Stanisław Stasieczek

W cieniu Katynia zbudzić prawdę

Tom VI Poezje

Stanisław Stasieczek

W cieniu Katynia zbudzić prawdę

Tom VI

Poezje

Warszawa 2010

Fotografie na okładce i wewnątrz książki Mariola Stasieczek

© Stanisław Stasieczek, 2023

Wydarzenia 10 kwietnia 2010 roku, stały się inspiracją do napisania wierszy poświęconych pamięci tragicznie zmarłych w katastrofie lotniczej pod Smoleńskiem. Wiersze te są nie tylko wyrazem współczucia, ale również wyrażają smutek i ból z nieodłącznym pytaniem: dlaczego? Jednocześnie wiersze posiadają swoją dynamikę a tłem niejednokrotnie jest przyroda. Ich prostota pozwala na zrozumienie przekazywanej treści.

ISBN 978-83-8351-165-8

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. W cieniu Katynia zbudzić prawdę

2. Od autora

3. Psalm 1 — Proszę Cię…

4. Stracić

5. Nie wiedząc

6. Czas pojednania

7. Sen nocy 9/10

8. Przerwany lot

9. Dlaczego?

10. 96 lamp

11. Ave Maria

12. Boże! Dlaczego?

13. Pękło serce

14. Nie tak miało być

15. Przebaczenie

16. Nie kłóćmy się

17. „Czyja to nienawiść…”

18. Teatr w trzech aktach

19. Zakrzeńskiemu

20. Oficerowie

21. Mario!

22. Przeistoczenie

23. Czas łez

24. Pustka

25. O prawdzie

26. Blask nadziei

27. Serca młodzieży

28. Prezydencie

29. Pokolenie

30. Zrozumieć

31. Siódmy dzień

32. A u nas…

33. Odejście

34. O! Panie mój!

35. Z miłości

36. Trudny egzamin

37. Wybrałeś ich

38. Modlitwa

39. Życie…

40. Zapytaj

41. Upomniała się Ziemia

42. Płaczę

43. Pożegnanie

44. Pod Smoleńskiem

45. Nadzieja

46. Płonąca Warszawa

47. Pamięci Generała Buka

48. Towarzysze broni

49. Bez słów

50. Echo dzwonu

51. Zagraj, Chopinie

52. Mały rycerz

53. Narodowa liturgia

54. Miałaś być inna

55. Pamięci Prezydenta Kaczorowskiego

56. „Ostatnie spojrzenia na nieba obłoki …”

57. Gdy wiosna

58. Psalm 2 — O smutku

59. Psalm 3 — Panie, popatrz!

„Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą

i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą

i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości

czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą”

Jan Twardowski

Pamięci tych, którzy zginęli w katastrofie lotniczej 10 kwietnia 2010 roku pod Smoleńskiem, ten tom poezji poświęcam.

Od autora

Pamiętnego 10 kwietnia 2010 roku przebywałem w Świdniku k. Lublina. O tragedii pod Smoleńskiem dowiedziałem się dopiero około godziny czternastej, kiedy sąsiad zapytał mnie, czy wiem, że nie żyje Prezydent i osoby mu towarzyszące. Wiadomość była wstrząsająca i tak niespodziewana, że towarzyszyło mi pewne niedowierzanie.

Po powrocie do Warszawy, 12 kwietnia, udałem się na Stare Miasto — wtedy dotarło do mnie, jak wielki ciężar tej tragedii dźwiga społeczeństwo. Dodatkowym przeżyciem było moje uczestnictwo w ceremonii powitania na lotnisku Okęcie 34 trumien z ciałami tragicznie zmarłych, a także udział 17 kwietnia w uroczystościach pogrzebowych śp. gen. Tadeusza Buka w Spale.

Wydarzenia te stały się inspiracją do napisania wierszy poświęconych pamięci tragicznie zmarłych, a także wyrazem współczucia dla ich rodzin.

Następnym pokoleniom niech ten tom wierszy przypomina o tragicznym wydarzeniu z 10 kwietnia 2010 roku.

Jednocześnie chciałbym, aby dla prawdy katyńskiej nie zapominano o tych 96 osobach wpisanych w tło tragicznych wydarzeń z 1940 roku. Upór w dążeniu do niezaprzeczalnej prawdy stał się symbolem zawartym w słowie „Katyń”.

Przemyśl, 10.04.2020 r.

„Kto stracił obronę prawdy

ten wszystko stracił”

Jan Paweł II

Psalm 1 — Proszę Cię…

Proszę Cię, Boże,

nie miej do mnie żalu,

żem swoje słowa

głuche i marne

wykuwał na rdzawym kowadle;

żem gwoździe wbijał

w Chrystusowe rany

i uciekał ze świata,

gdzie sen karłowaty.

Popatrz na mnie —

w istotę natury mego życia,

co łatwym nie jest przecież…

Ja w swojej pieśni

nie umiem tak płakać

i podnosić gwiazdy

upadłej z łoskotem.

Proszę Cię o jedno —

o mały skrawek istnienia,

a to, co umarło, aby stało się

nadzieją — Twoją miłością

w miłosierdziu zbawienia.

I poprzez ogrom

Twego miłosierdzia,

co słońcem u zachodu

wielką tarczą krwi uświęca

w tym zbawiennym czasie —

przybliż nam siebie…

Niechaj Twoja chwała brzmi

przez ten znak na niebie —

i łzą, co na policzku lśni —

przybliża nam Ciebie.

Warszawa, 12.04.2010 r.

Stracić

Wszyscy kogoś stracili —

Ale kto najwięcej?

Prezydent stracił żonę,

Żona męża Prezydenta

I w końcu stracili się razem.

A myśmy stracili czas

Na marnocie

Tego, co nieistotne.

To, co później boli.

Warszawa, 12.04.2010 r.

Nie wiedząc

Tamten czas, kiedy bagnety

uderzały z dwóch stron —

wypełnił się goryczą

porażki oraz hańby.

Lecz oni nie wiedzieli,

gdzie idą — że idą

na śmierć.

Dziś po latach wielu,

przywracając pamięć —

Kwiat Narodu

w poselstwie dźwigał

światło nadziei.

Lecąc tam, nie wiedzieli —

że spotkają śmierć.

Warszawa, 12.04.2010 r.

Czas pojednania

Rozdarta Ziemio!

Ty, co rodzisz owoc pokoleń,

aby zapełnić nim nicość świata

i aby brat przy bracie obok kata

wypełnił słowa znane z Biblii:

„Czyńcie sobie ziemię poddaną” —

pogubiłaś ludzkie prochy

w zapomnieniu.

Czy w tej poprawności myśleń

ludzkich, gdy prawda śmiercią

na dno grobu spada,

człowiek człowiekowi ma

wyłupić nadzieję?

Jaka poprawność każe strzelać

w tył głowy i jaka wdeptać w piach,

aby szczerzyć zęby do całego świata —

mając zakrwawione szpony?

Dziś, kiedy ziemia jękiem obudzona —

u stóp sosen, w żałobnym milczeniu

katyńskich lasów,

budzi się nadzieja pojednania.

Łzy i rany wykute na pamięć

zrodziły nadzieję, co jak niemowlę

bezradna jest jeszcze,

a kołatania do serc

nie są pewne, bo prośby

odesłane jak sny w noce bezsenne.

Tylko ten żal, że nikt

nie słucha umarłych,

że słów Chrystusa „kołaczcie, a będzie

wam otwarte” —

nie chce nikt spełnić.

A przecież proszą nas

duchy z przeszłości,

abyśmy prawdą rozdzwonili umysły

i historii postawili kropkę.

Kto uspokoi wynędzniałą duszę,

co się w katyńskim lesie poniewiera

i nad swym grobem zawiesza purpurę

z kwiatów krwi, i krzykiem

litość swą otwiera.

Czemu bezduszne nasze życie

i serca twarde bezbolesne —

gaszą płomienie prawdy, zatracając

w wieczności pogardę

o zbrodni katyńskiego lasu.

Oświeć, o, Panie, ten umysł,

co ciemny, gdy się w dziejowej

poprawności plami!

I daj nam tę wiarę,

by pojednanie

zrodziło nowe słońca blaski,

aby tak jak tych 96,

co drogą do tamtych szli —

nie zawróciło nas i nikogo,

by się spełniły niespełnione sny

i kwiat nas złączył

na ich grobie.

Katyński las dziś był inny —

wypełniony goryczą podwójną.

Posmutniał nagle i duchy się rozbiegły,

a Bóg zrozumiał i pieczęć swoją

przyłożył na ziemi,

i uczynił ją Świętą — poprzez ogień ofiary.

I wybrał ich jak ziarna z korca narodu

i jak kwiat najpiękniejszy wczajon

w galerie ogrodu,

u stóp Ziemi położył cieniem

96 kryształowych oczu.

A one wybuchały dniem ciężkim

od prawdy i miłość zaklinały —

wznosząc na wieki

pojednania bramę.

Warszawa, 13.04.2010 r.

Sen nocy 9/10

Noc, co przychodzi i zamienia w senność,

Opadła na moje zmęczone ramiona

I weszła we mnie milczeniem sennym,

I pogrążyła w zaświatach niebytu.

A gdy odjechałem, sam nie wiem dokąd,

Aby zanurzyć się w świat majaczeń

I poczuć pod powieką drganie oczu,

I bezdech — co upiorem staje…

Lecz oto Anioł sen mi przyniósł:

Ogromną trumnę bez podpisu,

Czarne chorągwie, szary świat

I smutek, co się w tłumy wdarł.

I widzę wielość ludzi w czerni,

Jakby pochodem naród szedł

I czarną trumnę dźwigał z jękiem —

Co nagle znikła w szary sen.

Smutek mnie prawie nie ogarniał,

Tylko niepokój w tłumie wielkim,

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.