Małgorzata Maria Modrak

Ważka

Zbiór poetyki

Fotograf Karol Potapowicz

Projektant okładki Karol Potapowicz

© Małgorzata Maria Modrak, 2022

© Karol Potapowicz, fotografie, 2022

© Karol Potapowicz, projekt okładki, 2022

Ważka stanowi drugi autorski tomik poezji Małgorzaty Modrak. Motywem przewodnim zbioru jest miłość we wszystkich odcieniach. Dodatkowo semantyczna warstwa wzbogacona jest o prywatne fotografie przedstawiające Poetkę a wykonane przez jej męża specjalizującego się w fotografii muzycznej i społecznej Karola Potapowicza.

ISBN 978-83-8273-670-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Ważka

2. Ważka

3. Na szczycie Wszechświata

1. „Swej Atlantydy wciąż szukamy…”

2. „Nie muszę być jak wszyscy inni…”

3. „Na stepie wśród kamieni…”

4. „W cieniu katedry, katedry bez schodów…”

5. „To nieważne, czy chcesz teraz…”

6. „Stan ducha i umysłu wskazują mi dziś…”

7. „Jakże siebie określić…”

8. „Mam skrzydła, które wiatr otwiera…”

9. „Mam skrzydła zielone, gotowe do lotu…”

10. „Znów uwięził mnie ten pokój…”

11. „Jak ten robaczek, co sufit przemierza…”

12. „Nie warto być dobrym…”

13. „Dobro i zło jak oczu dwoje…”

14. „Świat nie jest czarno-biały…”

15. „Lubię jak koty swoimi drogami…”

16. „Niekiedy porą wieczorową…”

17. „Pożarła mnie góra…”

18. „Las mókł i ścieżki plątał…”

19. „Każdy z nas jest trybikiem…”

20. „W mroczności pogubiona…”

21. „Dopomóż mi Panie…”

22. „Sznurek tu zawisł…”

23. „Zatańczył diabeł z córką Nocy…”

24. „Od samotności strzeż nas Panie…”

25. „Po pogrzebie dobrej Duszy…”

26. „W jakiej skórze się odrodzę?..”

27. „Czerwony Księżyc nad drzewem Marii…”

28. „Boże łzy…”

29. „Nie bój się śmierci…”

30. Chłopiec spadł

31. „Kołysanka dla Córeczki…”

32. „Gdy mnie przenika żywy płomień…”

4. Oplatając Serce Palcami - Era Miłości

1. „Jesteś pożarem, który niszczy…”

2. „Najpiękniejsza jest ta miłość…”

3. „Opleć kochane Serce palcami…”

4. „Tak dobrze, by było zostawić ślad…”

5. „Myśl o mnie, gdy jesteś daleko…”

6. „Schodami w górę do Nieba wprost…”

7. „Ciekawa jestem czy myślisz o mnie…”

8. „Nie zapomnij mnie znaleźć…”

9. „Płynę przez wieczność na swej małej łódce…”

10. „Niedobrze być samemu na świecie…”

11. „Zaczarował ją głosem jedwabistym…”

12. „Utopiłam się w stawie, on był stawem głębokim…”

13. „Zapytaj mnie miła o plan na niedzielę…”

14. „Najlepsze rzeczy Bóg zrobił tak…”

15. „Jaki Ci zostawić ślad…”

16. „Truskawkowy las, w truskawkowym lesie…”

17. „On wariat i ona wariatka…”

18. „Czy minęły te czasy…”

19. „A jeśli świat się zaraz skończy…”

20. „Nie pytaj dlaczego znów płaczę…”

21. „Czy mieszkam w twej głowie…”

22. „Będę kołatał do twych drzwi…”

23. „Śniadanie w turbanie…”

24. „On wyszedł z szarości i srebrnych mgieł…”

25. „Nie kochaj za oczy jak woda w stawie…”

26. „Zabiorę Cię na bezludną wyspę…”

27. „Jesteś moim atramentem…”

Mąż w tekstach żony i żona w obiektywie męża, czyli dwoje rozbitków na fali życia.

Ważka

Ważka zawisła nad taflą jeziora,

czas stanął w miejscu jak ona.

Cisza tnie chwile, nadeszła pora,

by poznać wieczność.

Świat cały zamarł w bezruchu,

bezczas przyzywa i nęci,

może jest zapomnieniem złego,

może więzieniem pamięci…

Jeśli czas się odwróci,

zmienią się wody jeziora.

Stanę się starszy lub młodszy,

jutro przestanie być wczoraj!

Na jeden oddech zapomniał czas

biec po chwil bujny bukiet,

na jeden oddech zapomniał nas…

Zastygły w niemocy przestaję być

jak owad zamknięty w bursztynie

Czas kocha chwile, poławia je siecią,

w bezliku uniesień jak woda płynie

zatrzymał się na okamgnienie

Lecz kiedy ważka tylko drgnie

czas zacznie płynąć do przodu,

gdy srebrnym skrzydłem uderzy

z gór spłyną lawiny lodu!

Taka to moc skrzydlatych stworzeń,

taka to ich przewaga…

Nie wygram z przeznaczeniem,

to czas jest życia kompasem,

wskazuje wciąż nowe cele, lecz

to Ważka ma władzę nad czasem!

Na szczycie Wszechświata

***

Swej Atlantydy wciąż szukamy,

Marząc o skarbach na dnie morza,

Widzimy perły, biały zamek,

Który przykryła wielka woda.

Szukamy drogi, z dróg bezpiecznej,

Która nas sznurem poprowadzi,

Tam, gdzie tajemna czeka przestrzeń,

Tej nieodkrytej wodnej sagi.

Gdzieś czeka na nas Atlantyda,

Tajemne miasto, szczęścia łup,

Na wody brzegach śpi sylfida,

Która pokaże drogę w dół.

I te szmaragdów jasne wody,

Poniosą w skarby nieprzebrane,

I już będziemy wiedzieć po co,

Na skrzyni dnie lśni jasny diament.

Każdy ma własną Atlantydę,

Przykrytą czasem lub porutą,

Lecz jeśli miejsce to szczęśliwe,

Warto go nawet sto lat szukać.

***

Nie muszę być jak wszyscy inni,

W kratkę lub paski, winni, niewinni,

Sami na ławce lub cali w uściskach

Jak ktoś bez kogoś lub ten co myślał

Całymi dniami jak tu świat zbawić

Albo podpalić…

Nie mam na twarzy obrazu rozpaczy,

Oczy mam jasne, bo lubię patrzeć

W niebo błękitne i ludzi bez masek,

Widzę ich czasem…

Mogę żyć w świecie bajek i dziwów,

Mieć depozyty w walucie przygód,

Mogę naiwnie wierzyć, że ludzie

Mają sumienia jak górski strumień

I jeśli nawet zrobią coś złego,

Żałują tego…

Mam prawo szukać a nawet znaleźć

Ziarenko piasku z napisem diament,

A jeśli w drodze gdzieś tam pobłądzę,

Ktoś mi pomoże, rękę wyciągnie.

Po to rozlany nieba atrament,

By porozważać codzienny zamęt

I przysiąść w kocu na starej ławce,

Niby ten widz w podniebnym teatrze.

***

Na stepie wśród kamieni,

Gdzie tylko ziemi piach,

Krzew głogu zazieleniał,

Choć był tam całkiem sam.

Pytały ptaki śmigłe,

Co głóg w tym polu robił,

On milczał, był bezskrzydły,

Z ptakami nie mógł godzić.

Głóg rósł i stał się drzewem,

Aż którejś pięknej nocy,

Pod rozgwieżdżonym niebem

Zapragnął być jak ptacy.

Głóg prosił niebios króla,

By prośbą poruszony,

Pozwolił mu być ptakiem

I widzieć drzew korony.

Król westchnął, że los głogu

Jest inny niż powietrzny

I wznosić go nie mogą

Zielone liście w przestrzeń.

Posmutniał na te słowa,

Lecz nim pożegnał Króla,

Głóg poczuł, że ach chowa

W gałęziach swoich pióra.

I już do końca pojął,

Co robi pośród stepu,

Że jego dłonie koją

I strzegą ptaków trzepot.

Więc nie wadź się z swym losem,

Że jesteś gorszy, słabszy,

Są tacy, którym będziesz

Najlepszy, najkochańszy.

***

W cieniu katedry, katedry bez schodów

Zakwitła miłość i w magię ogrodów

Mury katedry się odmieniły,

Zimne kamienie kwiaty powiły.

I każda ściana, posadzki z marmuru,

Przestrzeń owiana niebiańską chmurą

Przestały patrzeć kamienną twarzą,

Oczy z kamienia zaczęły marzyć.

W ciszy katedry zakwitła miłość,

Chabry i maki oplotły przyszłość

Zamiast strzelistej budowli marzeń,

Powiernia nieba i człeczych zdarzeń

Stała jak jabłoń, jabłoń w ogrodzie,

Która zakwita, by owoc rodzić.

A zimne mury i ten brak schodów

Zakwitły chabrem w magię ogrodów.

***

To nieważne, czy chcesz teraz,

Czy chcesz później,

Ważne, by w ogóle chcieć!

W życiu bywa wszak tak różnie,

Raz u góry, raz na dnie.

To nieważne kędy idziesz,

Ważne, by mieć dobry cel,

Krok do przodu, dwa do tyłu,

Tylko serce w sercu miej!

***

Stan ducha i umysłu wskazują mi dziś,

Że jasna jest przyszłość, choć mówią jak żyć.

I dzień taki ciepły nadejdzie raz dwa,

I świat będzie lepszy i lepsza też ja.

Nie lękaj sie zimy, choć zimą świat śpi,

On wciąż jest żywy i kwietne ma sny.

I maki i róże, i chabry też pojawią się

Wiosną, by cieszyć i drżeć…

Nie lękaj się mroku, on po to jest,

By znaleźć światełko i dalej je nieść.

***

Jakże siebie określić

W życia nurcie bystrym,

Duchem nieokiełznanym

Czy ciałem nieprzezroczystym?

Jako duch jestem wszędzie,

Lecę z wiatrem pod skrzydła,

Jako człowiek niespiesznie

Chcę tu kształt jakiś przybrać.

By się stać nie tobą

I nie jakąś inną,

Ale sobą najlepszą,

Taką, którą powinnam.

Nie chcę patrzeć na świat,

Okiem innym niż swoje,

Taki świat jest zza krat,

A i one nie moje…

***

Mam skrzydła, które wiatr otwiera,

Mam serce, które zamknął przeciąg,

Z tego, co mam nic nie wynika,

To, czego nie mam wiele zmienia.

Jestem kimś więcej czy tylko kimś mniej?

Mam jakąś władzę, czy tylko marzenia?

Jestem tu po to, by świat zetrzeć w pył

Czy może po to, by w pył się zamieniać?

***

Mam skrzydła zielone, gotowe do lotu,

Muśnięcie wiatru poderwie mnie z prochu

I tak machając zielonym pierzem

Wzlecę nad światem ku białym wieżom

Jedno ze skrzydeł darował mi wiatr,

Co wolność kochał ponad ten świat,

Drugie skrzydło to dar od Nadziei

Szalonej bardziej niż kłąb zawiei

I z dwojga darów powstały u ramion

Dostojne skrzydła trwalsze niż całun,

Bo linią prostą niosą do nieba

Pieszo za długo, ach Boże przebacz

I wnet poczuję małość przestrzeni,

Problemy będą jak nie problemy

Zielone skrzydła wzbite w przestworza

Muśnięcie wiatru i lot ku zorzom

Nic tak nie wiąże człeka na ziemi

Jak ten brak skrzydeł, błogosławieni,

Którzy wynieśli skrzydła z piwnicy

By w swoich barwach latać nad życiem.

***

Znów uwięził mnie ten pokój,

Za spokojnie, dziwnie jakoś,

Cisza nawet zegar męczy,

Ja zamknięta przez coś za coś!

Jak nieswojo jest w tej głębi,

Cztery ściany i ta cisza,

W głowie myśl się jakaś kłębi,

Gorzkie baśnie słowa piszą.

To zamknięcie mnie przytłacza,

Drzwi otwarte, wyjść nie mogę,

Cisza też nie odpowiada,

Pogubiłam własną drogę.

Jeszcze chwila, moment jeszcze,

Świat się zamknie w tym pokoju,

Ciszo, ciszo, przestań wrzeszczeć,

Otwórz ściany — wypuść wolę!

***

Jak ten robaczek, co sufit przemierza

Idę przez życie,

Tutaj przyspieszę, tam się zatrzymam,

A na suficie

Światła i cienie,

Stałość i drżenie

O swoje życie.

***

Nie warto być dobrym,

Tak mówił mi ktoś,

Kto nigdy nie kochał

I dźwigał swą złość.

Lecz jeśli choć jeden

Kamień serca ożywi

Dobroć płynąca od ludzi,

Świat będzie lepszy,

A dobroć wskrzesi

To co zły czas ostudził.

I warto być dobrym

Z sumieniem jak kryształ,

Bo cóż po tym złym zostanie,

Jeśli nie dusza przezroczysta

I wiekuiste nie kochanie?

***

Dobro i zło jak oczu dwoje

Patrzy na świat człowiekiem.

Wszystko już było.

Lecz wszystko nie moje,

Życie i śmierć pod powieką.

Jeśli nadeszła godzina sądu

I jeśli czas się rozliczyć

Oddam Ci Boże życie do wglądu

I tak przyszedłem z niczym.

***

Świat nie jest czarno-biały,

Choć czasem by się chciało,

By wszystko było jasne

Lub czernią się zalało.

Czy łatwiej by nie było

Świat widzieć wprost na wprost

I nie mieć wątpliwości,

Gdzie dobro a gdzie zło?

Te prawdy i półprawdy,

Te wiary, zaprzeczenia,

Niekiedy nie wiadomo

Czy się cokolwiek zmienia?

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.