Tara Sivec

W sieci.

Igrając z ogniem 3

Tytuł oryginału: Worn Me Down (Playing With Fire #3)

Tłumaczenie: Marta Czub

Projekt okładki: Jan Paluch

Materiały graficzne na okładce zostały wykorzystane za zgodą Shutterstock Images LLC.

ISBN: ePub: 978-83-246-9902-5, Mobi: 978-83-246-9903-2

Copyright © 2014 Tara Sivec.

All rights reserved. No portion of this book may be reproduced, scanned, or distributed in any print or electronic form without permission.

Polish edition copyright © 2015 by Helion S.A.

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji.

Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli.

Autor oraz Wydawnictwo HELION dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz Wydawnictwo HELION nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce.

Drogi Czytelniku!

Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres

http://septem.pl/user/opinie/wsiio3

Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję.

Wydawnictwo HELION

ul. Kościuszki 1c, 44-100 GLIWICE

tel. 32 231 22 19, 32 230 98 63

e-mail: septem@septem.pl

WWW: http://septem.pl (księgarnia internetowa, katalog książek)

- Poleć książkę

- Kup w wersji papierowej

- Oceń książkę

- Księgarnia internetowa

- Lubię to! » nasza społeczność

Prolog

Jak mogłam być taka głupia? Pierwszy raz od wielu miesięcy straciłam czujność i przyjdzie mi za to zapłacić najwyższą cenę — przez własną głupotę stracę za chwilę osobę, którą kocham ponad życie. Starałam się zapewnić Emmie bezpieczeństwo: ukrywałam się, kłamałam, wypruwałam sobie żyły, ale wszystko na nic. Zawiodłam moją ukochaną córeczkę, która sześć lat temu pojawiła się z krzykiem w moim życiu i od tamtej pory każdego dnia nadawała mu sens.

Patrzę z przerażeniem, jak moje dziecko oddycha z trudem przez łzy i przez grubą srebrną taśmę kneblującą usta. Jej przytłumione jęki przeszywają moje serce jak sztylet. Staram się wyswobodzić z unieruchamiających mnie więzów, wrzeszcząc i płacząc z bólu, jakiego nigdy dotąd nie czułam. Wykręcam się, szarpię i szamoczę, czując, jak sznur wrzyna mi się w nadgarstki i kostki. Muszę się do niej dostać, muszę ją przytulić i uspokoić, powiedzieć, że wszystko będzie dobrze, ale nie jestem w stanie. Jak może siedzieć spokojnie matka przywiązana do krzesła naprzeciwko swojego dziecka i patrząca na jego cierpienie? Lata fizycznego i psychicznego znęcania, połamane kości i zdeptana duma są niczym w porównaniu z tym.

— Nie mogłaś wyjechać sama, co? Mieliśmy stworzyć rodzinę, a ty wszystko zepsułaś.

Na moim policzku ląduje pięść. Zamykam na chwilę oczy, aby odsunąć od siebie ból. Nie mam jednak czasu użalać się nad sobą. Mrugam szybko oczami, żeby odzyskać ostrość widzenia, i odwracam się do swojej córeczki siedzącej po drugiej stronie pomieszczenia. Patrzy na mnie wielkimi oczami. Mój ból się teraz nie liczy, liczy się tylko Emma. Od wielu miesięcy we dwie stawiamy czoła całemu światu. Mój brat i Austin to nie to samo. Ich miłość nie może się równać z miłością łączącą matkę z córką. Poza moim ciałem żyje kawałek mojego serca, od sześciu lat na moich oczach dzieją się prawdziwe cuda: mogę się przyglądać, jak Emma rośnie i się zmienia. Mam jednak świadomość, jak kruchy jest ten kawałek mojego serca: nie potrafię go obronić ani uratować. Nie chcę, by Emma widziała, że się boję, ale nie jestem w stanie pohamować szlochu.

Strach i smutek malujące się na twarzyczce mojej ślicznej córeczki sprawiają mi dużo większy ból niż najmocniejszy cios, jaki kiedykolwiek otrzymałam. Ja przywykłam już do katuszy i poniżenia. Nauczyłam się od tego odcinać i udawać, że to nie dzieje się naprawdę, ale Emma nie miała z tym styczności. Nie powinna nigdy się dowiedzieć, że tak naprawdę jestem ogromnie słaba. Starałam się, jak mogłam, oszczędzić jej tych potworności: uciekłam z nią w środku nocy tak jak stałam, niczego nie zabierając, stworzyłam dla nas nowe życie i kochałam moją córeczkę tak mocno, by zrekompensować jej brak ojca.

Powinnam była wiedzieć, że od przeszłości nie da się uciec. Zawsze człowieka dogoni. Moja przeszłość i teraźniejszość zderzyły się ze sobą, a spustoszenie jest tak wielkie, że nic już nie będzie w stanie podźwignąć mnie z ruin.

Przez krótką chwilę pożałowałam, że nie ma ze mną Austina. Bardzo się broniłam przed tym uczuciem, przed tym zaufaniem, ale wszystko na nic. Austin swoją żywiołowością sprawił, że zaczęłam marzyć o rzeczach, które nigdy nie mogły do mnie należeć. Złożył mi obietnice, których nie dotrzymał, co od razu powinnam była przewidzieć; budził we mnie pragnienia, na które nie mogłam sobie pozwolić. Powinnam była się domyślić, że ucieknie przy pierwszej nadarzającej się okazji. Zawsze ufam niewłaściwym ludziom, co później źle się dla mnie kończy.

— Wszystko mi odebrałaś. Zepsułaś mój plan. A miało być tak idealnie.

Monstrum podchodzi do Emmy, a ja wrzeszczę tak głośno, że wydaje mi się, że ktoś mnie musi przecież usłyszeć, ale niestety nic z tego. Nikt nigdy nie słyszy mojego krzyku. Zostałyśmy z Emmą zupełnie same. Przywiązana do krzesła, z ciałem pokrytym wybroczynami, będę musiała patrzeć, jak moje dziecko traci życie.

— Błagam, nie rób tego! Przecież ją kochasz! Wiem, że ją kochasz. Przykro mi, że cię skrzywdziłam, ale nie mścij się za to na niej.

Resztkami sił próbuję się uwolnić, czując, że moja skóra rozdziera się na kawałki. Z moich dłoni i palców ścieka krew, a potwór, któremu przez tyle lat ufałam, bierze Emmę na celownik.

O Boże, to się nie dzieje naprawdę. Jeśli Emma umrze, ja też nie mam po co żyć.

W pokoju rozlega się szczęk kuli uwalnianej z magazynka.

— Teraz twoja kolej. Teraz ty wszystko stracisz.

Wpatruję się w przerażone oczy Emmy i staram się jej przekazać spojrzeniem, jak bardzo ją kocham, jak bardzo jest mi przykro. Aż mnie mdli z przerażenia, bo wiem, że nasz czas powoli dobiega końca. Mogę już tylko modlić się o to, żeby moja śliczna mała córcia umarła szybko i bezboleśnie — i żeby ten potwór okazał mi odrobinę litości, a zaraz potem zakończył moje cierpienie.

Nagle rozlega się huk wystrzału, a z moich ust wydobywa się mrożący krew w żyłach krzyk.

Spis treści

Prolog

Rozdział 1.

Austin

Rozdział 2.

Gwen

Rozdział 3.

Austin

Rozdział 4.

Gwen

Rozdział 5.

Austin

Rozdział 6.

Gwen

Rozdział 7.

Austin

Rozdział 8.

Gwen

Rozdział 9.

Austin

Rozdział 10.

Gwen

Rozdział 11.

Austin

Rozdział 12.

Gwen

Rozdział 13.

Austin

Rozdział 14.

Gwen

Rozdział 15.

Austin

Rozdział 16.

Gwen

Rozdział 17.

Austin

Rozdział 18.

Gwen

Rozdział 19.

Austin

Rozdział 20.

Gwen

Rozdział 21.

Austin

Rozdział 22.

Gwen

Rozdział 23.

Austin

Rozdział 24.

Gwen

Rozdział 25.

Austin

Rozdział 26.

Gwen

Rozdział 27.

Austin

Rozdział 28.

Gwen

Rozdział 29.

Austin

Rozdział 30.

Gwen

Rozdział 31.

Austin

Rozdział 32.

Gwen

Rozdział 33.

Austin

Epilog

Austin

Podziękowania