Spis treści

1. Wprowadzenie

2. Zmierzch

3. Księga pierwsza

1. I

2. II

3. III

4. IV

5. V

6. VI

7. VII

8. VIII

Tytuł oryginału: Empire of The Vampire

Copyright © Neverafter PTY LTD 2021 Copyright for the Polish translation © 2021 by Wydawnictwo MAG

Redakcja: Urszula Okrzeja
Korekta: Magdalena Górnicka
Mapy: © Virginia Allyn 2021
Ilustracje: © Bon Orthwick 2021
Siedmioramienna gwiazda: © James Orr 2021
Ilustracja na okładce: Kerby Rosanes
Projekt graficzny okładki i dyrekcja artstyczna: Micaela Alcaino © HarperCollinsPublishers Ltd 2021
Opracowanie graficzne okładki: Piotr Chyliński

ISBN 978-83-67023-89-4
Wydanie III

Wydawca:
Wydawnictwo MAG
Pl. Konstytucji 5/10
00-657 Warszawa
www.mag.com.pl

Wyłączny dystrybutor:
Dressler Dublin sp. z o. o.
ul. Poznańska 91
05-850 Ożarów Maz.
tel. 227 335 010
www.dressler.com.pl

Wersję cyfrową przygotowano w systemie Zecer

Weź mnie za rękę,
Bo nie jesteś już sama.
Razem ze mną wkrocz do piekła.

Mark Morton

W obliczu Boga i Jego Siedmiorga Męczenników
ślubuję:
Niech ciemność pozna moje imię i rozpacza.
Dopóki płonie, jestem ogniem.
Dopóki krwawi, jestem ostrzem.
Dopóki grzeszy, jestem świętym.
I jestem srebrem.

Przysięga San Michon

Nie pytaj mnie, czy Bóg istnieje. Zapytaj, dlaczego jest takim fiutem.

Nawet największy głupiec nie może zaprzeczyć istnieniu zła. Stale żyjemy w jego cieniu. Najlepsi z nas wznoszą się ponad nie, najgorsi chłoną je całym sobą, ale wszyscy, przez całe życie, brodzimy w nim po pas. Klątwy i błogosławieństwa doświadczają po równi okrutnych i sprawiedliwych. Na każdą spełnioną modlitwę przypada dziesięć tysięcy niewysłuchanych. Święci cierpią razem z grzesznikami i tak samo jak oni padają łupem potworów wyplutych z samych trzewi piekła.

Jeżeli jednak istnieje piekło, czy nie musi istnieć także i niebo?

A skoro istnieje niebo, to czemu nie mielibyśmy zadawać mu pytania: dlaczego?

Bo jeśli Wszechmogący chce unicestwić całe to zło, ale z jakiegoś powodu nie jest w stanie tego zrobić, to wcale nie jest taki wszechmogący, jak wmawiają nam kapłani. Jeżeli jest zarówno chętny, jak i zdolny do położenia kresu tym nikczemnościom i okrucieństwu, to jak to w ogóle możliwe, że zło istnieje? A jeśli nie zamierza i nie może nic w tej sprawie robić, to nie jest żadnym bogiem.

Pozostaje zatem tylko jedna możliwość: może powstrzymać zło, ale zwyczajnie nie chce tego zrobić.

Dzieci porwane z objęć rodziców. Bezkresne równiny usiane bezimiennymi grobami. Bezśmiertni Umarli polujący na nas w blasku sczerniałego słońca.

Jesteśmy zwierzyną, mon ami.

Jesteśmy pożywieniem.

A ten złamas palcem nie kiwnął, żeby to zmienić.

Mógł coś zrobić.

Ale nie zrobił.

Zastanawiasz się czasem, czym mu zawiniliśmy, że tak nas nienawidzi?

Zmierzch

Był dwudziesty siódmy rok bezdnia w państwie Wiecznotrwałego Króla, którego zabójca czekał na śmierć.

Stał przy wąskim oknie, niecierpliwie wyczekując swojego końca. Wytatuowane dłonie splótł za plecami, poplamione zakrzepłą krwią i popiołem jasnym jak światło gwiazd. Pomieszczenie, w którym się znajdował, mieściło się na wysokiej kondygnacji samotnej wieży owiewanej bezsennym górskim wiatrem. Drzwi – masywne, wzmacniane żelazem – były zamknięte solidnie jak wrota skarbca. Zabójca patrzył, jak słońce udaje się na niezasłużony odpoczynek, i zastanawiał się, jak smakuje piekło.

Brukowany dziedziniec w dole obiecywał krótki lot w ciemność bez snów, okno było jednak zbyt wąskie, żeby się przez nie przecisnąć, a więzienni strażnicy nie zostawili mu wiele poza tym: ot, trochę słomy, żeby mógł się położyć, kubeł do srania oraz widok na delikatny, kruchy zachód słońca będący torturą w oczekiwaniu na właściwe tortury. Miał na sobie gruby płaszcz, znoszone buty i skórzane spodnie ze śladami długich wędrówek i sadzy. Pot wystąpił na jego jasnej skórze, mimo że oddech buchał mu parą z ust, a w kominku za jego plecami nie płonął ogień. Zimnokrwiści nie ryzykowali zapalania ognia nawet w więziennych celach.

Wkrótce po niego przyjdą.

Dookoła niego château powoli budził się do życia. Potwory wstawały z łóż wyściełanych zimną ziemią i nakładały maski, w których mogły udawać, że blisko im do ludzi. Powietrze gęstniało od łopotu nietoperzych skrzydeł. Zakuci w ciemną stal niewolni żołnierze patrolowali blankowane mury; ich czarne płaszcze zdobił symbol dwóch wilków i dwóch księżyców. Zabójca skrzywił się na ich widok: ludzcy strażnicy, też coś. Żaden pies nie dałby się tak poniżyć.

Niebo było czarne jak grzech. Horyzont – czerwony jak usta damy jego serca, kiedy ostatni raz ją całował.

Powiódł kciukiem po wierzchu palców i po literach wytatuowanych poniżej knykci.

– Patience – wyszeptał.

– Mogę wejść?

Zabójca nie pozwolił sobie na nawet najmniejsze drgnienie, nie chciał sprawiać przyjemności zimnokrwistemu. Patrzył spokojnie przez okno na potrzaskane kości widocznych w oddali gór zwieńczonych czapami popielatego śniegu. Czuł na karku spojrzenie stwora, który tymczasem stanął za jego plecami. Wiedział, po co stwór przyszedł; wiedział, czego chce. Miał nadzieję, że śmierć przyjdzie szybko, ale w głębi serca wiedział, że stwór będzie się rozkoszował każdym jego krzykiem.

W końcu się odwrócił. Na widok stwora żar zapłonął mu w piersi: gniew, stary druh, bliski, wierny, mile widziany. Pomagał mu zapomnieć ból w żyłach, drętwotę blizn, wiek ciążący w kościach. Patrząc na stojącego przed nim potwora, znów poczuł się naprawdę młody. Skrzydła czystej, doskonałej nienawiści niosły go ku wieczności.

– Dobry wieczór, chevalier – przemówił zimnokrwisty.

Był ledwie chłopcem, kiedy umarł. Mógł mieć jakieś piętnaście, szesnaście lat, zachował hermafrodytyczną wiotkość sylwetki typową dla młodzieńca na skraju dorosłości, ale Bóg jeden wiedział, ile naprawdę ma lat. Ślad rumieńca na policzkach, duże ciemnobrązowe oczy obramowane złotymi lokami, jedno pasemko włosów artystycznie opadające na czoło. Skórę miał idealnie gładką i białą jak alabaster, usta za to obrzydliwie czerwone. Miał też zaróżowione białka oczu. Musiał się niedawno pożywiać.

Gdyby zabójca nie znał prawdy, mógłby powiedzieć, że stwór wygląda prawie jak żywy.

Był odziany w surdut z ciemnego aksamitu haftowany w złote zawijasy. Na ramiona zarzucił pelerynę z kruczych piór, której postawiony kołnierz przywodził na myśl rząd połyskliwych czarnych kling. Na piersi miał wyszyte godło swojego rodu: dwa wilki wspięte na tle dwóch księżyców. Ciemne spodnie, jedwabny halsztuk i wyglansowane buty dopełniały wizerunku. Potwór w przebraniu arystokraty.

Stał na środku celi, mimo że drzwi pozostały zamknięte na cztery spusty. W białych jak kość dłoniach ściskał grubą księgę. Głos miał słodki jak kołysanka.

– Jestem markiz Jean-François z Krwi Chastain, nadworny historyk Jej Wysokości Margot Chastain, Pierwszej i Ostatniej Tego Imienia, Bezśmiertnej Cesarzowej Wilków i Ludzi.

Zabójca nie odpowiedział.

– A ty jesteś Gabriel de León, Ostatni Srebroświęty.

Zabójca nazwany Gabrielem nadal nie wydał żadnego dźwięku. Oczy stwora pałały w tej ciszy jak dwa płomyki świec. Powietrze wydawało się lepko-czarne, aksamitne. Przez chwilę Gabriel miał wrażenie, że stoi na skraju urwiska i przed upadkiem ocalić go może tylko zimny dotyk tych rubinowych warg na szyi. Skóra go mrowiła: odruchowa reakcja na tę wizję. Pragnienie, które przyciąga ćmę do ognia i ją spala.

– Mogę wejść? – powtórzył potwór.

– Już wszedłeś, zimnokrwisty – odparł Gabriel.

Stwór spuścił nieco wzrok i uśmiechnął się znacząco.

– Uprzejmość nakazuje zapytać, chevalier.

Pstryknął palcami i okute żelazem drzwi otworzyły się na oścież. Przez próg wśliznęła się śliczna niewolna w gorsecie i długiej czarnej sukni z tłoczonego aksamitu. Miała talię osy i ciemny koronkowy kanak na szyi. Długie rude włosy nosiła zaplecione w warkoczyki, które opadały jej wokół oczu jak łańcuszki z polerowanej miedzi. Wyglądała na trzydzieści kilka lat, mogłaby być rówieśniczką Gabriela, mogłaby też być i matką potwora, gdyby on był zwyczajnym chłopcem, a ona zwyczajną kobietą. Bez widocznego wysiłku wniosła do celi obity skórą fotel ważący tyle co ona sama i ze spuszczonym wzrokiem postawiła go obok zimnokrwistego.

Potwór nie spuszczał oka z Gabriela. Z wzajemnością.

Kobieta przyniosła drugi fotel, a następnie dębowy stolik. Fotel podstawiła Gabrielowi, stolik umieściła pośrodku i stanęła z boku z dłońmi splecionymi jak do modlitwy.

Gabriel dostrzegł teraz blizny na jej szyi, nie do końca zamaskowane kanakiem charakterystyczne ślady ukłuć. Przeszedł go dreszcz obrzydzenia. Przenosiła fotele, jakby nic nie ważyły, ale obecność zimnokrwistego niemal zapierała jej dech. Biała pierś ponad gorsetem falowała gwałtownie jak u panny młodej w noc poślubną.

– Merci – powiedział Jean-François z Krwi Chastain.

– Służę, mój panie – wymamrotała kobieta.

– Zostaw nas teraz samych, moja droga.

Spojrzała potworowi w oczy. Wolnym ruchem przesunęła palcami od piersi do mlecznobiałej krzywizny szyi i…

– Już niedługo – dodał zimnokrwisty.

Rozchyliła wargi. Na samą myśl o tym, co nastąpi, serce zabiło jej szybciej.

– Jak sobie życzysz, panie – wyszeptała.

Nie zaszczyciwszy Gabriela spojrzeniem, dygnęła i wymknęła się za drzwi. Zabójca i potwór zostali sami.

– Usiądziemy? – zapytał stwór.

– Wolę umrzeć na stojąco, jeżeli nie masz nic przeciwko temu – odparł Gabriel.

– Nie przyszedłem cię zabić.

– Czego w takim razie chcesz, zimnokrwisty?

Ciemność zaszeptała, potwór się poruszył, chociaż oko nie nadążyłoby za tym ruchem: w jednej chwili stał przy fotelu, w następnej już na nim siedział, strzepując wyimaginowany pyłek z brokatowej klapy surduta i kładąc księgę na kolanach. Była to z jego strony najskromniejsza z możliwych demonstracja siły, ostrzeżenie przed podejmowaniem wszelkich aktów rozpaczliwej odwagi. Ale Gabriel de León, który zabijał takie istoty, odkąd skończył szesnaście lat, sam umiał się zorientować, kiedy jest bez szans.

Był bezbronny, głodny i osaczony, miał za sobą trzy nieprzespane noce i pocił się obficie: naturalny skutek odstawienia. Usłyszał niosące się na wskroś lat echo głosu Szarorękiego i stukot okutych srebrem butów starego mistrza na brukowanym dziedzińcu San Michon.

Zasada pierwsza: umarły nie zabije Umarłego.

– Pewnie jesteś spragniony.

Zza pazuchy potwór wyjął kryształową butelkę. Przyćmione światło zalśniło na fasetach szkła. Gabriel zmrużył oczy.

– To zwykła woda, chevalier. Pij.

Gabriel znał reguły tej gry: życzliwy gest jako wstęp do kuszenia. Tylko że język miał jak papier ścierny i choć żadna woda nie mogła ugasić trawiącego go pragnienia, wyrwał butelkę z widmowo bladej dłoni potwora i wylał nieco płynu na dłoń: krystalicznie przejrzysty, bezwonny, bez śladu krwi.

Napił się, wysączył wodę do ostatniej kropli zażenowany odczuwaną ulgą. Jego ludzkiej cząstce ta woda smakowała słodziej niż wszelkie wina i kobiety, jakich kiedykolwiek kosztował.

– Proszę. – Spojrzenie zimnokrwistego było ostre jak potrzaskane szkło. – Usiądź.

Gabriel ani drgnął.

– Usiądź – powtórzył potwór z naciskiem.

Gabriel poczuł napór obcej woli, ciemne oczy bestii rosły i rosły, aż wypełniły całe jego pole widzenia. Było w nich coś słodkiego, jak zapach kwiatu wabiący trzmiela, jak smak nagich, młodych płatków, wilgotnych od porannej rosy. Krew ponownie wzburzyła się w żyłach Gabriela – a w jego głowie ponownie zabrzmiał głos Szarorękiego:

Zasada druga: Kto posłucha Umarłego, ten go posmakuje.

Dlatego nie ruszył się z miejsca. Stał dumnie wyprostowany, choć nogi miał jak z waty.

Na ustach potwora zaigrał cień uśmiechu. Smukłe palce odrzuciły kosmyk włosów opadający na te przeklęte czekoladowe oczy i zabębniły o okładkę trzymanej na kolanach księgi.

– Imponujące – przyznał potwór.

– Chciałbym móc powiedzieć to samo – odparował Gabriel.

– Ostrożnie, chevalier. Obyś nie uraził moich uczuć.

– „Umarli czują jak zwierzęta, wyglądają jak ludzie, umierają jak diabły”.

– Ach tak… – Zimnokrwisty się uśmiechnął. Błysnęły ostre jak brzytwa zęby. – Zasada czwarta.

Gabrielowi serce stanęło w gardle, gdy usiłował ukryć zaskoczenie.

– Oui. – Potwór pokiwał głową. – Znam reguły waszego zakonu. Tych, którzy nie czerpią nauk z przeszłości, w przyszłości czeka cierpienie. A jak się zapewne domyślasz, bezśmiertni są żywotnie zainteresowani przyszłymi nocami.

– Oddaj mi mój miecz, pijawko, to ci pokażę, jaki z ciebie bezśmiertny.

– Urocze. – Potwór z uwagą oglądał swoje długie paznokcie. – Groźba.

– Przysięga.

– „W obliczu Boga i Jego Siedmiorga Męczenników ślubuję: Niech ciemność pozna moje imię i rozpacza. Dopóki płonie, jestem ogniem. Dopóki krwawi, jestem ostrzem. Dopóki grzeszy, jestem świętym. I jestem srebrem”.

Gabriela ogarnęła fala łagodnej, trującej nostalgii. Zdawało się, że upłynęło całe jego życie, odkąd ostatni raz słyszał te słowa, rozbrzmiewające w kolorowym od witraży świetle San Michon. Modlitwa o przemoc i zemstę. Obietnica złożona bogu, który tak naprawdę nigdy nie słuchał. Ale usłyszeć te słowa w takim miejscu, z ust jednego z tych…

– Siadajże, na miłość Wszechmogącego. – Zimnokrwisty westchnął. – Zanim się przewrócisz.

Nacisk potwora nie ustawał, całe światło w celi skupiało się w jego oczach. Gabriel niemal słyszał jego szept, muśnięcie zębów na uchu, obietnicę snu po długiej wędrówce, zapowiedź zimnej wody, w której obmyje ręce z krwi, i ciepłej, cichej ciemności, w której zapomni kształt wszystkiego, co poświęcił i stracił.

Przypomniał sobie twarz swojej damy. Kolor jej warg, kiedy całował ją po raz ostatni.

Nie usiadł.

– Czego chcesz, zimnokrwisty?

Ostatnie tchnienie zachodu słońca ulotniło się z nieba, Gabriel poczuł na języku zapach dawno zeschłych liści. Chęć stała się trudna do przezwyciężenia, potrzeba deptała jej po piętach, pragnienie zimnymi palcami muskało kręgosłup, czarnymi skrzydłami wyrastało z ramion. Kiedy ostatnio palił? Dwa dni temu? Trzy?

Boże w niebiesiech, w tej chwili za dymka zabiłby własną matkę…

– Jak już wspomniałem, jestem cesarskim historykiem – odparł zimnokrwisty. – Kronikarzem rodu cesarzowej i strażnikiem jej biblioteki. Dzięki twoim czułym zabiegom Fabién Voss nie żyje. Odkąd inne Krwawe Dwory zaczęły się skłaniać do uznania zwierzchności mojej pani, skupiła się na przetrwaniu. Dlatego, zanim zginie Ostatni Srebroświęty i wszelka wiedza na temat waszego zakonu zostanie pogrzebana w anonimowym grobie, moja bladolica cesarzowa Margot w swojej nieskończonej łaskawości postanowiła dać ci przemówić. – Jean-François uśmiechnął się. Wargi miał poplamione winem. – Chce usłyszeć twoją historię, chevalier.

– Wasz rodzaj nieszczególnie rozumie ideę poczucia humoru, prawda? W noc waszej śmierci porzucacie je w pyle na poboczu drogi razem z tym, co uchodziło za waszą duszę.

– Dlaczego miałbym żartować, de León?

– Niektóre zwierzęta lubią bawić się zdobyczą.

– Gdyby mojej cesarzowej zależało na rozrywce, twoje krzyki byłoby słychać aż w Alethe.

– Urocze. – Gabriel z uwagą oglądał swoje połamane paznokcie. – Groźba.

Potwór skinął lekko głową.

– Touché.

– Po co miałbym marnować swoje ostatnie godziny na opowiadanie historii, która nikogo na tym świecie nie obchodzi? Jestem dla was nikim. Niczym.

– No już bez przesady. – Stwór uniósł brew. – Czarny Lew? Człowiek, który przeżył szkarłatne śniegi Augustin? Który spalił na popiół tysiąc Krewnych i przytknął Szaloną Klingę do gardła samego Wiecznotrwałego Króla? – Jean-François zacmokał z dezaprobatą jak nauczycielka na widok krnąbrnego ucznia. – Byłeś najwybitniejszym przedstawicielem zakonu; jesteś jedynym, który nadal żyje. Płaszcz skromności marnie leży na twoich szerokich ramionach, chevalier.

Gabriel słuchał, jak zimnokrwisty skrada się ku niemu wśród kłamstw i pochlebstw niczym wilk podążający błyszczącym krwawym tropem. Przez cały czas zadawał sobie pytanie, czego potwór naprawdę chce i dlaczego jeszcze go nie zabił. Aż w końcu…

– Chodzi o Graala – domyślił się.

Twarz potwora pozostała absolutnie nieruchoma, jak wykuta w marmurze, Gabriel miał jednak wrażenie, że w ciemnych oczach coś drgnęło.

– Graal został zniszczony – odparł stwór. – Dlaczego miałby nas dzisiaj interesować?

Gabriel przekrzywił głowę i wyrecytował:

Ze świętego kielicha blask święty się sączy.

Ład na świecie wyjdzie spod wiernego ręki,

a przed obliczem męczeńskiej siódemki

szary człowiek noc bezkresną zakończy.

Lodowaty śmiech poniósł się wśród nagich kamiennych ścian.

– Jestem kronikarzem, de León. Nie interesuje mnie mitologia, lecz historia. Zachowaj swoje prostackie przesądy dla bydła.

– Kłamiesz, zimnokrwisty. Kto posłucha Umarłego, ten go posmakuje. A jeżeli choć przez moment pomyślałeś, że mógłbym zdradzić…

Mówił coraz ciszej, aż w końcu zupełnie umilkł. Nie było widać, kiedy potwór się poruszył, ale w którymś momencie wyciągnął przed siebie rękę – a tam, pośrodku białego jak śnieg wnętrza dłoni, spoczywał szklany flakonik wypełniony rdzawym pyłem: jak sproszkowana czekolada przemieszana z okruchami płatków róży.

Oto i kuszenie, którego Gabriel się spodziewał.

– Prezent – oznajmił potwór i odkorkował flakonik.

Z miejsca, w którym stał, Gabriel wyraźnie poczuł zapach sproszkowanej krwi; intensywny, bogaty, miedziano-słodki. Przeszły go ciarki. Z westchnieniem rozchylił wargi.

Wiedział, o co im chodzi, wiedział, że po jednej skromnej próbce zapragnie więcej, a mimo to przemówił. Słyszał swój głos jakby z bardzo daleka. I gdyby upływ lat i krwi nie złamały mu serca dawno temu, to z pewnością pękłoby właśnie teraz.

– Straciłem swoją fajkę… w Charbourgu, kiedy…

Zimnokrwisty wyjął z kieszeni surduta piękną kościaną fajkę i położył ją razem z flakonem na stoliku. Spojrzał spode łba na Gabriela i wskazał wolny fotel.

– Siadaj.

I Gabriel w końcu – jakież to było żałosne! – usiadł.

– Częstuj się, chevalier.

Ani się obejrzał, już trzymał fajkę w dłoni i sypał do główki porcję lepkiego proszku. Cały się trząsł, omal nie upuścił bezcennego skarbu. Zimnokrwisty patrzył mu na ręce, na blizny, odciski i piękne tatuaże. Na wierzchu prawej dłoni widniał wieniec z czaszek, na wierzchu lewej pęk splecionych róż, na palcach poniżej knykci – litery układające się w słowo PATIENCE. Ciemny tusz z metalicznym połyskiem odcinał się od jasnej skóry.

Srebroświęty odrzucił znad oczu długi kosmyk ciemnych włosów i obmacał kieszenie płaszcza i spodni. Nic z tego oczywiście: zabrali mu krzesiwko.

– Potrzebuję ognia. Może być lampa.

– Potrzebujesz, powiadasz…

Z irytującą powolnością zimnokrwisty zetknął dłonie czubkami palców i przyłożył je do ust. W tej chwili na całym świecie nie było nikogo i niczego innego – tylko oni dwaj, zabójca i potwór, i fajka ciążąca Gabrielowi w dłoni jak nabita ołowiem.

– Porozmawiajmy o potrzebach, Srebroświęty. Nie jest ważne „dlaczego”, nie jest ważne „jak”. Moja cesarzowa życzy sobie usłyszeć twoją historię. Możemy więc siedzieć tutaj jak istoty cywilizowane, gdy ty oddasz się swojemu wstrętnemu małemu nałogowi, albo możemy się przenieść do lochów tego château, gdzie nawet diabły boją się zapuszczać. Tak czy inaczej, moja cesarzowa dostanie swoją opowieść. Nie wiemy tylko, czy mi ją wywzdychasz, czy wywrzeszczysz.

Był skończony. Przepadł w chwili, gdy sięgnął po fajkę.

Tęsknił za piekłem – i zarazem bał się do niego wrócić.

– Daj ognia, ty zimnokrwisty skurwielu.

Jean-François z Krwi Chastain ponownie pstryknął palcami. Drzwi otworzyły się ze skrzypieniem i do celi weszła ta sama niewolna co wcześniej, niosąc zapaloną lampę z wysokim szklanym kominkiem. Była widoczna wyłącznie jako sylwetka na tle światła: czarna sukienka, czarny gorset, czarny kanak. W tej chwili mogłaby być córką Gabriela, matką, żoną… Bez różnicy. Liczył się tylko płomień, który przyniosła.

Gabriel był napięty jak dwie cięciwy łuku i tylko na wpół świadomy dyskomfortu zimnokrwistego w obecności ognia. Ledwie słyszał jedwabisty syk jego oddechu prześlizgującego się po zębach. W tej chwili interesowały go tylko ten ogień i mroczna magya, której za chwilę doświadczy: krew – proszek – dym – błogość.

– Dawaj to tutaj – polecił. – Pośpiesz się.

Postawiła lampę na stole i pierwszy raz spojrzała mu w oczy. Jej jasnoniebieskie spojrzenie wyrażało więcej niż wszystkie słowa.

I ty uważasz mnie za niewolnicę? – zdawała się pytać.

Nie obchodziło go to. Nic a nic. Fachowo przyciął knot, żeby płomień osiągnął odpowiednią wysokość. W powietrzu zapachniało olejem. Od lampy biło ciepło, wyraźnie wyczuwalne w chłodnym wnętrzu wieży. Przytrzymał fajkę w idealnej odległości, żeby proszek przemienił się w parę. Poczuł mrowienie w brzuchu: zaczęło się – subtelna alchemia, mroczna chymija. Sproszkowana krew bulgotała, kolor przechodził w aromat, pachniało ostrokorzeniem i miedzią. Przycisnął usta do fajki z większą namiętnością, niż w przeszłości całował jakąkolwiek kochankę, a potem… Ach, słodki Boże w niebiesiech, potem się zaciągnął.

Oślepiający żar wypełnił mu płuca. Niebiańska burza zalała umysł. Wciągając krwawy opar do płuc, jednocześnie krystalizował się i rozpadał na kawałki, serce tłukło mu się o żebra jak ptak zamknięty w kościanej klatce, członek napierał na spodnie. Od ujrzenia oblicza Boga dzieliła go zaledwie jeszcze jedna porcja.

Spojrzał w oczy niewolnej i stwierdził, że widzi przed sobą anioła w ziemskiej powłoce. Chciał ją całować, pić z niej, umrzeć w niej, porwać ją w ramiona i muskać wargami jej skórę; zęby drgnęły mu w dziąsłach, czując obietnicę skrytą tuż pod łukiem jej żuchwy, jej puls jak uderzenia młota na języku, była taka żywa, tak bardzo żywa…

– Chevalier.

Otworzył oczy.

Klęczał obok stolika, w świetle lampy rzucał drżący cień. Nie miał pojęcia, ile czasu upłynęło. Kobieta zniknęła, jakby nigdy nie istniała.

Słyszał wycie wichury na zewnątrz: jeden głos i dziesiątki szepczące sekrety po dachach, zawodzące przekleństwa pod okapami, szemrzące jego imię w koronach czarnych, nagich drzew. Mógłby zliczyć wszystkie źdźbła słomy na podłodze i każdy włosek stojący mu dęba, wyczuwał woń starego kurzu i świeżej śmierci, na podeszwach butów czuł wszystkie drogi, które przemierzył. Zmysły miał wyostrzone jak najlepsza klinga, złamana i zakrwawiona w jego tatuowanych dłoniach.

– Czy… – Pokręcił głową. Próbował chwytać słowa, jakby garściami nagarniał syrop. Białka oczu miał czerwone jak krew. Spojrzał na flakonik spoczywający znów na dłoni potwora. – Czyja to… krew?

– Mojej błogosławionej pani – odparł stwór. – Mojej mrocznej matki i bladolicej władczyni, Margot Chastain, Pierwszej i Ostatniej Tego Imienia, Bezśmiertnej Cesarzowej Wilków i Ludzi.

Gabriel wpatrywał się w płomień lampy z odrobiną tęsknej nienawiści w oczach. Biała jak czaszka ćma wypełzła z jakiegoś mrocznego zakamarka i furkotała teraz wokół światła. Białe jak porcelana palce zamknęły się na flakoniku i zakryły go przed jego wzrokiem.

– Nie dostaniesz ani kropli więcej, dopóki nie poznam twojej historii. Mów więc, mów, jakbyś mówił do dziecka. Przyjmij założenie, że ci, którzy będą ją czytać w przyszłości, całe stulecia od dzisiaj, nic nie wiedzą o tym miejscu. Albowiem słowa, które za chwilę przeleję na pergamin, przetrwają równie długo jak całe to nieśmiertelne cesarstwo. Ta kronika to jedyne uwiecznienie, na jakie możesz liczyć.

Zimnokrwisty wyjął spod peleryny drewnianą skrzyneczkę ozdobioną rzeźbionym motywem dwóch wilków, dwóch księżyców. Wyciągnął z niej długie pióro, tak samo czarne jak pióra okalające jego szyję. Na podłokietniku fotela postawił małą buteleczkę. Zanurzył pióro w atramencie i posłał Gabrielowi wyczekujące spojrzenie.

Gabriel odetchnął głęboko. Czuł jeszcze na ustach smak czerwonego dymu.

– Zaczynaj – powiedział wampir.

I tak oto w 651 roku cesarstwa elidaeńskiego objawił się straszliwy omen, słońce bowiem nadal wschodziło i zachodziło, ale dawało światło pozbawione prawdziwej jasności, jego promienie nie niosły ciepła i blasku, do jakiego przywykliśmy. I od czasu, kiedy ten ponury zwiastun zawładnął niebem, ludzie nie mogli uwolnić się ani od głodu, ani od wojny, ani od wszelkich innych nieszczęść wiodących ku śmierci.

Luis Bettencourt
Dzieje Elidaenu

I

O jabłkach i jabłoniach

– Wszystko zaczęło się od króliczej nory – powiedział Gabriel.

Ostatni Srebroświęty wpatrywał się w migoczący płomień lampy, jakby widział tam twarze ludzi dawno zmarłych. Odrobina czerwonego dymu nadal plamiła powietrze, a on słyszał, jak każde włókno w knocie lampy trzaska do innej melodii. Lata, które upłynęły między tamtym czasem a obecnym, wydawały się raptem minutami w jego rozognionym hymnem krwi umyśle.

– Gdy spoglądam wstecz na tamte wydarzenia… – Westchnął. – Uderza mnie, jakie to zabawne. Wznosi się za mną stos popiołu tak wysoki, że mógłby dotknąć nieba. Płonące katedry, miasta obrócone w perzynę, groby przepełnione ciałami pobożnych i nikczemnych, a właśnie od tego wszystko się zaczęło. – Pokręcił głową ze zdumieniem. – Od zwykłej małej dziury w ziemi. Oczywiście ludzie inaczej to zapamiętają. Truwerzy będą śpiewać o Proroctwie, kapłani bełkotać o planie Wszechmogącego. Tyle że nie spotkałem jeszcze minstrela, który nie byłby kłamcą, ani świątobliwego męża, który nie byłby zwykłym kutasem.

– Podobno ty jesteś świętym mężem, srebroświęty – zauważył Jean-François.

Gabriel de León spojrzał w oczy potworowi i uśmiechnął się blado.

– Brakowało jeszcze dwóch godzin do zmierzchu, kiedy Bóg postanowił naszczać do mojej owsianki. Miejscowi zburzyli most na Keff, więc musiałem skręcić na południe do brodu w pobliżu Dhahaeth. To nieprzyjazna kraina, ale Sędzia…

– Chwileczkę, chevalier. – Markiz Jean-François z Krwi Chastain uniósł rękę, kładąc pióro między stronicami. – Tak być nie może.

Gabriel zamrugał zaskoczony.

– Nie?

– Nie – odpowiedział wampir. – Powiedziałem ci: to opowieść o tym, kim jesteś. Jak doszło do tego wszystkiego. Historie nie zaczynają się w połowie. Historie zaczynają się od początku.

– Chcesz usłyszeć o Graalu. Królicza nora to miejsce, w którym zaczyna się opowieść.

– Jak już powiedziałem, spisuję tę historię dla tych, którzy będą żyć długo po tym, jak ty zamienisz się w karmę dla robaków. Zacznij łagodnie. – Jean-François machnął smukłą dłonią. – Urodziłem się… Dorastałem…

– Urodziłem się w zapadłej dziurze zwanej Lorson. Wychowałem się jako syn kowala. Najstarszy z trójki dzieci. Nie byłem nikim nadzwyczajnym.

Wampir obrzucił go spojrzeniem od butów po czoło.

– Obaj dobrze wiemy, że to nie jest prawda.

– Jeśli idzie o to, co wiesz na mój temat, zimnokrwisty, to gdyby zebrać te ochłapy do kupy i wycisnąć do sucha, to prawie, prawie wypełniłyby pieprzony naparstek.

Stwór zwany Jeanem-François ziewnął w afektowany sposób.

– Wobec tego oświeć mnie. Twoi rodzice. Byli pobożnymi ludźmi?

Gabriel już otworzył usta, żeby go zganić, ale słowa uwięzły mu w gardle, kiedy spojrzał na książkę, którą Jean-François trzymał na kolanach. Zdał sobie sprawę, że zimnokrwisty nie tylko zapisuje każde jego słowo, ale także szkicuje; posługiwał się swoją nadnaturalną szybkością, żeby nakreślić kilka linii między każdym wdechem i wydechem. Gabriel widział, jak linie łączą się już w obraz – portret mężczyzny en trois quarts. Udręczone szare oczy. Szerokie ramiona i długie włosy, czarne jak serce nocy. Wyrazista szczęka obsypana delikatnym zarostem i obryzgana zaschniętą już krwią. Dwie blizny ciągnęły się pod jego prawym okiem, jedna długa, druga krótka, prawie jak strugi łez. To była twarz, którą Gabriel znał jak własną.

Bo to była jego własna twarz, rzecz jasna.

– Uderzające podobieństwo – powiedział.

– Merci – mruknął potwór.

– Portretujesz też inne pijawki? To musi być trudne po pewnym czasie, wciąż pamiętać, jak się wygląda, skoro nawet lustro nie chce się splugawić twoim obliczem.

– Marnujesz na mnie swój jad, chevalier. O ile można nazwać tę lurę jadem.

Gabriel zagapił się na wampira, przesuwając opuszkiem palca po wardze. Pod wpływem hymnu krwi, tego pobudzającego, pulsującego daru fajki, którą wypalił, każde doznanie zostało tysiąckrotnie zwielokrotnione. Moc stuleci w jego żyłach.

Czuł siłę, którą obdarzył go hymn krwi, odwagę, jaka idzie ręka w rękę z taką siłą; odwagę, która pozwoliła mu przejść przez piekło Augustin, przez iglice Charbourga i szeregi Bezkresnego Legionu. I chociaż Gabriel de León wiedział, że to wrażenie wkrótce minie, był teraz nieustraszony.

– Sprawię, że zaczniesz wrzeszczeć, pijawko. Spuszczę z ciebie krew jak z wieprza, upchnę twoje najlepsze kawałki do fajki na później i pokażę ci, ile naprawdę jest warta ta twoja nieśmiertelność. – Spojrzał w puste oczy potwora. – To było dostatecznie jadowite?

Uśmieszek wykrzywił usta Jeana-François.

– Rzeczywiście słyszałem, że jesteś człowiekiem skłonnym do gniewu.

– Ciekawe. Ja w ogóle o tobie nie słyszałem.

Uśmiech powoli stopniał. Minęła przeciągająca się chwila ciszy, zanim potwór znowu się odezwał.

– Twój ojciec. Kowal. Był pobożnym człowiekiem?

– Był beznadziejnym pijakiem, którego czarujący uśmiech sprawiał, że zakonnica gubiła dolne niewymowne, a pięści budziły zgrozę nawet wśród aniołów.

– Przychodzi mi na myśl powiedzenie o jabłkach i odległości, w jakiej spadają od jabłoni.

– Nie przypominam sobie, żebym pytał cię o opinię na mój temat, zimnokrwisty.

Potwór zamalowywał cienie wokół oczu Gabriela, gdy tak gawędzili.

– Opowiedz mi o nim. O człowieku, który wychował legendę. Jak się nazywał?

– Raphael.

– Zatem nazwano go na cześć aniołów, które się go bały. Tak samo jak ciebie.

– Nie mam wątpliwości co do tego, jak bardzo je to wkurzało.

– Dobrze się dogadywaliście?

– A czy ojcowie i synowie kiedykolwiek się dogadują? Dopiero kiedy sam staniesz się dorosłym człowiekiem, zaczynasz widzieć, kim naprawdę był mężczyzna, który cię wychowywał.

– Nie mam o tym najmniejszego pojęcia.

– To prawda. Nie jesteś człowiekiem.

Oczy martwego stwora zabłysły, gdy podniósł wzrok.

– Dzięki pochlebstwom daleko zajdziesz.

– Te dłonie białe jak lilie. Te złote loki. – Gabriel obrzucił spojrzeniem wampira, mrużąc oczy. – Z pochodzenia jesteś Elidaeńczykiem?

– Skoro tak mówisz – odpowiedział Jean-François.

Gabriel skinął głową.

– To, co powinieneś wiedzieć o mojej famille, wampirze, zanim przejdziemy do rzeczy, to fakt, że byliśmy Nordlundczykami. Wy, mieszkańcy wschodu, jesteście ładniutcy, to jedno jest pewne. A w Nordlundzie? Tamtejsi ludzie są gwałtowni. Wiatry znad Bożych Posłańców tną moją ojczyznę jak miecze. To nieokiełznana kraina. Brutalna. Przed pokojem zawartym w Augustin Nordlund najeżdżano częściej niż jakiekolwiek inne królestwo w historii cesarstwa. Słyszałeś legendę o Matteo i Elainie?

– Oczywiście – Jean-François skinął głową. – Nordlundzki książę-wojownik, który poślubił elidaeńską królową w czasach poprzedzających cesarstwo. Mówi, że Matteo kochał Elainę z siłą czterech zwykłych mężczyzn. A kiedy umarli, Wszechmogący umieścił ich pośród gwiazd na niebie, żeby mogli na zawsze pozostać razem.

– To jedna z wersji tej opowieści. – Gabriel się uśmiechnął. – A Matteo rzeczywiście zaciekle kochał Elainę, to jedno się zgadza. W Nordlundzie jednak opowiadamy inną historię. Widzisz, Elaina słynęła z urody pośród wszystkich pięciu królestw i pozostałe cztery trony wysłały książąt, żeby starali się o jej rękę. Pierwszego dnia książę z Talhostu zaproponował jej stado wspaniałych tundrowych kuców, sprytnych jak koty i białych jak śniegi jego ojczyzny. Drugiego dnia książę z Sūdhaemu przyniósł Elainie koronę z błyszczącego złotoszkła wydobywanego w jego ojczystych górach. Trzeciego dnia książę z Osswayu zaoferował jej statek zbudowany z bezcennego świętodrzewia, który przewiózłby ją przez Wiecznomorze. Niestety książę Matteo był biedny. Odkąd się urodził, na jego ojczyznę stale napadały Talhost, Sūdhaem i Ossway. Nie miał wierzchowców, złotoszkła ani świętodrzewia na podarki. Zamiast tego przysiągł Elainie, że będzie ją kochał z siłą czterech mężczyzn. I żeby tego dowieść, kiedy stanął przed jej tronem i obiecał swoje serce, złożył u jej stóp serca pozostałych zalotników. Książąt, którzy napadali na jego ojczyznę. Cztery serca, włącznie z własnym.

Wampir prychnął szyderczo.

– Chcesz więc powiedzieć, że wszyscy Nordlundczycy to zbrodniczy szaleńcy?

– Chcę powiedzieć, że jesteśmy ludźmi namiętnymi – odparł Gabriel. – Na dobre i na złe. Żeby poznać moją famille, żeby poznać mnie, musisz to wiedzieć. Nasze serca przemawiają głośniej niż głowy.

– Zatem twój ojciec… też był człowiekiem, którym targały namiętności?

– Oui. Tyle że nie było w tym krztyny czegokolwiek dobrego. Był chory do szpiku kości.

Srebroświęty pochylił się, opierając łokcie na kolanach. W celi panowała cisza, jeśli pominąć szybki zgrzyt pióra zimnokrwistego pracującego nad portretem i nieprzeliczony chór szeptów wiatru.

– Nie był tak wysoki jak ja, ale był zbudowany jak ceglany mur. Przez trzy lata służył jako zwiadowca w armii Philippe’a IV, zanim stary cesarz zmarł. Porwała go lawina śnieżna podczas kampanii na Pogórzu Osswayskim. Złamał nogę, która nigdy nie zrosła się, jak należy, więc zajął się kowalstwem. Pracował w twierdzy miejscowej baronii, gdzie poznał moją matkę, kruczowłosą piękność, dostojną i dumną. Nie mógł się w niej nie zakochać. Żaden mężczyzna nie potrafił się jej oprzeć. Córka samego barona. Demoiselle de León.

– Twoja matka nazywała się de León? Odniosłem wrażenie, że u was nazwisko otrzymuje się po ojcu. Kobiety porzucają swoje nazwisko, wychodząc za mąż.

– Moi rodzice nie byli małżeństwem, gdy mnie poczęli.

Wampir zasłonił usta smukłymi palcami.

– Skandal!

– Mój dziadek z pewnością tak myślał. Zażądał od córki, żeby się mnie pozbyła, kiedy tylko zaczęło być widać, że jest przy nadziei, ale mama odmówiła. Ojciec wyrzucił ją, przeklinając na wszelkie sposoby, jakie tylko przyszły mu na myśl. Ona jednak była jak skała, ta moja matka. Nikomu się nie kłaniała.

– Jak miała na imię?

– Auriél.

– Pięknie.

– Imię równie piękne jak ona sama. I ta uroda pozostała nieprzyćmiona nawet w takiej zapadłej dziurze jak Lorson. Ona i tata sprowadzili się tam, nie mając nic poza koszulą na grzbiecie. Urodziła mnie w wioskowym kościele, bo ich chata nie miała wtedy jeszcze dachu. Rok później urodziła się moja siostra, Amélie, a później moja najmłodsza siostrzyczka Celene. Rodzice byli już wtedy małżeństwem i moje siostry nosiły nazwisko ojca, Castia. Zapytałem ojca, czy też mógłbym nosić jego nazwisko, ale odmówił. To mi powinno dać wtedy do myślenia. To i sposób, w jaki mnie traktował.

Zapatrzony w dal Gabriel przesunął palcami po cienkiej bliźnie na podbródku.

– Robota tych pięści, których bały się anioły? – mruknął Jean-François.

Gabriel pokiwał głową.

– Jak już wspomniałem, Raphael Castia był porywczym człowiekiem, którym targały namiętności. I te namiętności nim rządziły. Mama była pobożną kobietą. Wychowała nas w Jednej Wierze, w głębokiej miłości do Wszechmogącego i Matki-Dziewicy. Jego miłość była zaś inna.

Trawiła go choroba. Teraz to wiem. Walczył na wojnie tylko trzy lata, ale nosił to w sobie przez resztę życia. Nigdy nie napotkał butelki, do której dna nie chciałby jak najszybciej się dostać. Ani ładnej dziewczyny, której by odmówił. Prawdę mówiąc, wszyscy woleliśmy jego zdrady. Kiedy wychodził się łajdaczyć, zwyczajnie znikał na dzień albo dwa. Kiedy jednak był w domu i pił… To było jak życie z beczką czarnego ignisu. Proch tylko czekał na iskierkę.

Złamał raz rękojeść siekiery na moich plecach, kiedy nie narąbałem dość drewna. Połamał mi żebra, kiedy zapomniałem przynieść wody ze studni. Nigdy nie tknął mamy, Amélie ani Celene. Ani razu. Ja jednak znałem jego pięści jak własne imię. I myślałem, że to miłość.

Dzień później ta sama stara śpiewka: mama się wściekała, tata przysięgał na Boga i wszystkich Siedmioro Męczenników, że się zmieni, i och, jak on się zmieniał. Przyrzekał, że odstawi butelkę, i przez pewien czas byliśmy szczęśliwi. Zabierał mnie na polowanie albo na ryby, uczył mnie fechtunku, którego sam nauczył się jako zwiadowca, tropienia, życia w dziczy. Pokazywał, jak sprawić, by wilgotne drewno się zapaliło. Jak chodzić bezszelestnie po suchych liściach. Jak wyszykować sidła, które nie zabiją zwierzyny. A nade wszystko uczył mnie o lodzie. Uczył mnie o śniegu. Jak spada. Jak zabija. Pukając w swoją złamaną nogę, uczył mnie prawd na temat śnieżycy, ślepoty śnieżnej, lawin. Spania pod gwiazdami w górach, jak mógłby to robić prawdziwy ojciec.

Ale to nigdy nie trwało zbyt długo.

„Wojna nie uczy cię, jak zostać zabójcą” – powiedział mi pewnego razu. „To tylko klucz, który otwiera drzwi. We krwi wszystkich mężczyzn kryje się bestia, Gabrielu. Możesz ją głodzić. Zamknąć w klatce. Przekląć. Ale ostatecznie albo zapłacisz to, co jej się należy, albo sama to z ciebie wyrwie”.

Pamiętam, jak siedziałem przy stole podczas moich ósmych świątek, a mama wycierała mi krew z twarzy. Uwielbiała mnie, ta moja matka, chociaż moje narodziny tak wiele ją kosztowały. To było dla mnie oczywiste jak ciepło słońca na mojej skórze. Zapytałem ją, dlaczego ojciec mnie nienawidzi, skoro ona potrafi mnie tak bardzo kochać. Spojrzała mi tamtego dnia w oczy i westchnęła z największych głębin serca.

„Wyglądasz jak on” – powiedziała. „Niech mi Bóg dopomoże, ale wyglądasz dokładnie tak jak on, Gabrielu”.

Ostatni Srebroświęty wyprostował nogi i zerknął na szkic wampira.

– Najzabawniejsze było to, że mój ojciec był barczysty i krępy, a ja już wtedy byłem wysoki. Jego skóra była ogorzała, a moja blada jak u ducha. Widziałem matkę w zarysie swoich ust, w szarości moich oczu, ale prawda była taka, że w niczym nie przypominałem ojca.

Zdjęła sygnet, jedyny skarb, jaki zabrała z domu ojca. Był srebrny, z herbem rodu de León: dwa lwy po bokach tarczy z dwoma skrzyżowanymi mieczami. Wsunęła mi go na palec i mocno uścisnęła mi dłoń.

„Krew lwów płynie w twoich żyłach” – powiedziała mi tamtego dnia. „A jeden dzień lwa jest wart dziesięciu tysięcy dni jagnięcia. Nigdy nie zapomnij, że jesteś moim synem. Pamiętaj jednak, że jest w tobie głód. Głód, przed którym musisz się strzec, mój słodki Gabrielu. Bo inaczej pożre cię w całości”.

– Sprawia wrażenie imponującej kobiety – odezwał się Jean-François.

– I taka była. Kroczyła po błotnistych uliczkach Lorson jak szlachetnie urodzona dama po złoconych korytarzach cesarskiego dworu. Chociaż urodziłem się z nieprawego łoża, powiedziała, żebym nosił swoje arystokratyczne nazwisko jak koronę. I żebym spluwał czystym jadem na każdego, kto będzie twierdził, że nie mam do tego prawa. Mama znała siebie, a w tym kryje się budząca zgrozę siła. Wynika z wiedzy, kim jesteś i do czego dokładnie jesteś zdolny. Pewnie większość ludzi nazwałaby to arogancją, ale większość ludzi to skończeni głupcy.

– Czy wasi kapłani nie nauczają z ambon o cnocie pokory? – zapytał Jean-François. – Nie obiecują, że pokorni odziedziczą ziemię?

– Przeżyłem trzydzieści pięć lat pod nazwiskiem, które dała mi matka, zimnokrwisty, i ani razu nie widziałem, by pokorni odziedziczyli coś poza ochłapami ze stołu silnych.

Gabriel spojrzał przez okno na góry. Na mrok, który osuwał się przed nimi na kolana jak grzesznik. Na zgrozę, która grasowała tam niepohamowana. Na drobniutkie iskierki człowieczeństwa migoczące na wygłodniałym wietrze, by wkrótce na zawsze zgasnąć.

– Poza tym, kto chciałby, kurwa, odziedziczyć taką ziemię?

II

Początek końca

Cisza zakradła się do pokoju w miękkich pantoflach. Gabriel patrzył zagubiony w myślach i wspomnieniach pieśni chóralnej, srebrodzwonków i czarnej tkaniny, która rozchylała się, by odsłonić gładkie, blade kształty, aż ciche pukanie pióra o stronę przerwało jego zadumę.

– Może powinniśmy zacząć od bezdnia – powiedział potwór. – Musiałeś być raptem dzieckiem, kiedy cień przesłonił słońce.

– Oui. Byłem małym chłopcem.

– Opowiedz mi o tym.

Gabriel wzruszył ramionami.

– To był dzień jak każdy inny. Pamiętam, że kilka nocy wcześniej obudziło mnie drżenie. Jakby ziemia poruszyła się we śnie. Jednak ten dzień był zupełnie zwyczajny. Pracowałem w kuźni z ojcem, kiedy się zaczęło. Cień wylał się na niebo jak melasa, zamieniając błyszczący lazur w ponurą szarość, a słońce pociemniało jak węgiel. Cała wioska zebrała się na placu i patrzyła, jak powietrze staje się chłodne, a światło dzienne przygasa. Oczywiście baliśmy się, że to czary. Magya faerie. Diabelskie sztuczki. Myśleliśmy jednak, że to minie, jak mija wszystko inne.

Możesz sobie wyobrazić, jaka zgroza nas ogarnęła, kiedy mijały tygodnie i miesiące, a ciemność nie ustępowała. Początkowo nazywaliśmy to różnymi imionami: Zaciemnieniem, Zasłoną, Pierwszą Apokalipsą. Jednak astrologowie i filozofowie na dworze cesarza Alexandre’a III nazwali to „bezdniem” i ostatecznie my też zaczęliśmy tak to nazywać. W czasie mszy père Louis nauczał z ambony, że potrzebujemy tylko wiary we Wszechmogącego, żeby to przetrwać. Trudno jednak wierzyć w światło Wszechmocnego, kiedy słońce świeci jak przygasająca świeczka, a wiosna jest równie mroźna jak środek zimy.

– Ile miałeś wtedy lat?

– Osiem. Prawie dziewięć.

– A kiedy zdałeś sobie sprawę, że my, Krewni, zaczęliśmy chodzić za dnia?

– Miałem trzynaście lat, kiedy zobaczyłem mojego pierwszego nieszczęśnika.

Historyk przechylił głowę.

– Wolimy określenie „brudnokrwisty”.

– Proszę o wybaczenie, wampirze. – Srebroświęty się uśmiechnął. – Ale czy w jakikolwiek sposób dałem ci, kurwa, do zrozumienia, że choćby odrobinę interesują mnie twoje preferencje?

Jean-François tylko na niego popatrzył. Gabriela znowu ogarnęło przemożne wrażenie, że potwór jest zbudowany z marmuru, nie z ciała. Wyczuwał mroczne promieniowanie woli wampira, zgrozę tego, czym naprawdę jest, kłamstwo, jakim było wywierane przez niego wrażenie – że jest piękny, młody, zmysłowy. Wszystkie te odczucia walczyły ze sobą w głowie Gabriela. W jakimś na poły mrocznym, oświetlonym zaledwie ogarkiem zakamarku jego umysłu siedziała świadomość tego, jak łatwo mogą go skrzywdzić. Jak szybko mogą rozproszyć iluzję, jakoby panował nad sytuacją.

Jednakże na tym właśnie polega problem z odebraniem człowiekowi wszystkiego, co ma, prawda?

Kiedy nie masz nic, nie masz już niczego do stracenia.

– Miałeś trzynaście lat – powiedział Jean-François.

– Kiedy zobaczyłem swojego pierwszego nieszczęśnika. – Gabriel pokiwał głową. – Minęło pięć lat od nastania bezdnia. Słońce było tylko czarną smugą za plamą nieba, kiedy świeciło najmocniej. Śnieg padał teraz szary zamiast białego i pachniał siarką. Głód ścinał ludzi jak kosa, straciliśmy przez te lata połowę wioski z powodu głodu i zimna. Wciąż byłem chłopcem, ale już widziałem więcej trupów, niż potrafiłbym zliczyć. W samo południe było ciemno jak o zmierzchu, a zmierzchy stały się mroczne jak środek nocy. Na każdy posiłek jedliśmy grzyby i pierdolone kartofle i nikt, ani kapłani, ani filozofowie, ani nawet szaleńcy, którzy piszą własnym gównem, nie potrafił wyjaśnić, ile jeszcze czasu musi to potrwać. Père Louis nauczał, że to próba naszej wiary. Byliśmy głupcami, bo mu wierzyliśmy.

A potem Amélie i Julieta zaginęły.

Gabriel urwał na chwilę zagubiony w wewnętrznym mroku. Echo śmiechu w jego głowie, ładny uśmiech i długie czarne włosy, oczy równie szare jak jego własne.

– Amélie? – zapytał Jean-François. – Julieta?

– Amélie była moją siostrą, środkowym dzieckiem, Celene była najmłodsza z naszej trójki, a ja najstarszy. Kochałem je obie, były mi równie drogie i bliskie jak moja słodka mama. Ami miała długie ciemne włosy i jasną skórę jak ja, ale pod względem temperamentu byliśmy jak świt i zmierzch. Oblizywała palec i rozcierała mi zmarszczkę między brwiami, tłumacząc, żebym się tak nie krzywił. Czasem widziałem, jak tańczy, jakby grała muzyka, którą tylko ona słyszy. Wieczorami, kiedy kładliśmy się spać z Celene, opowiadała nam historie. Ami najbardziej lubiła te przerażające. O występnych faerie, czarnoksięstwie i przeklętych księżniczkach.

Famille Juliety mieszkała po sąsiedzku. Ona sama miała dwanaście lat, tak jak Amélie. Obie straszliwie droczyły się ze mną, kiedy spędzaliśmy razem czas. Pewnego dnia zbieraliśmy sami w lesie białopąki, a ja uderzyłem się w palec u nogi i wezwałem imię Wszechmogącego nadaremno. Wtedy Julieta zagroziła, że powie père Louisowi o moim bluźnierstwie, chyba że ją pocałuję.

Oczywiście zaprotestowałem. Dziewczęta mnie wówczas przerażały. Z drugiej strony père Louis stawał na swojej ambonie w każde prièdi i wykrzykiwał o piekle i potępieniu, więc zwykły całus wydawał się lepszy od kary, jaka mnie czekała, gdyby Julieta powiedziała mu o moim grzechu.

Była wyższa ode mnie. Musiałem stanąć na palcach, żeby dosięgnąć. Pamiętam, że nosy nam trochę przeszkadzały, ale wreszcie przycisnąłem wargi do jej ust ciepłych jak dawno utracone słońce. Miękkich i wzdychających. Uśmiechnęła się potem do mnie. Powiedziała, że powinienem częściej bluźnić. To był mój pierwszy pocałunek, zimnokrwisty. Skradziony w umierającym lesie pod wpływem strachu przed Wszechmogącym.

Było późne lato, kiedy ta dwójka zaginęła. Zniknęła pewnego dnia, gdy zbieraliśmy kurki. Amélie często zdarzało się wracać później, niż zapowiedziała. Mama ostrzegała ją, żeby nie szła przez życie z głową w chmurach, ale moja siostra odpowiadała: „Przynajmniej tam czuję słońce”. Jednakże kiedy zapadł zmrok, wiedzieliśmy, że stało się coś złego.

Szukałem ich z mężczyznami z naszej wioski. Moja najmłodsza siostrzyczka Celene też poszła, była zacięta jak lwica i chociaż miała tylko jedenaście lat, nikt nie śmiał jej zabronić. Po tygodniu ojciec stracił głos od nawoływania. Mama nie jadła, nie spała. Nigdy nie znaleźliśmy ich ciał. Za to dziesięć dni później to one nas odnalazły.

Gabriel przesunął palcem po powiece, wyczuwając ruch każdej pojedynczej rzęsy na opuszce palca. Chłodny wiatr poruszył długimi włosami opadającymi mu na ramiona.

– Układałem właśnie opał potrzebny do kuźni razem z Celene, kiedy Amélie i Julieta wróciły do domu. Zimnokrwisty, który je zabił, wyrzucił ich ciała do bagna, gdy już zrobił swoje, więc były brudne od błota, miały przemoczone sukienki. Stały na ulicy przed naszą chatą, ze splecionymi dłońmi. Oczy Juliety stały się trupio białe, a te usta, które były ciepłe jak słońce, poczerniały. Ukazywały drobne, ostre ząbki, kiedy rozchyliła je, uśmiechając się do mnie.

Jej matka wybiegła z domu, płacząc z radości. Porwała córkę w ramiona i wychwalała Boga i wszystkich Siedmioro Męczenników za sprowadzenie jej z powrotem do domu. A Julieta rozerwała jej gardło na naszych oczach. Po prostu, kurwa… rozgryzła je jak dojrzały owoc. Ami też rzuciła się na ciało, skrobiąc rękami i sycząc głosem, który do niej nie należał. – Gabriel z trudem przełknął ślinę. – Nigdy nie zapomniałem odgłosu, jaki wydawała, gdy zaczęła pić.

Mężczyźni z wioski wiwatowali na cześć mojej odwagi po tym, co wydarzyło się następnie. A ja chciałbym powiedzieć, że właśnie odwagę czułem, gdy moja siostra zanurzyła twarz w kałuży, malując usta i policzki ciemną czerwienią. Kiedy jednak wspominam to teraz, wiem, co naprawdę sprawiło, że zostałem na miejscu, podczas gdy mała Celene uciekła z krzykiem.

– Miłość? – zapytał zimnokrwisty.

Ostatni Srebroświęty pokręcił głową, patrząc jak zaczarowany w płomień lampy.

– Nienawiść – odpowiedział w końcu. – Nienawiść do tego, czym stały się moja siostra i Julieta. Do tego, co je tak przemieniło. A przede wszystkim nienawiść na myśl, że właśnie w taki sposób zapamiętam te dziewczęta. Nie będę wspominał skradzionego pocałunku Juliety pod umierającymi drzewami. Nie będę pamiętał Amélie, jak opowiadała nam wieczorne historyjki. Tylko to właśnie: dwie dziewczyny na czworakach chłepczące krew z błota jak zdychające z głodu psy. Nienawiść to było wszystko, co znałem w tamtej chwili; jej moc i wszystkie obietnice, jakie ze sobą niosła. Zakorzeniła się we mnie tamtego zimnego letniego dnia i prawdę mówiąc, wątpię, żeby kiedykolwiek mnie opuściła.

Jean-François spojrzał na ćmę, która wciąż na próżno uderzała skrzydłami o szkło lampy.

– Nadmiar nienawiści spali człowieka na popiół, chevalier.

– Oui, ale przynajmniej ogrzeje go przed śmiercią. – Ostatni Srebroświęty spojrzał na wytatuowane dłonie, zaciskając palce. – Nie potrafiłem skrzywdzić siostry. Nawet wtedy ją kochałem. Dlatego podniosłem siekierę i uderzyłem prosto w szyję Juliety. Cios był dostatecznie silny. Miałem dopiero trzynaście lat, a nawet dorosły mężczyzna namęczy się, ścinając głowę człowiekowi, nie wspominając już o głowie zimnokrwistego. Stwór, którym była Julieta, padł w błoto, łapiąc za siekierę wbitą w czaszkę. Amélie uniosła głowę, krwawa ślina ściekała jej po podbródku. Spojrzałem jej w oczy i to było jak spojrzenie w twarz piekła. Nie w ogień i siarkę, którą obiecywał nam z ambony père Louis, ale w… pustkę.

W pierdoloną nicość.

Moja siostra otworzyła usta i zobaczyłem długie i błyszczące jak noże zęby. I dziewczyna, która każdego wieczoru przed snem opowiadała mi bajki, która tańczyła do muzyki, jaką tylko ona słyszała, wstała i mnie uderzyła.

Boże w niebiesiech, ależ była silna. Nic nie poczułem, dopóki nie runąłem w błoto. A potem usiadła mi na piersi i poczułem smród zgnilizny i świeżej krwi w jej oddechu, a gdy jej kły musnęły mi szyję, wiedziałem, że zaraz umrę. Spojrzałem w jej puste oczy i mimo nienawiści i strachu pragnąłem tego.

Cieszyłem się na to.

Jednakże coś wtedy się we mnie obudziło. Jak niedźwiedź, który budzi się głodny z zimowego snu. Gdy moja siostra otworzyła gnijące usta, złapałem ją za gardło. Boże, była dość silna, żeby zmiażdżyć kości na proszek, ale mimo to udało mi się ją odepchnąć. Kiedy drapała mnie po twarzy zakrwawionymi palcami, poczułem żar zalewający mi rękę, mrowiący na każdym calu skóry. Coś mrocznego. Coś głębokiego. I z wrzaskiem, od którego wnętrzności zamieniły mi się w wodę, Amélie cofnęła się, łapiąc się za bulgocącą skórę na gardle.

Czerwona para buchnęła jej ze skóry, jakby krew w żyłach dziewczyny się zagotowała. Czerwone łzy spłynęły po policzkach, gdy wrzasnęła. Do tego czasu krzyki Celene sprawiły, że cała wioska zbiegła się do nas. Silne ręce złapały Amélie i odrzuciły, kiedy wójt przyłożył pochodnię do jej sukienki. Amélie zapłonęła jak ognisko na Jednorodziny. Julieta czołgała się z moją siekierą wbitą w głowę, kiedy ją też podpalili. Dźwięk, jaki wydawała z siebie, płonąc… Boże, to było… bezbożne. Siedziałem w błocie z Celene, która przykucnęła obok, i patrzyliśmy, jak nasza siostra wiruje niczym żywa pochodnia. Ostatni makabryczny taniec. Ojciec musiał trzymać matkę, żeby nie rzuciła się w ogień. Jej krzyki były głośniejsze od krzyków Amélie.

Sprawdzali mi gardło tuzin razy, ale nie miałem nawet zadrapania. Celene uściskała mi rękę i zapytała, czy nic mi nie jest. Niektórzy ludzie patrzyli na mnie dziwnie, zastanawiając się, jakim cudem przeżyłem. A père Louis ogłosił, że to cud. Oznajmił, że Bóg oszczędził mnie dla wyższych celów.

Mimo to łajdak odmówił pochowania obu dziewczynek. „Umarły niewyspowiadane”, orzekł. Ich prochy zabrano na rozstaje dróg i rozsypano, żeby nigdy więcej nie były w stanie odnaleźć drogi do domu. Grób mojej siostry miał na zawsze pozostać pusty na niepoświęconej ziemi, a jej dusza została potępiona na wieki. Mimo wszystkich jego pochwał serdecznie znienawidziłem za to tego kutasa Louisa.

Czułem na sobie zapach popiołów Amélie przez wiele kolejnych dni. Śniłem o niej latami. Czasem Julieta przychodziła razem z nią. We dwie siadały na mnie i całowały mnie czarnymi, jakże czarnymi ustami. I chociaż nie miałem pojęcia, co mi się przydarzyło i jak, na Boga, przeżyłem, to jedno wiedziałem z absolutną i niezachwianą pewnością.

– Że Krewni naprawdę istnieją – domyślił się Jean-François.

– Nie. Myślę, że już wtedy w to wierzyliśmy w głębi serc, zimnokrwisty. Och, wypudrowani panowie z Augustin, Coste i Asheve uznaliby nas za zacofanych, ale w Lorson przy ogniu zawsze opowiadało się o wąpierzach, tancerzach zmierzchu, faerie i innych czarcich pomiotach. W nordlundzkich prowincjach potwory były równie prawdziwe jak Bóg i jego aniołowie. Tyle że dzwony kaplicy wybiły właśnie południe, kiedy Amélie i Julieta wróciły do domu. Dzień najwyraźniej w ogóle im nie przeszkadzał. Wszyscy wiedzieliśmy, co działa na zgubę Umarłych, jaka broń nas ocali: ogień, srebro, a przede wszystkim światło słoneczne.

Gabriel zamilkł na chwilę, zagubił się w myślach, szare oczy mu spochmurniały.

– Widzisz, to był bezdzień. Nawet wiele lat później w opactwie San Michon żaden srebroświęty nie potrafił wyjaśnić tego, co się stało. Opat Khalid twierdził, że wielka gwiazda spadła na wschodzie, daleko, za morzami, i jej ogień wzbił tak gęsty dym, że przesłonił słońce. Mistrz Szaroręki powiedział nam, że doszło do kolejnej wojny w niebie i Bóg zrzucił zbuntowane anioły z taką nienawiścią, że ziemia trysnęła w niebo i zawisła jak zasłona między jego królestwem i piekłem. Nikt jednak tak naprawdę nie wiedział, dlaczego welon przesłonił niebo. Nikt nie wiedział wtedy i możliwe, że nikt nie wie nawet teraz.

Wszyscy ludzie w wiosce wiedzieli, że nasze dni stały się niemal tak ciemne jak noc i że stworzenia nocy krążą teraz swobodnie podczas tych niby-dni. Stojąc na skrzyżowaniu dróg pod Lorson, kiedy rozrzucali prochy mojej siostry, trzymając za rękę Celene, gdy nasza matka wrzeszczała jak obłąkana, zrozumiałem. Myślę, że w głębi duszy wszyscy zrozumieliśmy.

– Co takiego? – dopytywał się Jean-François.

– Że to początek końca.

– Nie trać ducha, chevalier. Wszystkie rzeczy mają swój koniec.

Gabriel uniósł wzrok, a jego krwistoczerwone oczy zabłysły.

– Oui, wampirze. Jak najbardziej wszystkie.

III

Kolor pragnienia

– Co było potem? – zapytał Jean-François.

Gabriel wziął głęboki wdech.

– Mama nigdy się nie otrząsnęła po śmierci mojej siostry. Nigdy potem nie widziałem, żeby moi rodzice pocałowali się. Jakby duch Amélie zabił w końcu to, co jeszcze się między nimi uchowało. Smutek zamienił się w pretensję, a pretensja w gniew. Opiekowałem się Celene najlepiej, jak potrafiłem, ale wyrastała na diabła wcielonego, zawsze szukała kłopotów albo zwyczajnie sama je ściągała, jeśli nie mogła ich znaleźć. Żałoba okaleczyła mamę, którą wypełniły pustka i gniew. Ojciec szukał ucieczki w butelce, a jego pięści stały się jeszcze cięższe niż dotąd. Rozkwaszały usta i łamały palce.

Nie ma boleści większej od tej, której doświadczasz w pojedynkę. Nie ma nocy ciemniejszych niż te, które spędzasz samotnie. Można się jednak nauczyć żyć z każdym brzemieniem. Rany zabliźniają się tak grubo, że w końcu stają się zbroją. Czułem, że coś we mnie narasta, jak nasiono czekające w zimnej ziemi. Myślałem, że tak to jest, gdy chłopiec staje się mężczyzną. A tak naprawdę nie miałem, kurwa, pojęcia, czym się stawałem.

Mimo wszystko dorastałem. Byłem już słusznego wzrostu, a dzięki pracy w kuźni stałem się twardy jak stal. Zacząłem zauważać, że dziewczyny w wiosce zerkają na mnie jak to młode dziewczyny, szepcąc między sobą, gdy je mijałem. Nie wiedziałem jeszcze wtedy dlaczego, ale coś we mnie je przyciągało. Nauczyłem się, jak zamieniać szepty w uśmiechy, jak uśmiechy zamieniać w coś jeszcze słodszego. Już nie kradłem pocałunków, bo chętnie mi je dawano.

Podczas mojej piętnastej zimy zacząłem chodzić na schadzki z dziewczyną, która miała na imię Ilsa. Była córką wójta, siostrzenicą samego père Louisa. Okazało się, że potrafię być przebiegłym sukinsynem, jeśli zechcę. Zakradałem się nocą do domu wójta, wspinałem się po umierającym dębie za oknem Ilsy. Szeptałem do okna, ona zapraszała mnie do środka, a potem tonęliśmy w desperackich, łapczywych pocałunkach i tych pierwszych niezręcznych pieszczotach, które rozpalają krew w żyłach młodego mężczyzny.

Moja matka tego nie pochwalała. Rzadko się kłóciliśmy, ale w kwestii Ilsy… Boże Wszechmogący, darliśmy koty, aż się niebo trzęsło. Ostrzegała mnie przed tą dziewczyną raz za razem. Pewnego wieczoru siedzieliśmy przy stole, tata cichutko topił się w wódce, a Celene dzióbała ziemniaczaną potrawkę, kiedy my z mamą wściekaliśmy się na siebie. Znowu ostrzegła mnie przed głodem, który w sobie noszę. Żebym uważał, bo pożre mnie całego.

Miałem jednak już dość lęków rodziców, że popełnię ten sam błąd, co oni. Rozwścieczony straciłem cierpliwość, wycelowałem w ojca palec i krzyknąłem:

– Nie jestem taki jak on! W niczym go nie przypominam!

Ojciec spojrzał na mnie wtedy, kiedyś przystojny, a teraz rozmiękły i rozmemłany od alkoholu.

– Do diabła, pewnie, że nie, ty bękarcie.

– Raphaelu! – krzyknęła matka. – Nie mów tak!

Spojrzał na nią z gorzkim, tajemniczym uśmieszkiem na ustach. Na tym sprawa mogłaby się skończyć, gdyby lew we mnie nie wściekł się tak, że nie chciał się uspokoić.

– Bogu dzięki, że jestem bękartem – odpowiedziałem. – Lepiej nie mieć ojca w ogóle niż mieć za ojca takiego nic niewartego śmiecia jak ty.

– Jestem nic niewart, hę? – Ojciec spiorunował mnie wzrokiem, podnosząc się. – Gdybyś tylko wiedział, jak dowiodłem swojej wartości, chłopcze. Piętnaście lat i nie powiedziałem ani jednego słowa, wychowując grzech, jakim jesteś.

– Jeśli jestem grzechem, to jestem twoim grzechem. I tylko dlatego, że byłeś na tyle głupi, żeby spłodzić syna dziewczynie, której nie poślubiłeś, nie znaczy…

Nie powiedziałem niczego więcej. Jego pięść uderzyła jak podczas setek poprzednich wieczorów. Mama krzyczała, jak to zawsze ona. Jednakże tego wieczoru pięść ojca nie trafiła w cel. Zamiast tego zatrzymałem ją raptem kilka cali od mojej twarzy. Byłem wyższy od niego, ale on miał ręce grube jak żona piekarza. Powinien być w stanie opędzić się ode mnie jak od muchy. A jednak pchnąłem go do tyłu, a on wytrzeszczył oczy wstrząśnięty. Krew zaczęła mi dudnić w żyłach, gdy uderzył głową o palenisko, a potem zaczęła ryczeć w cieniach za moimi oczami. Kiedy upadł, widziałem, że rozciął głowę o półkę. Na rant polała się jasna i błyszcząca czerwień.

Krew.

Oczywiście widziałem już krew w swoim życiu. Rozmazaną na moich połamanych palcach, na opuchniętej twarzy. Nigdy jednak nie zauważyłem, jaki żywy ma kolor, nie zwróciłem uwagi, że jej słony, żelazisty i kwietny aromat przyprawia o zawrót głowy, pomieszany teraz z pieśnią mojego walącego młotem serca. W gardle mi zaschło, język miałem jak ze starej wyprawionej skóry, żołądek zamienił się mi w rozwartą, bezdenną dziurę, gdy wyciągnąłem drżącą rękę ku rozlewającej się coraz szerzej kałuży.

– Gabe? – szepnęła Celene.

– Gabrielu! – krzyknęła mama.

I jak czar, który pryska, gdy zakracze wrona, to uczucie zniknęło. Ten ból. Ta wysuszona na pył tęsknota. Stałem na drżących nogach, patrząc mamie w oczy. Widziałem tam niewypowiedziane sekrety. Zgrozę, brzemię z każdym rokiem coraz cięższe.

– Co się ze mną dzieje, mamo?

Ona tylko pokręciła głową, klękając obok ojca.

– To jest w tobie, Gabrielu. Miałam nadzieję… Modliłam się do Boga, żeby tak nie było.

– Co jest we mnie?

Nic nie odpowiedziała, wpatrując się w cienie na podłodze.

– Matko, powiedz mi! Pomóż mi!

Spojrzała mi w oczy. Ta lwica, która mnie wychowała, która nauczyła mnie nosić moje nazwisko jak koronę. Spostrzegłem w niej wtedy desperację matki, która zrobi wszystko, żeby chronić swoje młode, gdy zda sobie sprawę, że zostało jej już tylko jedno, co może uczynić.

– Nie potrafię, kochanie, ale może znam kogoś, kto będzie potrafił.

Nie miałem pojęcia, o co jeszcze zapytać. Nie znałem odpowiedzi, której potrzebowałem. Mama nie chciała więcej ze mną rozmawiać, a Celene zaczęła płakać, więc jak zwykle zająłem się siostrą. Od tego wieczoru nic już nie było takie jak dotąd. Próbowałem porozmawiać z ojcem, niech mi Bóg dopomoże, nawet go przeprosiłem, ale on ani razu nawet na mnie nie spojrzał. Patrzyłem, jak wali w kowadło, jak ściska w pięści młot. Wielgachne i straszliwe były te jego ręce. Pamiętam, jak zamykały się wokół mnie, gdy byłem małym chłopcem, silne i ciepłe, kiedy pokazywał mi, jak zastawić sidła albo zamachnąć się mieczem. Pamiętam, jak zaciskały się w węzły i spadały niczym grad. Tworzył rzeczy, ten mój ojciec, i niszczył. Zdałem sobie sprawę, że może jedną z rzeczy, które zniszczył, byłem ja sam.

Jedynym azylem dla mnie były ramiona Ilsy. Uciekałem w nie tak często, jak się dało, zakradałem się o każdej porze i wchodziłem do niej przez okno. Spotykaliśmy się tam, gdzie słowa traciły na znaczeniu. Oboje zostaliśmy wychowani w Jednej Wierze i widmo grzechu zawsze nad nami wisiało. Jednakże nawet sam Bóg nie jest w stanie wejść między dziewczynę i chłopca, którzy naprawdę siebie pragną. Żadne pismo święte, król ani prawo na tym świecie nie mają takiej mocy.

Pewnej nocy byliśmy blisko. Tak blisko, że aż płonęliśmy. Jej koszula nocna leżała odrzucona na bok, moje spodnie były rozsznurowane, wargi mnie bolały od nacisku jej ust. Bliskość nagiego ciała dziewczyny przyprawiała mnie o zawrót głowy, a pożądanie było jak narastające we mnie pragnienie. Czułem zapach jej żądzy, napełniał mi płuca i sprawiał ból. Długie kasztanowe włosy Ilsy splątały się między moimi palcami, gdy czułem jej ruchliwy język obok swojego.

– Kochasz mnie? – szepnąłem.

– Kocham – odpowiedziała.

– Pragniesz mnie? – spytałem.

– Pragnę – westchnęła.

Przeturlaliśmy się na łóżku, jej oddech stał się szybszy, jej oczy nie widziały nikogo poza mną.

– Ale nie możemy, Gabrielu. Nie możemy.

– To żaden grzech – prosiłem, całując jej szyję. – Masz całe moje serce.

– A ty moje – szepnęła. – Ale to czas mojej krwi miesięcznej. Powinniśmy zaczekać.

Poczułem ciarki w brzuchu na te słowa. I chociaż odezwała się znowu, ja słyszałem tylko słowo „krew”. A potem zdałem sobie sprawę, że właśnie ten zapach, właśnie to pożądanie rozbrzmiewa we mnie ogłuszającym rykiem.

Nie potrafiłbym ci powiedzieć, dlaczego. Nie zastanawiałem się nad powodami w tamtej chwili. Powędrowałem jednak ustami niżej, po gładkich wzgórzach i dolinach jej ciała. Czułem szaleńcze bicie jej serca pod palcami, gdy wędrowałem dłońmi po jej kształtach. Zadygotała, gdy okrążyłem językiem jej pępek, zamruczała cicho w proteście, kiedy rozchyliłem jej nogi i wsunęła palce w moje włosy. A potem pochyliłem się między jej uda i przycisnąłem do niej usta, czując, jak drży. Cząstka mnie była wtedy raptem piętnastoletnim chłopakiem, nerwowym jak wiosenne jagnię, który tylko prosi, żeby mu pozwolić służyć, i pragnie tylko zadowolić. Za to resztę mnie, większość mnie, przepełniał głód mroczniejszy niż wszystko, co znałem.

Ilsa przycisnęła palce do ust, zaciskając uda wokół mojej głowy, a ja wsunąłem w nią język i posmakowałem. Boże, czułem ten smak i prawie oszalałem. Sól i żelazo. Jesień i rdza. Zalewały mi język i odpowiadały na wszystkie pytania, o jakich nigdy nawet nie pomyślałem, żeby je zadać. Bo odpowiedź na nie była taka sama.

Zawsze taka sama.

Krew.

Krew.

Odnalazłem pełnię, o jakiej nawet nie myślałem, że jest osiągalna. Znalazłem spokój, w jakiego istnienie nie wierzyłem. Czułem tę dziewczynę wijącą się w pościeli i szepczącą moje imię i chociaż chwilę wcześniej obiecałem jej swoje serce, to była niczym, niczym poza tym, co mogła mi dać, skarbem zamkniętym za drzwiami jedwabistej świątyni, przywołującym mnie bez słowa. Wyczułem poruszenie w dziąsłach, przesunąłem językiem po zębach i poczułem, że stają się ostre jak noże. Słyszałem puls w udach Ilsy przyciśniętych mocno do moich uszu, usiłowałem obrócić głowę, gdy zaprotestowała słabo. A potem, niech Bóg mi dopomoże, wbiłem w nią zęby, a ona wygięła plecy w łuk, napinając każdy mięsień i odchyliła głowę, przyciągając mnie mocniej, starając się nie krzyczeć.

Poznałem wtedy kolor pragnienia. To była czerwień.

Czym jestem? Co ja robię? Na Boga, co się ze mną dzieje? Można by się spodziewać, że takie myśli wypełniły mi głowę. Pytania, jakie zadałby sobie każdy zdrowy na umyśle człowiek. Ja jednak niczego takiego nie myślałem. Istniały tylko moje usta na skórze Ilsy i potok z przegryzionej żyły zalewający mi usta. Piłem jak wysuszony piasek pustyni rozległej na tysiąc lat. Piłem, jakby świat się kończył i tylko jeden ostatni haust mógł go uratować, mógł uratować mnie, nas wszystkich od wielkiego finału czekającego w ciemności. Nie potrafiłem przestać. Nie przestałem.

– Przestań…

Szept Ilsy przerwał bezgraniczny hymn w mojej głowie, chór naszych połączonych uderzeń serc. Jej serce słabło, biło kruche i delikatne jak u poranionego ptaka, a moje dudniło silne jak nigdy dotąd. Mimo to ta cząstka mnie, która kochała tę dziewczynę, zdała sobie sprawę, co robi reszta. W końcu oderwałem usta. Ze zgrozy zaparło mi dech w piersi.

– O Boże…

Krew. Na pościeli. Na jej udach i w moich ustach. A kiedy czar mojego pocałunku prysł, kiedy mroczne pożądanie, jakie ją ogarnęło, odpłynęło, Ilsa też zobaczyła, co zrobiłem. Zwierzęca cząstka jej istoty wygrała i chociaż uniosłem ręce, żeby ją uciszyć, otworzyła posiniałe usta i krzyknęła. To był krzyk dziewczyny, która zrozumiała, że nie ma już potwora pod łóżkiem. Że potwór jest w łóżku, razem z nią.

Usłyszałem czyjeś kroki, ktoś biegł. Ciche przekleństwo. Ilsa znowu krzyknęła, w jej oczach płonęła czysta zgroza. I ta sama zgroza ogarnęła mnie, zamieniając mi wnętrzności w wodę. Trwoga chłopca, który skrzywdził kogoś, kogo kocha; chłopca leżącego w łóżku z dziewczyną, której ojciec nadbiega właśnie korytarzem; chłopca, który obudził się z koszmaru i odkrył, że sam jest koszmarem.

Drzwi otworzyły się z impetem. Stanął w nich wójt w koszuli nocnej, ze sztyletem w ręce. Krzyknął:

– Dobry Boże Wszechmogący!

A ja zwlokłem się z zakrwawionego łóżka z rękami i podbródkiem zalanymi szkarłatem. Ilsa wciąż krzyczała, wójt ryknął i zamachnął się ostrzem. Wyrwał mi się słaby okrzyk, gdy poczułem ognistą linię na plecach, ale już uciekałem, poruszałem się tak szybko, że świat wokół mnie rozmazał się, wyskoczyłem przez okno w ciemność.

Wylądowałem boso w błocie, podciągnąłem spodnie, potykając się. Ręce miałem czerwone i lepkie. Słyszałem, że wioska się budzi, krzyki Ilsy niosły się ponad błotnistym placem, rozległ się tupot butów wartowników i małe światełka zapalały się w ciemności.

Byłem zagubiony i samotny i Bóg jeden wie, dokąd biegłem. Z okropnym zdumieniem zdałem sobie sprawę, że noc wokół mnie żyje, płonie jasno i pięknie tak jak kiedyś dzień. Nogi miałem jak ze stali, serce grzmiało mi w piersi, czułem się w każdym calu jak lew, którego imię nosiłem. W tamtej chwili byłem żywy i przestraszony jak nigdy w życiu, ale odzyskałem jasność myślenia na tyle, żeby zadawać sobie pytania: co się ze mną dzieje? Co zrobiłem? Czy Amélie przekazała mi cząstkę swojej klątwy? Czy też byłem czymś całkiem innym?

Zaczął padać śnieg. Słyszałem, że w kościele biją dzwony. A ja biegłem przed siebie ku jedynemu miejscu, w jakim mogłem znaleźć bezpieczeństwo. Do kogo ucieka młode, wampirze, gdy gonią je wilki? Do kogo woła żołnierz, wykrwawiając się na polu?

– Do matki – odpowiedział Jean-François.

– Do matki. – Gabriel pokiwał głową. – Próbowała mi coś powiedzieć tamtej nocy, kiedy powaliłem ojca. Tamtego wieczoru krew po raz pierwszy mnie wezwała. Wpadłem więc do chaty i zawołałem matkę. Wstała z łóżka. Moja siostrzyczka patrzyła na mnie wielkimi przestraszonymi oczami, widząc krew na moich rękach i twarzy. Ojciec warknął:

– Boże, coś ty zrobił, chłopcze?

Celene modliła się szeptem. Matka zaś objęła mnie i szepnęła:

– Nie obawiaj się, kochanie. Wszystko będzie dobrze.

Ciężkie pięści załomotały do drzwi, rozległy się gniewne głosy. Rodzice spojrzeli po sobie, ale tata nawet nie drgnął. Z zaciśniętymi w cieniutką linie ustami moja lwica owinęła się szalem, wzięła mnie za zakrwawioną rękę i wyprowadziła z powrotem na zimno.

Czekało na nas pół wioski. Niektórzy trzymali lampy, żagwie albo ikony Odkupiciela. Wójt stał wśród nich, podobnie jak père Louis. Kapłan ściskał egzemplarz Testamentów, jakby to był miecz. Uniósł świętą księgę i wskazał mnie, chrypiąc z tym samym świątobliwym przekonaniem, z którym przeklął moją siostrę.

– Wynaturzenie!

Mama krzyknęła w proteście, ale nie było jej słychać w panującym wokół zgiełku. Drugi kowal, który podkuwał w wiosce konie, złapał mnie za rękę. Jednak krew, którą skradłem, dudniła gorąca i czerwona w pustce we mnie, więc odepchnąłem go i poleciał w powietrze jak wiązka słomy. Kolejni mężczyźni naparli, a ja walczyłem, czując, jak kości pękają i ciało rwie się w moich rękach. Rzucili się jednak na mnie całą chmarą, a kapłan ryczał:

– Powalcie go! W imię Boga!

– Jest jednym z nich! – Ktoś krzyknął.

– Przepadł jak jego siostra! – ryknął ktoś inny.

Mama zaczęła krzyczeć, Celene przeklinała i gdzieś pośród tumultu słyszałem, że mój ojciec też wrzeszczy, wołając, że jestem tylko chłopcem, zwykłym chłopcem. Czułem, jak tłum podnosi mnie z ziemi zakrwawionego i na wpół przytomnego, i pomyślałem wtedy o Amélie tańczącej i wyjącej, gdy płonęła. Zastanawiałem się, czy czeka mnie ten sam los. Spojrzałem w oczy père Louisowi, temu łajdakowi, który odmówił pochówku mojej siostrze, i moje usta wypełniła nienawiść.

– Ty pierdolony wiarołomny tchórzu! – warknąłem. – Modlę się, żebyś umierał z krzykiem!

Wystrzał rozdarł powietrze, huk pistoletu z zamkiem kołowym zadźwięczał mi w uszach. Ciżba zamarła, wszystkie spojrzenia skierowały się na postaci nadjeżdżające powoli błotnistą drogą.

Było ich dwóch, dosiadali białych wierzchowców jak anioły śmierci ze stronic Testamentów. Na przodzie jechał chudy jegomość, wymizerowany jak strach na wróble. Nosił gruby szynel z czarnej skóry. Trójgraniasty kapelusz miał naciągnięty mocno na oczy, kołnierz zasznurowany wysoko, na ustach i nosie. Jedyne, co widziałem, to pasmo włosów w kolorze słomy. I oczy. Tęczówki miał w najjaśniejszym odcieniu zieleni, ale białka tak przekrwione, że były właściwie czerwone. Wiózł płócienny wór przewieszony przez grzbiet krzepkiego tundrowego kuca. Kształt w worze przywodził na myśl człowieka. Na ramieniu jeźdźca siedział smukły, szaropióry i złotooki sokół.

Drugi jeździec był młodszy, bardziej barczysty, ale znowu prawie nie widziałem jego twarzy. Nosił się podobnie jak pierwszy, u pasa miał miecz w pochwie. Patrzył na tłum spod naciągniętego na czoło trójgraniastego kapelusza niebieskimi jak lód oczami.

Śnieg padał coraz mocniej, mróz przenikał moją nagą skórę. Jeźdźcy mieli małe myśliwskie latarnie przy siodłach, światło błyskało na marznących grubych płatkach spadających z nieba i srebrnych siedmiogwiazdach wyhaftowanych na ich piersiach.

Ojciec tymczasem przyniósł swój stary wojenny miecz, na co dzień wiszący na ścianie. Mamie zaparło dech w piersi, włosy wymknęły jej się z warkocza. Celene stała z zaciśniętymi pięściami, mój mały diabeł wcielony wyszedł naprzód, żeby bronić starszego brata, gdy kuce powoli zbliżały się do naszego domu. Wszyscy wyczuwaliśmy powagę chwili. Przyglądając się tym obcym przybyszom, zauważyłem, jak wspaniałe są ich wierzchowce i jak elegancki jest krój ich płaszczy, zwróciłem uwagę, że nić, którą wyhaftowano gwiazdy, nie jest po prostu srebrna w kolorze, ale została zrobiona z prawdziwego srebra. Przywódca schował pistolet do wewnętrznej kieszeni szynela i zawołał, przekrzykując pieśń mojego pulsu:

– Jestem frère Szaroręki, srebroświęty z San Michon. – Wskazał na mnie. – Przyjechałem po tego chłopca.

IV

Jagnię na rzeź

Wiatr wył jak głodny wilk, śnieg przyklejał się do mojej zakrwawionej skóry. Spojrzałem na père Louisa i zobaczyłem, że jego oblicze spochmurniało.

– Monsieur, ten chłopak praktykuje czary i obmierzłe rytuały krwi. Jest zły. Jest przeklęty!

Gniewny pomruk poniósł się wśród zebranych. Jednakże mężczyzna zwany Szarorękim sięgnął za pazuchę i wyjął welinowy zwój. Zdobiła go cesarska pieczęć – jednorożec i pięć skrzyżowanych mieczy na stwardniałej plamie czerwonego wosku.

– Z rozkazu Alexandre’a III, cesarza Elidaenu i Obrońcy Świętego Kościoła Bożego, którego nie waży się zakwestionować żaden człowiek na tej ziemi, mam prawo werbować do naszej słusznej sprawy każdego obywatela, jakiego wybiorę. I wybieram jego.

– Werbować? – wyrwał się wójt. – Tego potwora? Do czego?

Mężczyzna wyciągnął miecz z pochwy i aż zaparło mi dech w piersi. Chociaż byłem poobijany i zakrwawiony, nadal byłem synem kowala, a ten miecz wystarczyłby, żeby wywołać erotyczne sny. Pasma srebra przecinały stal jak jasne zawijasy słoi na ciemniejszym drewnie. Głowica miała kształt gwiazdy, siedmiogwiazdy na cześć Siedmiorga Męczenników, a otaczało ją koło Odkupiciela. W słabym świetle latarni miecz niemalże jarzył się własnym blaskiem.

– Jesteśmy Ordo Argent – odparł Szaroręki. – Srebrny Zakon San Michon. A potwory to dokładnie tacy rekruci, jakich potrzebujemy, monsieur. Ponieważ wrogowie, z którymi walczymy, są jeszcze gorszymi potworami i jeśli zawiedziemy, upadnie także potężny Kościół Boga i jego królestwo na ziemi oraz cały świat ludzki.

– Kim jest ten wróg? – zapytał père Louis.

Szaroręki popatrzył na kapłana, światło latarni błyszczało w jego krwawych oczach. Sokół na jego ramieniu wzbił się w powietrze, kiedy frère odwrócił się do worka na grzbiecie swojego wierzchowca. Poluzował łańcuchy i zrzucił go w błoto. Coś stęknęło, uderzając o ziemię. Tak jak myślałem, kształt w środku należał do człowieka. Jednakże stworowi, który wylazł z wora, daleko było do człowieka.

Miał na sobie łachmany i był śmiertelnie wychudzony. Ciało rozciągało się na kościach jakby szkielet zanurzono w skórze. Miał trupio blade oczy, zniszczone usta odsłaniały zęby długie i ostre jak u wilka. Podniósł się z błota i w jego gardle zabulgotał odgłos przywodzący na myśl gotujący się tłuszcz. Wszyscy wieśniacy wokół mnie krzyknęli z przerażenia.

Nagle znowu miałem trzynaście lat i stałem na błotnistej ulicy w dniu, kiedy Amélie i Julieta wróciły do domu. I jasne, byłem przerażony, ale wraz ze strachem powróciło wspomnienie siostry. Ogarnęła mnie ta stara, znajoma nienawiść, płonąc mi w piersi i zmuszając do zaciśnięcia zębów. W nienawiści można odkryć siłę. Pewien rodzaj odwagi można wykuć tylko w gniewie. Zamiast krzyknąć albo cofnąć się chwiejnie jak mężczyźni wokół mnie, stanąłem w rozkroku. Wziąłem wdech. I uniosłem, kurwa, pięści.

– Imponujące – mruknął Jean-François.

– Nie zrobiłem tego po to, żeby komuś zaimponować – warknął Gabriel. – Wiedząc teraz to, co wiem, żałuję, na Boga, że nie uciekłem. Żałuję, że nie zsikałem się w spodnie i nie zacząłem płakać, że chcę do mamy. – Przeczesał ręką włosy i westchnął. – Nazwij to, jak chcesz. Instynktem. Głupotą. Tacy po prostu się rodzimy. Nie da się tego zmienić, tak jak nie można zmienić woli wiatru albo koloru bożych oczu. Oczywiście ten stwór, który szedł do mnie chwiejnym krokiem, w dupie miał moje uniesione pięści. Ale srebrny łańcuch połączony z siodłem Szarorękiego zatrzymał go i stwór tylko zamachał rękami przed moją twarzą. Frère zsunął się z siodła i na dźwięk jego butów uderzających o błoto ten wychudzony, umierający z głodu potwór odwrócił się, a ja przysięgam na wszystkich Siedmioro Męczenników, że usłyszałem jego skomlenie. Szaroręki uniósł rękę, miecz zalśnił w ciemności. Uderzył i, Boże w niebiosach, zrobił to tak szybko, że ledwie to spostrzegłem.

Posrebrzana rękojeść trafiła potwora w szczękę. Trysnęła ciemna krew i zęby. Szaroręki był straszliwy, gdy władał mieczem, a ja wzdrygnąłem się, gdy uderzał potwora raz za razem, aż ten, jęcząc, osunął się bezwładnie jak kupa szmat. Kiedy Szaroręki butem wepchnął jego twarz w błoto i spojrzał na père Louisa, zobaczyłem, że gotuje się w nim ta sama nienawiść, co w moim własnym sercu.

– Kim jest nasz wróg, dobry ojczulku?

Popatrzył na przerażonych wieśniaków i na końcu spojrzenie jego czerwonych oczu zatrzymało się na mnie.

– To Umarli.

W chłodnej celi Gabriel do León zamilkł, przesunął ręką po zaroście. Słyszał te słowa tak wyraźnie, jakby Szaroręki siedział tam uwięziony razem z nim. Prawie go kusiło, żeby się obejrzeć przez ramię i sprawdzić, czy stary łajdak za nim nie siedzi.

– Strasznie to melodramatyczne. – Jean-François z Krwi Chastain ziewnął.

Gabriel wzruszył ramionami.

– Szaroręki miał do tego talent. Ale kiedy spojrzał na mnie swymi błyszczącymi, krwistymi oczami, wyczuwałem, że mierzy mnie wzrokiem. Wyciągnął rękę w rękawiczce i rozwiązał kołnierz, żebym go widział. Śmiertelnie blada skóra. Twarz wyrzeźbiona w okrucieństwie. Sprawiał wrażenie, jakby zostawiał siniaki na pościeli, w której sypiał.

– Widziałeś już coś takiego – powiedział do mnie, kiwając głową na potwora.

Długo i z mozołem szukałem słów.

– Moją… moją siostrę.

Zerknął na mamę, a potem na mnie.

– Nazywasz się Gabriel de León.

– Oui, frère.

Uśmiechnął się, jakby uznał moje nazwisko za zabawne.

– Teraz należysz do nas, Mały Lwie.

Odwróciłem się wtedy do matki. Kiedy zobaczyłem rezygnację na jej twarzy, w końcu zrozumiałem. Ci mężczyźni przyjechali tu na jej życzenie. Ten Szaroręki był pomocą, o którą poprosiła. Pomocą, której sama nie potrafiła mi udzielić. W oczach miała łzy. Cierpienie lwicy, która zrobiłaby wszystko, żeby ochronić swoje młode, i wie, że już nic więcej nie może uczynić.

– Nie! – warknęła Celene. – Nie zabierzecie mojego brata!

– Celene, uspokój się – szepnęła matka.

– Nie zabiorą go! – krzyczała. – Schowaj się za mną, Gabe!

Stanąłem między frère a moją siostrą, gdy uniosła pięści, i objąłem ją mocno, a ona piorunowała wzrokiem stojących za mną jeźdźców. Wiedziałem, że wydrapałaby Szarorękiemu oczy, gdyby tylko dać jej szansę. Jednakże, widząc zimny wzrok tego mężczyzny, pojąłem prawdę.

– To ludzie Boga, siostrzyczko – powiedziałem jej. – Taka jest jego wola.

– Nie możesz odejść! – warknęła Celene. – To nie w porządku!

– Możliwe, ale kim jestem, żeby przeciwstawiać się Wszechmogącemu?

Byłem przerażony, nie będę kłamał. Nie chciałem opuszczać swojej famille ani mojego małego świata. Jednakże wieśniacy wciąż stali wokół nas i patrzyli na mnie przestraszonymi i gniewnymi oczami. Zęby miałem już tępe jak zawsze, ale nadal czułem w ustach czerwony żar krwi Ilsy. Przez chwilę miałem wrażenie, że wszystko stanęło na krawędzi ostrza. Takie chwile wyczuwa się w duszy. Ci ludzie oferowali mi zbawienie. Ścieżkę do życia, którego nigdy sobie nie wyobrażałem. Mimo to wiedziałem, że zapłacę za to straszliwą cenę. I mama też to wiedziała.

Jaki miałem wybór? Nie mogłem zostać, nie po tym, czego się dopuściłem. Nie wiedziałem, czym się staję. Nie znałem żadnych odpowiedzi, ale może ci ludzie je znali. I tak jak powiedziałem siostrze: kim byłem, żeby sprzeciwiać się woli nieba? Prowokować tego, który mnie stworzył? Wziąłem więc głęboki wdech i sięgnąłem po to, co oferował mi Szaroręki. – Gabriel spojrzał w górę i westchnął. – I to by było tyle. Poszedłem jak jagnię na rzeź.

– Od razu wtedy cię zabrali? – zapytał Jean-François.

– Dali mi chwilę na pożegnanie z famille. Ojciec miał mi niewiele do powiedzenia, ale widziałem miecz w jego ręce i zrozumiałem, że gdy groziła mi śmierć, zrobił, co mógł, żeby mnie ratować, nawet jeśli mógł niewiele. Bałem się, co może się stać z Celene, kiedy mnie zabraknie, ale nic nie mogłem na to poradzić. Mimo to ostrzegłem ojca. Ostrzegłem go, kurwa.

– Uważaj na córkę. To jedyne dziecko, jakie ci zostało.

Mama płakała, kiedy pocałowałem ją na pożegnanie, i ja też płakałem, obejmując Celene. Mama powiedziała mi, żebym strzegł się bestii. Bestii i jej głodu. Cały mój świat rozpadał się, ale co mogłem zrobić? Porwał mnie nurt rzeki, ale nawet wtedy byłem dość dorosły, żeby wiedzieć: istnieje różnica między tymi, którzy płyną z prądem, i tymi, którzy toną, walcząc z nim. I ta różnica nazywa się Mądrością.

– Nie odchodź, Gabe – prosiła Celene. – Nie zostawiaj mnie samej.

– Wrócę – obiecałem, całując ją w czoło. – Opiekuj się za mnie mamą, diabełku.

Młody człowiek, który jechał za Szarorękim, odczepił ode mnie Celene, nie wypowiadając ani jednego słowa pociechy, kiedy wepchnął mnie na swojego kuca. Potem owinął skomlącego potwora z powrotem w srebrne łańcuchy i zapakował w wór, który przerzucił przez grzbiet wierzchowca Szarorękiego. Frère popatrzył na zebranych jasnymi, krwistymi oczami.

– Złapaliśmy tego potwora trzy dni drogi stąd na zachód. Będzie ich więcej, nim znowu będzie ich mniej. Nadchodzą mroczne dni i jeszcze mroczniejsze noce. Zapalajcie świece w oknach. Nie zapraszajcie nieznajomych do domów. Zawsze podtrzymujcie ogień w palenisku i miłość do Boga w swoich sercach. Jeszcze zatriumfujemy. Albowiem jesteśmy srebrem.

– Jesteśmy srebrem – powtórzył jego młodszy towarzysz.

Mała Celene płakała, a ja wyciągnąłem rękę na pożegnanie. Zawołałem do mamy, że ją kocham, ale ona tylko wpatrywała się w niebo. Łzy zamarzały jej na policzkach. Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek czuł się równie zagubiony jak wtedy, kiedy wyjeżdżaliśmy z Lorson. Patrzyłem na swoją famille przez padający śnieg, aż zostali daleko za nami i wszystko pochłonęła ciemność.

– Piętnastoletni chłopak. – Jean-François westchnął, głaszcząc pióra kołnierza.

– Oui. – Gabriel skinął głową.

– I ty nas nazywasz potworami.

Gabriel spojrzał wampirowi w oczy i jego ton zabrzmiał jak stal:

– Oui.

V

Ogień pośród nocy

Jean-François uśmiechnął się blado.

– Zatem z Lorson do San Michon?

Gabriel skinął głową.

– Potrzebowaliśmy kilku tygodni jazdy Ostroszlakiem. Panowało potworne zimno. Płaszcz, który mi dali, nie chronił mnie przed chłodem w brzuchu. Po ostatnich wydarzeniach kręciło mi się w głowie. Na wspomnienie tego, co zrobiłem Ilsie. Mrocznego nieba jej krwi w moich ustach. Od widoku potwora, którego Szaroręki wywlekł z worka i który wciąż tkwił za nim na koniu. Nie miałem pojęcia, co o tym wszystkim myśleć.

– Frère Szaroręki wyjaśnił ci, co się czeka?

– Chuja tam wyjaśnił. Powiedział może jedną piątą z trzech ósmych. Początkowo bałem się zapytać. W Szarorękim płonął tak wielki ogień, że można było się spalić, gdyby za blisko stanąć. To były sama skóra i kości, ostre policzki i szczęka, włosy jak brudna słoma. Przeżuwał jedzenie, jakby go nienawidził, prawie każdą chwilę odpoczynku spędzał na modlitwie, przerywając tylko czasem, żeby okładać się po plecach pasem. Kiedy próbowałem odezwać się do niego, piorunował mnie tylko wzrokiem, aż milkłem.

Tylko sokołowi, który z nim jechał, okazywał nieco czułości. Nazywał go Łucznikiem i hołubił jak ojciec syna. Jednak najdziwniejszej rzeczy na jego temat dowiedziałem się pierwszego ranka, kiedy mył się przy mnie.

Kiedy zdjął koszulę, żeby opłukać się w wiadrze, zobaczyłem, że cały jest w tatuażach. Widziałem już wcześniej tatuaże, spirale faerie na Osswayczykach i temu podobne, ale tatuaże frère to było coś nowego.

Gabriel przesunął palcami po własnym tatuażu na dłoniach.

– Tusz był taki sam: ciemny, ale metaliczny. Srebro w pigmencie. Na plecach Szaroręki miał wizerunek Matki-Dziewicy. Serpentyny róż, miecze i anioły pokrywały jego ręce, miał też siedem wilków dla Siedmiorga Męczenników na piersi. Młody uczeń, który mu towarzyszył, nie był tak mocno wytatuowany jak mistrz, ale miał piękną plecionkę z róż i węży na piersi. Naél, Anioł Rozkoszy, zajmowała jego lewe przedramię. Sarai, Anioł Zarazy z szeroko rozpostartymi pięknymi skrzydłami ćmy, pokrywała biceps. Obaj mieli siedmiogwiazdy wytatuowane na lewej ręce.

Gabriel obrócił rękę, pokazując wampirowi wnętrze dłoni. Tam pośród blizn i odcisków widniała siedmiogwiazda w idealnym kole.

– Ciekawi mnie, dlaczego wasz Zakon tak profanował swoje ciała – powiedział Jean-François.

– Srebroświęci nazywali to egidą. Nie ma sensu zakładać zbroi, kiedy walczysz z potworami, które mogą zgnieść zbroję płytową w pięści. Zbroja tylko spowalnia człowieka. I hałasuje. Jeśli jednak dostatecznie mocno wierzysz we Wszechmogącego, egida sprawia, że jesteś nietykalny. Bez względu na to, na jakiego nocnego potwora polujesz: tancerza zmierzchu, faerie, zimnokrwistego, żaden z nich nie może znieść dotyku srebra. A Bóg w szczególności nienawidzi waszego rodzaju, wampirze. Wy obawiacie się nawet widoku świętych ikon. Kulicie się przed wizerunkiem siedmiogwiazdy. Koła. Matki-Dziewicy i Męczenników.

Wampir wskazał dłoń Gabriela.

– To czemu ja się nie kulę ze strachu, de León?

– Bo Bóg nienawidzi mnie bardziej niż ciebie.

Jean-François się uśmiechnął.

– Domyślam się, że masz tego więcej?

– O wiele więcej.

– Mogę zobaczyć?

Gabriel spojrzał stworowi w oczy. Cisza między nimi przeciągała się, głęboka na trzy oddechy. Wampir przesunął językiem po czerwonych i wilgotnych ustach.

Srebroświęty wzruszył ramionami.

– Jak sobie życzysz.

Wstał, krzesło pod nim zatrzeszczało. Sięgnął nieśpiesznie, zrzucił płaszcz, rozsznurował koszulę i zdjął ją przez głowę, pokazując nagi tors. Drobne westchnienie, ciche jak szept, wymknęło się z ust wampira.

Srebroświęty był żylasty i muskularny, światło lampy malowało głębokie cienie w zagłębieniach i bruzdach jego ciała. Stadko blizn zdobiło jego skórę – pamiątki po ostrzach, szponach i Odkupiciel jeden wie po czym jeszcze. Jednakże przede wszystkim ciało Gabriela de León pokrywały tatuaże, od szyi po pępek i knykcie. Piękno rysunku mogłoby zaprzeć dech w piersi, gdyby historyk oddychał. Eloise, Anioł Zemsty z mieczem i tarczą w gotowości, pokrywała prawą rękę srebroświętego. Chiara, ślepy Anioł Miłosierdzia, i Eirene, Anioł Nadziei, znajdowały się na lewej. Ryczący lew zajmował jego pierś, z siedmiogwiazdami zamiast oczu, krąg mieczy rozciągał się na napiętych mięśniach brzucha. Gołębice i słoneczne promienie, Odkupiciel i Matka-Dziewica – to wszystko zdobiło ręce i tors. Ciemny, gęsty prąd popłynął przez powietrze.

– Piękne – szepnął Jean-François.

– Mój rysownik był jedyny w swoim rodzaju – odpowiedział Gabriel.

Wciągnął z powrotem koszulę i ponownie usiadł.

– Merci, de León. – Jean-François nadal szkicował, najwyraźniej z pamięci. – Mówiłeś o Szarorękim. O tym, co ci wyjaśnił, zanim przyjechaliście.

– Tak jak wspomniałem, powiedział tak niewiele, jak tylko się dało. Mogłem więc jedynie zastanawiać się w milczeniu. Jak poważnie skrzywdziłem Ilsę? Jakim cudem znalazłem siłę, żeby ciskać dorosłymi mężczyznami jak zabawkami? Myślałem, że sztylet wójta przeciął mi skórę do kości, ale teraz rana nie robiła wrażenia aż tak poważnej. Na Wszechmogącego, jak cokolwiek z tego było możliwe? Nie poznałem żadnej odpowiedzi. – Gabriel znowu wzruszył ramionami. – W końcu jednak sprawa stanęła na ostrzu noża. Nasza mała niedobrana grupka kładła się pewnego wieczoru spać na nordlundzkim pustkowiu, w cieniu umierających sosen tuż przy Ostroszlaku. Podróżowaliśmy od dziewięciu dni.

Młody jeździec, który towarzyszył Szarorękiemu, był nowicjuszem w zakonie i nazywał się Aaron de Coste. Był uczniem, jeśli tak wolisz to nazwać. Wyglądał jak książę – gęste blond włosy, błękitne oczy i twarz, na której widok dziewczęta omdlewały. Był starszy ode mnie. Oceniałem go na jakieś osiemnaście lat. „Coste” to nazwa baronii w zachodnim Nordlundzie, więc uznałem, że musi być z nimi jakoś spokrewniony, ale niczego mi na swój temat nie powiedział. Odzywał się tylko wtedy, kiedy mi rozkazywał. Zwracał się do Szarorękiego „mistrzu”, ale mnie nazywał „wieśniakiem” – spluwał tą obelgą, jakby zostawiała mu posmak gówna w ustach.

Kiedy tylko musieliśmy się zatrzymać na otwartym terenie, Szaroręki wieszał złapanego trupa na pobliskiej gałęzi drzewa. Nie miałem wtedy pojęcia, dlaczego go po prostu nie zabije. De Coste rozkazywał mi zebrać drewno i rozpalał ognisko tak wysokie i gorące, jak tylko zdołał. Jeden z nich spał, gdy drugi pełnił wartę, często paląc fajkę z dziwnym proszkiem w kolorze krwi. Widziałem, że kiedy palą, ich oczy zmieniają odcień: białka mieli wtedy tak przekrwione, że robiły się całkiem czerwone. Poprosiłem raz de Coste’a, żeby dał mi spróbować, ale ten tylko prychnął.

– Już niedługo spróbujesz, wieśniaku.

W każdym razie de Coste ostrzył tego wieczoru miecz. To była piękna broń. Srebro i stal z Mahné, Aniołem Śmierci, na jelcu. Łucznik siedział na gałęzi nad nami, a jasne oczy błyszczały mu w ciemności. Złapany przez Szarorękiego trup wisiał w worku od wielu godzin nieruchomy. Kiedy jednak polana zaczęły trzaskać w ognisku, de Coste’owi omsknęła się ręka i chłopak rozciął głęboko palec. Nagle stwór na gałęzi zaczął jęczeć i miotać się jak ryba wyrzucona na ląd.

Szaroręki modlił się jak zwykle, plecy miał czerwone od samobiczowania. Otworzył oczy i warknął:

– Zamknij się, pijawko.

Ale trup zaczął się miotać jeszcze bardziej.

– Ufoooolnij – błagał. – Ufoooolnijmnieee.

Popatrzyłem na krew kapiącą z palca de Coste’a i żołądek mi się zacisnął, chociaż zapach sprawił, że przeszedł mnie dreszczyk. Szaroręki zaklął tak siarczyście, jak jeszcze w życiu nie słyszałem, wstał z klęczek i wyciągnął piękny srebrny miecz.

Obszedł ogień, zdjął worek i zaczął okładać stwora tak, jak jeszcze nigdy w życiu nie widziałem, żeby ktoś kogoś bił. Potwór wrzeszczał, gdy obrywał głowicą, srebro syczało, dotykając jego zniszczonej skóry. Szaroręki zamachiwał się raz za razem, krzyki stwora zamieniły się w skomlenie, a on wciąż go bił. Kości pękały, ciało zamieniało się w miazgę, aż stwór, jak Bóg mi świadkiem, zaczął mazać się jak dziecko.

– Przestań! – krzyknąłem.

Szaroręki spojrzał na mnie, w jego oczach płonął ogień. Byłem kurewsko odważny albo kurewsko głupi, sam zdecyduj, ale nawet jeśli to był potwór, to moim zdaniem Szaroręki go torturował. Popatrzyłem na bestię płaczącą na gałęzi i powiedziałem:

– Na miłość boską, dość już oberwał, frère.

Gabriel westchnął, opierając łokcie na kolanach.

– Boże Wszechmogący, myślałem, że widziałem u mojego ojca furię, ale nie widziałem niczego tak przerażającego jak to, co wypłynęło wtedy na twarz Szarorękiego.

– „Na miłość boską”? – warknął.

Podszedł do mnie i rozpoznałem ten wyraz oczu. Taki sam miał ojciec, kiedy zamierzał unieść pięści. Próbowałem odepchnąć Szarorękiego, ale, na Boga, jaki on był silny, gdy pociągnął mnie, żebym wstał i przywalił mi na odlew w twarz. Rozkrwawił mi usta, czarne gwiazdy eksplodowały mi pod powiekami. Powlókł mnie w stronę tego stwora na drzewie, trzymając za kark. I jak ogień ugaszony przez wodę płacz urwał się, a trup znowu ożył. Szaleństwo zapłonęło w jego oczach. Głód, jakiego nigdy nie widziałem. Ryknąłem ze strachu, ale Szaroręki przysunął mnie bardziej, a potwór wyciągał ręce do mojej rozkwaszonej wargi.

– Współczujesz temu wynaturzeniu?

– Frère, błagam, przestań!

Szaroręki znowu mnie spoliczkował, mocniej, niż kiedykolwiek uderzył mnie ojciec i wyciągnąłem się jak długi na ziemi. Spojrzałem z zamarzniętego błota na de Coste’a, licząc na pomoc, ale uczeń nawet nie drgnął. Szaroręki stał nade mną z furią i ogniem w oczach.

– Pozbądź się współczucia z serca, chłopcze. Rozpal w piersi ogień i wypal je aż do korzenia! Nasz wróg nie zna miłości, skruchy ani więzów braterstwa! Zna tylko głód! – Wskazał na stwora, który nadal żałośnie domagał się mojej krwi. – Gdyby pozwolić temu plugastwu, to rozerwałoby cię od łona po podbródek i obżarłoby się jak wieprz przy korycie. A jutrzejszej nocy, a może następnej wstałbyś równie pozbawiony duszy jak stwór, który cię zabił! Chciałbyś tylko zaspokoić pragnienie serdecznej krwi głupców, którzy prawią o litości!

Jego krzyki niosły się ponad trzaskiem ognia, grzmotem mojego tętna. Gdy popatrzyłem na tego żywego trupa, który sięgał do moich zakrwawionych ust, wypełniła mnie ta sama nienawiść jak w dniu, kiedy moja siostra wróciła do domu.

– Czym oni są? – usłyszałem własny szept.

Wzrok Szarorękiego płonął jak ognisko.

– Nazywamy ich nieszczęśnikami, Mały Lwie.

– Ale czym oni są?

Spojrzał na mnie i chociaż strasznie chciałem, to nie odwróciłem wzroku. Powrócił wtedy jego spokój. Żal złagodził okrutne rysy jego twarzy. Podał mi dłoń, a ja miałem na tyle mało rozumu, żeby się jej złapać. Poprowadził mnie do ognia, posadził i zapatrzył się w trzaskające płomienie, podczas gdy de Coste obserwował nas w milczeniu.

– Co wiesz o zimnokrwistych, chłopcze? – zapytał w końcu Szaroręki.

– Żerują na krwi żywych. Nie starzeją się. Nie mają duszy.

– Oui. A jak powstają?

– Ci, których zabijają, stają się tacy jak oni.

Szaroręki popatrzył wtedy na mnie.

– Bogu i Odkupicielowi niech będą dzięki za to, że to nie jest prawda, chłopcze. Gdyby tak było, bylibyśmy straceni.

Zapadła cisza, którą przerywał tylko trzask ognia. Czułem ciężar w powietrzu. Przypływ adrenaliny. To były pierwsze prawdziwe odpowiedzi, jakie zaoferował mi Szaroręki po dziewięciu dniach, i teraz, gdy już zaczął mówić, nie chciałem, żeby przestał.

– Proszę, frère, powiedz, czym są?

Przesunął ręką po szpiczastym podbródku i zapatrzył się w płomienie. Oceniałem go na jakąś trzydziestkę, ale widząc zmarszczki troski wokół jego oczu i ust, uznałem, że jest starszy. Wciąż się go bałem, bałem się jego pięści, tak jak bałem się pięści ojca, ale zastanawiałem się, co go takim uczyniło. Czy kiedyś był takim samym chłopcem jak ja.

– Posłuchaj teraz uważnie. Słuchaj dobrze. Zimnokrwiści rzeczywiście przekazują swoją klątwę tym, których zabiją. Jednak nie zawsze. Nie mogą wybrać, na kogo ich przypadłość przejdzie. Wydaje się, że nie ma za grosz logiki w tym, które z ich ofiar przechodzą przemianę, a które zwyczajnie pozostają martwe. Bywa, że ofiara wstaje zaledwie kilka uderzeń serca po śmierci. Częściej jednak mijają dni, a nawet tygodnie. W tym czasie trup rozkłada się jak każde ciało. Kiedy wstanie, ofiara zimnokrwistego będzie już zawsze wyglądała tak, jak w chwili przemienienia, cała i piękna. Albo… – Zerknął na wiszącego potwora. – Czas mija i jeśli ofiara przechodzi przemianę kilka dni po śmierci, słońce szybko ją wykańcza. Widzisz, mózg gnije w ciele. A nie mając dość rozumu, durne zimnokrwiste zwyczajnie zdychają wraz z pierwszym świtem. Jednakże teraz…

– Bezdzień – szepnąłem.

– Oui. Słońce nie robi im już krzywdy. Dlatego żyją dalej. Wędrują. Zabijają. I w ciągu tych siedmiu lat, odkąd gwiazda dzienna nas zawiodła, mnożą się.

– Ile ich jest? – zapytałem, oblizując pękniętą wargę.

– W zachodnim Talhoście za Bożymi Posłańcami? Tysiące.

– Na Siedmioro Męczenników…

– Jest gorzej, niż myślisz, Mały Lwie. Najstarsze i najbardziej niebezpieczne potwory, te piękne, które nazywają siebie szlachetnokrwistymi? Kiedyś żyły w tajemnicy. Jednak cztery miesiące temu szlachetnokrwisty pan poprowadził armię nieszczęśników na mury Vellene. Przemaszerował ulicami jak anioł śmierci, blady, posępny, niewrażliwy na wszelkie ostrza. Zabił samego kuzyna Jego Cesarskiej Mości i zajął twierdzę. I nawet teraz wdziera się głębiej na terytorium Talhostu i z każdą masakrą, jakiej dopuszcza się jego mroczny pomiot, kolejni Umarli dołączają do jego szeregów. Kilku powróciło jako szlachetnokrwiści, wiecznie młodzi i nieśmiertelni. Większość zaś stała się nieszczęśnikami, ohydnymi i zgniłymi. Jednakże wszyscy zabici podlegają jego woli. Wieść niesie, że jest najstarszym zimnokrwistym, jaki stąpa po ziemi. Nazwa się Fabién Voss. Ogłosił się Wiecznotrwałym Królem.

Żołądek mi się zacisnął na samą myśl. Próbowałem wyobrazić sobie legiony zimnokrwistych oblegających ludzkie miasta. Wielowiekowe stworzenia z krwi i kości chodzące za dnia.

– A jak…

Pokręciłem głową, w gardle mi zaschło. Przypomniałem sobie słodycz krwi Ilsy spływającą mi po języku. Rozkosz, kiedy zębami przeciąłem gładką skórę jej uda. Moje kły nie były już tak ostre jak wcześniej, ale wciąż je czułem, podobnie jak łaknienie kryjące się pod powierzchnią. Zastanawiałem się, czy wynurzy się znowu. Kiedy się wynurzy.

– A jak ja mam się do tego wszystkiego?

Szaroręki spojrzał na mnie z ukosa. Polano trzasnęło w ogniu, fontanna iskier sypnęła w ciemność.

– Co wiesz o swoim ojcu, Mały Lwie?

– Był żołnierzem. Zwiadowcą w armii Phili…

– Nie pytam o człowieka, który cię wychował, ale o twojego ojca.

I wtedy zrozumiałem. Olśnienie zwaliło się na mnie jak lawina. Wiedziałem, dlaczego pięści ojca spadały tylko na mnie, nigdy na moje siostry. Co ojciec miał na myśli, kiedy powiedział, że wychowywał grzech pod swoim dachem. Usta miałem odrętwiałe i spuchnięte. Słowa były za wielkie, żeby je wypowiedzieć.

– Mój ojciec…

– Był wampirem.

To Aaron de Coste się odezwał, patrząc na mnie ponad płomieniami.

– Nie – szepnąłem. – Nie… Moja mama nigdy by…

– Miała nadzieję, że nie jesteś jego. Oboje ją mieli. – Szaroręki poklepał mnie po kolanie i coś w rodzaju litości złagodziło jego spojrzenie. – Nie obwiniaj jej, Mały Lwie. Dla oczu, które nie widzą naprawdę, szlachetnokrwiści są piękni. Potężni. Ich umysły potrafią nagiąć nawet najsilniejszą wolę, a ich usta ociekają najsłodszym miodem.

Pomyślałem o Ilsie, bezradnej z powodu namiętności, gdy wypiłem ją prawie na śmierć. Popatrzyłem na trupa zwieszającego się z gałęzi drzewa, a potem na swoje ręce z bezbrzeżnym obrzydzeniem.

– Jestem… taki jak oni?

– Nie, wieśniaku – odezwał się de Coste. – Jesteś tacy jak my.

– Jesteś mieszańcem, chłopcze – wyjaśnił frère. – Nazywamy takich bladokrwistymi.

Popatrzyłem po nich obu, zauważyłem, że mają tak samo widmowo bladą skórę jak ja.

– Zmiana pojawia się w nas, gdy wkraczamy w wiek męski – powiedział Szaroręki. – I z czasem jest coraz gorzej. Dziedziczymy część przymiotów swoich ojców. Siłę, szybkość, inne łaski, zależnie od tego, do którego rodu należeli. Niestety dziedziczymy także ich łaknienie. Żądzę krwi, która doprowadza ich do mordu, a nas do szaleństwa. Jesteśmy owocem grzechu, chłopcze. Nie miej złudzeń, jesteśmy przeklęci przez Boga. A jedyny sposób, w jaki możemy odzyskać jego wieczną łaskę i zdobyć miejsce w niebie dla naszych potępionych dusz, to walczyć i umrzeć za jego Święty Kościół.

– To ten… Srebrny Zakon, o którym mówiłeś?

– Ordo Argent. – Szaroręki skinął głową. – Jesteśmy srebrnym ogniem płonącym między ludzkością a ciemnością. Tropimy i zabijamy potwory, które inaczej pożarłyby świat ludzi. Faerie i Upadłych. Tancerzy zmierzchu i czarnoksiężników. Wskrzeszeńców i nieszczęśników. I owszem, szlachetnokrwistych także. Kiedyś wampiry żyły w cieniu. Teraz jednak szlachetnokrwiści nie boją się słońca. A armia Wiecznotrwałego Króla rośnie każdej nocy. Dlatego my, synowie ich grzechu, musimy płacić słoną cenę. Przeciwstawimy im się albo wszystko upadnie.

– Czyli… mamy walczyć z tym Wiecznotrwałym Królem i jego armią?

– Z armiami walczą armie, ale cesarzowa Isabella przekonała cesarza Alexandre’a, że oprócz młota potrzebuje też brzytwy. Ordo Argent jest tą brzytwą. Jesteśmy bractwem o uświęconej tradycji, ale nigdy dotąd nie działaliśmy pod cesarskim patronatem. Generałowie cesarza będą powoływać ludzi pod broń i dowodzić oblężeniami. My zaś uderzymy w głowę węża. Będziemy zabijać pasterzy i patrzeć, jak ich owce się rozbiegają.

– Zabójcy – mruknąłem.

– Nie, chłopcze. Myśliwi. Myśliwi z bożego upoważnienia. Polujący na najbardziej niebezpieczną zwierzynę. – Szaroręki spojrzał na ogień i jego oczy znowu zapłonęły. – Jesteśmy nadzieją dla tych, którzy ją stracili. Ogniem pośród nocy. Będziemy kroczyć w ciemności jak oni, a wrogowie poznają nasze imiona i będą rozpaczać. Dopóki płoną, będziemy ogniem. Dopóki krwawią, będziemy ostrzem. Dopóki są grzechem, będziemy świętymi.

Szaroręki i de Coste ostatnią kwestię wypowiedzieli razem, jednym głosem:

– I jesteśmy srebrem.

Frère Szaroręki spojrzał w moje zdumione oczy. Jego wzrok był jak pięść zaciskająca się na moim sercu. Wstał i wrócił do modlitw. Milczał, jakby nie odezwał się wcześniej ani słowem.

A przecież przemówił. Jego słowa wypełniły mi umysł. Bałem się jak nigdy dotąd. Przeraziła mnie prawda o moim pochodzeniu. Właśnie się dowiedziałem, że całe moje zafajdane życie było jednym wielkim kłamstwem. Mój ojciec nie był moim ojcem. Zamiast tego byłem dzieckiem potwornego grzechu, który teraz rósł we mnie jak rak. A chociaż Aaron i Szaroręki byli synami tej samej ciemności, to stanęli dumnie w obronie cesarza, Kościoła i samego Wszechmogącego.

Bracia ze Srebrnego Zakonu San Michon.

Matka zawsze mówiła o lwie w mojej krwi, ale po raz pierwszy w życiu poczułem, że ten lew się we mnie budzi. Moja siostra zginęła z rąk zimnokrwistych. I chociaż nie mogłem jej wtedy uratować, to mogłem ją pomścić i może odkupić przy okazji własną potępioną duszę. Wprawdzie narodziłem się z najmroczniejszego grzechu, ale ta droga wyglądała na zbawienie. Patrząc w płomienie, przysiągłem, że jeśli dołączę do tych mężczyzn, to zostanę najlepszym z nich. Najzacieklejszym. Najwierniejszym. Nie osłabnę, nie zawiodę, nie spocznę, dopóki wszystkie te potwory co do jednego nie zostaną odesłane z powrotem z krzykiem do piekła, które je zrodziło, by tam pozdrowić ode mnie moją siostrę. – Gabriel westchnął i pokręcił głową. – Nie miałem, kurwa, pojęcia, w co się pakuję.

VI

Opactwo w niebie

– Dotarliśmy do spowitego w śnieżno-szarej mgle San Michon w ostatnie findi miesiąca. Frère Szaroręki prowadził. Aaron de Coste jechał drugi, a ja siedziałem za nim w siodle. Kiedy wjechałem w cień opactwa, nie wiedziałem, co właściwie powinienem czuć. Strach z powodu grzechu we mnie. Smutek z powodu wszystkiego, co zostawiłem za sobą w Lorson. Jednakże, prawdę mówiąc, przede wszystkim patrzyłem na wznoszące się nade mną urwiska z nabożnym podziwem. Zwyczajnie opadła mi szczęka.

San Michon wyglądało jak zrodzone z baśni. Wybudowane w dolinie rzeki Mère opactwo posadowiono między graniami z czarnej skały. Siedem potężnych filarów z pokrytego porostami kamienia wznosiło się jak włócznie z dna doliny, jakby zostawiły je tam olbrzymy z Epoki Legend. Rzeka płynęła między tymi granitowymi kolumnami, które wyrzeźbiła jak ciemnoszafirowy wąż. Na tych potężnych cokołach czekało na mnie opactwo San Michon.

Szaroręki skinął głową, na co Aaron zdjął oprawny w srebro róg i zagrał przeciągłą nutę. Odpowiedziały mu dzwony z góry i moje trzewia zacisnęły się, kiedy po porośniętym grzybami łupku ruszyliśmy w stronę centralnego filaru. U jego podnóża znajdowało się wydrążone wejście osłonięte żelazną kratą, której pręty tworzyły siedmiogwiazdę. Poczułem bijącą ze środka woń koni i zdałem sobie sprawę, że srebroświęci wybudowali w środku stajnię.

Obok bramy spuszczono szeroką drewnianą platformę na ciężkich żelaznych łańcuchach. Oddawszy konie dwóm młodym stajennym, mistrz Szaroręki przerzucił sobie pojmanego nieszczęśnika przez ramię i wszedł z Aaronem na platformę. Wszedłem za nimi. Platforma zachybotała się złowieszczo, kiedy wznieśliśmy się na sto, a potem dwieście stóp nad dno doliny. Z tak wysoka widziałem szczyty Bożych Posłańców na północnym zachodzie, potężny grzbiet z ośnieżonego granitu, który oddzielał Nordlund od Talhostu.

Łucznik krążył nad nami, gdy się wznosiliśmy, a ja trzymałem się poręczy tak mocno, że zbielały mi dłonie. Nigdy nie wspiąłem się równie wysoko. Zamiast patrzeć w dół, zwróciłem oczy w górę, ku miejscu, o którym myślałem, że może istnieć tylko w bajkach dla dzieci. Ku opactwu w niebie.

– Masz lęk wysokości, wieśniaku? – zaszydził Aaron.

Zerknąłem na blondyna, jeszcze mocniej zaciskając palce.

– Daruj sobie, de Coste.

– Czepiasz się tej poręczy jak cycka matki.

– Tak naprawdę to wyobrażam sobie cycki twojej matki. Chociaż podobno ty wolisz cycki swojej siostry?

Szaroręki warknął na nas obu, żebyśmy ucichli. De Coste trzymał język za zębami, piorunując mnie wzrokiem przez resztę jazdy. Ja jednak nie byłem w stanie się tym przejąć, nie tak naprawdę. Po trzech tygodniach traktowania mnie jak coś, co Aaron znalazł rozsmarowane na swoim bucie, towarzystwo tego szlachetnie urodzonego kutasa było mi równie miłe jak wszy łonowe.

Nasza platforma zatrzymała się ze skrzypieniem. Na lewo od nas szczerzący szeroko zęby jegomość ubrany w czarne skóry obsługiwał wciągarkę. Miał długie, przetłuszczone włosy; zauważyłem brak srebra na jego rękach.

– Jasnego świtu, stróżu Loganie. – Szaroręki skinął do niego głową.

Chudzielec ukłonił się i odpowiedział z silnym osswayskim akcentem:

– Bożego dnia, dobry frère.

Zerknąłem w dół i uznałem, że wznieśliśmy się prawie pięćset stóp nad dolinę rzeki. Mistrz Szaroręki tylko piorunował mnie wzrokiem, aż z trudem oderwałem palce od poręczy.

– Nie bój się, Mały Lwie.

– Nie boję się, póki nie patrzę w dół – odpowiedziałem, siląc się na uśmiech.

– Zamiast tego patrz przed siebie.

Odgarnąłem z oczu rozwiane wiatrem włosy i westchnąłem.

– Co za widok…

Przed nami wznosiła się katedra – pierwsza, jaką w życiu widziałem. Nasza malutka kapliczka w Lorson wydawała się pałacem dla moich młodych oczu, ale to… to był prawdziwy dom Boga. Ogromna kolista pięść z czarnego granitu z iglicami, które wykrwawiały niebo. Na dziedzińcu stała fontanna z jasnego kamienia ozdobiona kręgiem aniołów. Chiara, ślepy Anioł Miłosierdzia. Raphael, Anioł Mądrości. Sanael, Anioł Krwi i jego brat bliźniak, mój imiennik, Gabriel, Anioł Ognia. Kamieniarka katedry rozpadała się, niektóre okna zabito deskami, ale mimo to nigdy nie widziałem niczego równie wspaniałego. Robotnicy obleźli ją jak kleszcze obaloną kłodę, gargulce na okapach szczerzyły paszcze w uśmiechach. Ogromne dwuskrzydłowe drzwi wstawiono we wschodnią i zachodnią fasadę, nad drzwiami jutrzenki znajdował się wspaniały witraż.

Miał kształt siedmiogwiazdy, której każde ramię ukazywało historię jednego z Siedmiorga Męczenników: San Antoine, przed którym rozstępuje się Wiecznomorze, San Cleyland strzegący bram do piekła, San Guillaume palący niewiernych na stosach i oczywiście San Michon o włosach jak len i zaciekłych oczach, ze srebrnym kielichem w rękach, wpatrująca się prosto w moją duszę.

Na szczycie wschodnich schodów czekał na nas mężczyzna w szynelu srebroświętego. Był z pochodzenia Sūdhaemczykiem, miał skórę ciemną jak wypolerowany mahoń, a bladozielone oczy obwiedzione czernidłem. Był starszy od Szarorękiego, czarne włosy nosił zaplecione w długie, wijące się warkocze. Straszliwa pozioma blizna wcinała mu się głęboko w oba policzki, wykrzywiając usta w permanentnym, pozbawionym wesołości uśmieszku. Na dłoniach miał piękne srebrne tatuaże. Był barczysty jak mój ojciec, ale promieniował powagą, jakiej mój ojciec i jego pięści nigdy nie miały.

Oto, pomyślałem sobie, prawdziwy przywódca.

Szaroręki ukłonił się przed nim tak samo jak de Coste.

– Witajcie w domu, bracia. Brakowało nam was podczas mszy. – Potężny mężczyzna zwrócił się do mnie, a jego głos był głęboki jak pieśń wiolonczeli: – I witam ciebie, młody bladokrwisty. Nazywam się Khalid, jestem opatem Ordo Argent. Wiem, że przebyłeś długą drogę, żeby tu dotrzeć. To nowe życie może nie być tym, co sobie wyobrażałeś dla siebie, teraz jednak to właśnie jest twoje życie. Nosisz błogosławieństwo i przekleństwo zarazem, zostałeś powołany przez Boga Wszechmogącego do świętego zadania. Nie możesz się wzdragać. Nie możesz upaść, bowiem wtedy ulegną także wszyscy ci, których znamy i kochamy.

Pokłoniłem się przed nim. Nie wiedziałem, co mogę innego zrobić.

– Opacie – powiedziałem.

– Dopóki nie złożysz przysięgi jako pełnokrwisty frère Zakonu, będziesz słuchać wskazówek swojego mistrza. Nowicjuszom nie wolno opuszczać koszar po wieczornych dzwonach i nie wolno im chodzić do działu zakazanego Wielkiej Biblioteki. Dzisiaj wieczorem odbędą się nieszpory i po raz pierwszy zakosztujesz srebra. Od jutra zacznie się twoje szkolenie. – Khalid zerknął na Szarorękiego. – Mogę prosić na słówko, frère?

– Na Krew, opacie. De Coste, pokaż Małemu Lwu opactwo.

– Na Krew, mistrzu. – Aaron zerknął na mnie i warknął: – Za mną.

Zostawiliśmy Szarorękiego i Khalida, żeby porozmawiali. De Coste poprowadził mnie jednym z szerokich, kamiennych chodników. Zdałem sobie sprawę, że wszystkie siedem filarów musiało się kiedyś w naturalny sposób łączyć, ale ręce czasu zniszczyły większość tych mostów, więc zastąpiono je długimi przęsłami ze sznurów i drewna. Zamiast zerkać w przyprawiającą o zawrót głowy przepaść, patrzyłem na horyzont, na piękne starodawne budynki, które nas otaczały, i na mężczyzn na murach.

– Do czego są te wszystkie żurawie? I robotnicy?

– Masz zwracać się do mnie „nowicjuszu”, wieśniaku – odpowiedział de Coste, nawet na mnie nie patrząc. – Pod nieobecność frère Szarorękiego jestem najwyższy rangą w tym towarzystwie.

Zagryzłem język. Naprawdę miałem serdecznie wyżej uszu gadaniny Aarona, ale rzeczywiście przewyższał mnie rangą.

– A odpowiadając na twoje pytanie: Srebrny Zakon dopiero niedawno znalazł się pod patronatem cesarza Alexandre’a. Opactwo stało tu od wieków i przez długie lata pozwalano budynkom niszczeć. Nie zawsze cieszyliśmy się takimi łaskami jak teraz.

Przeżuwałem tę informację przez chwilę, patrząc oczami wieśniaka na otaczające nas budynki. Wzniesiono je z ciemnego kamienia, były ponure i dostojne, wieńczyły niebosiężne słupy nad doliną Mère niczym korony starożytnych królów. Nie byłem pewny, co spodziewałem się znaleźć w tym świętym zakonie pogromców potworów, ale nawet podupadające i walące się San Michon było najcudowniejszym miejscem, w jakim znalazłem się w swoim życiu.

Aaron wskazał budynek za nami.

– Katedra to serce San Michon. Bracia spotykają się na mszy dwa razy dziennie, o zmierzchu i o świcie. Jeśli przegapisz mszę, to wkrótce potem odkryjesz, że straciłeś też jądra. – Machnął ręką na północny zachód, gdzie stał budynek we względnie przyzwoitym stanie. Miał mnóstwo okien. – To koszary, tam śpimy. Na parterze jest refektarz, podobnie jak wygódki i łaźnia. Srebroświęci większość życia spędzają na polowaniu, więc radzę korzystać z łaźni, póki masz okazję. Chociaż wątpię, żeby tak nisko urodzony robak jak ty rozpoznał kawałek mydła, nawet gdybyś oberwał nim w zęby.

Przewróciłem oczami, a de Coste wskazał budowlę znajdującą się na południowym krańcu opactwa – okrągłą, z czerwonymi jak krew sztandarami wyhaftowanymi w siedmiogwiazdę łopoczącymi na ścianach.

– Puklerz. Podczas pobytu w San Michon większość czasu będziesz spędzał właśnie tam na treningu. W gwieździe będziesz uczył się szermierki. Walki wręcz. Strzelania. Puklerz to kuźnia, gdzie wykuwa się srebroświętych.

Zacisnąłem wtedy zęby i myśląc o siostrze, skinąłem głową.

– Jestem gotowy.

Aaron prychnął.

– Jeśli wytrzymasz tam więcej niż dwa tygodnie, osobiście wyślę list do Najwyższego Pontyfika, ogłaszając, że to cud. – Skinął głową na kolejny budynek, okrągły i pozbawiony dachu. – Na północy stoi spichlerz. Królestwo dobrego frère Albera. Tam trzymamy zapasy jedzenia, mamy kurniki i szklarnię, gdzie hodujemy zioła. Na północnym wschodzie znajduje się klasztor, gdzie śpią siostry.

– Siostry?

Aaron westchnął, jakbym jakimś cudem miał już o tym wiedzieć.

– Srebrne Zgromadzenie San Michon. Zanim nasz zakon zdobył patronat dobrej cesarzowej Isabelli, to dzięki nim całe nasze opactwo utrzymywało się przy życiu.

Zobaczyłem drobne postaci w długich, czarnych habitach wychodzące z wielkiego, gotyckiego budynku. Ich szaty powiewały na wietrze, koronkowe welony uderzały w twarze.

– Są bladokrwiste jak my?

– Nie ma bladokrwistych kobiet. Wszechmogący uznał za stosowne oszczędzić tego przekleństwa swoim córkom. Siostry to pobożne kobiety oddane Jednej Wierze, oblubienice Wszechmogącego.

– Nie spodziewałem się zakonnic w zakonie wojowników.

– Hmm. – De Coste rzucił mi spojrzenie z ukosa. – A spędziłeś dużo czasu pośród wojowników-mnichów, Mały Kocie?

Zamrugałem wtedy zaskoczony.

– Ehm…

– Wielka Biblioteka. – De Coste skinął głową na szósty filar i stojący na nim piękny gmach z witrażowymi oknami i wysokimi szczytami. – Jeden z najwspanialszych zbiorów tradycji i wiedzy w całym cesarstwie. Znajduje się tam też dział zakazany i jeśli archiwista Adamo przyłapie cię na choćby patrzeniu w jego kierunku, obedrze cię ze skóry i wykorzysta ją do obłożenia ksiąg. Normalnie poleciłbym ci przejrzenie zawartości ogólnodostępnych regałów, ale wątpię, czy potrafisz czytać.

– Potrafię, spokojna głowa – żachnąłem się. – Matka mnie nauczyła.

– W takim razie przyślę ci list, kiedy zacznie mnie to interesować. – Aaron ponownie wskazał bibliotekę. – Zbiory znajdują się na parterze, a Srebrne Siostry pracują na piętrze w introligatorni. Razem z Braćmi Paleniska tworzą najpiękniejsze woluminy w całym cesarstwie. – Uniósł rękę, żeby przerwać mi, zanim zdążyłem zadać pytanie. – W Ordo Argent są dwie kasty. Bracia Polowania to bladokrwiści tacy jak ja i Szaroręki, mężczyźni, którzy brudzą sobie ręce, polując na grasujące w ciemności wynaturzenia. Bracia Paleniska to prości pobożni ludzie, którzy dbają o bibliotekę, wykuwają nam broń i… inne narzędzia. A skoro o tym mowa…

De Coste wskazał rozległy budynek przed nami, który miał niewiele okien, za to dużo kominów. Ze wszystkich buchał czarny dym, z wyjątkiem jednego, z którego ciągnęła się cieniutka smużka czerwonych oparów.

– Zbrojownia. – Wyprostował się i wygładził gęste blond włosy. – Chodź za mną. Będziesz chciał to zobaczyć.

– Czekaj, a to co jest?

Wskazałem kamienne przęsło wychodzące z filaru katedry. Wyglądało jak fragment mostu, ale donikąd nie prowadziło i kończyło się balkonem bez poręczy, z którego jedyna droga prowadziła prosto w dół, do rzeki Mère. Na krawędzi umocowano wielkie koło rydwanu zamknięte w kamiennej oprawie: na takim samym kole obdarto ze skóry Odkupiciela i takie samo teraz zdobiło szyję każdego kapłana i siostry zakonnej w całym cesarstwie.

– To jest Most Do Nieba – odparł Aaron.

– Do czego służy?

Młody paniczyk zacisnął zęby.

– Niedługo się dowiesz.

Odwrócił się na srebrnych obcasach i pomaszerował do zbrojowni. Pchnął wielkie dwuskrzydłowe drzwi z wykutym wzorem siedmiogwiazdy i wprowadził mnie do rozległego holu wejściowego. A tam aż sapnąłem ze zdumienia.

Cała przestrzeń była oświetlona miriadami kul podwieszonych pod sufitem. Nie wiem jakim cudem, ale każda jarzyła się jak płonąca świeca. Jakby dawno zaginione gwiazdy z mojego dzieciństwa powróciły na niebo, zalewając salę miodowym światłem. Rozejrzałem się i zobaczyłem ciepły blask kładący się na zatrzęsieniu broni ustawionej na długich stojakach pod ścianami.

Widziałem takie same miecze jak te, które nosili Szaroręki i de Coste, stal inkrustowaną srebrną siateczką żyłek. Miecze jednoręczne, półtoraki, topory, młoty bojowe. Widziałem tam także dziwniejszą broń, o jakiej słyszałem tylko szepty. Pistolety z zamkiem kołowym i karabiny, rewolwery wiązkowe wykonane z pięknego metalu i grawerowane pismem świętym.

JAM JEST MIECZ, KTÓRY POWALA GRZESZNIKÓW.

JAM JEST RĘKA, KTÓRA PODŹWIGA WIERNYCH.

JAM JEST WAGA, KTÓRA WAŻY JEDNYCH I DRUGICH U KRESU.

OTO SŁOWO PAŃSKIE.

Już i bez tego zakochałem się w opactwie, ale teraz całkiem straciłem głowę. Nie zapominaj, że wychowałem się jako syn kowala i żołnierza zarazem. Rzetelnie trenowałem walkę ostrzem i znałem też sztukę wytwarzania tak pięknej broni. Kowale, którzy pracowali w tej zbrojowni, byli geniuszami…

– Poczekaj tutaj – rozkazał mi de Coste. – I niczego nie dotykaj.

Wyszedł innymi drzwiami, a ja usłyszałem za nimi znajomą muzykę młotów i kowadeł. Widziałem postaci w skórzanych fartuchach, muskularne ręce lśniące w świetle ognia w paleniskach. Na ten widok ogarnęła mnie tęsknota za domem. Tęskniłem za Celene. Oui, za matką także, a nawet za ojcem. Chyba powinienem przestać go tak nazywać w myślach, ale, na Siedmioro Męczenników, łatwiej powiedzieć niż zrobić. Przez całe życie myślałem, że Raphael Castia to mój ojciec. Nigdy nie przyszło mi na myśl, że jestem synem prawdziwego potwora.

Kiedy ciężkie drzwi zatrzasnęły się za Aaronem, podszedłem do mieczy, podziwiając ich urodę. Każdą głowicę zdobiła siedmiogwiazda, jelec stanowił jakąś wariację Odkupiciela na kole albo aniołów w locie. Za to srebrne wzory na klingach przypominały słoje szlachetnego drewna, każdy subtelnie różny od sąsiedniego. Wyciągnąłem rękę do najbliższego miecza i przesunąłem grzbietem dłoni wzdłuż ostrza. W nagrodę poczułem lekkie pieczenie i zobaczyłem cieniutką czerwoną linię na skórze.

Ostry jak brzytwa, pomyślałem.

– Masz doskonały gust – rozległ się za mną niski głos.

Odwróciłem się zaskoczony i zobaczyłem młodego Sūdhaemczyka, który mi się przyglądał. Wszedł do holu drugimi drzwiami i był gibki jak kot, a cichy jak myszka. Miał nieco ponad dwadzieścia lat i hebanową skórę typową dla swoich rodaków. Nie dostrzegłem żadnych tatuaży na skórze, ale przypalone włosy na przedramionach i skórzany fartuch podpowiedziały mi, że to kowal w każdym calu. Był wysoki, powalająco przystojny i nosił włosy splecione w krótkie warkoczyki. Przeszedł przez salę i wyjął miecz z mojej ręki.

– Kto ci powiedział, żeby sprawdzać ostrze w taki sposób? – zapytał, spoglądając na rozcięcie na mojej dłoni.

– Siła szermierza kryje się w jego ręce, ale finezja kryje się w palcach. Nie można ich narażać, sprawdzając ostrze. Tata tak mi powiedział. – Zaraz ugryzłem się w język i zacisnąłem zęby. – To znaczy… mężczyzna, którego brałem za ojca…

Kowal skinął głową, patrząc na mnie ze zrozumieniem.

– Jak się nazywasz, chłopcze?

– Gabriel de León, mój panie.

Młody mężczyzna zaśmiał się wtedy i był to głęboki, dźwięczny odgłos, który poczułem aż w piersi.

– Żaden ze mnie pan. Chociaż jestem oddanym sługą Pana. Baptiste Sa-Ismael, Brat Paleniska i czarnoręki Srebrnego Zakonu. Do usług.

– Czarnoręki?

Baptiste się uśmiechnął.

– Tak mawia mistrz kuźni, Argyle. Mówi się, że człowiek, który lubi majsterkować, to złota rączka. Zatem my, którzy kochamy kowadło, ogień i stal…? – Wzruszył ramionami. Przeciął powietrze mieczem i uśmiechnął się do niego czule. – Masz dobre oko. To jeden z moich ulubionych.

– Sam je wykułeś?

– Niektóre. Moi bracia wykuli pozostałe. Każde ostrze w tej sali zostało stworzone dla rekrutów takich jak ty. W każdej klindze jest okruch serca jego twórcy. Wykuta, zahartowana i ucałowana na pożegnanie srebrostal czeka tu na rękę swojego pana.

– Srebrostal – powtórzyłem, rozkoszując się brzmieniem tego słowa na ustach. – Jak się ją wykuwa?

Baptiste uśmiechnął się jeszcze szerzej.

– Wszyscy mamy sekrety w tych murach, Gabrielu de León. A ten należy do Braci Paleniska.

– Ja nie mam żadnych sekretów.

– Zatem za mało się starasz. – Baptiste się zaśmiał.

W pierwszej chwili podejrzewałem, że kpi sobie ze mnie, ale w jego oczach płonęła serdeczność, która natychmiast zdobyła moją sympatię. Skrzyżował ręce i obrzucił mnie spojrzeniem od stóp do głów.

– De León, powiadasz? Przedziwne…

Odwrócił się do broni za nami i przeszedł wzdłuż stojaka. Niemal z nabożeństwem zdjął ze ściany miecz. Wrócił i złożył go w moich dłoniach.

– Wykułem to cacko raptem w zeszłym miesiącu. Nie wiedziałem dla kogo. Aż do tej chwili.

Popatrzyłem z niedowierzaniem.

– Naprawdę… ?

W moich drżących dłoniach leżał najpiękniejszy miecz, jaki kiedykolwiek widziałem. Eloise, Anioł Zemsty, został wykuty na rękojeści; jej skrzydła spływały jak srebrne wstęgi. Jasne zawijasy srebra burzyły się wzdłuż ciemniejszej stali ostrza. Widziałem piękne litery słów z Testamentów wykute wzdłuż klingi:

POZNAJCIE ME IMIĘ, GRZESZNICY, BOWIEM

PRZYSZEDŁEM POMIĘDZY WAS JAKO LEW POMIĘDZY JAGNIĘTA.

Spojrzałem w ciemne oczy Baptiste’a i zobaczyłem, że się uśmiecha.

– Może mi się śniłeś, Gabrielu de León. Myślę, że może twoje nadejście było zrządzone.

– Mój Boże – powiedziałem, nie posiadając się ze zdumienia. – Czy… ma imię?

– Miecze to tylko narzędzia. Nawet te wykute ze srebrostali. Wojownik, który nadaje imię swojej broni, w rzeczywistości marzy o tym, żeby to jego imię było w przyszłości sławne. – Baptiste rozejrzał się, jego oczy zabłysły, gdy pochylił się i szepnął: – Ja swój młot nazwałem Promieniem Słońca.

Pokręciłem głową, nie bardzo wiedząc, co powiedzieć. Żaden syn kowala nie mógł nawet marzyć o posiadaniu broni tak pięknej roboty jak ta.

– Nie… nie wiem, jak ci dziękować.

Baptiste spoważniał. Zapatrzył się w dal.

– Zabij nim jakiegoś potwora – odpowiedział.

– Tu jesteś…

Odwróciłem się i zobaczyłem Aarona de Coste przy drzwiach. Ponury nastrój, który ogarnął Baptiste’a, zniknął, jakby nigdy się nie pojawił. Kowal przeszedł przez salę z otwartymi ramionami.

– Wciąż żyjesz, łajdaku!

Aaron uśmiechnął się szeroko i serdecznie objął starszego chłopaka. To był pierwszy szczery uśmiech, jaki widziałem na jego twarzy.

– Dobrze cię widzieć, bracie.

– No pewnie, że tak! W końcu ja to ja! – Baptiste wypuścił Aarona z objęć, marszcząc nos. – Słodka Matko-Dziewico, cuchniesz koniem. Zdaje mi się, że czas na kąpiel.

– Taki mam zamiar. Kiedy tylko zakwateruję tego brudnego wieśniaka. Ty. – Aaron warknął. – Mały Kocie. Bierz, kurna, swoje rzeczy.

Przyniósł czarne skórzane spodnie, gruby szynel, solidne buty ze srebrnymi obcasami, takie same jak jego własne. Bezceremonialnie rzucił to wszystko na podłogę. Mnie jednak nie interesowały nowe buty czy spodnie. Zamiast tego uniosłem nowy wspaniały miecz, sprawdzając jego wyważenie.

Srebrostal jarzyła się w przyćmionym świetle. Miałem wrażenie, że anioł na jelcu uśmiecha się do mnie. Niepewność, jaką czułem, wchodząc do opactwa, rozpłynęła się nieco, a myśl o domu odrobinę mniej bolała. Wiedziałem, że muszę się wiele nauczyć. Wiedziałem, że w takim miejscu jak to muszę najpierw nauczyć się chodzić, zanim pobiegnę. Jednakże prawda była taka, że mimo grzechu, z którego się narodziłem, mimo potwora, który we mnie żył, nadal czułem przy sobie Boga. Miecz tego dowodził. Jakby kowale San Michon wiedzieli o moim nadejściu. Jakby było pisane mi tam trafić. Spojrzałem na piękny napis na moim nowym mieczu i bezgłośnie powtórzyłem słowa: przyszedłem pomiędzy was jako lew pomiędzy jagnięta.

– Lwi Pazur – szepnąłem.

– Lwi Pazur – powtórzył Baptiste, gładząc się po podbródku. – To mi się podoba.

Wręczył mi pas, pochwę i ostry sztylet ze srebrostali, z Aniołem Zemsty, który rozkładał swoje piękne skrzydła na jelcu – do kompletu z ofiarowanym mi mieczem. Patrząc na trzymany w ręce miecz, przysiągłem, że okażę się go godny. Że naprawdę zabiję nim jakiegoś potwora, że nie będę po prostu chodził. Nie będę tylko biegał.

O nie. W tym miejscu będę, kurwa, latał.

VII

Jak złamane serce

Było późne popołudnie tego pierwszego dnia, kiedy ją poznałem.

Zmyłem brud podróży w łaźni, przebrałem się w nowe rzeczy: czarne skórzane spodnie i koszulę, wysokie do kolan ciężkie buty ze srebrnymi obcasami. Podeszwy miały wypukły wzór siedmiogwiazdy i zdałem sobie sprawę, że będę zostawiał ślad Męczenników wszędzie, gdzie pójdę. Zrzucając stare ubrania, w pewnym sensie porzuciłem też to, kim byłem. Nie miałem jeszcze pojęcia, kim się stanę. Kiedy jednak wróciłem do koszar, zastałem czekającego tam opata Khalida. Uśmiech w jego oczach odpowiadał widmu uśmiechu, jakie nawiedzało jego pobliźnioną twarz.

– Chodź ze mną, Mały Lwie. Mam dla ciebie prezent.

Poszedłem za opatem do wartowni, zdumiewając się rozmiarami tego mężczyzny. Był jak chodząca góra, a długie warkocze opadały mu na plecy jak nieokiełznane węże. Platforma kołysała się na chłodnym wietrze. Kiedy zjeżdżaliśmy, zerkałem na niego z ukosa, powracając wzrokiem na poziome blizny rozcinające mu policzki.

– Zastanawiasz się, jak się ich dorobiłem – powiedział, nie odrywając oczu od doliny w dole.

– Wybacz, opacie – odparłem, spuszczając wzrok. – Ale frère Szaroręki… powiedział, że nasze ciało, bladokrwistych, inaczej się goi niż ciała zwykłych ludzi. Tej nocy, kiedy zabrał mnie z mojej wioski, zostałem tak głęboko raniony w plecy, że ostrze dotknęło kości. A teraz prawie nie mam śladu.

– Rany będą się na tobie goić jeszcze szybciej, w miarę jak będziesz dorastał, a twoja krew zgęstnieje. Mamy jednak te same słabości, co nasi przeklęci ojcowie: na przykład srebro głęboko nas rani, a ogień zostawia ślady. Zastanawiasz się, co naznaczyło mnie takimi bliznami?

Skinąłem głową, napotykając spojrzenie jego zielonych, uczernionych oczu.

– Ciemność jest pełna okropności, de León. I chociaż w ostatnich czasach najbardziej nas niepokoją zimnokrwiści, to bracia Srebrnego Zakonu zawsze polowali na wszelkie zło i sami przez to stawali się zwierzyną. – Przesunął palcem po bliznach. – Te podarowały mi szpony tancerki zmierzchu, przeklętego potwora, który przyjmuje kształt zwierzęcia i człowieka. Wysłałem ją tam, gdzie było jej miejsce, prosto do piekła. – Uśmiech na jego pobliźnionej twarzy stał się odrobinę szerszy. – Ale nie chciała odejść bez całusa na pożegnanie.

Dotarliśmy na dół i z cichym śmiechem Khalid poklepał mnie po ramieniu i poprowadził naprzód. Setka pytań kłębiła mi się za zębami.

Stajnię wykuto w sercu katedralnego filaru, jej strop wspierał się na kolumnach z ciemnej skały. W środku śmierdziało tak, jak zwykle śmierdzi w stajni: końmi, słomą i łajnem. Jednakże odkąd napiłem się krwi Ilsy, mógłbym przysiąc, że moje zmysły się wyostrzyły i pod zwyczajnym smrodem wyczułem powiew śmierci. Rozkładu.

Blisko wejścia dwóch chłopców – ciemnoskórych Sūdhaemczyków, tak jak Khalid – siodłało kudłatą kasztankę. Pierwszy był mniej więcej w moim wieku, a drugi może z rok młodszy. Obaj byli muskularni, ubrani w samodział, nosili krótko przycięte ciemne, kręcone włosy. Widząc podobne piwne oczy i kształt podbródków, domyśliłem się, że są spokrewnieni.

– Jasnego świtu, Kasparze. Kavehu. – Opat skinął głową najpierw do starszego chłopca, potem do młodszego. – To Gabriel de León, nowy rekrut w Zakonie.

– Jasnego świtu, Gabrielu – powiedział Kaspar, ściskając mi dłoń.

– Bożego dnia, Kasparze – odpowiedziałem i spojrzałem na jego brata. – Kavehu?

– Wybacz – powiedział Kaspar. – Brat urodził się bez języka. Nie mówi.

Młodszy chłopak spojrzał na mnie, jakby rzucał mi wyzwanie. Domyślałem się powodów tego zachowania. W bardziej przesądnych częściach cesarstwa taka przypadłość mogła zostać uznana za efekt czarnoksięstwa; takie dziecko spalono by razem z matką. Mama nauczyła mnie jednak, że takie myślenie to głupota, bo rodzi się ze strachu. Powiedziała, że Wszechmogący kocha wszystkie swoje dzieci i że powinienem starać się postępować tak samo. Dlatego podałem Kavehowi rękę.

– Cóż… i tak marny ze mnie rozmówca. Jasnego świtu, Kavehu.

Grymas chłopaka złagodniał i kiedy uścisnęliśmy sobie dłonie, na jego usta wypłynął uśmiech. Opat mruknął z aprobatą i zawołał przez stajnię ciepłym barytonem:

– I tobie życzę jasnego świtu, przeoryszo Charlotte! I wam, nowicjuszki!

Spojrzałem w tym samym kierunku co on i zobaczyłem pół tuzina postaci wokół stosu worków z obrokiem. Siostry z klasztoru na górze, zdałem sobie sprawę. Wszystkie były odziane w gołębio-białe szaty i kornety nowicjuszek – z wyjątkiem surowej kobiety w czarnym habicie, która stała, podczas gdy reszta siedziała. Była starsza i bardzo szczupła, wręcz wychudzona. Cztery długie blizny biegły przez jej twarz, jakby zaatakowało ją jakieś dzikie zwierzę.

– Bożego dnia, opacie. – Zerknęła na podopieczne. – Przekażcie błogosławieństwo, dziewczęta.

– Bożego dnia, opacie Khalidzie – powiedziały śpiewnym chórem dziewczęta.

– To Gabriel de León – powiedział Khalid. – Nowy syn Ordo Argent.

Stałem z pochyloną z szacunku głową, ale zerkałem na siostry spod rzęs. Wszystkie były młode. Siedziały na workach obroku, z blokami papieru i kawałkami węgla w dłoniach. Zrozumiałem, że rysowały konie. Zauważyłem pośród nich nowicjuszkę tak drobną, że wyglądała jak dziecko. Miała wielkie zielone oczy i piegowatą cerę. A na samym przedzie siedziała – niczym anioł, który spadł na ziemię – jedna z najpiękniejszych dziewczyn, jakie w życiu widziałem.

Jean-François przewrócił oczami i odchylił się na krześle.

Gabriel podniósł wzrok i się skrzywił.

– Jakiś problem?

– Słowem się nie odezwałem, srebroświęty.

– Właśnie usłyszałem wyraźny jęk, zimnokrwisty.

– To tylko wiatr. Zapewniam.

– Pierdol się – warknął Gabriel. – Ona naprawdę była piękna. Może to nie był ten rodzaj urody, jaki zobaczysz na portrecie w galerii albo u dziewczyny wiszącej u ramienia jakiegoś bogatego łajdaka. Nie była pięknością spowitą w jedwabie ani ukrytą w złotym alkierzu. Jednak nadal pamiętam, jak wyglądała tamtego popołudnia. Minęło tyle lat, a ja mam wrażenie, że to wydarzyło się wczoraj.

Znieruchomiał. Wyglądał teraz jak lustrzane odbicie wampira naprzeciwko. Nawet potwór wyczuwał ciężar, jaki zawisł w powietrzu pomiędzy nimi, i siedział cierpliwie, aż srebroświęty znowu zaczął mówić:

– Była starsza ode mnie. Miała pewnie z siedemnaście lat. Na prawo od ust miała pieprzyk, jakby umieściła go tam sama Matka-Dziewica. Jedna brew unosiła się w nieco wyższym łuku niż druga, nadając jej twarzy wyraz wiecznego łagodnego lekceważenia. Skórę miała jak mleko, a policzek miał krzywiznę złamanego serca. To nie była uroda perfekcji, jednak asymetria jej rysów budziła… fascynację. Miała twarz na wpół posłyszanego szeptu, niewypowiedzianego sekretu. Siedziała z pergaminem na kolanach, na którym widniał piękny rysunek wielkiego czarnego wałacha.

Opat Khalid spojrzał na jej pracę. Z racji blizny trudno było się zorientować, ale w końcu spostrzegłem, że szczerze się uśmiecha.

– Masz bystre oko i zręczną rękę, nowicjuszko.

Dziewczyna spuściła wzrok.

– Te słowa to dla mnie zaszczyt, opacie.

– To Wszechmogący kieruje naszymi rękami – powiedziała przeorysza Charlotte, patrząc z dezaprobatą na młodą siostrę. – My jesteśmy tylko naczyniami.

Dziewczyna spojrzała na przeoryszę i skinęła głową.

– Véris.

Wiedziałem, że nie powinienem się gapić. Po drodze do San Michon Szaroręki powiedział mi, że srebroświęci składają śluby celibatu w obawie, że moglibyśmy przekazać zło naszych narodzin i stworzyć kolejne bladokrwiste plugastwa jak my sami. Po tym, co zrobiłem Ilsie, przyznaję, że ta idea przypadła mi do gustu. Nadal potrafiłem zobaczyć trwogę w jej oczach, gdy się postarałem, wciąż prześladowała mnie zgroza, że mogłem ją skrzywdzić. Nie miałem ochoty nigdy więcej dotknąć żadnej dziewczyny, jak długo będę żył, a to nie były nawet zwykłe dziewczyny, to były nowicjuszki Srebrnego Zgromadzenia. Niedługo miały zostać oblubienicami samego Boga.

Mimo to ta dziewczyna mnie przyciągała. Gdy patrzyłem, podniosła wzrok i napotkała moje spojrzenie. Nie odwróciłem wzroku. Co dziwne, ona także tego nie zrobiła.

– Cóż, bożego dnia, pobożne córki. – Khalid się ukłonił. – Niech wam Matka-Dziewica błogosławi.

– Jasnego świtu, opacie. – Przeorysza pstryknęła palcami. – Wracajcie do pracy, dziewczęta.

Oderwałem wzrok od dziewczyny, a opat złapał mnie za ramię i poprowadził w głąb stajni. Wszystkie myśli o kruczowłosej nowicjuszce uciekły mi z głowy na widok tego, co tam znalazłem.

Chmara wierzchowców czekała w rozległej zagrodzie. To były tundrowe kuce z Talhostu, wytrzymała rasa zwana „sosya”. Były mniejsze od swoich elidaeńskich kuzynów, kudłate i miały żelazne żołądki, idealnie radziły sobie z latami ubóstwa, jakie nadeszły wraz z bezdniem. Potrafiły przeżuć dosłownie wszystko. Znałem człowieka, który przysięgał na wszystkie świętości, że jego sosya zjadł mu psa. Te tutaj należały do najlepszych w swoim rodzaju. Kiedy tak stałem i je podziwiałem, znowu wychwyciłem zapach rozkładu. Podniosłem wzrok i wkrótce spostrzegłem jego źródło.

– Matko i Dziewico…

Z sufitu zwieszali się zimnokrwiści nieszczęśnicy. Stary mężczyzna, chudy i przegniły, oraz chłopiec nie starszy ode mnie. Ich skóra była blada, z ubrań zostały łachmany, oczy im płonęły głodem i wrogością, gdy patrzyli na mnie.

– Nie obawiaj się, de León – powiedział Khalid. – Spętani srebrem są bezradni jak dzieci.

Z bliska spostrzegłem, że wampiry wiszą w srebrnych łańcuchach i kołyszą się jak upiorne żyrandole. Stajenni, siostry i nawet zwierzęta zupełnie się nimi nie przejmowali. W końcu zrozumiałem, po co ich tam powieszono.

– Trzymacie je dla koni…

– W rzeczy samej. – Opat skinął głową. – Stworzenia boże nie mogą znieść obecności nocnych potworów. Jednakże te wierzchowce mają nas ponieść do walki przeciwko ciemności. Dlatego od początku regularnie przyzwyczajamy je do obecności zła bezśmiertnych. – Khalid posłał mi jeden ze swoich pobliźnionych uśmiechów. – Bystry jesteś, Mały Lwie.

Skinąłem głową, doceniając mądrość tego rozwiązania. Opat podał mi kilka kostek cukru – luksus, odkąd wszystkie uprawy zmarniały, ale najwyraźniej San Michon było stać na takie luksusy dzięki cesarskiemu patronatowi.

– Wybierz sobie jednego, chłopcze.

– Naprawdę mogę?

Khalid skinął głową.

– To podarunek z myślą o próbach, jakie cię czekają. Dobrze zastanów się nad wyborem, chłopcze. Ten wierzchowiec poniesie cię do walki przeciwko upiorom, dla których ciemność jest domem.

– Ale… jak mam zdecydować?

– Zaufaj sercu. Zorientujesz się.

Ma famille nie miała nawet jednej owcy, kiedy byłem dzieckiem. Tylko arystokrata mógł marzyć o utrzymaniu zwierząt tak wspaniałych jak te. Zdumiewając się losem, który tego samego dnia obdarzył mnie własnym mieczem i wierzchowcem, wszedłem do zagrody. I tam, pośród tabunu, znalazłem tego właściwego. Jego spojrzenie było głębokie jak środek nocy. Miał kudłatą sierść w kolorze najciemniejszego hebanu. Grzywę zapleciono mu w warkoczyki, podobnie jak ogon, którym machał na boki, gdy podszedłem. Zdałem sobie sprawę, że to ten sam wałach, którego rysowała utalentowana nowicjuszka, i gdy zerknąłem w jej stronę, zobaczyłem, że znowu na mnie patrzy. Miałem wrażenie, że najeżyła się, gdy zacząłem zbliżać się do wałacha, ale mimo to podszedłem.

– Witaj, chłopaku – mruknąłem.

Wziął ode mnie podsuniętą kostkę cukru. Zarżał cicho i szturchnął mnie w twarz, dopominając się o następną, a ja pogłaskałem z uśmiechem jego kudłaty, satynowy policzek.

Gabriel pokręcił głową.

– Cynicy mówią, że nie ma czegoś takiego jak miłość od pierwszego wejrzenia, ale ja pokochałem tego konia, gdy tylko go zobaczyłem. I podając mu następną kostkę, wiedziałem, że zdobyłem przyjaciela na całe życie.

– Jak się nazywasz? – zapytałem zdumiony jego urodą.

– Nazywa się Sędzia.

Odwróciłem się i zobaczyłem, że to nowicjuszka się odezwała. Była teraz wściekła. Zanim jednak mogłem zapytać, czym zasłużyłem sobie na jej gniew, głos przeoryszy przeciął powietrze jak bat:

– Nowicjuszko Astrid, zamilcz!

– Nie. – Rysunki się rozsypały, gdy dziewczyna wstała i zobaczyłem, że każdy przedstawiał tego samego konia. – Dlaczego ten wieśniak ma dostać pod opiekę Sędziego? Ja…

Przeorysza wymierzyła jej policzek.

– Jak śmiesz odzywać się do mnie takim tonem? – piekliła się Charlotte. – Siostra Srebrnego Klasztoru nie posiada żadnych ziemskich dóbr na własność. I słucha mądrzejszych od siebie.

– Nie jestem siostrą Srebrnego Klasztoru – warknęła wyzywająco dziewczyna.

Skrzywiłem się, gdy przeorysza kolejnym policzkiem powaliła ją na kolana i wykrzywiła pobliźnioną twarz, warcząc:

– Brnij dalej w tę bezczelność, a nigdy nią nie zostaniesz!

– I dobrze! Nie chciałam się tu znaleźć!

– To akurat jest oczywiste! Jednak na tym świecie istnieją tylko dwa miejsca dla córki z nieprawego łoża, Astrid Rennier! Przed ołtarzem Boga na kolanach albo w burdelu na plecach!

W stajni zapanowała nieprzyjemna cisza. Astrid wpatrywała się wściekła w przeoryszę. Spojrzałem na Khalida, ale wystarczyło mi jedno spojrzenie, by wiedzieć, że nie będzie się wtrącał. Zatem ja, jak skończony głupiec…

– Proszę o wybaczenie – powiedziałem. – Jeśli ten wierzchowiec należy do łaskawej demoiselle…

– Nie jest żadną demoiselle – warknęła przeorysza. – Jest nowicjuszką Srebrnego Zgromadzenia. Nie posiada niczego poza ubraniem na własnym grzbiecie. Na nic nie zasługuje poza należną jej karą. I jeśli nie chcesz jej podzielić, lepiej, żebyś zapanował nad językiem.

– Nie wtrącaj się, de León – rozkazał Khalid.

Spojrzałem na niego niepewnie. Przeorysza sięgnęła do rękawa i wyjęła rzemień zakończony krótką żelazną ostrogą.

– Proś Boga o wybaczenie – rozkazała dziewczynie.

Nowicjuszka tylko spiorunowała ją wzrokiem.

– Nie będę o nic bła…

Słowa Astrid zamieniły się w zduszony krzyk, gdy rzemień wylądował na jej plecach.

– Błagaj, kurwia córko!

Dziewczyna uniosła głową i warknęła zaciekle:

– Pierdol się!

Nowicjuszkom zaparło dech. Byłem zdumiony nienawiścią w oczach dziewczyny, zadziwiał mnie jej upór, ale przede wszystkim było mi niedobrze na widok przemocy, jaką wobec niej stosowano. Wiedziałem, co to znaczy znosić takie lanie. Wiedziałem, ile trzeba odwagi, by znieść je w milczeniu. Rzemień spadł jeszcze sześć razy, a dziewczyna nie chciała ustąpić. Wreszcie, obawiając się, że prędzej umrze niż przeprosi, poprosiłem w jej imieniu:

– Przeoryszo, błagam, przestań! Jeśli trzeba wymierzyć karę…

Silne palce złapały mnie za rękę tak mocno, że się skrzywiłem. Odwróciłem się i zobaczyłem za sobą opata Khalida.

– Nie masz prawa się wtrącać, nowicjuszu.

– Opacie, to okrucieństwo nie do…

Zacisnął jeszcze mocnej rękę, aż jęknęły mi kości.

– Nie. Masz. Prawa.

Czułem się jak kundel. Gorycz wypełniła mi usta, żołądek się burzył, ale kiedy ręka zaciskała się na moim ramieniu jak imadło, nie ośmieliłem się więcej odezwać. Byłem tylko chłopcem. Charlotte nadal uderzała, blizny na jej twarzy przybrały siny kolor z wściekłości. Żołądek mi się buntował, gdy potworne razy rozbrzmiewały w ciszy. W końcu dziewczyna się załamała. Jak każdy.

– Na miłość boską, przestań!

– Błagasz o wybaczenie Wszechmogącego, Astrid Rennier?

Trzask!

– Oui!

Trzask.

– To błagaj!

– Przepraszam! – krzyczała. – Błagam Boga o wybaczenie!

Przeorysza wreszcie się uspokoiła.

– Wstań. – Jej głos był jak lód.

Patrzyłem bezradnie, kiedy zapłakana dziewczyna potrzebowała chwili, by zebrać siły. A potem wstała chwiejnie, obejmując się rękami. Zerknąłem na inne nowicjuszki i zobaczyłem w ich oczach strach przed przeoryszą. A nade wszystko strach przed Bogiem. Tylko jedna robiła wrażenie szczerze przejętej – drobniutka zielonooka i piegowata dziewczyna, która patrzyła na Astrid z tym samym współczuciem, jakie ja czułem w sercu. Jednakże przeorysza ewidentne nie znała współczucia.

– Nauczysz się, gdzie jest twoje miejsce, kurwia córko. Słyszysz?

– O-oui, przeoryszo.

– To dotyczy was wszystkich! – Charlotte obróciła się do swoich podopiecznych z ogniem w oczach. – Zostałyście przyobiecane Bogu. Będziecie służyć jemu i jego Kościołowi jak powinny posłuszne żony. Albo odpowiecie przede mną i samym piekłem!

Spiorunowała mnie wzrokiem, jakby prowokowała mnie do reakcji, ale chociaż słowa gotowały się za moimi zębami, opat Khalid wciąż trzymał mnie za rękę. I dlatego milczałem.

– Proszę o wybaczenie za to niestosowne zachowanie, opacie – wycedziła Charlotte, zaciskając usta.

– Niepotrzebnie, przeoryszo – odpowiedział opat. – „Zbłąkane owieczki są zwierzyną dla wilków”.

– W rzeczy samej. – Chuda kobieta skwitowała skinięciem głowy cytat z Testamentów i odwróciła się do nowicjuszek. – Chodźcie, dziewczęta. Spędzimy dzień na kontemplacji w milczeniu. Nowicjuszko Chloe, pomóż nowicjuszce Astrid.

Drobna piegowata dziewczyna skinęła głową i pomogła towarzyszce pozbierać rzeczy. Astrid trzęsły się ręce. Zerknęła na mnie – chmurne, przelotne spojrzenie splamione łzami. Dopiero kiedy zniknęły nam z oczu, Khalid puścił moją rękę.

– Silna wola dobrze ci posłuży na polowaniu, młody bracie, a dobre serce będzie tarczą przeciwko niebezpieczeństwom czającym się w ciemności – powiedział cicho. – Jednakże jeśli jeszcze kiedykolwiek zakwestionujesz mój rozkaz, zawlekę cię na koło i zedrę ci skórę z pleców. Jesteś bożym sługą, ale teraz jesteś moim żołnierzem. Rozumiesz?

Spojrzałem mu w oczy, żeby przekonać się, czy się rozgniewał, ale mówił rzeczowo, patrzył spokojnie. Opat Ordo Argent nie unosił się. Nie podnosił głosu. W tamtej chwili przekonałem się, że prawdziwy przywódca nie musi tego robić.

– Oui, opacie. – Ukłoniłem się.

Skinął głową, jakby sprawa już została zapomniana. Patrząc na bramę, którą wyszły siostry, mruknął:

– Przeorysza Charlotte jest pobożną kobietą, oddaną Wszechmocnemu i Matce-Dziewicy. I jeśli uniosła się gniewem, to musisz jej wybaczyć. Dzisiejsze nieszpory będą bolesne dla ciebie, młodokrwisty, ale dla większości z nas będą prawdziwą torturą.

– Dlaczego? Co się wydarzy dziś wieczorem?

– Ktoś umrze, de León. – Khalid westchnął i zapatrzył się w zimną dal. – Dobry człowiek umrze.

VIII

Czerwony Rytuał

Kiedy wątłe słońce zaszło, zostałem przywołany do katedry przez pieśń potężnych dzwonów.

Postaci odpowiadały na zew w całym opactwie i uderzyło mnie teraz, jak niewiele ich jest. Pół tuzina srebroświętych, może z tuzin uczniów, robotnicy, słudzy i siostry Srebrnego Zgromadzenia. Kiedy jednak wchodziłem po katedralnych schodach ramię w ramię z Aaronem de Coste, nadal miałem gęsią skórkę na rękach. Bez względu na to, jak stare i puste to miejsce się wydawało, wciąż wyczuwałem jego świętość. A kiedy wszedłem do środka, zaparło mi dech w piersi.

Katedrę wykuto z ciemnego granitu. Wznosiła się na planie koła jak pieczęć Świętego Kościoła. Zgodnie z tradycją w ściany wstawiono dwoje potężnych drzwi – jedne na wschodzie z myślą o świcie i żywych oraz drugie na zachodzie, dla zmierzchu i zmarłych. Zdobione rytami filary wznosiły się do kopuły wyższe od największych drzew, a przestrzeń oświetlały łagodnie takie same szklane kule, jakie wisiały pod sufitem w zbrojowni. Wiele okien właśnie naprawiano, ale te odsłonięte zapierały dech. Słabe światło z trudem wpadało przez siedmioramienne okno w fasadzie, rzucając wątłe tęcze na posadzkę. Drewniane ławki ustawiono koncentrycznymi kręgami wokół kamiennego ołtarza w sercu budowli, nad którym unosił się wielki marmurowy posąg Odkupiciela na kole. Odkupiciel miał związane ręce, oskórowane plecy i gardło poderżnięte od ucha do ucha.

Przy ołtarzu ustawiono kosz pełen żarzących się węgli i szklaną misę z gotującym się srebrzystym płynem. Przed nim stał samotny srebrny kielich.

Nie pojmowałem, do czego służy kosz z węglami, ale każda bogobojna dusza znała Graala. Tak jak w każdym innym kościele w Elidaenie, to była tylko imitacja, rzecz jasna. Jednakże dopóki ten kielich znajdował się tutaj, dopóty w katedrze obecny był duch Odkupiciela. Przysięgam, że to czułem.

Mimo imponujących rozmiarów katedry na nieszporach zebrały się nas tylko cztery tuziny. Baptiste Sa-Ismael siedział w pobliżu razem z trzema innymi mężczyznami, którzy niewątpliwie byli, tak jak i on, czarnorękimi. Mój mistrz, frère Szaroręki, klęczał w pierwszym rzędzie pośród garstki mężczyzn w strojach srebroświętych. Mieli posępne twarze i nosili się na czarno; każdy wydawał mi się żywą legendą. Zauważyłem jednak, że wielu było w jakiś sposób okaleczonych – nadgarstki bez dłoni, twarze, w których brakowało oka. Na końcu ich rzędu siedział srebroświęty o prostych, siwiejących włosach. Zauważyłem, że kołysze się lekko w tył i w przód. Oczy miał bardzo mocno przekrwione, twarz pożłobioną zmarszczkami bólu.

Powietrze wypełniło się widmową muzyką, anielską i piękną. Zobaczyłem na chórze odziane na czarno siostry ze Srebrnego Zgromadzenia. Śpiewały chóralnie. Ich głosy przyprawiały mnie o dreszcz, piękno pieśni napełniło moją pierś starożytnym ogniem.

Spiralnymi schodami prowadzącymi z krypty wspiął się do ołtarza opat Khalid. Był ubrany w czarne szaty, blizny na policzkach wykrzywiały mu usta w tym jego dziwnym, wiecznym uśmiechu. Kiedy uniósł ręce, zobaczyłem srebrzysty tatuaż na ciemnej skórze jego przedramion – Sanael, Anioł Krwi, zawiły wzór z mieczy i gołębic, Matka-Dziewica z maleńkim Odkupicielem.

– Jam jest słowem i drogą, rzekł Pan – zaintonował Khalid, cytując pismo. – Poprzez moją krew grzesznicy znajdą zbawienie, a pokutnicy klucze do mojego wiecznego królestwa.

Wszyscy w katedrze odpowiedzieli „Véris” – to była zwyczajowa odpowiedź wiernych podczas mszy, stare elidaeńskie słowo oznaczające „prawdę ponad prawdą”.

– Witamy nowego brata w twoim domu, Panie. – Khalid spojrzał na mnie. – Jego narodziny to wynaturzenie. Jego życie to grzech. Jego dusza jest skazana na wieczne potępienie. Błagamy cię jednak, abyś dał mu siłę, dzięki której zdoła przezwyciężyć występek swoich narodzin i dzielnie stawi czoło niekończącej się nocy.

– Véris – odpowiedzieli bracia.

Rozbrzmiał dzwonek przy ołtarzu. Czułem oddech Boga na karku.

– Gabrielu de León, podejdź – rozkazał Khalid.

Spojrzałem na mistrza Szarorękiego, który skinął głową. Zrobiłem znak koła i stanąłem przed koszem węgli i misą ze srebrnym płynem.

Sześć postaci skąpanych w delikatnym, ciepłym świetle wiszących w górze kul weszło po schodach. Pierwsza szła przeorysza Charlotte, a za nią trzy kobiety w czarnych habitach obrębionych srebrem. Na głowach miały koronkowe welony, twarze upudrowane na biało, na oczach namalowane szkarłatne siedmiogwiazdy. Za nimi szły dwie dziewczyny w bieli nowicjuszek, ich twarze były odkryte i pozbawione ozdób.

Stanęły przy ołtarzu naprzeciwko mnie. Rozpoznałem obie ze stajni, gdzie byłem tego samego popołudnia. Pierwszą była drobniutka piegowata dziewczyna o zielonych oczach, Chloe, jak sobie przypomniałem, drugą zaś kruczowłosa piękność, którą przeorysza zbiła za nieposłuszeństwo. Znowu spojrzała mi w oczy.

Astrid Rennier.

Patrzyłem, jak nowicjuszka Chloe rozwija skórzaną torbę ozdobioną siedmiogwiazdą. W środku leżało mnóstwo igieł, długich i błyszczących w miodowym świetle.

– Tak jak dał siłę Odkupicielowi, modlimy się do Boga, żeby dał tobie siłę znieść cierpienie nadchodzących nocy – powiedział Khalid. – Na razie damy ci jego przedsmak.

Spojrzałem na opata. Byłem ciekawy, co ma na myśli.

– Połóż lewą rękę na ołtarzu – rozkazał.

Zrobiłem, co mi kazano – położyłem rękę na drewnie. Dopiero kiedy nowicjuszka Chloe obróciła moją dłoń wnętrzem do góry, zrozumiałem, co się dzieje. Otarła chłodnym materiałem moją skórę. Poczułem przenikliwy zapach mocnego alkoholu. Astrid Rennier zanurzyła igłę w gotującym się w misie metalicznym płynie. Patrząc mi w oczy, przemówiła; siostry wokół niej powtarzały po niej jak echo:

Oto jest dłoń,

co włada płomieniem,

który oświetla drogę

i zamienia ciemność

w srebro.

Astrid wbiła mi igłę w dłoń. Poczułem ostry, palący, ale krótki ból i wzdrygnąłem się troszkę. Spojrzałem w dół i zobaczyłem maleńką kropelkę krwi i srebro wytrawione w mojej skórze. Przeorysza pochyliła się nisko, by sprawdzić ukłucie igłą, i skinęła oschle głową. Wziąłem wdech i z trudem przełknąłem ślinę. Pomyślałem sobie, że nie było tak źle.

Astrid znowu mnie ukłuła. I znowu. Po dwudziestym ukłuciu niemiłe wrażenie zamieniło się w ból. Po setnym ból stał się potworny.

Gabriel pokręcił głową, patrząc na gwiazdę wytatuowaną na lewej dłoni.

– To dziwne uczucie, dać się tak oznakować. Ból przyprawiał mnie o delirium. Krótkie przerwy między kolejnymi uderzeniami igły były niebem i piekłem zarazem. Ojczym lał mnie jak psa, gdy miał zły dzień. Jednakże nigdy nie czułem niczego podobnego do bólu, jaki zadawała mi Astrid. On wręcz… się żarzył. Miałem wrażenie, że stoję poza własnym ciałem i patrzę, jak ogarnięty snem w malignie.

Nie wiedziałem, jak mam to przetrzymać, wiedziałem natomiast, że to próba, pierwsza z wielu. Gdybym nie przetrwał igły, jak miałbym stawić czoło potworom w ciemności? Jak miałbym pomścić siostrę, bronić Kościoła potężnego Boga, gdybym nie zdołał zwyciężyć w tej próbie?

Starałem się skupić na chórze, ale docierał do mnie tylko lament. Zamknąłem oczy, lecz czułem tylko strach, nie wiedząc, kiedy nadejdzie kolejne ukłucie. Dlatego spojrzałem na Odkupiciela w górze.

Został żywcem obdarty ze skóry, tak napisano w Testamentach. Odmawiający przyjęcia Jednej Wiary kapłani Dawnych Bogów powiesili go na kole rydwanu, wychłostali cierniami, poparzyli ogniem, a potem poderżnęli mu gardło i wrzucili go do wody. Mógł wezwać Ojca Wszechmogącego, żeby go uratował. Zamiast tego jednak pogodził się ze swoim losem, wiedząc, że to będzie katalizator, który doprowadzi do zjednoczenia Kościoła i sprawi, że jego przekaz trafi do wszystkich zakątków cesarstwa.

„Przez tę krew będą mieć oni życie wieczne”.

I teraz temu cesarstwu groziło niebezpieczeństwo. Kościół był oblegany przez bezśmiertnych Umarłych. Dlatego spojrzałem Odkupicielowi w oczy i się modliłem.

„Daj mi siłę, bracie. A ja oddam ci wszystko”.

Nie wiem, jak długo to trwało. Pod koniec ręka mi krwawiła, wyglądała jak zmasakrowana. Wreszcie Astrid odchyliła się, a Chloe oblała mi skórę palącym alkoholem i poprzez wrzącą mgiełkę zobaczyłem wytrawiony na mojej dłoni znak Męczenników wykonany srebrnym tuszem.

Idealna siedmiogwiazda.

– Frère Szaroręki, podejdź – odezwał się Khalid.

Mistrz Szaroręki uczynił znak koła i podszedł.

– Czy przysięgasz przed Bogiem Wszechmogącym przeprowadzić tego niegodnego chłopca przez zasady Ordo Argent? Czy przysięgasz przed San Michon być ręką, która kieruje, tarczą, która chroni, aż jego przeklęta dusza stanie pewnie na tyle, żeby sama była zdolna się ochronić?

– Na Krew Odkupiciela, przysięgam – odpowiedział Szaroręki.

Khalid odwrócił się do mnie.

– Czy przysięgasz przed Bogiem Wszechmogącym poddać się zasadom naszego zakonu? Przezwyciężyć plugawy grzech swojej natury i żyć w służbie Świętego Kościoła Boga? Czy przysięgasz przed San Michon słuchać mistrza, zważać na jego słowa, dać się prowadzić jego ręką, aż sam staniesz się uświęcony?

Pomyślałem o dniu, w którym moja siostra wróciła do domu. Wiedziałem, że pośród tego bractwa, w tym świętym zakonie znajdę siłę, dzięki której nie dopuszczę, by powtórzyło się coś równie potwornego.

– Przysięgam na Krew.

– Gabrielu de León, mianuję cię nowicjuszem Srebrnego Zakonu San Michon. Niech Ojciec Wszechmogący da ci odwagę. Niech błogosławiona Matka-Dziewica da ci mądrość. Niech Jedyny Prawdziwy Odkupiciel da ci siłę. Véris.

Spojrzałem opatowi w twarz, całe ciało drżało mi z dumy, kiedy jego usta wykrzywiły się nieco mocniej w pobliźnionym uśmiechu. Szaroręki skinął głową – pierwszy przejaw aprobaty, jaki okazał mi od czasu uratowania mnie z Lorson. Kręciło mi się w głowie, ból zamienił się w błogosławieństwo. Nigdy w życiu nie czułem podobnego spokoju.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki