Krystyna Maria Ring

W CIENIU ŻYCIA ...

2014

Copyright © Krystyna Maria Ring; 2014

Copyright © Wydawnictwo Witanet; 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone

Zdjęcie na okładce: Ryszard Maksym

Skład, łamanie, projekt okładki: Ryszard Maksym

ISBN: 978-83-64343-36-0

Wydawca:

Wydawnictwo WITANET

ul. Brzoskwiniowa 11/1

62-571 Stare Miasto

tel.: #48 601 35 66 75

www.ebooki.c0.pl

wydawnictwo.witanet@wp.pl

Niniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Książka ani żadna jej część nie mogą być publikowane ani w jakikolwiek inny sposób powielane w formie elektronicznej oraz mechanicznej bez zgody wydawcy.

Skład wersji elektronicznej:

WSTĘP

Nazywam się Krystyna Maria Ring, mieszkam w Warszawie. W latach mojego dzieciństwa mama zawsze wspominała o swoich i taty przeżyciach z lat młodzieńczych, szczególnie z okresu II wojny światowej, kiedy pod osłoną nocy musieli uciekać z własnego domu ratując życie przed okrucieństwem zbrodni.

Oddanie Hołdu wspaniałym, niewinnym ludziom i dzieciom w walce z okupantem było inspiracją do napisania wierszy, których treści powstały na podstawie zasłyszeń, czytania książek, opowieści rodziców, ich przyjaciół o tych tragicznych wydarzeniach.

INAUGURACJA MUZEUM POWSTANIA WARSZAWSKIEGO przez ówczesnego Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej to szczególny powód oddania wszystkim poległym pięknego, płynącego z serca szacunku i przywrócenie pamięci o ICH TRWANIU.

Smutkowi towarzyszą zawsze jakieś przeżycia,

Nadchodzą wówczas różne myśli,

Te złe i poplątane, ale też lekko ciepłem wymuskane.

Wszystkim, którzy sięgną po ten tomik – dziękuję.

Krystyna Maria Ring

W CIENIU ŻYCIA…

W cieniu życia poruszany mgłami

lamentuje głos kobiety przeciągle, boleśnie

przycichł i znów słychać było go za nami

dzisiaj nowy dzień nastał, jaki będzie

a może czekać na lepsze jutro.

Słychać ciężkie kroki skute kajdanami

moc żelastwa rozpiera pieszym nogi

stopy i łydki z otwartymi ranami, ból

na dworze zima i mróz bardzo srogi.

Nieprzetarte szlaki dzielnie przemierzają

w milczeniu, zmęczeni, wiatr tylko przygrywa

melodię udręczonych

nikt też już nie ogląda ran otwartych

nawet mąż do żony już się nie odzywa.

Doszli, otworzono bramy

kat ich też nie wita, on jest z kamienia

odczytano kolejno krwią zalane numery

tato, mamo, kto zawinił,

kto nad nami nie miał sumienia.

JA PROTESTUJĘ…

Jak myślisz, odbiją nas z tego transportu

bo nie wytrzymam ich ciągłego bicia

odpowiem ci, odbili nie raz, ale tylko ciało

by potem dokonać okrutnego mordu.

O nie, ja protestuję

zostało mi jeszcze wiele lat życia.

Każdy miał drogę do przebycia,

sam w tym nie jesteś

nauczyciel, robotnik i kobieta z dziećmi

która nie uciekła

wszyscy szukają jakiegoś ukrycia

kobieta zasłania dzieci ramieniem,

by nie ujrzały widoku piekła.

Nagle z daleka słychać krzyki i jęki

waleni kolbami karabinów padają

ziemia wszystkich przyjmie

nie chcą już dłużej przeżywać mordęgi

niech to się już skończy

idziemy stojąc, ja już drzemię.

Table of Contents

WSTĘP

W CIENIU ŻYCIA…

JA PROTESTUJĘ…