Michał Dziuba

W Ogrodzie Nadziei

Redaktor Mateusz Leszczyński

Projektant okładki Mateusz Leszczyński

Korektor Mateusz Leszczyński

Fotograf Mateusz Leszczyński

© Michał Dziuba, 2024

© Mateusz Leszczyński, projekt okładki, 2024

© Mateusz Leszczyński, fotografie, 2024

„W Ogrodzie Nadziei” to moja osobista podróż, w którą zabieram właśnie Ciebie Drogi Czytelniku. Krocząc po jej krętych ścieżkach natrafimy na chwile bliskie mojemu sercu, gdyż to one pokazały mi MOJĄ drogę życia. Dziękuję tym, którzy towarzyszyli mi w tej podróży.

Wierzę podobnie jak Laozi, że nawet najdalsza podróż zaczyna się od pierwszego kroku. Postawmy go W S P Ó L N I E!

Autor

ISBN 978-83-8384-901-0

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. W Ogrodzie Nadziei

2. Smutne Twarze

3. Całuję

4. Memento

5. Chcę poczuć

6. Pocałuj

7. Przyjacielu

8. Krople wyobraźni

9. Za świetlistą bramą

10. In Cruce

11. Colloquium cum Luna

12. Do bram istnienia

13. Vale ad mundum

14. In aeternum

15. Schody do niebios

16. Listopadowe tchnienie

17. Pamiętaj mnie

18. Zapewniam Cię

19. Hołd Dla Przyjaciela

20. Rozmowa w Ciszy

21. Mój Romeo

22. Ogród Marzeń

23. W alkowach namiętności

24. Etiuda Zakochanych

25. Psa ostatnie wołanie

26. Z boru lasu — Bajka o miłości Sówki i Leśnego Misia

27. Jeżyk na wyprawie

28. Eufonia pocałunku

29. Księżycowy spacer

30. Sanie Dobroci

31. L’amour toujours

32. Jesienne pragnienia

33. Niewierzących, modlitwa wierna

34. Kolebka szczęścia

Smutne Twarze

Widzę znów te smutne twarze

Na ich rękach tatuaże

Tam, gdzie świt już nie zaświtał

Nikt uśmiechem nie powitał

Tylko ból i wieczna trwoga

Czy za Rampą nie ma Boga?

Kiedy numer nakreślono

Życia już ich pozbawiono

Z każdym puklem spadających włosów

Nikło wspomnienie bliskich i ich głosów

Gasło każde Ludzkie Istnienie

Bo ktoś „lepszą” chciał uczynić ziemię

Naszym jest to obowiązkiem

Żyć historią nie pamiątką

Bo jak niegdyś Smutnych Twarzy

Mogą znów nie zauważyć

Całuję

Całuję Twoje zimne skronie

Chociaż boli mnie to strasznie

Muszę dla Ciebie ten smutek odgonić

Wiem Przyjacielu każdy kiedyś z Nas zaśnie

Przyjacielu przebacz mi, że dziś płyną Łzy

Choć bezsilni na ten los źli

Zróbmy to dla Niego

Bądźmy Silni namiastką Siły Jego

Nauczyłeś mnie Przyjacielu

Wiele, bardzo wiele

Dzisiaj mogę czerpać z Twojej wiedzy

Pozostaniesz w mej Pamięci oraz w sercu

Choć tak trudno w to uwierzyć, że

Czas szybkim jest mordercą

Głaskaj proszę mój policzek

W snach mnie odwiedź na to liczę

Iż zobaczę Cię dziś w nocy

Gdy do snu już zmrużę oczy

Będziesz tam już na mnie czekał

I opowiesz mi znów życie

Dasz ostatnią tą wskazówkę

Powiesz znów swym głosem pięknym

Kochany Najlepszy Przyjaciel

Jak wtedy gdy Rozmawialiśmy

Memento

Powiedz mi czy jeszcze pamiętasz?

Jak smakuje przytulenie

Pomyśl o chwilach wspólnych

Gdy patrzyliśmy w Swoje oczy

Pamiętaj, byłem, jestem,

Lepiej będzie gdy odejdę

Z Twojego życia, pamięci i rozumu

Powiedz mi czy pamiętasz?

Chwile Naszych pięknych łez…

Czy pamiętasz, jak to jeszcze jest…?

Dzisiaj Inny Ktoś Cię Kocha…

Memento Vivere

Pamiętaj o życiu…

O Naszych Chwilach Pamiętaj…

Chcę poczuć

Chcę poczuć na nowo co znaczyły,

Słowa Kocham i Jestem

Gdy kwilenie wiatru robi się zbyt ciche

Gdy nawet najgorszy sztorm jest

Jak szum lekkiego deszczu

Pozwól mi mój Jedyny losie,

Bym nie był jako rozbitek

Tułający się po bezkresnej Toni mórz

Cupido o Boski Cupido, naucz mnie

Nadziei, że to Błękitne morze moich oczu,

Ujrzy nadzieję na lepszy czas

Bo gdy przeminie już zdrowie i uroda

Zostaniemy wtedy Nadzy w całkowitej nagości

jaką może sobie wyobrazić człowiek

Co to znaczy nagość?

Zupełnie Nagi jestem dopiero wtedy

Gdy otwieram przed Tobą serce

Gdy Wypływają tysiące kryształów z głębi Duszy

Odbierz te Kryształy ode mnie o Apollo

I podaruj Je sercu które Kocha

Bo jedynym skarbem którym zostałem obdarowany,

są Miłość i Oddanie…

Pocałuj

Pocałuj mnie w usta

Tego dziś pragnę gdy serce się wyrywa

Niech nikogo nie spotka ta miłość pusta

Gdy uczucie Człowieka przyzywa

Porozmawiaj ze mną ślicznym dialogiem

Poczuj Blask Tęczowych Gwiazd

Szepnij słowo rozmawiając z Bogiem

Proszę niech łatwiejszy będzie świat

Dotknij moich włosów

Błagam przesuń palcem po policzku

Powiedz Swym przepięknym głosem

Jesteś Mój Urwisku

Jestem dzisiaj grzecznym chłopcem

Chociaż z wielkim potencjałem

Gdy połączy Nas uczucie gorące

Będziemy wiedli życie wspaniałe

Zaufajmy sobie i się pokochajmy

Gdy Serca Nam pozwolą

Tylko Błagam zaufajmy

Wtedy wszystkie uczucia się wyzwolą

Spójrz już dzisiaj w moje oczy

Dotknij mojej twarzy

Pozwól bym się w Tobie zauroczył

I pójdźmy Razem przez życie we Dwoje

Przyjacielu

Piszę to, bo muszę Ci oznajmić

Jak to dobrze mieć Anioła w swoim gronie — Przyjaciela

Który smutek ściera mi ze skroni

Który sprawia, że na usta uśmiech mi wpełza

I w oczach pojawia się ta szczęśliwa łza

Przyjaciel to taki Słodziak

Przy którym każda chwila jest jak najcudowniejsza celebracja

Potrafimy celebrować każdą sferę z Naszego życia

Dziękuję Ci bardzo za te piękne poranne słowa

Gdy jeszcze z poduszki nie podniosła się głowa

Dziękuję, że Jesteś przy mnie na to dobre i złe

Tyś Marcinku moim Najlepszym Przyjacielem Jest

Krople wyobraźni

Kroplą atramentu wszystko zmienię

Powołam do życia Fauny i Krasnale

Z tułaczki wyobraźni powrócą na ziemię

Ogromne wilkołaki w sile swej i chwale

Pod pióra wiecznego lekkim naciskiem

Płynąć będą przez kart dawnych dzieje

Gdy otworzą się drzwi spiżowe z piskiem

Znów zasiądą wśród ognia starzy czarodzieje

Dla adeptów nauk pierwotnych

Będą to słynące w magię wieczory

Gdy idąc drogą magów samotnych

Wskrzeszać będą wampiry, wiedźmy i zmory

Magii ogromnej otwarli arkany

Do dłoni swych różdżki ze stołu wzięli

Wygra bitwę ten niepokonany

Choć z wiedzy tajemnej wszyscy słynęli

Rozbłyskiem światła co luną jaśnieje

Wzbili się oni w niebios przestworza

I przelękli się wszyscy tym co się dzieje

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.