Copyright © by Joanna Bątkiewicz-Brożek 2024

Copyright © for this edition by Wydawnictwo Esprit 2024

All rights reserved

Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym.

Mając na uwadze dekrety papieża Urbana VIII, autorka podkreśla, że fakty opisane i przedstawione w tej książce mają charakter świadectwa wiary. Autorka w żaden sposób nie uprzedza osądu Kościoła w jakiejkolwiek sprawie.

Wszelkie materiały zawarte w książce są objęte prawem autorskim i podlegają ochronie na mocy Ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych z dnia 4 lutego 1994 r. (tekst ujednolicony: Dz.U. 2006 nr 90 poz. 631). Książka zawiera także materiały, których prawa autorskie należą do Wojowników Maryi. Znalazły się tutaj za ich zgodą. Kopiowanie, przetwarzanie, rozpowszechnianie wszelkich materiałów z tej publikacji, w całości lub w części, bez pisemnej zgody autora jest w myśl Ustawy zabronione.

Materiały okładkowe: Archanioł Michał walczy ze smokiem (Objawienie 12), wyd. 1860 © iStock by Getty Images

Materiały środka: zdjęcia dzięki uprzejmości Archiwum Fotograficznego Wojowników Maryi (fot. 1–21); Archiwum Fotograficzne Wojowników Maryi Sztokholm (fot. 23–31); archiwum autorki (fot. 22)

Wydawnictwo Esprit dołożyło wszelkich starań, aby skontaktować się z dysponentami autorskich praw majątkowych do zdjęć opublikowanych w książce. Niestety nie we wszystkich przypadkach było to możliwe. W związku z tym wydawnictwo zwraca się z prośbą o kontakt do wszystkich osób, które posiadają informacje przydatne w tym względzie. Wszelkie braki uzupełnimy w kolejnych wydaniach.

Redakcja: Justyna Jagódka

Korekta: Krystyna Stobierska

ISBN 978-83-68144-88-8

Wydanie I, Kraków 2024

Wydawnictwo Esprit sp. z o.o.

ul. Władysława Siwka 27a, 31-588 Kraków

tel. 12 267 05 69, 12 264 37 09

e-mail: sprzedaz@esprit.com.pl

ksiegarnia@esprit.com.pl

biuro@wydawnictwoesprit.com.pl

Księgarnia internetowa: www.esprit.com.pl

Fragment

PROLOG

6 sierpnia 2022 roku, Sztokholm

26 października 2020 roku, Warszawa

5 stycznia 2023 roku, Rzym

Wprowadzenie

Oni noszą znamiona świętych

All-inclusive

Mężczyzna jest wojownikiem!

Wygłosiliście mi, bracia, rekolekcje!

Jezus chce, by Maryja była bardziej znana i kochana

„Niesamowite, tylu ludzi się modli?!”

Wyprorokowani – „nie potraficie ich zniszczyć!”

Postscriptum i do boju!

WYBRANY(-NI)

Zmiana frontu walki

Synowie pokolenia Lewiego

Sny Jana Bosko i mistyczna wizja Dominika Chmielewskiego

Z NAZARETU DO WOJOWNIKÓW MARYI

„ANIOŁOWIE PANA WALCZĄ OGNISTYMI MIECZAMI”

„PRZY STOLE BILARDOWYM”

Znak czasu

Nie rezygnuj z Chrystusa!

Dwie kolumny, dwa filary

OCZEKUJ NIEOCZEKIWANEGO…

BŁOGOSŁAWIEŃSTWO I PRZEKLEŃSTWO

Świat ducha nie lubi pustki

Adoracja mnie ratowała

Zamknij konto na Facebooku

BEZ RÓŻAŃCA NIE DA RADY!

„Wróć do domu!”

Jeden cierń z Jej serca

Bez Eucharystii ja nie żyję

„Jezu, Ty się tym zajmij!”

TOTA PULCHRA ES, MARIA!

Dzisiaj jest ostatni dzień twojego życia

Zaprojektowane przez Maryję

„MIEJSCE PRZYGOTOWANE PRZEZ BOGA” (AP 12, 6)

„A Niewiasta zbiegła na pustynię”

Przez krzyż do nieba

Ostatnie wezwanie

Pięćdziesiątnica naszych czasów

„Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli” (J 20, 29)

„TO BYŁY MOJE ŚLADY, BO JA CIĘ NIOSŁEM”

Do ołtarza pijany

Cud

„Staję za ciebie do walki, bracie”

Idź na adorację!

Bóg wybiera garstkę ludzi zakochanych w Nim

JEDYNY TAKI KRZYŻ NA ŚWIECIE

„Męczę się tu z Jezusem”

„KOCHAJ MNIE MOCNIEJ!”

Niewolnik Maryi

Czarny nie położy się krzyżem

ODWAGA TO PRZEMODLONY LĘK

TRZEBA WALCZYĆ O KAŻDEGO DO KOŃCA

Jezu, obiecaj mi, że mnie podźwigniesz

Obudźcie się!

„Wypłyń na głębię!”

JEZUS PRZYSZEDŁ DO GRZESZNIKÓW

Stan krytyczny

Nie warto trwać w grzechu

„Błogosławieni ci, którzy płaczą, albowiem oni będą pocieszeni”

IN SINU JESU

„Przytul się do Mojego Eucharystycznego Serca”

„Kazał mi błogosławić, hojnie błogosławić”

„Samoloty z Oławy”

„JESTEM MATKA BOSKA KAPŁAŃSKA”

WYNAGRADZAJ!

„Odmawiajcie Różaniec codziennie!”

„Moje Niepokalane Serce będzie twoją ucieczką i drogą”

„Tam jest najwięcej dusz, które nie dowierzały, że jest piekło”

NIEPOKALANE SERCE WSPÓŁODKUPICIELKI

„Uderzenia Serca Chrystusa są uderzeniami Serca Maryi”

Mater Dolorosa

POD PŁASZCZEM MARYI

„Fajną robotę robisz”

Jezus wszystko porządkuje

DOM MATKI BOŻEJ

WOJOWNIK W BIELI, PIĘĆ ZAMACHÓW I WYPEŁNIONE PROROCTWA KS. DOLINDO

Promieniowanie ojcostwa

Zamach, który ocalił świat

Wykonanie zadania nie jest łatwe

„Dziewczyna z Watykanu”

„Żebyście się nigdy nie dali!”

Bóg się podpisał

ZŁY DUCH SŁUCHA KODEKSU PRAWA KANONICZNEGO

Uzdrowiony w czasie Eucharystii i dla Eucharystii

JESTEŚMY POLEM BITWY

Modlitwa wysłuchana przez Boga

„Dziś większość ludzi idzie do piekła”

WICHURA. „POKONANY PRZEZ BOGA”

Nie do ogarnięcia

Wypalanie

Do gangu Maryi, step by step

Jestem obdarzony wielkim Bożym miłosierdziem

„Będę bronił Kościoła!”

Ziarno zasiane

PRZYSZEDŁEM PRZYNIEŚĆ MIECZ I OGIEŃ RZUCIĆ NA ZIEMIĘ

„Na początku musi być wstrząs”

„Mówmy sobie prawdę”

Halo, Ja tu jestem!

„DOMINIK”, KTÓRY NALEŻY DO BOGA

„Jest cały Twój”

„Ja nie jestem po to, żebyście mnie lubili”

ATAK

Po owocach ich poznacie

„Zapraszamy! Księża biskupi, przyjdźcie i zobaczcie!”

„Jestem gotowy nawet… na piekło na ziemi”

WOJOWNIK NIE MOŻE ZDEZERTEROWAĆ

Najpiękniejsze dzieło Trójcy Świętej

ZA CHWILĘ PRZECIEŻ BĘDZIE MAGNIFICAT

Im bliżej Boga, tym większa walka

Pokora faceta

„Boże, dziękuję, że mogę odprawiać Mszę Świętą”

Posłuszeństwo wykuwa świętość

System prewencyjny

RYCERZE APOKALIPSY

EPILOG. ABY JEZUS BYŁ DLA CIEBIE WSZYSTKIM!

„Nic nie jest moje”

„Nie żebrzę o pochwały i nie niszczy mnie krytyka”

„Serce kapłana jest tylko dla Jezusa”

„Ja nie jestem ojciec Pio”

Ilustracje

Przypisy

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Książkę tę dedykuję Maryi,

Mamie Jezusa,

aby zgodnie z Jego życzeniem

przekazanym światu w Fatimie

„była bardziej znana

i bardziej kochana”

AUTORKA

Pan [jest] wojownikiem.

WJ 15, 3

Oni noszą znamiona świętych,

którzy przeciwstawiają się dziś złu

i zmieniają pędy tego świata.

Bóg sam ich pozbierał.

Ruch Wojowników Maryi

to ewidentna interwencja Nieba.

KS. HENRYK BOLCZYK, pierwszy następca ks. Franciszka Blachnickiego, wicepostulator jego procesu beatyfikacyjnego

[…] nie potraficie ich zniszczyć

i może się okazać,

że walczycie z Bogiem.

DZ 5, 39

Z [Polski] wyjdzie iskra,

która przygotuje świat

na ostateczne przyjście Moje.

Jezus do Św. Faustyny, dzienniczek, nr 1732

PROLOG

6 sierpnia 2022 roku, Sztokholm

Przy szerokiej Lidingövägen w północnej części miasta kilku mężczyzn ustawia się na środku ulicy na wysokości numeru 38–22 nieopodal kliniki chirurgii plastycznej. Mateusz, Damian, Patryk, Zbyszek i Daniel. Średnia wieku trzydzieści pięć, przystojni, uśmiechnięci, postawni; mają na sobie białe bluzy z napisem „Totus Tuus”.

Ulica jest obstawiona wozami policyjnymi, bezszelestnie migoczą koguty karetek, na wietrze powiewają tęczowe flagi. Za chwilę przejdzie tędy blisko pięćdziesiąt tysięcy osób[1], by „uczcić lokalne środowiska LGBTQ”[2]. Sztockholm Pride to od 1998 roku największy event gejowski w Skandynawii. Wydarzeniu towarzyszą koncerty, festyny, wybór najlepszego hotelu LGBT roku. Mężczyźni w białych bluzach tymczasem stoją pewnie. Jeden z nich trzyma wysoki na kilkanaście metrów kij, na nim powiewa potężny wizerunek młodej, subtelnie uśmiechniętej kobiety – Matki Bożej, Pani z Tihaljiny.

– Panowie co tu robią? – Dwóch policjantów podchodzi do mężczyzn.

– Stoimy. A nie można? – odpowiada Daniel Kubiak. – Jest nas pięciu, to zezwolenia nie trzeba.

– Panowie, tutaj jest parada miłości – tłumaczy jeden z policjantów, spoglądając na bluzy swoich rozmówców.

– Wiemy! – odpowiada pewnym tonem Daniel. – Dlatego my przyszliśmy ze swoją miłością. – Daniel wskazuje na powiewający na wietrze kilkumetrowy sztandar z Kecharitomene.

– A broń jakaś jest, panowie? – dopytuje policjantka, która dołącza do kolegów.

– Oczywiście, że tak! – odpowiada ze śmiertelną powagą Daniel. – Proszę bardzo, już pokazuję. – Zdejmuje z szyi pancerny różaniec i wręcza policjantce.

Kobieta zupełnie zmienia wyraz twarzy.

– Ooo, panowie – mówi poważnym tonem – to wy macie broń silniejszą niż atom!

„Zdębieliśmy” – relacjonuje mi tamtą scenę Daniel, kiedy jedziemy z lotniska Arlanda pustymi ulicami Sztokholmu w środku nocy 30 czerwca 2023 roku. Niebo nad nami jest jasne, jak wczesnym popołudniem w Polsce. Mimo to latarnie nad drogami świecą pełnym blaskiem. W przedniej szybie samochodu odbija się twarz uśmiechniętej Pani z Tihaljiny.

– Ty tak jeździsz z Maryją po Sztokholmie? – pytam.

Daniel obraca się.

– A wiesz, ilu chłopa się obejrzało i pytało, kto to? – Śmieje się.

– Nooo – potwierdza siedząca obok Patrycja, żona Daniela.

Ma długie, gęste, czarne włosy. Kiedy Daniel zobaczył ją po raz pierwszy w jednej ze szwedzkich dyskotek, natychmiast pomyślał: „Ale Pocahontas! Wchodzę w to od razu!”. Miał już wtedy córkę w wolnym związku. Patrycja syna ze związku sprzed lat. „Stał za nią” – opowie mi potem Daniel. „A ja w rękach niosłem czerwone jabłko ze straganu sprzed dyskoteki. Prosto na nią. Facet mnie nie obchodził”.

Daniel gestykuluje.

– Czasem, jak stanę na światłach albo na parkingu i ktoś mnie zaczepi o ten obraz, to od razu opowiadam o Matce Bożej i o Różańcu! I żeby się zawierzyli Niepokalanemu Sercu Maryi.

– Cały Daniel! – mówi z uśmiechem siedzący obok ks. Krystian Zacheja, który przyleciał tym samym samolotem z Warszawy. Od czerwca 2023 roku pasowany Wojownik Maryi, młody, szczupły, trochę w typie intelektualisty, uduchowiony, z bródką i gęstą czupryną. Salezjanin, kończył seminarium w Lądzie, urodził się w Szwecji. Mama i tata są Polakami. Ksiądz Krystian wychowywał się jednak w Sztokholmie, dziś jest proboszczem parafii na Jakobsbergu i doskonale zna tamtejsze realia. Jego opowieści będą spędzać mi sen z powiek…

– Ale zaraz, Asia, dokończę z tą paradą. – Daniel odwraca się z powrotem przodem do kierownicy i ciągnie dalej: – Policjantka obróciła się na pięcie i odeszła. Po chwili w naszą stronę ruszyło kilku uzbrojonych policjantów. Szli z tarczami i pałkami. Myślę: „Już po nas”.

Daniel do złudzenia przypomina Jeana Reno z filmu Leon zawodowiec. Nie wiadomo, kiedy wyciągnie z kieszeni spluwę. Wrażenie potęgują tatuaże wystające spod czarnej bluzy z napisem „Wojownicy Maryi”. Opowiada całym sobą. Co jakiś czas gestykuluje, puszczając kierownicę.

– Zbliżają się policjanci, a ja: „Panowie, po co tak od razu z bronią, przecież my stoimy pokojowo”.

Uzbrojeni funkcjonariusze otaczają Wojów kręgiem. Jeden z nich zwraca się do Daniela:

– My tu przyszliśmy nie po was, ale żeby was ochronić!

Tymczasem z dala nadciąga kolorowy tłum półnagich mężczyzn. Wielu jest wymalowanych, czerwone lub różowe szminki na twarzach, wysokie buty, stringi. Tęczowe flagi, balony. Niektórzy pląsają w rytmie muzyki. Inni się całują.

– Chwyciliśmy różańce i zaczęliśmy się głośno modlić – opowiada Daniel. – I nagle młody chłopak, który obok nas się zatrzymał (był ubrany w obcisłe czarne spodnie, miał czarną szminkę na twarzy), zaczął strasznie wyć. Barytonem. Jakaś siła zaczęła wywijać jego ciałem. Chwyciliśmy go. „Bracie”, mówię, „przeżegnaj się”. On był lekko naćpany. Wiem coś o tym. Darł się. „Bracie, zrób znak krzyża”, mówię. Chłopaki cały czas się modlą. „Bracie, pomogę ci, zrób znak krzyża”. Spojrzał na mnie trochę zamglonym wzrokiem. „Niech Boża miłość się na ciebie wyleje”, powiedziałem. I powoli drżącą dłonią się przeżegnał. Chwilę jeszcze walczył i padł na ziemię. Wszystko się uspokoiło. A my staliśmy dalej z różańcami. Cały ten tłum zaczął w tym momencie obracać się na Kecharitomene.

26 października 2020 roku, Warszawa

Plac przed kościołem św. Aleksandra w Warszawie jest wypełniony po brzegi i tonie w czerni. Tysiące ubranych w czarne koszulki kobiet skanduje: „Nie ma wolności bez prawa do aborcji!” (przetłumaczę: „Nie ma wolności bez prawa do zabijania nienarodzonych dzieci!”).

Trwa pandemia. Obowiązuje zakaz publicznych zgromadzeń. Mimo to w całym kraju od 22 października odbywają się protesty z powodu wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie aborcji eugenicznej. Trybunał orzekł, że zabijanie dzieci, u których stwierdzono ciężką wadę, jest niezgodne z konstytucją. Protesty mają wyjątkowo agresywny charakter, mimo że na ulicach są kobiety. „W stronę […] policjantów rzucano jajka, farbę oraz środki pirotechniczne – petardy hukowe. Policjanci w indywidualnych przypadkach używali środków przymusu bezpośredniego w postaci siły fizycznej”[3].

– Te kobiety bez przerwy rzucały przekleństwa. Na ludzi, którzy tam byli, na nas – mówi Paweł Urbanek. Jest Wojownikiem Maryi od 2016 roku. – W życiu czegoś takiego nie doświadczyłem. Nie wiem… jakbym w filmie jakimś był.

„Przed kościołem pw. św. Aleksandra, na placu Trzech Krzyży, trwa walka między uczestnikami Strajku Kobiet a powołaną do obrony kościołów Strażą Narodową. Z internetowych relacji wynika, że w tłum rzucane są butelki i ostre przedmioty. Na miejscu jest policja”[4].

– Każdy wierzący zdaje sobie sprawę, jak ważne jest słowo. Tak jak błogosławieństwo jest ważne, tak przekleństwo może być bardzo niebezpieczne. I odczuwałem to w sobie. Złorzeczenia tych kobiet. To kosztowało mnie sporo silnych emocji, także na poziomie duchowym – dodaje Paweł.

Kiedy się pojawiły czarne marsze, nie zastanawiał się ani przez chwilę.

– Miałem pragnienie, żeby tam iść. Nie widziałem, co mnie spotka – mówi.

Najpierw modlił się pod kościołem Świętego Krzyża, gdzie była część protestujących, potem pobiegł do kościoła św. Aleksandra. Miał ze sobą tylko różaniec.

– Zaczęliśmy śpiewać Jezus Królem. Śpiewaliśmy przez długi czas. Potem uklękliśmy i zaczęliśmy odmawiać Różaniec. I wtedy w ruch poszły butelki. Szkło rozbijało się nam pod nogami. Ale modliliśmy się dalej. Za te kobiety i za życie.

5 stycznia 2023 roku, Rzym

Do bramek wejściowych na plac św. Piotra na kilka godzin przed rozpoczęciem ceremonii pogrzebowych Benedykta XVI ustawia się szeroka kolejka. Miejsca na placu powoli zajmują delegacje z całego świata: przywódcy państw, królowie, politycy i duchowni, przedstawiciele różnych wyznań. W kolejce do wejścia stoi też kilka gęstych rzędów mężczyzn w czarnych bluzach z napisem „Wojownicy Maryi”.

– Przyjechaliśmy większą grupą braci, staliśmy z banerem WM i emblematem Matki Bożej – wspomina Andrzej Grabowski, pierwszy krajowy koordynator Wojowników Maryi. – Przed samym wejściem na plac św. Piotra zatrzymali nas nagle karabinierzy, obstawili i kazali czekać. „Co się dzieje?”, myślę.

Po chwili do Wojowników podchodzi kobieta, postawna komendant karabinierów: „Panowie, nie wejdziecie”. „Ale jak to?”

Andrzej wspomina:

– Zacząłem jej tłumaczyć, że my z różańcami, że z Polski.

Komendantka mierzy Wojów z góry na dół. „Może ktoś za was poręczyć?”, pyta.

– Pierwsze, co mi przyszło na myśl, to telefon do kardynała Krajewskiego – relacjonuje mi Andrzej. – Bogu dzięki, bo nas uratował! Okazało się, że we Włoszech czarne bluzy noszą tylko ekstremiści. Bali się nas. Zapamiętaliśmy sobie tych „ekstremistów”. – Andrzej się śmieje. – Zwłaszcza że krótko potem w Polsce niektórzy tak nas okrzyknęli…

– Po co jechaliście na pogrzeb papieża emeryta? – zaczepiam trochę Woja.

– No jak to, Joasia, to był wielki przyjaciel Polski. Chcieliśmy się modlić za Kościół!

WPROWADZENIE

26 sierpnia 2022 roku, uroczystość Matki Bożej Częstochowskiej. „Jesteśmy w Medziugorje z ks. Dominikiem na rekolekcjach. Pamiętam w modlitwie”, czytam esemesa od Magdy, jednej z żon Wojowników Maryi. Znamy się wtedy tylko telefonicznie. Podskakuję na kanapie w salonie w jednym z hoteli w bośniacko-hercegowińskiej wiosce. „Myślisz, że mogłabym do księdza podjechać?” – odpisuję do Magdy. „A ty tu jesteś?! Jeśli chcesz, to tylko teraz!” Natychmiast wsiadam w samochód. Od dawna chciałam poznać salezjanina.

– Joasiu! – Wita się ze mną jak dobry znajomy. – Jakbym wiedział, tobym się przyzwoiciej ubrał. – Uśmiecha się. Ma na sobie sportową koszulkę z Decathlona w wyrazistym niebieskim kolorze i krótkie spodenki. Jego jaskrawoniebieskie oczy aż zarażają szczęściem.

Nasza nieplanowana rozmowa – o ks. Dolindo, o sprawach wokół, o tym, co w duszy i sercu – trwa niemal dwie godziny. Po powrocie z Medziugorje odbieram telefon od wydawcy.

– Jak postępy w pracy nad książką? – pyta Piotr Mistachowicz.

Pracuję wtedy nad wywiadem rzeką z pewnym kapłanem. Jak zawsze z Piotrem rozmawiamy o bólach Kościoła, ale i o burzy, która powoli rozpętuje się nad ks. Dominikiem.

– A wiesz, że się właśnie spotkaliśmy w Medziugorje?

– Zrób z nim książkę! – reaguje żywiołowo Piotr.

I choć od razu odkrzykuję gromkie: „Tak!”, to równie szybko nachodzi mnie myśl: ale po co? Jest już tak wiele publikacji i nagrań samego ks. Dominika. Piotr nalega. Wzdycham do Nieba: „Jezu, od prawie dziesięciu lat zajmuję się tylko ks. Dolindo. Inny tekst teraz piszę… Daj mi znak, jeśli chcesz tej książki”. I uciekam się do drobnego „szantażu”: „Jezu, zróbmy tak: jak ks. Dominik sam do mnie zadzwoni, to się za to zabieram”. W duchu myślę, że przecież to nierealne, żeby ks. Dominik zadzwonił. Po co? Raz się widzieliśmy. „A ty, padre”, zaczepiam jeszcze ks. Dolindo, „też daj mi znać. Tylko tak, żebym nie musiała zgadywać”.

Kilka dni później, 15 września 2022 roku, we wspomnienie Matki Bożej Bolesnej, w dniu imienin ks. Dolindo na moim telefonie wyświetla się numer… ks. Dominika Chmielewskiego. Z wrażenia nie odbieram. Oddzwaniam po chwili. To, co słyszę po drugiej stronie słuchawki, po prostu wbija mnie w fotel.

– Dzwonię do ciebie, Joasia, bo chciałbym, żebyś mi powiedziała: Co w takiej sytuacji zrobiłby ks. Dolindo? – pyta spokojnym tonem ks. Dominik.

W Polsce burzowe wichury już na dobre hulają wtedy nad kapłanem. Podważane jest jego nauczanie, z publikacji prasowych i na Facebooku dowiaduje się o swoich rzekomych błędach teologicznych.

– Mnie się ksiądz pyta? – reaguję, nie kryjąc zaskoczenia.

Wyjaśniam, co robił ks. Dolindo, kiedy wyzywano go od heretyków i mimo że tłumy nawracały się po jego kazaniach, a setki osób zmieniało życie pod wpływem jego komentarzy do Pisma Świętego, ci, dla których pisma ks. Dolindo były „zbyt proste” i „zbyt duszpasterskie”, bo było tam za dużo krzyża oraz Matki Bożej, nazywanej przez ks. Dolindo wprost Współodkupicielką, i którzy ponadto uważali, że źle mówił o piekle, niemal pastwili się nad każdym jego słowem, pisali donosy, pisma. I żaden nie pofatygował się do ks. Dolindo osobiście. Tak jak do ks. Dominika…

Ściskało mi serce, bo po drugiej stronie słuchawki ani przez moment w tonie i słowach ks. Chmielewskiego nie było słychać nuty goryczy, żalu, pretensji do atakujących go publicystów i teologów. Była autentyczna miłość, pokój i pełna gotowość do przyjęcia każdego obrotu sytuacji.

Wiele rzeczy, które zarzucano ks. Dominikowi, pochodziło albo z orędzi z Fatimy, albo z pism św. Maksymiliana Marii Kolbego i św. Faustyny Kowalskiej czy też z nauczania św. Jana Pawła II i kilku mistyków.

– Przecież ja nie mogę na każdym kazaniu bez przerwy robić przypisów ustnych – mówił ks. Dominik. – Mówię jak duszpasterz, nie piszę teologicznych traktatów z ambony.

Im dłużej słuchałam tego, co mówił salezjanin, tym mocniej we mnie zbierał się taki duch, jaki ogarniał mnie, kiedy wczytywałam się przed laty w zapiski z przesłuchań ks. Dolindo. Gotowało się we mnie. Ksiądz Dominik postąpił dokładnie tak jak neapolitański kandydat na ołtarze.

Ponieważ jednak (ksiądz o tym nie wiedział) ten telefon był dla mnie odpowiedzią z Nieba, zapytałam o książkę. W słuchawce najpierw zapadła cisza. Potem naszkicowaliśmy ewentualny pierwszy rys i zakończyliśmy obopólną zgodą, że sprawę przemodlimy, a ks. Dominik skonsultuje ją z przełożonymi.

[1] Dane za: https://www.stockholmpride.org/en/.

[2] https://www.misterbandb.com/gay-events/sweden/stockholm/gay-pride [dostęp: 10.01.2024].

[3] https://bip.brpo.gov.pl/pl/content/rpo-wielka-skala-zatrzyman-wnioskow-policji-po-protescie-24-pazdziernika [dostęp: 11.01.2024].

[4] https://www.wprost.pl/kraj/10381171/gwaltowne-protesty-na-pl-trzech-krzyzy-bosak-mobilizuje-do-obrony-kosciola.html [dostęp: 11.01.2024].