Rozdział 1

Alexander

Z księciem Harrym moglibyśmy sobie podać ręce – poza urokiem osobistym i koligacjami z rodziną królewską żaden z nas nie przejawiał cech, jakie powinien posiadać człowiek stojący w kolejce do tronu. Za to lubiliśmy imprezować i, z braku lepszego określenia, prowadziliśmy rozwiązły tryb życia. W końcu bycie księciem nie wiązało się ze składaniem ślubów czystości, a jedynie godnym reprezentowaniem kraju… – chociaż i na tym polu potrafiliśmy dać dupy. W przypadku Harry’ego dosłownie.

W odróżnieniu od starszych braci byliśmy w naszych rodzinach czarnymi owcami. Wywiązywanie się z obowiązków państwowych nie było naszą mocną stroną, ale jedno opanowaliśmy do perfekcji – lądowanie na dywaniku. Tylko że Harry spowiadał się przed swoją groźną babcią, natomiast mnie głowę suszył starszy brat.

Po raz pierwszy siedziałem w tym gabinecie, gdy karcił mnie ojciec. Miałem wówczas cztery lata, a moje przewinienie polegało na tym, że notorycznie zrywałem się z prywatnych lekcji, na które to miała mnie odprowadzać guwernantka. Zazwyczaj takimi drobnostkami zajmowała się mama, również niezbyt szczęśliwa, gdy zmuszona była wysłuchiwać narzekań sędziwej pani Knudsen. W pewnym momencie przekroczyłem dużym palcem u nogi jakąś niewidzialną granicę cierpliwości moich rodziców i wylądowałem na dywaniku u ojca. Wykład, jaki mi sprezentował, niezmiernie mnie wynudził, jednak nie sprawił, że w jakiś szczególny sposób zmieniłem swoje postępowanie. Przeciwnie – stałem się tylko większym urwisem, który idealnie urabiał wszystkich wokoło dzięki minie niewinnego aniołka. Nawet babcia nie potrafiła się na mnie długo gniewać. Co innego mój rodzony brat, Jego Wysokość Następca Tronu Królestwa Norwegii – książę Christopher.

Jego tyrady potrafiły dać w kość, ale od tego przeciągającego się ględzenia zaczynał doskwierać mi ból tyłka. Wspominałem już, że pałacowe krzesła są cholernie niewygodne? Najwidoczniej Christopher to wiedział i lubił się nade mną znęcać, zapętlając temat i ciągnąc poszczególne kwestie w nieskończoność. A i brał mnie z zaskoczenia, bo zazwyczaj, gdy już zaczynałem przysypiać, rzucał to swoje sławne:

– Wobec powyższego co masz na swoje usprawiedliwienie?

Wówczas najczęściej nabierałem wody w usta, niepewny, na jakim etapie przerwał swoją tyradę.

Jednak teraz miałem u boku sojusznika.

–  Nie przesadzasz czasem? To nie koniec świata.

– Wszystkie tabloidy rozpisują się o burdzie, w jakiej uczestniczyłeś…

– Nie tylko tabloidy, ale i na TikToku roi się od filmików z bójki.

– …w dodatku w miejscu publicznym…

– O, patrz! Nawet Connor dorobił się swojego małego fanklubu! Nie powiem, jego prawy sierpowy przejdzie do historii.

– …dewastacja mienia i szkody na blisko milion koron…

– Z czego były te stoliki? Ze złota?

–  …i to w imię czego? Nieznanej ci kobiety, która dziwnym trafem nie może zająć stanowiska w tej sprawie, gdyż rozpłynęła się w powietrzu!

– O, przepraszam! – fuknęła oburzona Gwen. – Obowiązkiem mężczyzny jest stanąć w obronie kobiety! Zresztą sam powinieneś coś na ten temat wiedzieć.

Christopher jak oparzony zerwał się z fotela.

– Oszczerstwo! Nikogo nie pobiłem, ani nawet…! – Mściwie zacisnął szczęki, gdy stojąca naprzeciw niego Gwendolyn założyła ręce na piersi i hardo uniosła brodę. Uciskając czubkami palców grzbiet nosa, odetchnął głęboko. – To dwie całkowicie odrębne sprawy i dlatego…

– Czy ty właśnie chcesz mi powiedzieć, że Alex źle zrobił, stając w obronie kobiety, która padła ofiarą molestowania? – Nawet z tej odległości potrafiłem dostrzec, jak zmrużone oczy dziewczyny ciskają w mojego brata gradem groźnych błysków.

– Nigdy czegoś takiego nie powiedziałem! Rozumiem, jakie kierowały nim pobudki, jednak nie musiał przy okazji demolować połowy pubu! W dodatku jeszcze nie przycichł ostatni skandal z udziałem nieletniej córki rosyjskiego oligarchy!

Tym razem to ja wydałem sfrustrowane westchnienie i znudzony wywróciłem oczami.

– Ile razy mam tłumaczyć, że była pełnoletnia?

– Cicho bądź! – warknęła na mnie Gwen, a w tym samym czasie Chris, celując we mnie palcem, wycedził:

– Zamilcz!

Uniosłem ręce w geście poddania. Chwilowo zapomniałem, że gdy między Gwen a moim bratem dochodziło do ognistej wymiany zdań, należało zasznurować sobie usta i absolutnie nie wchodzić im w drogę. Inaczej ich wybuchowy temperament mógł obrócić się przeciwko mnie.

– Dobrze, zrobisz, jak uważasz – sapnęła nadąsana Gwen. – Ale jeśli chcesz znać moje zdanie… Alex powinien przeprosić jedynie za zdemolowanie pubu, a nie ponosić konsekwencje zbicia na kwaśne jabłko tego zboczeńca. Gdybym ja była na jego miejscu, zrobiłabym to samo.

W geście solidarności wyciągnąłem uniesiony kciuk w stronę mojej przyszłej bratowej, jednak natychmiast cofnąłem rękę, widząc rozeźlone spojrzenie Christophera, mówiące: ani myśl ją podpuszczać!

– W takim razie cieszę się, że wszędzie towarzyszy ci ochrona – mruknął skwaszony, łypiąc to na mnie, to na swoją narzeczoną.

– Że niby w takiej sytuacji mieliby mnie powstrzymać? – prychnęła arogancko. – Kochanie, nie zdążyłbyś mrugnąć, a Nora i ja przerobiłybyśmy tyłek tego kolesia na tatar!

To powiedziawszy, Gwen teatralnym gestem odrzuciła długie włosy i pewnym siebie krokiem ruszyła w stronę drzwi. Dopiero gdy zostaliśmy sami, Chris ze świstem wypuścił powietrze i ciężko zasiadł w fotelu.

– To w najmniejszym stopniu nie brzmiało pocieszająco.

– Jak to nie? Przyszła królowa, dzierżąc sztandar ligi obrony kobiet, wymierza sprawiedliwość za pomocą pięści? Babeczki ją pokochają! Jedno jest pewne, z Gwen nie będziesz się nudził!

Rechotałem tak bardzo, że aż krzesło pode mną zatrzeszczało w proteście. Jednak brat był daleki od podzielania mojej wesołości. Jego zacięta mina sugerowała, że czymś poważnie się zafrasował.

– A tak na marginesie, długo to trwa? – spytałem, skinąwszy głową w ślad za Gwen.

Christopher westchnął przeciągle i wyprostował się w fotelu.

– Odkąd ruszyły przygotowania do ślubu. Statystycznie robi się nieznośna kilka razy dziennie, zazwyczaj tuż po konsultacjach i lekcji etykiety.

– Przepraszam, coś mnie ominęło? Wydawało mi się, że macie wyznaczoną datę na maj przyszłego roku. Pełne dwanaście miesięcy. Czym niby się stresuje?

– Brakami, Alex – odparł Christopher, patrząc mi prosto w oczy. – Gwendolyn ma świadomość tego, jakie ma braki w wykształceniu.

– Nie wiem, co na to Uniwersytet Columbia…

– Przestań się zgrywać – uciął stanowczym tonem. – Doskonale wiesz, o czym mówię.

Powstrzymałem się od kolejnego komentarza. To nie był najlepszy moment, by wystawiać cierpliwość mojego brata na próbę. No i rozumiałem presję, jaką odczuwała Gwen – te wszystkie lekcje etykiety, królewskiego protokołu, polityki, sposobu prowadzenia rozmów z przedstawicielami państw. Nawet głupia kolejność, w jakiej należy witać się z dostojnikami względem ich hierarchii… Ilość informacji mogła przyprawić o zawrót głowy. Sam to przerabiałem, a raczej zostało mi wpojone, bym godnie reprezentował swój naród – albo raczej, jako drugi w kolejce do tronu, nie naraził reputacji rodziny królewskiej.

Stanie na świeczniku z ciążącą w głowie myślą, że tysiące osób patrzy mi na ręce, poddaje analizie każde wypowiedziane przeze mnie słowo, każdy gest czy grymas? To zdecydowanie nie dla mnie. Moje ucieczki z pałacu działały jak wentyl bezpieczeństwa i nigdy dobrowolnie nie dałbym się posadzić na tronie. Mimo iż byłem nawet dobrze zaznajomiony z protokołem i zasadami obowiązującymi rodzinę królewską, nie miałem pewności, czy udźwignąłbym ciężar odpowiedzialności za kraj i za żyjących tu ludzi. Tyle że ja posiadałem wybór. To mój starszy brat był pierwszy w kolejce do tronu, godnie reprezentował babcię, znaczy królową, na arenie międzynarodowej, a także wyręczał ją w niektórych obowiązkach państwowych. Ja jedynie od czasu do czasu musiałem pokazać się publicznie w galowym mundurze albo wziąć udział w uroczystościach państwowych. I to było mi wybitnie na rękę. Jednak Gwen współczułem. Nie dlatego, że miała jedynie rok na przyswojenie podstaw, które mi i Christopherowi towarzyszyły przez całe życie, ale z powodu tego, iż wraz ze ślubem z moim bratem otrzymywała w pakiecie naładowaną drogimi kamieniami koronę i kraj liczący pięć i pół miliona obywateli.

Jej życie zostało wywrócone do góry nogami, więc nic dziwnego, że świrowała, chociaż moim skromnym zdaniem i tak wykazywała się ogromną klasą. A to, że kilka razy dziennie ucierała Christopherowi nosa, uznałbym za karmę. Po prostu trafiła kosa na kamień. Może nie zachowywałem się po bratersku, ale dziwnym trafem nie potrafiłem współczuć Chrisowi.

Odchrząknąłem nieznacznie i poprawiłem się na niewygodnym krześle.

– Widzę, że nie masz lekko – bąknąłem, próbując opanować śmiech.

– Cieszę się, że to dostrzegasz, bo tym bardziej powinieneś mieć na uwadze zdrowie swojego starszego brata. Alexandrze, mówię poważnie. Chociaż przez jakiś czas spróbuj nie szukać kłopotów.

Tak, już wiedziałem, że w pełni przechodzę na stronę mojej przyszłej bratowej. Jeszcze dziś przygotuję dla niej transparent.

– One mnie znajdują najpierw – mruknąłem, patrząc na brata spode łba. – Mówię poważnie, z tym pubem to był zwykły przypadek! Koleś położył łapy na dziewczynie, ona próbowała się wyrwać i…

– Czytałem policyjny raport. Ale demolka? Straty na milion koron? Po dzisiejszym kursie to będzie sto tysięcy euro!

– Na trzydzieści – poprawiłem uprzejmie. – Siedemdziesiąt to żądanie zadośćuczynienia od tego gnojka.

– Które zamierzam wypłacić z nawiązką. Oczywiście z twojej pensji.

Zazgrzytałem zębami.

– Powinienem był bardziej go oklepać. Nie mógłby pisać ani mówić.

– Alex!

– Żartuję przecież!

Chris ponownie westchnął i zamknąwszy teczkę z raportem, spojrzał na mnie deprymująco.

–  Przyznam, że jestem zaskoczony twoim obecnym zachowaniem. W trakcie mojej rekonwalescencji godnie reprezentowałeś mnie na arenie międzynarodowej, jak i zastąpiłeś w pełnieniu obowiązków wobec korony. I to w tak kluczowym dla naszego państwa momencie. Twój wysiłek zaowocował polepszeniem twojej reputacji wewnątrz dworu, a także opinia publiczna zapałała do ciebie niemałą sympatią. Przez długi czas byłeś jednym z najlepiej ocenianych aspirujących młodych polityków. Tym bardziej jestem zadziwiony, że tak szybko wróciłeś do dawnych przyzwyczajeń. Alex, nie szkoda ci tego? – spytał Christopher. Nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że wyczułem w jego głosie nutę zawodu.

– Wiesz, że polityka nigdy nie była moim konikiem.

– A co nim jest? Masz prawie trzydzieści lat, Alex. Jesteś moim młodszym bratem i staram się chronić cię wszelkimi możliwymi sposobami, jednak… – Zawiesił głos, jakby sam nie wiedział, w jaki sposób pociągnąć tę rozmowę. Przyznam szczerze, że również nie miałem nic do dodania, dlatego cierpliwie czekałem, aż Chris przejdzie do meritum. – Najwyższy czas zmężnieć i stać się odpowiedzialnym za swoje życie.

Głośno przełknąłem ślinę, a z nerwów aż spociły mi się dłonie. Czyżby to oznaczało, że miałem zakończyć pewien rozdział w życiu i dać się na powrót zamknąć w pałacu?

– Co proponujesz? – spytałem, próbując zatuszować niepewność, która zżerała mnie od środka.

– Zajmę się tą sprawą, ale w zamian poproszę cię o przysługę. Wyjedź na trochę. – Natychmiast podniosłem oczy i zamrugałem, kompletnie oszołomiony. – Zejdź z oczu prasie, przestań pojawiać się w miejscach, gdzie możesz sobie nabić guza. Wybierz jedną z naszych posiadłości i zaszyj się w niej na miesiąc czy dwa. I zanim mi przerwiesz… Nie mówię, byś całkowicie zniknął z życia publicznego albo odciął się od rodziny. To nie banicja czy wygnanie – dodał ze złośliwym uśmieszkiem. – Po prostu wykorzystaj ten czas, by zdystansować się wobec tego wszystkiego. Nabierz pewności, jak chcesz pokierować swoim życiem, bo to – wskazał akta – to droga donikąd.

Udając, że głęboko zastanawiam się nad słowami Christophera, próbowałem zamaskować ulgę, która spłynęła po moim ciele jak strumień gorącej wody. Przyznaję, obleciał mnie strach na myśl, że Chris albo zamknie mnie we dworze i przykuje do biurka, albo wręcz przeciwnie – wykopie z kraju. Na moment zapomniałem, że mój brat tak naprawdę nigdy nie chciał oddelegowywać mnie do wypełniania obowiązków nadanych mi wraz z królewskim aktem urodzenia. Wprawdzie niejednokrotnie miał ku temu sposobność, a nawet posiadał władzę, by wymagać ode mnie służebności wobec korony, jednak nigdy nie nadużywał tego przywileju. Raczej starał się trzymać mnie z daleka od spraw związanych z dworem. Nie dlatego, że bym im nie podołał, tylko z powodu tego, że zwyczajnie nie pałałem do nich sympatią. Przez lata szedł mi na rękę, starając się wyciszać wszystkie skandale z moim udziałem, a co otrzymywał w zamian? Niezdyscyplinowanego brata, którego wiecznie musiał niańczyć.

– Dobra, przekonałeś mnie… – westchnąłem, pokornie kiwając głową. – Ale tylko dlatego, że mam już dość twojego marudzenia, no i cholernie ścierpł mi tyłek. Gdzie mam się zadekować?

– Już powiedziałem, sam dokonaj wyboru.

– No dobra, do wieczora powinienem coś ogarnąć. Dać ci znać osobiście czy wystarczy notatka do twojego sekretarza?

Christopher przełożył kilka papierów, uśmiechając się do nich półgębkiem.

– Liczę, że pożegnasz się ze mną przed wyjazdem – powiedział miękko.

To było zaskakujące. Nieczęsto widziałem brata emanującego aż takim spokojem, zwłaszcza tuż po kazaniu, jakie mi sprezentował. Nieco skołowany dźwignąłem się z krzesła.

– Alex? Dziękuję.

Musiałem zacisnąć szczękę, bo byłem przekonany, że ta zaraz gruchnie o podłogę. Kto i kiedy podmienił mi brata?! W sumie to pytanie retoryczne, bo chyba wiedziałem, kto był za to odpowiedzialny. A raczej komu miałem dziękować.

– Twoje życzenie jest dla mnie rozkazem, Wasza Wysokość. – Przywołując na twarz złośliwy uśmieszek, skłoniłem się nisko. – Jeśli pozwolisz, wyruszam, by uratować pewną damę z opresji.

– Czy dotarło do ciebie cokolwiek z tego, co powiedziałem…?

– Chodziło mi o Gwen. Miała zajęcia z Bjørnem, pamiętasz? Jestem przekonany, że z wdzięcznością przyjmie ramię, na którym będzie mogła się wypłakać.

Brat zamarł.

– Chyba pokąsać – mruknął pod nosem ledwo dosłyszalnie.

– Ty to powiedziałeś!

Pstryknąłem na niego i wesoło pogwizdując, ruszyłem do drzwi. Jednak zanim jeszcze dotknąłem klamki, Chris westchnął z udręką i gwałtownie odsunął się od biurka.

– Poczekaj! Idę z tobą – warknął, przeszywając mnie nieprzyjemnym spojrzeniem.

Udając naburmuszonego, wydąłem policzki i przepuściłem brata w drzwiach.

– Zazdrośnik.

– Nie zaprzeczę – odszepnął i powściągliwie zacisnął usta.

– Jesteśmy na miejscu, Wasza Wysokość.

Pojęcia nie miałem, że podróż z Trondheim do Oslo, a później samochodem do rezydencji położonej na południu Norwegii aż tak mnie wynudzi. Odchrząkując, poprawiłem ciemne okulary i zamroczony zerknąłem na siedzącego z przodu Connora. Mój osobisty ochroniarz i jeden z nielicznych ludzi, którym ufałem bezgranicznie, stalowym wzrokiem skanował nieprzenikniony, gęsty las. Najwyraźniej musieliśmy już minąć punkt kontrolny znajdujący się przy wjeździe na teren posiadłości. Stłumiłem potężne ziewnięcie i schowałem tablet do torby.

Samochód sunął powoli po wyboistej drodze, aż w końcu zatrzymał się przed okazałym domem. Budynek był w całości wykonany z drewnianych bali, odrobinę unowocześniony i wzmocniony, gdyż burze, które przetoczyły się dwa lata temu przez ten rejon, znacząco naruszyły konstrukcję. Jednak nadal bliżej mu było do leśnej chatki niż królewskiej rezydencji. Jednak to właśnie tu, wraz z rodzicami, Chrisem oraz babcią, najczęściej spędzaliśmy te nieliczne dni, które mieliśmy wyłącznie dla siebie podczas letnich wakacji. Cóż, było, minęło. Tak naprawdę niespecjalnie ciągnęły mnie tu wspomnienia (większości rzeczy i tak nie zapamiętałem z racji młodego wieku) czy też inne sentymentalne bzdury. Kierowałem się wyłącznie zdrowym rozsądkiem – tu przynajmniej było cieplej niż w Trondheim czy gdziekolwiek indziej, a ja podczas swojego „aresztu domowego” nie miałem zamiaru odmrażać sobie tyłka.

Wychodząc z samochodu, przeciągnąłem się i głęboko odetchnąłem wilgotnym, leśnym powietrzem. Zauważyłem migoczącą w dole taflę jeziora Vansjø. Słońce było jeszcze wysoko, wiał lekki wiatr, ogólnie pogoda dopisywała, więc pomyślałem, że może jeszcze dzisiaj uda mi się popływać łodzią. W końcu nie miałem zakazu przekraczania progu domu.

– Zajmiemy się bagażami, Wasza Wysokość.

– To nie jest konieczne, poradzę sobie. – Poprawiłem torbę na ramieniu i odebrałem od Connora walizkę.

–  Wobec tego oddalimy się.

Przytaknąłem, jednocześnie dając mu znak, by zaczekał. Connor skinął głową na ochroniarzy, a ci natychmiast skłonili się nisko i zapakowali się do dwóch vanów, którymi przyjechali w kolumnie za naszym samochodem.

– Sorry za ten przypał. – Przysunąłem się bliżej mężczyzny. – Pewnie i tobie się oberwało.

– Proszę się tym nie kłopotać. Nie z takich opresji ratowaliśmy tyłek Waszej Wysokości – odparł, zerkając na mnie złośliwie znad ciemnych okularów.

– O ile pamiętam, sam nieźle dokopałeś kumplom tego gnojka – prychnąłem zajadle.

– Pierwsze słyszę. – Zamrugał niewinnie, ale nijak się to zgrało z jego krzywym uśmieszkiem. – W ciągu godziny przyjdę zdać raport z zabezpieczenia posiadłości. Do tego czasu proszę nie ruszać się z domu.

–  I znowu robota, robota… – westchnąłem cierpiętniczo. – Ale dzisiaj się ze mną napijesz!

– Ma się rozumieć. Proszę schłodzić dla mnie sok jabłkowy – dodał, wskazując mi drogę do domu.

Ze zblazowaną miną przewróciłem oczami, niemniej grzecznie ruszyłem za Connorem. W drzwiach zerknąłem na niego, jednak tylko strzelił brwiami i szybkim ruchem głowy wskazał, co miałem zrobić. Odjechał usatysfakcjonowany, dopiero kiedy znalazłem się w środku.

Odetchnąłem głęboko, a moje nozdrza wypełniły się zapachem domu. Inaczej go zapamiętałem. Gdy byłem dzieckiem, suche, przesiąknięte kurzem powietrze drażniło mi nos, jednak teraz… Teraz wyraźnie wyczuwałem świeżą woń. Szybko zlokalizowałem jej źródło – w stojących tu i ówdzie wazonach dostrzegłem pstrokate bukiety polnych kwiatów. Dodatkowo parapety zazieleniły się od stojących na nich roślin doniczkowych, a przez otwarte okna wpadał lekki, przyjemny wiatr. Cóż, to była dla mnie nowość. O ile mnie pamięć nie myliła, kiedyś gospodyni nie lubiła przeciągów, a kwiaty uważała za niepotrzebny dodatek.

Minąłem otwarty salon i wdrapałem się po schodach na piętro. Wybrałem jedną z sypialni, znajdującą się na końcu korytarza, bo kojarzyłem, że ten pokój był najbardziej nasłoneczniony. No i z jego okien roztaczał się widok na jezioro. Postawiłem walizkę na podłodze, a torbę rzuciłem na łóżko, wzniecając przy okazji chmurkę kurzu. Przez moment zapatrzyłem się na kryształki migocące w promieniach popołudniowego słońca. A jednak poczułem charakterystyczne suche powietrze przesiąknięte zapachem drewna. Jakżeby inaczej, skoro nawet meble były wykonane z tego surowca. Iście drewniana chata dodatkowo ukryta w środku lasu.

Wziąłem prysznic, by zmyć z siebie trud wielogodzinnej podróży, i w ręczniku luźno zawiązanym na biodrach zszedłem do kuchni. Absolutnie nie przejmowałem się starszawą gospodynią – dałbym głowę, że w dzieciństwie widywała mnie w różnych stopniach roznegliżowania. Ignorując chłodzący się w lodówce dzbanek z wodą i cytrusami, wyciągnąłem butelkę zwykłej mineralnej. Nie lubiłem tych smakowych. Obracając w palcach nakrętkę, brałem łyk za łykiem, jednocześnie patrząc przez ogromne panoramiczne okno na spokojną taflę jeziora. I wówczas, gdy już czułem, jak powoli schodzi ze mnie cały stres i zmęczenie, naraz wydarzyły się dwie rzeczy – czyjś okrzyk przerażenia zmieszał się z donośnym hukiem.

–  Na Boga!

W ostatniej chwili powstrzymałem odruch wyplucia wody. Głośno (i boleśnie) przełykając, spojrzałem przez ramię. Pewna jasnowłosa dziewczyna gapiła się na mnie z otwartymi ustami, a wokół jej nóg turlały się owoce i warzywa. Szczególnie jedna rzecz wybitnie przykuła jej uwagę – mój ręcznik. Nie chcąc być niegrzeczny, odchrząknąłem znacząco, a wówczas nieznajoma podniosła wzrok. Nasze spojrzenia spotkały się jedynie na ułamek sekundy, gdyż zaraz wydała z siebie spanikowany pisk i odwróciła gwałtownie głowę, rumieniąc się przy tym z zażenowania.

Natychmiast ją rozpoznałem. Zdusiłem w sobie najbardziej obelżywe przekleństwo.

– Zazwyczaj pochlebia mi, gdy kobieta przyrównuje mnie do Boga, ale teraz… Co ty tu robisz?

– To chyba moja kwestia…! Wasza Wysokość – dodała pokorniejszym tonem. – Jestem odpowiedzialna za utrzymanie posiadłości.

– Ive, mam rację? – Dziewczyna przytaknęła i schyliła się, by pozbierać rozsypane sprawunki. – A co się stało z poprzednią gospodynią?

– W poprzednim miesiącu odeszła na emeryturę.

–  Sądziłem, że mój brat zwolnił cię ze służby przy rodzinie królewskiej – wypaliłem z urazą w głosie. Nie ruszyłem na pomoc dziewczynie i ani myślałem mieć z tego powodu jakiekolwiek wyrzuty sumienia.

– To prawda, jednak pozwolił mi pracować w jednej z rezydencji.

– Rozumiem. Cóż, w takim wypadku wyjadę w tej chwili. Jakoś nie czuję się zbyt swobodnie w gronie donosicieli.

Słysząc moją uszczypliwą uwagę, Ive skuliła ramiona. Że nie wspomnę już o tym, że zaczerwieniła się po koniuszki uszu. Dotknęło ją to. Kurczowo zacisnęła palce na papierowej torbie, a i najwyraźniej gryzła się w język, jednak skłoniła się, gdy minąłem ją bez słowa.

Czy było mi jej żal, czy czułem skruchę, bo potraktowałem ją w ten sposób? W żadnym wypadku. Nie miałem litości dla ludzi dwulicowych, właśnie dla osób pokroju Ive. Zaprzepaściła zaufanie, jakim obdarzyli ją mój brat i Gwen, a przez to i ja nie czułem, że muszę być wobec niej fair.

Przebrałem się w ekspresowym tempie, zadowolony, że nie przyszło mi do głowy, by wcześniej się rozpakować. Zaoszczędziłem w ten sposób sporo czasu. Wziąłem do ręki telefon, by niezwłocznie skontaktować się z Connorem i poinformować go o natychmiastowym wyjeździe, ale wtedy komórka niespodziewanie zadzwoniła. Uśmiechnąłem się półgębkiem i przysiadłem na łóżku.

– Cześć, siostrzyczko! Już zatęskniłaś za moim towarzystwem?

Gwen puściła moje pytanie mimo uszu i natychmiast przeszła do rzeczy.

–  Słyszałam, że jesteś nad jeziorem Vansjø!

– Prawdziwa plotkara z mojego brata. Słowo daję, nie ma już braterskiej solidarności na tym świecie.

– Moim zdaniem dobrze wybrałeś. Ive z pewnością się o ciebie zatroszczy!

Zaskoczony uniosłem brwi.

– Wiesz, że tu jest?

– Oczywiście! Wprawdzie nie miałyśmy okazji jeszcze się spotkać, ale często ze sobą rozmawiamy i…

– Wybaczyłaś jej? – wypaliłem oskarżycielsko. Właściwie wszedłem jej w słowo, bo ta nowina kompletnie wytrąciła mnie z równowagi. – Po tym, co wam… Jesteś zbyt łaskawa – dokończyłem na wydechu, bo nie znajdowałem słów, by odpowiednio podsumować nierozważne zachowanie Gwen. A mówią, że to ja mam gorącą głowę i pochopnie podejmuję decyzje.

–  Nie chcę wracać do przeszłości, Alex. Nie chcę też w żaden sposób usprawiedliwiać postępowania Ive, jednak nie mogłam być ślepa i udawać, że nie znam powodów, dla których zdecydowała się donieść prasie o mnie i Christopherze. To prawda, nie jest łatwo odbudować utracone zaufanie, ale…

– Sprzedała was, to zasadnicza różnica – warknąłem, czując narastającą wściekłość.

– Nie dla własnej korzyści, bo przecież… Zresztą nieważne. W każdym razie nie wypominaj jej tego, proszę. To naprawdę wartościowa dziewczyna, która zasługuje na drugą szansę.

Skrzywiłem się, słysząc w głosie Gwen łagodne nuty.

–  Cokolwiek rozkażesz, Wasza Królewska Mość.

– Ugh…

– Przyzwyczajaj się – prychnąłem złośliwie.

– Pozdrów ode mnie Ive. No i wypocznij!

– Tak jest, moja pani.

Rzuciłem telefon na łóżko i z rękami w kieszeni podszedłem do okna.

Nie mogłem ani nie potrafiłem przyznać się Gwen, że właśnie przez wzgląd na Ive planowałem opuścić posiadłość. Jej obecność kompletnie mnie zaskoczyła. Wiedziałem, że brat odnalazł osobę odpowiedzialną za ujawnienie prasie informacji na temat łączących go z Gwendolyn relacji – czy raczej jego romansu z topową pisarką romansów, a zarazem skandalistką Laurą Lewis. I z góry założyłem, że pracująca w pałacu w Trondheim pokojówka otrzymała wilczy bilet, a może i nawet została pociągnięta do odpowiedzialności za złamanie protokołu oraz klauzuli poufności. Właśnie takich kroków spodziewałbym się po moim bracie, który z natury zaciekle chronił swoją prywatność. Jak widać, wielce się pomyliłem.

Wydawało się, że i moja przyszła bratowa wybaczyła dziewczynie zdradę. Co tu dużo mówić, przez kilka tygodni Ive była prywatną pokojówką Gwen, nic więc dziwnego, że się zaprzyjaźniły, jednak to, że w dalszym ciągu darzyła Ive tak niezwykłą sympatią…? Byłem dość sceptycznie nastawiony, jeśli chodzi o podarowanie drugiej szansy osobie, która raz zawiodła moje zaufanie. Cóż, w tym wypadku musiała to być rodzinna przypadłość.

Niemniej z racji tego, iż Gwen jakby wymusiła na mnie pozostanie w rezydencji nad jeziorem Vansjø, musiałem zacisnąć zęby i zmierzyć się z tą dwulicową Ive. Chociaż… może to nie będzie zupełnie zmarnowany czas? Mogłem wykorzystać to na swoją korzyść – a raczej działać w imieniu Gwen i Christophera. Po prostu sprawdzę, czy Ive wyciągnęła wnioski z wymierzonej kary i czy rzeczywiście chciała wykorzystać szansę daną jej przez mojego brata. Jeśli okazałoby się, że nadal jest w kontakcie z mediami i tylko czeka na okazję, by zaszkodzić mojej rodzinie… wówczas nie ominą jej przykre konsekwencje. Tego zamierzam dopilnować osobiście.

W tym momencie usłyszałem ciche, ale zdecydowane pukanie do drzwi. Domyśliłem się, że to Ive, więc przywołałem dziewczynę obcesowym mruknięciem. Dygnąwszy, ze spuszczoną głową stanęła przy drzwiach.

– Przepraszam, że przeszkadzam. Zastanawiałam się, czy pomóc Waszej Wysokości znieść bagaże.

Najchętniej uciekłbym przed tobą gdzie pieprz rośnie – rozeźlony prychnąłem w myślach, ale za to powiedziałem:

– Rozmyśliłem się. Zostaję.

Mimo że dziewczyna nisko pochylała głowę, zauważyłem, że jej jasne brwi zbiegły się, a usta rozwarły w zdumieniu. Zaraz jednak wzięła się w garść i pospiesznie zaczęła ściągać prześcieradła, którymi przykryte były meble.

– Proszę o wybaczenie. Przygotowałam Waszej Wysokości jego dawny pokój, dlatego nie sądziłam, że panicz wybierze…

– Trzeba było przygotować wszystkie – wymruczałem jadowicie. Ręka Ive zamarła w powietrzu. – Myślałem, że praca w pałacu w Trondheim, pod okiem Eliasa, sprawia, że nasi pracownicy są kompetentni w swoim fachu.

– Nie otrzymałam informacji na temat osób towarzyszących, dlatego założyłam…

– Widać źle założyłaś. Nie powinnaś także ze mną dyskutować w momencie, gdy wytykam ci błąd.

Ive zesztywniała na całym ciele, po czym w milczeniu ściągnęła resztę prześcieradeł. Mimowolnie przesunąłem palcem po szerokim parapecie. Z przykrością stwierdziłem, że pokój był czysty.

– Jeszcze raz proszę o wybaczenie. – Zbierając się do wyjścia, przycisnęła złożone płachty materiału do piersi i zwróciła się w moją stronę. – Powiadomię Waszą Wysokość, gdy kolacja będzie gotowa.

Odprawiłem ją flegmatycznym machnięciem dłoni. Gdy zostałem sam, przysiadłem na parapecie i w zamyśleniu przesunąłem językiem po zębach. Wspominałem wymuszony, rażący sztucznością uśmiech Ive. Gardziłem nim.

Gwen kazała mi być miłym dla tej dziewczyny.

Cóż, to mogło okazać się większym wyzwaniem, niż dotychczas przypuszczałem.

Rozdział 2

Ive

Zatrzasnęłam za sobą drzwi pralni i z rozmachem rzuciłam stertę prześcieradeł pod kosz.

Wytrzymasz to. Wytrzymasz. Opanuj emocje, weź głęboki wdech i…

– Co. Za. Rozpuszczony. Gbur! – wycedziłam przez zęby.

Nigdy nie podejrzewałam, że kiedykolwiek pomyślę w ten sposób o paniczu Alexandrze, a jednak!

Do tej pory widywałam go jedynie podczas jego spontanicznych odwiedzin w pałacu panicza Christophera i nigdy się tak nie zachowywał! Był wtedy miły, uprzejmy, nie mówiąc już o tym, że czarował wszystkich wkoło swoim anielskim uśmiechem. Niejedna pokojówka wzdychała do niego niczym do jakiejś gwiazdy pop czy hollywoodzkiego aktora. Kto mógł wiedzieć, że za piękną fasadą kryje się tak obrzydliwe wnętrze? Chociaż i tak do panicza Christophera było mu daleko, to jednak geny musiały zrobić swoje. Zarozumialstwo mieli we krwi! Co pomyślałyby moje koleżanki z pałacu w Trondheim, gdyby wiedziały, że ta piękna buźka potrafi skrzywić się z takim niesmakiem? Miałam świadomość jednego – jeśli panicz Alex zamierzał zachowywać się w ten sposób przez następne dwa miesiące, to czekała mnie niezła przeprawa. Dobrze, że miałam zapas melisy oraz ziół na uspokojenie.

Westchnęłam przeciągle i poprawiłam włosy, które łaskotały mnie po twarzy. To nie czas na użalanie się nad sobą, należy włączyć tryb zadaniowy. Musiałam przyrządzić kolację dla rozpuszczonego paniczyka i jego oddziału ochroniarzy. Już bardziej opanowana wkroczyłam do kuchni.

Włożyłam fartuch i zaczęłam wyciągać z lodówki przyrządzone wcześniej dania, jednocześnie mając nadzieję, że zadowolą one wysublimowane książęce podniebienie. Od sekretarza panicza otrzymałam długą listę ze spisem jego kulinarnych upodobań, jednak coś czułam, że trudno będzie mu zaimponować. Byłam w pełni świadoma swoich zdolności, gotowanie od zawsze należało do moich mocnych stron, a i główna kucharka w pałacu w Trondheim wydawała się zadowolona z przygotowanych przeze mnie potraw. Jednakże nie mogłam pozbyć się przeczucia, iż paniczowi trudno będzie dogodzić i to na wszystkich polach.

Dwie godziny później przeklinałam swoją intuicję.

Od ochroniarzy usłyszałam same pochwały, zaś od księcia wyłącznie wyrzuty. Sama nawet nie tknęłam jedzenia, bo musiałam biegać między kuchnią a jadalnią. Skrytykował nawet wino, które podałam mu do kolacji, a przecież należało do jego ulubionych! Byłam na najlepszej drodze do tego, by cisnąć tacą prosto w ten jego zakuty łeb, ale wówczas musiałabym się liczyć z przykrymi konsekwencjami. Nie mogłam zaprzeczyć, że język miałam pogryziony do krwi.

Gdy panicz i szef ochrony zamknęli się w gabinecie, czmychnęłam do sypialni księcia, by pościelić mu łóżko. Przynajmniej na tym polu nie chciałam usłyszeć żadnych przytyków. Wydawałoby się, że taki dorosły mężczyzna, zaledwie rok młodszy ode mnie, nie powinien mieć problemu ze ściągnięciem ozdobnych poduszek oraz narzuty, ale kto wie, jak bardzo był rozpuszczony. Inna sprawa, że to książę, drugi w kolejce do norweskiego tronu, a wobec takich osobistości należało zachować pewne standardy. Gdyby Elias usłyszał o moich zaniedbaniach, z pewnością zmyłby mi głowę.

Wracając do kuchni, nawet nie zamierzałam patrzeć w stronę czekającej na mnie góry brudnych naczyń. Szybko za to naszykowałam owoce oraz półmisek z serami, od fetoru których zakręciło mi się w głowie. Bladego pojęcia nie miałam, jak można rozsmakowywać się w czymś, co śmierdziało jak przepocona skarpeta, jednak panicz ponoć był wielkim koneserem serów pleśniowych. Ciągnie swój do swego.

Zbliżając się do gabinetu, w którym po kolacji książę zamknął się wraz z szefem ochrony, zdmuchnęłam grzywkę, która przylgnęła do mojego spoconego czoła, i poprawiłam ubranie. Zastukałam cicho do drzwi i minęła chwila, zanim pozwolono mi wejść.

– Przepraszam, że przeszkadzam Waszej Wysokości. Pozwoliłam sobie przygotować wieczorną przekąskę – powiedziałam śmiało, zbliżając się do foteli ustawionych przed wysokim kominkiem.

Zamierzałam jak najszybciej postawić tacę i uciec, zanim panicz przyczepi się do czegokolwiek, chociażby do sposobu, w jaki ułożyłam jego drogocenne sery.

– Nikt cię o to nie prosił.

Za późno – pomyślałam i jednocześnie ze złością zacisnęłam usta. Wcześniej wytknął mi, że jestem niekompetentna, bo nie przewidziałam, że muszę przygotować wszystkie pokoje w rezydencji na jego przyjazd. Teraz zaś, że czynię coś bez jego zgody. W dodatku robił to na oczach szefa ochrony. To jasne, że poczułam się upokorzona.

– A ja z chęcią coś przegryzę – odezwał się blondwłosy mężczyzna. Ochoczo poderwał się na równe nogi i zabrał ode mnie tacę.

Zaskoczona posłałam mu nerwowy półuśmiech. To pierwszy raz, gdy usłyszałam jego głos. Zazwyczaj stał gdzieś obok, nieruchomy niczym posąg. Onieśmielał mnie. I może to zabrzmi głupio, ale wolałam nie odzywać się niepotrzebnie, nawet jeśli w grę wchodziłoby zwyczajne „dziękuję”. Kto wie, co przyszłoby paniczykowi do głowy, może odebrałby to jako spoufalanie się z jego personelem.

– Zanim odejdę, chciałabym zapytać, o której godzinie podać śniadanie – zwróciłam się do panicza i ledwo powstrzymałam się przed skuleniem ramion, gdy poczułam, jak mierzy mnie surowym spojrzeniem.

– Zależy, o której wstanę.

Jakżeby inaczej. Wredny do samego końca.

– Proszę mnie wezwać, jeśli Wasza Wysokość czegoś będzie potrzebować. Życzę dobrej nocy.

Zrobiłam krok w tył, jednak zbyt wcześnie podniosłam głowę i przez przypadek spojrzenia moje oraz szefa ochrony się skrzyżowały. To trwało jedynie ułamek sekundy, ale w jego zielonych oczach zobaczyłam ulotny błysk.

Alexander

Duszkiem wypiłem resztę wina. Wolałem, żeby poalkoholowy szum w głowie zagłuszył zmysły, które pobudził zapach, jaki roztaczała wokół siebie Ive. Podczas kolacji zauważyłem, że pachniała całkiem przyjemnie, na tyle nęcąco, że z trudem usiedziałem na krześle. Gdyby to była inna kobieta, pewnie właśnie z nią spędzałbym ten wieczór, a nie marnował czas z Connorem, wysłuchując jego nudnego raportu dotyczącego zabezpieczeń posiadłości.

– Wasza Wysokość pozwoli, że grzecznie zapytam. Co ty odwalasz?

Gdy usłyszałem pogardliwą odzywkę Connora, nawet nie drgnęła mi powieka, za to buńczucznie wzruszyłem ramionami.

– Nie rozumiem, o co ci chodzi.

– O co…? – sapnął, mrugając niedowierzająco, jakby zastanawiał się, czy odjęło mi rozum. Obracając się, wskazał drzwi, za którymi zniknęła Ive. – Popsuł ci się wzrok? To ładna dziewczyna.

– Co to ma do rzeczy?

– Do tej pory nie potrafiłeś przejść obojętnie obok żadnej atrakcyjnej kobiety. Spodziewałem się, że zaczniesz z nią flirtować, sypać aluzjami jak z rękawa, a tymczasem…

– Ona jest poza zakresem moich upodobań – odparłem krótko tonem świadczącym o tym, że to koniec rozmowy.

Jednak Connor znał mnie zbyt dobrze. Spoważniał, zmrużył oczy i przypatrywał mi się z zainteresowaniem.

– Rozumiem, że musiałem otrzymać inną wersję raportu na temat naszej gospodyni. Coś przeoczyłem?

Sączyłem wino, zastanawiając się, jak wiele mogłem zdradzić Connorowi. O tym, że Ive przyłożyła rękę do skandalu, jaki wybuchł na początku roku, wiedzieli jedynie nieliczni. Jednakże Connor był szefem mojej ochrony, zaufanym człowiekiem, więc byłem mu winny chociaż garść informacji na temat byłej pokojówki z pałacu w Trondheim. Musiałem go uczulić. Poza tym ważne było, by zespół, którym dowodził, uważał na to, co mówi w obecności Ive.

– Tej informacji nie znajdziesz w żadnym raporcie czy innym dokumencie z przeprowadzonego śledztwa. Obstawiam, że Christopher nie pozwolił, by pozostał choćby minimalny ślad – powiedziałem z wolna. – Pamiętasz skandal z udziałem Gwen i mojego brata? To jej sprawka. Ona sprzedała mediom tego gorącego newsa. Zwyczajnie ich wystawiła.

Connor znany był z tego, że niewiele rzeczy potrafiło go zaskoczyć, a jeszcze mniej wytrącić z równowagi. Jednak tym razem wyraźnie dostrzegłem szczere zaskoczenie malujące się na jego pozornie kamiennej twarzy.

– Mogę wiedzieć, dlaczego tak ważna informacja została utajniona?

– Ponoć mój brat ułaskawił dziewczynę. Ive otrzymała przeniesienie i tym samym została odcięta od spraw związanych z dworem. Teraz jest gospodynią rezydencji nad jeziorem Vansjø.

Wyraźnie potrzebował chwili, by przetrawić tak szokujący fakt. Wziął do ręki szklankę z sokiem, po czym upił kilka łyków.

– To wiele wyjaśnia – powiedział w końcu.

– W rzeczy samej.

– Przekażę ludziom odpowiednie dyspozycje. Oczywiście z zachowaniem właściwych zasad poufności.

– Byłbym wdzięczny. Nie chciałbym, żeby to w jakiś sposób zaszkodziło bratu i jego narzeczonej.

– Naturalnie, możesz na mnie polegać – przytaknął krótko. – Jeśli mogę spytać, dlaczego nie wyjedziesz, skoro tak razi cię jej obecność? – Nie odpowiedziałem od razu, a jedynie chwilę uśmiechałem się wrednie do swoich szatańskich myśli. Connor zacmokał karcąco. – Chyba nie chcesz…

– Zamierzam uprzykrzyć jej życie – rzuciłem twardo, nie czując ani krztyny wyrzutów sumienia. – Przy odrobinie szczęścia sama zrezygnuje z pracy dla rodziny królewskiej. Nie potrzebujemy na dworze pracowników pozbawionych lojalności. Druga sprawa… Jako że Gwen darzy tę kobietę niezwykłą sympatią, łatwo przewidzieć, że ich relacje na powrót mogą stać się bliskie. Obawiam się, że Ive to wykorzysta i w krótkim czasie może ponownie zechcieć zaszkodzić mojej przyszłej bratowej. Kto raz zdradził, zdradzi i ponownie – wyplułem mściwie i zaciskając palce na kruchej nóżce kieliszka, syknąłem pod nosem: – Tym razem nie zamierzam stać bezczynnie i patrzeć, jak niszczy naszą rodzinę.

– Uważaj tylko, by się nie sparzyć – odezwał się Connor. – Lepiej, byś nie wikłał się w żadne konflikty, które cię bezpośrednio nie dotyczą. Z tego, co mówisz, dziewczyna ma panią Gwendolyn za sobą. Co, jeśli jej doniesie, że ją prześladujesz?

Musiałem przyznać Connorowi rację. Jego słowa zgrały się z ledwo słyszalnym głosem rozsądku, który przebijał się przez natłok myśli napędzanych zemstą.

– Zmuszę ją, by pokazała swoje prawdziwe oblicze. Wówczas nawet Gwen nie będzie miała co do niej wątpliwości, a Christopher zwolni ją na dobre.

Connor wyraźnie był temu przeciwny, lecz nie zamierzałem przekonywać go do swoich racji. Doceniałem jego troskę, jednak to była moja prywatna wendeta. Wiedziałem, że nawet jeśli Ive ponownie schowa się za spódnicą Gwen, będę musiał liczyć się z niezbyt przyjemnymi konsekwencjami. Miałem jedynie nadzieję, że do tego czasu zbiorę potrzebne mi dowody, przed którymi nawet Ive się nie wybroni z pomocą kłamstw. Albo też wykaże się odrobiną instynktu samozachowawczego i pójdzie mi na rękę, składając rezygnację, bo ja nie zamierzałem jej odpuścić.

– Ta Ive nieźle musiała ci zaleźć za skórę. Nigdy nie byłeś aż taki zapalczywy.

– Bo nigdy nie kierowała mną chęć zemsty – odparłem szczerze, po czym skonsternowany zmarszczyłem brwi. Ten poważny, surowy ton zabrzmiał obco nawet w moich uszach.

Connor podparł się na łokciu, przekrzywił głowę i zarechotał:

– A wiesz, że nienawiść od miłości dzieli jedynie krok?

Wywróciłem oczami i zrobiłem zblazowaną minę.

– Nawet tak nie żartuj – prychnąłem zajadle. – Takiej dwulicowej żmii nie tknąłbym kijem.

Ive

Budzik rozdzwonił się o wpół do piątej rano. Niezmiennie od ponad dwóch tygodni wstawałam o tej haniebnej godzinie z jednego powodu – przygotowanie śniadania dla ośmiu rosłych facetów oraz księciunia z piekielnym charakterkiem pochłaniało dużo czasu. Przy czym ten ostatni nie raczył wstawać o stałej porze. Jednego dnia zachodził na śniadanie o siódmej, by kolejnego wylegiwać się w łóżku do południa. Niezależnie od jego kaprysu starałam się zawczasu wszystko przygotować, jednak natychmiastowe podanie ciepłego posiłku nie było takie proste. Wówczas mogłam być pewna, że usłyszę od niego parę przemądrzałych słów na temat mojej zaradności. Powinnam przejść nad tym do porządku dziennego i nauczyć się puszczać mimo uszu kąśliwe uwagi, ale i tak musiałam gryźć się w język. No i świerzbiła mnie ręka, bo, słowo daję, czasami nachodziła mnie ochota, by po prostu mu przywalić. Nawet panicz Christopher nie traktował nikogo tak bezczelnie, a to już o czymś świadczy.

Jednak zachowanie drugiego księcia dało mi do myślenia. Gdy przebywał w otoczeniu swoich ochroniarzy, wydawał się rozluźniony i skory do żartów. Co innego przy mnie. Jego krytyka towarzyszyła mi na każdym kroku. Nietrudno było zauważyć, że właśnie mnie obrał sobie za cel. Tylko ja zbierałam od niego baty i domyślałam się dlaczego. Jednak postanowiłam milczeć i nie uskarżać się głośno. Nie chciałam zarzucać mu niesprawiedliwego traktowania z jednego powodu – całkowicie na nie zasłużyłam.

Dni, gdy panicz Alexander nie schodził na śniadanie bladym świtem, należały do moich ulubionych. Chociaż towarzyszyło mi napięcie, bo wciąż musiałam być w pogotowiu, to i tak mogłam w pewnym stopniu wrócić do swojego stałego harmonogramu pracy.

Teraz posiłek dla ochroniarzy był prawie gotowy, więc przed sprzątaniem rezydencji zamierzałam przygotować warzywa do obiadu. Z tego powodu zeszłam do piwnicy, w której znajdował się mały magazyn. W normalnych warunkach sama dbałam o zakupy, w końcu tylko ja mieszkałam w rezydencji, jednak odkąd miałam na głowie drugiego księcia, to pałac stał się odpowiedzialny za dobór i dostawę odpowiednich produktów dla Jego Wysokości. Co nie zmieniało faktu, że w serwowanych mu daniach przemycałam warzywa zakupione na wiejskim targowisku. Było niemożliwe, by pałac tego samego dnia zrealizował moje zamówienie, gdy zabrakło mi któregoś ze składników. Wiedziałam, że wybrane przez dworskich pracowników produkty musiały spełniać ściśle określone normy i być wysokiej jakości, ale… moim skromnym zdaniem marchewkom, które kupowałam na rynku, niczego nie brakowało. A przede wszystkim były kilkukrotnie tańsze i nawet smaczniejsze od tych, w które mnie zaopatrywano.

Załadowałam kosz warzywami i owocami i po chwili namysłu wzięłam jeszcze kilka rzeczy potrzebnych do tarty. Potem wyszłam z magazynu na ścieżkę prowadzącą do wejścia od strony kuchni.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Rozdział 3

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 4

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 5

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 6

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 7

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 8

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 9

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 10

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 11

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 12

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 13

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 14

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 15

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 16

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 17

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 18

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 19

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 20

Dostępne w wersji pełnej

Rozdział 21

Dostępne w wersji pełnej

Epilog

Dostępne w wersji pełnej

Nakładem wydawnictwa Novae Res ukazało się również:

ILE JESTEŚ W STANIE POŚWIĘCIĆ DLA MIŁOŚCI?

Gwen pisze bestsellerowe romanse, ale wcale nie wierzy w miłość. I chociaż przylgnęła do niej łatka skandalistki i wyrachowanej celebrytki, ona pragnie tylko jednego – spokoju. Przytłoczona nadmiarem obowiązków, postanawia w końcu spełnić swoje dziecięce marzenie i zobaczyć na własne oczy zorzę polarną. Niestety, jej pobyt w Norwegii zaczyna się w najgorszy z możliwych sposobów: dziewczyna zostaje napadnięta i okradziona. Nawet fakt, że z opresji ratuje ją tajemniczy przystojniak, nie poprawia sytuacji. Mężczyzna okazuje się bowiem gburem, jakich mało, i chce skutecznie pozbyć się nieznajomej. A jednak to przypadkowe spotkanie zwiąże ich ze sobą na dłużej, niż mogliby podejrzewać. Czy los szykuje dla nich szczęśliwe zakończenie?

Nakładem wydawnictwa Novae Res ukazało się również:

Spis treści

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4

Rozdział 5

Rozdział 6

Rozdział 7

Rozdział 8

Rozdział 9

Rozdział 10

Rozdział 11

Rozdział 12

Rozdział 13

Rozdział 14

Rozdział 15

Rozdział 16

Rozdział 17

Rozdział 18

Rozdział 19

Rozdział 20

Rozdział 21

Epilog

Karta redakcyjna

W blasku zorzy. Tom II Pałac ze szkła

ISBN: 978-83-8313-382-9

© Anna Szafrańska i Wydawnictwo Novae Res 2023

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody Wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Beata Kostrzewska

KOREKTA: Emilia Kapłan

OKŁADKA: Paulina Radomska-Skierkowska

Wydawnictwo Novae Res należy do grupy wydawniczej Zaczytani.

Zaczytani sp. z o.o. sp. k.

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 716 78 59, e-mail: sekretariat@novaeres.pl

http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest na stronie zaczytani.pl.

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Katarzyna Błaszczyk