Spis treści

Karta redakcyjna

Dedykacja

WIEDŹMY I ZABÓJCZE SPA

Podziękowania

Copyright © Małgorzata J. Kursa
Copyright © 2025 by Lucky

Projekt okładki: Ilona Gostyńska-Rymkiewicz

Źródło obrazu: Rawpixel.com (stock.adobe.com)

Skład i łamanie: Michał Bogdański

Redakcja i korekta: Iga Frankowska

Wydanie I

Radom 2025

ISBN 978-83-68261-54-7

Wydawnictwo Lucky
ul. Żeromskiego 33
26-600 Radom

Dystrybucja:
tel. 501 506 203
48 363 83 54

e-mail: kontakt@wydawnictwolucky.pl
www.wydawnictwolucky.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Moim redakcyjnym wiedźmom

– Coś trzeba zrobić – szepnęła Gośka z desperacją, pochylając się ku Agacie. – Jeszcze trochę i będziemy mogły je obie dołożyć Susie do towarzystwa. Wizualnie się kwalifikują.

– Ja bym wolała, żeby się jednak jakoś pozbierały – odszepnęła Agata i westchnęła ciężko. – Wiem, że to musi potrwać, ale... Okropnie się zrobiło w agencji. Ida wygląda, jakby w ogóle nie sypiała. Sekretarek mówił, że czasami siedzi do późna w biurze. Próbował ją wyciągnąć do kina, na koncert, ale... – Rozłożyła ręce. – A kiedy zawiózł ją bez uprzedzenia do schroniska dla zwierząt, prawie go zabiła.

– Gotowałam już wszystko, za czym zawsze Majka przepadała – powiedziała ponuro Gośka. – Dziobnie kawałek i tyle. Snuje się jak cień, wkurza o byle co. Pracuje siłą rozpędu, bo trzyma ją jeszcze w karbach odpowiedzialność za naszych klientów.

– I Mały Łukaszenka – uzupełniła Agata.

– I Mały Łukaszenka – zgodziła się Gośka i powtórzyła: – Coś trzeba zrobić. Też bardzo mi brakuje Muzy i wiem, że Ida cierpi po stracie swojego Vita. Każdy normalny człowiek tak ma. Zostaje pustka w domu i w sercu. Tę w domu można zastąpić, tej w sercu się nie da. Blizna też boli...

Do kuchni, w której się zamelinowały pod pretekstem parzenia herbaty, wszedł Piotr.

– Co knujecie? – Spojrzał pytająco na dwie wiedźmy. – Załapię się na kawę?

– Nie bardzo. – Gośka potrząsnęła głową. – Musisz sam się obsłużyć. Ekspresu wolę nie tykać... Zastanawiamy się, jak wydłubać Majkę i Idę z tego cholernego doła. Ewidentnie obie nie dojrzały jeszcze, żeby przygarnąć kolejne zwierzaki...

Sekretarek powstrzymał westchnienie. Ostatnie miesiące boleśnie dotknęły cały personel agencji literackiej TERCET. Ciotka Majki Susanne Taylor-Johnson zginęła i, choć osoba winna jej śmierci została skazana, Piotr wciąż wyrzucał sobie, że nie dopilnował starszej pani. Niedługo potem odeszła Muza, co Majka przypłaciła potężnym załamaniem. A kilka tygodni później Ida straciła ukochanego wilczura Vita i wciąż nie mogła dojść do siebie. Atmosfera w biurze w niczym nie przypominała dawnej. Zniknęły awantury i docinki, personel przestał wspólnie spędzać czas po pracy, wiedźmy prawie ze sobą nie rozmawiały. Piotr coraz bardziej tęsknił za ich wrzaskami i tą zwariowaną energią, jaką generowały wokół siebie.

– I coś wymyśliłyście? – zapytał przygnębiony.

– Na razie nie. – Gośka znowu westchnęła. – Ja wiem, że to boli. Też to kilka razy przerabiałam. Ale im szybciej je z tego wyrwiemy, tym lepiej dla nich. Ida chyba już w ogóle nie sypia, bo wygląda strasznie. Majka prawie nie je. Schudła tak, że za chwilę wiatr ją przewróci... Trzęsienia ziemi by nie zauważyły. Już nie wiem, co robić.

– Mnie coś przyszło do głowy – zaczęła niepewnie Agata – ale nie wiem... Może to głupi pomysł.

– Jaki? – zapytali jednocześnie Gośka i sekretarek.

– Myślałam o spa... Nie! – Potrząsnęła głową, widząc skrzywioną minę redaktor Knypek. – Nie o takim na urodę, tylko... Przejrzałam rozmaite strony – tłumaczyła gorączkowo. – Spa oferują różne zabiegi. Pomyślałam, że moglibyśmy się zrzucić i zafundować im te relaksacyjne. Jakieś jacuzzi w ziołach czy olejkach, masaże, nie wiem, może kamieniami... No coś, co by je odstresowało! Kilka godzin dziennie przez tydzień albo dwa... Może Majce wróciłby apetyt, a Idzie minęłaby bezsenność... Jak myślicie? Zerknijcie tu. – Wyjęła smartfona i przesunęła palcem po ekranie. – Całkiem spory wybór i ceny też zróżnicowane... O, wszystko podają: czas zabiegu i koszt. No i adres, oczywiście. Warszawa i okolice, do wyboru, do koloru.

Piotr i Gośka popatrzyli na siebie z namysłem, a potem oboje pochylili się nad telefonem Agaty.

– Może się udać – mruknęła redaktor Knypek. – Jeśli się zrzucimy i wykupimy zabiegi za swoje, głupio im będzie odmówić... Dobra! – Wyprostowała się energicznie i wojowniczo zadarła głowę. – Wy nic nie mówcie. Ja to załatwię. I nie róbcie głupich min, jeśli zełgam – dodała ostrzegawczo. – Czasem trzeba. W imię wyższej konieczności.

Agata nieco się spłoszyła, sekretarek zmarszczył brwi, ale – kiedy przepchnęła się między nimi – poszli za nią, choć nie mieli nadziei na cud.

– Hej! – Gośka stanęła w drzwiach biura i wzięła się pod boki. – Dziewczyny, mamy dla was propozycję nie do odrzucenia!

Majka i Ida uniosły głowy znad laptopów i spojrzały na nią tępo. Obie w oczach miały taką pustkę, że najmniejszej gabarytowo wiedźmie ścisnęło się serce.

– Wykupiliśmy wam turnus w spa pod Warszawą – oświadczyła z determinacją. – Już nie możemy patrzeć, jak się obie męczycie i uznaliśmy, że coś trzeba z tym zrobić. Zabiegi trwają dwa tygodnie, zaczynają się o trzynastej i pomagają na stres. Wierzymy, że wam też. Jeśli odmówicie, składamy wymówienia. Nie da się tak pracować. Wy macie depresję, a my syndrom stresu pourazowego!

W oczach Piotra mignęło powątpiewanie; Agata sprawiała wrażenie oszołomionej.

– O czym ty do nas bredzisz? – zapytała sucho Majka.

– Domyślam się, że cierpisz na niedożywienie, bo ostatnio chyba żyjesz samym powietrzem, ale nie miałam pojęcia, że i głuchota ci dokucza. – Gośka wzięła głęboki oddech. – Spa! Miejsce, które sprawi, że znowu zaczniecie przypominać siebie, a nie jakieś klony z kosmosu! Ida już wygląda jak panda, a ty jak patyk!

Majka już otwierała usta, by zaprotestować, ale ubiegła ją Ida.

– W zasadzie wszystko mi jedno, czy będę siedzieć tu, czy w jakimś spa – stwierdziła zmęczonym głosem. – Mam wrażenie, że przestała mi działać opcja snu. Może chociaż z godzinę uda mi się zdrzemnąć w tym spa. Bo w domu... – Oczy jej się zaszkliły.

– Dobrze. – Majka złagodniała. – Wycofajcie rezerwację i kasę. Zapłacimy z pieniędzy agencji. Dajcie mi namiary, wszystko załatwię. Mówiłaś – spojrzała na Gośkę – że to pod Warszawą, tak? Piotruś, dasz radę zawozić i odbierać stamtąd Idę? Bo wolałabym, żeby na razie sama nie jeździła.

– Jasne!

– Idę? – Redaktor Knypek się usztywniła. – A co z tobą?

– A ja nie mogę. Mam zapisany cały kalendarz i brakuje mi czasu na rozpustę. I, w przeciwieństwie do Idy, zdarza mi się sypiać, więc nie zamierzam zostawiać agencji na twojej głowie. Dam sobie radę.

– Moja głowa mogłaby tego nie ogarnąć – przyznała Gośka samokrytycznie. – Efekty tego, jak dajesz sobie radę, codziennie oglądamy wszyscy i nie napawają nas optymizmem. Ale w porządku. Nie chcesz do spa, poszukam czegoś innego. I będę miała na uwadze, że twój czas jest cenny... Chyba mam pomysł...

– Zajmij się robotą i przestań szukać dziury w całym! – zirytowała się wreszcie Majka.

– Szukać? – Gośka uniosła brwi. – Dziurę to ja widzę. Teraz szukam sposobu, żeby ją załatać, zanim będzie za późno.

Majka wzruszyła ramionami, wstała, wzięła swój laptop i poszła do gabinetu. Nie miała ochoty na dyskusje na ten temat.

– No i po zawodach – mruknęła przygnębiona Agata, siadając przy biurku.

– Naprawdę myślicie, że to spa coś pomoże? – Sekretarek był sceptyczny.

– Pomoże – zapewniła Gośka. – I dobrze, że chociaż Ida się zgodziła... Agatko, sprawdź jeszcze raz to spa, wybierz odpowiednie zabiegi i wydrukuj wszystko Majce. Ja muszę czegoś poszukać. – Odpaliła laptopa i weszła w wyszukiwarkę.

Piotr westchnął, wrócił do kuchni i zaparzył sobie kawę.

W biurze zapadła cisza przerywana tylko stukaniem w klawiaturę.

Po jakiejś godzinie redaktor Knypek sapnęła z satysfakcją i zapisała coś na kartce, po czym z telefonem w dłoni wymknęła się do kuchni. Po kilku minutach wróciła bardzo z siebie zadowolona i oznajmiła z determinacją:

– Zapisałam Majkę do psychiatry. Prywatnie. Na jutro.

– Zwariowałaś?! – Agata była przerażona. – Zabije cię!

– Mała strata dla ludzkości. – Gośka machnęła ręką niefrasobliwie. – Zanim zejdę, wymuszę na niej przysięgę, że pójdzie na tę wizytę.

– Chyba, że nie zdążysz – mruknęła Ida. – Ja bym nie poszła. Nie umiałabym obcej babie wytłumaczyć, kim był dla mnie Vito.

– Nie po to ją tam wysyłam, Idusiu. To nie kozetka u psychoterapeuty, tylko wizyta u lekarza. Nie chciała do spa, to niech łyka tabletki. I nie martw się, że nie zdążę. Najwyżej będę ją straszyć po śmierci...

Zanim któraś zdążyła ją powstrzymać, wzięła ze sobą zapisaną kartkę i pomaszerowała do gabinetu szefowej, skąd po chwili zaczęły dobiegać niezrozumiałe krzyki. Na umęczonej Idzie już nic nie robiło wrażenia, ale Agata siedziała jak na szpilkach.

Po kwadransie w gabinecie zapadła cisza, a po chwili uśmiechnięta Gośka pojawiła się w pokoju.

– I co? – zapytała Agata bez tchu.

– Pójdzie... O rany, jak ja się zmęczyłam tym gadaniem...

– To było gadanie? – Piotr, który słyszał wrzaski, bo zostawił otwarte drzwi sekretariatu, uniósł brwi. – Pół Starówki cię słyszało.

– Grunt, że do Majki dotarło...

.