TYTUŁ ORYGINAŁU: The Villain

Redaktorka prowadząca: Joanna Pawłowska

Wydawczyni: Joanna Pawłowska

Redakcja: Jolanta Olejniczak-Kulan

Korekta: Katarzyna Włosińska

Zdjęcie na okładce: © L.J. Shen

Copyright © 2020 by L.J. Shen

Copyright © 2022, Niegrzeczne Książki an imprint of Wydawnictwo Kobiece sp. z o.o.

Copyright © for the Polish translation by Edyta Świerczyńska, 2022

Wszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie i rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź fragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody posiadacza tych praw jest zabronione.

Wydanie elektroniczne

Białystok 2022

ISBN 978-83-8321-213-5

Grupa Wydawnictwo Kobiece | www.WydawnictwoKobiece.pl

Na zlecenie Woblink

woblink.com

plik przygotowała Weronika Panecka

Cori i Lanie

Okrutny. Zimny. Hades w garniturze od Brioniego.

Cilliana Fitzpatricka określano mianem diabła wcielonego.

Dla mediów był łajdakiem.

Dla mnie był człowiekiem,

który (niechętnie) uratował mi życie.

Teraz potrzebuję od niego kolejnej małej przysługi.

Wyciągnięcia z bagna, w które wpakował mnie mój mąż.

W końcu co to jest sto kawałków dla jednego

z najbogatszych ludzi w Stanach?

Tyle że u Cilliana nie ma nic za darmo.

Okazuje się, że ceną za pieniądze jest moja wolność.

Teraz jestem zabawką starszego z braci Fitzpatricków.

Którą może się bawić, kształtować, złamać.

Szkoda tylko, że zapomniał o jednym małym szczególe.

Persefona była nie tylko boginią wiosny,

ale i królową świata podziemnego.

Myśli, że ugnę się pod ciężarem jego gierek.

Przekona się, że najśmiertelniejsza trucizna

jest również najsłodsza.

„Zatracona w piekle Persefona,

Złóż jej głowę na kolana,

Rzeknij jej: kochana,

Tu nie jest aż tak strasznie”.

– EDNA ST. VINCENT MILLAY, Wiersze zebrane

Serduszka, zwana również ładniczką,

to trujący różowo-biały kwiat kształtem

do złudzenia przypominający serce.

Podobnie jak mityczna Persefona

– rozkwita tylko wiosną.

PLAYLISTA

Sub Urban / Cradles

Bishop Briggs / River

White Stripes / Hardest Button to Button

Gogol Bordello / Sally

Milk and Bone / Peaches

Nick Cave and the Bad Seeds / Red Right Hand

prolog

Persephone

MOJE LOVE STORY ZACZĘŁO SIĘ OD ŚMIERCI.

Od dźwięku mojej duszy roztrzaskującej się na podłodze hospicjum niczym delikatna porcelana.

I wychudzonej cioci Tildy, walczącej o każdy chrapliwy oddech na szpitalnym łóżku.

Skrapiałam łzami jej koszulę, ściskając ją swoimi piąstkami i ignorując ciche prośby mamy, by zostawić jej chorą siostrę w spokoju.

– Proszę, nie odchodź, ciociu. Błagam – wychrypiałam.

Rak zaatakował jej płuca, nerki i wątrobę, każdy oddech sprawiał jej potworny ból. Przez ostatnie tygodnie sypiała na siedząco, to tracąc przytomność, to ją odzyskując.

Miałam wtedy dwanaście lat i śmierć była dla mnie pojęciem abstrakcyjnym. Realnym, ale również obcym i odległym. Czymś, co przytrafiało się w innych rodzinach, innym ludziom.

Teraz zrozumiałam, co oznacza.

Ciocia Tilda już nigdy nie porwie mnie w ramiona i nie będzie udawać, że gra na mnie jak na gitarze.

Nigdy więcej nie odbierze mnie i Belli ze szkoły i nie przywiezie nam woreczków pokrojonych jabłek, kiedy rodzice będą musieli dłużej zostać w pracy.

Już nigdy nie zaplecie mi warkoczy i nie będzie szeptać magicznych opowieści o greckich bogach i trójgłowych potworach.

Odgarnęła mi za ucho niesforne blond kosmyki. Jej oczy błyszczały chorobą tak namacalną, że czułam jej smak na języku.

– Odejść? – wychrypiała. – Och, cóż za poważne słowo. Nigdy tego nie zrobię, Persy. Umarła, żywa, gdzieś pomiędzy, zawsze będę przy tobie.

– Ale jak? – Pociągnęłam za jej koszulę, uczepiając się tej obietnicy. – Skąd będę wiedzieć, że naprawdę tu jesteś, kiedy nie będę cię widziała?

– Wystarczy, że spojrzysz w niebo, głuptasku. Ono zawsze będzie do nas należeć. Tam się spotkamy, pomiędzy promieniami słońca a chmurami.

W gorące, parne lata leżałyśmy z ciocią Tildą na trawie u brzegów Charles River, obserwując chmury, które mijały nas niczym pasażerowie na dworcu kolejowym. Najpierw je liczyłyśmy. A potem wybierałyśmy te najbardziej pierzaste o śmiesznych kształtach i nadawałyśmy im imiona i nazwiska.

Pan i Pani Chmura i Chmurka Chmurkowa.

Mgiełka i Dymek Szron.

Ciocia Tilda wierzyła w magię i cuda, a ja? A ja wierzyłam w nią.

Podczas gdy moja starsza siostra Emmabelle ganiała za wiewiórkami, grała w piłkę z chłopcami i wspinała się na drzewa, ciocia Tilda i ja zachwycałyśmy się niebem.

– Dasz mi jakiś znak? – naciskałam. – Że jesteś na niebie? Błyskawicę? Deszcz? Och, już wiem! Przelatujący gołąb mógłby na mnie narobić.

Mama położyła mi rękę na ramieniu. Jak powiedziałaby moja siostra Belle: wrzuć na luz, mała. I to szybko.

– Zawrzyjmy umowę – zaproponowała ciocia, śmiejąc się chrapliwie. – Jak wiesz, chmury są bardziej niezawodne od spadających gwiazd. Pospolite, a mimo to magiczne. Gdy przyjdzie pora i dorośniesz, na widok samotnej chmury na niebie poproś o coś, czego pragniesz – czego naprawdę pragniesz – a spełnię twoje życzenie. Tak będziesz wiedziała, że czuwam nad tobą. Masz tylko jeden cud, więc dobrze się zastanów, o co chcesz poprosić. Ale obiecuję, że cokolwiek to będzie, dostaniesz to.

Trzymałam swoje Chmurowe Życzenie przez jedenaście lat, strzegąc go jak najcenniejszego rodzinnego skarbu.

Nie wykorzystałam go, kiedy moje stopnie się pogorszyły.

Ani gdy w drugiej klasie Elliott Frazier wymyślił przezwisko Pussyfanny Peenrise, które to przylgnęło do mnie aż do matury.

Ani gdy tata stracił pracę, a McDonald i gorąca woda stały się luksusem.

Koniec końców zmarnowałam je w jednej lekkomyślnej chwili.

Na niemożliwą namiętność, głupie zadurzenie, nieodwzajemnioną miłość.

Na mężczyznę, którego wszystkie media w Stanach nazywały Łajdakiem.

Na Cilliana Fitzpatricka.

Trzy lata wcześniej

W dniu ślubu mojej najlepszej przyjaciółki, Sailor, już przed południem byłam wstawiona.

Na wesoło, jak to mam w zwyczaju. Odpowiedzialnie. Na takim poziomie upojenia alkoholowego mówię odrobinę podniesionym głosem, parskam śmiechem i tańczę, jakby nikt nie patrzył, ale też zamawiam Ubera, ratuję przyjaciółki z kiepskich randek i nigdy przenigdy nie pozwalam nikomu w zasięgu wzroku zrobić sobie tatuażu, którego pożałowałby nazajutrz rano.

Nie tym razem.

Tym razem naprawdę nieźle dałam w palnik. Tego typu ululanie kończy się pod kroplówką w szpitalu, dzieckiem niespodzianką, tudzież zatrzymaniem przez policję.

Powodów mojego pijaństwa było sporo i z chęcią bym je wszystkie wyliczyła, gdybym była w stanie utrzymać w powietrzu palec.

Problem w tym, że wybrałam najgorszą możliwą porę dla niedyspozycji: aktywny udział w ceremonii ślubnej. Dwudziestotrzyletnia – uwaga, fanfary – dziewczynka sypiąca kwiatki!

Czy dorosła kobieta sypiąca kwiatki na ślubie to taki znowu wybryk natury? Ależ skąd, to był dla mnie zaszczyt.

No dobra, może było trochę żenująco.

A przez trochę mam na myśli upokorzenie, jakiego świat nie widział.

Ale odmowa nie wchodziła w grę.

W końcu jestem Persephone.

Wyluzowaną, zrównoważoną przyjaciółką od zadań specjalnych.

Taką, która bez słowa rzuca wszystko, kiedy ktoś potrzebuje pomocy.

Aisling, przyszła bratowa Sailor, robiła za Pippę Middleton i miała nieść dwuipółmetrowy tren, a Emmabelle – trzymać pieczę nad obrączkami.

Thorncrown Chapel była luksusowym domem weselnym na wybrzeżu Massachusetts. A w zasadzie nie domem, a rozebranym i sprowadzonym ze starego świata średniowiecznym zamczyskiem na klifie z prywatnymi ogrodami, widokiem na ocean i apartamentem dla panny młodej w kolorystyce owsianki i wyposażonym w wannę z nogami „orle szpony”, taras widokowy oraz cztery toaletki z pełnym oprzyrządowaniem.

Cały koszt wystawnego wesela został pokryty z kieszeni pana młodego, Huntera Fitzpatricka. Sailor zaliczała spektakularny awans społeczny.

Fitzpatrickowie bowiem byli z tej samej ligi co Rockefellerowie, Kennedy czy Murdochowie.

Bogaci, potężni, wpływowi i – jeśli wierzyć plotkom – z tyloma trupami w szafie, że mogliby otworzyć cmentarz.

Nie do wiary, że dziewczynka, z którą w dzieciństwie grałam w klasy i która pozwalała mi sobie obcinać grzywkę, za niecałą godzinę zostanie amerykańską księżniczką.

A jeszcze bardziej nie do pomyślenia jest to, że właśnie ona zapoznała mnie z mężczyzną, który zaanektował dziewięćdziesiąt procent przestrzeni w moim mózgu i dosłownie wszystkie sny.

Łajdakiem, który złamał mi serce i nawet tego – ani mnie – nie zauważył.

Próbując wytrzeźwieć, zaczęłam chodzić po pokoju. W pewnej chwili przystanęłam pod oknem i oparłam się o parapet, wystawiając twarz na słońce. Tuż za nim płynęła leniwie samotna chmura, obietnica pięknego dnia.

– Ciociu Tildo, co za spotkanie! Jak się masz? – Nie pierwszy raz rozmawiałam z chmurą, jakby była moją zmarłą ciotką, więc akurat tego dziwactwa nie dało się złożyć na karb upojenia alkoholowego. – Zapowiada się piękna pogoda. Sailor odetchnie z ulgą. Jak wyglądam?

Zakręciłam się przed oknem w swojej ciemnozielonej sukience, dla pełnego efektu odrzucając do tyłu włosy.

– Myślisz, że mnie wreszcie zauważy?

Nie musiałam słyszeć odpowiedzi, bo już ją znałam: nie.

Nie zauważy.

Nigdy mnie nie zauważa.

Bardzo wątpię, by w ogóle wiedział o moim istnieniu.

Pięć lat znajomości i nie powiedział do mnie ani słowa.

Wzdychając ciężko, sięgnęłam po świeżo zerwane kwiaty i przycisnęłam je do twarzy. Napawałam się ich ciepłym, wiosennym zapachem.

Były różowe i miały kształt serc. Kilka wplotłam w częściowo upięte włosy.

Ukłułam się kolcem w palec. Podniosłam go do ust i wyssałam kropelkę krwi. Poczułam w ustach lepki kwiatowy nektar i jęknęłam.

– Wiem, wiem, muszę o nim zapomnieć. – Pospiesznie oblizałam resztę palców. – Istnieje cienka granica pomiędzy byciem romantyczką a kretynką. Chyba spacerowałam po niej o jakieś cztery lata za długo.

Pięć ostatnich lat mojego życia przebiegło pod znakiem skrywanej obsesji na punkcie starszego z braci Fitzpatricków. Połowa cholernej dekady. Każdego faceta, z którym się spotykałam, porównywałam do niedostępnego magnata, posyłałam mu rozmarzone spojrzenia i nie przepuściłam żadnej prasowej wzmianki o nim. Zwykłe postanowienie, by o nim zapomnieć, nie zda egzaminu. Już próbowałam.

Tu pomogą tylko drastyczne środki.

Innymi słowy musiałam wykorzystać życzenie od cioci Tildy.

Otworzyłam usta, by je wypowiedzieć, ale już po pierwszych słowach poczułam ucisk w gardle. Upuściłam kwiaty i dopadłam do lustra. Moją szyję „zdobiła” wysypka, jakby wedrowała po niej zaborcza męska dłoń, ale na tym nie koniec. Rumień szedł w dół do mojego dekoltu, błyskawicznie oblewając moją skórę szkarłatem.

Skąd u licha ta reakcja alergiczna? Od rana byłam zbyt zestresowana, by cokolwiek przełknąć.

Może to przez zazdrość.

Wychodził ze mnie zielony potwór o ostrych jak brzytwa zębach, przypominając mi, że to ja marzyłam o ślubnym kobiercu, a nie Sailor, do diabła.

Jasne, mało w tym feminizmu, inspirowania młodych czy kroczenia z duchem czasu, ale takie właśnie było moje marzenie. I kropka.

Chciałam małżeństwa, białego drewnianego płotka, gaworzących dzieciaczków w pieluszkach zwiedzających podwórko i goniących za nimi śmierdzących labradorów.

Za każdym razem, gdy dawałam się ponieść marzeniom (co nieczęsto się zdarzało), poczucie niesprawiedliwości pozbawiało mnie tchu. Zanim poznała Huntera, Sailor była najbardziej aseksualną istotą pod słońcem, z kamienną maską zamiast twarzy.

Ale to ona pierwsza z naszej paczki wychodziła za mąż.

Z zamyślenia wyrwało mnie pukanie do drzwi.

– Pers? – odezwał się słodki głosik mojej starszej siostry Emmabelle, w skrócie Belle. – Ceremonia zaczyna się za dwadzieścia minut. Czemu się tak guzdrzesz?

Jak by to powiedzieć… Bo w obecnym stanie kolorem cery do złudzenia przypominam tygrysa z paczki Cheetosów.

– Sprężaj się. Nasza dziewczyna zdążyła już dwa razy zwymiotować do kosza w limuzynie, przeklinając pana młodego za to, że nie chciał uciec do Vegas, a jeden z jej tipsów bawi się w Amelię Earhart.

– W sensie? – zawołałam przez drzwi.

– Zniknął. Miejmy nadzieję, że nie w jej fryzurze. – Przy tym ostatnim zdaniu „słyszalnie” się wyszczerzyła. – À propos: gdyby brat Huntera nie przyszedł po jego obrączkę, mogłabyś ją zabrać? Technicznie rzecz biorąc, to zadanie Cilliana, ale pewnie jest w ogrodach i obdziera ze skóry jakąś pracownicę, żeby uszyć z niej modną kurtkę.

Cillian.

Na wzmiankę o nim momentalnie ścisnęło mnie w żołądku.

– Zanotowano. Będę za pięć minut.

Za drzwiami rozległ się stukot obcasów mojej siostry wracającej do limuzyny.

Rozejrzałam się po pokoju.

Jak pozbyć się tej głupiej wysypki?

Pstrykając w myślach palcami, zaczęłam szukać torebki Aisling „Ash” Fitzpatrick. W końcu znalazłam ją na łóżku. Przeglądając jej zawartość, natknęłam się na plastry opatrunkowe, scyzoryk i minizestaw do makijażu. Prawdziwa harcerka przygotowana na każdą okoliczność, czy będzie to wysypka, złamany paznokieć, czy wybuch wojny i pandemia.

– Bingo.

Z wysadzanej diamentami torebki od Hermesa wyłowiłam tubkę kojącej maści. Zadowolona z siebie i swojej pijackiej przedsiębiorczości, rozsmarowywałam ją właśnie na skórze, gdy za plecami usłyszałam otwierane na oścież drzwi.

– Pięć minut, Belle. – Nie odrywałam oczu od zaczerwienionych przedramion. – Tak, pamiętam o obrączce Huntera…

Odwróciłam się. I natychmiast opadła mi szczęka, słowa ugrzęzły w gardle, a maść wyślizgnęła mi się z rąk.

W drzwiach stał Cillian „Kill” Fitzpatrick.

Starszy brat Huntera Fitzpatricka.

Najlepsza partia w Ameryce.

Dziedzic rodzinnej fortuny o sercu z kamienia i twarzy rzeźbionej w marmurze.

Nieosiągalny jak księżyc i równie zimny i niestały.

I co najważniejsze: mężczyzna, którego kochałam w sekrecie, odkąd go ujrzałam.

Kasztanowe włosy miał zaczesane do tyłu, a jego oczy przypominały dwa rozżarzone bursztyny. Okolone miodową obwódką, lecz pozbawione ciepła. Był ubrany w edwardiański smoking, jego nadgarstek zdobił masywny rolex, a czoło lekka zmarszczka mężczyzny, który uważa za utrapienie każdego, kogo nie może przelecieć czy wyrolować.

Zawsze był opanowany, milczący i zdystansowany, a mimo to niezmiennie ściągał na siebie powszechną uwagę, gdy tylko wchodził do pokoju. W przeciwieństwie do swojego rodzeństwa Cillian nie był piękny.

A w każdym razie nie w konwencjonalnym tego słowa znaczeniu. Miał zbyt ostre rysy, uśmiech zbyt szyderczy, a wydatna szczęka i nieprzeniknione oczy nie współgrały ze sobą w idealnej harmonii. Jednak było w nim coś dekadenckiego, co pociągało bardziej od klasycznej apollińskiej urody Huntera czy piękna Królewny Śnieżki Aisling.

Był sprośną kołysanką, zaproszeniem do zanurzenia się w jego ciemności.

A ja, jak na swoją grecką imienniczkę przystało, marzyłam o tym, by ziemia rozstąpiła się pode mną i jego królestwo ciemności na zawsze mnie wciągnęło.

Oho, ta ostatnia mimoza chyba dobiła resztki moich szarych komórek.

– Cillian – wydukałam. – Cześć, hej, witaj.

Szczyt elokwencji, Pers.

Jakby tego było mało, podrapałam się przy tym po szyi. Tylko ja mogłam mieć takiego pecha, by podczas naszego pierwszego w życiu spotkania na osobności wyglądać i czuć się jak kula lawy.

Ruszył niespiesznie w stronę sejfu z leniwą elegancją wielkiego kota, roztaczając taką aurę grozy, że aż cierpła skóra. Jego obojętność już nieraz kazała mi wątpić, czy aby na pewno znajdujemy się w tym samym pomieszczeniu.

– Trzy minuty do odjazdu limuzyny, Penrose.

A więc jednak się znajdujemy.

– Dziękuję.

Łapałam powietrze z coraz większym trudem i nagle zdałam sobie sprawę, że może będzie trzeba wzywać pogotowie.

– Podekscytowany? – wydusiłam.

Zero reakcji.

Metalowe drzwiczki sejfu otworzyły się z mechanicznym szczękiem. Cillian wyjął czarne aksamitne pudełeczko z obrączką Huntera. Zatrzymał się, przesuwając wzrokiem od mojej zaczerwienionej twarzy i rąk po różowo-białe kwiaty we włosach. Na jego twarzy pojawił się cień wahania, ale potrząsnął tylko głową i ruszył do drzwi.

– Zaczekaj! – zawołałam.

Przystanął, ale się nie odwrócił.

– Muszę… Muszę… – Popracować nad słownictwem, jak widać. – Muszę cię prosić o wezwanie karetki. Chyba dostałam jakiejś reakcji alergicznej.

Okręcił się na pięcie i przyjrzał mi się badawczo. Miałam wrażenie, że z każdą sekundą pod jego wzrokiem temperatura mojego ciała spada o dziesięć stopni. Przebywanie w jednym pomieszczeniu z Cillianem Fitzpatrickiem było nie lada doświadczeniem. Zupełnie jakby siedzieć w ciemnej, pustej katedrze.

W tamtej chwili żałowałam, że nie jestem swoją siostrą.

Ona by mu powiedziała, że takie spojrzenia to może sobie wsadzić tam, gdzie słońce nie dochodzi. A po ceremonii zaciągnęłaby go do jednego z prywatnych ogrodów i zajeździła.

Ale nie byłam Emmabelle, tylko Persephone.

Nieśmiałą, miłą, obowiązkową Persy.

Uprawiającą seks w pozycji misjonarskiej przy zgaszonym świetle.

Niepoprawną romantyczką.

Zabiegającą o sympatię, nudną siostrą.

W milczeniu wrócił do apartamentu, zamykając za sobą drzwi.

– Wiatr chyba nieźle hula w tej ślicznej główce, co?

Westchnął, rzucając marynarkę na łóżko, i rozpiął spinki do mankietów. Podwijając rękawy koszuli opinającej muskularne ręce, patrzył na mnie z niezadowoleniem.

Moje ciało stwierdziło, że to pora dobra jak każda inna, by runąć na podłogę, i bezzwłocznie wcieliło swój pomysł w życie. Zwaliłam się na dywan, nie mogąc złapać tchu.

A więc tak się czuła ciocia Tilda.

Niewzruszony moim upadkiem Cillian odkręcił kran w wannie stojącej na środku pokoju, puszczając lodowatą wodę.

Usatysfakcjonowany jej temperaturą podszedł do mnie, czubkami mokasynów przekręcił mnie na brzuch, jakbym była workiem piasku, nachylił się i przycisnął dłoń do moich pleców.

– Co rob… – wycharczałam.

– Spokojnie. – Jednym stanowczym ruchem podarł na mnie gorset, uwalniając mnie z sukni. Ciszę przeciął dźwięk rwanego materiału i odpadających guzików. – Nie gustuję w małych dziewczynkach.

Dzielące nas dwanaście lat to niemało, ale ta różnica wieku nigdy mi nie przeszkadzała. Jednak moja nagła nagość już tak. Zaczęłam się trząść jak osika.

– Coś ty zrobił, do diabła? – pisnęłam.

– Zatrułaś się – oznajmił rzeczowo.

Na te słowa momentalnie wytrzeźwiałam.

– Co zrobiłam?

W odpowiedzi kopnął leżące obok mnie różowe kwiatki – wylądowały w kącie.

Mój oddech stał się płytszy, cięższy i czułam, że uchodzi ze mnie życie. Bulgotanie wlewającej się do wanny wody było monotonne i uspokajające, a ja nagle zrobiłam się senna. Byłam wyczerpana i chciałam tylko spać.

– Natknęłam się na nie w ogrodzie przed apartamentem – wymamrotałam z trudnością. Nagle zdałam sobie z czegoś sprawę i wybałuszyłam oczy. – I ich spróbowałam.

– Jakże by inaczej. – Jego głos ociekał sarkazmem.

Przerzucił mnie sobie przez ramię i zaniósł do łazienki. Rzuciwszy moje bezwładne ciało obok muszli, złapał mnie za włosy i uniósł głowę. Moje kolana wyły z bólu. Nie był delikatny.

– Teraz wywołamy wymioty – oznajmił i bez ceregieli wepchnął mi dwa najdłuższe palce do gardła. Głęboko. Zakrztusiłam się i zaczęłam zwracać treść żołądka, a on podtrzymywał mi głowę.

Cytując Joe Exotica, nigdy nie wygrzebię się z tego łajna. Cillian trzymający mnie za włosy, gdy wymiotuję.

Puszczałam pawia, dopóki wszystko nie wyleciało. Wtedy on wytarł mi usta dłonią, nie przejmując się resztkami wymiocin.

– A tak w ogóle, to co to jest? – wybełkotałam, kładąc głowę na desce klozetowej. – Te kwiatki?

Z przerażającą łatwością porwał mnie na ręce, przeniósł przez pokój i rzucił na łóżko. Nie licząc cielistych stringów, byłam golusieńka jak mnie pan Bóg stworzył.

Usłyszałam, jak szpera w szafkach i otworzyłam oczy. Z apteczki wyjął jakąś buteleczkę i strzykawkę.

– Serduszka – odparł, nie odrywając oczu od drobnego druku ulotki, którą czytał ze zmarszczonymi brwiami. – Urodziwe, rzadkie i trujące.

– Zupełnie jak ty – wymamrotałam. Serio na łożu śmierci zachciało mi się żartów?

Zignorował moją szalenie interesującą uwagę.

– Zatrułabyś całą kaplicę, Emmalynne.

– Jestem Persephone. – Ściągnęłam brwi. Ledwie zipałam, ale co tam, obrazić się zawsze można. – A moja siostra ma na imię Emmabelle, nie Emmalynne.

– Na pewno? – zapytał, nie podnosząc wzroku znad strzykawki, którą wbił w buteleczkę i napełnił. – Nie przypominam sobie, żeby ta młodsza była taka pyskata.

Zaszufladkował mnie jako Tę Młodszą. Super.

– Na pewno jestem Persephone czy na pewno wiem, jak ma na imię moja siostra? – Zaczęłam się znowu drapać, równie subtelnie jak dzika ogrzyca. – W obu przypadkach odpowiedź brzmi tak, na pewno.

To moja starsza siostra zapadała w pamięć.

Głośniejsza, wyższa, bardziej zmysłowa, o włosach w odcieniu szampana. Zwykle nie przeszkadzało mi, że mnie przyćmiewa. Ale nie mogłam znieść, że Kill zapamiętał Emmabelle, nie mnie, choć przekręcił jej imię.

Po raz pierwszy w życiu poczułam niechęć do swojej siostry.

Przysiadł na skraju łóżka i klepnął się w udo.

– Chodź tu na moje kolana, dziewczynko sypiąca kwiatki.

– Nie.

– Że też się nie boisz mi odmawiać.

– Cóż mogę rzec, jestem pełna niespodzianek – odparłam z ustami przy pościeli. Wiedziałam, że się ślinię. Teraz, gdy wrócił w miarę równy oddech, poczułam w nim zapach wymiocin.

Odwróciłam głowę w drugą stronę na łóżku. Może śmierć nie była takim znowu złym pomysłem. Facet, na którego punkcie miałam od lat obsesję, okazał się strasznym dupkiem i nie pamiętał nawet, jak mi na imię.

– Mogę sobie umrzeć, nie obchodzi mnie to – wycharczałam.

– Mnie też nie, złotko. Ale nie na mojej warcie.

Poczułam, jak oplata mnie rękami i kładzie sobie na kolanach. Moje piersi dotknęły jego umięśnionego uda, sutki ocierały się o jego spodnie. Moja pupa znalazła się na wysokości jego twarzy, więc miał jej pełny ogląd. Na szczęście byłam zbyt słaba, żeby spalić się ze wstydu.

– Nie ruszaj się.

Wbił igłę w mój prawy pośladek i powoli wtłoczył zawartość strzykawki do mojego krwiobiegu. Sterydy od razu zaczęły działać; otworzyłam usta na jego udzie, by wziąć głęboki oddech i jęknęłam z ulgą, wyginając się w łuk. Nagle poczułam na brzuchu jego twarde przyrodzenie. Długie i grube, lepiej pasowałoby do futerału na strzelbę, a nie do waginy.

Akcja nabiera rumieńców.

I nie tylko ona.

Pozostaliśmy w tej pozycji jeszcze przez chwilę – ja odzyskiwałam oddech, a on z zaskakującą czułością wyjmował mi kwiatki z włosów i wsuwał je do poskładanej serwetki. Gdy położył mi dłoń na pupie i delikatnie wysunął igłę, przeszły mnie ciarki pożądania.

Głowa opadła mi na łóżko.

Byłam zawstydzająco blisko orgazmu.

– Dziękuję – powiedziałam cicho i oparłam dłonie na łóżku, próbując się podnieść. Przycisnął otwartą dłoń do moich pleców, zmuszając mnie, bym ponownie się położyła.

– Nie ruszaj się. Twoja kąpiel lada chwila będzie gotowa.

W irytujący sposób pomiatał mną, jednocześnie mnie ratując. Zawieszona pomiędzy upojeniem, wdzięcznością i wstydem, zrobiłam, co kazał.

– No to, Persephone – wymówił moje imię z osobliwą lubością, ściągając mi stringi swoimi długimi, silnymi palcami. – Twoi rodzice przeczuwali, że będziesz niegrzeczna i dlatego dali ci imię striptizerki, czy też są miłośnikami greckiej mitologii?

– Wybrała je moja ciotka Tilda. Przez wiele lat walczyła z rakiem piersi. Tuż po moich narodzinach dostała wyniki pierwszej chemii. Tę rundę wygrała i mama „w nagrodę” pozwoliła jej nadać mi imię.

Teraz wiem, że się pospieszyli z tym świętowaniem. Parę lat później nowotwór wrócił ze zdwojoną siłą i odebrał ciotce życie. Przynajmniej dane mi było spędzić z nią trochę czasu.

– Nie mogli odmówić. – Cillian rzucił moje majtki na podłogę.

– Uwielbiam swoje imię.

– Jest tandetne.

– Ale ma znaczenie.

– Nic nie ma znaczenia.

Odwróciłam gwałtownie głowę, posyłając mu gniewne spojrzenie. Policzki aż piekły mnie ze złości.

– Skoro pan tak mówi, doktorze.

Zdjął mi szpilki i teraz już byłam kompletnie naga, po czym zrzucił mnie ze swoich kolan na łóżko i wstał, żeby zakręcić kran. Przysiadł na brzegu wanny.

– Kąpiel gotowa, wasza wysokość. – Zakręcił palcem w wodzie, sprawdzając temperaturę.

Nie podnosząc się z łóżka, wychyliłam głowę.

– Wskakuj – dodał głosem nieznoszącym sprzeciwu.

Odwrócił się do mnie plecami, dając mi odrobinę prywatności. Weszłam do wanny i momentalnie wstrzymałam oddech. Woda była lodowata.

Podczas gdy arktyczne zimno koiło moją skórę, Cillian pisał na telefonie. Po zastrzyku czułam się dużo lepiej i mimo że zwróciłam większość tego, co od rana zjadłam i wypiłam, nadal kręciło mi się w głowie. Krępującą ciszę zakłócały jedynie dochodzące zza ściany pokrzykiwania koordynatorki i personelu. Wiedziałam, że pomimo żenującej sytuacji dostałam jedyną szansę, by wyznać mu swoje uczucia. Nie miałam wielkich nadziei. Abstrahując od wzwodu, gdy leżałam naga na jego kolanach, zdawało się, że samo moje istnienie go odrzuca.

Ale nie mogłam przepuścić takiej okazji. Teraz albo nigdy.

– Pragnę cię. – Oparłam głowę o chłodny brzeg wanny. Moje słowa wypełniły cztery ściany i atmosfera momentalnie zgęstniała. Nie ośmieliłam się sięgnąć po słowo na „m”. Było zbyt intymne, zbyt przerażające. Wiedziałam, że pomimo jego obcesowości to, co do niego czuję, jest miłością, ale wiedziałam też, że nigdy by mi nie uwierzył.

Jego palce nadal przebiegały po ekranie telefonu. Może nie usłyszał.

– Zawsze cię pragnęłam – powtórzyłam głośniej.

Zero odpowiedzi.

Z masochistycznym uporem brnęłam dalej, choć moja duma i pewność siebie właśnie legły w gruzach.

– Czasami chcę cię tak bardzo, że nie mogę oddychać. Ale wtedy skupiam się na bólu w płucach i tylko to mnie ratuje.

Poderwał się na odgłos pukania do drzwi. W progu stanęła Aisling z suknią druhny na wieszaku.

– Prosiłeś o zapasową suknię? Po co ci… – Przerwała, zauważając mnie za plecami brata, i wybałuszyła oczy. – Matko Boska, czy wy…

– Nigdy w życiu – warknął Cillian, wyrywając jej suknię z rąk. – Zatrzymaj limuzynę. Zejdzie za pięć minut.

Z tymi słowy zatrzasnął jej drzwi przed nosem i przekręcił klucz.

„Nigdy w życiu”.

W moich żyłach zaczęła krążyć mieszanina dzikiej paniki i starego dobrego upokorzenia.

Dotarło do mnie, co nawyprawiałam.

Zatrułam się kwiatkami.

Gadałam od rzeczy.

Pozwoliłam mu się rozebrać, wywołać wymioty, dać zastrzyk i wrzucić do wanny.

A następnie wyznałam mu dozgonną miłość usteczkami przyozdobionymi resztkami wyżej wymienionych wymiocin.

Kill rzucił mi pospiesznie szlafrok.

– Wysusz się.

Posłusznie wstałam i wyskoczyłam z wanny.

Podszedł do mnie z suknią przyniesioną przez Aisling, by pomóc mi się w nią wbić.

– Nie chcę twojej pomocy – warknęłam, czując, jak policzki oblewają mi się szkarłatem.

Głupia, głupia, głupia.

– Nie obchodzi mnie, czego chcesz.

Z zaciśniętymi ustami patrzyłam w lustrze na jego ciemną sylwetkę, gdy wiązał mi gorset z wprawą najlepszej krawcowej. Jego dotyk palił mi skórę. Palce zwinnie przeplatały tasiemkę przez oczka – na końcu zawiązał kokardę, jakby pakował mnie na prezent.

Uzmysłowiłam sobie, że pojął, iż się zatrułam, gdy tylko przestąpił próg i zobaczył kwiatki w moich włosach, ale nie zaproponował pomocy, dopóki nie poprosiłam go o wezwanie karetki.

Mogłam umrzeć.

Nie żartował, mówiąc, że nie pozwoli mi zejść na swojej warcie. Naprawdę nic go to nie obchodziło.

Pociągnął za satynowe sznureczki sukni, zaciskając gorset.

– To boli – syknęłam, mrużąc oczy w lustrze przed nami.

– To kara za serduszko.

– Kwiatek czy narząd?

– Jedno i drugie. Pierwsze jest szybką trucizną, drugie wolniejszą, ale równie śmiertelną.

Wlepiłam w niego wzrok w lustrze. Wcielenie elegancji i pewności siebie. Wyprostowana, dumna sylwetka. Nienaganne słownictwo. I niespotykana drobiazgowość.

Właśnie to podziwiałam w nim najbardziej. Cienką warstwę kultury oblekającą szalejący w środku chaos. Czułam, że pod tą idealną powłoką żyło coś pierwotnego i niebezpiecznego.

Ta świadomość była niczym łącząca nas tajemnica. Idealny Cillian Fitzpatrick okazał się nie taki znowu idealny. A ja pragnęłam się dowiedzieć, jak bardzo jest niedoskonały.

– Wcale nie zamierzałeś mi pomóc. Chciałeś mnie zostawić na śmierć – powiedziałam przeraźliwie łagodnym tonem. Z każdą sekundą coraz bardziej trzeźwiałam. – Czemu zmieniłeś zdanie?

– Otruta druhna to kiepski nagłówek w gazecie.

– A powiadają, że rycerskość umarła – odparłam szyderczo.

– Rycerskość może i tak, ale ty nie, więc się zamknij i bądź wdzięczna. – Jeszcze raz pociągnął za satynowe sznureczki. Aż się skrzywiłam.

Cóż, tu miał rację. Cillian nie tylko uratował mi życie, ale też nie próbował wykorzystać sytuacji i pewnie był teraz tak samo spóźniony jak ja, bo mnie głupiej zachciało się nazrywać trujących kwiatków.

– Dzięki – wybąkałam niechętnie.

Uniósł brew, jakby pytał „za co?”.

– Że zachowałeś się jak dżentelmen – doprecyzowałam.

Nasze spojrzenia spotkały się w lustrze.

– Żaden ze mnie dżentelmen, dziewczynko od sypania kwiatków.

Stawiając kropkę, ostatni raz pociągnął za sznureczki i się odsunął, sięgając po rzuconą na łóżko marynarkę. Musiałam szybko myśleć. Powędrowałam wzrokiem za okno, do płynącej po niebie samotnej chmury. Wciąż tam była.

Przyglądała mi się.

Kusiła.

Czekała, aż ją poproszę.

„Masz tylko jeden cud”.

To było go warte.

Wzięłam głęboki oddech i wypowiedziałam na głos swoje życzenie, nie chcąc czegoś spartaczyć na wypadek, gdyby się okazało, że istniała jakaś klauzula dopisana drobnym drukiem, iż trzeba dokładnie oznajmić, czego się chce.

– Chciałabym, żebyś się we mnie zakochał.

Słowa, które wypłynęły wartkim strumieniem z moich ust, zatrzymały go w pół kroku do drzwi. Odwrócił się, pokazując mi maskę surowej brutalności.

Wzięłam kolejny głęboki oddech i mówiłam dalej.

– Chciałabym, żebyś zakochał się we mnie tak mocno, żebyś nie był w stanie myśleć o niczym innym. Ani jeść. Oddychać. Przed śmiercią ciocia Tilda powiedziała, że spełni jedno moje życzenie. Oto ono. Twoja miłość. Za zimnymi murami twojej twierdzy istnieje świat, Cillianie Fitzpatricku, pełen śmiechu, radości i ciepła. – Kolana miałam jak z waty, gdy zrobiłam krok w jego stronę. – Zrewanżuję się za to, co dziś dla mnie zrobiłeś. Uratuję ci życie, na swój sposób.

Przekleństwo.

Zaklęcie.

Nadzieja.

Marzenie.

Po raz pierwszy, odkąd przestąpił próg, dostrzegłam na jego twarzy coś na kształt ciekawości. Nawet na widok mojego nagiego ciała wyciągniętego na jego kolanach nie drgnęła mu powieka. Ale to? To naruszyło jego zewnętrzną powłokę, a przynajmniej ją zarysowało.

Ściągnął brwi i trzema pewnymi siebie krokami pokonał dzielącą nas odległość. Belle i Aisling waliły pięściami w drzwi, krzycząc, że się spóźnimy.

W tamtej chwili ziemia osunęła mi się spod stóp, a piękny sen przemienił w koszmar.

Cillian uniósł mi brodę, zmuszając, bym spojrzała w jego zimne oczy.

– Posłuchaj mnie uważnie, Persephone, bo powiem to tylko raz. Wyjdziesz z tego pokoju i zapomnisz o mnie, będziesz się zachowywać tak jak ja do tej pory, kiedy nie zauważałem twojego istnienia. Poznasz miłego, normalnego, nudnego faceta, idealnego dla takiej miłej, normalnej i nudnej dziewczyny jak ty. Wyjdziesz za niego, urodzisz mu dzieci i będziesz dziękowała niebiosom, że nie byłem na tyle napalony, by skorzystać z twojej niezbyt subtelnej propozycji. Moim prezentem jest odmowa. Bierz ją i uciekaj, gdzie pieprz rośnie.

Po raz pierwszy na jego ustach pojawił się uśmiech, ale był tak paskudny, tak podły, że głos uwiązł mi w gardle. Mówił, że jego właściciel nie jest szczęśliwy. Od lat. Może nawet od dziesięcioleci.

– Dlaczego mnie nienawidzisz? – zapytałam szeptem.

Łzy zamgliły mi wzrok, ale nie pozwoliłam im popłynąć.

– Nienawiść? – Otarł je grzbietem dłoni. – Ja nie mam uczuć, Persephone. Ani dla ciebie, ani w ogóle. Jestem niezdolny do nienawiści. I nigdy, przenigdy cię nie pokocham.

1

Persephone

Teraźniejszość

BRUKOWANY CHODNIK wbijał się w podeszwy moich tanich butów, gdy przyczepiałam rower do stojaka.

North End tonął w mroku. Pracownicy pubów wrzucali wypchane cieknące worki śmieci w paszcze kontenerów, gawędząc wesoło i nie zwracając uwagi na strugi deszczu.

Modliłam się w duchu, żeby zostali na ulicy, dopóki nie dotrę bezpiecznie do swojej kamienicy. Nie cierpiałam wracać późno do domu, ale nie mogłam sobie pozwolić na utratę pracy opiekunki do dziecka, którą wykonywałam po zajęciach w przedszkolu. Trzymając w rękach brzeg mokrej sukienki, pobiegłam do drzwi. Odetchnęłam z ulgą, dopiero gdy się za mną zamknęły.

Nagle czyjaś dłoń złapała mnie za nadgarstek i wykręcając rękę, rzuciła na schody. Plecy aż zdrętwiały mi z bólu.

– Pani Veitch. Cóż za miłe spotkanie.

Nawet w tych egipskich ciemnościach rozpoznałam głos Colina Byrne’a. Aksamitny i niski, z szyderczą nutą podkreślającą południowy akcent.

– Panno Penrose, jeśli łaska. – Dźwignęłam się ze schodów, odgarniając z czoła wilgotne kosmyki i otrzepując kolana. Pstryknęłam włącznik i korytarz zalało żółte światło.

Za tyczkowatym, pomarszczonym lichwiarzem stał Tom Kaminski – dla każdego, kto go znał, po prostu Kaminski – osiłek i chłopiec na posyłki Byrne’a, ze skrzyżowanymi na piersiach muskularnymi rękami.

Byrne podszedł na tyle blisko, że jego woda kolońska wywołała u mnie odruch wymiotny.

– Penrose? Nieeemożliwe. Nie takie nazwisko widnieje na twoim prawie jazdy, maleńka.

– Poprosiłam o rozwód. – Cofnęłam się o krok, siląc się na opanowany wyraz twarzy.

– A ja o trójkąt z Demi Lovato i Taylor Swift. Wygląda na to, że ani twoje, ani moje marzenie się nie spełniło, laluniu. Fakty są takie, że jesteś żoną Paxtona Veitcha, a Paxton Veitch wisi mi kasę. Tonę kasy.

– Właśnie. Paxton ci ją wisi – odparłam ze złością, dobrze wiedząc, że to walka z wiatrakami. Byrne nie posłucha. Nigdy nie słuchał. – To on robił te zakłady. I tracił pieniądze w twoich spelunach. To jego bajzel, nie mój.

Colin uniósł moją lewą dłoń i potarł palec serdeczny w miejscu, gdzie blada obwódka po obrączce kłuła w oczy, przypominając mi, że mój związek z Paxem nie jest zamierzchłą przeszłością.

Nie tylko wciąż byłam jego żoną, ale jeszcze nie złamałam przysięgi ślubnej. Od zniknięcia Paxa z nikim się nie spotykałam. Do diabła, nadal co tydzień odwiedzałam w domu spokojnej starości jego babcię, przynosząc jej ulubione czasopisma kulinarne i maślane ciasteczka.

Dręczyła ją samotność i to nie jej wina, że wnuk okazał się palantem.

– Pax od dawna nie daje znaku życia, a jego ładniutka żona nie chce mi powiedzieć, gdzie on się podziewa. – Z zamyślenia wyrwał mnie aksamitny głos Byrne’a bawiącego się moimi palcami.

– Jego żona nie wie, gdzie on się podziewa. – Bezskutecznie próbowałam wyrwać dłoń z jego kleszczy. – Ale umie używać gazu pieprzowego. Przestrzeń osobista.

Nie chciałam, żeby Belle usłyszała zamieszania na dole i wyszła sprawdzić, co się dzieje. O niczym nie wiedziała i lepiej, żeby tak zostało, bo znając moją ostrą jak brzytwa siostrę, wyjęłaby swojego glocka i władowała tym bydlakom po kulce w łeb.

Nie chciałam jej obarczać swoimi problemami. A przynajmniej tym. Nie po tym wszystkim, co dla mnie zrobiła.

– Wykorzystaj swoje detektywistyczne umiejętności i się dowiedz. – Byrne uśmiechnął się promiennie. – Bądź co bądź udało ci się złapać najgorszego męża w Nowej Anglii. Znalazłaś go wtedy, to znajdziesz i teraz. Trochę wiary.

– Oboje wiemy, że nie mam zielonego pojęcia, gdzie zacząć. Telefon ma wyłączony, maile wracają, a jego przyjaciele nie chcą ze mną rozmawiać. Przecież próbowałam. – Ręką, którą mi przytrzymywał, odepchnęłam jego twarz.

Ani drgnął. Tylko ścisnął moje palce jeszcze mocniej.

– W takim razie obawiam się, że jego dług przechodzi na ciebie. Gdzie się podziało „w zdrowiu i chorobie”? „Na dobre i na złe”? Jak to dalej szło? – Byrne pstryknął palcami na stojącego za nim Kaminskiego.

Osiłek prychnął, pokazując zestaw zepsutych zębów.

– Pojęcia nie mam, szefie. Nigdy się nie hajtnąłem. I nie zamierzam.

– Bardzo mądrze.

Byrne podniósł do ust moją dłoń i złożył na jej grzbiecie chłodny pocałunek, wsuwając język między środkowy i serdeczny palec, by mi pokazać, co chciałby zrobić z resztą mojego ciała. Zebrało mi się na wymioty, ale przełknęłam ślinę, oddychając przez nos. Udało mu się mnie nastraszyć i dobrze o tym wiedział. Był lichwiarzem słynącym z tego, że nigdy nikomu nie odpuszcza, a mój mąż wisiał mu ponad sto tysięcy dolarów.

Przycisnął moją wilgotną dłoń do swojego policzka.

– Przykro mi, Persephone. To nic osobistego. Mam dług do odebrania i jeśli tego szybko nie zrobię, rozejdzie się, że można mnie orżnąć. Jeśli interesuje cię spłata w innej walucie, coś da się wymyślić. Jestem rozsądnym człowiekiem. Ale nie łudź się – spłacisz dług męża. I lepiej się pospiesz, bo procenty rosną z każdym tygodniem zwłoki.

– Co sugerujesz? – Serce chciało mi się wyrwać z piersi i uciec w nieznanym kierunku.

Odkąd Byrne i Kaminski zaczęli mi składać cotygodniowe wizyty, taka propozycja jeszcze nigdy nie padła. Byłam przedszkolanką, na litość boską. Skąd mam wytrzasnąć sto tysięcy dolarów? Nawet moje nerki nie były tyle warte.

Tak, byłam na tyle zdesperowana, że sprawdziłam w Google.

– Mówię tylko, że jeżeli nie jesteś w stanie zwrócić długu, będziesz go musiała odpracować.

– Po prostu to wykrztuś, Byrne – syknęłam, gotowa w każdej chwili sięgnąć do torebki po gaz pieprzowy i psiknąć im w oczy. Był starym oblechem, ale wątpię, żeby zrezygnował ze stu tysięcy dolarów dla łóżkowych igraszek ze mną.

– Obsługa facetów, którzy są niezbyt mili dla oka i raczej na bakier z higieną. – Colin uśmiechnął się przepraszająco. – Jesteś atrakcyjną babeczką, Veitch, nawet w tych szmatach. – Pociągnął za moją ubłoconą tanią sukienkę. – Pół roku pracy na dwie zmiany w moim klubie ze striptizem i jesteśmy kwita.

– Umrę, zanim zatańczę na rurze – warknęłam, usiłując wepchnąć mu palce w oczodoły. Odchylił głowę, ale zdążyłam podrapać mu policzek.

Kaminski zrobił krok naprzód, gotów do interwencji, ale Byrne zaśmiał się lekceważąco.

– Nie będziesz tańczyć – odparł z błyskiem rozbawienia w oczach. – Tylko leżeć na plecach w sali dla VIP-ów. Choć nie obiecuję, że za dodatkową opłatą nie będzie na czworaka.

Oblał mnie zimny pot, a kula wymiocin, która podeszła mi do gardła, powiększyła się trzykrotnie, zatykając tchawicę.

Jeśli nie zorganizuję pieniędzy na spłatę długu Paxa, Byrne będzie chciał zrobić ze mnie dziwkę. Przez te osiem miesięcy, odkąd Pax zapadł się pod ziemię, naiwnie liczyłam, że zachowa się jak trzeba i zjawi w ostatniej chwili, by wypić piwo, którego nawarzył.

I da mi rozwód, o który go błagałam tuż przed jego zniknięciem.

Pielęgnowałam gniew, bo rezygnacja oznaczałaby wzięcie na swoje barki jego problemów.

Teraz wreszcie pogodziłam się z niezaprzeczalnym faktem, który Byrne znał od dawna: Paxton nigdy nie wróci.

Zrzucił na mnie swoje problemy.

A ja musiałam znaleźć jakieś wyjście, i to szybko.

– A jeżeli go nie spłacę? – Zacisnęłam szczękę. Bez względu na wszystko nie rozpłaczę się przy nich. Może i nie jestem tak zadziorna i ostra jak moja starsza siostra, ale ja też wychowałam się w South End.

Jestem słodką romantyczką, ale nie pozbawioną charakteru.

Stukając po posadzce ciężkimi buciorami, Byrne skierował się do wyjścia.

– Wtedy będę zmuszony zrobić z ciebie ostrzeżenie dla innych. Co, zapewniam panią, pani Veitch, nie zaboli cię tak jak mnie. To zawsze smutne, gdy żona musi odpowiadać za błędy męża. – Zatrzymał się przy drzwiach i pokręcił głową z zamyśloną miną. – Ale gdybym ci odpuścił, straciłbym reputację. Spłacisz ten dług. Pieniędzmi, tym, co masz między nogami, albo krwią. Do zobaczenia, Persy.

Drzwi zamknęły się za nimi. Za szybą szalała burza, rozświetlając niebieskimi błyskawicami ich znikające sylwetki. Pobiegli do zaparkowanego po drugiej stronie ulicy czarnego hummera, wskoczyli do środka i odjechali z piskiem opon do dziury, z której wyleźli.

Zataczając się, weszłam na górę, do mieszkania siostry, u której się zatrzymałam po odejściu Paxtona. Drżącymi palcami przekręciłam klucz i otworzyłam drzwi.

Nie płaciłam czynszu. Belle myślała, że Pax ukradł wszystkie nasze wspólne oszczędności na kupno domu. To akurat nie było kłamstwem. Nie wiedziała tylko, że przepuścił je w nielegalnym kasynie, wpędzając mnie na dokładkę w długi.

– Pers? Chryste, ale nawałnica. – Belle przetarła oczy, przeciągając się na sofie w oversize’owej koszulce z napisem „Frytek zamiast facetów!”, z torebką maślanych precelków na płaskim brzuchu. Na szerokim ekranie telewizora leciał właśnie jakiś koreański film. Na jej widok poczułam ukłucie zazdrości. Była taka zrelaksowana i beztroska.

Nie musiała się martwić, czy dożyje do następnego tygodnia bez konieczności sprzedawania ciała w jakimś obskurnym klubie ze striptizem w South End.

Nie musiała znosić wykręcania rąk i oblizywania palców przez Colina Byrne’a ani zapachu jego taniej wody kolońskiej, który zawsze po sobie zostawiał.

Nie rozmyślała całymi nocami, jak uniknąć gwałtownej śmierci.

Powiesiłam przy drzwiach swoją wysłużoną wiatrówkę. Mieszkanie Emmabelle było maleńkie, ale stylowe. Kawalerka z drewnianą podłogą, modną tapetą z palmami, ciemnozielonym sufitem i funkową zbieraniną mebli. Wszystkie ciuchy i sprzęty mojej siostry ociekały jej wyrafinowaniem i barwną osobowością. Spałyśmy razem w jej łóżku.

– Wybacz, rodzice Shannon pojechali do kina dla zmotoryzowanych i chyba ich poniosło. Nawet nie wiedziałam, że takie przybytki wciąż istnieją, a ty? – Zdjęłam dziurawe buty, ukrywając rozpacz za fasadą uśmiechu.

Może powinnam się poddać i pójść w ślady Paxtona. Złapać pierwszy lot i wyparować ze Stanów.

Tyle że w przeciwieństwie do niego byłam przywiązana do miejsca, w którym dorastałam. Nie wyobrażałam sobie życia bez siostry, rodziców, przyjaciół.

Paxton był samotny. W wieku trzech lat stracił rodziców i wychowywała go babcia Greta i różni krewni. Gdy tylko sprawiał problemy, przechodził z rąk do rąk.

Tak mi powiedział, gdy się poznaliśmy i obudziło się we mnie współczucie.

– Kina dla zmotoryzowanych? Pewnie. Najrzewniej wspominam swoje bara-bara w Solano. Ale jest taka ulewa, że wątpię, by dało się coś obejrzeć. Naprawdę, trzeba było zadzwonić, przyjechałabym po ciebie. Wiesz, że mam dziś wolne. – Poruszyła palcami stóp schowanymi pod kocem.

Otóż to. Miała wolne. Kim byłam, żeby jej odbierać jedyny wieczór relaksu? Zasłużyła sobie na to, co właśnie robiła: oglądanie telewizji, jedzenie śmieciowego żarcia i regenerację w przecenionej maseczce do twarzy z Ross.

– Już i tak za dużo dla mnie robisz.

– Dlatego, że ten drań Pax cię wydymał. Przypomnij mi: czemu za niego wyszłaś?

– Z miłości? – Klapnęłam obok niej na musztardowej sztruksowej sofie, z westchnięciem opierając brodę na jej ramieniu. – Myślałam, że dotrzymuję naszego paktu.

Dawno, dawno temu, na studiach zawarłyśmy z Sailor i Aisling pakt, że wyjdziemy za mąż tylko z miłości. Sailor pierwsza dotrzymała słowa, ale jej się trafił mężczyzna wielbiący ziemię, po której stąpała, wyglądał jak trzeci z braci Hemsworthów i miał tyle kasy, że mógłby założyć własne państwo.

Drugą panną młodą byłam ja. Wystarczyło parę skradzionych pocałunków za starannie przystrzyżonymi krzakami, żebym popełniła największy błąd w życiu. Paxton Veitch był poprzednikiem Kaminiskiego w stajni Byrne’a. Prostym żołnierzem dorabiającym sobie jako ochroniarz w prywatnym sektorze. Zawsze utrzymywał, że jest bramkarzem w jednym z barów Colina i obiecywał, że rzuci to, gdy tylko znajdzie sobie bardziej stabilną pracę.

Uwaga, spoiler: nigdy jej nie szukał. Uwielbiał nie tylko być oprychem, ale i w wolnych chwilach przepuszczać kasę od Byrne’a w jego lokalach.

Dowiedziałam się prawdy, kiedy już zakochałam się w nim po uszy. Nie był żadnym bramkarzem; Byrne zatrudniał go do łamania rąk, nosów i kręgosłupów, a jego policyjna kartoteka była grubsza od Władcy pierścieni.

Dziewczynom nigdy się nie przyznałam, że Pax to podrzędny gangster. Pokochały go prawie tak samo jak Huntera i nie chciałam pozbawiać ich złudzeń.

A poza tym nie był do końca zły. Był przystojny, zabawny i niesamowicie czuły – na początku naszej znajomości. Zostawiał mi wszędzie liściki miłosne, codziennie pakował lunch do pracy, bez okazji przysyłał kwiaty, a kiedyś nawet urządził spontaniczny wypad do Disney World na Florydzie. Pojechaliśmy tam naszym zdezelowanym autem, jedliśmy kiepskie żarcie ze stacji benzynowych i śpiewaliśmy na całe gardło razem z moimi ulubieńcami, Wham! i Paulą Abdul.

Usłużny facet, zaoferował nawet, że za darmo pomaluje moim rodzicom cały dom, który chcieli wystawić na sprzedaż. Za ostatni grosz kupił mi pierścionek zaręczynowy i zawsze mogłam na niego liczyć.

Do czasu.

Myślałam, że zmienię go na lepsze. Że miłość wszystko zwycięży.

Okazało się, że przegrała z jego uzależnieniem od hazardu.

– Ciągle wierzysz w tę sukę? – Belle wyciągnęła w moją stronę paczkę przekąsek, wyrywając mnie z zamyślenia.

– W kogo? – Poczęstowałam się precelkiem, ale w ustach zamienił się w popiół. W ostatnim czasie zrobiłam się przerażająco chuda. Efekt uboczny spadku po Paxtonie.

– W miłość. – Belle uniosła brew. – Ciągle w nią wierzysz po tym, jak Pax na nią nasrał i ją podpalił?

– No. – Czując, ze czerwienieją mi uszy, pokryłam wstyd sztucznym śmiechem. – Żałosne, co?

Poklepała mnie po udzie.

– Chcesz pogadać?

Pokręciłam głową.

– A coś wypić?

Pokiwałam głową. Roześmiała się.

– Podgrzeję do tego pizzę.

Na myśl o jedzeniu zebrało mi się na wymioty. Ale wiedziałam, że przez moją utratę masy ciała i niespokojne noce Belle zaczyna coś podejrzewać.

– Brzmi super. Dzięki.

Wstała i tanecznym krokiem weszła do aneksu kuchennego. Patrzyłam, jak otwiera lodówkę, pogwizdując i kręcąc tyłeczkiem.

– Belle? – Odchrząknęłam.

– Hmm? – Włożyła kawałek pizzy do mikrofalówki i nastawiła timer na trzydzieści sekund.

– Jak sądzisz, co z Paxem? – Sięgnęłam po poduszkę i przytuliłam ją do piersi, bawiąc się wystającą niteczką. – Nie mogę być wiecznie jego żoną, prawda? Jeśli się nie zjawi, to w końcu się od niego uwolnię?

Wyjęła z lodówki puszkę Pepsi i zaczęła bębnić palcami w usta, zastanawiając się nad moim pytaniem.

– Cóż, małżeństwo to nie więzienie, żeby się z niego uwalniać, ale przy odrobinie wysiłku na pewno uda ci się z niego wyplątać. Facet prawie od roku nie daje znaku życia. Musisz oszczędzić trochę kasy, wynająć dobrego adwokata i załatwić sprawę.

Ja i kasa na adwokata. Jasne.

– Wiesz, prędzej czy później będziesz się tym musiała zająć – dodała ciszej Belle. – Iść do sądu i wykończyć drania.

– Za co? – Westchnęłam. – I błagam, nie proponuj mi kolejnej pożyczki, bo i tak odmówię.

Belle pracowała jako promotor w jednym z najbardziej skandalizujących bostońskich klubów, Madame Mayhem. Była geniuszem w swojej branży i choć przyprowadzała mnóstwo klientów, wciąż jeszcze nie miała ugruntowanej pozycji finansowej. Poza tym wiedziałam, że odkłada na inwestycję w jego planowaną przebudowę i wejście do spółki.

– Powiedzmy, że duma nie pozwala ci przyjąć ode mnie pieniędzy, przypominam, od rodzonej siostry, a potrzebujesz adwokata. Ja bym poprosiła Sailor o pożyczkę. – Podniosła głos, rozbrzmiał w nim gniew. – Fitzpatrickowie mają tyle cholernej kasy, że stać by ich było na pomnik kutasa wielkości Statui Wolności. Zero popędzania, zero odsetek i spokój ducha.

– Nie mogę. – Pokręciłam głową.

– Dlaczego? – Wyjęła pizzę z mikrofalówki, położyła na tekturowym talerzyku, podniosła go z blatu i wróciwszy na sofę, umieściła na poduszce, którą obejmowałam. – Zjedz do ostatniego okruszka, Pers. Zostały z ciebie skóra i kości. Mama myśli, że masz zaburzenia odżywiania.

– Nie mam zaburzeń odżywiania. – Zmarszczyłam brwi.

Belle przewróciła oczami.

– Stara, nie zamydlisz mi oczu. Jeszcze osiem miesięcy temu potrafiłaś wciągnąć trzy zestawy z Cheesecake Factory i zapić żal margaritami. Coś cię gryzie i chcę, żeby przestało. Poproś Sailor o kasę!

– Zwariowałaś? – Zamachałam w powietrzu pizzą. – Ona nie ma czasu na moje dramaty. Dopiero co powiedziała nam, że jest w ciąży.

A dokładniej mówiąc trzy dni temu, na naszym cotygodniowym babskim wieczorze z żarciem na wynos. Nasza reakcja: piski i łzy radości, głównie moje i Ash. Sailor i Emmabelle przyglądały się tępo, czekając, aż przejdzie nam histeria.

– No i co z tego? – Belle przekrzywiła głowę. – Wiesz, jedno drugiemu nie przeszkadza. Kobieta i multitasking to praktycznie synonimy.

– Będzie się martwić. A poza tym nie chcę robić w tym towarzystwie za ofermę.

– To tylko parę tysiączków.

Raczej sto tysiączków.

Ale o tym moja siostra nie wiedziała.

Co było prawdziwym powodem, dla którego nie zwróciłam się do Sailor.

– Chociaż o tym pomyśl. Nawet jeżeli będzie ci głupio prosić o kasę ją i Huntera, ten socjopata Cillian ci je da. Jasne, będziesz się musiała nieźle napocić – przysięgam, ten dupek jest równie irytujący co do schrupania – ale wyjdziesz z pieniędzmi.

Cillian.

Po incydencie z kwiatkami moja siostra i rodzice dopytywali, co między nami zaszło. Powiedziałam im prawdę. A w każdym razie jej większość. O serduszkach i sterydowym zastrzyku, omijając fragment o moich miłosnych wyznaniach i rzuconej na niego klątwie.

Po co wchodzić w szczegóły, co nie?

Z biegiem czasu zdołałam o nim zapomnieć. Ledwie. W mojej pamięci zatarło się nawet wspomnienie o nagości, a wraz z nim akcja z Chmurowym Życzeniem.

Od tamtego dnia nie rozmawiałam z ciocią Tildą. I przestałam wypatrywać na niebie samotnych chmur, układając sobie życie.

Zakochałam się.

Wyszłam za mąż.

Prawie się rozwiodłam.

Z kolei Cillian nie zmienił się ani trochę.

Nie zestarzał się, jakby upływ czasu nie dotyczył tego mruka.

Nie ożenił się i z tego, co wiem, odkąd dał mi kosza w dniu ślubu Sailor i Huntera, z nikim się nie spotykał, nawet bez zobowiązań.

Osiem miesięcy temu – w dniu, w którym zniknął Paxton – Kill przejął stery Royal Pipelines, imperium naftowego swojego ojca, oficjalnie zostając jego prezesem.

Jak to możliwe, że wcześniej o nim nie pomyślałam?

Cillian „Kill” Fitzpatrick to moja ostatnia deska ratunku.

Był niezależny, umiał trzymać język za zębami, a jego ulubioną rozrywkę stanowiło patrzenie, jak ludzie się przed nim wiją.

Już raz mi pomógł i teraz znów pomoże.

Sto tysięcy dolarów to dla niego drobniaki. Da mi je choćby po to, by zobaczyć, jak czerwienię się po same uszy, gdy co miesiąc wrzucam mu do skrzynki czeki z kolejną ratą pożyczki. Zgodzę się nawet cofnąć klątwę, którą na niego rzuciłam, mówiąc mu, że się we mnie zakocha.

Po raz pierwszy od bardzo dawna poczułam napływającą do ust ślinkę.

Nie z powodu pizzy, ale rozwiązania, które było na wyciągnięcie ręki.

Miałam plan.

Wyjście awaryjne.

Starszy z braci Fitzpatricków mnie uratuje. Znowu.

W przeciwieństwie do mojego męża, musiałam tylko dobrze to rozegrać.

2

Persephone

– PRZYKRO MI, ZŁOTKO, ale dziś chyba nie będzie ci dane zobaczyć się z panem Fitzpatrickiem. – Niedożywiona asystentka z jadowitym uśmiechem teatralnie odrzuciła swój platynowoblond kucyk. Miała na sobie winylową sukienkę w kolorze cukierkowego różu, w której wyglądała jak Barbie w wydaniu sado-maso, dość perfum, by utopić wydrę, i minę kogoś, kto prędzej umrze, niż dopuści do swojego szefa inną kobietę.

Od razu po pracy zjawiłam się niezapowiedziana w siedzibie Royal Pipelines, prosząc o spotkanie z panem Fitzpatrickiem. Sailor wspomniała, że Hunter, który też pracuje w rodzinnej firmie, idzie z nią na pierwszą wizytę u ginekologa i urywa się wcześniej z biura. Nie chciałam, żeby mnie zobaczył i poinformował moje przyjaciółki.

Gdy przyszłam, osobista asystentka Cilliana była nadąsana przez całą rozmowę telefoniczną ze swoim chlebodawcą.

– Panie prezesie, z tej strony Casey Brandt.

Pauza.

– Pańska asystentka od dwóch lat.

Pauza.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

3

Cillian

Dostępne w wersji pełnej

4

Persephone

Dostępne w wersji pełnej

5

Cillian

Dostępne w wersji pełnej

6

Cillian

Dostępne w wersji pełnej

7

Persephone

Dostępne w wersji pełnej

8

Cillian

Dostępne w wersji pełnej

9

Cillian

Dostępne w wersji pełnej

10

Persephone

Dostępne w wersji pełnej

11

Cillian

Dostępne w wersji pełnej

12

Persephone

Dostępne w wersji pełnej

13

Cillian

Dostępne w wersji pełnej

14

Persephone

Dostępne w wersji pełnej

15

Cillian

Dostępne w wersji pełnej

16

Persephone

Dostępne w wersji pełnej

17

Cillian

Dostępne w wersji pełnej

18

Persephone

Dostępne w wersji pełnej

19

Persephone

Dostępne w wersji pełnej

20

Persephone

Dostępne w wersji pełnej

21

Cillian

Przeszłość

Dostępne w wersji pełnej

22

Cillian

Dostępne w wersji pełnej

23

Cillian

Dostępne w wersji pełnej

24

Persephone

Dostępne w wersji pełnej

25

Persephone

Dostępne w wersji pełnej

Epilog

Persephone

Rok później

Dostępne w wersji pełnej

Podziękowania

Dostępne w wersji pełnej

Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Persephone

Persephone

Persephone

Cillian

Persephone

Cillian

Cillian

Persephone

Cillian

Cillian

Persephone

Cillian

Persephone

Cillian

Persephone

Cillian

Persephone

Cillian

Persephone

Persephone

Persephone

Cillian

Cillian

Cillian

Persephone

Persephone

Persephone