Mariusz Andrzej Nowicki

Wiersze różne

© Mariusz Andrzej Nowicki, 2023

Drugi tomik poezji w dorobku autora — cd. przygody z poezją, trwający nieustannie od czasów młodości aż do dnia dzisiejszego.

ISBN 978-83-8324-499-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Wiersze różne

2. Abnegacja II

3. Bezsilność

4. Tylko Ty

5. Zdarzenie

6. Człowiek

7. Do dna

8. Mój Dzień

9. Jedna Miłość

10. Kurz

11. Matka

12. Okno

13. Życie

14. Ono

15. Pandemia

16. Polacy

17. Serce

18. Słowo

19. Święta

20. Święta II

21. Tęsknota

22. Wilki

23. Wirusy i bakterie

24. Wybory

25. Wyliczanka

26. Zdanie

27. Żona

Abnegacja II

Abnegacja, taka mała życiowa frustracja.

Udzielasz jej w życiu — nurkujesz,

A przy tym żadnej polucji nie czujesz.

Zamiast tego kolego — zostajesz abnegatem,

Takim małym naiwnym chwatem.

Abstrahując od stanu tego, wpadasz w stan zawieszenia —

Dlaczego?

Tego nie wie nikt — ani ty, ani on, ani ona; nawet —

Ta matrona lub metresa ta, przy której wiecznie pusta kiesa.

Arogancja za to się przedstawia, wpław płynie,

Ręce gładko w dupę wkłada — cóż to za zabawa?

Przez chwilkę robi się nawet wesoło, bezpiecznie —

Nic jednak proszę Państwa, nie trwa wiecznie.

Po chwili przychodzi moment powagi,

Dupa już dłoni w sobie nie trawi.

I tak w jednym momencie, bez ręki w dupie — jak małe prosie;

Stoisz z palcem w nosie, niczego się nie boisz.

Po zachwycie zostało już tylko westchnienie,

Abnegata — absolucji utracone wspomnienie.

Bezsilność

Myśl tęsknoty dopada mnie z rana,

Klęknąć przed nią na kolana?

I kiedy już naprawdę nie mogę,

Popadam wtedy w wielką trwogę.

A gdybym mógł zobaczyć jej drogę?

Tak bardzo chciałbym — lecz nie mogę.

I po cóż czynie przy tym tyle hałasu,

I tak przecież — nigdy nie zatrzymam czasu.

Tylko Ty

To zawsze Ty, we włosach rozlane czerwcowe mgły.

Bo zawsze Ty, promienie słońca łapiące sny.

Na zawsze Ty, w dotyku dłoni — radośnie „My”.

I zawsze Ty, szczęścia płynące niezmiennie kry.

Nie tylko Ty, wówczas gdy ciemne są nocą sny.

A tylko Ty, we włosach plączą się moje dłonie.

Cóż — na zawsze Ty, czas wspólny nasz uśmiech chłonie.

A właśnie Ty, w smutku mym wspólnie łamiąca łzy

— bo tylko Ty.

Zdarzenie

Zdarzyć się może — spotkać słońce w ferworze dnia,

Czy patrząc na tęcze — chcieć można więcej?

Mnie się przytrafiło, ujęło serce — zaniemówiło,

Dusze obudziło, wiarę w miłość wskrzesiło.

A tylko czekać poranku następnego,

Gdzie miłości nigdy brak a wszystko na „Tak”

I tak tu pozostanę w uśmiechu dnia i ciepłym wieczorze,

W tym swoim nowym miłości ferworze.

Człowiek

Człowiek — stworzenie na pozór będące wszystkim,

Jest jak cień pozbawiony właściciela.

To on zniszczył to, co miał —

Już nie ma nic — dlatego umiera.

Do dna

Do dna! Póki życie da.

Gdy tylko pozwoli,

Jak trzeba do woli.

A potem będzie umieranie,

Światła dnia — szukanie.

I może przyjdzie tęsknota,

Może nowa ochota.

Do dna! Póki życie da.

Tylko smaku dotrzymać,

Przy kieliszku wina.

Zapamiętać błękit nieba,

Niczego więcej nie trzeba.

Choć życzenie jedno rodzę,

Tutaj z Tobą na tej drodze.

Do dna! Póki życie da.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.