Spis treści

1. Prolog

2. 1

3. 2

4. 3

Tytuł oryginału: Purity in Death

Wydawca: Adrian Tomczyk
Redaktor prowadzący: Iwona Denkiewicz
Korekta: Jadwiga Piller

Copyright © 2002 by Nora Roberts
Copyright © for this edition by Dressler Dublin sp. z o.o.

Wydawnictwo dołożyło wszelkich starań,
aby ustalić autora przekładu.

Producent
Dressler Dublin Sp. z o.o.
05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91
e-mail: sekretariat@dressler.com.pl
tel. + 48 22 733 50 00
www.dressler.com.pl

Dane do kontaktu
Wydawnictwo Świat Książki
02-103 Warszawa, ul. Hankiewicza 2
e-mail: biuro@swiatksiazki.pl
tel. + 48 22 45 70 402
www.wydawnictwoswiatksiazki.pl

Warszawa 2026

Księgarnie internetowe: swiatksiazki.pl, ksiazki.pl,
czytam.pl

Dystrybucja
Dressler Dublin Sp. z o.o.
05-850 Ożarów Mazowiecki ul. Poznańska 91
e-mail: dystrybucja@dressler.com.pl
tel. + 48 22 733 50 31/32
www.dressler.com.pl

ISBN 978-83-68812-47-3

Wersję elektroniczną w systemie Zecer przygotowała Róża Rozaxa

Prolog

Lato tego roku było morderczo upalne. W lipcu Nowy Jork zamienił się w łaźnię parową. Szczęściarze, którzy mogli sobie pozwolić na ucieczkę nad ocean, chronili się w swoich domkach letniskowych, popijali chłodne drinki i rozkoszowali się ożywczą bryzą, prowadząc interesy przez telełącze. Inni, uzupełniwszy zapasy, zamykali się w klimatyzowanych domach, niczym oblegane przez wroga plemiona.

Niestety, większość mieszkańców miasta musiała po prostu znosić upał.

Kiedy wilgotność powietrza osiągnęła rekordową wysokość i nic nie zapowiadało rychłej poprawy sytuacji, nastroje zaczęły się stopniowo pogarszać. Dezodoranty już dawno przestały się sprawdzać, a każde, nawet najdrobniejsze nieporozumienie groziło wybuchem piekła. Ludzie z dnia na dzień stawali się coraz bardziej agresywni, nawet ci łagodni i niekonfliktowi wdawali się w bijatyki.

Latem 2059 roku wszystkie oddziały pogotowia przeżywały prawdziwe oblężenie. Ci, którzy w zwyczajnych warunkach pozwoliliby sobie co najwyżej na przejście przez jezdnię w niedozwolonym miejscu, lądowali na posterunkach policji, by w obecności swoich adwokatów tłumaczyć, dlaczego próbowali udusić współpracownika czy wepchnąć nieznajomego przechodnia pod koła pędzącej taksówki.

Zazwyczaj, kiedy emocje stygły, nie potrafili udzielić logicznej odpowiedzi. Patrzyli przed siebie otępiałym wzrokiem, zdumieni i zakłopotani, jak gdyby właśnie wyszli z głębokiego transu.

Louie K. Cogburn dobrze wiedział, co i dlaczego robi, i miał dokładnie określone plany na przyszłość. Zajmował się rozprowadzaniem nielegalnych substancji odurzających, najczęściej handlował Zonerem i Jazzem. Aby zwiększyć swoje niewielkie dochody, Louie mieszał Zonera z suszoną trawą zebraną w parkach miejskich, a do Jazzu dosypywał proszek do pieczenia, który kupował w hurtowych ilościach. Jego klientami były dziesięcio- dwunastoletnie dzieciaki ze średniozamożnych domów, uczące się w okolicy jego mieszkania na dolnym Manhattanie.

Dzięki temu oszczędzał na czasie i nie wydawał pieniędzy na dojazd.

Preferował klientelę z klasy średniej, bo każdy biedak miał dostawcę we własnej rodzinie, a bogacze zbyt szybko wyczuwali trawę i proszek do pieczenia. Logika, jaką posługiwał się Louie, pozwalała robić interesy wyłącznie z jedną grupą wiekową. On sam często powtarzał, że wystarczy wciągnąć w to dzieciaki odpowiednio wcześnie, by do końca życia pozostały jego klientami.

Louie nie miał dotychczas okazji się przekonać, czy jego życiowe motto się sprawdza, bo żaden z jego klientów nie ukończył jeszcze szkoły.

Mimo to Louie bardzo poważnie traktował swoją pracę. Co wieczór, kiedy jego potencjalni klienci odrabiali zadania domowe, on także był zajęty. Znał się na tym i sam prowadził własną małą księgę rachunkową. Jako księgowy, nawet w niewielkiej firmie, zarabiałby dużo więcej niż na handlu narkotykami, uważał jednak, że prawdziwy mężczyzna powinien pracować na własne konto.

Ostatnio coraz częściej się wściekał. Wystarczyło, by jego komputer z trzeciej ręki się zawiesił, a Louie wpadał w szał. I ten ból głowy. Upiorny, nieznośny ból głowy, jakiego nie były w stanie złagodzić nawet środki, które sam sprzedawał.

Przez trzy dni w ogóle nie pracował. Ból głowy tak się nasilił, że przesłonił mu cały świat. Louie zaszył się w swoim dusznym mieszkanku i włączył głośną muzykę, w nadziei, że w ten sposób zagłuszy potworny szum w głowie.

Ktoś mu jeszcze za to zapłaci, to jedyne, czego był pewien. Ktoś za to zapłaci.

Gospodarz domu, przeklęty nierób, ciągle nie naprawiał klimatyzacji, myślał z rosnącą wściekłością Louie. Jego zaczerwienione, opuchnięte oczy ani na chwilę nie przestawały obserwować przesuwających się po ekranie rzędów cyfr. Siedział w samej bieliźnie przed otwartym na oścież jedynym oknem w kawalerce. Nie było wiatru, powietrze ani drgnęło, za to z ulicy dobiegał straszliwy zgiełk. Pokrzykiwania kierowców i przechodniów, ryk klaksonów, pisk opon, buczenie przepełnionych autobusów powietrznych.

Podgłośnił wysłużony odtwarzacz tak, że trashrockowa muzyka zamieniła się w ścianę hałasu. Odgrodził się od bólu.

Z nosa sączyła mu się strużka krwi, ale on wcale tego nie zauważył.

Louie K. przyłożył do czoła butelkę z letnim piwem. Żałował, że nie ma miotacza. Gdyby miał ten pieprzony miotacz, wychyliłby się przez to cholerne okno i wysadził w powietrze całą zasraną ulicę.

Jego najbardziej gwałtownym wyczynem, przynajmniej do tej pory, było wyrzucenie młodocianego klienta z samochodu. Teraz, kiedy zlany potem siedział nad rachunkami, myśl o śmierci i zniszczeniu nie opuszczała go ani na chwilę, a w jego głowie rodziło się szaleństwo.

Twarz miał woskowobladą, ciemne, sklejone w wilgotne strąki włosy opadały mu na zapadnięte policzki. Chude jak patyk ramiona połyskiwały od potu.

W uszach nie przestawało mu dzwonić, a brzuch pęczniał tak, jakby wypił ocean jakiegoś smaru. Czuł, że przyczyną jego fatalnego samopoczucia jest upał. Choroba oznaczała straty finansowe. Powinien wziąć pieniądze przeznaczone dla gospodarza. Powinien to zrobić.

Ręce drżały mu coraz silniej. Wbił wzrok w ekran. Nie mógł przestać się weń wpatrywać.

Wyobraził sobie, jak podchodzi do okna, wspina się na parapet, wychodzi na zewnątrz, staje na gzymsie i uderza pięściami w ścianę gorącego powietrza i hałasu. W ręce trzyma miotacz. Krzycząc, sieje zniszczenie i śmierć. Krzyczy, wciąż krzyczy, aż w końcu spada.

Ląduje na nogach, a potem…

Z zamyślenia wyrwało go walenie w drzwi. Zacis—nął zęby i wrócił do rzeczywistości.

– Louie K., ty dupku! Wyłącz tę cholerną muzykę!

– Idź do diabła – mruknął pod nosem, sięgając po kij do baseballu, z którym zwykł przechadzać się po parku. W ten sposób dawał sygnały potencjalnym klientom. – Idź do diabła. Wszyscy idźcie do diabła.

– Słyszysz mnie? Niech cię szlag!

– Pewnie, że cię słyszę. – Czuł, jak w mózg wbijają mu się wielkie żelazne kolce, jak wwiercają się coraz głębiej i głębiej. Musi je natychmiast wyjąć. Krzycząc, uderzył się z całej siły kijem. W oczach stanęły mu łzy, ale nie przestawał się katować.

– Suze dzwoni po gliny. Słyszysz, Louie? Jeśli w tej chwili nie wyłączysz tego gówna, Suze wezwie gliny. – Dla podkreślenia każdego słowa sąsiad walił pięścią w drzwi.

Muzyka, łomotanie w drzwi, pokrzykiwania, kolce w mózgu, pot zalewający oczy. Louie sięgnął po kij.

Otworzył drzwi i uderzył.

1

Porucznik Eve Dallas w zamyśleniu siedziała przy swoim biurku. Grała na zwłokę i wstydziła się tego. Na samą myśl o włożeniu eleganckiej sukni wieczorowej i udaniu się na służbową kolację, którą jej mąż wydawał dla grupy nieznajomych, miała ochotę wrzucić dziwaczną toaletę do niszczarki i zamienić ją w strzępy.

Dużo ciekawszym miejscem wydawała jej się centrala.

Tego popołudnia zamknęła dochodzenie, czekało ją więc sporo papierkowej roboty. Czuła, że nie powinna tracić czasu. Świadkowie zgodnie potwierdzili, że ten sam facet, który wszczął przepychanki z dwojgiem turystów z Toledo, wcześniej potrącił samochodem sprzedawcę sojowych parówek i zbiegł z miejsca wypadku.

Wszystko, czym zajmowała się w ciągu kilku ostatnich dni, miało mniejszy lub większy związek z tym jednym problemem. To małżeńska awantura z tragicznym zakończeniem, to uliczna burda z kilkoma ofiarami śmiertelnymi, nawet rozróba przed budką z lodami doprowadziła do morderstwa.

Upał odbierał ludziom rozum. Zachowywali się głupio i podle, myślała, a to połączenie prowadziło do rozlewu krwi.

Perspektywa wystrojenia się w tę przeklętą suknię i zmarnowania kilku godzin w jakiejś ekskluzywnej restauracji na rozmowach z ludźmi, których nawet nie znała, sprawiała, że sama czuła się podle.

To wyłącznie jej wina, myślała z niechęcią. Nie trzeba było wychodzić za faceta, który jest tak bogaty, że mógłby kupić cały kontynent.

Roarke lubił takie wieczory, co nigdy nie przestało wprawiać jej w zdumienie. W pięciogwiazdkowej restauracji – pewnie i tak do niego należała – czuł się równie swobodnie jak we własnym domu, a kawior jadał z taką samą naturalnością jak domowe burgery.

Te rzeczy nie powinny jej już dziwić, przecież byli małżeństwem od prawie dwóch lat. Zrezygnowana, wstała od biurka.

– Pani porucznik ciągle tutaj? – W drzwiach gabinetu stała Peabody, jej podwładna. – Zdawało mi się, że miała pani iść na kolację do którejś z tych wytwornych restauracji w centrum.

– Jeszcze zdążę. – Zerknęła na zegarek i poczuła lekkie zawstydzenie. No dobra, trochę się spóźni. Ale niedużo. – Właśnie zakończyłam sprawę tego kierowcy.

Peabody, która wbrew naturalnemu porządkowi rzeczy, znakomicie znosiła nawet najgorsze upały, spojrzała na nią spokojnymi ciemnymi oczami.

– Pani porucznik, chyba nie próbuje pani grać na zwłokę?

– Przysięgałam, że będę służyć temu miastu i zapewnię opiekę i bezpieczeństwo jego mieszkańcom. Jeden z nich właśnie został rozgnieciony na Piątej Alei niczym robak. Uważam, że zasłużył na to, bym mu poświęciła dodatkowe trzydzieści minut mojego cennego czasu.

– To prawdziwy koszmar, kiedy człowieka zmuszają do włożenia pięknej sukni, obsypują brylantami, czy czym tam panią obsypali, każą pić szampana i jeść homara. I to w towarzystwie najprzystojniejszego mężczyzny na planecie, a pewnie i poza nią. Nie wiem, jak pani znosi taki stres. Współczuję.

– Zamknij się, Peabody.

– Ja to co innego, mogę sobie przez cały wieczór siedzieć z McNabem w ciasnej pizzerii naprzeciwko posterunku. Podzielimy się porcją, a potem rachunkiem. – Peabody potrząsała głową. Kosmyk ciemnych włosów, który wymknął się spod jej czapki, kołysał się rytmicznie. – Nawet pani nie wie, jak okropnie się czuję, wiedząc o tym.

– Peabody, szukasz kłopotów?

– Nie, pani porucznik. – Peabody zrobiła najniewinniejszą minę, na jaką było ją stać. – Po prostu próbuję okazać współczucie w tych trudnych chwilach.

– Pocałuj mnie w dupę. – Eve, rozdarta między wesołością a rozdrażnieniem, zaczęła się powoli zbierać do wyjścia, kiedy odezwał się dzwonek łącza.

– Mam powiedzieć, że pani wyszła?

– Zdaje się, że kazałam ci się zamknąć. – Eve podeszła do biurka i odebrała. – Wydział zabójstw. Dallas.

– Pani porucznik. – Na ekranie pojawiła się znajoma twarz Troya Truehearta. Eve jeszcze nigdy nie widziała go tak spiętego.

– Trueheart.

– Pani porucznik – powtórzył, po czym głośno przełknął ślinę. – Miałem wypadek. W odpowiedzi na… o rany, zabiłem go.

– Oficerze – Eve, nie przerywając rozmowy, zlokalizowała go na ekranie. – Trueheart, jesteś na służbie?

– Nie, pani porucznik. Tak jest, pani porucznik. Sam nie wiem.

– Weź się w garść – rzuciła ostro. Automatycznie podniósł głowę. – Czekam na raport.

– Tak jest. Po skończeniu służby wracałem pieszo do domu, kiedy usłyszałem kobietę wzywającą przez okno pomocy. Zareagowałem natychmiast. Na czwartym piętrze budynku mężczyzna uzbrojony w kij baseballowy atakował jakąś kobietę. Na podłodze w przedpokoju leżał mężczyzna, cywil. Był nieprzytomny albo nie żył, mocno krwawił. Wszedłem do mieszkania i… próbowałem ich rozdzielić. Pani porucznik… ja chciałem go powstrzymać, on by ją zabił. Kazałem mu się poddać, ale on zignorował moje ostrzeżenie i rzucił się na mnie. Zdążyłem wyjąć broń, żeby go ogłuszyć. Przysięgam, że chciałem go tylko obezwładnić, ale on nie żyje.

– Trueheart, spójrz na mnie. Posłuchaj. Zabezpiecz budynek i powiadom dyspozytora o zgonie. Powiedz, że złożyłeś mi raport, a ja jestem w drodze. Wezwę pogotowie. Rób wszystko zgodnie z regulaminem, Trueheart. Zrozumiałeś?

– Tak jest, pani porucznik. Powinienem był najpierw zgłosić to dyspozytorowi. Powinienem…

– Trzymaj się, Trueheart. Już jadę. Peabody – dodała, kierując się ku wyjściu.

– Tak jest, pani porucznik. Jestem z panią.

* * *

Wzdłuż ulicy parkowało kilka radiowozów. Na chodnik wjechała karetka pogotowia. Eve podeszła bliżej. W tej okolicy ludzie zwykle unikali policji. Na widok mundurowych większość gapiów rozpłynęła się w powietrzu. Nieliczni, którzy zostali, musieli się cofnąć.

Dwaj policjanci pilnujący wejścia przyjrzeli jej się podejrzliwie, po czym wymienili niepewne spojrzenia. Była wyższa rangą, mogła ich obu zniszczyć.

Czuła ich chłód.

– Gliny nie powinny zawracać tyłka innym glinom. Robimy, co do nas należy – mruknął jeden z nich.

Zatrzymała się i zmierzyła go wzrokiem.

Natychmiast zrozumiał, że szczupła, wysoka kobieta o brązowych oczach ma nad nimi władzę. Jej spojrzenie było całkowicie pozbawione emocji. Krótkie, lekko kręcone kasztanowe włosy okalały jej pociągłą twarz. Wydatne wargi zacisnęły się w wąską linię. W brodzie miała maleńki dołeczek.

Mężczyzna czuł, że kurczy się pod jej spojrzeniem.

– Gliny nie powinny przeszkadzać innym glinom – wycedziła zimno. – Oficerze, ma pan jakiś problem? Niech pan zaczeka, aż zrobię swoje, potem będzie pan pyskował.

Weszła do holu wielkości pudełka po butach i od razu skierowała się ku jedynej windzie w budynku. Nacisnęła guzik. Fala gorąca, jaka w nią uderzyła, nie miała związku z morderczym upałem.

– Czasami mam wrażenie, że niektórzy mundurowi najchętniej przegryźliby mi gardło, kiedy okazuje się, że jestem wyższa stopniem. Jak to jest?

– To z nerwów, pani porucznik – odparła Peabody, kiedy wchodziły do windy. – Mundurowi spoza centrali znają i lubią Truehearta. Ale testy nie będą dla niego zbyt przyjemne.

– Testy nigdy nie są przyjemne. Najlepsze, co możemy dla niego zrobić, to działać szybko i nie łamać prawa. I tak już spieprzył sprawę, zawiadamiając najpierw mnie, a nie dyspozytora.

– Będą mu robić przykrości? To pani ubiegłej zimy zdjęła go z ulicy i wprowadziła do centrali. Wewnętrzni powinni zrozumieć, że…

– Ci z WW nie są zbyt bystrzy. Miejmy nadzieję, że się w to nie wmieszają. – Wyszła z windy i uważnie się rozejrzała.

Na szczęście był na tyle rozsądny, by nie ruszać ciał. Zachował się jak doświadczony gliniarz, pomyślała z ulgą. Na korytarzu w kałuży krwi leżeli dwaj mężczyźni. Jeden z nich odwrócony był twarzą do ziemi. Drugi leżał na plecach. Wpatrywał się w sufit, a w jego martwych oczach dostrzegła zaskoczenie. Zza niedomkniętych drzwi mieszkania obok dobiegało łkanie. Drzwi naprzeciwko także były otwarte. W ścianie zauważyła kilka świeżych dziur i wgnieceń. Leżące na podłodze odpryski pochłonęła kałuża krwi. Na złamanym drągu, który kiedyś był kijem baseballowym, dostrzegła ślady krwi i strzępy mózgu.

W progu stał wyprostowany i blady jak duch Trueheart. W jego oczach ciągle tliło się zdumienie pomieszane z szokiem.

– Pani porucznik.

– Trueheart, weź się w garść. Peabody, nagrywaj. – Eve przykucnęła i zaczęła oglądać ciała. Zakrwawiony mężczyzna był duży i umięśniony. Barczysty typ, taki co to kiedy go zdenerwować, rozwaliłby pięścią ścianę. Tył jego głowy przypominał rozgniecione cegłą jajko.

Drugi miał na sobie jedynie grafitowe szorty. Na chudym, kościstym ciele nie widać było żadnych ran ani sińców, jedynie z uszu i nozdrzy sączyły się cienkie strużki krwi. Żyłki w oczach zupełnie mu popękały, a białka nabrały czerwonego koloru.

– Oficerze Trueheart, czy zidentyfikowano już ciała?

– Pani porucznik, eee… pierwsza ofiara to Ralph Wooster, zamieszkały w apartamencie 42E. Ten, którego ja… – urwał. Eve uniosła głowę i spojrzała mu w oczy.

– A druga ofiara?

Trueheart zwilżył językiem usta.

– Druga ofiara to Louis K. Cogburn z mieszkania 43F.

– Kto tak rozpacza w 42E?

– Suzanne Cohen, współlokatorka Ralpha Woostera. To ona wzywała pomocy przez okno. Kiedy dotarłem na miejsce, Louis Cogburn groził jej drągiem czy też kijem baseballowym. W tym czasie…

Zamilkł, kiedy Eve uniosła palec.

– Po wstępnych oględzinach ciał stwierdziłam, że ofiara to mężczyzna rasy mieszanej, lat około trzydziestu pięciu, waga jakieś sto dwadzieścia kilogramów, wzrost około metra osiemdziesięciu centymetrów. Widoczne obrażenia głowy, twarzy i ciała. Najprawdopodobniej rany zadano drewnianym kijem, na którym widać ślady krwi i tkankę mózgową. Druga ofiara to mężczyzna po trzydziestce, rasy kaukaskiej, waga sześćdziesiąt kilogramów, metr siedemdziesiąt pięć centymetrów wzrostu. Zidentyfikowany jako napastnik. Przyczyna śmierci na razie nieznana. Krwawienie z nosa i uszu, brak widocznych obrażeń.

Wyprostowała się.

– Peabody, niech nikt nie dotyka ciał. Sama dokończę badanie, ale najpierw muszę porozmawiać z tą Cohen. Oficerze Trueheart, czy podczas zajścia używał pan broni?

– Tak jest, pani porucznik, ja…

– Proszę oddać broń oficer Peabody, która ją zabezpieczy.

Dwaj mundurowi stojący na końcu korytarza mruknęli coś pod nosem, ale nie zwróciła na nich uwagi. Patrzyła Trueheartowi w oczy.

– Nie masz obowiązku składania broni, bo nie ma tu twojego adwokata. Poproś, niech ci kogoś przydzielą. Proszę, żebyś oddał broń Peabody, wtedy nie będzie żadnych wątpliwości co do przebiegu dochodzenia.

Wiedziała, że jej całkowicie zaufał.

– Tak jest, pani porucznik.

Kiedy sięgnął po paralizator, położyła dłoń na jego ramieniu.

– Od kiedy jesteś taki nerwowy, Trueheart?

– Prawe ramię trochę mnie boli.

– Doznałeś obrażeń podczas zajścia?

– Strasznie machał tym kijem, więc zanim…

– Osobnik, który wywołał awanturę, zaatakował cię i zranił podczas wykonywania obowiązków służbowych? – Chciała nim potrząsnąć. – Dlaczego, u diabła, nic nie powiedziałeś?

– Wszystko stało się tak szybko. Popchnął mnie, zamachnął się i…

– Zdejmij koszulę.

– Pani porucznik?

– Ściągaj koszulę, Trueheart. Peabody, rejestruj.

Zarumienił się. Dobry Boże, niewinny jak dziecko, pomyślała Eve. Trueheart, unikając jej wzroku, rozpiął koszulę. Peabody wstrzymała oddech, ale czy to na widok jego niezaprzeczalnie pięknej klatki piersiowej, czy raczej opuchlizny i ogromnego sińca ciągnącego się od prawego ramienia aż po łokieć, Eve nie była pewna.

– Wygląda na to, że nieźle oberwał, i to kilka razy. Niech obejrzy to lekarz. Oficerze Trueheart, kiedy następnym razem odniesie pan w czasie służby obrażenia, proszę powiadomić przełożonych. Odsuńcie się.

W mieszkaniu 42E panował straszny bałagan. Choć najwyraźniej utrzymywanie w domu porządku nie należało do ulubionych zajęć lokatorów, Eve była przekonana, że warstwa potłuczonego szkła zalegająca na podłodze i plamy krwi na ścianach przypominające abstrakcyjne malowidła nie stanowiły wystroju wnętrza. Kobieta nie wyglądała lepiej. Na lewym oku miała opatrunek, a nad nim otwartą ranę. Lewa cześć twarzy była opuchnięta i sina.

– Jest przytomna? – zapytała jednego z lekarzy pogotowia Eve.

– Rozumie, co się do niej mówi. Chciała wyjść, ale ją zatrzymaliśmy, żeby mogła pani z nią zamienić słówko. Niech jej pani zbyt długo nie męczy – poradził. – Musimy ją zabrać do szpitala. Ma uszkodzoną rogówkę, strzaskaną kość policzkową i złamaną rękę. Facet nie żałował pałki.

– Dajcie mi pięć minut. Panno Cohen. – Eve podeszła bliżej i pochyliła się nad kobietą. – Jestem porucznik Dallas. Czy może mi pani powiedzieć, co się stało?

– On zupełnie oszalał. Myślę, że zabił Ralpha. Po prostu oszalał.

– Louis Cogburn?

– Tak, Louie K. – Zamknęła zdrowe oko i westchnęła. – Ralph się wkurzył, bo Louie włączył muzykę tak głośno, że nie słyszeliśmy własnych myśli. I ten cholerny upał. Ralph chciał po prostu w spokoju wypić piwko. Bo czemu nie? Louie K. przeważnie słucha muzyki bardzo głośno, ale tym razem przesadził. Zdawało się, że nam bębenki w uszach pękną. I tak od kilku dni.

Zdrowe oko drgnęło jej nerwowo.

– Panno Cohen, a co na to Ralph? – zachęcała Eve.

– Ralph poszedł tam, zapukał w drzwi i kazał mu ściszyć. Nawet nie wiem, kiedy Louie wyskoczył z tym swoim kijem. Wymachiwał nim, wrzeszczał, wyglądał jak szaleniec. Polała się krew.

Otworzyła oko.

– Wystraszyłam się, okropnie się wystraszyłam. Zatrzasnęłam drzwi i podbiegłam do okna, żeby zawołać pomoc. Słyszałam, jak wrzeszczy, jak uderza, to był taki tępy odgłos. Słyszałam Ralpha. Wołałam o pomoc, a potem on przyszedł.

– Kto?

– Louie K. Ale nie wyglądał jak Louie. Był cały we krwi, miał coś strasznego w oczach. Podszedł do mnie z kijem. Zaczęłam uciekać. Chciałam uciec. Uderzał, wszystko rozbijał i krzyczał coś o jakichś kolcach w głowie. Uderzył mnie, co było potem, nie wiem. Nie pamiętam. Oberwałam po twarzy. Pamiętam tylko, jak lekarz założył mi opatrunek.

– Czy widziała pani oficera, który zareagował na pani wołanie? Rozmawiała z nim pani?

– Nic nie widziałam. Tylko gwiazdy. Ralph nie żyje, prawda? – Ze zdrowego oka popłynęła jedna łza. – Oni nie chcą mi powiedzieć, ale ja wiem, że gdyby żył, Louie nigdy by tu nie przyszedł.

– Niestety, tak. Bardzo mi przykro. Czy między Ralphem a Louiem dochodziło do nieporozumień?

– Chodzi pani o to, czy już się kiedyś pobili? Czasami zdarzało się im pokłócić o muzykę, ale przeważnie byli zgodni. Lubili wypić razem kilka piw, zapalić Zonera. Louie to spokojny facet. Nigdy nie było z nim żadnych problemów.

– Pani porucznik – wtrącił się jeden z lekarzy. – Musimy natychmiast zawieźć ją do szpitala.

– W porządku. Przyślijcie kogoś, niech obejrzy mojego oficera. Dostał kilka razy po ramieniu. – Eve odsunęła się, a po chwili wyszła z pokoju. – Trueheart, złożysz mi raport. Chcę znać szczegóły. Opiszesz wszystko dokładnie i po kolei.

– Tak jest, pani porucznik. Wyszedłem z posterunku o szóstej trzydzieści i pieszo udałem się w kierunku południowo-wschodnim.

– A dokąd szedłeś?

Znowu oblał się rumieńcem.

– Wybierałem się do domu przyjaciółki, byłem umówiony na kolację.

– Miałeś randkę?

– Tak jest, pani porucznik. Kiedy mijałem ten budynek, usłyszałem wołanie o pomoc. Podniosłem głowę i zobaczyłem w oknie kobietę. Była bardzo zdenerwowana. Wszedłem do budynku i ruszyłem na czwarte piętro, skąd dochodziły odgłosy awantury. Kilkoro mieszkańców wyglądało przez uchylone drzwi na korytarz, ale nikt nie wyszedł. Poprosiłem, żeby ktoś wezwał policję.

– Szedłeś schodami czy podjechałeś windą? – Szczegóły, jak najwięcej szczegółów. Eve wiedziała, że powinna wyciągnąć z niego wszystko, co pamiętał.

– Schodami, pani porucznik. Uznałem, że tak będzie szybciej. Kiedy dotarłem na to piętro, mężczyzna zidentyfikowany jako Ralph Wooster leżał na podłodze w korytarzu między mieszkaniami 42E i 43F. Nie sprawdziłem, czy ma jakieś obrażenia, bo w mieszkaniu 42E rozległy się krzyki i brzęk rozbijanego szkła. Zareagowałem natychmiast. Widziałem, jak osobnik zidentyfikowany jako Louis K. Cogburn atakuje kobietę kijem baseballowym. Na broni…

Przerwał i głośno przełknął ślinę.

– Na broni zauważyłem ślady, które wyglądały jak krew i szara tkanka. Na podłodze leżała nieprzytomna kobieta. Cogburn stał nad nią, uniósł kij nad głowę i szykował się do uderzenia. Wyjąłem paralizator, powiedziałem, że jestem policjantem, i zażądałem, by napastnik się poddał.

Trueheart przerwał i wytarł dłonią usta. W jego spojrzeniu Eve dostrzegła bezradność i błaganie.

– Pani porucznik, potem wszystko potoczyło się bardzo szybko.

– Postaraj się to opowiedzieć.

Trueheart zamknął oczy. Mięśnie twarzy drgały mu przez chwilę, w końcu podniósł głowę i popatrzył na Eve.

– Odwrócił się od kobiety. Wykrzykiwał jakieś brednie, coś o kolcach w głowie, o tym, że wybije okno. Potem podniósł kij, zdawało się, że chce znowu ją uderzyć. Podszedłem bliżej, chciałem go powstrzymać i wtedy mnie zaatakował. Zrobiłem unik, próbowałem mu odebrać broń. Trafił mnie kilka razy, chyba wtedy złamał kij. Straciłem równowagę, zatoczyłem się, potknąłem się na czymś i upadłem na ścianę. Zobaczyłem, że do mnie idzie. Krzyknąłem, żeby się zatrzymał.

Trueheart wziął głęboki wdech, powoli wypuścił powietrze, ale to nic nie pomogło, głos ciągle mu drżał.

– Przyjął pozycję, jak gdyby chciał jak najdalej wybić piłkę. Odbezpieczyłem broń. Pani porucznik, wybrałem opcję ogłuszanie, widzi pani, paralizator jest ustawiony na najniższe rażenie…

– Co dalej?

– Wrzeszczał. Jeszcze nigdy nie słyszałem takiego wrzasku. Darł się, a po chwili zaczął biec. Ruszyłem za nim, a wtedy on osunął się na podłogę. Myślałem, że go ogłuszyłem, tylko go ogłuszyłem. Podszedłem do niego, żeby go związać, i wtedy zauważyłem, że nie żyje. Sprawdziłem puls. Naprawdę nie żył. Straciłem głowę. Pani porucznik, całkiem straciłem głowę. Wiem, że to niezgodne z procedurą, że wezwałem panią, zamiast powiadomić…

– Nie przejmuj się tym. Oficerze, czy użył pan broni w obronie życia własnego lub osób cywilnych?

– Tak jest, pani porucznik. Dokładnie tak było.

– Czy Louis K. Cogburn zignorował ostrzeżenia i mimo rozkazu nie rzucił broni i się nie poddał?

– Tak jest, pani porucznik.

Eve kiwnęła na jednego z mundurowych stojących na końcu korytarza.

– Proszę odprowadzić oficera Truehearta na dół. Wezwałam dla niego ambulans. Niech zaczeka na lekarza w którymś radiowozie. Zostanie pan z nim, dopóki nie skończę. Trueheart, zadzwoń po swojego adwokata.

– Ale, pani porucznik…

– Radzę ci wezwać adwokata – powtórzyła. – W uzupełnieniu raportu stwierdzam, że po pobieżnych oględzinach miejsca przestępstwa i dowodów oraz po przesłuchaniu Suzanne Cohen uznaję zeznanie oficera Truehearta za zadowalające. Broń została użyta w obronie własnej, napastnik zagrażał też życiu osób cywilnych. Na razie to wszystko, co mogę powiedzieć. Dokładniejszy raport złożę po zakończeniu dochodzenia w tej sprawie. Trueheart, idź już, odpocznij. Wezwij adwokata i pozwól lekarzom się zbadać.

– Tak jest, pani porucznik. Dziękuję, pani porucznik.

– Chodźmy, Trueheart. – Mundurowy poklepał go po plecach.

– Oficerze? Czy któryś z miejscowych policjantów zna ofiary?

Mundurowy odwrócił się i spojrzał na Eve.

– To teren Proctora. Możliwe, że ich znał.

– Wezwać go – powiedziała i weszła do mieszkania 43F.

– Jest w szoku – zauważyła cicho Peabody.

– Będzie musiał sobie jakoś z tym poradzić. – Eve bacznie rozglądała się po pomieszczeniu.

Pokój był niechlujny i śmierdzący. Wszędzie walały się nadpsute resztki jedzenia i brudne ubrania. W ciasnej kuchni zmieścił się jedynie wąski blat, maleńki autokucharz i miniaturowa lodówka. Na blacie leżała olbrzymia forma do pieczenia ciasta. Eve uniosła ze zdziwieniem brwi.

– No wiesz? Jakoś sobie nie wyobrażam, żeby nasz Louie K. piekł ciasto. – Otworzyła szafkę i zaczęła przeglądać zawartość równo ustawionych i szczelnie zamkniętych słojów. – Cóż, wygląda na to, że Louie produkował nielegalne substancje. Zabawne, w kuchni porządek jak u ciotki Marty, a reszta mieszkania przypomina chlew.

Rozejrzała się.

– Na meblach nie ma śladu kurzu. Co za ironia. Kto by pomyślał, że facet, który sypiał w śmierdzącej pościeli, odkurzał mieszkanie.

Otworzyła szafkę.

– Tu też miał porządek. Ubrania są czyste, ale widać, że kompletnie nie miał gustu. Spójrz na to okno, Peabody.

– Tak, pani porucznik.

– Jest czyste nie tylko od wewnątrz, ale i z zewnątrz. Umyto je niedawno temu. Po co myć okna, skoro po podłodze rozrzuca się… co to w ogóle jest… jakąś niezidentyfikowaną żywność?

– Może sprzątaczka ma wolny tydzień?

– Tak, ktoś z pewnością miał wolny tydzień. Tyle trzeba, żeby zebrać taką kolekcję brudnej bielizny. – Odwróciła się w stronę drzwi, kiedy nadszedł policjant w mundurze.

– Oficer Proctor?

– Tak jest, pani porucznik.

– Znał pan tych dwóch?

– Znałem Louiego K. – Proctor potrząsał głową. – Jasny gwint… o, przepraszam, pani porucznik, niezły burdel. Ten dzieciak, Trueheart, tam na dole, zaraz wyrzyga sobie bebechy.

– Niech się pan nie martwi o Truehearta i jego bebechy. Pan niech się zajmie Louiem K. Co pan o nim wie?

Twarz Proctora skamieniała.

– To drobny handlarz nielegalnymi substancjami. Sprzedawał to swoje gówno uczniom z pobliskiej szkoły. Na początek dawał im na próbę odrobinę Zonera i małą działkę Jazzu, tak żeby ich zachęcić. Moim zdaniem, był mało szkodliwy. Trochę siedział, ale zwykle bardzo uważał. Poza tym jeszcze żaden nielegalny nie dorobił się na handlu z dzieciakami.

– Był agresywny?

– W życiu! To spokojny facet. Nie wdawał się w bójki, trzymał gębę na kłódkę. Kiedy kazało mu się spadać, bez gadania spadał. Czasami patrzył tak spod łba, jakby chciał się postawić, ale nigdy się nie odważył.

– Niedawno odważył się rozwalić głowę Ralphowi Woosterowi, pobić kobietę i zaatakować policjanta.

– Pewnie testował własne produkty. To jedyne, co przychodzi mi do głowy. Nawet na tym nigdy go nie przyłapaliśmy. Od czasu do czasu przypalał Zonera, ale był zbyt skąpy, żeby sobie pozwolić na coś więcej. To mi wygląda na Zeusa. – Proctor wskazał głową korytarz. – Takim drobnym facetom całkiem po tym odbija. Nie słyszałem, żeby wcześniej tak rozrabiał.

– W porządku, dziękuję panu, Proctor.

– Sprzedawał dzieciakom nielegalne substancje. Niewielka strata dla ludzkości.

– Nie nam to oceniać. – Eve zakończyła rozmowę i odwróciła się do niego plecami. Podeszła do biurka i zerknęła na monitor komputera.

Czystość Absolutna Osiągnięta.

– Co to, u diabła, znaczy? – mruknęła, marszcząc czoło. – Peabody, czy na mieście pojawiło się jakieś nowe gówno? Słyszałaś o narkotyku nazwie Czystość?

– Nie mam pojęcia.

– Komputer, podaj definicję Czystości.

Błędna komenda.

Skrzywiła się. Wpisała swoje nazwisko, numer odznaki i hasło dostępu.

– Podaj definicję Czystości.

Błędna komenda.

– Hmmm. Peabody, zdobądź listę nielegalnych substancji, tych znanych i tych nowych. Komputer, zapisz bieżący dokument. Pokaż ostatnią operację.

Monitor przez chwilę migotał, po czym na ekranie pojawiła się tabela zawierająca szczegółowy spis inwentarza, zyski, straty i zakodowane dane klientów.

– Z tego, co tu mamy, wynika, że Louie siedział przed komputerem i uzupełniał rachunki, kiedy coś go ugryzło. Wtedy wstał i rozwalił sąsiadowi głowę.

– Pani porucznik, jest strasznie gorąco. – Peabody zerknęła przełożonej przez ramię. – Ludzie po prostu wariują.

– Tak, możliwe, że i tym razem właśnie tak było. Czasami wariują. W jego spisie nie ma żadnej wzmianki o Czystości.

– Na liście nielegalnych substancji też niczego takiego nie widzę.

– To co to, do cholery, ma być? I jak on to osiągnął? – Eve zrobiła krok w tył. – Cóż, rzućmy okiem na Louiego K. Zobaczymy, co nam powie.

2

Powiedział mniej, niż się spodziewała.

Jedyne, co udało jej się stwierdzić za pomocą podręcznego zestawu, to fakt, że Louie K. zmarł z przyczyn neurologicznych. Informacja nie była zbyt ścisła.

Ciało przejął koroner, który niestety miał pierwszeństwo, a to oznaczało, że przez wzgląd na upały i ogólne letnie zniechęcenie do pracy będzie miała szczęście, jeśli przyślą jej wyniki przed pierwszymi przymrozkami.

Będzie naciskać i wydzwaniać do głównego patologa.

Tymczasem postanowiła porozmawiać przez łącze z adwokatem, którego Trueheartowi przydzielił wydział, i dowiedzieć się, czy chłopak poradził sobie z biurokratycznymi wymogami. Trueheart był wciąż roztrzęsiony, więc odesłała go do domu i poleciła, by przygotował się do przesłuchania.

Wróciła do centrali, żeby sporządzić dokładny raport z wypadku, w wyniku którego dwie osoby poniosły śmierć, a jedna doznała bardzo poważnych obrażeń.

Choć jej żołądek domagał się posiłku, Eve dopełniła procedury i wysłała raport wydziałowi wewnętrznemu. Kiedy dotarła do domu, było już dawno po kolacji. W całym domu paliło się światło, miejska forteca Roarke’a jaśniała niczym latarnia morska w ciemną noc. Na aksamitnej trawie kładły się ciemnozielone cienie ogromnych liściastych drzew, przecinając kręte strumyki kwiatowych rabatek, które za dnia przyciągały wzrok żywymi kolorami.

Dolny Manhattan, gdzie spędziła większą cześć wieczoru, należał do zupełnie innego świata niż ten prywatny raj. Już prawie przywykła do tego ciągłego przemieszczania się między światami. Ostatnio coraz rzadziej wytrącało ją to z równowagi.

Zaparkowała samochód przed kamiennymi schodami i wbiegła na górę, desperacko próbując umknąć fali gorąca. Wcale się tak bardzo nie spieszyła.

Ledwo przekroczyła próg, odetchnęła czystym i chłodnym powietrzem, kiedy w holu niczym nieprzyjemny duch pojawił się Summerset, kamerdyner Roarke’a.

– Tak, spóźniłam się na kolację – powiedziała, zanim mężczyzna w ogóle zdążył otworzyć usta. – Wiem, okazałam się beznadziejną żoną, hańbą dla ludzkości. Nie mam klasy, jestem nieuprzejma i nie szanuję żadnych świętości. Powinnam zostać wygnana nago na ulicę i ukamienowana za moje grzechy.

Summerset uniósł siwą brew.

– Czy to wszystko?

– Tak, a przy tym jaka oszczędność czasu. – Ruszyła schodami w górę. – Jest u siebie?

– Właśnie wrócił.

Summerset skrzywił się, nieco zawiedziony faktem, że nie zdążył jej skrytykować. Następnym razem będzie szybszy.

Upewniwszy się, że kamerdyner wrócił, skąd przyszedł, Eve podeszła do jednego z domowych ekranów.

– Gdzie Roarke?

Dobry wieczór, kochanie. Roarke jest w swoim gabinecie.

– Liczby. – Cóż, te kolacje biznesowe zawsze się tak kończą. Przez ułamek sekundy miała ochotę iść do sypialni i wziąć szybki prysznic. Poczucie winy było jednak silniejsze. Ruszyła w kierunku gabinetu Roarke’a.

Przez otwarte drzwi usłyszała jego głos. Domyślała się, że omawiał szczegóły dotyczące którejś z niedawno zawartych umów, najprawdopodobniej tej, którą sfinalizował podczas dzisiejszej kolacji. To, co mówił, zupełnie jej nie interesowało.

Jego głos brzmiał jak poezja, potrafił uwieść nawet kobietę, która nigdy nie rozumiała serca poety. Kiedy sumował kolejne liczby i podawał suche fakty, w jego głosie rozbrzmiewała irlandzka muzyka. Pasował do pięknej celtyckiej twarzy, o wyrazistych rysach i silnie zarysowanych kościach. Błękitne oczy i pełne usta z pewnością były dziełem hojnego Boga, który, stwarzając go, musiał mieć wyjątkowo dobry dzień.

Podeszła bliżej i zatrzymała się w progu. Roarke stał przy oknie i dyktował notatkę. Zauważyła, że spiął swoje gęste ciemne włosy, które zwykle opadały mu luźno na ramiona. Wciąż miał na sobie czarny wieczorowy garnitur. Robił wrażenie eleganckiego człowieka interesu, nieprzerwanie odnoszącego sukcesy, świetnie wykształconego i obytego towarzysko. Eve wiedziała, że w środku ciągle jednak pozostał niebezpiecznym Celtem. Tuż pod gładką powierzchnią zawsze obecna była ta jego dzikość.

I zawsze ją pociągała.

Dostrzegła ją i teraz, kiedy odwrócił się, choć nie mógł wiedzieć, że tam stała. Ich oczy się spotkały.

– Podpisz Roarke i prześlij – polecił. – Skopiuj plik Hagerman-Ross. Witam, pani porucznik.

– Cześć. Przykro mi z powodu kolacji.

– Nieprawda.

Wsunęła ręce do kieszeni. To śmieszne, ale przez cały czas miała ochotę go objąć.

– A jednak trochę mi przykro.

Rozpromienił się w uśmiechu.

– Zapewniam, że byś się nie nudziła.

– Pewnie masz rację. Gdybym kiedykolwiek się nudziła, zapadłabym w śpiączkę. Przykro mi, że cię zawiodłam.

– Jeszcze nigdy mnie nie zawiodłaś. – Podszedł do niej, delikatnie ją objął i pocałował. – Wiesz, atmosfera się ożywia, kiedy przepraszam gości w imieniu żony, którą wezwały obowiązki służbowe. Morderstwo to pasjonujący temat do rozmowy przy stole. Kto tym razem?

– Dwóch facetów w centrum. Drobny dealer zatłukł sąsiada kijem baseballowym, potem rzucił się na kobietę i gliniarza. Glina go uciszył.

Roarke uniósł brwi. To nie wszystko. W oczach żony dostrzegł niepokój, którego nie tłumaczyła jej chłodna relacja.

– Ale chyba nie to zatrzymało cię do tak późna w biurze.

– Tym gliną jest Trueheart.

– Ach, tak. – Położył dłoń na jej ramieniu. – Jak sobie z tym radzi?

Otworzyła usta, żeby coś powiedzieć, ale potrząsnęła tylko głową i odsunęła się od Roarke’a.

– Beznadziejnie. Bez-na-dziej-nie.

– Aż tak źle?

– Chłopak całkiem się załamał.

Roarke pogłaskał grubego kota drzemiącego na konsoli, po czym dyskretnie zasugerował Galahadowi, żeby poszedł spać gdzieś indziej.

– Niektórzy gliniarze przez całe życie mają spokój, Trueheart nie odsłużył nawet roku, a już musiał zabić człowieka. Po czymś takim ludzie się zmieniają.

– Ty się zmieniłaś? Po tym, jak pierwszy raz zabiłaś człowieka podczas służby – dodał. Oboje dobrze wiedzieli, że zabiła kogoś, jeszcze zanim wstąpiła do policji.

– Ze mną było inaczej. – Często zastanawiała się, czy sposób, w jaki weszła w dorosłe życie, wpłynął na jej stosunek do śmierci.

To była osobista sprawa. Zimna zemsta.

– Trueheart ma dopiero dwadzieścia dwa lata i jest… czysty. – Ogarnęło ją przygnębienie i współczucie. Nieświadomie przykucnęła, by podrapać Galahada za uchem. – Nie zmruży dziś oka. Ciągle będzie do tego wracał. Będzie rozmyślał, dręczył się, gdybym zrobił to i tamto, zamiast… A jutro… – Na chwilę ukryła twarz w dłoniach, po czym się wyprostowała. – Nie mogę nic zrobić. Będzie wizja lokalna. Trueheart musi się poddać testom, nic na to nie poradzę.

Wiedziała, co to oznacza. Całkowite obnażenie, pytania, monitory. Technicy podłączą mu do głowy maszyny i pozbawią go prywatności. Wedrą się do środka i splądrują mu duszę.

– Martwisz się, że sobie nie poradzi?

Spojrzała na niego i wzięła kieliszek wina, który dla niej przygotował.

– Jest twardszy, niż się wydaje, ale cholernie się boi. Przygniata go poczucie winy, a to, plus rozterki, może negatywnie wpłynąć na wyniki testów. No a poza tym czeka go dochodzenie wewnątrzwydziałowe.

– A to dlaczego?

Usiadła i głaszcząc układającego się jej na kolanach kota, wyjaśniła mężowi całą sprawę. Głośne opowiedzenie tej historii pomogło jej poskładać myśli, zwłaszcza że słuchacz rozumiał, do czego zmierzała, i potrafił sobie wyobrazić całe zajście, jeszcze zanim wprowadziła go w szczegóły.

– Nie można zabić człowieka za pomocą policyjnego paralizatora.

– Tak – westchnęła Eve. – Właśnie. Musiałby być ustawiony na pełne rażenie i przytknięty do gardła, w miejscu pulsu. A nawet wtedy jeden wstrząs by nie wystarczył.

– Co oznacza, że wersja Truehearta nie trzyma się kupy.

Wiedziała, że ci z WW też to zauważą. Eve jeszcze raz przeanalizowała całą sytuację.

– Działał pod przymusem. Jedna osoba cywilna nie żyła, drugiej groziło poważne niebezpieczeństwo, on sam został ranny.

– Czy tak zamierzasz grać z WW?

Cóż, Roarke zawsze potrafił ją rozgryźć.

– Mniej więcej. – Nie przestając drapać kota, sięgnęła po kieliszek z winem i upiła łyk. – Potrzebne mi wyniki oględzin lekarskich. I tak nie ma mowy, żeby ktoś mógł zarzucić Trueheartowi, że zabił z premedytacją. Owszem, wpadł w panikę i za to oberwie. Zawieszą go na co najmniej trzydzieści dni. Prawdopodobnie dostanie skierowanie na przymusową terapię. Tu nie mogę mu pomóc. Niebezpieczeństwo polega na tym, że zamiast powiadomić dyspozytora, Trueheart zadzwonił do mnie. Jeśli WW zwietrzy w tym jakiś podstęp, chłopak będzie skończony.

Roarke usiadł i napił się wina.

– Może powinnaś pogadać ze swoim dawnym kumplem Websterem?

Eve stukała palcem w oparcie krzesła, przypatrując się w zamyśleniu mężowi. Na jego twarzy dostrzegała cień rozbawienia. A może to co innego? Nigdy nie była pewna.

Tak naprawdę Don Webster nie był jej dawnym kumplem. Przez krótki czas, i to wieki temu, był jej kochankiem. Z powodów, których tak do końca nie rozumiała, Webster nigdy sobie nie wybaczył, że po jedynej nocy, jaką z nim spędziła, wdał się w te brutalne przepychanki z Roarkiem.

Nie chciała, żeby jeszcze raz doszło do czegoś podobnego.

– Uważasz, że byłaby to dobra okazja, by znowu rozwalić mu nos?

Roarke wypił łyk wina i uśmiechnął się.

– Myślę, że Webster i ja całkiem dobrze się rozumiemy. Nie mogę go winić za to, że podoba mu się moja żona. Przecież mnie samemu też się podoba. Webster wie, że jeśli jeszcze raz dotknie czegoś, co należy do mnie, połamię mu wszystkie kości. Taki układ obu nam odpowiada.

– Świetnie. Dandy – wycedziła przez zęby. – Przeszło mu. Tak powiedział – dodała. Roarke uśmiechnął się bez przekonania. – Wiesz co, mam dziś tyle na głowie, że może zrobimy to innym razem. Chciałabym zadzwonić do komendanta i nie mogę. Muszę się trzymać regulaminu. Dzieciak się po tym wszystkim rozchorował, a ja nie potrafiłam mu pomóc.

– Nic mu nie będzie, mamuśka.

Zmrużyła oczy.

– Uważaj – powiedziała. – To ja sprowadziłam go do wydziału zabójstw. Kilka miesięcy temu przeze mnie wylądował w szpitalu.

– Eve.

– No dobrze. Ale to ja wyznaczyłam go do zadania, które zakończyło się szpitalem. A teraz jest podejrzany o zabójstwo. Czuję się odpowiedzialna.

– Tak to widzisz? – Położył dłoń na jej roztrzęsionych palcach. – To dzięki temu jesteś tym, kim jesteś. To dlatego najpierw zadzwonił do ciebie. Bał się, przeżył szok. Odebranie życia drugiemu człowiekowi nie powinno być i nie jest czymś powszednim. Czyż nie jest dobrym gliną właśnie dlatego, że coś poczuł?

– Tak, będę się tego trzymać, ale wciąż coś mi tu nie gra. Po prostu coś jest nie tak – powiedziała, wstając. Kot, obrażony, że go zignorowała, wyprostował ogon i wyszedł. – Na szyi nie ma żadnych śladów. – Eve krążyła po pokoju. – Jeśli Trueheart chciał go ogłuszyć, na szyi ofiary powinny zostać ślady. Gdzie są?

– Może użył innej broni, takiej, która zabija?

Pokręciła głową.

– Nie znam nikogo bardziej przeciwnego noszeniu czegoś takiego. Jeśli jednak się mylę co do Truehearta, to gdzie ta broń? Nie miał jej przy sobie. Nie było jej w mieszkaniu. Sprawdziliśmy nawet zsyp. Zadzwonił do mnie kilka minut po zajściu. Nie miał czasu, żeby wszystko przemyśleć i zatrzeć ślady. Poza tym zastanów się, to nie miałoby sensu. – Znów usiadła na krześle. – Ten Louie K. to jakiś mięczak. Tak powiedział policjant, sąsiedzi, nawet ta kobieta, którą zaatakował. Żerował na uczniach z okolicznych szkół. Owszem, ma kartotekę, ale nie ma w niej ani jednej wzmianki o przemocy. Żadnych napaści, żadnych bójek. Nigdy nie miał broni.

– A kij baseballowy?

– Uprawiał sport. Wyobraź go sobie, jak siedzi w samej bieliźnie i prowadzi księgowość. Jest skrupulatny i dokładny, ale mieszkanie ma paskudne i brudne. W tym brudzie nie ma logiki. W szafkach panuje porządek, okna są umyte, ale po podłodze walają się resztki jedzenia i śmierdzące ubrania, a w zlewie czeka stos naczyń. Zupełnie jakby był chory i od tygodnia nie sprzątał.

Poprawiając włosy, przywołała w pamięci obraz małego dusznego mieszkania. Wyobraziła sobie gospodarza. Zlany potem siedział przed monitorem komputera, przy otwartym oknie.

– Słuchał muzyki tak głośno, że sąsiadom pękały bębenki. Twierdzą, że miał taki zwyczaj. Ralph z mieszkania naprzeciw wkurza się i wali w drzwi. To też nic nowego. Tylko że tym razem, zamiast ściszyć muzykę, Louie K. chwyta kij baseballowy i rzuca się na sąsiada, z którym zwykle lubił sobie popić. Tłucze go na śmierć… Rozwalił mu czaszkę – dokończyła po chwili. – Jego twarz wyglądała jak galareta. Louie K. bił tak mocno, że złamał solidny kij. Sąsiad był od niego większy i cięższy o przeszło czterdzieści kilogramów, a jednak nie zadał mu widocznych ran.

Eve zaczęła wszystko rozumieć. W jej głowie pojawiły się obrazy. Wiedziała, co zaszło. Choć jej przy tym nie było, poznała przebieg wypadków.

– Trudno się bić, kiedy mózg wychodzi ci uszami – stwierdził Roarke.

– Tak, to utrudnia sprawę. Louie K. słyszy krzyk, kopniakiem otwiera drzwi mieszkania sąsiadów i atakuje kobietę. Wtedy pojawia się gliniarz i Louie rzuca się na niego.

– Upał odbiera ludziom rozum.

– Możliwe. Na pewno wydobywa to, co w nich najgorsze. Frajer siedział w domu i liczył dochody. Uzupełniał rachunki, tak jak co wieczór o tej porze. Dlatego coś mi tu nie gra. – Marszcząc czoło, oparła się o biurko Roarke’a. – Słyszałeś o jakimś nielegalnym środku o nazwie Czystość?

– Nie.

– Nikt nie słyszał. Kiedy weszłam do jego mieszkania, komputer był włączony, a na ekranie migotał napis „Czystość Absolutna Osiągnięta”. Co to, do diabła, jest ta Czystość Absolutna? I jak on ją osiągnął?

– Jeśli to coś nowego, ten pokątny dealer byłby już milionerem – zauważył Roarke.

– No właśnie, ja też tak pomyślałam. Jego komputer tego nie zidentyfikował, nawet kiedy podałam mój kod dostępu. Podesłałam to elektronicznym. Nie mogę wprowadzić Feeneya – rozmyślała na głos. – To rutynowe śledztwo. Nie wypada takim drobiazgiem zawracać głowy szefowi wydziału przestępstw elektronicznych.

– Mogłaś wprowadzić mnie.

– Czyżby? I tak byłeś zajęty.

– Owszem, byłem zajęty jedzeniem. Ty chyba nie? Jesteś głodna?

– Teraz, kiedy o tym wspomniałeś… A ty co jadłeś?

– Hmmm. Chłodnik śliwkowy, sałatkę z krabów i doskonałego turbota z rusztu.

– Och! – Eve poderwała się na nogi. – Mnie wystarczy burger.

– Tak myślałem.

* * *

Eve leżała w łóżku i wpatrywała się w sufit. Nie mogła zasnąć. Próbowała w myślach zrekonstruować przebieg wypadków, analizowała dane, zastanawiała się nad dowodami. Ciągle nie potrafiła powiedzieć, dlaczego ta historia wzbudzała tyle wątpliwości. Co gorsza, nie była pewna, czy na jej opinię nie wpływa fakt, że sprawa dotyczy młodego, obiecującego policjanta.

Był spostrzegawczy, miał głowę na karku i wierzył w ideały tak jasne i błyszczące jak wypolerowane srebro. Czystość, przypomniała sobie. Gdyby miała jednym słowem zdefiniować to pojęcie, powiedziałaby Trueheart.

Stracił dziś trochę tej czystości i cząstki nigdy nie zdoła odzyskać. Eve wiedziała, że będzie cierpiał bardziej, niż sobie na to zasłużył.

Wcale nie zachowywała się jak mamuśka, pomyślała, odwracając głowę i wykrzywiając się w ciemności do Roarke’a.

Przysunął się do niej i musnął dłonią jej piersi.

– Kochanie, skoro masz tyle energii…

– O czym ty mówisz? Przecież śpię.

– Nie sądzę. Myśli tak głośno kołaczą ci się po głowie, że obudziłabyś umrzyka. Czuję, że potrzebujesz pomocnej dłoni, żeby rozładować tę energię.

Kiedy ją do siebie przyciągnął, zmarszczyła czoło.

– Nie wydaje mi się, żeby to była twoja dłoń, asie.

* * *

Trzydzieści sześć ulic dalej Troy Trueheart leżał w ciemności ze wzrokiem utkwionym w suficie. Nikt nie dzielił z nim łóżka, nie było nikogo, kto mógłby go pocieszyć i rozerwać. Przed oczami cały czas pojawiała się twarz człowieka, którego zabił.

Wiedział, że powinien był wziąć środek uspokajający zalecony przez policyjnego lekarza, ale na myśl o spaniu ogarniał go strach. We śnie na pewno wszystko by wróciło. Widziałby to tak wyraźnie jak teraz, na jawie.

Krwawe plamy na ścianie w wilgotnym korytarzu, pogruchotane kości i jeszcze coś gorszego. Nie potrafił uwolnić się od tego smrodu, czuł go nawet tu, w swoim czystym i przytulnym mieszkanku. Gorące powietrze przesiąknięte zapachem świeżej krwi. Przerażające wycie, przepełniony bólem i strachem krzyk kobiety. I mężczyzny. Krzyk Louiego K. Cogburna, przypominający wrzask oszalałego zwierzęcia podczas polowania. Nawoływanie mieszkańców dobiegające zza zamkniętych drzwi. Hałas uliczny wdzierający się przez okna.

I jego własne łomoczące w piersi serce.

Dlaczego nie wezwał posiłków? Kiedy usłyszał, że ta kobieta woła pomoc, powinien był wezwać posiłki. Nie zrobił tego. Ruszył prosto do środka, myśląc tylko o tym, by ją ratować. Wbiegając na górę po schodach, kazał, by ktoś zadzwonił po policję. Tego był pewien. Nikt nie zadzwonił. Dopiero teraz to sobie uświadomił. Nikt nie zawiadomił policji. Przecież byliby na miejscu dużo wcześniej niż porucznik Dallas.

Jak ludzie mogą tak stać za zamkniętymi drzwiami i nic nie robić, podczas gdy ich sąsiadka rozpaczliwie wzywa pomocy? Nigdy tego nie zrozumie.

W korytarzu zauważył mężczyznę, nikt mu nie pomógł. Widział go, poczuł skurcz żołądka, krew uderzyła mu do głowy, szum, który słyszał, był odgłosem strachu. Tak, bał się, strasznie się bał, ale wszedł do tego mieszkania, bo na tym polega jego praca. Musiał otworzyć drzwi, myślał, musiał wejść w sam środek wrzasku, krwi, szaleństwa.

Co potem? Co potem?

Policja! Rzuć broń! Natychmiast rzuć broń!

W ręce trzymał pistolet. Wyjął go na schodach. Dokładnie to pamiętał. Mężczyzna, Louie K. Cogburn, odwrócił się. W dłoni obracał zakrwawiony kij baseballowy. Miał małe oczy, przypomniał sobie Trueheart. Małe oczy i chuda twarz, czerwona od cudzej krwi. Ciemna gęsta krew. Jasna i świeża sączyła mu się z nosa. Teraz to sobie przypomniał. Ale czy to ma jakieś znaczenie?

Zaatakował. Szaleniec w szortach poruszał się z szybkością błyskawicy. Kij trafił w ramię tak niespodziewanie. Potworny ból i zawroty głowy. Mało brakowało, a broń wypadłaby mu z ręki. Przerażenie i widok krwi ściskają za gardło.

Mężczyzna, Louie K. Cogburn, odwraca się i rusza w stronę kobiety. Skuliła się na podłodze, płacze. Bezbronna i oszołomiona. Kij unosi się w górę. Zbliża się śmierć.

I wtedy napastnik zaczyna się trząść. Jego oczy, dobry Boże, jego zaczerwienione oczy otwierają się szeroko, jak gdyby miały wyskoczyć z czaszki. Mężczyzna dostaje spazmów. Jego ciało w drgawkach wygląda jak marionetka, którą ktoś pociąga za sznurki. Jakaś piekielna ręka. Trzeba interweniować.

Mężczyzna wciąż się miota. Dopiero po dłuższej chwili upada. Kuli się w sobie i bezwładnie zwala się na podłogę. Leży na plecach, czerwone niewidzące oczy wbite w sufit.

Nie żyje. Nie żyje, a ja nad nim stoję.

Zabiłem dziś człowieka.

Trueheart ukrył twarz w poduszce, zamknął oczy, próbując uwolnić się od obrazów kłębiących się w jego głowie, i rozpłakał się.

* * *

Rankiem Eve zadzwoniła do głównego koronera Morrisa. Kiedy odezwała się automatyczna sekretarka, zostawiła wiadomość, z trudem powstrzymując się od warczenia. Jeśli będzie trzeba, przejdzie się do kostnicy, by osobiście z nim pomówić.

Właściwie postanowiła zrobić to od razu. Przy okazji jeszcze raz obejrzy ciało Cogburna.

Choć nie miała na to ochoty, zadzwoniła do Dona Webstera z wydziału wewnętrznego. Tym razem nie bawiła się w ukrywanie rozdrażnienia, kiedy odezwała się poczta głosowa.

– Ciepła posadka, macie tam wygodne godziny urzędowania, nie to co my. Prawdziwi gliniarze już dawno są na służbie. Webster, zadzwoń, kiedy znudzisz się siedzeniem za biurkiem i wąchaniem spoconych kolegów.

Denerwowanie go pewnie nie było najmądrzejszym posunięciem, pomyślała, odkładając słuchawkę. Ale z drugiej strony, gdyby próbowała być miła, Webster od razu by się zorientował, że czegoś od niego chce.

– Pani porucznik. – W progu jej biura, z czapką w ręce, stał Trueheart. – Pani mnie wezwała.

– Zgadza się, Trueheart. Wejdź i zamknij drzwi. – Nie łamała żadnych przepisów, wzywając go do siebie przed testem, ponieważ to ona prowadziła jego sprawę. – Usiądź.

Miał podkrążone oczy i był blady jak ściana, dokładnie tak, jak się spodziewała. Usiadł, patrząc na nią w skupieniu. Eve zleciła autokucharzowi przygotowanie dwóch filiżanek czarnej kawy, nawet nie pytając Truehearta, czy ma ochotę.

– Ciężka noc?

– Tak, pani porucznik.

– Dziś czeka cię jeszcze cięższy dzień. Testy to nie spacer po plaży.

– Wiem, pani porucznik.

– Musisz się dobrze przygotować. Oficerze, proszę patrzeć na mnie, kiedy do pana mówię – upomniała go ostro. Podniósł głowę, rozpaczliwie próbując skupić wzrok na jej twarzy. – Włożysz mundur, przypniesz odznakę, broń schowasz do kabury i stawisz komisji czoło, rozumiesz? Uważaj. Czy śmierć Louisa K. Cogburna była uzasadniona?

– Ja nie…

– Tak czy nie? Nie ma innej odpowiedzi. Żadnego wahania, żadnych zastrzeżeń. Mów, Trueheart. Czy użycie broni było konieczne?

– Tak, pani porucznik.

– Gdyby dziś przytrafiła ci się podobna sytuacja, czy użyłbyś broni?

Wzdrygnął się, ale kiwnął głową.

– Tak, pani porucznik.

– I o to mi chodziło. – Podała mu kawę. – Tego się trzymaj, a reszta jakoś pójdzie. Nie próbuj przekombinować odpowiedzi podczas testu. Nie masz jeszcze wprawy. Mów prawdę, odpowiadaj uczciwie. Choćby nie wiem jak wykręcili pytanie o uzasadnienie, pamiętaj, że użyłeś broni z konieczności, ratowałeś życie osoby cywilnej i swoje własne.

– Tak jest, pani porucznik.

– Boże, Trueheart, zgodny sukinsyn z ciebie. Jaka odległość dzieliła cię od ofiary, kiedy użyłeś broni?

– Myślę, że…

– Nie myśl. Jak daleko?

– Dwa metry. Może mniej.

– Ile wstrząsów mu zaaplikowałeś?

– Dwa.

– Czy podczas zajścia twoja broń miała bezpośredni kontakt z ofiarą?

– Kontakt? – Przez chwilę Trueheart nie rozumiał, o co go zapytała. – O, nie, pani porucznik. Upadłem, a kiedy on się odsuwał, nacisnąłem spust po raz pierwszy. Odwrócił się i ruszył w moim kierunku, a wtedy wypaliłem drugi raz.

– Co zrobiłeś z odłamkiem?

– Z odłamkiem? – Na jego twarzy pojawiło się zdumienie pomieszane z oburzeniem. – Pani porucznik, nie miałem przy sobie żadnej zapasowej broni. W ogóle jej nie posiadam. Byłem uzbrojony w zwykły paralizator, tak jak to określają przepisy. Sama mi go pani przecież odebrała. Jestem urażony…

– Daruj sobie. – Eve oparła się na krześle. – Zdziwiłabym się, gdyby nie zadali ci tego pytania podczas testu. Założę się, że WW cię o to zapyta. I będą drążyć. Zachowaj swoje oburzenie dla nich. Nie pijesz kawy, Trueheart?

– A, tak, pani porucznik. – Spojrzał ze znużeniem na filiżankę i bez entuzjazmu pociągnął łyk. Jego oczy otworzyły się szeroko, jak gdyby ktoś nagle kopnął go w tyłek. Mrugnął nerwowo, nie mogąc złapać powietrza. – To nie jest kawa.

– Mylisz się. To właśnie jest kawa. Trochę smaczniejsza niż te zbożowe pomyje, co? To na wzmocnienie. Dziś ci się przyda. Posłuchaj mnie, Troy. Jesteś dobrym gliną, a będziesz jeszcze lepszy. Zabicie człowieka nie powinno być łatwe. Gdybyśmy odebranie ludzkiego życia traktowali ot tak, jak coś normalnego, stalibyśmy się tym, z czym walczymy.

– Szkoda… szkoda, że nie było innego sposobu.

– Nie było. Pamiętaj o tym. Jest ci przykro, czujesz się winny, i to jest w porządku. Nie powinieneś nawet dopuszczać do siebie myśli, że to, co zrobiłeś w tej sytuacji, nie było absolutnie konieczne. Jeśli komisja zobaczy, że nie jesteś pewien, czy postąpiłeś słusznie, rozszarpią cię na strzępy jak leopard gazelę.

– Musiałem to zrobić. – Trueheart ściskał w dłoniach filiżankę z kawą, jak gdyby się bał, że mu ucieknie. – Pani porucznik, całą noc o tym myślałem i jestem zupełnie pewny, że nie mogłem postąpić inaczej. Przeanalizowałem chyba ze sto różnych rozwiązań. On by zabił tę kobietę. Mnie też by zabił, i każdego, kto by mu wszedł w drogę. Ale popełniłem kilka błędów. Przede wszystkim zanim wszedłem do budynku, powinienem był wezwać posiłki. Poza tym zamiast dzwonić do pani, trzeba było zawiadomić dyspozytora w centrali.

– Tak, to poważne błędy. – Eve kiwnęła głową, zadowolona, że wszystko tak dokładnie sobie przemyślał. – Nie wpłynęły na przebieg akcji, bo i tak musiałbyś go zabić, tyle że mogą ci zaszkodzić w dalszej karierze. Dlaczego nie wezwałeś posiłków?

– Od razu wbiegłem do budynku. Odniosłem wrażenie, że kobiecie grozi śmiertelne niebezpieczeństwo. Kiedy byłem w środku, kazałem sąsiadom zadzwonić po policję. Cóż, powinienem był sam to zrobić. Gdyby nie udało mi się powstrzymać napastnika, mielibyśmy jeszcze więcej ofiar śmiertelnych.

– Dobrze. Widzę, że wyciągnąłeś wnioski. A dlaczego zadzwoniłeś do mnie, a nie do dyspozytora?

– Bo ja… Pani porucznik, straciłem głowę. Kiedy dotarło do mnie, że obaj nie żyją, że to ja zabiłem napastnika, nie wiedziałem…

– Odniosłeś obrażenia, byłeś zdezorientowany – podpowiedziała. – Czułeś, że możesz stracić przytomność. Pierwsze, co przyszło ci do głowy, to zawiadomić o zabójstwie. Skontaktowałeś się z porucznik Dallas z wydziału zabójstw, z którą wcześniej pracowałeś. Zrozumiałeś, Trueheart?

– Tak jest, pani porucznik.

– Twoje życie było zagrożone, znalazłeś się w bardzo stresującej sytuacji. Porucznik, którą powiadomiłeś o sprawie, rozkazała zabezpieczyć miejsce przestępstwa i czekać na jej przybycie. I tak zrobiłeś.

– To niezupełnie tak wyglądało.

– Nie, ale brzmi wiarygodnie. Trzymaj się tej wersji. Nie po to ściągnęłam cię z ulicy, żeby teraz patrzeć, jak wszystko chrzanisz.

– Dostanę trzydzieści dni zawieszenia.

– Możliwe. Na pewno.

– Jakoś to przeżyję, ale nie chcę stracić odznaki.

– Nie stracisz jej. Oficerze Trueheart, proszę na testy. – Wstała i wskazała drzwi. – Pokaż im, co jesteś wart.

* * *

Eve jeszcze raz zadzwoniła z ponagleniem do Morrisa. Postanowiła zajrzeć do wydziału przestępstw elektronicznych, a potem razem z Peabody udać się do kostnicy.

Zawsze dziwnie się czuła, odwiedzając WPE. Jak oni w ogóle mogą tu pracować, kiedy wszyscy tak ciągle biegają i krzyczą coś do zestawów słuchawkowych lub zamknięci w ciasnych kabinach wykłócają się z komputerami. Prawie nikt nie wyglądał tu jak policjant. McNab, ekscentryczny chudzielec ze skłonnością do modnych strojów i do oficer Peabody, obdarzony był największą fantazją, ale pozostali w niczym mu nie ustępowali. Pomieszczenie zdawało się pulsować kolorami, elektronicy ubierali się wyjątkowo krzykliwie, aż bolały oczy.

Przemknęła przez ich biuro tak szybko, jak to było możliwie, i od razu skierowała się do mrocznego i nudnego biura Feeneya. Drzwi były otwarte. Feeney rzadko je zamykał, nawet kiedy tak jak teraz, sztorcował podwładnego, który najwyraźniej coś przeskrobał.

– Do diabła, Halloway, myślisz, że te jednostki służą do zabawy? Że to rozrywka? Chcesz za pieniądze podatników grać sobie w Kosmicznego Zdobywcę?

– Nie, panie kapitanie. Ja nie…

– Wydział to nie przedszkole.

– Panie kapitanie, robiłem to podczas przerwy śniadaniowej, bo…

– To ty masz czas na śniadanie? – Na psiej twarzy Feeneya pojawiło się zdumienie, ale czujne oko Eve dostrzegło też rozbawienie. – Cóż, to bardzo ciekawe, Halloway, ale teraz będziesz musiał o tym zapomnieć. Obiecuję, że od tej chwili przerwy śniadaniowe pozostaną dla ciebie mglistym wspomnieniem. Byłeś taki zajęty ratowaniem wirtualnego wszechświata, że mogłeś nie zauważyć, ile mamy roboty. Za oknem kwitnie przestępczość, więc zanim ruszymy kopać kosmitów po tyłkach, jako zaprzysiężeni obrońcy prawa musimy wyjść na ulicę i ratować miasto. Za trzydzieści minut chcę mieć na biurku raport w sprawie hakera z Dubrecku.

Halloway skurczył w swoim jasnozielonym garniturze.

– Tak jest, panie komendancie.

– Jak skończysz, pomożesz Silby’emu rozpracować włamanie do Stewarta. A kiedy się z tym uporasz, powiem ci, co dalej. Znikaj.

Spłoszony Halloway zniknął, ale zanim wszedł do swojej kabiny, spojrzał z zakłopotaniem na Eve.

– Dobrze robi na serce – powiedział z westchnieniem Feeney. – Nie ma to jak z rana postraszyć jakiegoś dzieciaka. Co słychać?

– Jaki miał wynik w Zdobywcy?

– Pięćdziesiąt sześć punktów na poziomie komandosów. – Feeney pociągnął nosem. – Do diabła, mało brakowało, a odebrałby mi rekord, a prowadzę od trzech lat, czterech miesięcy i dwudziestu dwóch dni. Mały cwaniak.

Eve weszła do środka, usiadła na brzegu biurka i sięgnęła po kilka migdałów w polewie, które trzymał w miseczce.

– Słyszałeś o Truehearcie?

– Nie. Byłem zajęty. A co z nim? – zapytał z zainteresowaniem.

Zagryzając migdały, Eve opowiedziała mu ze szczegółami o sprawie.

– No, nie będzie mu łatwo – westchnął Feeney, przygładzając rozczochrane rude włosy.

– To cholernie wzmacnia charakter – mruknęła. – Feeney, chłopak niczego nie ukrywa. Prędzej połknąłby żywego szczura, niż mnie okłamał, a ja ciągle mam wrażenie, że coś tu nie gra. Przyniosłam dane z komputera i centrali komunikacyjnej Cogburna. Miałam nadzieję, że może mógłbyś mi pomóc. Słuchaj, wiem, że masz własne problemy – dodała, nie czekając, aż Feeney coś powie. – Po prostu nie chciałabym czegoś przeoczyć. Czuję, że jest coś jeszcze. Wiem to. Zwłaszcza ta cała Czystość mi się nie podoba.

– McNaba nie dostaniesz. – Feeney nie wyglądał na zachwyconego. – Już nad czymś pracuje. Halloway. – Nagle się rozpromienił. – Zdaje się, że on się nudzi. Trochę nadgodzin dobrze mu zrobi.

– A ty dłużej będziesz się cieszył swoim zwycięstwem.

– To chyba jasne. – Twarz Feeneya szybko spochmumiała. – Twój chłopak dostanie od tych z WW niezły wycisk.

– Wiem. Postaram się zająć kilku z nich. – Eve wstała. – Idę pomęczyć Morrisa. Mam przeczucie, że Trueheart wdepnął w jakieś paskudztwo.

3

Kiedy Eve wróciła po Peabody, kilku detektywów posłało jej znaczące spojrzenia.

– Szczur jest w norze – mruknął pod nosem Baxter i wskazał głową jej biuro.

– Dzięki. – Eve wsunęła kciuki w szlufki spodni i weszła do swojego gabinetu.

Porucznik Don Webster siedział rozparty w jedynym fotelu, nogi w wypolerowanych butach trzymał na jej zaśmieconym biurku i spokojnie popijał kawę. Gdy weszła, na jego szczupłej twarzy pojawił się ostrożny uśmiech, a w błękitnych oczach błysnęła podejrzliwość.

– Cześć, Dallas, dawno cię nie widziałem.

– Niewystarczająco dawno. – Zepchnęła jego nogi z biurka. – Czy w tym kubku masz moją kawę?

Upił duży łyk.

– To musi być miłe, kiedy człowiek może tak sobie pozwalać na te prawdziwe rzeczy, gdy tylko najdzie go ochota – westchnął z rozmarzeniem. – Jak się miewa Roarke?

– Czy to wizyta towarzyska? Nie mam czasu na pogawędki. Jestem na służbie.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki