my”, miałam też na myśli was. – Olga stanęła obok Amelii i Aleksandra. – Zrobilibyśmy im bramkę weselną i mielibyśmy alkohol na wieczór filmowy.

– I co? Tak po prostu się zgodziła pozmieniać? Za dobrze ją znam, żeby obyło się bez awantury.

– Ojciec ją opieprzył. Mam wrażenie, że od kiedy wujek Ksawery cię poznał – zwróciła się do Olka – nabrał do Melki większego szacunku. Lepiej późno niż wcale. Łukasz... – Kiwnęła dłonią na męża. – Zabierz Olka do stołu wiejskiego, musimy z Melą go obgadać. Na trzeźwo. To znaczy, bardziej ja na trzeźwo niż ona.

Łukaszowi nie trzeba było tego dwa razy powtarzać.

– Ksawery to buc, ale bimber jest naprawdę dobry. Od twojego teścia. Mela wspominała o tym, jakie spustoszenie u ciebie zasiał.

– Koniec końców, wyszło mi to na dobre. – Aleksander poczuł momentalną sympatię do tego mężczyzny, dlatego bez słowa sprzeciwu ruszył w kierunku wcześniej wspomnianego stołu.

– Ależ on jest gorący! Mój Łukasz to ucieleśnienie mokrych snów, ale on, Mela, on jest taki seksowny, że aż mnie wszystko boli. – Olga, która do tej pory tylko słyszała co nieco o Olku, była pod jego wrażeniem. I nie miała żadnych problemów z mówieniem tego, co o nim sądzi. – Jedno muszę przyznać, wie ta nasza Edytka, co dobre, oj, wie. Pośladki to on ma stalowe. Potwierdź.

– Potwierdzam. I na tym zakończmy rozmowę.

– Acha, jeszcze ci nie powiedziałam, że masz piękną suknię. Jestem nią zachwycona, a że za tydzień idę na wesele do rodziny Łukasza, musisz mi ją pożyczyć. – Cała Olga.

– Coś nas ominęło? – Chwilę później Aleksander usiadł obok Amelii, Łukasz zajął miejsce tuż przy swojej żonie.

– Toast ojca panny młodej. Streszczę go wam w dwóch zdaniach. Jak wujek zobaczy, że ktoś kradnie wódkę weselną, wezwie policję. Jak wujek zobaczy, że do jego córki dobiera się ktoś inny niż osobisty mąż, wezwie koronera – udzieliła mu informacji Olga.

– Z tą wódką bym jeszcze zaryzykował. – Odpowiedź Łukasza wywołała u Olka atak śmiechu tak głośny, że zwrócił na siebie uwagę większości weselnych gości. Rita, która siedziała przy sąsiednim stoliku, również się do nich zaliczała. Z minuty na minutę, a potem z godziny na godzinę, wzbierała w niej coraz większa zazdrość i złość. Alkohol, którego sobie nie szczędziła, dodał jej odwagi, więc gdy po północy zobaczyła, że Amelia udała się do łazienki, a Aleksander został w holu, odczekała chwilę i podeszła do niego. Przez całe wesele nie spuszczała ich z oczu. Zachowywali się tak, jakby świata poza sobą nie widzieli. Rita musiała dać upust swojej wściekłości.

– Nie posądzałabym cię o takie bezguście – zakpiła.

– A my to się znamy? – Olek, który był już nieco podpity, musiał się mocno powstrzymać przed tym, żeby nie powiedzieć jej czegoś niemiłego.

– Owszem. Bardzo dobrze się znamy. – W momencie, w którym to powiedziała, z toalety wyszła Amelia. Pijana Rita właśnie na to czekała. Uniosła nieco swój głos. – Znamy się tak dobrze, że pieprzyłeś mnie pod ścianą, spuszczałeś mi się na cycki i ruchałeś w usta. Znamy się tak dobrze, że jak załatwiałeś swoje brudne sprawy, to szukałeś u mnie pomocy. Nie u niej. – Zmierzyła Amelię pogardliwym wzrokiem, gratulując sobie w duchu takiego obrotu sprawy. Wtedy, gdy Olek niespodziewanie do niej zadzwonił, pytając, czy może zostać na noc, bo ma mały problem, zgodziła się bez zająknięcia. Uwielbiała towarzystwo tego faceta. Wiedziała oczywiście, że Aleksander nie jest praworządnym obywatelem, chociaż szczegóły tego, czym on się konkretnie zajmuje, były jej obce.

– I tutaj się mylisz, moja droga, bo Olek, załatwiając, jak ty to nazwałaś, brudne sprawy, najpierw poszukał pomocy u mnie. I to ja przywiozłam go do ciebie. Acha, i nie interesuje mnie to, co kiedyś ze sobą robiliście. – Amelia tymi słowami zaskoczyła nawet siebie samą. Cóż, przez całe wesele wysączyła może pół lampki wina, więc jej umysł działał w trybie teraźniejszym. I jeśli nawet wzmianka o jakichś podejrzanych sprawach wywołała u niej niepokój, nie dała tego po sobie poznać. A może po prostu od samego początku wiedziała, że Aleksander zalicza się do tych niebezpiecznych mężczyzn? Może właśnie dlatego tak ją do niego ciągnęło?

– Chcesz mi coś jeszcze powiedzieć? – Umysł Aleksandra przestawił się na tryb obronny. A jak wiadomo, najlepszą obroną jest atak. Rita nie wiedziała, czym on się tak naprawdę zajmował, miała jedynie mgliste pojęcie o jego konszachtach z półświatkiem, dlatego jego pijana głowa uznała, że nie ma się czego obawiać z jej strony.

– Owszem. – Rita przyjęła bojową pozycję. – Ja wiem, jakim ty jesteś nikczemnym łotrem. Ja wiem, co ty robisz. A ona wie? – Na podstawie ilości wypitego alkoholu i emocji, jakie w niej buzowały, Olek doszedł do wniosku, że blefuje.

– Wiem i nie robi to na mnie wrażenia. – Mela postawiła wszystko na jedną kartę i skłamała, a potem podstawiła Ricie pod oczy swój zaręczynowy pierścionek, nachyliła się nad nią i wyszeptała: – Kosztował sześć tysięcy, a dworek, który mi kupił, cztery miliony. Uczciwą pracą człowiek się tylko garba dorobi. A mnie się bardzo taki luksus podoba. Wpadniesz kiedyś do nas na obiad? Będzie homar, szampan i ślimaki.

Aleksander nie mógł słyszeć tych słów, zobaczył jedynie reakcję Rity. Jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia, chwilę później jej nozdrza zaczęły się poruszać bardzo szybko, a usta zacisnęły jeszcze mocniej. Bez słowa odwróciła się na pięcie i odeszła.

– Blefowała. Nie wie o tobie nic. To znaczy nic, co mogłoby ci zaszkodzić – zawyrokowała Amelia. – Typowe zachowanie pijanej i zazdrosnej kobiety.

– Ty też nie wiesz o mnie nic. – Olek poczuł, że jeśli nie powie jej teraz wszystkiego, nie zrobi tego nigdy. – Musimy porozmawiać.

– Teraz?

– Teraz. Nie mam ochoty tam wracać. – Wskazał głową na salę. – Chodź do pokoju.

– Ale…

– Chodź ze mną do tego jebanego pokoju. Muszę to z siebie wyrzucić – warknął i nie oglądając się na nią, zaczął się wspinać po schodach. Jako że postanowił na to wesele przyjechać własnym autem, poprosił Amelię, aby sprawdziła, czy w lokalu oferowali noclegi. Oferowali.

Ich pokój znajdował się na końcu korytarza. Mela drżącymi dłońmi zaczęła wyjmować z torebki klucz. Przyśpieszony oddech Aleksandra, który czuła nad sobą, bardzo ją dekoncentrował. Gdy w końcu, po kilku próbach, trafiła do dziurki, otworzyła drzwi i poczekała, aż on wejdzie razem z nią do środka. Cicho zamknęła je za sobą. Już miała podejść do łóżka i na nim usiąść, gdy popchnął ją na ścianę i zaczął całować. Mocno, natarczywie, władczo. Przewieszona przez jej ramię torebka upadła na podłogę, a ręce Amelii wylądowały na szyi Aleksandra. Oddała mu pocałunek z całą pasją, jaka w niej drzemała. Jego kolano wylądowało pomiędzy jej udami. Jego ręce dobrały się do jej sukienki i już po chwili Amelia stała przed nim w samych stringach. Czerwonych.

– Muszę cię mieć. Teraz – wychrypiał.

Odwróciła się plecami do niego, oparła dłonie na ścianie i wypięła tyłek. Nie było ważne, że on jest pijany. Nie było ważne to, że nie mieli przy sobie prezerwatywy. Nie było ważne to, co stanie się później. Aleksander zrzucił z siebie marynarkę, odchylił cienki paseczek bielizny na bok i zaczął pocierać jej mokrą cipkę. Nie był delikatny. Był szorstki, zwierzęcy, można nawet rzec, że brutalny. Był przy tym tak cholernie podniecający, że po chwili wiła się przed nim jak piskorz, doświadczając silnego orgazmu. Do uszu Amelii dobiegł dźwięk pośpiesznie rozsuwanego rozporka i naprędce zsuwanych spodni. Złapał ją za włosy, niszcząc przy tym fryzurę, ugiął lekko jej plecy i wsadził w nią swojego kutasa. Oboje odetchnęli głęboko w tym samym momencie. Po raz pierwszy wszedł w nią bez prezerwatywy i miał wrażenie, że jego penis płonie. Taka była w środku gorąca. Oparł się swoim podbrzuszem i klatką piersiową o jej plecy i pupę. Mela czuła na sobie materiał jego jedwabnej koszuli, na szyi czuła jego oddech i zarost. Czuła jego dłoń na swojej rozpalonej kobiecości. Szczytowała ponownie, nie krępując się swojego krzyku. Było jej teraz naprawdę wszystko jedno. Gdy Aleksander osiągnął spełnienie, naparł na nią swoim ciałem i nie wychodził z niej jeszcze przez kilka chwil. Po wszystkim odwrócił ją do siebie, ujął jej twarz w dłonie i wyszeptał:

– Przepraszam za to, co ci teraz powiem.

Rozdział 31

Amelia biegła przed siebie. Czerwona suknia plątała się jej pomiędzy nogami, utrudniając ruchy. Musiała przed nim uciec. Musiała schować się przed tym potworem. Kiedy nagle zobaczyła przed sobą światło i poczuła, że właśnie tam odnajdzie schronienie, ktoś nią szarpnął, pociągnął do tyłu i przewrócił. Poczuła, że ten ktoś wiąże jej dłonie, knebluje usta, zarzuca ją sobie na plecy i gdzieś niesie.

Napastnik wrzucił ją do bagażnika i powiedział:

– Nie uciekniesz ode mnie już nigdy.

To był Aleksander.

Obudziła się z krzykiem. Leżała w łóżku, sama. Miała na sobie koszulkę Olka. Czuła jego zapach. Odczekała kilka minut, wstała z łóżka i zapukała do łazienki, a gdy odpowiedziała jej cisza, otworzyła drzwi. W środku było pusto. Położyła się ponownie, zamknęła oczy i skuliła do pozycji embrionalnej. Po chwili jej dłoń natrafiła na kartkę. Był to hotelowy papier. Zaczęła czytać.

Jestem złym człowiekiem. Jestem potworem. Jestem też w Tobie do szaleństwa zakochany. Wiesz, co chciałem wczoraj zrobić, gdy zasnęłaś? Chciałem Cię porwać. Chciałem wsadzić Cię do kieszeni i już nigdy z niej nie wyjmować. A wiesz dlaczego? Z powodu tego, jaka jesteś. Dlatego, że gdy opowiedziałem Ci wszystko, Ty mnie po prostu do siebie przytuliłaś. Mogłaś mnie odepchnąć. Mogłaś ode mnie uciec. Mogłaś iść z tym na policję. Mogłaś zrobić wszystko, a zrobiłaś coś, co sprawiło, że poczułem się kochany i potrzebny.

Jest jeszcze coś, czego Ci wczoraj nie powiedziałem. Nie żałuję niczego. Nie żałuję, ponieważ gdybym żałował, nie poznałbym Ciebie. A Ty jesteś miłością mojego życia.

Spotkanie Rity uświadomiło mi, że nie możemy być razem. Nie możemy, ponieważ moja przeszłość prędzej czy później się o mnie upomni. Nie zasługuję na Ciebie. Przepraszam.

***

Amelia czytała list od Aleksandra tak długo, aż nauczyła się go na pamięć. Później spakowała swoje rzeczy i zadzwoniła do taty, żeby po nią przyjechał do hotelu, tłumacząc to tym, że Olek musiał pilnie jechać do Warszawy. Nawet jej przez myśl nie przeszło, żeby mówić komukolwiek, że między nimi koniec.

Gdy wczoraj, po ich gorącym seksie, usiadła na łóżku i okryła się kołdrą, on najpierw wyciągnął swoją koszulkę i ją w nią ubrał. Miała wrażenie, że specjalnie robił to wolno, że chciał przedłużyć tę chwilę, aby tylko odwlec nieprzyjemny moment prawdy. A gdy potem usiadł obok niej i popatrzył jej w oczy, dostrzegła w tym spojrzeniu ból. I nie był on świeży. Gromadził się tam od dawna. Póki nie skończył mówić, siedzieli w pewnej odległości od siebie. On z oczyma wbitymi w swoje dłonie, ona patrzyła na jego opuszczoną głowę. Kiedy z ust Aleksandra wypłynęło ostatnie zdanie, Amelia potrzebowała ułamka sekundy do podjęcia decyzji co dalej. Zrobiła to, co poczuła. Nie myślała. Nie analizowała. Nie oceniała jego postępowania. Przysunęła się do niego, objęła go w pasie, oparła głowę na piersi i przymknęła powieki.

– Nie powiesz mi nic? – wyszeptał, nie bardzo wiedząc, co ma zrobić z rękoma. Przytulić ją do siebie, czy może jednak trwać w bezruchu.

– Ty powiedziałeś już wszystko. Chodźmy spać. – Słysząc to, uznał, że ona musi być w szoku i gdy rano dotrze do niej prawda, znienawidzi go. Dlatego kiedy tylko zasnęła, zadzwonił po Balcera, żeby po niego przyjechał. Oczywiście z dodatkowym kierowcą, bo potrzebny był ktoś, kto zabierze jego auto. Tomka przywiózł Żaba. Żaden z nich nie zapytał Aleksandra o powód takiego nietypowego urywania się z imprezy. Nie musieli. Miał na twarzy wypisane wszystko. Aleksander wyszedł z pokoju dopiero wtedy, kiedy Tomek napisał mu SMS-a, że na niego czekają. Od momentu wykonania telefonu do chwili pojawienia się wiadomości klęczał obok łóżka, patrząc na pogrążoną we śnie Amelię.

„Czego ty się spodziewałeś? Że to się nigdy nie wyda? Że już zawsze będzie pięknie? Jesteś frajerem, Wolff, jesteś pieprzonym frajerem”. Pocałował ją w czoło i z trudem powstrzymując się przed tym, aby nie wyciągnąć jej z łóżka i nie zabrać ze sobą, wyszedł z pokoju. Wybiegł tak właściwie.

Dał Balcerowi kluczyki od samochodu, sam usiadł na tylnej kanapie i odkręcił butelkę wódki weselnej, po którą wszedł na salę tuż przed wyjazdem. Uwijali się tam tylko kelnerzy sprzątający pozostawione pobojowisko. Goście porozjeżdżali się do domów albo poszli do swoich hotelowych pokoi.

– No, wujku Ksawery... – Balcer usłyszał głos dobiegający z tylnego siedziska. – Wyniosłem wódkę z sali. Dzwoń na policję.

– To może od razu podrzucę cię na posterunek? – zapytał Tomek.

– Czemu nie. – Były to ostatnie słowa, jakie wypowiedział. Usnął. Obudził się w swoim łóżku, w podłym nastroju.

***

Od wesela Edytki i Mirka minęły prawie trzy tygodnie, a rozmowy o tym, kto jak wyglądał, co na imprezie było nie tak i ile młodzi zebrali w kopertach, nie cichły. Jedynie Amelia nie brała udziału w tych dyskusjach. Nie spędziła jednak tego czasu bezproduktywnie, nic z tych rzeczy. Myślała, bardzo dużo myślała. Rodzicom i babci przedłużającą się nieobecność Aleksandra wytłumaczyła nawałem pracy. Któregoś dnia zaczęła szperać w internecie w poszukiwaniu informacji na temat porwanych ludzi, ale porzuciła to zajęcie, gdy tylko przeczytała pierwsze zdanie artykułu. Nie wiedziała, co się dzieje z Olkiem, i chociaż setki razy sięgała po telefon, żeby do niego zadzwonić albo napisać wiadomość, chwilę później zarzucała ten pomysł. Praca w telefonie zaufania nauczyła ją cierpliwości i słuchania siebie. Nauczyła ją też tego, że każdy człowiek ma szansę na odkupienie, nieważne, co złego uczyni. Najważniejsze, aby chciał zmierzyć się z przeszłością, wybaczył sam sobie i zaakceptował to, co zrobił. Dopiero wtedy można iść do przodu. Mela potrzebowała z kimś porozmawiać, tyle tylko, że mimo miłości, jaką darzyła domowników, uznała, że nie może im nic powiedzieć. Co innego jednak rozmowa z kimś, kto już kiedyś jej pomógł.

Nina.

Nie miała zamiaru mówić jej o tym, co zrobił Aleksander, ale ufała, że jeśli nakreśli sytuację tak naokoło, odnosząc się chociażby do jakiegoś porównania, Nina będzie w stanie przedstawić swój punkt widzenia. A może tylko utwierdzi Amelię w decyzji, którą ona już podjęła?

Zadzwoniła do niej jeszcze tego samego dnia.

– Z tego, co mówisz, a nie mówisz mi wszystkiego, bo zapewne masz ku temu ważny powód, odnoszę wrażenie, że ten twój Aleksander to taki trochę niespokojny duch jest. – Diagnoza postawiona przez Ninę była nad wyraz trafna.

– Coś w ten deseń. – Amelia potwierdziła owe przypuszczenia, a określenie „Twój Aleksander” sprawiło, że jej żołądek zaczął wywijać fikołki.

– To, że ktoś zrobił coś złego, nie znaczy, że jest złym człowiekiem. I nie mam tutaj na myśli morderców, gwałcicieli czy też porywaczy. – „No i jesteśmy w domu” – pomyślała Amelia, słysząc nazwę ostatniej grupy społecznej. Nim jednak jej umysł poszybował dalej, Nina dodała: – Chociaż jeśli chodzi o porywaczy, powiedzmy, że broniłabym ich. Przynajmniej niektórych.

– Dlaczego?

– Kiedyś oglądałam film, zagraniczny, tylko nie pamiętam tytułu. Kilku leniwych gości postanowiło szybko dorobić się pieniędzy i wpadli na pomysł, aby porywać ludzi. Ale nie takich wszystkich. No wiesz, nie zgarniali z ulicy każdego, kto im się nawinął. Porywali tylko tych złych. Takich, którzy mieli dużo kasy i krzywdzili innych. Mało tego, ci porywacze wpłacali część pieniędzy z okupów na cele dobroczynne. Oczywiście wątpię, aby w dzisiejszych czasach po świecie krążyli tacy robin hoodzi wśród przestępców, więc moje wynurzenia są czysto teoretyczne, niemniej w ostateczności mogłabym je usprawiedliwić.

Amelia przez chwilę pomyślała, że Olek musiał oglądać ten sam film. W ostatnim momencie ugryzła się w język, żeby nie zapytać o tytuł. Druga sprawa to to, że najwidoczniej opatrzność jej sprzyjała, bo jak bardzo prawdopodobne było, że Nina sama wspomni o porwaniach? No jak? To nie był przypadek, że zaczęła o tym mówić.

– Naprawdę uważasz, że takie coś można akceptować? – zapytała.

– To zależy od ciebie i od tego, jak na to spojrzysz. To wszystko jest kwestią określenia priorytetów. Dobra, dam ci inny przykład, bo ten jest nietrafiony.

– Pewnie. – „Nawet nie wiesz, jak bardzo jest trafiony” – pomyślała Mela.

– Człowiek, który jest ojcem mojej córki, nie ma pojęcia o jej istnieniu. Jeszcze nie tak dawno uważałam, że gdy młoda dorośnie, powiem jej prawdę. Zresztą, powiedziałam ci o tym, gdy u mnie byłaś. I właśnie tamtego dnia bardzo dużo o tym myślałam. Im bardziej moja głowa zatracała się w tych przemyśleniach, w tym gorszym świetle widziałam siebie samą. – Nina na chwilę zamilkła. – Ja nie mam nawet pojęcia, jak ma na imię ojciec mojej córki. Wątpię, aby Ewa odebrała to dobrze. Jednak przez dziesięć lat okłamywałam siebie samą, że tak właśnie by było. Po drugie, istnieje możliwość, że zapragnęłaby go szukać. Przecież mogłaby sobie uroić, że gdy on tylko dowie się o jej istnieniu, zapała do niej miłością. Kolejne wątpię. Ten człowiek może już mieć inne dzieci, a moja córka jest dla niego obca. Czy robię coś złego? Wiele osób uznałoby, że tak, bo kłamstwo jest złe. Ale są też tacy, którzy przybiliby ze mną piątki i powiedzieli, że moja decyzja jest dobra. Że czasem kłamstwo jest potrzebne. Nie ma jednej słusznej drogi. Jedna decyzja jest przyczynkiem do kolejnej. I jeśli ona rok temu była zła, nie znaczy, że w efekcie końcowym nie wyjdzie z niej coś dobrego. Przekładając to na Aleksandra, uważam, że cokolwiek zrobił, powinnaś pomyśleć też o dobrych rzeczach, które możliwe, że wyniknęły z tych złych decyzji. Życie to ciąg zdarzeń.

– Dziękuję, Nina, tylko utwierdziłaś mnie w mojej decyzji. Muszę z nim porozmawiać.

– Nie ma za co, a teraz wybacz, bo się zagadałyśmy, a ja mam dziś randkę. Powinnam się przygotować, włosy na wałki nakręcić, nogi ogolić. – Głos Niny świadczył o tym, że z niecierpliwością wyczekuje tego spotkania.

– Powodzenia i jeszcze raz dziękuję.

Kiedy się rozłączyły, Amelia wybrała numer Olka. Odrzucił połączenie. Zadzwoniła ponownie, a on znowu ją odrzucił. „Do trzech razy sztuka” – pomyślała. Opatrzność znowu czuwała. Albo przywaliła Aleksandrowi w gębę, bo odebrał.

– Mela… nie powinnaś do mnie dzwonić. – Gdy tylko go usłyszała, wiedziała, że nie jest z nim za dobrze.

– Musimy się spotkać.

– Nie możemy. – Kiedy Aleksander zobaczył na wyświetlaczu numer Amelii, w pierwszym odruchu chciał odebrać. Coś jednak spowodowało, że postąpił zupełnie inaczej. I to dwa razy. Za trzecim nie wytrzymał. Musiał ją usłyszeć, chociażby po to, aby jej powiedzieć, że nie powinna do niego dzwonić.

– Ja nie pytam o to, czy my możemy się spotkać. My musimy się spotkać.

– Mela, nie ma już nas. Nigdy nie było. Stworzyliśmy fikcję. Ja stworzyłem fikcję.

– Fikcja nie fikcja, ale i tak musimy się spotkać, czy ci się to podoba, czy nie.

– Po co?

– Żebym mogła ci osobiście pogratulować – mówiąc to, wiedziała, że już nie ma odwrotu.

– Pogratulować? Głupoty? Codziennie sam sobie jej gratuluję. Codziennie.

– Jestem w ciąży. A trzeba ci wiedzieć, że kobiety chore na epilepsję mają ogromne problemy z płodnością. Ogromne. Halo, Olek, jesteś tam? – Przedłużająca się cisza wydała się jej nieco niepokojąca. Z drugiej jednak strony trudno było się temu dziwić, w końcu nie co dzień człowiek słyszy, że zostanie ojcem. – Halo.

– Będę u ciebie wieczorem. – Rozłączył się bardzo szybko.

Rozdział 32

Olek odłożył telefon, wstał z kanapy i zaczął się przechadzać po mieszkaniu. Wszedł do łazienki tylko po to, aby po chwili z niej wyjść, gdyż doszedł do wniosku, że przebywanie tam nie sprawia mu przyjemności. Wyszedł na taras, ale i tutaj nie mógł znaleźć dla siebie miejsca, dlatego skierował swoje kroki do sypialni i położył się na łóżku. Gdy Tomek odwiózł go do domu, a on obudził się w niedzielę późnym popołudniem, pierwsze, co zrobił, to chwycił za telefon. Nie tyle potrzebował, co po prostu musiał zadzwonić do Amelii. Nie zrobił tego jednak, bo ilekroć chciał wybrać jej numer, w jego głowie pojawiały się obrazy związanych i zakneblowanych ludzi. Wizje te skutecznie odstręczały go od wykonania połączenia, upewniając przy okazji w coraz większym przekonaniu co do własnej głupoty.

Amelia przez prawie trzy tygodnie nie dała znaku życia, uznał więc, że wzięła sobie do serca jego słowa bardzo mocno, dlatego też poddał się starej i sprawdzonej metodzie topienia smutków w alkoholu. A tu się okazuje, że milczenie Meli miało drugie dno. Wtedy, gdy doszło pomiędzy nimi do zbliżenia, nie myślał o jakichkolwiek konsekwencjach braku zabezpieczenia. Będąc całkowicie szczerym, nie myślał w tym momencie w ogóle. Na swoją obronę miał to, że działał w stresie. I w podnieceniu. I alkohol też swoje zrobił. Teraz w jego głowie kołatały się słowa Amelii, która powiedziała mu, że kobietom chorym na epilepsję trudno jest zajść w ciążę. Kolejną godzinę spędził na szukaniu informacji o ryzyku poronienia i powikłań, w tym dziedziczeniu choroby przez dziecko. Im więcej czytał, tym większy ogarniał go strach.

– Jestem nieodpowiedzialny. Jestem chujem. Jestem nieodpowiedzialnym chujem. – Przerwał na chwilę swój monolog i spojrzał na zegarek. Dochodziła dwunasta. Najchętniej w tym momencie wsiadłby w samochód i pojechał do Amelii, ale biorąc pod uwagę to, że poprzedniego dnia pił do północy, uznał, że lepiej jeszcze trochę poczekać. Wiedział jednak, że nie usiedzi w domu ani minuty dłużej. Zadzwonił do Balcera, który odrzucił połączenie, a chwilę później napisał SMS-a, że po ostatniej randce nie ma nawet siły rozmawiać. Aleksander chwilę się wahał, nim wykonał kolejny telefon.

– Oczywiście, że możesz nas odwiedzić. – Głos matki przepełniony był szczęściem. – Zostaniesz na obiedzie?

– Tak, zostanę.

– Czekamy.

Zamówił taksówkę, chociaż tak naprawdę nie do końca miał pewność, czy dobrze robi, jadąc do swojego rodzinnego domu. Coś go jednak tam pchało. Coś w jego głowie mówiło mu, że właśnie tam znajdzie odpowiedź na nurtujące go pytania. Nie mając pewności, czy głosy w jego umyśle nie są czasem efektem kaca, wsiadł do taksówki i pojechał do rodziców.

– Dzień dobry. – Ojcu podał rękę, z kolei z matką nie bardzo wiedział, jak ma się przywitać. Widząc jej rozpromienioną twarz, zdusił w sobie wszelkie wątpliwości i pocałował ją w policzek. – Jak się czujecie? – Uznał, że pytanie to jest bardzo na miejscu.

– Wyjątkowo dobrze, wyjątkowo. – Patrząc na rodziców, doszedł do wniosku, że ubyło im kilka ładnych lat. – Ugotowaliśmy botwinkę. I upiekliśmy szarlotkę. – Aleksandra uderzyła liczba mnoga użyta w tej wypowiedzi. Krystyna uśmiechnęła się łagodnie, a potem podeszła do szafki, dłonią wymacała gałki od drzwiczek i zaczęła wyciągać talerze. – Marku, pomożesz mi? Jestem tak podekscytowana przyjazdem Olka, że boję się, że zupa zamiast na talerzu wyląduje na podłodze.

Aleksander, siedząc przy stole i obserwując rodziców krzątających się po kuchni, nie mógł się nie uśmiechnąć. Mama, pomimo niemocy, jaka jej doskwierała, wręcz promieniała. A tata? Tata wpatrzony był w nią jak w obrazek.

– Co słychać u Amelii? – Krystyna wyjątkowo przystała na to, aby to Marek posprzątał po obiedzie ze stołu, dzięki czemu mogła cieszyć się wizytą jedynaka. Zazwyczaj sama wykonywała podstawowe czynności, ponieważ dawało jej to poczucie bycia potrzebną. I chociaż jeszcze od czasu do czasu zdarzyło się jej coś upuścić, rozlać albo źle wymierzyć odległość, nie zniechęcały jej niepowodzenia. Wręcz przeciwnie, każde potknięcie motywowało ją do jeszcze większej pracy nad sobą.

– Wszystko dobrze. Dziś wieczorem do niej jadę. – „A tak naprawdę, to chciałbym już u niej być” – dopowiedział sobie w myślach. Podobnie jak kolejne zdanie, w którym zaczął się zastanawiać nad tym, co go czeka podczas tego spotkania. Nie był gotowy, aby wspominać rodzicom o ciąży. Sam się z tym jeszcze nie oswoił.

– Opowiedz mi o niej – poprosiła Krystyna.

– Co mam ci o niej opowiedzieć? – Utkwił swój wzrok w filiżance od herbaty.

– Chciałabym ją zobaczyć twoimi oczyma. Co prawda tata mówił mi, jak ona wygląda, ale chciałabym, abyś to ty mi o niej opowiedział. Chciałabym wiedzieć, jak ty ją widzisz.

Nieco zaskoczyła go ta prośba, mimo to postanowił odpowiedzieć matce na pytanie.

– Amelia ma błękitne oczy. Myśląc o niej, widzę właśnie to. Jej piękne oczy. Dziecięce, beztroskie, radosne, ale też ufne i przepełnione dobrocią. Mela jest dobra. Jest bardzo dobra. – Musiał na chwilę przerwać swój monolog, odchrząknąć i napić się herbaty, gdyż słowa te wywołały gulę w jego gardle. – Ma mały, zadarty nosek i piękny uśmiech. Jest stworzona do tego, żeby się uśmiechać. Jest wysoka, ale i tak sporo niższa ode mnie. Jest szczupła. – Aleksander, absolutnie nieświadom tego, co robi, gdy opowiada o wyglądzie Amelii, przesuwał palcami po filiżance. Zupełnie tak, jakby opuszkami pieścił jej skórę.

– Jest piękna – wyszeptała mama.

– Jest, chociaż gdy ją poznałem, wcale tak nie uważałem. Do momentu, gdy stanęła na mojej drodze, chociaż bliżej prawdy będzie to, że to ja stanąłem na jej drodze, patrzyłem na kobiety przez pryzmat fizyczności. Najważniejszy był dla mnie wygląd. Ona pokazała mi, że tak naprawdę to wnętrze człowieka wpływa na jego atrakcyjność. Im więcej w nas radości, tym piękniejsi jesteśmy. – „No, no – pomyślał rozbawiony – Paulo Coehlo nie powstydziłby się takiego porównania”.

– A Amelia pomimo choroby jest radosna. Bardzo dobrze. Bardzo dobrze. – Krystyna słuchając, w jaki sposób Aleksander opisuje Amelię, czuła narastającą dumę. I chociaż nie ona przyczyniła się do tego, jakim człowiekiem jest Olek, miała poczucie matczynego spełnienia. Syn patrzył na swoją narzeczoną nie tylko oczyma, ale też sercem.

– Tato, chciałbym się ciebie o coś zapytać. – Milczący do tej pory ojciec aż podskoczył na krzesełku, słysząc, że syn zwraca się do niego.

– O… oczywiście – zająknął się nieco przejęty.

– Jak sobie radzisz z chorobą mamy?

Marek, który należał do ludzi raczej małomównych, bardzo speszył się tym, że został postawiony w centrum zainteresowania. I nawet jeśli owo centrum było małe, bo zaledwie dwuosobowe, nie licząc oczywiście jego, to poczuł się dziwnie.

– No powiedz, jak sobie radzisz z moją chorobą. Chętnie posłucham. – Krystyna również była bardzo ciekawa. – Dawno o tym nie rozmawialiśmy.

– Cóż, myślę, że radzę sobie bardzo dobrze. Na samym początku zasłaniałem oczy przepaską, żeby zrozumieć, co mama czuje. Ale bardzo szybko doszedłem do tego, że taki eksperyment nie jest odpowiedzią na moje pytanie, bo przecież ja tę swoją opaskę mogę w każdej chwili zdjąć i będę widział. Mama nie ma takiego komfortu. Ale pomimo tego jest bardzo dzielna, a i ja mam w sobie odwagę, żeby nie upaść. Bo tak naprawdę tylko twoja mama sprawia, że mam siłę, żeby budzić się każdego ranka.

– Siła tkwi w każdym człowieku. Trzeba ją tylko w sobie odnaleźć. Samemu. Odnaleźć i się z nią zaprzyjaźnić. – Krystyna wyciągniętą przed siebie ręką odnalazła twarz męża, przytuliła go i pocałowała w poorany zmarszczkami policzek.

– Rozumiem. – Aleksander pokiwał głową, a potem zerknął na telefon, żeby sprawdzić godzinę. Tuż przed wejściem do domu rodziców wyciszył go, a teraz zobaczył na nim kilkanaście nieodebranych połączeń od Żaby, co go dość mocno zaniepokoiło. – Będę się zbierał.

– Poczekaj chwilkę, chcielibyśmy ci coś dać. – Krystyna zwróciła się do męża. – Podaj mi, proszę, to pudełeczko, o którym ostatnio rozmawialiśmy. – Gdy Marek spełnił jej prośbę, wręczyła je Olkowi. – Pomyśleliśmy sobie, że chciałbyś mieć te zdjęcia. Gdy się wy… gdy odszedłeś z domu, nie zabrałeś ze sobą żadnej fotografii. Nie mam na myśli zdjęć z nami, bo takich i tak jest bardzo mało, ale twoich i babci, bo tych z kolei jest w domu całe mnóstwo. Ja, cóż, nie pocieszę już nimi swoich oczu, ale może dla ciebie będą miłą pamiątką.

– Dziękuję. – Żadne więcej słowo nie przeszło mu przez gardło. Chwilę później pożegnał się i wyszedł.

– Coś go trapi. – Gdy tylko Aleksander zniknął, Krystyna usiadła na kanapie obok męża.

– Skąd wiesz?

– Może i nie byłam idealną matką, ale intuicja mnie nie zawodzi. Tak jak wtedy, kiedy Olek był mały, podpowiadała mi, żebym zwolniła i się nim zajęła, czego, jak sam wiesz, nie zrobiłam, tak teraz słyszę bardzo głośno i wyraźnie, jak mój wewnętrzny głos mi mówi, że mój syn ma zmartwienie.

– Myślisz, że chodzi o Amelię? – Marek objął ją ramieniem i przytulił.

– Tak, myślę, że chodzi o Amelię.

– Oby im się udało.

– Oby.

Rozdział 33

– Co jest? – Olek, ledwo wyszedł z domu rodziców, wykonał telefon do Żaby. W trakcie rozmowy podjechała zamówiona wcześniej taksówka.

– Kłopoty. Balcer ruchnął nie tę pannę co trzeba i to nie tak, że mu się przypadkowo fiut omsknął. Wiedział, kogo dotyka.

– Konkretnie kogo? – W międzyczasie podał kierowcy swój adres.

– Żonę Darskiego.

– Kurwa! Co za nadpobudliwy fiut! – Jako że Aleksander nie miał pod ręką nic, w co mógłby uderzyć, z całym impetem wycelował otwartą dłonią w swoje udo. Jego reakcja, ta słowna i ta fizyczna, wywołała cichy śmiech kierowcy taksówki. Człowiek ten co chwilę był świadkiem najróżniejszych sytuacji, dlatego zachowanie pasażera absolutnie go nie zdziwiło. Aleksander potrzebował kilku chwil na przetrawienie informacji i zadanie kolejnego pytania. – Na czym stanęło?

– Jakąś godzinę temu wpadło do niego kilku przydupasów Darskiego i zapytali, czy pójdzie z nimi sam, czy mają go zaprowadzić do szefa za rączkę. Chyba nie muszę ci mówić, jaki wariant wybrał Tomek.

– Skąd informacja?

– Od kogoś, kto zna kogoś, kto zna kogoś. – Co w tłumaczeniu znaczyło, że cynk dał któryś z ludzi Darskiego. Najwidoczniej musiał on albo nie lubić swojego zakapiorowatego szefa, albo czuł, że będzie mu się to opłacało.

– Daj mi pomyśleć. W kontakcie. – Aleksander rozłączył się, pocierając z namysłem brodę. Po chwili powiedział kierowcy, że następuje zmiana trasy. Kwadrans później wszedł do domu wuja Józefa.

– Aleksander? A ciebie co tutaj sprowadza? – Wuj siedział na tarasie, popijając poobiednią kawę.

– Tomek. – Olek przedstawił problem, zastanawiając się przy okazji nad kuriozum tej sytuacji. Przecież dopiero co nachodziła go zdesperowana i niewątpliwie chora psychicznie córka gangstera, Klementyna, a teraz co? Ma się przepychać z jej ojcem?

– Krew nie woda. – Wuj zaczął się śmiać i sięgnął po telefon. – Darski wisi mi przysługę. Chyba wiedziałem, co robię, darując mu wtedy życie. – Mówiąc „wtedy”, miał na myśli dobre dwadzieścia pięć lat temu, kiedy to święcił triumfy w przestępczym światku, a młody Darski, jeszcze z mlekiem pod nosem, chciał go wyeliminować i przejąć jego tereny. Z jednej strony Józef poczuł się w obowiązku odstrzelenia tego młokosa, z drugiej jednak strasznie zaimponowała mu buta i arogancja tego człowieka. Zamiast więc pociągnąć za cyngiel, zostawił go przy życiu i powiedział, że kiedyś zwróci się do niego po przysługę. To „kiedyś” właśnie nastąpiło.

– Tak czułem, że do mnie zadzwonisz. – Paweł Darski, czterdziestopięcioletni przedstawiciel płci silnej, wiedział, że Józef Karp się do niego odezwie. I tylko to powstrzymywało go przed odstrzeleniem łba temu gnojowi, Balcerowi. Miał wobec Józefa zobowiązanie, które musiał spłacić. Tyle tylko, że jego duma, która ucierpiała wyjątkowo mocno, głośno nawoływała o zemstę.

– Dlaczego zatem dzwonię? Dlaczego mój chłopak nie siedzi teraz na moim tarasie? Dlaczego zaczynam mieć zły humor? Powiesz mi dlaczego?

– Wiesz dlaczego.

– Jeśli komukolwiek chcesz coś zarzucić, to tylko sobie i swej nieumiejętności w doborze partnerek. Która to już twoja żona? Czwarta? – Józef doskonale znał podejście Darskiego do kobiet. Było dokładnie takie… jak u jego siostrzeńca, Tomka. – Prędzej czy później i tak byś ją odstawił, więc o co kruszyć kopię?

– Ale to ja bym o tym zdecydował. – Mimo że Józef nie widział swego rozmówcy, dałby sobie obciąć dłoń za to, że tamten w tej chwili bardzo mocno zaciska zęby.

– Jesteś pewien, że chcesz wchodzić ze mną na wojenną ścieżkę? – Głos Józefa brzmiał jak głos uprzejmego staruszka, który wszedł do swojego ulubionego warzywniaka i chciał kupić kilogram marchwi. Było to bardzo zwodnicze, o czym oczywiście Darski wiedział. W końcu od samego początku swej bytności w przestępczym światku właśnie na tym człowieku się wzorował. I chociaż nienawidził Karpia z całego serca, czuł do niego ogromny szacunek.

– Wiesz, że nie. Tyle tylko, że moja reputacja jest dla mnie ważniejsza niż cokolwiek innego.

– Przeceniasz swoje możliwości, Pawełku. Jeśli mojemu siostrzeńcowi spadnie chociaż jeden włos z głowy, osobiście się do ciebie pofatyguję. A wiesz, że nie jestem skory do wycieczek. Musi mi naprawdę na tym zależeć.

– Nie zabiję go, masz moje słowo, ale nie wypuszczę go też ot tak.

– Wiem. Zaraz zjawi się u ciebie Aleksander. Wierzę, że się dogadacie. – Józef, nie czekając na odpowiedź, nacisnął czerwoną słuchawkę i spojrzał na Olka. – Tomek tak bardzo przypomina mi Darskiego.

– Nie znoszę tego typa. – Aleksander wstał, podał wujowi rękę i wyszedł. Nie miał zamiaru marnować czasu. Taksówkarz, który przywiózł go od rodziców, nadal czekał pod domem Józefa. Wolff podał mu adres restauracji, która należała do Darskiego. Gdy spojrzał na zegarek, było chwilę po piętnastej. Za godzinę chciał wyjeżdżać do Amelii. Oparł głowę o szybę, dochodząc do wniosku, że musi się naprawdę postarać, żeby Darski odpuścił Tomkowi. Jak będzie trzeba, żeby Balcer podpisał dokument zapewniający o trzymaniu się z daleka od kobiet już do końca życia, to tak się stanie. Oczywiście zdawał sobie sprawę z tego, że jego przyjaciel wolałby umrzeć, niż na stałe zrezygnować z cielesnych uciech, dlatego właśnie wiedział, że może być ciężko.

I było.

Ledwo wszedł do restauracji, drogę zastawiło mu dwóch mężczyzn o dość potężnych gabarytach. Aleksander nie miał czasu na słowne przepychanki czy też anonsowanie swojej osoby. Zresztą Darski już wiedział, że Olek się pojawił. Siedział na samym końcu lokalu, mierząc go nieprzeniknionym wzrokiem i czekając na to, co zrobi Wolff. Bo że coś zrobi, to było oczywiste.

Aleksander popchnął jednego z mężczyzn, którzy zagrodzili mu drogę, tak że tamten wpadł na stojące nieopodal krzesła. Drugi zamierzył się na niego pięścią, ale zapewne przez swoje gabaryty, a może przez to, że chwilę wcześniej dał sobie w żyłę, był ospały i tak powolny, że nim wyprowadził cios, leżał na ziemi. Olek nie czekał na to, aż któryś z nich ponownie zaatakuje, tylko ruszył w stronę Darskiego. Usiadł naprzeciwko niego i uśmiechnął się jak do dobrego kumpla.

– Gdzie on jest?

– Nie pytaj o to, gdzie jest, zapytaj raczej z kim. – Darski, jak na swoje czterdzieści pięć lat, wyglądał naprawdę nieźle. Gdyby trzeba było porównać go do jakiegoś znanego amanta filmowego, byłby to George Clooney.

– Nie mam czasu na zbyt długą wymianę zdań, dlatego od razu przejdźmy do konkretów. Czego chcesz?

– Chcę, żeby twój przyjaciel był mi winien przysługę. Tylko pomyśl, zanim się zgodzisz. Pomyśl, bo on nie będzie miał nic do gadania. – Na ten pomysł Darski wpadł zaraz po tym, jak Józef zakończył rozmowę. Może nie było to dla niego idealne rozwiązanie, ponieważ zdecydowanie chętnie widziałby Balcera z przestrzeloną dłonią, kolanem, a najlepiej fiutem, ale mimo wszystko wolał nie wchodzić na wojenną ścieżkę z Karpiem. Tamten, chociaż już w sile wieku, dalej był groźny.

– Przysługa za przysługę? – Aleksander oparł się o zagłówek kanapy, na której siedział. – A jeśli powiem „nie”?

– Powiedz, to się przekonasz. – Darski rozłożył dłonie, uśmiechając się przy tym wyjątkowo wrednie.

– Rozumiem, że możesz poprosić o jej oddanie zarówno za tydzień, jak i za dwadzieścia lat? Chyba że wcześniej umrzesz.

– Biorę pod uwagę taką ewentualność. – W momencie, w którym Darski to powiedział, oboje zaczęli się śmiać. Nie sprawiło to, że sytuacja uległa rozluźnieniu, niemniej obaj wiedzieli, że honor jest najważniejszy i gdyby Darski zszedł z tego świata, to na pewno nie za sprawą Tomka czy Aleksandra, którzy chcieliby wymigać się od danego słowa.

– Zgadzam się. – Olek wyciągnął rękę, żeby przypieczętować umowę. Tomek zapewne zbyt szczęśliwy nie będzie, ale może to nauczy go trzymać fiuta na wodzy.

– Trzeba przyznać, prawdziwy z ciebie przyjaciel. – Paweł Darski z uśmiechem uścisnął podaną dłoń, a potem skinął palcem w kierunku drzwi, mówiąc: – Za chwilę go dostaniesz. Swoją drogą, gdyby nie był takim kutasem, mógłbym go polubić.

– Wuj Józef uznał, że Tomek bardzo przypomina mu ciebie. – Aleksander posłał mu swój firmowy uśmiech.

– Słyszałem co nieco o tobie i mojej córce. – Darski celowo zignorował przytyk Olka, który mimo wszystko nie wywołał u niego negatywnej reakcji. Nie miał jednak zamiaru tego pokazywać. – I żebyś mnie źle nie zrozumiał, nie jestem dumny z jej postępowania, bo tak się spraw nie załatwia. Ale więcej nie będzie cię niepokoiła. – Po tych słowach wstał i wyszedł z lokalu. Pięć minut później przyprowadzili Tomka, który o dziwo uśmiechał się jak idiota. Olek właśnie wtedy pomyślał, że bardzo, kurwa, dobrze, że stało się tak, jak się stało, i może Balcer w końcu przestanie myśleć rozporkiem. Co mocno mu polecał.

– Jak ci coś powiem, przestaniesz tak szczerzyć kły. – Aleksander wstał i ruszył w kierunku wyjścia. Znajomy taksówkarz, tak jak uzgodnili, czekał na niego. Wolff pokazał mu dłonią, że jeszcze pięć minut, i wziął od Tomka papierosa. – Powiedz mi tylko najpierw, czy ty naprawdę wiedziałeś, kim ona jest?

– A jak myślisz? – Tomek zaciągnął się papierosem. – Potrzebowałem adrenaliny.

– Może w ramach nudy zacznij sobie wbijać szpilki we własnego fiuta. Adrenalina po chuju. Jesteś popierdolony bardziej, niż ustawa przewiduje.

– Jestem nieocenionym narzędziem seksualnym. – Tomek, trzeba mu to przyznać, znał swoją wartość.

– Wisisz Darskiemu przysługę.

– Jaką?

– I to jest najlepsze, bo pojęcia nie mam jaką i pojęcia nie mam, kiedy będzie chciał ją wyegzekwować. Dziś, jutro, za miesiąc albo za dziesięć lat. Nie wiem. Wiem tylko, że musiałem się na to zgodzić. Wolałem to niż paczki z twoich członków, które dostawałbym na święta Bożego Narodzenia. Znasz tego psychola.

– A jeśli odmówię? – Tomek dogasił papierosa, wsadził dłonie do kieszeni i popatrzył na Olka.

– Nie możesz odmówić. Ręczyłem swoim słowem. Józef miał przysługę u Darskiego, więc sam rozumiesz, dlaczego w ogóle jeszcze żyjesz.

– Dobra, muszę się napić. Idziesz?

– Nie. Jadę do Amelii. Podrzucić cię gdzieś?

– Dam sobie radę. – W jego głosie słychać było lekki zawód.

– Tomek. – Aleksander poklepał go po plecach. – Jesteś moim najlepszym przyjacielem i zrobiłbym dla ciebie wszystko, wiesz to? Ale ja naprawdę muszę do niej jechać. Teraz.

– Jedź. – Odwzajemnił uścisk dłoni przyjaciela i odprowadził wzrokiem taksówkę, do której wsiadł Olek, potem wyciągnął swój telefon, ale po chwili schował go do kieszeni i ze zwieszoną smętnie głową ruszył przed siebie. Absolutnie nie podobało mu się to, że miał jakiekolwiek zobowiązanie wobec kogokolwiek, a to, że tym kimś był Darski, chuj jakich mało, wprawiło go w nastrój wyjątkowo posępny. Idąc z jego o dwadzieścia lat młodszą żoną do łóżka, zrobił to z pełną premedytacją, i tak zupełnie po swojemu nie liczył się z konsekwencjami. Chciał się zabawić i zobaczyć, na ile może sobie pozwolić. Ta kretynka, żona Darskiego, była tak samo ładna, jak i głupia, bo zrobiła w telefonie zdjęcie wtedy, kiedy Tomek robił jej minetkę. Jak się okazało, miała w smartfonie zainstalowany program śledzący wszystkie jej poczynania, o czym Tomek dowiedział się w chwili, w której do jego mieszkania wpadli ludzie Darskiego.

„Psia mać – pomyślał poirytowany, wchodząc do jednego z lokali, oferujących usługi na wysokim poziomie alkoholowym i cielesnym – mam nadzieję, że ta przysługa mnie kiedyś nie zaboli”.

Rozdział 34

Amelia nerwowo przechadzała się po swoim pokoju, patrząc co rusz na zegarek.

– Powiedział, że będzie wieczorem – wymamrotała sama do siebie – a dziewiętnasta to przecież wieczór. No i gdzie on, do cholery, jest? – Spojrzała ponownie na zegarek, który wskazywał na godzinę dziewiętnastą dwie. Upłynęło jeszcze dobre czterdzieści pięć minut, nim samochód Aleksandra pojawił się na podwórku. Mela stanęła naprzeciwko drzwi, dłonie splotła za plecami i z wypiekami na twarzy czekała, aż się otworzą. Kiedy usłyszała po drugiej stronie kroki i zobaczyła, że klamka powoli opada w dół, wstrzymała oddech. Gdy ujrzała jego przystojną twarz, poczuła się troszkę tak, jakby miała iść na pierwszą w swoim życiu randkę, tyle tylko, że teraz okoliczności były zdecydowanie mniej sprzyjające. Poczuła też uderzenie gorąca, motyle w brzuchu i dreszcze na całym ciele.

– Cześć. – Aleksander zamknął za sobą drzwi i oparł się o nie. Wyglądał kiepsko.

– Cześć – odpowiedziała, ściskając dłonie za plecami. – Wolałabym nie rozmawiać tutaj. Nie chciałabym, żeby ktokolwiek nas usłyszał.

– Co proponujesz? – Starał się nie patrzeć jej w oczy.

– Chodźmy do sadu.

Sad znajdował się tuż za budynkami gospodarczymi. Na jednym z drzew, potężnej gruszy stojącej na samym końcu ogrodu, zawieszona była huśtawka. Amelia usiadła na niej, Aleksander oparł się o konar stojącego obok drzewa, skrzyżował ręce na piersi i wbił swój wzrok w ziemię.

– Dlaczego unikasz mojego spojrzenia? – Usłyszał cichy głos Amelii. Prawie szept. Nim podniósł głowę, przymknął powieki, nabrał w nozdrza powietrza, tylko po to, aby je wypuścić, i dopiero wtedy na nią spojrzał. „Boże – pomyślał – albo mnie zabij, albo mnie stąd zabierz, bo długo nie wytrzymam, kiedy ona się tak na mnie patrzy”.

– Przepraszam.

– Przepraszasz za to, że na mnie nie patrzysz, czy za coś innego?

– Za wszystko. – Wiele siły kosztowało go trzymanie rąk przy sobie. I chociaż rozum podpowiadał, że tak będzie najlepiej, że powinien zachować dystans, to serce krzyczało, żeby chwycił ją w ramiona i już nigdy nie wypuścił.

– Nie chcesz ze mną być? – Ona z kolei wpatrywała się w niego bardzo intensywnie.

– Nie powinienem z tobą być. – Przeniósł wzrok poniżej jej piersi, zatrzymując go tam na dłużej. – Ale chyba nie mamy wyjścia. Oczywiście można jeszcze rozważyć alimenty i ograniczyć nasz kontakt, co uważam, byłoby najlepszym dla nas rozwiązaniem w tej sytuacji.

Gdyby zmierzono czas, w którym Amelia zeskoczyła z huśtawki, doszła do niego i uderzyła go w twarz, byłby on doprawdy imponujący. Kiedy tylko jej dłoń ześliznęła się z jego szorstkiego od zarostu policzka, chwyciła się pod boki, zmarszczyła czoło i powiedziała:

– Zapamiętaj sobie raz na zawsze, że nie wykpisz się alimentami.

– A jeśli pójdę do więzienia? – Potarł dłonią policzek, ale nie dlatego, że go bolał, tylko dlatego, że przed momentem znalazła się na nim dłoń Amelii. Chociaż w taki sposób mógł ją poczuć.

– Dlaczego miałbyś teraz tam pójść, skoro do tej pory nie było takiej potrzeby? – Zdawała sobie sprawę z tego, że sformułowała to zdanie nieco dziwnie, ale cóż, bywało i tak.

– Znalazłoby się kilka powodów. – Pomimo że sytuacja daleka była od zabawnej, na jego usta wypłynął leniwy uśmiech.

– Powiem ci to jeden jedyny raz i już nigdy więcej do tego nie wrócimy. – Dźgnęła go palcem w pierś, a potem, zamiast zabrać rękę, w dalszym ciągu dotykała klatki piersiowej Aleksandra. W jej oczach zaszkliły się łzy. – Ja od samego początku wiedziałam, że nie jesteś grzecznym chłopcem. Świadczyło o tym chociażby to, w jaki sposób się poznaliśmy. Wiedziałam, że masz tajemnice. Potwierdziłeś to. Nie naciskałam. Nie wymuszałam. Byłam cierpliwa i Bóg mi świadkiem, że potrafiłabym żyć w niewiedzy. Dlatego informacja o twojej przeszłości nie zmieniła nic. W dalszym ciągu cię pragnę, w dalszym ciągu chcę z tobą być i jeśli kiedykolwiek będziesz potrzebował alibi, ja ci takowe dam. – Łzy, które chwilę wcześniej szkliły się w jej oczach, popłynęły po policzkach. Dłonie Amelii zacisnęły się na koszuli Aleksandra. Stała teraz tak blisko niego, że ich nosy się ze sobą praktycznie stykały. – To pewnie jakaś popieprzona odmiana syndromu sztokholmskiego jest, że tak bardzo cię kocham.

– A gdybym dobrowolnie zgłosił się na policję? Co wtedy? – W tym momencie jego świadomość podzielona była na dwie części. Jedna pragnęła ponad wszystko przytulić ją do siebie, druga, ta, która była odpowiedzialna za kalkulowanie na zimno, chciała jej udowodnić, jak bardzo się myliła, chcąc mu zaufać.

– Nie zrobisz tego. – Potrząsnęła nim z całej siły.

– Skąd ta pewność?

– Bo… bo nie zostawisz ciężarnej chorej na epilepsję samej. – Trafiła w samo sedno.

Aleksander szukał w głowie pomysłu na to, aby znaleźć odpowiedni argument, który dałby jej do zrozumienia, że się myli. Tyle tylko, że nie było takiego argumentu i oboje o tym doskonale wiedzieli.

– Jestem złym człowiekiem. – Tak naprawdę już sam nie wiedział, czy jest zły, czy tylko chce, aby ona go w taki właśnie sposób postrzegała. Powiedział to po to, aby wiedziała, w co się pakuje, żeby miała świadomość tego, z kim chce związać swoją przyszłość, żeby liczyła się z ewentualnymi konsekwencjami, których nawet on nie był w stanie przewidzieć. Chociaż strategiem był doskonałym.

– Nie jesteś. Ludzie błądzą i robią czasem irracjonalne rzeczy.

– Mela... – Po raz pierwszy dziś zwrócił się do niej zdrobnieniem. Po raz pierwszy też dotknął jej twarzy i pogłaskał ją po policzku. – Ja doskonale wiedziałem, w co się pakuję, wchodząc w to gówno. Nikt nie przystawił mi pistoletu do głowy. Nikt też mnie do tego nie zmusił. To była moja własna decyzja. Mogłem wybrać inne życie, ze stałą pensją i czterdziestogodzinnym tygodniem pracy. Liczyłem się też z konsekwencjami mojego zajęcia, ale po przekalkulowaniu wszystkich zysków i strat wiedziałem, że i tak będzie się opłacało. Nawet za kratkami.

– Rozumiem.

– Nie przewidziałem tylko jednego.

– Czego?

– Że poznam ciebie.

– I co w związku z tym? – Patrzyła mu teraz w oczy w taki sposób, że czuł się osaczony. W pozytywnym tego słowa znaczeniu.

– To, że jadąc tutaj, doskonale wiedziałem, po co i do kogo jadę.

– Gdybym nie była w ciąży i gdybyś nie musiał ze mną być, spotykałbyś się z innymi kobietami? – Zaskoczyła go tym pytaniem do tego stopnia, że nie odpowiedział jej od razu. Udzieliła sobie odpowiedzi sama. – Robiłbyś to. – Opuściła swoje dłonie i odwróciła się od niego.

– Stój. – Złapał ją w talii i przyciągnął do siebie. Znieruchomiała, oparta o niego plecami. – Nie wydawaj pochopnych osądów. – Palce Aleksandra znalazły się na jej szyi, odrzucił kosmyk włosów. Jego usta podążyły w ślad za dłońmi. Ależ on za tym tęsknił. – Ostatnie trzy tygodnie wyssały ze mnie życie. Codziennie, gdy otwierałem oczy, chwytałem za telefon i chciałem do ciebie zadzwonić.

– Dlaczego zatem tego nie zrobiłeś?

– Strach, wstyd, poczucie winy. Co jeszcze mam ci powiedzieć?

– Że mnie chcesz.

– Chcę ciebie. Chcę was. – Położył swoją dłoń na brzuchu Amelii.

Gdyby kilka miesięcy temu ktoś go zapytał o chęć posiadania dziecka, jego odpowiedź byłaby negatywna i okraszona szyderczym śmiechem. Nigdy nie miał do czynienia z dziećmi, a jego jedynym przyjacielem był bezdzietny kawaler, Balcer, który wystrzegał się ojcostwa jak diabeł święconej wody, więc i on sam miał podobne zdanie na ten temat. Rodzicielstwo według Aleksandra było czymś, co powoduje, że człowiek musi wstawać w nocy, zrezygnować z imprez i być uwiązany już do końca życia. Cóż, do tego wyobrażenia mocno przyczynili się jego rodzice. Tyle tylko, że dywagowanie, a faktyczne posiadanie potomstwa to dwie różne rzeczy. I co najważniejsze, gdy nie chciał mieć dziecka, nie znał Amelii. Teraz sprawa była tak jakby przesądzona.

– I nie zmienisz zdania? – Odwróciła się do niego, wpatrując się w niego intensywnie.

– A dlaczego miałbym to zrobić?

– Bo może się okazać, że jednak nie jestem w ciąży. – Przygryzła lekko wargę i patrzyła teraz na niego z małym poczuciem winy.

– Słucham? – Aż go wmurowało w trawę, na której stał. Tego to on się zdecydowanie nie spodziewał.

– Nie wiem, czy jestem w ciąży, ale pomyślałam sobie, że jak ci powiem, że jestem…

– Jak to, nie wiesz, czy jesteś w ciąży?

– Bo ja cię tak jakby w połowie okłamałam. – Wyglądała teraz jak mała dziewczynka, która coś przeskrobała i wraz z przyznaniem się do winy oczekuje na karę. Jej wielkie błękitne oczy potęgowały to wrażenie po stokroć.

– W połowie?

– Od prawie dwóch tygodni nie mam okresu i założyłam, że mogę być w ciąży. Bo jednocześnie mogę, a jednocześnie nie mogę, więc to takie półkłamstwo. Bo mogę też nie mieć okresu z innego powodu. Przez stres chociażby. Nie zrobiłam też testu. – Aleksander, słysząc jej tłumaczenie, miał tak nieodgadniony wyraz twarzy, że nie bardzo wiedziała, czego może się teraz po nim spodziewać. – Jesteś na mnie zły?

– Chodź. – Nie odpowiedział na jej pytanie, tylko ruszył przed siebie żwawym krokiem.

– Gdzie? – „Cholera jasna – pomyślała – chyba narozrabiałam”.

– Po test. Chcę wiedzieć.

– A jak nie będę w ciąży, to co? – zapytała ze strachem w głosie.

– Później o tym porozmawiamy.

– A nie możemy teraz? – Tym razem zabrzmiała ciut błagalnie.

– Nie. – Stanął obok samochodu, otworzył jej drzwi i czekał, aż wsiądzie. Nieco się ociągała, ale gdy spojrzał na nią, mrużąc przy tym oczy, pokornie zajęła miejsce pasażera i zapięła pasy. Przez całą drogę do apteki nie odezwał się do niej słowem, co Amelia przyjęła za bardzo zły znak.

– Olek, błagam, powiedz coś. Cokolwiek. – Kiedy zaparkował samochód i chciał wysiąść, ona złapała go za rękę. – Jesteś na mnie zły i jak tylko się okaże, że nie jestem w ciąży, to mnie zostawisz? Żeby mnie ukarać? Zrobisz to? Zrobisz to, prawda?

– Nie. – Jeśli miało ją to uspokoić i dodać jej otuchy, nic z tego.

Zwiesiła smętnie głowę i czekała, aż wróci z testem.

– Czy mogę mieć do ciebie prośbę? – zapytał, wsiadając do samochodu. Pokiwała tylko głową, że tak. – Chciałbym pierwszy zobaczyć wynik. Da się to zrobić? – Znowu kiwnęła mu głową i wbiła wzrok w szybę. „To koniec – pomyślała – jeśli okaże się, że nie jestem w ciąży, on mnie zostawi. Boże, spraw, żebym była w ciąży”. Całą drogę powrotną do domu, a trwało to niecały kwadrans, Mela modliła się o to, aby być przy nadziei. Gdy wjechali na podwórko, rodzice i babcia wsiadali akurat do samochodu. Zdążyli im tylko krzyknąć, że Edytka i Mirek wrócili z podróży poślubnej i jadą do wuja Ksawerego, który chce się pochwalić zdjęciami. I żeby spodziewali się ich bardzo późno.

Mela, wchodząc do domu, czuła się tak, jakby szła na skazanie. Wzięła od Aleksandra pudełeczko z testem, popatrzyła mu w oczy, chcąc bezgłośnie go przeprosić i powiedzieć mu, jak bardzo go kocha i jeszcze bardziej czuje się winna. Potem weszła do łazienki. Spędziła tam dosłownie kilka chwil, a gdy wyszła, podała mu test, weszła do pokoju, rzuciła się na łóżko i skryła twarz w poduszkach. Może po dwóch minutach poczuła, jak materac ugina się pod ciężarem innego ciała. Aleksander usiadł obok. Podniosła głowę do góry.

– Ty już wiesz.

– Wiem. – Jego mina nie zdradzała kompletnie nic.

– Jesteś na mnie zły?

– Jestem raczej mocno zdziwiony tym, co zrobiłaś.

– Nie zrobiłam tego w złej wierze. – Uniosła się na łokciach i przysunęła do niego. – Uznałam, że gdy ci to powiem, od razu do mnie przyjedziesz. Miałam rację.

– I pewnie założyłaś, że gdy się pojawię, zrobisz wszystko, żebyśmy ze sobą byli. Bez względu na to, czy jesteś w ciąży, czy nie.

– Tak. – Posłała mu niewinne spojrzenie. – Powiesz mi?

– Później. Hubert jest w domu?

– Nie, jesteśmy sami. Hubert pojechał z kolegami nad jezioro. Wraca jutro.

– Takiej odpowiedzi oczekiwałem. – Zaczął rozpinać koszulę. – Jeszcze się nie pieprzyliśmy w twoim pokoju i na pewno nie przepuszczę takiej okazji.

– Masz prezerwatywy? – zadając to pytanie, miała świadomość, że odpowiedź twierdząca będzie również negatywnym wynikiem testu ciążowego.

– Prezerwatywy nie będą nam potrzebne. – Spojrzał na nią przeciągle.

– Chcesz mi powiedzieć, że…

– Chcę ci powiedzieć, że prezerwatywy nie będą nam potrzebne. I nie marnujmy czasu, mam cię zamiar konkretnie przelecieć, więc wolałbym, żebyś jęczała bez stresu, że ktoś nas usłyszy.

Rozdział 35

– Czyli jeśli dobrze rozumiem, kochaliśmy się teraz dwa razy bez zabezpieczenia, bo nie było nam ono potrzebne. Bo jestem w ciąży? – Amelia ułożyła się w zagłębieniu Olkowego ramienia, splatając swoje dłonie z jego.

– Ty to powiedziałaś.

– Czyli nie jestem w ciąży? – W jej głosie dało się słyszeć zawód.

Aleksander spojrzał na zegarek, a potem na nią.

– Możliwe, że nie jesteś, a możliwe, że od godziny jesteś. Po ilości spermy, jaką w ciebie wlałem…

– Chcesz mi powiedzieć, że test wyszedł negatywnie, a ty z pełną premedytacją kochałeś się ze mną bez zabezpieczenia? – Pociągnęła go za ucho. – Bardzo niegrzeczny z ciebie chłopiec, Wolff, bardzo.

– Skoro uznałaś, że możesz być w ciąży, posuwając się do półkłamstwa... – Posłał jej kpiący uśmiech. – ...ja, gdy tylko zobaczyłem na teście jedną kreskę, doszedłem do wniosku, że możesz spróbować być w tej ciąży naprawdę. To w sumie na jedno wychodzi.

– Żałujesz, że wynik jest negatywny? – Zaczęła go głaskać po klatce piersiowej i chociaż czuła rozczarowanie, mieszało się ono z radością, ponieważ Aleksander, znając jako pierwszy wynik testu, nie trzasnął drzwiami i nie porzucił jej. Czyli zależało mu na niej naprawdę i to małe kłamstewko na coś się jednak przydało.

– Przecież właśnie rozpoczęliśmy starania. – Obrócił się w jej stronę i przyssał na chwilę do piersi. – Jakkolwiek to zabrzmi, możemy się starać długo, bo to bardzo przyjemne. Bardzo.

– To w sumie nawet dobrze wyszło, że nie jestem w ciąży, bo jeśli naprawdę mamy zacząć myśleć o dziecku, powinnam iść do lekarza. Chodzi o zmianę leków. Nim cię poznałam, nie chciałam mieć dzieci ani męża i zapewne umarłabym jako dziewica, ale i tak za każdym razem, gdy widziałam się z moją lekarką, ona uczulała mnie na to, abym o planowaniu rodziny pomyślała dużo wcześniej, niż dojdzie do zapłodnienia. Strasznie mnie to peszyło.

– I wtedy zjawiłem się ja, cały na biało, i sprawiłem, że zmieniłaś zdanie.

– Nie od razu, ale tak. Kiedy obudziłam się w pokoju hotelowym sama, a potem przeczytałam twój list, poczułam się tak, jakby ktoś zabrał ze sobą cząstkę mnie. Chyba właśnie wtedy dotarło do mnie, jak bardzo chcę z tobą być. Bez względu na wszystko.

– Jestem jak heroina na dwóch nogach. Tak bardzo uzależniam. – Wyglądał teraz na bardzo pewnego siebie.

– Powiedzmy. Przez cały czas, kiedy się nie widzieliśmy, myślałam, co zrobić, żeby się z tobą spotkać, ale nie chciałam też, żeby wyglądało to jak krzyk rozpaczy. Bo nie wyglądało, prawda?

– Mam być szczery czy miły?

– Masz się zamknąć. – Zaczęła go dusić poduszką, co skończyło się atakiem na jej mokrą cipkę.

Następnego ranka, siedząc przy śniadaniu z rodziną Amelii, Aleksander zapytał Henryka, czy nie zna czasem kogoś z okolicy, kto zajmuje się remontami i robi to szybko i solidnie. Od momentu zakupu dworku zbierał się do zatrudnienia ekipy, ale z racji wszelkich zawirowań przeciągało się to w czasie. Teraz, ufając, że wszystkie problemy są już za nimi, uznał, że pora najwyższa, aby się za to wziąć. Ojciec Meli wypiął dumnie pierś, zapewniając go, że osobiście dopilnuje, aby fachowcy zrobili wszystko jak należy. Po okolicy rozeszła się już dawno plotka, że jego przyszły zięć zakupił dworek wart kilka milionów, a za każdym razem, gdy ludzie o tym mówili, cena była inna, nie mniejsza jednak niż cztery miliony. Notowania Henryka w lokalnej społeczności poszły mocno w górę.

– Tata przywiezie mnie do ciebie w piątek. – Po śniadaniu Amelia odprowadziła Olka do samochodu.

– To dopiero za cztery dni. Pewnie zwichnę sobie nadgarstek bez ciebie. – Posłał jej spojrzenie smutnego psa, przytulił i wsiadł do samochodu.

Gdy samochód Olka zniknął za zakrętem, Amelia weszła do domu i zadzwoniła do swojej lekarki, aby umówić się na wizytę. Zważywszy na chorobę, miała pewne obawy, jednak sama świadomość tego, że Aleksander będzie obok, dodała jej mnóstwo siły i pozwoliła patrzeć w przyszłość bardzo optymistycznie. Uznała, że jeśli z góry założy, że będzie dobrze, to tak właśnie będzie. Wierzyła w to bardzo.

Cztery dni później, ledwo przekroczyła próg warszawskiego mieszkania Olka, usłyszała, że wieczorem idą na kolację z Tomkiem i jakąś jego znajomą. Wcześniej jednak poszli do sypialni, aby – jak to powiedział Aleksander – nie zmarnować żadnej okazji do poczęcia dziecka.

– Jeśli tak będą wyglądały nasze starania, to mnie wykończysz. – Amelia opadła na poduszkę, oddychając głęboko.

– Trzeba było mnie nie prowokować.

– Czy którekolwiek porwanie zapadło ci w pamięć bardziej niż inne? – Nim Mela pomyślała o tym, co chce powiedzieć, stało się. – Przepraszam. Nie powinnam do tego wracać.

– Nie wymażę swojej przeszłości gumką. – Założył sobie ręce za głowę i na chwilę się zamyślił. – Tak, było jedno, które zapadło mi w pamięć bardziej niż inne. Zawsze zastanawiałem się nad tym, co czuje ktoś, kto zostaje związany, zakneblowany i wpakowany do bagażnika. Czy robi wtedy rachunek sumienia, modli się o szybki i bezbolesny koniec, zastanawiając się, co poszło nie tak. Przekonałem się o tym na własnej skórze. Kiedy idziesz przez życie jak król, lekceważysz innych i czujesz się niezwyciężony, bardzo łatwo możesz się potknąć o własne nogi. Jak ja. Najbardziej utkwiło mi w pamięci to, jak mnie samego wpakowali do bagażnika, a potem zatrzasnęli klapę. W głowie miałem wtedy sieczkę i przysięgam, że gdyby nie moje niekiedy skurwiałe podejście do życia, nie wywinąłbym się. Brakłoby mi determinacji. Powiedziałem sobie wtedy, że zrobię wszystko, żeby się uwolnić. Mam jednak nieodparte wrażenie, że to nie była tylko moja zasługa. Ktoś nade mną czuwał. Najlepszym dowodem na to jesteś ty.

– Wierzysz w anioły?

– Jesteś obok mnie, więc tak, wierzę.

– Najchętniej nie wychodziłabym z tego łóżka już nigdy, ale dziś mam wyjątkową ochotę na interakcję z innymi ludźmi.

Dwie godziny później spotkali się z Tomkiem i jego przyjaciółką, która, co wcale nie zdziwiło Amelii, nie mogła oderwać oczu od Aleksandra, ale co gorsza, nie miała problemu z flirtowaniem z nim przy jego narzeczonej i swoim towarzyszu. Zarówno Tomek, jak i Mela mieli z tego niesamowity ubaw, a gdy Klara, długonoga piękność, przeprosiła ich i oddaliła się do toalety, Olek wypuścił z płuc powietrze i zwrócił się do przyjaciela:

– Weź ty następnym razem lepiej dobieraj towarzystwo. Jeszcze chwila i twoja przyjaciółka obciągnie mi pod stołem.

– Nie każdy ma takie szczęście do kobiet jak ty. – Balcer puścił do Amelii oczko.

– Nina! – Mela nie słuchała, bo dokładnie w tym samym momencie zobaczyła, że do lokalu weszła Nina, dziewczyna ze sklepu jubilerskiego.

– Fajna ta Nina. – Tomek odwrócił głowę i gwizdnął z uznaniem na widok kobiety, która usłyszawszy głos Amelii, skierowała swoje kroki w ich stronę. – Przedstawisz mnie z jak najlepszej strony?

– No chyba nie zaczniesz znajomości od pokazywania swojego fiuta. – Aleksander zaczął się śmiać z własnego żartu.

– Nie będzie to przeszkadzało Klarze? – Amelia posłała Tomkowi kpiące spojrzenie, podszyte przyjacielskim uśmiechem. Zdążyła się już przyzwyczaić do tego, że najlepszy przyjaciel jej narzeczonego jest niepoprawnym kobieciarzem.

– Jakiej Klarze? – Wyszczerzył do niej zęby.

Gdy Nina zbliżyła się do stolika, obaj panowie wstali, a Amelia pocałowała ją w policzek.

– Pamiętasz Olka? – Mela posłała jej uśmiech sugerujący, że ostatnia rozmowa, jaką ze sobą przeprowadziły, bardzo mocno przyczyniła się do tego, że ona jest tutaj dziś z Aleksandrem.

– Pamiętam. – Podała mu dłoń. – Miło cię znowu widzieć.

– A to Tomek, nasz przyjaciel. – Amelia wskazała ręką na drugiego z mężczyzn.

W chwili gdy Nina spojrzała na Balcera, do stolika wróciła Klara, która kiedy tylko zobaczyła inną kobietę, o wiele atrakcyjniejszą od Amelii, poczuła zagrożenie. Nie, żeby jakoś mocno zależało jej na znajomości z Tomkiem, ale skoro to ją dziś zaprosił na kolację, to na nią powinien patrzeć z rozentuzjazmowaniem. A on się praktycznie ślinił na widok tej panny. Oczywiście w zupełnie innej kategorii postrzegała swoje zainteresowanie Aleksandrem, ale po prawie godzinie robienia mu aluzji i rzucania zalotnych spojrzeń uznała, że facet jest oporny na jej wdzięki.

– Coś mnie ominęło? – Klara stanęła plecami do Niny, a zrobiła to w sposób tak ostentacyjny, że tamta musiała się poczuć z tego powodu bardzo źle, bo tylko omiotła wszystkich zażenowanym spojrzeniem i powiedziała, że właśnie do lokalu wszedł jej przyjaciel i ona już sobie pójdzie. Odeszła powolnym krokiem.

Gdy opuszczali lokal, Amelia z żalem stwierdziła, że Nina i jej towarzysz najpewniej wyszli dużo wcześniej. Kiedy czekali na taksówki, Tomek odciągnął ją na chwilę na bok i zapytał, czy da mu numer do tej uroczej niewiasty, bo on chyba się w niej zakochał. Mela, znając jego podejście do płci pięknej, tylko głośno sapnęła, ale powiedziała mu, że najpierw musi zapytać u źródła.

Do Niny zadzwoniła następnego dnia.

– Nina, ja cię tak bardzo przepraszam za wczoraj. Klara, znajoma Tomka, zachowała się jak rozkapryszona nastolatka. I jest mi tak strasznie głupio z tego powodu.

– Niepotrzebnie.

– Jest jeszcze jedna sprawa. Tomek, ten, którego ci przedstawiłam, pytał, czy dasz mu swój numer. Wpadłaś mu w oko. Od razu jednak ostrzegam, że nie jest zbyt stały w uczuciach, dlatego jeśli odmówisz, świat się nie zawali.

Po drugiej stronie połączenia zaległa cisza.

– Nina? Coś się stało? – Gdy Amelia przez kilka chwil nie usłyszała odpowiedzi, ponowiła swoje pytanie. – Potrzebujesz pogadać? Mam przyjechać? Powiedz tylko słowo.

– Miałam wczoraj bardzo ciężki dzień, moja randka totalnie nie wypaliła, a na sam koniec się pokłóciliśmy. I tak, bardzo potrzebuję z kimś pogadać.

– Już jadę.

Epilog

– Potrzebowaliśmy zaledwie czterech miesięcy, żebyś była w ciąży. – Aleksander głaskał Amelię po jej jeszcze płaskim brzuchu. – Chciałbym, żeby to była dziewczynka i żeby miała twoje oczy. I żeby była tak słodka jak Ewcia. – Kilka tygodni temu poznał córkę Niny, która zauroczyła go całą sobą. Z wzajemnością zresztą, bo ta nad wiek rezolutna panienka traktowała wujka Olka jak rycerza na białym koniu.

– Muszę ci coś powiedzieć. – Amelia od dłuższego czasu toczyła walkę z samą sobą.

– Coś nie tak z naszym dzieckiem?

– Nie, z dzieckiem i ze mną wszystko dobrze. Ale jest coś, co mnie gryzie i czuję się z tym okropnie, i jeśli za moment ci tego nie powiem, to zwariuję. – Patrząc na niego, ledwo powstrzymywała łzy.

– Mów.

– Ewa to córka Tomka. – Mela nie bawiła się w długie przemowy.

– Ewa Niny? Mojego Tomka?

– Tak.

– Nie!

– Tak.

– Ale jak?! Przecież to niemożliwe.

– Możliwe. Poznali się ponad dziesięć lat temu na imprezie studenckiej. Potem już się więcej nie spotkali. Nina nie miała nawet pojęcia, jak on ma na imię. No i wyglądała inaczej niż teraz, tak o ponad dwadzieścia kilo inaczej, dlatego Tomek jej nie poznał. Chociaż wątpię, żeby on pamiętał wszystkie kobiety, z którymi się przespał. – W jej głosie nie brakowało nagany.

– Przecież to jest jakiś absurd.

– Znasz Tomka jak nikt inny i chyba zdajesz sobie sprawę z tego, jak on potrafi namieszać kobiecie w głowie. Ona miała wtedy dwadzieścia jeden lat. Poprosiła go o numer telefonu, a on dał jej fałszywy. Nawet nie miała szansy mu o tym powiedzieć.

– Ja pierdolę. Muszę się napić. – Kiedy już miał wejść do kuchni, stanął jak wryty. – Mela, w co ty pogrywasz? Przecież wiesz, że ja mówię Balcerowi o wszystkim. Uważasz, że będę w stanie rozmawiać z nim i trzymać to w tajemnicy?

– Uważam, że jesteś jedyną osobą, która mogłaby mu o tym powiedzieć, nie wywołując przy okazji burzy w szklance wody. Bo wiesz, Nina uważa, że on nie może się dowiedzieć, ale ja pomyślałam sobie, że on powinien to wiedzieć. I ty, jako jego przyjaciel... – Zagryzła wargę w charakterystyczny dla siebie sposób, wyrażający skruchę i jednocześnie wielką prośbę.

– Co ja?

– Uznałam, że gdy Tomek się o tym dowie, to się ucieszy…

– Amelia, jak on się o tym dowie, to będzie wściekły.

– A dlaczego? Jak Nina niby miała się z nim skontaktować, skoro dał jej fałszywy numer telefonu. Dupek skończony. Ciekawe, ile ma dzieci, o których nie wie. – Pomimo całej sympatii, jaką darzyła Tomka, potrafiła spojrzeć na niego krytycznym okiem.

– Cokolwiek ci chodzi po głowie, zapomnij. Nie można ingerować w czyjeś życie. I wiesz co? Jestem zły, że to wiem. Jestem zły, bo po raz pierwszy będę miał tajemnicę przed moim przyjacielem.

– Ja tylko chciałam pomóc. – Spojrzała na swoje paznokcie, a potem na niego. – Uważam, że mimo wszystko Tomek powinien wiedzieć.

– Mela, posłuchaj mnie. Ja wiem, że ty chcesz dobrze, ale nie możesz podejmować decyzji za kogoś, a nawet wbrew czyjejś woli. To, co teraz powiem, może wydać ci się okrutne, ale czasem tajemnica powinna pozostać tajemnicą. A już na pewno taka tajemnica.

– Ale…

– OK, uparciuchu, załóżmy, że Tomek się dowiaduje. Co wtedy? Skąd wiesz, jaka by była jego reakcja? Skąd wiesz, jak taka informacja wpłynęłaby na Ewę, na jej relacje z Niną? Poza tym, Nina przez dziesięć lat dawała sobie radę sama. Ma uporządkowane życie i teraz co? Wkroczyłby w nie Tomek? Nie, Amelia. Proszę, żebyś odpuściła.

– Dobrze – bąknęła niepocieszona i jakaś taka nie do końca pewna tego, czy naprawdę ma dać sobie spokój, czy może jednak próbować dalej przekonywać Olka do swojego zdania. Wnioskując po jego minie, skazana była na porażkę.

Westchnęła i pokiwała głową na znak kapitulacji. Olek zniknął w kuchni, a ona przymknęła powieki. Nim zapadła w sen, pomyślała o swoim ostatnim ataku, który miał miejsce niecałe pół roku temu, kiedy to Mirek, były już mąż jej kuzynki Edytki, wpadł na podwórze, żądając od Aleksandra satysfakcji. I chociaż od tamtego dnia w życiu Amelii nie brakowało stresujących momentów, to napady ustały. Czy na zawsze? Tego nie wiedział nikt. Ale zarówno Mela, jak i Olek wiedzieli, że wtedy, w lesie, gdy na siebie wpadli, losem ich obojga kierowało przeznaczenie.

Amelia, która uwielbiała szczęśliwe zakończenia, uznała, że może faktycznie najlepsze dla Ewci i Tomka będzie życie w niewiedzy. Balcer w dalszym ciągu każdy weekend będzie spędzał z inną kobietą, Nina natomiast od kilku miesięcy widywała się ze świetnym facetem, którego jej córka uwielbiała.

Po co to zmieniać?

Mela zasnęła. Przyśniło się jej dziecko jej i Olka. Słodka dziewczynka o pięknych błękitnych oczach.

Dziewięć miesięcy później sen się ziścił.

***

KONIEC

Table of Contents

Prolog

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Rozdział 22

Rozdział 23

Rozdział 24

Rozdział 25

Rozdział 26

Rozdział 27

Rozdział 28

Rozdział 29

Rozdział 30

Rozdział 31

Rozdział 32

Rozdział 33

Rozdział 34

Rozdział 35

Epilog