Spis treści:

Strona redakcyjna

sukcesor

Strona redakcyjna

Projekt okładki i rysunki

Ryszard Kajzer

Fotografia autora na tylnej okładce

Piotr Woźniak

Redakcja i korekta

Janina Granas-Olewińska

ISBN 978-83-942596-1-7

Copyright by Jerzy Andrzej Masłowski 2015

www.maslowski.com.pl

Copyright by JAM 2015

www.jam.alternatywa.com

Wydanie II, zmienione i poprawione

Lębork 2015

Publikację elektroniczną przygotował:

Książkę tę dedykuję wszystkim,

którzy widzą, co niedostrzegalne,

słyszą, co niesłyszalne, i czują,

nie podpierając się żadnym ze znanych zmysłów.

Autor

sukcesor

— Czy Wasza Eminencja wie, czego dotyczy Trzecia Tajemnica Fatimska?

Kardynał August Corda spojrzał na Lucjusza. Twarz jego najbliższego doradcy i przyjaciela była bardzo poważna. Pomyślał, że skoro Lucjusz zwraca się do niego w tak oficjalny sposób, sprawa musi być szczególnej wagi. Tym bardziej że oprócz nich w bibliotece nie było nikogo.

— Trzecia Tajemnica Fatimska? — Kardynał złożył dłonie jak do modlitwy. — Ponoć zna ją jedynie papież. I kilku dostojników w Watykanie — dodał po chwili.

— A jeśli nie znają prawdy? — Lucjusz ściszył głos; w kącikach jego ust zamajaczył wiele znaczący uśmiech.

— Co chcesz przez to powiedzieć? — Kardynał ożywił się.

— Chodźmy do ogrodów. Słońce dobrze zrobi Waszej Eminencji.

August Corda pochylił się ku swemu doradcy i szepnął: — Lepiej przyznaj, że boisz się podsłuchu.

— To prawda. Ostatnio coraz więcej informacji wycieka na zewnątrz. — Lucjusz z troską westchnął.

Wyszli z pałacu. Ciepły wiatr owionął ich zapachami późnego lata.

— Czuje się nadchodzącą jesień — rzekł kardynał, wciągając powietrze. — To mi przypomniało, że w tym roku nie byliśmy na urlopie.

— Tak wiele spraw spadło na nas w ostatnim czasie. To trudny rok.

— Rzeczywiście. — August przystanął przed wyjątkowo urodziwymi malwami i przez kilka minut przyglądał się trzmielom buszującym między kwiatami. — Powiadasz więc, że papież i jego doradcy nie znają przesłania, które Matka Boża przekazała dzieciom?

— Nie znają — potwierdził Lucjusz. — To, co teraz usłyszysz, z pewnością wyda ci się niewiarygodne, lecz musisz mi uwierzyć.

— Mów. Przecież wiesz, że ci ufam. Traktuję cię jak drugiego ojca — powiedział kardynał.

Lucjusz zamruczał coś pod nosem; jego twarz wykrzywiła się ni to w uśmiechu, ni w grymasie.

— Powiedziałem coś nie tak? — August uważnie popatrzył na przyjaciela.

Zapadła cisza, którą dopiero po długiej chwili przerwał Lucjusz: — Nic takiego... Po prostu przypomniałeś mi, że jestem od ciebie dwadzieścia lat starszy. A to mi uświadamia zbliżającą się starość.

— Starość? Masz dopiero sześćdziesiąt lat. Trzymasz się świetnie.

— Tak, wiem. Ale nieraz czuję te wszystkie lata... — nie dokończył. Westchnął ciężko i przygarbił się.

— Cóż, starość to naturalna kolej rzeczy. Należy tylko unikać starzenia się. Sam mnie tego uczyłeś.

— Byłem wtedy młodszy i nie bardzo wiedziałem, o czym mówię. — Lucjusz nieoczekiwanie się roześmiał.

— Wróćmy do naszej rozmowy. Niezwykle zaintrygowały mnie twoje słowa.

— Nie dziwię się. Zaraz wyjawię ci wielki sekret, który chciałby znać cały chrześcijański świat, a który zna zaledwie dwanaście osób. Nie ma wśród nich papieża, kardynałów ani innych dostojników. Jestem jednym z wtajemniczonych.

— Znasz Trzecią Tajemnicę Fatimską? Ty...?

Kardynał przystanął i spojrzał przyjacielowi w oczy.

Choć był zdumiony tym nagłym wyznaniem, wiedział, że jego doradca mówi prawdę. Znał Lucjusza od trzydziestu paru lat i ufał mu bezgranicznie. Bez niego byłby nikim. Pewnie nawet nie przyszłoby mu do głowy, by zostać duchownym. To Lucjusz, jego nauczyciel religii, namówił go do studiów w seminarium, a później udzielał tak dobrych rad, że August szybko awansował i niedawno został kardynałem.

— Wiem, czego dotyczy przesłanie z Fatimy. Nadeszła pora, byś i ty się tego dowiedział — wyszeptał Lucjusz.

Augustowi mocniej zabiło serce. Jak błyskawica przemknęły mu przez myśl pytania, skąd Lucjusz zna sekret, czemu do tej pory nic o tym nie wspomniał i dlaczego chce podzielić się nim właśnie teraz? Nie miał jednak czasu na rozważania, gdyż dobiegł go głos przyjaciela: — Trzecia Tajemnica mówi o kardynale, który niebawem zasiądzie na Tronie Piotrowym... O nowym papieżu, który zjednoczy wszystkich chrześcijan, pogodzi zwaśnione religie, odmieni oblicze świata i poprowadzi ludzkość drogą miłości i dobrobytu. A imię jego zapisze się w historii jak żadnego innego. — Lucjusz przerwał, by zaczerpnąć tchu. — Stan Ojca Świętego jest krytyczny. Pozostały mu trzy, najdalej cztery dni...

— Tak mówią, lecz wszystko może się zdarzyć. Trzeba się modlić. I czekać na cud.

— Zaufaj moim informatorom. Papież umiera i nic tego nie cofnie. Wkrótce zbierze się konklawe... Ty też musisz tam być.

— Rozmawialiśmy o tym wczoraj. Całą noc rozmyślałem i powiem ci, że nie chcę tam jechać. Nie czuję się godny wybierania następcy. Przecież jestem najmłodszym kardynałem na świecie. Jeszcze tak mało wiem. Dopiero uczę się polityki, a to nie jest łatwe. Niech zdecydują mądrzejsi ode mnie... Wytłumaczysz moją nieobecność złym stanem zdrowia — dodał po chwili namysłu.

— Jesteś bardzo skromny. — Lucjusz uśmiechnął się. — Ale jechać musisz. Bo to ciebie wybiorą na Ojca Świętego. Tak głosi przepowiednia.

— Ja papieżem? — August na moment wstrzymał oddech; jego poważna, skupiona twarz wyrażała najwyższe zdumienie. — To niemożliwe... Ja...? Ależ...

— Tak głosi przepowiednia — spokojnie i bez emocji powtórzył Lucjusz.

— Jesteś tego pewien?

— Tak jak tego, że słońce świeci — Lucjusz spojrzał na żółtoczerwoną kulę, która z wolna zmierzała ku zachodowi.

— Skąd znasz treść proroctwa?

— Wszystko ci wyjaśnię. Na wszelki wypadek nie stójmy w miejscu. Spacerujmy i udawajmy, że rozmawiamy o sprawach błahych. Pamiętaj, że możemy być obserwowani. — Lucjusz wziął przyjaciela za rękę i pociągnął za sobą.

— Nie udźwignę... Nie podołam... To zbyt wielka odpowiedzialność... — szeptał kardynał urywanym głosem. — Są zdolniejsi ode mnie, bardziej doświadczeni...

— Jednak to ty jesteś prawdziwym sukcesorem — przerwał Lucjusz. — My to wiemy...

— My? — August pytająco spojrzał na swego doradcę.

Znów zapadła cisza; w powietrzu słychać było tylko śpiew ptaków.

— Jak wiesz, są w naszym Kościele różne organizacje, tajne i mniej tajne — rzekł cicho Lucjusz. — O jednych wiemy, istnienia innych ledwie się domyślamy. Niektóre istnieją naprawdę, inne zaś są legendą albo... wymysłem szukających sensacji pismaków. Ale jest jedna, która zawiązała się tego samego dnia, gdy ukrzyżowano Jezusa. I przetrwała do naszych czasów. Dziś, podobnie jak kiedyś, należy do niej dwanaście osób. Jestem jedną z nich.

— Tajna organizacja? Ciekawe... — Kardynał zmarszczył brwi.

— Historia, którą ci zaraz opowiem, jest znana, choć nie do końca. — Lucjusz wyjął przeciwsłoneczne okulary, założył je i przez chwilę patrzył prosto w słońce. — Są osoby, które wierzą, że Maria Magdalena była żoną Jezusa...

— To interesujące. Niemniej nie ma żadnych dowodów...

— Są — przerwał Lucjusz. — Dysponujemy wiarygodnymi zapiskami, które na przestrzeni stuleci zgromadzili nasi bracia. Wkrótce je zobaczysz, lecz najpierw posłuchaj pewnej opowieści...

— Mów — niecierpliwie szepnął kardynał i wyjął różaniec, po który sięgał jedynie w szczególnych momentach.

— Kiedy Jezusa ukrzyżowano, Maria Magdalena była brzemienna. Wiedzieli o tym tak przyjaciele, jak i wrogowie. Ledwie Jezus skonał, natychmiast podniosły się głosy, że należy też uśmiercić jego nienarodzone dziecko. Wówczas zawiązała się grupa, której zadaniem było chronić Marię Magdalenę...

— To rozpowszechniona hipoteza. Napisano na jej temat sporo książek — pospiesznie wtrącił kardynał.

— Napisano też dużo bzdur. Zapomnij więc to, co czytałeś, a skup się na moim opowiadaniu, bo tylko ono jest prawdziwe — rzekł Lucjusz. — Maria Magdalena, sześć jej przyjaciółek i sześciu opiekunów wyjechali z nieprzyjaznego miasta i popłynęli aż do Europy. Zamieszkali w małej wiosce na Sycylii, na terenie dzisiejszego Casalicchio. Tam Maria Magdalena urodziła córkę. Jednak wrogowie deptali uciekinierom po piętach, więc znów musieli uciekać. Tułali się po Europie, przebywając krótki czas w różnych miejscowościach. Mieszkali kolejno w Aspang na terenie dzisiejszej Austrii, w bawarskim Heroldsbach, we francuskim Crollon... A także w Banneux, Lourdes, Fatimie...

— W miejscach późniejszych cudownych objawień? To niezwykłe — szepnął kardynał.

— W końcu Maria Magdalena z córką i jej towarzysze osiedli w Bretanii. Kobiety założyły zakon medytacyjny, mężczyźni zaś poślubili tamtejsze dziewczęta i pozostali cichymi strażnikami klasztoru. Gdy któraś z mniszek zmarła, najstarszej objawiał się anioł i wskazywał godną następczynię spośród kobiet z okolicznych wiosek. Strażnicy klasztoru przekazywali swe obowiązki najstarszym synom. Wszystko utrzymywano w największej tajemnicy. Po śmierci Marii Magdaleny jej córka, której także dano na imię Maria, urodziła córkę...

— Kto był ojcem?

— Nie miała mężczyzny. Biolodzy powiedzieliby, że jej ciąża była wynikiem... partenogenezy.

— Dzieworództwa?

— Tak. — Lucjusz uśmiechnął się.

— Wolę o tym myśleć w kategoriach cudu — rzekł kardynał.

— Święty Augustyn mawiał, że cuda nie stoją w sprzeczności z prawami natury...

— ...tylko z tym, co o tych prawach wiemy — dokończył August i pokiwał głową.

— Sama partenogeneza była czymś niezwykłym, bo dzieworództwo jest charakterystyczne dla organizmów stojących na niższym szczeblu ewolucji. Jednak to, że z tej ciąży urodziła się córka, jest całkiem normalne, gdyż z niezapłodnionej komórki, posiadającej wyłącznie geny matki, może narodzić się jedynie organizm żeński. Prawdziwy cud miał miejsce w Betlejem...

— To prawda — przyznał kardynał.

— Córka Marii Magdaleny urodziła więc córkę, a ta została mniszką i również powiła córkę. Tak przez dwa tysiące lat dziewice rodziły kolejne córki... Dziewczynki nie mogły wychowywać się w klasztorze, więc oddawano je przybranym rodzicom z pobliskich wiosek, mówiąc, że matką była nieznajoma pątniczka, która zmarła przy porodzie. Dorastały pod czujnym okiem strażników. W wieku szesnastu lat dowiadywały się prawdy o sobie i zostawały mniszkami.

— Wszystkie bez słowa sprzeciwu wstępowały do klasztoru? Nie zdarzyło się, że któraś pokochała chłopca z wioski?

— Z pokorą przyjmowały swe przeznaczenie. Od dziecka czuły, że są ogniwem jakiegoś niepojętego łańcucha — odparł z uśmiechem Lucjusz. — Przez stulecia klasztor rozrósł się, pobliskie wioski zmieniły się w miasteczka, ale tajemnica nigdy nie ujrzała światła dziennego. Znały ją tylko osoby należące do Zgromadzenia Najświętszego Sekretu. W zgromadzeniu zawsze było sześć mniszek i sześciu mężczyzn, którzy opiekowali się kolejnymi dziewicami...

— A więc każda dziewica miała obok siebie... dwunastu apostołów? — zauważył August.

— To magiczna liczba. — Lucjusz kiwnął głową. Po dłuższej chwili milczenia rzekł: — Maria Magdalena przed śmiercią miała wizję. Objawił się jej anioł i zapowiedział, że z jej krwi narodzi się pasterz, który zjednoczy wszystkich ludzi i sprawi, że miłość zatriumfuje po wsze czasy. Potwierdziły to dzieci z Fatimy. Matka Boża powiedziała im, że pewnego dnia na świat przyjdzie chłopiec, który zostanie największym papieżem w dziejach. Ty nim będziesz, Auguście. Wkrótce dam ci namacalne dowody, że pochodzisz z najbardziej królewskiego rodu, jaki kiedykolwiek żył na ziemi. Jesteś potomkiem Jezusa. Pierwszym męskim potomkiem oczekiwanym od dwóch tysięcy lat. Rozumiesz, co to znaczy?

— Mój Boże... Czy to prawda? — szepnął kardynał drżącymi ustami.

— Najprawdziwsza prawda — potwierdził Lucjusz.

— A zatem mój ojciec nie jest moim rodzonym ojcem? A matka moja jest mniszką? — Kardynał przycisnął do piersi różaniec. W głowie czuł potęgujący się chaos. — Czy moi rodzice...? — nie dokończył, gdyż ból połączony z jakimś nienazwanym wzruszeniem ścisnął mu gardło.

— Ludzie, którzy cię wychowali, w rzeczywistości są twymi przybranymi rodzicami — powiedział Lucjusz.

August ukrył twarz w dłoniach. Coś jakby przytłumione łkanie dobyło się z jego piersi. Zaraz jednak otrząsnął się i szklistymi oczami spojrzał przed siebie.

— Nigdy mi o tym nie mówili — rzekł cicho.

— Bo też nic o tym nie wiedzą. Uważają cię za swego syna. Twoja prawdziwa matka była mniszką w klasztorze Sióstr Pokutniczek. To stary, dziś nieco zapomniany erem leżący z dala od wielkich miast. — Lucjusz wyjął papierosa i zapalił. — Nie mogę rzucić tego draństwa. — Westchnął, zaciągając się głęboko.

— Mów dalej — ponaglił August.

— Byłem przy twoich narodzinach. Miałem wówczas dwadzieścia lat. Tej nocy zawieźliśmy cię do szpitala, w którym pracował nasz człowiek. Pewna kobieta właśnie urodziła tam martwe dziecko. Nic jej nie mówiąc...

— Podmieniliście mnie?! — W głosie kardynała zabrzmiało zdumienie, dał się też wyczuć cień oburzenia. — Dlaczego nie oddaliście mnie do adopcji?

— Rozumiem, że czujesz się zdezorientowany i nie potrafisz trzeźwo myśleć. — Lucjusz znów zaciągnął się dymem. — W dzisiejszych czasach adopcja to setki formalności...

— Masz rację. Wybacz, ale mam zamęt w głowie. — August westchnął ciężko.

— Oni myślą, że jesteś ich synem. Są szczęśliwi. I dumni, że tak wysoko zaszedłeś. — Lucjusz położył dłoń na ramieniu kardynała.

— To wszystko brzmi tak niewiarygodnie. Trudno uwierzyć...

— Czy kiedykolwiek cię oszukałem?

— Nigdy... A co z moją prawdziwą matką?

— Zmarła wkrótce po porodzie.

Kardynał westchnął.

— Będę się za nią modlił — powiedział i nakreślił w powietrzu znak krzyża.

— Teraz rozumiesz, że musisz pojechać do Watykanu? Twoje narodziny są cudem. Jesteś pierwszym od dwóch tysięcy lat męskim potomkiem powitym przez dziewicę. Historia zatoczyła koło. Robimy wszystko, byś na konklawe dostał najwięcej głosów. — Ostatnie zdanie wypowiedział ledwie słyszalnym szeptem.

— Istnieje więc prawdopodobieństwo, że nie zostanę wybrany?

— Szatan zrobi, co w jego mocy, byś przepadł w głosowaniu.

— A proroctwo?

— Proroctwa mają to do siebie, że pokazują drogę, mówią o szansach... Ale nigdy nie są pewne. Trzecia Tajemnica ostrzega, że Zło będzie z tobą walczyć.

— Pojadę na konklawe — nieoczekiwanie twardo rzekł August. — Gdzie jest pochowana moja matka?

— Na przyklasztornym cmentarzu.

— Chcę zobaczyć jej grób. Pojedźmy tam jutro.

Twarz Lucjusza poszarzała; przemknął przez nią cień zniecierpliwienia czy może niezadowolenia.

— Nie powinieneś wyjeżdżać. Twoje myśli muszą być teraz skupione na celu, do jakiego zostałeś powołany — rzekł stanowczo. — Wyjazd niepotrzebnie cię rozproszy.

Kardynał zdziwiony spojrzał na przyjaciela. Nie rozumiał tego sprzeciwu. Przez moment się wahał.

— A jednak pojadę — zdecydował. — Chcę się pomodlić przy grobie matki.

* * *

Koniec wersji demonstracyjnej.