Stanisław Stasieczek

W dotyku warg odnajduję Ciebie

Tom X Poezje

Stanisław Stasieczek

W dotyku warg odnajduję Ciebie

Tom X

Poezje

Warszawa 2011

Fotografie na okładce i wewnątrz książki pochodzą ze zbioru autora.

© Stanisław Stasieczek, 2024

W niniejszym tomiku autor stara się obrazowo i sugestywnie ująć pojęcie miłości do ukochanej osoby. Wiersze posiadają swoją różnorodność i dynamikę. I chociaż posiadają osobisty charakter, to jednak są dostępne dla miłośnika takiej poezji. W wierszach poprzez refleksję nad mijającym czasem ukazana jest rola miłości w codziennym życiu człowieka. Ładunek emocjonalny wierszy odnosi się nie tylko do tego, co przeszłe, ale również do tego, co jest chwilą obecną.

ISBN 978-83-8384-252-3

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. W dotyku warg odnajduję Ciebie

2. Od autora

3. Za wcześnie

4. Serca zimy

5. Do lasu tego…

6. Kwiatem jesteś

7. „Przebiegam przez środek świata…”

8. „Noc napełniona Tobą…”

9. „Na ogromnej ziemi miłowania…”

10. Czas

11. Wargi Twoje

12. Popłynąć w noc

13. Przychodzisz

14. Kroplami wina

15. O! jakże

16. U warg moich Ty

17. Do sadu tego

18. Jesteś mi łąką

19. Amazonka

20. Przyszłaś nagle

21. Jak fontanna

22. Biegniesz tam

23. Gwiazdą łabędzia

24. Zielona łąko

25. W morzu zapatrzona

26. Gdy rodzi się miłość

27. W nas miłość

28. Oto Ty

29. Noc zamknęła nas w sobie

30. Już tyle lat

31. W tej ciszy razem

32. W dotyku warg

33. Postscriptum

34. Miłość

35. Sen ciszy

36. Niosąc Cię w dłoni

Ile w trudzie nieustannym

wspólnych zmartwień,

wspólnych dążeń,

ile chlebów rozkrajanych,

pocałunków, schodów, książek.

Oczy Twe jak piękne świece,

a w sercu źródło promienia,

więc ja chciałabym

Twoje serce ocalić od zapomnienia!

Konstanty Ildefons Gałczyński

Za okazywaną miłość w dowód wdzięczności ten tom poezji dedykuję — mojej ukochanej żonie Marioli.

Od autora

Podjęcie się trudu napisania niniejszego tomu wierszy jest formą podziękowania Żonie za przeżyte lata we wzajemnym poszanowaniu i okazywaną miłość. O miłości można mówić dużo i nic o niej nie wiedzieć, można nic nie mówić i dużo o niej wiedzieć. Nie zamierzam opisywać ani wyjaśniać znaczenia tego słowa, nie jest to moim celem. Miłości uczymy się przez całe życie i jesteśmy wdzięczni za jej okazywanie. Miłość to dar dawania siebie. Powtórzmy za św. Pawłem i to w zupełności nam wystarczy:

Miłość nigdy nie ustaje,

[nie jest] jak proroctwa, które się skończą,

albo jak dar języków, który zniknie,

lub jak wiedza, której zabraknie.

[1 Kor 13, 8]

Okręt, jakim jest nasze małżeństwo, przemierzył wiele mórz i oceanów życia we wzajemnym zrozumieniu i poszanowaniu oraz wytrwałości. Trudu, jakiego podjęliśmy się, aby razem przejść przez życie, nie żałujemy i to nas ubogaca. Czy życie nasze jest usłane różami? Być może. Tylko że najpiękniejsze róże posiadają kolce.

Dziękuję Ci, Żono, za te piękne lata, za wspaniałe serce. Niech dobry Bóg nam błogosławi w tym codziennym życiu. Dziękuję również za okazywaną troskę rodziców oraz za przyjaciół, którzy nas otaczali. A słowa wyrażone wierszem niech będą szczególnym podziękowaniem za wspólne pożycie małżeńskie.

Za wcześnie

Czemu tak wcześnie,

o czwartej godzinie,

wyganiasz nocą, gdy świat

jeszcze śpi;

gdy prawie wszystko

jest nieprzytomne,

Ty za mną drżącą ręką

zamykasz drzwi.

Chłód mnie ogarnia

słodkim lipowym kwiatem

do snu, co jeszcze niedawno

wybuchał wyrojem

kosmatych pszczół.

Gwiazdy jak iskier pryskające

anioły spadały kaskadą na skronie,

w rozmarzone oczy i w ten

sen miłości,

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.