Joanna Jagiełło

Wielkie Trio i zamkowe duchy

Ilustracje: Kasia Kołodziej

Tekst: Joanna Jagiełło

Ilustracje: Katarzyna Kołodziej

Redaktorka prowadząca: Olga Gorczyca-Popławska

Redakcja: Olga Gorczyca-Popławska, Anna Romaniuk

Korekta: Olek Zawisza, Anna Żukowska

Projekt okładki i makieta: Magdalena Jackowska

Skład: Joanna Meuś

© Copyright for text by Joanna Jagiełło, 2024

© Copyright for illustration by Katarzyna Kołodziej, 2024

© Copyright by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., 2024

All rights reserved

Warszawa 2024

Wydanie I

M2108

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN 978-83-8387-283-4

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

Fragment

Strona redakcyjna

Dokąd teraz pojedziemy?

Duchy – przewodnik dla początkujących

Lista zakupów

Plan podróży

Są jak chomiki!

Pianino

Filiżanki i duch rycerza

Rysunki Jenny

Wielka mistyfikacja

Zielony piec

Gdzie jest mój trampek?

To nie mogły być zwyczajne konie!

Inna wersja legendy

To aktorzy!

Kobieta bez…

Zjawa bez kapci

To naprawdę on!

Młynek

Wielki bal

Użyjemy Szekspira

Tajemnicze nagranie

Przypisy

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Dokąd teraz pojedziemy?

Spojrzałam w obiektyw, a Nat uśmiechnął się, żeby dodać mi otuchy. Zaczęłam:

– Mam na imię Zula i jestem jedną z trojaczków. Razem z Adą i Natem tworzymy Wielkie Trio! Mieliśmy dość nudne życie, ale wszystko się zmieniło, gdy wujek nakręcił zupełnie beznadziejny program o potworze z Loch Ness, przez co prawie wyrzucili go z telewizji…

– Nie powinnaś mówić o kłopotach wujka – przerwała mi Ada. – W jakim to go stawia świetle?

Musiała się tak mądrzyć? Właśnie kręciliśmy filmik reklamowy. Nasze ponure i ciasne mieszkanie na Wygwizdowie, jak naszą okolicę nazywała mama, zupełnie się do tego nie nadawało, dlatego staliśmy teraz w ogrodzie wujka, na tle basenu i bujnie ukwieconego krzewu jaśminowca.

– Postanowiliśmy pomóc wujkowi kręcić ciekawe programy! – zaczęłam od nowa. – Projekt okazał się ogromnym sukcesem dzięki naszej inteligencji i urokowi osobistemu…

– Tego też nie mów. Brzmi, jakbyś się chwaliła. – Ada się skrzywiła.

– Dobrze, najwyżej to wytniemy! – Byłam wściekła, że znów mi przerwała. – Teraz ty, mądralo.

– Razem z wujkiem Albertem i kamerzystką Dolly wyjechaliśmy do Szkocji i ruszyliśmy tropem Nessie. Zrobiliśmy badania terenowe, przeprowadziliśmy mnóstwo eksperymentów i rozwiązaliśmy zagadkę potwora, a Zula widziała go na własne oczy! – Ada wyrzuciła z siebie potok słów. – Oczywiście jeśli nie zmyśla!

– Ja zmyślam? Po prostu mi zazdrościsz, że widziałam Nessie! – oburzyłam się.

– Przestańcie. To też się wytnie – ocenił Nat. – Teraz zmień mnie za kamerą. – Zamienił się z Adą miejscami, kichnął, a potem zaczął mówić: – Właśnie tak nazwaliśmy ten program: Na własne oczy! Wielkie Trio i potwór z Loch Ness. A dokąd pojedziemy następnym razem? Wkrótce się dowiecie. – Kichnął ponownie. – Kurczę, chyba mam uczulenie na ten jaśmin.

– No to się cofnij, żebyś nie stał przy krzaku – powiedziałam, a on zrobił wielki krok w tył.

Naprawdę wielki. Tak wielki, że…

– Nat! – wrzasnęłam, ale było już za późno.

Usłyszałyśmy plusk i Nat znalazł się w basenie. Po chwili wypełzł z wody niczym chuda foka i zaczął się otrzepywać, śmiejąc się do rozpuku.

– To przez ciebie! Po co mu powiedziałaś, żeby się cofnął? – oburzyła się Ada.

– Co cię dziś ugryzło? – zdziwiłam się, bo nie poznawałam siostry.

Bywała przemądrzała, ale nigdy aż tak niemiła!

– Jesteście niepoważni! – fuknęła. – A prowadzenie programu to wielka odpowiedzialność!

Z domu od razu wybiegli rodzice.

– Czy was nie można zostawić samych nawet na chwilę? Dostaniesz zapalenia płuc i nigdzie nie pojedziecie! – Mama wymachiwała rękami, a tata próbował ją uspokajać, choć na ustach błąkał mu się uśmieszek.

– Nie kracz, mamo! Oczywiście, że pojedziemy! – wykrzyknęłam. – A tak w ogóle… czy już wiesz dokąd? – zwróciłam się do wujka, który też wyszedł na zewnątrz.

W odpowiedzi tylko uśmiechnął się tajemniczo i powiedział, że porozmawiamy o tym podczas podwieczorku.

Nat poszedł pod ciepły prysznic, a potem usiedliśmy razem przy stole, zmontowaliśmy filmik i pokazaliśmy wujkowi, który oświadczył, że śmiało można go wrzucić do sieci. Za radą Dolly od razu po przyjeździe ze Szkocji zaczął bardzo mocno reklamować program w mediach społecznościowych.

– W ogóle mi się to nie podoba, Albercie. – Mama spojrzała surowo na brata, który publikował filmik. – Żeby im woda sodowa nie uderzyła do głowy. – Spojrzała na moją minę i wyjaśniła: – Chodzi o to, żebyście przez tę popularność przypadkiem nie stali się zarozumiali.

– Ale co to ma wspólnego z wodą mineralną?

– Bo łatwiej się upić szampanem niż wódką – stwierdził wujek, a mama wzniosła oczy do nieba.

– Na pewno nie mamy zamiaru się upijać – odparłam. – Jesteśmy dziećmi! A jeśli ktoś jest zarozumiały, to Ada! – Oskarżycielsko wyciągnęłam palec w jej stronę.

– Ja? – rzuciła niewinne spojrzenie w stronę rodziców.

– Tak, ty! Zadzierasz nosa! I ciągle na wszystkich pokrzykujesz!

– Jeśli natychmiast nie przestaniecie się kłócić, nie pozwolimy wam już nigdzie wyjechać. – Mama groźnie zmarszczyła brwi.

– Daj spokój, to rozsądne dzieciaki, na pewno już nie będą – rzekł pojednawczo wujek. – A co do mediów… tu nie chodzi tylko o popularność. Dolly uważa, że należy mieć kontakt z widzami. W końcu to dla nich robimy program.

Tata ugotował garnek kakao i pokroił ciasto drożdżowe. Nie wytrzymałam:

– Wujku, no powiedz wreszcie! Pojedziemy szukać yeti?

– Albo do Australii? – przekrzykiwaliśmy się.

Wujek pokręcił głową.

– Nie. Patrzcie, co piszą widzowie. – Przesunął w moją stronę telefon, a ja przeczytałam:

Super odcinek! Ale może by tak coś o Polsce?

Cudze chwalicie, swego nie znacie.

Mieszkam obok zamczyska nawiedzonego przez duchy. To byłby ciekawy temat!

– Duchy! – pisnęłam. – Będziemy ich szukać?

– Właśnie tak. – Wujek się uśmiechnął. – Pojedziemy szukać duchów w zamkach na Dolnym Śląsku! Muszę się tylko dowiedzieć, gdzie wpuszczą naszą ekipę.

– Będziemy spać w zamku? – Nat aż podskoczył z ekscytacji.

– Hurra! – wykrzyknęliśmy jednocześnie i od razu zapomnieliśmy o yeti i Australii, ale też o kłótniach.

Nigdy wcześniej nie spaliśmy w zamku i nigdy nie widzieliśmy ducha. Akurat co do tego byliśmy całkiem zgodni!