Tytuł oryginału: Valentina ja varastetut taulut

Przekład z języka fińskiego: Karolina Wojciechowska

Copyright © Lilith, 2022

This edition: © Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S, Copenhagen 2022

Projekt graficzny okładki: Monika Drobnik-Słocińska

Redakcja: Anna Poinc-Chrabąszcz

Korekta: Aneta Iwan

ISBN 978-91-8034-370-1

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S | Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

Rozdział 1

Pewnego majowego wieczoru z fotela niedaleko wejścia śledziłam, jak atmosfera w klubie robi się coraz bardziej rozwiązła. Upiłam łyk kir royala i omiotłam spojrzeniem swoje królestwo. Mój klub nazywał się po prostu Der Klub, ale nie dało się go pomylić z żadnym innym podobnym miejscem w Berlinie. Der Klub był znany w branży ‒ jako lokal, do którego nie dało się wejść bez rezerwacji i referencji.

Wnętrze, które przez ostatnie lata stopniowo powiększałam, było wyłożone czarnymi tapetami w połyskujące na złoto roślinne wzory. Gdzieniegdzie stojące pod ścianą urządzenia i kanapy były przedzielone czarnymi aksamitnymi zasłonami długimi aż do podłogi. Na tyłach znajdowały się dobrze wyposażone cele do BDSM ze złotymi kratami i długimi złotymi łańcuchami, zebranymi i przywiązanymi do ścianek sznurami jak firanki. Z sufitu zwisały żyrandole z czeskiego kryształu. Na ścianach rozmieszczono olbrzymie stare lustra, żeby wyuzdane bachanalia mogło śledzić jak najwięcej par oczu, w dodatku w zwielokrotnionej wersji. Światło było przygaszone i żółte, a wszędzie stały ciężkie zapalone kandelabry. Sofy, kanapy i fotele w ramach kontrastu do wszechobecnej czerni miały złotobrązowe obicie z błyszczącego pluszu, aksamitu lub wyśmienitej koniakowej skóry.

W Der Klubie można było tylko patrzeć, tak jak w normalnym luksusowym klubie ze striptizem. Miałam świetne tancerki, które oferowały rozrywkę od burleski po bardziej wyuzdane numery. W większości jednak goście ‒ jeśli sami w niczym nie uczestniczyli ‒ przychodzili oglądać coś zupełnie innego.

Ci, którzy odwiedzali nas w parach lub grupach, uprawiali seks według własnych upodobań, ale publicznie, czy też chociaż częściowo publicznie. W oddali dostrzegłam dwóch mężczyzn w trakcie namiętnego stosunku analnego, a dość blisko swojego fotela dojrzałam grupę dwóch kobiet i dwóch mężczyzn, a raczej plątaninę kończyn na szerokiej jak łóżko ławie.

Jedna z moich dziewczyn, Fanny, była przykuta do ściany i jeśli dobrze widziałam, lekko chłostano ją pejczem po piersiach. Lubiła to. Była dziewczyną od BDSM. Hannę na jednej z aksamitnych kanap ktoś pieprzył już od tyłu, a ona jednocześnie robiła laskę drugiemu facetowi. Ciemnoskórą Michelle, przywiązaną do specjalnej ławki, też zajmowało się dwóch kolesi. Ci, którzy nie brali udziału, przyglądali się aktom napaleni, z zazdrością.

Moje dziewczyny nie były prostytutkami. Większość pracowała jako hostessy i kelnerki, ale Fanny, Hanna, Michelle, a także jeszcze kilka innych, zarabiały więcej, bo z nimi się dało. Uprawiać seks, rzecz jasna. Jeśli tego chciały.

Mieliśmy akurat sobotni wieczór, więc wszystkie te dziewczyny były w pracy i miały przystać na propozycje któregoś z klientów. Taki był mój jedyny warunek ‒ podczas najbardziej intensywnych nocy musiały choć raz kogoś wybrać. Fanny najwyraźniej miała ochotę na jeszcze jedną karę tego wieczoru, a kiedy Hanna i Michelle skończą, zastąpią je Ana i Babette. W dni powszednie zdarzało się, że do seksu dochodziło tylko z paroma klientami ‒ ale dochodziło tak czy inaczej.

To, że w moim klubie występowały i pracowały dziewczyny, wynikało najzwyczajniej z tego, że przychodzili tam w znacznej większości mężczyźni. Sami lub grupkami. Oczywiście co jakiś czas zjawiały się i panie, ale najczęściej nie chciały uprawiać seksu z obcymi.

Dlatego właśnie zawsze zatrudniałam kobiety. Część rzeczywiście tylko kelnerowała i tańczyła, niektóre zgadzały się usiąść komuś na kolanach i dawały się macać po piersiach i cipkach, a jedynie kilka od czasu do czasu wybierało szczęśliwca lub szczęśliwców, którzy mogli je posuwać, jak tylko chcieli. Nie zdarzało się to każdego wieczoru, nie zawsze każdy klient był obsługiwany, a one robiły to nie tylko dla pieniędzy. Co więcej, instruowałam je, że trochę desperacji i oczekiwania dobrze facetom robi. Przychodzili popatrzeć, napić się i liczyć na to, że może właśnie tym razem znów przyjdzie ich kolej. Zachęcałam je za to, żeby nowym dawały bez oporów.

Siedziałam więc przy wejściu z kieliszkiem kir royala w dłoni. Śledziłam wzrokiem strumień ludzi i wypatrywałam nowych twarzy. Do Der Klubu wpuszczaliśmy tylko niewielki ułamek chętnych, a ja zarządzałam tym miejscem już tak długo, że od razu zauważałam nieznajomych. Wtedy podchodziłam, żeby przedstawić debiutanta którejś z pracownic.

Przyuczałam je, że jeśli nie osiągną orgazmu, to mają go chociaż wiarygodnie udawać, zaciskając mięśnie dna miednicy tak, żeby facetowi się wydawało, że ich cipki pulsują z rozkoszy. Nierzadko zdarzało im się jednak naprawdę czerpać satysfakcję ze stosunku. Specjalnie wybierałam ładne dziewczyny, które miały tendencję do ekshibicjonizmu i ogólnie były otwarte w kwestii seksu.

Mnie też klienci pytali. Nawet dość często, chociaż miałam już trzydzieści pięć lat. Zawsze odmawiałam. Byłam właścicielką ‒ madame, jak dogryzały mi dziewczyny ‒ i chociaż nie byłam pruderyjna, seks mnie już nie pociągał. Mój mąż Bernd, po którym odziedziczyłam klub, zmarł siedem lat wcześniej i od tego czasu nie uprawiałam seksu. Nie chciałam i nie miałam ochoty.

Sama byłam jedną z dziewczyn Bernda, zanim się we mnie zakochał. Ja też się w nim zakochałam ‒ przy pierwszym spotkaniu. Kiedy wpadł na mnie na jednej z imprez, pewnie od razu zobaczył, że idealnie nadaję się do klubu… i że mam problem z narkotykami. Byłam atrakcyjna, zawsze trochę zdesperowana, zawsze potrzebowałam kasy. Bernd potrafił grać ciepłego i pełnego zrozumienia, miał dar przekonywania i umiał powiedzieć to, co rozmówca chciał usłyszeć. Jego dobrze ostrzyżone ciemne włosy i równie ciemne oczy o wyrażającym pewność siebie spojrzeniu, posiwiałe włosy na skroniach i świetnie skrojony garnitur oznaczały dla mnie status i pieniądze, a tych ostatnich ciągle mi brakowało.

Moja roczna wymiana studencka w Berlinie zamieniła się w stały pobyt, kiedy znalazłam się pod skrzydłami Bernda i w jego klubie. Ciemne włosy spięto mi w wysoki kok, twarz umalowano wyzywająco i co wieczór miałam na sobie jedynie stringi albo prześwitującą szmatkę na tyłku. Licząc na lepszą wypłatę, z marszu oświadczyłam, że bez oporów będę uprawiać seks, kiedy tylko najdzie mnie ochota.

Stałam się popularna. Bernd wkrótce wziął mnie do łóżka, codziennie pieprzył, nazywał swoją małą dziwką i było cudownie. Prawie zawsze dochodziłam. Z innymi facetami też mi się podobało, dlatego wieczorami Bernd szeptał mi do ucha, z kim chciałby, żebym to robiła ‒ uprawiała seks na oczach wszystkich.

Co wieczór kogoś ruchałam. W niektóre noce nawet kilku mężczyzn. I chociaż nie zawsze miałam orgazm, zdarzało się to dość często. Moje dni wypełniły się orgiami na narkotykowym haju i wydawało mi się, że uwielbiam seks i uwagę, a przede wszystkim Bernda. Dawał mi amfetaminę i pigułki, a później, kiedy klub osiągał coraz większy rozgłos, a ja byłam jego gwiazdą, również kokainę.

Miałam dwadzieścia cztery lata, kiedy wzięliśmy ślub. Bernd mówił, że chce mieć na własność taką napaloną sukę jak ja. Którą mógł się dzielić, z kim mu się podobało. Chętnie się zgodziłam i w dniu wesela po Berndzie pieprzyło mnie przez cały wieczór co najmniej piętnastu facetów, najpierw w białej sukni ślubnej, a później w samym ślubnym gorsecie i pończochach. Dla uczczenia okazji mogli mnie posuwać bez gumek. Byłam zakręcona po kokainie i nie pamiętam nic poza ciągłym pieprzeniem w różnych pozycjach z różnymi mężczyznami, spływającą po udach i piersiach spermą, wciąż zmieniającymi się kutasami w ustach i ostrymi, niemal bolesnymi orgazmami, które osiągałam, podczas gdy Bernd zagrzewał mnie lub facetów.

Dopiero kiedy Bernd chciał mieć dzieci, zmusił mnie do pójścia na odwyk. Był ode mnie starszy o dwadzieścia lat i nie miał własnej rodziny. Najpierw zgodziłam się i na to, ale kiedy w skołowanej wieloletnim braniem narkotyków głowie wreszcie mi się rozjaśniło, dotarło do mnie, że nie chcę być matką. Moi rodzice zginęli w tsunami w 2004 roku, nie miałam rodzeństwa, a mój kontakt z dziadkami ograniczał się do cotygodniowych telefonów. Chyba w ogóle nie pamiętałam, jak to jest spędzać czas z rodziną. Nie czułam szczególnego powołania do macierzyństwa, a nasz tryb życia nie wydawał mi się odpowiedni dla dzieci. Wcale też nie pomógł odwyk, który przechodziłam koszmarnie, przez co szukałam zapomnienia w klubie i seksie częściej niż kiedykolwiek przedtem.

Ze względu na moje nagle nienasycone potrzeby Bernd utworzył siatkę zaufanych klientów i znajomych. Wcześniej w naszym domu zjawiało się najwyżej dwóch, trzech mężczyzn, którymi zajmowałam się po tym, jak załatwili sprawy biznesowe. Teraz często mieliśmy w domu od pięciu do siedmiu facetów. Mogli mnie pieprzyć w gumkach, a równolegle Bernd bez powodzenia próbował mnie zapłodnić. Po kryjomu łykałam pigułki, a moje ciało było w użyciu od rana do nocy, ale im bardziej trzeźwiałam, tym mniej przyjemności czerpałam z seksu.

Trwało to niemal rok i Bernd już prawie się poddał. Czuł się niezadowolony ze mnie, z tego, że nie jestem już chętna i nie cieszę się seksem, i z tego, że nie zachodzę w ciążę. Zamierzał się ze mną rozwieść. Bałam się. Nie wiedziałam, jak sobie poradzę w normalnym życiu poza klubem.

Wybawienie przyszło w dziwnym, makabrycznym kształcie, który na swój sposób stanowił wisienkę na dziwnym, makabrycznym torcie, jakim było moje życie. Bernd zginął tak samo nagle jak moi rodzice. Poszedł z kilkoma znajomymi polatać po pijaku awionetką i samolot się rozbił.

Okazało się, że Berndowi udało się spłodzić dziecko z inną kobietą, która pracowała w klubie, i wszystkie nieruchomości oraz znana sieć kawiarni zostały przejęte przez niespełna roczne niemowlę. Ja dostałam klub. Testament zmieniono ledwie pół roku wcześniej. Nie byłam szczególnie zawiedziona.

Wiedziałam oczywiście, że Bernd pochodził z zamożnej rodziny i że miał pieniądze. Jedyne, co mnie po fakcie dziwiło, to dlaczego się ze mną ożenił, jeśli nieszczególnie się mną chwalił w bardziej poważanych kręgach. Nigdy nawet nie poznałam jego rodziców. Może rzeczywiście był we mnie zakochany na swój pokręcony sposób. W końcu chciał mieć ze mną dziecko.

Teraz, siedem lat później, rozbudowałam klub już dwa razy, ukończyłam licencjat z ekonomii na berlińskiej uczelni i dla rozrywki uczestniczyłam w zajęciach z przedmiotów humanistycznych i społecznych. Chociaż już nie uprawiałam seksu z klientami, przechadzałam się po klubie i rozmawiałam z nimi. Zauważyłam, że poza dobrym angielskim i niemieckim cenią sobie ogólne wykształcenie. Pomagało mi to też w podtrzymywaniu wizerunku. Uważam, że reputacja mojego klubu była lepsza niż innych, między innymi dlatego, że chodziłam na wystawy, do teatru, na koncerty i dużo czytałam. Gdy byłam między ludźmi, potrafiłam z nimi rozmawiać na wiele tematów.

Nagle moje myśli oderwały się od przeszłości i strategii biznesowej, bo zauważyłam, jak do klubu wchodzi wysoki jasnowłosy mężczyzna. Nie widziałam go wcześniej, czyli musiał być jednym z czterech nowych klientów, którzy mieli się zjawić tej nocy. Pozostali przyszli już całą trójką i obecnie pili alkohol w dużych ilościach, wielkimi, głodnymi oczami śledząc kopulujących dookoła ludzi.

Przez chwilę spoglądałam na mężczyznę, nie ruszając się z miejsca, ulokowanego strategicznie w ten sposób, żeby wchodzący do środka goście nie mogli mnie od razu dostrzec. Przybysz wyglądał na zszokowanego tym, co dzieje się w klubie, a na jego twarzy przez chwilę dało się zauważyć wyraz oszołomienia, a nawet potępienia. Moja ciekawość się wzmogła. Oczywiście nowi klienci rzadko byli przygotowani na taki widok, ale większość z nich miała tendencje do ekshibicjonizmu lub podglądactwa, więc na ogół im się podobało.

Mężczyzna był ubrany zgodnie z dress code’em: miał na sobie dobrze skrojoną tweedową marynarkę w kolorze złamanej zieleni, ciemnobrązowe spodnie i zielonkawą koszulę. Nie nosił krawata, a co najmniej trzy górne guziki koszuli zostawił rozpięte. Kołnierzyk zachodził lekko na marynarkę.

Miał co najmniej metr osiemdziesiąt pięć wzrostu, a zbudowany był… Po krótkim zastanowieniu przyszło mi do głowy słowo „solidnie”. Barki szerokie jak drzwi stodoły, mocny korpus, długie i silne ręce. Kiedy usiadł przy wysokim stoliku po drugiej stronie wejścia, zauważyłam, jak materiał jego spodni napina się wokół umięśnionego uda. Mężczyzna wprost emanował testosteronem, ale kiedy ponownie zerknęłam na jego twarz, minę miał czujną i… czyżby pogardliwą? Zmrużyłam oczy i przyjrzałam się wysokim kościom policzkowym, szerokim ustom o lekko uniesionych kącikach i okolonym długimi rzęsami oczom, głęboko osadzonym pod gęstymi, prostymi, jasnymi brwiami.

Wiedziałam, że powinnam podejść i się przedstawić, ale coś przeszywało mi brzuch z taką siłą, że nie dałam rady się podnieść. Nie byłam pewna, co to było, aż zrozumiałam: uczucie tak dawne, że nie od razu je rozpoznałam, prawie zupełnie zapomniane.

Pożądanie.

Nigdy nie byłam wybredna w kwestii mężczyzn, ale miałam swój typ. I nigdy nie był to jasnowłosy, umięśniony wiking. Moje ciało jednak zbudziło się z wieloletniego snu i najwyraźniej zadecydowało inaczej. Mimo to, kiedy wreszcie wstałam, nie miałam żadnych obaw. Wiedziałam, że z takim doświadczeniem i wyrobieniem bez problemu dam sobie radę z chwilowym porywem namiętności.

Obciągnęłam czarną, ciasno przylegającą do ciała sukienkę i ułożyłam dekolt w ten sposób, żeby moje mlecznobiałe piersi były jak najlepiej wyeksponowane. Zsunęłam również krótkie rękawki, obnażając ramiona, i upewniłam się, że zwisający z czarnej aksamitki na szyi duży kryształ jest na swoim miejscu. Miałam na sobie pończochy i louboutiny na dwunastocentymetrowych obcasach, a włosy uczesałam w wysoki kok, który już od trzynastu lat stanowił mój znak rozpoznawczy.

‒ Dobry wieczór ‒ pozdrowiłam go miękkim, idealnym niemieckim z północnym akcentem.

‒ A to zapewne właścicielka. ‒ Usłyszałam w odpowiedzi po fińsku, zanim nawet mężczyzna odwrócił się w moją stronę.

Trochę się zdumiałam, bo do Der Klubu nie przychodzili pojedynczy turyści. Jeśli pojawiał się ktoś z zewnątrz, to w towarzystwie stałych klientów. Nie przypominałam też sobie, żebym widziała na liście jakieś fińskie nazwisko, chyba że… Jedyny z nowych klientów, który jeszcze nie przybył, miał na imię Frans, podczas gdy wersję niemiecką zwykle zapisuje się Franz. Ale nazwisko miał na pewno niemieckie: Raatz.

Patrzyłam w zielone oczy, w których tańczyły złotobrązowe plamki. Grube, złociste, lśniące włosy okalały twarz, której raczej nie można by było nazwać piękną, ale na pewno męską. Niewiarygodnie męską. Z jakiegoś powodu dziwnie ścisnęło mi się w gardle, a kolejna fala przeszyła brzuch tak ostro, że na moment wstrzymałam oddech.

‒ Skąd wiedziałeś, że jestem Finką? ‒ spytałam, odstawiając kir royala na stolik.

Równocześnie zastanawiałam się, czy przy wejściu na pewno porządnie sprawdzano nazwiska i osoby polecające. Nie znaczyło to bynajmniej, że zamierzam od razu wyrzucić go z klubu, choćby i dostał się tu podstępem. Zresztą nie chciało mi się w to wierzyć.

‒ Otto mi powiedział. To on mnie… polecił. ‒ Szyderczo zaakcentował ostatnie słowo.

Jego głos był niski i donośny. Niepokojący dreszcz przebiegł mi wzdłuż kręgosłupa, kiedy usiłowałam sobie przypomnieć, o kim mowa. Nagle mnie oświeciło: Otto Schmidt, nadkomisarz z trzeciego departamentu LKA. Przestępstwa gospodarcze. Przychodził co jakiś czas z paroma innymi komisarzami. Nie obawiałam się trudności, bo moja działalność była całkowicie legalna, mimo wszystko zastanawiałam się, czemu Otto poręczył za mężczyznę.

Wyprostowałam się, rozciągnęłam w przyjaznym uśmiechu pełne, pomalowane czerwoną szminką wargi, i próbowałam się skupić na fakcie, że chociaż Raatz nie odwzajemnił uśmiechu, kąciki jego ust były zawsze lekko uniesione.

‒ Ach, tak. Witam. Patrząc na nazwisko, nie spodziewałam się Fina.

‒ Dziadek był z Niemiec. Zdążył zabawić na wojnie na tyle długo, że udało mu się zrobić babci dziecko i wziąć udział w puszczeniu z dymem Laponii.

Odchrząknęłam i uśmiechnęłam się jeszcze szerzej, chociaż Frans przyglądał mi się bez emocji, za to z namysłem, z lekko przekrzywioną głową.

‒ Takich historii jest dość sporo, czyż nie? Babcia chyba miała szczęście, że dziadek się z nią ożenił.

‒ Ożenił się i rozwiódł tuż po zakończeniu wojny. Wychowałem się w Finlandii, ale przyjechałem do Niemiec do pracy kilka lat temu. Zresztą przyszedłem tutaj właśnie w sprawie dziadka.

Mój umysł pracował w zawrotnym tempie. Frans Raatz był co najmniej w moim wieku, może nawet trochę starszy. Jego dziadek musiał mieć ponad osiemdziesiąt lat, nawet jeśli młodo założył rodzinę. Nie. Więcej. Jeśli brał udział w wojnie, miał przynajmniej dziewięćdziesiąt lat. Nie miewaliśmy klientów w tym wieku.

‒ Co to może być za sprawa? Bardzo dobrze znam naszą klientelę i nie odwiedzają nas goście w tym przedziale wiekowym.

‒ Dziadek nie przychodził tutaj poruchać. W ogóle nie przychodził. Nie chodził na dziwki.

Zamarłam. To było bardzo powszechne nieporozumienie, a ja dobrze wiedziałam, że dziewczyny i ich praca balansują na cienkiej granicy oddzielającej tancerki erotyczne od prostytutek, ale zezłościł mnie wyraźny niesmak w głosie Fransa Raatza. W klubie panowały jasne zasady, nikogo do niczego nie zmuszano ani nie oszukiwano ‒ inaczej niż, jak pojęłam wiele lat później, było w moim własnym przypadku ‒ a działalność, którą prowadziłam, była całkowicie legalna i uczciwa w stosunku do pracownic. Do tego każdy klient okazujący tendencje do molestowania lub przemocy natychmiast wylatywał z lokalu razem z osobą, która go poleciła. Mój głos był twardy jak stal, gdy odpowiedziałam:

‒ Tu nie ma żadnych dziwek. Ludzie przychodzą, żeby się zabawić i przyjemnie spędzić czas. Jeśli to ci nie wystarczy, jeśli czujesz się w jakiś sposób lepszy, gratuluję. Ale mamy tu miejsce tylko dla jednej strażniczki moralności, czyli dla mnie. Proszę, żebyś opuścił klub.

Frans wyglądał na zakłopotanego. Obciągnął poły marynarki, a ja nagle zrozumiałam, że nie jest przyzwyczajony do eleganckiego stroju. Co jakiś czas musiał się dobrze ubierać ‒ wywnioskowałam po jakości tkaniny i dopasowaniu kroju ‒ ale nie chodził w garniturze na co dzień. Ani nawet w marynarce. W jego oczach błysnęło coś, co zinterpretowałam jako rozbawienie, po czym przelotnym spojrzeniem ogarnął moje ciało.

Chociaż byłam wściekła, poczułam pożądanie tak silne jak jeszcze nigdy wcześniej. No proszę, a wydawało mi się, że o pożądaniu i seksualnej przyjemności wiem już wszystko. Kolana mi zmiękły, pierś przeszył ból, a palce zaczęły drżeć. Gdy mężczyzna wstał z miejsca, okazał się zaledwie o kilka centymetrów wyższy ode mnie. Ma prawie na pewno metr osiemdziesiąt siedem wzrostu, przeszło mi przez myśl.

Na jego twarzy zamajaczył niewielki uśmiech, a ja przełknęłam ślinę. Frans Raatz miał dołeczki w policzkach, w dodatku głębokie. Wysokie kości policzkowe, męska twarz, mocna szczęka, zielonozłote oczy i dołeczki.

Desperacko próbowałam się uchwycić jakiejś myśli, jednak bezskutecznie. Moje ciało warknęło tak wściekle i bestialsko, że poczułam się jak umierająca z głodu wampirzyca. Wampirzyca, którą znęcił słodki zapach ludzkiej krwi i zaraz rzuci się na ofiarę, zamierzając wyssać z niej wszystkie soki.

‒ Przepraszam. Jestem raczej konserwatywny, choć oczywiście zdawałem sobie sprawę z istnienia takich miejsc.

W końcu udało mi się oderwać wzrok od jego zdradziecko hipnotyzujących oczu.

‒ Więc co cię tu sprowadza? ‒ spytałam, siląc się na chłodny, rzeczowy ton.

‒ Otto powiedział, że najłatwiej złapać cię tutaj. Tak się złożyło, że jest i moim klientem. Są tu gdzieś obrazy. Dwie wczesne prace Kazimierza Malewicza i jeden Klimt. Naziści ukradli je pewnemu bogatemu Żydowi, który zginął w obozie koncentracyjnym. Obrazy znalazły się u starszego brata mojego dziadka, dość bliskiego współpracownika Göringa. Przed śmiercią brat przekazał je dziadkowi. Nie żałował swoich czynów, ale nigdy nie został skazany, bo nie zajmował wystarczająco wysokiej pozycji ani nie odegrał ważnej roli w tworzeniu i zarządzaniu obozami. Najwyraźniej Luftwaffe nie było aż tak mordercze.

Zmarszczyłam brwi i odrobinę przysunęłam się do Fransa, żeby go lepiej słyszeć wśród hałasu. W każdym razie próbowałam sama siebie przekonać, że kierują mną względy praktyczne. Wampirzyca we mnie zawyła i obnażyła zęby, ale panowałam nad sobą, ograniczona zasadami savoir-vivre’u. Widziałam, jak moje piersi niemal muskają zieloną koszulę, i zauważyłam, że mężczyzna gwałtownie wciąga powietrze, a następnie poczułam na policzku jego oddech.

To było rozkoszne uczucie. Że Frans Raatz na mnie reagował. Może nie w taki sposób jak ja na niego, mimo wszystko nie pozostawał obojętny. Znowu podniosłam wzrok.

‒ Dlaczego obrazy miałyby być tutaj? Twój wujeczny dziadek raczej nie ma wiele wspólnego z moim klubem.

‒ Dziadek zmarł przed kilkoma miesiącami. Do testamentu dołączony był list, który dotyczył tych obrazów. Dziadek oddał je w zastaw. Twój mąż to Bernd Wolff, czyż nie? W teczce były dokumenty i wszystko. Poświadczenie kwoty długu i informacja, że zastaw stanowiły obrazy. Żadnej innej informacji poza załączonymi fotografiami. Dziadek już tych obrazów nie odzyskał. Miał kilka restauracji, które jego syn chciał przekształcić w sieć, ale gówno z tego wyszło. Nigdy nikomu nie wspominał o obrazach, jednak w liście napisał, że żałuje skorzystania z czegoś, co nie było jego własnością. I że jeśli ktoś z nas będzie miał możliwość, powinien oddać je do muzeum.

Byłam zupełnie oszołomiona, co zdarzało się rzadko. We Fransie Raatzu było już wystarczająco wiele do przetrawienia, a tu jeszcze informacja, że w klubie lub w moim domu miałyby się znajdować bezcenne obrazy. Bernd lubił sztukę i posiadał całkiem pokaźną, wartościową kolekcję, którą odziedziczył po nim syn. Ale nigdy nie widziałam tam niczego, co wyglądałoby na Malewicza lub Klimta ‒ a na pewno zwróciłabym uwagę na dzieła, które chociaż przypominałoby twórczość mistrzów tego kalibru.

‒ Nigdy nie zauważyłam tu nic podobnego ‒ wyrzuciłam z siebie nieco mniej eleganckim tonem.

Frans westchnął ze zniecierpliwieniem.

‒ Jeśli twój małżonek wiedział cokolwiek na temat sztuki i naszej rodzinnej historii, był świadomy, że ma do czynienia z nielegalnym towarem. Musiał je gdzieś schować. Dziadek mówił, że są tutaj w sejfie, ale mogą być i u was w domu. Wciąż mieszkasz w tym samym miejscu, co przed śmiercią męża?

Nie wierzyłam, żeby w lokalu lub w domu były jakieś dzieła poza tymi, które sama zakupiłam.

‒ Chodźmy do biura, tam porozmawiamy ‒ zaproponowałam. ‒ To na tyłach klubu.

Pokiwał głową, czoło miał zmarszczone w skupieniu. Kiedy po raz kolejny spojrzał w stronę klubu, zesztywniał nieco. Z niedowierzaniem przyglądał się Fanny. Dziewczyna wciąż była przywiązana do ściany, ale jej piersi miały odcień strażackiej czerwieni, a dyscyplinujący ją mężczyzna uderzał już dużo mocniej. Fanny zagryzała wargi i chociaż z tej odległości nie widziałam twarzy, byłam pewna, że jest zachwycona. Nawiedził mnie złośliwy chochlik i złapałam Fransa za rękę.

‒ Chodź, przeprowadzę cię na drugą stronę. Może się zdziwisz, a nawet… hmm… podniecisz.

Mój głos był lekko ochrypły. Podekscytowałam się jak nastolatka, gdy poczułam, jak palce Fransa wsuwają się w moją dłoń. Nie brałam narkotyków od przeprowadzonej przez Bernda interwencji, ale nie zapomniałam uczucia, jakie wywołuje pierwsza dawka. Teraz zareagowałam podobnie. Jakbym uniosła się pod sam sufit, moje ciało stanęło w płomieniach i wszystko stało się możliwe.

Zmusiłam się do postawienia pierwszego kroku i lekko pociągnęłam Fransa za rękę. Michelle wstała już z ławki i siedziała ubrana w połyskliwe stringi, skubiąc słone przekąski. Kiedy zatrzymałam się obok niej i spytałam, czy podobała jej się sesja, Frans wyraźnie zmartwiał: jego ręka w mojej dłoni zesztywniała.

‒ Było miło ‒ odparła zadowolona Michelle, a następnie spojrzała na Fransa spod umalowanych rzęs. ‒ Czy szanowny pan miałby ochotę dotrzymać mi towarzystwa? Potrafię znakomicie pomóc się zrelaksować zestresowanym przystojnym mężczyznom. Tobie mogłabym zaoferować wszystko, co mam w repertuarze.

Mocno zacisnęłam usta, żeby się nie roześmiać, kiedy Michelle flirtowała z Fransem tak bezwstydnie, jak tylko potrafiła. Zarzuciła długimi czarnymi włosami, po czym rozsunęła uda, jednocześnie wyginając się lekko, żeby lepiej wyeksponować piękne piersi o barwie kawy z mlekiem. Na koniec obiecująco przygryzła wargę.

‒ Nie przyszedłem tu jako klient ‒ odpowiedział Frans bezbłędną niemczyzną, w której jednak było słychać mocny fiński akcent.

Michelle uniosła brwi.

‒ Szkoda. Może jeszcze wpadniesz któregoś wieczoru. Jako klient i… tak ogólnie ‒ rzuciła.

Z odległości kilku metrów dosłyszeliśmy jęki i zdecydowałam, że pokieruję Fransa obok Fanny. Facet, który wcześniej okładał ją pejczem, zdjął kajdanki z jej kostek i pieprzył ją chciwie, jednocześnie ciągnąc za włosy i agresywnie ściskając czerwone, opuchnięte piersi. Fanny krzyczała i pojękiwała z rozkoszy ‒ tym razem najwyraźniej nie udawała ‒ ale kiedy minęliśmy parę, Frans niespodziewanie przycisnął usta do mojego ucha.

‒ To nie jest nielegalne? Przecież ona jest bita ‒ zauważył ostro.

Zachwiałam się, a przez myśl przeszło mi, że nielegalne powinno być wzbudzanie tak silnego pożądania, jakie on we mnie wzbudza. Nie mogłam oprzeć się pokusie i delikatnie oparłam się o niego, odwracając głowę. Szerokie, zmysłowe usta otarły się o mój policzek, a ja bezgłośnie westchnęłam, czując, jak od przelotnego dotyku zerwał się do lotu cały rój motyli.

‒ Fanny tak lubi. Nigdy nie słyszałeś o BDSM-ie?

Ścisnęłam mocniej dłoń Fransa i przeprowadziłam go obok cel.

‒ Tu mamy świetnie wyposażone cele do krępowania. ‒ Wskazałam pomieszczenia, z których jedno było zajęte przez parę spełniającą swoje najśmielsze marzenia.

‒ To nie jest chore? Krzywdzić drugą osobę i…

Dotarliśmy do drzwi biura i chociaż nagana w głosie Fransa mnie zirytowała, nie wypuściłam z uścisku cudownie szorstkiej dłoni.

‒ Tu nikt nikomu nie robi trwałej krzywdy. Wszystko jest wcześniej ustalone. Mamy jasne zasady.

‒ Muszę być jakiś cholernie nudny, skoro uważam, że bicie kobiet nie jest fajne.

‒ Jesteś cholernie nudny, jeśli myślisz tak zero-jedynkowo ‒ rzuciłam, odkręcając się w ten sposób, że znów znaleźliśmy się naprzeciwko siebie. ‒ Ludzie są różni. Sama czasami lubię odrobinę bólu, ale nie do tego stopnia, co Fanny. Niektórych kręci seks grupowy. Niektórzy są homo. Dopóki nikt nie kończy z obrażeniami na całe życie, a wszyscy uczestniczą w zabawie chętnie i świadomie, co w tym złego?

„Dlaczego mówię, jakbym uprawiała seks?”

Ostrożnie spojrzałam w niebezpieczne zielonozłote oczy. Frans uśmiechnął się w taki sposób, że aż głośno westchnęłam. Nie mogłam oderwać wzroku od jego boskich ust, dołeczków w policzkach i jasnych włosów lśniących tak zachęcająco, że aż chciałoby się je…

‒ Wiesz, że wyglądasz dokładnie jak moje wyobrażenie burdelmamy? Czarny strój, ciemne, grube włosy i mocny makijaż. Nawet te zielone kocie oczy pasują do obrazka.

Moje zielone oczy były jasne i jednobarwnie zielone. Daleko im było do magicznej głębi spojrzenia Fransa. Wciąż staliśmy naprzeciwko siebie, nie mogąc się poruszyć, ale udało mi się chociaż odzyskać głos.

‒ Nie jestem burdelmamą. I powtarzam, to nie jest żaden burdel. To klub erotyczny, a ja jestem jego właścicielką. Siedzę tu w każdy weekend i upewniam się, że wszystko przebiega, jak powinno.

‒ No. Skoro jesteś właścicielką, musisz się zająć tą sprawą. Obrazy gdzieś tu są. Nie odpowiedziałaś na moje pytanie, czy nadal mieszkasz…

‒ Tak. Wciąż mieszkam w Charlottenburgu, ale tam też ani śladu po tych obrazach.

‒ Mam propozycję.

„Ma propozycję. Świetnie”.

Wyrzuciłam z myśli prymitywne skojarzenia, ale Frans pachniał i wyglądał tak dobrze, że w desperacji zaczęłam snuć niecne plany. Żadnego seksu, rzecz jasna. Ale chociaż jeden pocałunek. Nawet coś takiego mogłoby otrzeźwić moje przyzwyczajone do wieloletniej abstynencji ciało i umysł.

Puściłam jego dłoń i zauważyłam, jak z zaskoczeniem przygląda się własnym palcom. Zupełnie jakby dopiero zwrócił uwagę, że przez cały ten czas trzymał mnie za rękę. Odwróciłam się, powtarzając sobie po cichu, że przecież potrafię jeszcze uwodzić. A już na pewno mężczyznę, którego pożądam bardziej niż kogokolwiek innego.

Zakołysałam biodrami, zakręciłam pupą i kokieteryjnie postąpiłam kilka kroków w stronę biurka. Przystanęłam na chwilę, żeby Frans mógł przyjrzeć się moim krągłościom, perfekcyjnej linii karku, pończochom i szpilkom o czerwonych podeszwach. Potem powoli zwróciłam się w jego stronę i usiadłam na biurku.

Od razu wiedziałam, że mi się udało. Frans zamrugał, jakby próbował siłą oderwać wzrok od krzywizny moich bioder. Niestety spojrzenie nie usłuchało rozkazu i na moment zatrzymało się na moim biuście, zanim dotarło do twarzy.

‒ No więc co to za propozycja? ‒ Ledwo dostrzegalnie oblizałam wargi.

‒ Z tego zrobi się policyjne śledztwo, władze będą próbowały namierzyć obrazy za wszelką cenę. Tak bardzo są wartościowe. Te zdjęcia… rozeznałem się w sytuacji i wiem, że obrazy naprawdę uważa się za zaginione. Z zawodu jestem kucharzem, ale mama prowadzi galerię i dzięki temu trochę znam się na sztuce. Nazwiska o takiej sławie zainteresują śledczych. Może to oznaczać, że rozbiorą twój klub do gołych ścian, a te wszystkie ciekawe sprzęty zostaną rozprute. Tak samo stanie się z twoim domem. I z domem lub domami syna twojego męża. Dowody wskazują, że obrazy znajdowały się w posiadaniu Bernda Wolffa, a przy tym są warte o wiele więcej niż kwota pożyczki wziętej przez dziadka. I trudno mi uwierzyć, że nie masz pojęcia, gdzie mogą się znajdować.

Frans mówił spokojnie, ale jego spojrzenie wędrowało między moimi ustami, włosami i oczami. Nawet nie miałam siły zezłościć się na jego oskarżenia. Zaczerpnęłam powietrza i chociaż rozmawialiśmy na poważny temat, potrafiłam myśleć jedynie o tym, jak się do niego zbliżyć.

‒ Mój mąż kolekcjonował sztukę i możliwe, że przyjął takie dzieła. Choćby po to, żeby móc je oglądać w samotności. Ale przysięgam, nigdy nie widziałam tu Malewicza ani Klimta. Mąż posiadał zbiór, który odziedziczył jego syn. Nie powiedziałeś jeszcze, co proponujesz. Zakładam, że chodzi o coś innego niż wpuszczenie tu tak od razu bandy śledczych.

Franz przyglądał mi się ostrożnie, jakby coś rozważał. Niespokojnie przeczesał włosy, po czym zrobił krok w moją stronę.

„Grzeczny chłopczyk”.

‒ Mój pomysł… Pomyślałem…

Odwrócił głowę zawstydzony, jakby nie potrafił wybrać między początkowym pomysłem a zwątpieniem, które z jakiegoś powodu zrodziło się w jego umyśle.

‒ Tak? ‒ spytałam miękko i dodałam: ‒ Przecież możesz wejść całkiem do środka. Nie gryzę.

„Owszem, gryzę, jeśli mam do tego okazję”.

Frans ponownie spojrzał mi w oczy, wyprostował się i podszedł bliżej.

‒ Chciałem zaproponować współpracę. Całkiem nieźle posługuję się narzędziami i nic nie zniszczę, jeśli mi pomożesz się rozeznać w klubie i tutaj w biurze. I w domu. Moglibyśmy zajrzeć pod dywany, na regały, do szuflad i tak dalej. Pracuję na nocną zmianę tak jak ty, więc przed pracą dalibyśmy radę przeszukiwać pomieszczenia.

Moje serce przyspieszyło jak wyścigówka ‒ niebezpiecznie i niepokojąco. Obiecałam sobie, że nie zainteresuję się już w życiu żadną istotą ludzką, ale Frans miał w sobie coś… nieodpartego. Był męski i pewny siebie, a jednocześnie niewinny i ciepły. Od wieków nie spotkałam nikogo takiego.

‒ W jakiej restauracji pracujesz? ‒ wyrwało mi się, choć wcale nie zamierzałam go o nic pytać.

‒ W Bauhausie. Jako sous-chef.

‒ W Bauhausie.

Do tematu dnia idealnie pasowała restauracja o nazwie przywołującej jeden z najważniejszych nurtów w sztuce i architekturze z początku XX wieku. Odwiedziłam ją kiedyś. Była urządzona w odpowiednim stylu i na tyle wspaniała, że zasłużyła na dwie gwiazdki Michelin.

‒ Zdaję sobie sprawę, że wyglądam pewnie raczej na mechanika albo murarza, ale to mój zawód. Kucharz.

‒ Żaden tam zwyczajny kucharz. Jesteś następny po Ernście Haberze, jeśli pracujesz jako sous-chef. Dobrze wiem, jak to wygląda w praktyce. Ernst spija śmietankę, podczas gdy ty dyrygujesz orkiestrą.

‒ To nie takie proste. Ale odłożyłem pieniądze i zamierzam niedługo otworzyć własną restaurację w Finlandii. Należy do mnie część helsińskiej KoKo, ale to bardziej biznes, a ja służę jedynie jako konsultant.

Rzadko bywałam w Finlandii, ale odwiedziłam już KoKo. Świetny lokal, założony parę lat temu. Polecana przez przewodnik Michelin. Zero gwiazdek… jak na razie.

‒ Zgadzam się. Mam tylko jeden mały warunek ‒ odpowiedziałam aksamitnym głosem, patrząc na dobrze zbudowanego, złotowłosego mężczyznę.

Przymknęłam powieki, mocniej chwyciłam się biurka i czekałam. Atmosfera zagęściła się i naelektryzowała, a im dłużej milczeliśmy, tym więcej iskier przeskakiwało między nami. Niemal trzeszczało mi w uszach. Niemal czułam ten prąd na skórze.

‒ Raczej nie jesteś w odpowiedniej pozycji, żeby…

‒ Podejdź tutaj. Powiem ci szeptem.

Frans zacisnął usta w wąską kreskę i skrzyżował ręce na piersi. Już myślałam, że odmówi i wytknie mi blef. Jasne, że chętnie poszukam obrazów na własną rękę, zanim sprawa trafi na policję. A jeszcze chętniej zrobię to w towarzystwie Fransa. Tak czy inaczej, mężczyzna w końcu ruszył się z miejsca, chociaż minę miał niezadowoloną. Zupełnie jakby coś go popychało.

Podszedł szybkim krokiem i zdecydowanie spojrzał mi w oczy. Znów wyrwało mi się westchnienie, gdy patrzyłam na wszystko to, czego tak bardzo chciałam dotknąć. Uniosłam rękę i kiwnęłam na niego palcem, uśmiechając się niepewnie.

Otworzył usta, wyglądał na zbuntowanego, ale w końcu parsknął ze zniecierpliwieniem i pochylił głowę tak, że jego ucho otarło się o moje wargi. Serce zaczęło mi walić, a między nogami poczułam taką falę gorąca, że instynktownie zacisnęłam uda. Jeszcze bardziej przymknęłam oczy i prawie jęknęłam.

‒ Buziak ‒ wymruczałam, muskając wargami kształtne ucho i jego delikatny płatek.

Podniosłam się nieco i wysunęłam. Nasze ciała zetknęły się i poczułam, że Frans cały zesztywniał. Kątem oka zauważyłam, jak podnosi rękę, a po chwili poczułam dużą dłoń zaciskającą się na moim koku. Spojrzałam w roziskrzone pożądaniem złoto-zielone oczy, omiotłam wzrokiem twarz o rysach jak wyciosanych z marmuru i rozchylone usta.

Wyciągnęłam się o tych parę centymetrów, których mi brakowało, i przyjęłam jego ciepłe, łagodne wargi. Aż przestały być łagodne. Jednym mocnym ruchem Frans przyciągnął mnie do siebie. Trzymając za kok, objął mnie ramionami i zachłannie, niemal wściekle, przycisnął usta do moich warg.

Wymknął mi się rozanielony jęk, jedną ręką złapałam za złociste włosy, a drugą wsunęłam pod marynarkę. On smakował moje wargi łakomie i zaborczo, a ja z desperacką żądzą dawałam mu coraz więcej. Otworzyłam usta, lekko przesuwałam językiem po jego wargach, a gdy te się rozchyliły i zaczął badać językiem wnętrze moich ust, byłam gotowa dać mu wszystko, czego chciał.

Gładziłam jego włosy, uszy, kark i policzki. Wydawałam ciche odgłosy rozkoszy, kiedy Frans pogłębił pocałunek. Jego język poruszał się w tak niebiańsko idealny sposób, że moje ciało było bliskie eksplozji, a gdy poczułam, jak jedna z dłoni zsuwa się z moich lędźwi na pośladki i zaczyna masować je powolnymi, paląco zmysłowymi ruchami, zaczęłam kołysać biodrami w rytm jego ruchów. Jednocześnie rozpinałam guziki jego koszuli. Jeden, drugi, trzeci.

Pod palcami miałam owłosioną, umięśnioną klatkę piersiową. Frans przyciągnął mnie jeszcze bliżej. Poczułam, że między jego nogami wybrzusza się coś twardego i naprawdę dużego. Szybkim, długim ruchem otarłam się o jego kutasa, położyłam otwartą dłoń za jego głową i zachłanniej wpiłam się w jego usta ‒ i nagle, zupełnie niespodziewanie, zostałam wyrwana z tego cudownego stanu.

Dysząc, stałam tuż przed biurkiem, i nie mogłam wydusić słowa. Frans patrzył na mnie, jakby nie wierzył własnym oczom albo nie dowierzał temu, co się właśnie wydarzyło. Zauważyłam, że udało mi się odpiąć prawie wszystkie guziki. Czułam również, że kok mam poluzowany, a suwak z tyłu sukienki został częściowo rozpięty.

‒ Nie zamierzam być zabawką pracownicy seksualnej. Wiem, że dobrze znasz te wszystkie sztuczki, ale ja mam partnerkę i dochowuję wierności.

Głęboko wciągnęłam powietrze i próbowałam zrozumieć, co zaszło. W jaki sposób wszystko tak szybko wymknęło mi się spod kontroli? I to całkowicie. Zresztą nie tylko mnie się wymknęło.

Poczułam gorzki zawód z powodu tego, że Frans kogoś ma, ale nie mogłam powstrzymać się od poinformowania drżącym głosem:

‒ Jestem właścicielką klubu erotycznego. Już tu nie pracuję. I gdybym była twoją partnerką, zaniepokoiłabym się. Bo i ty najwyraźniej masz cały repertuar sztuczek. Wystarczająco, żeby szczodrze się nimi dzielić.

Wciąż na mnie patrzył. Zauważyłam zmieszany wyraz twarzy, kiedy omiatał wzrokiem moje rozpuszczone włosy i rozpięte ubranie. Potem przyjrzał się sobie i chyba przełknął ślinę, zanim zabrał się do zapinania guzików.

‒ Czy twój warunek został spełniony? ‒ spytał ostro.

„Nie. Chcę znacznie więcej”.

‒ Tak. To kiedy zaczynamy?

‒ Jutro. Dziś wyszedłem wcześniej, ale jutro jest niedziela. Przyjdę o dwunastej.

Rozdział 2

Tej nocy poszłam do domu wcześnie. Właściwie od razu, jak tylko Frans odwrócił się na pięcie i opuścił klub. Poprosiłam Felixa, najstarszego z ochroniarzy, żeby miał lokal na oku. Zresztą i tak zawsze miał – ja byłam na miejscu, na wypadek gdyby zrodziły się jakieś konflikty do rozwiązania. Oczywiście dochowywałam też zwyczaju witania klientów. Tak drogie miejsce jak Der Klub musiało mieć klasę.

Jednak po tamtym pocałunku do niczego się nie nadawałam. Ani do utrzymywania klasy, ani do eleganckich powitań, a już na pewno nie do rozwiązywania konfliktów, bo mój własny umysł znajdował się właśnie w stanie wojny. Wróciłam do Charlottenburga, weszłam po szerokich kamiennych schodach na najwyższe piętro, otworzyłam wysokie, stare drzwi i wślizgnęłam się do zdecydowanie zbyt wielkiego mieszkania.

Nie licząc studenckiej klitki, było to jedyne miejsce, w którym w Niemczech mieszkałam. Po śmierci Bernda wymieniłam wszystkie meble, z którymi wiązały się nieprzyjemne wspomnienia, i zachowałam jedynie te najcenniejsze, głównie w stylu art déco. Mieszkanie nie było zadłużone i znajdowało się w świetnej lokalizacji. Wydawało mi się szaleństwem opuszczać je tylko dlatego, że kiedyś mnie w nim dręczono. W klubie też byłam wykorzystywana więcej razy, niż mogłabym zliczyć, a mimo wszystko jakoś tam wytrzymywałam.

Nie zwykłam wspominać najprzykrzejszych etapów życia, które szczególnie w tym momencie były mi tak odległe, że równie dobrze mogłyby dryfować na drugim krańcu wszechświata. W moim umyśle mieścił się wyłącznie tamten pocałunek. Tamten mężczyzna. Żaden z setek dotychczasowych kochanków nigdy nie wywołał u mnie takiego podniecenia, i to zaledwie w kilka sekund. A przecież w swoim czasie niewiele było mi trzeba. To się zmieniło, kiedy poszłam na odwyk. Moja obecna reakcja wydawała mi się tym bardziej niepojęta.

Weszłam pod prysznic i nakładając szampon, przypominałam sobie, jak Frans Raatz rozpuścił mi włosy, a ja nawet tego nie zauważyłam. Mydliłam całe ciało, pocierałam piersi i znów się podnieciłam na wspomnienie tego, jak przylgnęłam do twardej, umięśnionej klatki. Jak odpinałam guziki, jak udało mi się dostrzec złociste włoski pod jego koszulą. Jak sztywny wydawał się Frans, gdy wciskał się w moje podbrzusze. Sztywny i długi.

Pożądanie płonęło we mnie jak pochodnia i właśnie wtedy, stojąc pod prysznicem, coś zrozumiałam. Czas celibatu się skończył. Jednak nie wystarczy mi ktokolwiek. Tylko on. Frans Raatz. Musiałam go mieć, i tylko jego.

Nadarzała mi się do tego znakomita okazja. Mieliśmy projekt do wykonania we dwoje. Przepływająca między nami energia była tak łatwopalna, że wyrwie się spod kontroli, jak tylko ktoś skrzesze iskrę. A jeśli on kogoś ma, jego partnerka najwyżej zyska powód do zmartwień. Lub pozostanie nieświadoma i zadowolona, podczas gdy ja położę ręce na jej mężczyźnie i będę go sobie pożyczać, aż poczuję nasycenie.

Byłam tak rozpalona, że w końcu sięgnęłam po wibrator. Po raz pierwszy od niepamiętnych czasów. Nago wsunęłam się pod kołdrę, znalazłam wygodną pozycję i zaczęłam masować zabawką nagą cipkę.

Zadrżałam i aż krzyknęłam z rozkoszy. Krocze wciąż miałam nabrzmiałe aż do bólu i tak wilgotne, że nie potrzebowałam lubrykantu. Wyobrażałam sobie ciąg dalszy pocałunku.

W moich fantazjach Frans odpiął mi suwak do samego końca, odsłaniając granatowe biustonosz, stringi, pas i pończochy. Ja zdarłam z niego marynarkę, zadrapałam pokrytą jasnymi włosami klatkę piersiową, rozpięłam rozporek. Może on popchnąłby mnie i przycisnął przodem do stołu, po czym pieprzyłby w takiej pozycji, od tyłu, wyszarpując piersi ze stanika. A może byłby nieco bardziej cierpliwy, położyłby mnie na biurku na plecach, ściągnąłby ze mnie bieliznę i wszedł we mnie głęboko szybkim ruchem, jednocześnie łapiąc za biust. Może palce jednej ręki zatopiłby w moich włosach.

Te obrazy były tak żywe, że gdy dotknęłam włączonym wibratorem powiększonej łechtaczki, natychmiast wzbiłam się w przestworza. Wepchnęłam zabawkę do pochwy do samego końca, moje plecy wygięły się w łuk, uda napięły do granic możliwości i zaraz z moich ust wydobyła się seria okrzyków, kiedy doszłam z taką siłą, że wszystko dookoła zniknęło.

To było niewiarygodne. Wystarczyło wspomnienie mężczyzny i ja sam na sam z własnym ciałem, żebym osiągnęła orgazm silniejszy niż z większością byłych kochanków.

Tak. Musiałam go mieć. Jutro Frans Raatz nawet się nie zorientuje, co w niego trafiło.

Za dziesięć dwunasta następnego dnia wzięłam do ręki lusterko, żeby skontrolować makijaż. Usta pomalowałam wiśniową szminką, która pięknie podkreślała zieleń moich oczu. Pieczołowicie wyregulowane, ale dość grube ciemne brwi przypominały ptasie skrzydła, a róż na policzkach był tak subtelny, że wyglądał jak naturalne rumieńce. Włosy związałam na karku w luźny kok, a ubrania wybrałam tym razem w kolorze bieli.

Kołnierzyk bluzki był wysoki i ozdobiony ładnym marszczeniem, takim samym jak mankiety – dłuższe niż zazwyczaj nosiłam, zapinane na pięć guziczków. Rękawy były lekko bufiaste, ale sama bluzka przylegała do ciała i co najważniejsze, została uszyta z półprzezroczystego materiału. Wcześniej nosiłam ją prawie wyłącznie pod żakiet, a nawet wtedy zakładałam do niej kryjący biustonosz. Teraz cienki koronkowy stanik o nisko zabudowanych miseczkach wyzierał spod tkaniny i z zadowoleniem stwierdziłam, że da się dostrzec również ciemne sutki, uparcie wyglądające ponad krawędzią misek. Do tego założyłam elegancką, lekko rozciągliwą białą spódnicę o wysokim stanie, idealnie przylegającą do moich krągłości. Była długa do kolan, ale z tyłu miała wysokie rozcięcie, które w odpowiednich okolicznościach mogło obnażyć udo.

Pięknie połyskujące cieliste pończochy, białe szpilki ozdobione kokardkami. Całkiem przyzwoicie, ale bez przesady. Kiedy odkładałam lusterko, zauważyłam, że drży mi ręka. Zmarszczyłam czoło. Naprawdę powinnam wziąć się w garść. W końcu byłam…

– Cześć.

W pomieszczeniu rozległ się niski głos, więc odwróciłam się w stronę drzwi. Zupełnie zapomniałam, że miałam się wziąć w garść. Czułam, że na sam widok Fransa powoli się rozpadam. Stał w wejściu, miał na sobie pomarańczowo-czerwoną kurtkę, piaskowy sweter i niebieskie, cudownie znoszone, świetnie dopasowane dżinsy. Złociste włosy wyglądały jak potargane przez wiatr, a na policzkach mężczyzny widniały bez wątpienia autentyczne, wywołane chłodem i prawdopodobnie wysiłkiem rumieńce.

Zacisnęłam palce na krawędzi blatu, żeby nie zerwać się na równe nogi i nie rzucić mu się w objęcia jak jakaś głupia nastolatka.

– Cześć – odpowiedziałam najspokojniej, jak potrafiłam, i dopiero wtedy elegancko wstałam z miejsca. – Proszę, wejdź – dodałam, zapraszając go do środka równie eleganckim gestem.

Potem już nie mogłam się powstrzymać. Nie byłam w stanie dłużej udawać klasy. Obeszłam biurko i kiedy Frans wszedł do pokoju, wyszłam mu na spotkanie. Prawie podbiegłam. Zmusiłam się jednak do zatrzymania się w odpowiedniej odległości, choć było to bolesne. Zadowoliłam się samym patrzeniem. Na razie.

Złotozielony kalejdoskop jego oczu robił jeszcze większe wrażenie w świetle dziennym, a kiedy przyglądałam się jego włosom, twarzy i ciału, o mało nie straciłam resztek rozsądku.

Gwałtownie wciągnęłam powietrze do płuc.

– Chcesz kawy? Albo herbaty? Tu obok są pomieszczenia pracowników i… – zawiesiłam głos.

Zobaczyłam, że jego wzrok pada na moje piersi i talię. Czyżby mocniej się zaczerwienił? Poczułam, jak twardnieją mi sutki, a podbrzusze płonie żywym ogniem. Straciłam wątek.

– Przyjechałeś na rowerze? – spytałam. – Wyglądasz tak…

„Seksownie. Niewiarygodnie pociągająco. Olśniewająco”.

– …rześko.

– Przyszedłem na piechotę. Mieszkam zaledwie trzy kilometry stąd i chociaż jest trochę chłodno, pogodę mamy znakomitą. Tobie też spacer dobrze by zrobił, chociaż w takich ciuchach pewnie poruszasz się tylko taksówkami.

– Biegam. Ale nie na obcasach. Co masz na myśli, mówiąc, że spacer dobrze by mi zrobił? Uważasz może, że jestem za gruba? Czy też, mówiąc ładniej, zbyt zaokrąglona?

Frans westchnął ze zniecierpliwieniem.

– O Jezu, kobiety. I bez takich podchodów na pewno dobrze zdajesz sobie sprawę, że cholernie dobrze wyglądasz. Chodziło mi tak ogólnie o przebywanie na powietrzu. I może o to, że jesteś blada.

Podobało mi się, jak to ujął. „Cholernie dobrze wyglądasz”. Rzucił to niemal ze złością.

– Zawsze byłam blada. No i jestem kobietą. Noszę makijaż.

Frans powstrzymał się od komentarza.

– Nie potrzebuję kawy. Piłem przed przyjściem. Zaparz sobie, jeśli chcesz.

Potrząsnęłam głową i wskazałam stary regał, wysoki na trzy metry.

– Możemy zacząć tutaj. Mówiłeś, że przyniesiesz jakieś narzędzia.

Frans zdjął kurtkę, a ja przełknęłam ślinę, podziwiając jego szeroki, umięśniony tors.

– Później przyniosę, jeśli będzie trzeba. Obrazy mogą być schowane między ścianą a regałem, może nawet między większymi książkami, szuflady mogą mieć podwójne dno. Póki co przyniosłem tylko śrubokręty, dłuto i młotek.

Wyciągnął narzędzia z wewnętrznej kieszeni kurtki. Patrzyłam, jak powolnym krokiem podchodzi do regału.

– To trzeba opróżnić. I sprawdzimy wszystkie duże książki o grubych okładkach – w nich też można coś schować.

Wyciągnął się, żeby dosięgnąć najwyższej półki, otwierał po kolei największe książki do góry grzbietem, po czym szybko je wertował. Ja rozglądałam się, rozmyślając, czym chciałabym się zająć. Spojrzałam na szuflady w dolnej części regału i zdecydowałam, że zacznę od nich. Frans niechybnie znajdzie się obok mnie, przeglądając półki od lewej do prawej strony. Otworzyłam najwyższą szufladę i sprawdziłam zawartość. Stare zdjęcia z czasu dzieciństwa Bernda, pamiętniki, których nie zamierzałam otwierać nawet po jego śmierci, długopisy, linijki, szkicownik.

Wiedziałam, co w nim jest. Jeden z przyjaciół Bernda był artystą i bardzo często szkicował, jak Bernd i inni pieprzą mnie w różnych pozycjach, w różnych miejscach i w różne otwory. Namalował nawet kilka obrazów. Dużych i szczegółowych. I zawsze po zakończeniu pracy to on mnie posuwał. Przypomniało mi się, jak kiedyś wyjęczał do Bernda: „Jeśli bóg stworzył kobietę, to, do diabła, wyłącznie do ruchania. W żadnym innym celu”.

Wtedy w moim zamglonym i zawsze gotowym do zadowalania innych umyśle brzmiało to jak pochwała. Teraz już tak nie uważałam. Wiedziałam, że zeszyt zawiera szkice ołówkiem. Żółć podeszła mi do gardła. Szybko przekartkowałam szkicownik, nie patrząc na rysunki, i zdecydowałam, że spalę go przy pierwszej okazji.

Frans układał książki na biurku.

– Możesz kłaść je pod ścianą. Biurko będzie za małe – zasugerowałam, nie wypuszczając zeszytu z rąk.

Odłożyłam szkicownik na blat.

– Jak wygląda praca w takiej restauracji? – spytałam tak naturalnie, jak potrafiłam.

Nie spojrzał na mnie, tylko dalej zdejmował książki z półki.

– Planowanie wymaga kreatywności i cierpliwości. Ale w kuchni wszystko jest szybkie, nerwowe i intensywne. Czasem ktoś z młodych zacznie panikować, trzeba mu pomóc i go uspokoić – odparł po chwili niskim, pozbawionym wyrazu głosem.

– Czyli nie wściekasz się i nie drzesz jak Gordon Ramsay?

Kolejna długa pauza i ani jednego spojrzenia w moją stronę.

– Owszem, wściekam się, jeśli pracownik przyjdzie na przykład skacowany i spartoli sos albo zacznie upuszczać rzeczy. W restauracji tej klasy trzeba tańczyć, a nie utykać.

– Co to znaczy tańczyć? – zainteresowałam się.

Ręce miałam pełne nieaktualnych dokumentów notarialnych, które nadawały się już wyłącznie do wyrzucenia.

Frans zdjął jeszcze kilka książek i z nimi w objęciach w końcu odwrócił się w moją stronę. Oparł się o regał i z lekkim uśmiechem zaczął wyjaśniać:

– Doświadczeni kucharze są tak przyzwyczajeni do siebie nawzajem, że poruszają się jak w tańcu. Kiedy zauważą, na ogół prawie nieświadomie, co robią inni, potrafią zrobić unik, w dobrym momencie odskoczyć w bok. Wiedzą, jak obok siebie przechodzić. Choćby w kuchni panowało zamieszanie, jeśli zachowana jest równowaga, wszystko tańczy. Początkujący oczywiście zawsze stwarzają zagrożenie, ale oni pracują tam, gdzie ryzyko katastrofy jest najmniejsze – zmywają naczynia, szatkują warzywa lub inne składniki. A ja moich debiutantów uczę takich kroków, że bardzo szybko zaczynają tańczyć na swój skromny sposób. Ćwiczę ich w ciągu dnia albo na długo przed najgorętszą porą.

Frans schylił się, żeby umieścić stos książek na podłodze, a ja bezwstydnie cieszyłam oczy kształtnym tyłkiem i wąziutkim paskiem nagiej skóry, który pokazał się, gdy podczas zmiany pozycji jego koszula wysunęła się z dżinsów. Wyrzuciłam do kosza trzymane papiery i spod przymkniętych powiek obserwowałam, jak Frans na nowo zaczyna opróżniać regał.

Szperając w szufladach, szukałam właściwych słów.

– Czyli kuchnia nie różni się tak bardzo od klubu. Tu też tańczymy – odezwałam się wreszcie.

Frank chrząknął drwiąco. Gdy jednak nic nie powiedział, dodałam wojowniczo:

– Proszę bardzo, powiedz, co o tym myślisz. Ale najpierw ja ci powiem, że to miejsce tańczy bardziej, niż ci się wydaje. I nie mam tu na myśli tancerek erotycznych. Dokładnie odsiewamy naszą klientelę. Dziewczyny przechodzą testy na obecność narkotyków i na choroby weneryczne, chociaż kondomy są obowiązkowe. Przemoc i znęcanie się skutkują całkowitym zakazem wstępu. Taniec, inne występy i seks są dokładnie zaplanowane. Klienci, rzecz jasna, mogą uprawiać seks ze sobą nawzajem, kiedy chcą i jak chcą, o ile nikt nikogo nie krzywdzi. Ochroniarze razem ze mną cały czas trzymają rękę na pulsie, na ogół w ledwo widoczny sposób. Opłacane dziewczyny mogą sobie wybierać partnerów, ale i tutaj wszystko planujemy, tak żeby rozrywki wystarczyło na cały wieczór i żeby najciekawsze rzeczy działy się wtedy, kiedy jest najwięcej klientów. Przyznaję, że zachęcam je do poświęcania szczególnej uwagi nowym gościom. Trochę tak, jak ty robisz ze swoimi początkującymi…

Frans przerwał mi, zanim zdążyłam dokończyć myśl.

– I to by było na tyle, jeśli chodzi o wolność wyboru, prawda? – rzucił ironicznie. – Co ty sobie wyobrażasz? Otto powiedział, że zaczęłaś w klubie jako dwudziestolatka. Na pewno nie jesteś tak kurewsko naiwna, żeby nie zdawać sobie sprawy, że te dziewczyny dają się ruchać nowym klientom tylko dla zadowolenia ciebie.

Ścisnęło mi się serce, bo właśnie tego, o co Frans mnie oskarżał, próbowałam uniknąć. Wiedziałam oczywiście, że w klubie moje słowo było prawem i że osobie o delikatniejszym charakterze mogłoby się fałszywie wydawać, iż robi, co chce. Jak ja sama w młodości.

– Jak powiedziałam, każda może wybierać, w każdym razie do jakiegoś stopnia. Co tydzień rozmawiam z dziewczynami i zawsze im to powtarzam. Mówię, że jeśli nie mają ochoty albo już im starczy, powinny przestać. Na ogół pracownice dogadują się między sobą, której pasuje który klient. A jeśli żadna nie chce, mam kilka prostytutek, które mogę sprowadzić, dając klientowi złudzenie, że ma fart, bo jakaś klientka zechciała właśnie jego i nie robi tego za kasę.

Frans zmierzył mnie wzrokiem.

– A ty? Zawsze się tak stroisz, nawet poza pracą? Jak teraz? Trochę w tym stylu, żeby patrząc na ciebie, można było przewidzieć, czego spodziewać się po klubie? – spytał lodowato.

Jego ton może i był lodowaty, ale na pewno nie jego spojrzenie. Kiedy mówił, przyglądał się moim kształtom i zatrzymał wzrok na piersiach. Moje biedne ciało zapłonęło i musiałam porządnie się skupić, żeby móc się odciąć – i skłamać – choć trochę wiarygodnie.

– Mam drogi klub. Jestem jego właścicielką i gospodynią. Muszę podtrzymywać wizerunek!

– Czyli odpowiedź brzmi: tak. Widzę przez bluzkę twoje piersi i każdy kawałek ciała, tak samo jak widzą wszyscy inni faceci, którzy obok ciebie przechodzą. Biorąc pod uwagę, jak… ekskluzywny jest twój lokal, na pewno zdecydowanie trudniej otrzymać twoją przychylność niż bilet wstępu do klubu. A jak komuś się uda, będzie musiał ci fundować… no właśnie, co? Podróże, rejsy jachtem, klejnoty, restauracje? Wystarczy ci w ogóle randka w Bauhausie czy trzeba cię zabierać do trzygwiazdkowych knajp?

Z jakiegoś powodu na chwilę zupełnie się przyblokowałam. Może częściowo dlatego, że od lat nikt nie odważył się mówić do mnie w taki sposób. Pogardliwie, jasno dając do zrozumienia, że do nikogo nie żywię autentycznych uczuć. Że chodzi mi tylko o pieniądze.

W swoich kręgach byłam dostatecznie znana. Tak jak i fakt, że od śmierci Bernda każdy mężczyzna, choćby nie wiem jak bogaty czy przystojny, dostawał ode mnie uprzejmego kosza. Zawsze. Poza tym z klubu, który już za czasów Bernda miał sporo klasy, uczyniłam dużo bardziej stylowe miejsce. Szanowano mnie i podziwiano, nikt nie rzucał w moją stronę kiepsko skrywanych oskarżeń o dziwkarstwo.

Zrobiłam wdech i spróbowałam jakoś uporządkować emocje, które przerażająco przypominały zranienie i wstyd. Chyba z tego powodu, że po raz pierwszy od dawna celowo ubrałam się prowokująco dla jakiegoś mężczyzny. Od kiedy jeszcze nam się z Berndem układało. To znaczy myślałam, że nam się układa.

Patrzyłam na złociste włosy i na stworzone do uśmiechów usta, teraz wykrzywione złośliwie. Na oczy utkwione wyczekująco w mojej twarzy. Na brwi uniesione w wyrazie zaskoczenia. Ujęłam w dłoń wyobrażony bicz i zaczęłam nim bezlitośnie ciąć.

– Tak, po pierwsze, chciałabym, żebyś się zastanowił, co byś o mnie pomyślał, gdybym była mężczyzną. Choćbym miała koszulę rozpiętą do pępka i choćbym codziennie ruchała inną dziewczynę. Pewnie miałbyś mi o wiele mniej do zarzucenia, czy się mylę? Po drugie, nie obchodzą mnie pieniądze. Jestem wystarczająco zamożna. Nie potrzebuję, żeby facet czy faceci za cokolwiek mi płacili.

Ostatnie słowa wypowiedziałam z naciskiem. Wyraz twarzy Fransa odrobinę złagodniał. Ja jednak miałam jeszcze coś do dodania.

– Po trzecie, a co, jak ci powiem, że dzisiaj ubrałam się tylko dla ciebie? I jeśli stwierdzę, że to działa? Od dawna nie miałam nikogo po to, żeby mnie zadowalał, ale ciebie bym chciała. Chociaż najwyraźniej jesteś o wiele biedniejszy ode mnie.

Może i dałam radę celowo wywołać u siebie wściekłość, ale w żaden sposób nie przyćmiło to pożądania. Wręcz przeciwnie, złość pobudziła mnie do akcji. Podeszłam do Fransa, który wyglądał, jakby zastygł w miejscu, a kiedy zaczęłam rozpinać białą bluzkę, otworzył szerzej oczy. Staliśmy w całkowitej ciszy i z każdym kolejnym odpiętym guzikiem rosły między nami napięcie i oczekiwanie.

– Nie jestem żadnym szowinistą. Uważam… Uważam, że zarówno kobiety, jak i mężczyźni mogą sobie żyć, jak chcą. Po prostu… nie akceptuję twojej działalności. A w każdym razie nie do końca – powiedział z lekkim wahaniem.

Wydawało się, że w pomieszczeniu się ściemnia. Niemal usłyszałam uderzenie pioruna, kiedy odpinałam dwa kolejne guziki. Niższym, zachęcającym tonem odparłam:

– Wczoraj przyszedłeś tu po raz pierwszy. Nie znasz mnie ani mojego świata. Kiedy mówisz takie rzeczy, jest trochę tak, jakby ktoś na podstawie programów Gordona Ramsaya uznał, że wszyscy kucharze to dupki i szaleńcy. Poza tym jeśli uważasz, że nie interesują mnie kochankowie, których nie stać na drogie podarki, nawiązujesz do stereotypowego obrazu zamożnej kurtyzany. Szowinizm w stanie czystym.

Nic już nie odpowiedział. Obserwował wyłaniający się spod bluzki cieniutki biały biustonosz, po czym spojrzał mi w oczy poważnie i z wyczekiwaniem. Jakby chciał nakazać mi bez słów, żebym jeszcze bardziej się rozebrała.

– Mów dalej – zachęciłam i oparłam się o regał. Bluzkę miałam już rozpiętą poniżej piersi.

Popatrzył na mnie wzrokiem pełnym źle skrywanej żądzy.

– Miałem tylko na myśli, że do tej roboty chyba wystarczyłoby założyć dżinsy i T-shirt – wymamrotał.

Potem odwrócił się i na nowo zaczął opróżniać półki. Ja wyciągnęłam kilka książek na chybił trafił i wcisnęłam mu je w objęcia razem z pozostałymi, ale nie zakrywałam się bardziej. Wręcz odwrotnie. Później stanęłam oparta o mebel i przyglądałam się, jak Frans w coraz większym tempie wyciąga książki z wielkiego, starego regału, a jego ruchy stają się coraz bardziej kanciaste. Poruszyłam się i wzięłam do rąk duży atlas.

– Myślisz, że mogą być ukryte tutaj? – spytałam, przygryzając wargę.

Frans spojrzał na mnie podejrzliwie, a kiedy brał ode mnie książkę, ja odpięłam kolejny guzik.

W jego oczach coś błysnęło.

– Miałaś pomagać, a nie się rozbierać! – warknął.

– Przecież nie podobają ci się moje ubrania. Próbuję się ich pozbyć.

Otworzył usta, ale zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, pomocnie dodałam aksamitnym głosem:

– To atlas. Wykorzystaj swój kompas moralny, żeby znaleźć w nim miejsce, w którym mieszka wielu tak przyzwoitych ludzi jak ty. Może ci się spodoba na Antarktydzie. Tam jest bardzo mało ludzi, za to cała masa pingwinów. Ale możliwe też, że to gówniane miejsce. Skoro laski zwiewają zaraz po złożeniu jaj. Oczywiście ty przebywałbyś z chłopakami, ale nie wiem, czy to znacznie lepsze. Kolesie sterczą na kurewskim zimnie przyklejeni jeden do drugiego, trzymając między nogami jaja. I nie mam na myśli takich jaj jak u ciebie.

Frans przyglądał się atlasowi ze zmarszczonymi brwiami, ramiona mu zesztywniały… i nagle zaczął się śmiać. Rzucił książkę na stolik i wziął się pod boki, zanosząc się śmiechem. Patrzyłam na niego oczami z pewnością większymi niż u dziecka, które po raz pierwszy znalazło się w parku rozrywki.

Jego śmiech był niewiarygodnie atrakcyjny. Rozlegał się w pomieszczeniu niski, donośny i gęsty jak kakao. Oczy Fransa były zmrużone, skrzyły się wieloma odcieniami zieleni, złota i brązu. Kąciki ust jeszcze bardziej się uniosły, a dołeczki w policzkach wydawały się tak cudownie głębokie, że aż miałam ochotę włożyć w nie palec.

Już sama nie wiedziałam, co robię, kiedy podeszłam jeszcze bliżej. Śmiech mężczyzny zamarł, ale wyraz wstrętu i pogardy już nie powrócił. Zrobiłam krok do przodu, a Frans się cofnął. Odwróciłam się w ten sposób, że ciałem naparłam na jego prawy bok, dzięki czemu przeszedł dokładnie tam, gdzie chciałam. W stronę do połowy pustego regału. Wystarczył jeden krok więcej, żeby wpadł na mebel, a wtedy ja zrobiłam coś, czego moje ciało pragnęło przez cały ten czas, bez względu na ostre słowa i demonstracje moralnej wyższości.

Przylgnęłam do piaskowego swetra, wolno otarłam piersi o jego klatkę i dotknęłam palcami pięknych, mocnych barków. Moje dłonie wydawały się dziwnie małe na tle szerokich ramion, co jeszcze bardziej mnie podnieciło. Spojrzałam na niego spod półprzymkniętych powiek.

– Możesz pomóc mi się rozebrać, jeśli chcesz. Mam tu zapasowe ubrania. Może bardziej ci się spodobają – szepnęłam.

Nic nie odpowiedział, ale nie ruszył się z miejsca, a ja przez ubrania poczułam, jak szybko mu stanął. Moje serce prawie eksplodowało od siły, z jaką pompowało wrzącą krew w całe ciało, ale zmusiłam się do eleganckiego wzruszenia ramion i wymruczenia:

– Szkoda. Będę musiała zająć się tym sama.

Przywarłam do niego biodrami i odchyliłam się o tych kilka centymetrów, których potrzebowałam do rozpięcia reszty guzików. Trzęsły mi się palce, nierówny oddech przypominał kasłanie starego silnika, a ciepło Fransa na mojej skórze groziło wyłączeniem wszelkich procesów myślowych w mózgu. Mimo wszystko udało mi się rozpiąć bluzkę. Wyszarpnęłam ją ze spódnicy i odsłoniłam przed nim piersi.

– A teraz chcesz pomóc? – spytałam, patrząc na niego.

Zdążyłam zauważyć mroczny cień w oczach Fransa, zanim jego wzrok padł na mój biust. Czułam na twarzy gorący oddech.

– Jestem zajęty. Nie robię takich rzeczy. Nigdy – wydyszał.

Równocześnie jednak złapał mnie za bluzkę i silnie pociągnął. Mankiety nie chciały ruszyć się z miejsca, więc szarpnął mocniej, a ja usłyszałam, jak kilka guzików się odrywa i spada na podłogę. Cała drżałam, ale tylko przycisnęłam się mocniej do jego olśniewającego męskiego ciała. On ściągnął mój biustonosz w dół tak zdecydowanie, że aż jęknęłam ze szczęścia. Pogładził mnie wzdłuż pleców, które od jego dotyku wygięły się w łuk, a drugą ręką chwycił za pierś. Gdy mocno ścisnął, zatoczyłam się w jego stronę.

Miałam całkiem spory biust, ale dłoń Fransa była tak duża, że zdołał objąć nią całą pierś. Moje sutki stwardniały aż do bólu, a oczy zaczęły palić. Byłam wilgotniejsza niż kiedykolwiek wcześniej i wydawało mi się niemal, że moja nabrzmiała cipka ledwo się mieści między nogami. Złapałam Fransa za skraj swetra i pociągnęłam w górę.

– Dotknij mnie. Dotknij, proszę – błagałam nie swoim głosem i wciąż desperacko próbowałam go rozebrać.

Spojrzałam mu oczy, on odwzajemnił spojrzenie. Źrenice miał tak rozszerzone, że złoto i zieleń tęczówki tworzyły dookoła nich zaledwie cienki okrąg. Udało mi się podciągnąć sweter aż pod pachy i z moich ust wydobyło się bezradne „aaaach”, kiedy piersiami otarłam się o męską, umięśnioną, pokrytą szorstkimi włosami klatkę piersiową.

Frans w końcu wymacał suwak mojej spódnicy. Dwa szybkie pociągnięcia i opadła na podłogę. Potem jego ręce natknęły się na biały pas do pończoch i malusieńkie stringi, gładziły i uciskały nagie pośladki. Wydałam krótki, stłumiony okrzyk i przycisnęłam się do niego jeszcze mocniej. Z jego gardła wydobyło się mruknięcie, po czym nagle obrócił nas oboje w ten sposób, że to ja stałam pod regałem. Ciepłe usta wylądowały na mojej szyi, twarde dłonie na moment uwięziły piersi w mocnym uścisku, a następnie jedna z rąk zaczęła się posuwać wzdłuż brzucha. W dół, w kierunku majtek.

Oparłam się o regał i rozchyliłam uda.

– Dotknij. Dotknij już – powtarzałam z zamkniętymi oczami jedyne słowa, na jakie było mnie stać.

Jego zęby znienacka zatopiły się w moim ramieniu, a jednocześnie poczułam, jak palce wślizgują się pod elastyczny materiał stringów. Gdy Frans odnalazł moją ogoloną cipkę, pokryte gęstą wilgocią wargi sromowe i nabrzmiałą jak truskawka łechtaczkę, ugryzł mnie jeszcze mocniej i zaczął pocierać krocze.

To było niewiarygodne. Głośno jęcząc z rozkoszy, jedną ręką złapałam go za włosy, a paznokcie drugiej wbiłam mu w bark. Warknął jak szykujący się do ataku wilk, a kiedy jeden z jego palców zagłębił się we mnie, doszłam w okamgnieniu, i to z taką mocą, że nogi się pode mną ugięły.

Uderzyła we mnie gwałtowna fala. Jęczałam i kwiliłam, i jak z oddali czułam dużą rękę podtrzymującą mnie za pośladki. Wiłam się, szczytując, moje ciało ocierało się o Fransa, a w garści trzymałam jego gęste włosy. Doznania pobudziły moje ciało do jeszcze mocniejszych spazmów. Nigdy przedtem nie szczytowałam z taką intensywnością.

Dyszałam w jego objęciach, a kiedy wreszcie zaczęłam powracać na ziemię, zauważyłam, że moje paznokcie wbiły się w umięśnione ramię na tyle głęboko, że zostawiły ślady. Ale ślady na moim ramieniu na pewno będą gorsze, pomyślałam półprzytomnie.

Poczułam, jak Frans się ode mnie oddala, i zapomniałam o ramieniu. Myślałam wyłącznie o tym, że muszę go znów mieć przy sobie. Na sobie. Pod sobą. I w sobie. Wszystko jedno jak, byle mieć go w sobie. Z tego stanu otępienia wyrwał mnie dopiero widok jego zrozpaczonej miny. Zrozpaczonej i pełnej pogardy do samego siebie.

Frans obciągnął sweter i choć na pewno tego nie chciał, wciąż na mnie patrzył. I to jak. Jakby chciał na zawsze zachować ten obraz na siatkówce.

– Zrób mi zdjęcie. A potem mnie weź. Jak tylko chcesz – zachęcałam go chrapliwym głosem, czując kolejną falę pożądania.

– Ja nie robię takich rzeczy – odparł nieszczęśliwie i dodał: – Może będzie lepiej, jak ci policjanci… Niech oni to wszystko przeszukają. Ja nie mogę… Nie dam rady. Kurwa mać.

Potarł ręką twarz i jeszcze przez chwilę na mnie spoglądał.

– Siedem lat. Siedem lat, a potem w kilka minut wszystko poszło w cholerę.

Rozdział 3

Poniedziałki miałam wolne, podobnie jak niedziele. Miałam w zwyczaju dłużej pracować w te dni, kiedy klub był otwarty: umawiałam na wtedy spotkania i planowałam papierkową robotę, dzięki czemu zostawały mi w tygodniu dwa dni odpoczynku. Oczywiście w poniedziałki również zdarzało mi się uczestniczyć w zebraniach, jeśli już musiałam, ale na ogół udawało mi się tego uniknąć. W mieście takim jak Berlin najprawdopodobniej mogłabym trzymać klub otwarty przez cały tydzień, jednak nie było takiej konieczności. Poza tym uważałam, że porządna przerwa przydaje się też dziewczynom.

Znałam na wylot swoją branżę ze wszystkimi jej niebezpieczeństwami i pułapkami. Na przykład ekshibicjonistka Michelle potrzebowała moim zdaniem trochę prozy życia poza ociekającą seksem pracą. Choć nie byłam jej matką ani nie starałam się zastąpić rodziców żadnej z pracownic, myślałam, że wolne, nudne dni mogą im się przydać nie tylko dla odpoczynku, ale też jako możliwość przyjrzenia się własnej sytuacji. Temu, czy nadal lubią to, co robią, i czy nie utraciły szacunku do samych siebie.

Michelle została przyłapana podczas pierwszych testów na obecność narkotyków. Poinformowałam stanowczo, że praca pod wpływem nie będzie akceptowana. Usłyszałam również, że dziewczyna na początku pracy przyjmowała pieniądze za seks poza lokalem. Nigdy nie oceniałam pracownic seksualnych, w końcu moje dziewczyny też nimi były – choć nie do końca w tradycyjnym pojęciu. Nie chciałam jednak, żeby którakolwiek harowała od rana do wieczora. Praca w klubie była wystarczająco ciężka, a ja zawsze oczekiwałam od zatrudnionych najwyższej formy. Powiedziałam Michelle bez ogródek, że musi wybrać. Albo będzie pracować na własny rachunek, albo dla mnie. Wybrała klub.

Wracałam właśnie z parku Tiergarten. Znajdował się dość daleko od domu, ale lubiłam pokaźny zielony teren i otaczający go przez całą dobę zgiełk centrum. Kiedy wysiadłam z metra i szłam do domu, dotarło do mnie, czemu tak nagle zatopiłam się w rozmyślaniach na temat klubu, dziewczyn i mojej własnej przyzwoitości jako przełożonej. Metody pracy rozwijałam pomału, ale już od lat były ustalone, niemal wyryte w kamieniu. Nie widziałam w nich niczego niewłaściwego, zanim pojawił się Frans z tym swoim niewinnym spojrzeniem na świat.

W myślach dodałam, że wciąż nie widzę nic zdrożnego w swojej działalności. Po prostu wydawała się dość odległa od życia normalnych ludzi, bo i taka była. Nie mogłam temu zaprzeczyć. O ile w ogóle potrafiłam poprawnie sobie wyobrazić życie normalnego człowieka.

Frans nie kontaktował się ze mną po tym, jak wyszedł z biura poprzedniego dnia. Wyszedł zresztą bez pożegnania.

„Siedem lat, a potem w kilka minut wszystko poszło w cholerę”.

Po tych słowach odwrócił się na pięcie i opuścił pomieszczenie, lekko zgarbiony, przeczesując palcami włosy.

Założyłam, że kiedy mówił o siedmiu latach, miał na myśli swój związek. Z jakiegoś powodu rozpaczliwie chciałam wiedzieć, na jakie rozwiązanie się zdecydował. Czy rzeczywiście zamierzał się rozstać z partnerką? Czy chciał zaproponować przerwę? A może po powrocie do domu przemyślał sprawę i postanowił po cichu wyleczyć pręgi po moich paznokciach, stwierdzając, że w sumie nie wydarzyło się nic dramatycznego?

Próbowałam samą siebie przekonywać, że Frans z tą swoją postawą moralną może spadać do partnerki, ewentualnie gdzie pieprz rośnie.

Nie mogłam zrozumieć, dlaczego wciąż krążyłam myślami wokół mężczyzny, który tak zupełnie nie pasował do mojego świata. Nie pojmowałam, czemu nie potrafiłam się przy nim opanować i czemu zaczęłam się przed nim rozbierać. Nie cierpiałam tych dziwacznych wyrzutów sumienia, które nie opuszczały mnie od odejścia mężczyzny. A kiedy przyszło mi do głowy, że może jednak Frans wrócił na kanapę do swojej dziewczyny, dopadała mnie dziwna niesłabnąca wściekłość. W końcu musiałam przyznać, że czuję całkowicie irracjonalną, ale zarazem jasną jak słońce zazdrość.

Takie niepohamowane emocje, jakie Fransowi udało się we mnie rozbudzić, były dla mnie całkiem nowe, więc powodowały niepokój i niepewność. Brend nauczył mnie kiedyś, że choć jesteśmy parą, oboje możemy też mieć innych partnerów. To było okej. Zawsze chodziłam naćpana i nie chciało mi się niczym przejmować. Kiedy wytrzeźwiałam na dobre i zauważyłam, że właściwie nie wszystko jest w porządku, wkrótce potem Bernd umarł.

Dotarło do mnie, że nigdy nie kochałam Bernda tak bardzo, jak mi się wydawało. Zauroczyły mnie charyzma, pieniądze, seks… ale on nigdy nie miał na mnie takiego wpływu jak mężczyzna, którego znałam zaledwie od kilku godzin. Rzecz jasna, nie myślałam wcale, że jestem zakochana we Fransie Raatzu. Było w nim jednak coś szczególnego, czego nie miał nikt inny.

Nagle musiałam się dowiedzieć. Musiałam wiedzieć, co Frans zrobił w sprawie swojego związku i czy rzeczywiście nie zamierzał już szukać ze mną obrazów. Naprawdę nie chciałam, żeby policjanci wkroczyli i zaczęli rozbierać wszystko w klubie, a już tym bardziej w moim domu. Miałam więc dobry powód do skontaktowania się z Fransem i spytania o jego zamiary. Nieprawdaż?

Po szybkim prysznicu zalogowałam się do systemu, w którym przechowywaliśmy dane klientów. Wklepałam numer Fransa w telefon i zapisałam go – po czym, zanim zdążyłam pożałować lub się wycofać, zadzwoniłam. Po czterech sygnałach miałam się poddać, ale w końcu usłyszałam niski, donośny głos:

– Halo.

– Mówi Valentina. Valentina Wolff.

Cisza. Potem dłuższa cisza. Aż zaczęłam się zastanawiać, czy on w ogóle wie, jak się nazywam. Nigdy mu się oficjalnie nie przedstawiłam.

– Z Der Klubu – dodałam lekko zdenerwowana.

– Przecież wiem, kim jesteś. Valentina to twoje prawdziwe imię? Czy po prostu brzmi lepiej niż Heli lub Päivi?

– Oczywiście, że to moje prawdziwe imię! Rodzina od strony mamy pochodziła z Karelii, prababcia też nazywała się Valentina – odpowiedziałam ze złością. – A ty czemu masz na imię Frans? Nie jesteś w końcu Szwedo-Finem, a jedyne powiązanie z Niemcami to twój dziadek.

– I wystarczy. Dziadek nazywał się Franz, więc babcia zasugerowała ojcu fińską wersję imienia. Reszta to historia.

W głosie Fransa pojawiła się iskierka humoru.

– Chciałbym przeprosić za swoje wczorajsze słowa. Masz rację. Nie znam ani ciebie, ani twojego zawodu. Może rzeczywiście zasłużyłem na tę reprymendę – spoważniał.

Poczułam satysfakcję i odważyłam się zapytać:

– Muszę cię o coś spytać… Czy zamierzasz zawiadomić policję? Mam dość drogie meble, a i dla klubu będzie miało znaczenie, jeśli wszystko…

– To teraz dla odmiany boisz się policji?

– Niczego się nie boję – zaprzeczyłam dumnie.

– To niech Gestapo wpadnie do ciebie do domu. Czy jak tam oni się teraz nazywają.

– Zdajesz sprawę, jak krzywdzące byłyby te słowa dla Niemca?

– Tak. I dlatego kieruję je do ciebie. Zresztą kolesie z pracy nazywają mnie Göbbelsem i choć mamy międzynarodowy zespół, najgłośniej szczekają właśnie Niemcy.

– Dlatego, że zmuszasz ich do realizowania wizji Ernsta i działasz jako minister propagandy?

– Prawie. Podobno jestem tak dobrym mówcą, że potrafię sprzedać najdziwniejsze pomysły.

– Mnie jakoś twoje umiejętności oratorskie nie przekonały.

– To wynika z faktu, że klub erotyczny nie jest moim środowiskiem naturalnym. Jestem tam jak ryba wyrzucona na brzeg. Ale w kuchni czuję się jak ryba w wodzie.

Nastąpiła krótka przerwa, usłyszałam brzęk, a potem uradowany głos Fransa:

– No popatrz. Zauważyłaś, jaki się robię złotousty, kiedy siedzę w Bauhausie?

Wargi same rozciągnęły mi się w uśmiechu, aż nie potrafiłam się oprzeć.

– Rzeczywiście jak na rybę mówisz bardzo płynnie. Gdybym wiedziała, że jesteś rybą, już twoje wcześniejsze popisy zrobiłyby na mnie wrażenie.

Znów na moment zaległa cisza.

– Chcesz wpaść? Potem moglibyśmy razem wrócić do biura – zapytał ostrożnie.

Serce zaczęło mi łomotać i o mało nie straciłam głowy ze szczęścia. Upewniłam się drżącym z ekscytacji głosem:

– Dokąd? Dokąd miałabym wpaść?

– Tutaj. Do restauracji. Do Bauhausu. A jak przyjdziesz, wejdź tylnymi drzwiami. Jesteśmy zamknięci, ale właśnie zrobiliśmy trochę lodów migdałowych na przyszły tydzień. Są zajebiste, tylko jeszcze nie całkiem gotowe.

– Ale…

– Tylko nie zakładaj niczego drogiego. Tutaj można się pobrudzić.

Zamknęłam oczy i sama do siebie wykrzywiłam się złośliwie.

– Okej. Przyjdę. – Westchnęłam.

Kiedy zakończyłam rozmowę, rzuciłam się do garderoby jak stado nosorożców. Coś prostego. Niezbyt eleganckiego. Ale ładnego. Nie bluza z kapturem, którą nosiłam po domu.

Serce waliło mi w piersi. W końcu wyciągnęłam z szafy czarne dżinsy o kroju bootcut i jaskrawoczerwoną kopertową bluzkę z długimi rękawami. Nic przesadnie wytwornego, ale strój ładnie podkreślał piersi, talię i pupę. Przez chwilę zastanawiałam się, co zrobić z włosami i twarzą, ale niecierpliwiłam się tak bardzo, że zdecydowałam nie robić prawie nic. Luźno związałam włosy i nałożyłam na usta odrobinę szminki.

Dzień był ciepły jak na początek maja, więc zostawiłam kurtkę w domu, za to zabrałam dużą czarną torebkę Mulberry. Im bardziej zbliżałam się do miejsca przeznaczenia, tym większe było moje zdenerwowanie. Bauhaus znajdował się tuż przy placu Gendarmenmarkt, gdzie stały dwa kościoły – niemiecki i francuski. Ten drugi wybudowano specjalnie dla hugenotów, którzy uciekli z Francji. Obie świątynie wieńczyły dość okazałe kopuły.

Minęłam kościoły i skręciłam w uliczkę, przy której leżał Bauhaus. Ręce miałam spocone i drżące. Wstydziłam się swojego dziecinnego podniecenia. Przypomniałam sobie ostro, kim jestem i ile już w życiu doświadczyłam. Przystanęłam przed drzwiami restauracji, ukradkiem wycierając ręce o spodnie. Jak się spodziewałam, światła były wyłączone. Rozglądałam się za bramą na podwórko, a kiedy stwierdziłam, że mam tylko jedną możliwość, skierowałam się w stronę starego przejścia. Od razu dobrze trafiłam. Zauważyłam, że tylne drzwi są podparte, żeby się nie zatrzasnęły.

Zwolniłam kroku, nadałam swoim ruchom zwyczajową elegancję i weszłam do środka. Dosłyszałam stłumiony śmiech i rozmowę, więc podążyłam za dźwiękami, aż natknęłam się na troje ludzi w wielkiej, lśniącej kuchni. Jeśli dobrze zrozumiałam, właśnie wkładali coś do zamrażarki. Frans wyprostował się i powiedział coś do młodszej ode mnie co najmniej o dziesięć lat jasnowłosej kobiety oraz ciemnowłosego mężczyzny w podobnym wieku, po czym wszyscy znów wybuchnęli śmiechem.

– Hallo. Entschuldigung. Vielleicht störe ich und… – zaczęłam sztywno, dziwnie onieśmielona.

Powód tego onieśmielenia był prosty. Zobaczyłam, jak jasnowłosa spogląda na Fransa, i wcale mi się to nie spodobało. Kiedy to do mnie dotarło, znielubiłam samą siebie jeszcze bardziej niż dziewczynę i zaczęłam się wycofywać.

– Nie przeszkadzasz. Wejdź, proszę. Clara i Dieter właśnie wychodzą. Jadłaś? Mamy cholernie smaczne bouillabaisse z soboty. Zostało niewiele, ale dla dwóch osób spokojnie wystarczy, no i było zamrożone…

Dieter i Clara rzucili coś na temat niezrozumiałości języka fińskiego i pozdrowili mnie, ale zaraz zaczęli się szykować do wyjścia. Frans zamknął zamrażarkę i przeszedł w stronę garnka, z którego unosiła się para. Miałam wrażenie, że znajduję się w zupełnie nieznanym świecie, ale posłusznie podeszłam do mężczyzny. Czułam ulgę, że pozostali wychodzą.

– A masz do tego deser, który byłby diabelsko lub zajebiście smaczny? – spytałam irytująco drżącym głosem.

Frans spojrzał na mnie, a jego zielono-złote oczy popieściły moje ciało od stóp do głów, zanim ocknął się i z powrotem odwrócił w stronę garnka. Na całej skórze czułam drobne, gorące igiełki.

– Mogę zrobić. Który?

Miał na sobie biały strój i nakrycie głowy, które z jakiegoś powodu znakomicie mu pasowało. Zerknął na mnie błyskawicznie, zorientował się, jak na niego patrzę, i zdjął czapkę.

– Nie potrzebuję tego, skoro gotuję tylko dla nas.

Dla nas. Moje biedne serce, które już i tak biło w szaleńczym tempie, po tych słowach niemal zrobiło fikołka.

– No? – spytał Frans. W jego oczach tańczyły iskierki rozbawienia.

– No co? – zdziwiłam się.

Uśmiechnął się szeroko, demonstrując cudowne dołeczki w policzkach. Wtedy to zrobiłam. Na nogach miałam czerwone converse’y, więc głowa Fransa znajdowała się znacznie wyżej niż moja, ale przysunęłam się do niego i uniosłam rękę. Potem włożyłam palec wskazujący w dołeczek po lewej stronie.

Frans wzdrygnął się, jego uśmiech zgasł, a ja odsunęłam się od niego zszokowana. Co ja sobie wyobrażałam, do jasnej cholery? Od kiedy zrobiła się ze mnie taka głupawa romantyczna panienka, a zarazem jakieś pierwotne stworzenie, które słucha tylko własnych instynktów? Szybko zebrałam myśli i wściekła na siebie, zaczęłam się tłumaczyć:

– Przepraszam. Nie chciałam… nie zamierzałam znowu cię napastować. Po prostu bardzo lubię twój uśmiech i… – Próbowałam odzyskać równowagę, ale zakończyłam wypowiedź bez polotu: – …no i tak. Po prostu lubię.

Czułam się żałosna, ale kiedy odważyłam się na niego spojrzeć, znów się uśmiechnął. Tak, że zalśniły mu oczy. Głupawa, romantyczna panienka we mnie zamruczała z zadowolenia.

– Okej. Dobrze wiedzieć. Myślałem, że mam coś na twarzy. To zrobię zajebiście smaczny, skoro nie umiesz się zdecydować.

– Na co? – spytałam zaskoczona.

– Na deser. Spytałaś, czy mam zajebiście albo diabelsko smaczny. Jasne, że mam. Jest też kurewsko smaczny, cholernie smaczny, no i oczywiście nieziemsko lub potwornie przepyszny.

– Czyli te poprzednie nie są przepyszne? – rzuciłam lekko, a następnie usiadłam przy szerokim blacie.

– Ma się rozumieć. Ale ponieważ ostatnie mają w określeniach zaledwie „nieziemsko” i „potwornie”, musiałem wzmocnić je słowem „przepyszny”.

– Myślałam, że jesteś kucharzem, ale do tego jesteś jeszcze rybą, a na dodatek też poetą i semantykiem – odparłam, czując się coraz lepiej.

Tym lepiej, że mogłam się do woli gapić na jego postawną, szeroką sylwetkę: odwrócił się do mnie plecami, żeby doglądać zupy.

– A ja myślałem, że ty jesteś twardą, zarządzającą klubem erotycznym femme fatale, podczas gdy tak naprawdę jesteś zwykłą, choć istotnie bardzo piękną kobietą.

Coś dziwnego zaczęło promieniować w moim ciele, szybko zajęło szyję i policzki. Zaczerwieniłam się. Po raz pierwszy, od kiedy skończyłam szesnaście lat. I nie był to malutki rumieniec. Skóra twarzy aż paliła, kiedy czysta, niezmącona satysfakcja wlała się we mnie wielką falą.

Oczywiście otrzymywałam w życiu wiele pochwał. Słyszałam, że jestem seksowna, ponętna, piękna, cudowna, elegancka, że dobra ze mnie dupa. Ale nikt nigdy nie powiedział ciepłym, łagodnym głosem, że jestem zwyczajną, bardzo piękną kobietą. Ku własnemu przerażeniu zorientowałam się, że i oczy zaczęły mnie palić. Zaniepokoiłam się, że do tego wszystkiego zaraz jeszcze wybuchnę płaczem.

– Chyba nie podpisałabym się pod określeniem „zwyczajna” – odparłam szybko.

Frans nie odwrócił się do mnie, ale stwierdził stanowczo:

– Lubię zwyczajność. Na co dzień przygotowuję wspaniałe, dopieszczone potrawy i zawsze nieziemsko się cieszę, kiedy mogę sobie w domu zrobić chociażby zupę grochową i drożdżówkę. Jasne, te dopieszczone potrawy są pyszne i wyrafinowane, ale jak ktoś się tym zajmuje wystarczająco długo, lepiej od innych rozumie, że takie jedzenie pasuje wyłącznie do wyjątkowych chwil. Tylko wtedy można je właściwie docenić. Codzienność – i codzienne jedzenie utrzymują życie na właściwym torze. Dlatego są takie dobre.

– Wydaje mi się, że już od bardzo dawna nie jestem zwyczajna. Właściwie to przez całe dorosłe życie – wyrwało mi się w środku tego wywodu.

– Najwyższy czas. Moim zdaniem to fajnie, że i tobie się zdarza czasem okazać niepewność i hmm… zająknąć. Wcześniej byłaś taka nieprzystępna i pewna siebie, jak wykuta z żelaza.

Wyciągnął skądś dwa głębokie talerze i postawił zupę na stole. Dookoła rozniósł się cudowny morski zapach. Patrzyłam z zachwytem, jak Frans nakłada nam obojgu pokaźne porcje zupy z ryb i owoców morza. Nie mogłam sobie przypomnieć, kiedy ostatnio jadłam bouillabaisse. Wzięłam do ręki łyżkę, jednocześnie ciągnąc rozmowę dalej w tym samym kierunku, jakbym nie mogła się powstrzymać:

– Nie wiem, czy przy tobie jestem rzeczywiście taka pewna siebie. Robię tylko to, co muszę – wyznałam, nie odrywając wzroku od zupy.

Nastąpiła przerwa. Spróbowałam jedzenia, które było bogate w smaku, pięknie pachnące i niewiarygodnie pyszne.

– Co to znaczy? – spytał z rezerwą Frans.

Usiadł obok mnie i z lekko ściągniętymi brwiami zaczął mieszać łyżką w zupie. Zastanawiałam się, co powinnam odpowiedzieć.

– Ja… moje ciało reaguje na ciebie niezwykle mocno. Trochę czasu upłynęło, odkąd ostatni raz byłam… z mężczyzną lub mężczyznami, ale nie o to chodzi. Nie jestem wygłodzona.

Frans wziął do ust łyżkę zupy, przełknął i spojrzał na mnie z powagą.

– Nie mógłbym sobie wyobrazić związku z taką kobietą jak ty. Dla mnie twój świat jest trochę jak półświatek. Wiem, że twoja działalność jest legalna, i jak już przyznałem, oczywiście nie znam tej branży. Ale na podstawie tego, co wiem… uważam, że jest w tym coś nie do końca zdrowego.

Najpierw przepełnił mnie gorzki zawód, a zaraz po nim – wściekłość. Z bliżej niezrozumiałego powodu nagle poczułam się tanio, i to również było dla mnie nowe. No dobrze, niezupełnie nowe: jeszcze siedem lat wcześniej czułam się podobnie. Jak tani przedmiot, z którego każdy mógł skorzystać. Ale potem po prostu odmówiłam jakichkolwiek dyskusji na temat przyzwoitości klubu i mnie samej. Mimo to w moim głosie słychać było lekkie rozgoryczenie, kiedy z wyższością oznajmiłam:

– A kto tu mówił o związku? Ach, pewnie masz na myśli, że chcesz kontynuować związek z twoją dziewczyną. No. Oczywiście, i moim zdaniem to rozsądny wybór, jednakże…

– Żarty sobie stroisz? – przerwał mi zadziwiony.

Spojrzałam na Fransa, który przyglądał mi się, jakbym była przybyszką z kosmosu. Jakoś udało mi się zachować pozory spokoju.

– Jak to? – spytałam.

– Myślisz, że ciągnąłbym związek, skoro rzuciłem się na ciebie dwa dni z rzędu? W dodatku za drugim razem skończyłem z ręką w twoich majtkach?

Chaotyczne myśli i uczucia niemal rozsadzały mi czaszkę, a w uszach brzmiał szczerze zaszokowany, podniesiony głos Fransa. Normy moralne, które przyswoiłam jako dziecko, podkreślające ważność monogamii, miłości i wierności, wydostały się na powierzchnię i uplasowały obok wolnego seksu, otwartych związków i pracy seksualnej. Miałam wrażenie, że nic już nie jest jasne.

– Przecież nawet się nie pieprzyliśmy. A nawet gdyby, to zdarza się nagminnie. W klubie jest pełno żonatych facetów, a ich żon jakoś tam nie widać.

– Ja nie zdradzam – odparł ostro. – Tyle że z tobą zdradziłem. Nie mogłem spojrzeć na siebie w lustrze już po tym pierwszym pocałunku. Nie mówiąc o wczorajszym.

Nie chciałam zadawać dalszych pytań, ale nie potrafiłam milczeć.

– Co w takim razie zrobiłeś? Mieszkasz z nią?

Patrzyłam na twarz o mocnych rysach i najpiękniejsze oczy, jakie kiedykolwiek widziałam, i czekałam. Frans pokiwał głową.

– Mila jest w Finlandii. I tak, mieszkaliśmy razem. Zadzwoniłem do niej wczoraj. Powiedziałem tylko, że związek na odległość nam nie służy. Nie chciałem jej zranić, mówiąc o wszystkim.

– A mimo to jesteś dziś w całkiem dobrym nastroju.

Znów pokiwał głową. Wyglądał na zamyślonego.

– Chyba odczuwam ulgę. Przykro mi, że tak to się potoczyło, ale mieszkam tu już prawie od dwóch lat, a nasz związek nie przynosił mi tego, czego bym chciał. Ale przykro mi również z tego powodu, że mam prawie trzydzieści siedem lat i jestem sam. Zawsze chciałem mieć żonę i dzieci.

Żeby się odgryźć za wszystkie potępiające komentarze, celowo wbiłam mu szpilkę.

– Może w głębi duszy wcale nie jesteś takim typem, tylko ci się tak wydaje. Może chcesz zmieniać partnerki, uprawiać seks i dobrze się bawić.

Rzucił mi ostrzegawcze spojrzenie.

– Nie jestem taki. Na pewno nie.

– Skąd możesz wiedzieć, jeśli nie spróbujesz? – spytałam słodko. – Możesz jutro wpaść do klubu i się rozejrzeć. Zastanowić się. Ja stawiam napoje, wstęp też jest za darmo.

Przez najdrobniejszy moment miałam wrażenie, że widzę cień tej samej bestii, która ugryzła mnie w ramię i cicho mruczała z zadowolenia, kiedy dochodziłam od jego dotyku. Potem jednak twarz Fransa zmieniła się w kamień i pokręcił głową.

– To robimy ten deser? – spytał beznamiętnie.

Zdecydowałam, że odpuszczę mu chociaż na chwilę, i przytaknęłam.

– Co konkretnie?

– Dwie opcje. Cholernie dobry czekoladowy fondant albo równie dobra tarta Tatin.

Parę godzin później siedziałam w fordzie focusie Fransa. Lekko kręciło mi się w głowie. Wybrałam tartę Tatin, a Frans nakłonił mnie do założenia stroju kucharki i przygotowania deseru razem z nim. W lodówce było już gotowe ciasto. Frans zapewnił, że nikt nie zauważy, jeśli „uszczkniemy sobie kawałeczek”.

– Ach, czyli twoje zasady są płynne w kwestii kradzieży, ale nie seksu? – Nie mogłam się powstrzymać od komentarza.

– Nie mam wrażenia, że coś kradnę. Chyba że sam sobie. Ta góra ciasta wystarczy i na lunch.

Razem obieraliśmy i kroiliśmy jabłka, chociaż zanim ja rozprawiłam się z jednym, on miał już przed sobą zgrabną kupkę idealnie równych kawałków. Stanął za moimi plecami i tłumaczył mi wszystko szczegółowo, podczas gdy roztapiał na patelni cukier, a potem karmelizował w nim jabłka z masłem i przyprawami.

Przyglądałam się bulgoczącym na kuchni składnikom i czułam, że rozpalam się do takiej temperatury jak stojąca na ogniu patelnia. Gdy Frans układał na jabłkach ciasto, obserwowałam łakomie jego zręczne palce i odruchowo się odchyliłam, opierając się o jego szeroką klatkę piersiową. Na karku czułam ciepły oddech. Głos niższy niż zwykle odezwał się za moimi plecami:

– I teraz do piekarnika.

Moje ciało przeszyła tęsknota, a zakończenia nerwowe stawały w płomieniach od każdego ruchu, który wykonywałam w obecności Fransa – choć ten wcale mnie nie dotykał.

Wypytywałam go o karierę kucharza powoli, jakbyśmy mieli do dyspozycji cały czas na świecie. Rozkoszowałam się cudownie słodką i tłustą tartą, którą Frans udekorował lodami waniliowymi i sosem kajmakowym. Opowiadał, że gotował dla zabawy już w podstawówce i zawsze wiedział, że chce zostać kucharzem. Poszedł do normalnego liceum, ale po kursach gotowania zaczął wysyłać zgłoszenia na praktyki w całej Europie.

Pytał o moje studia, ale nie interesował się małżeństwem ani tym, czym zajmowałam się w młodości. Miałam wrażenie, że nawet nie chce wiedzieć. Zamiast tego rozmawialiśmy o Berlinie i naszych ulubionych miejscach, o miastach pochodzenia – ja byłam z Helsinek, a on z Tampere – i trochę o sztuce. Frans przyznał, że już nie chodzi na wystawy tak często jak kiedyś, a ja udzieliłam mu reprymendy, bo nie odwiedził nawet Pergamonu.

Siedzieliśmy obok siebie, co jakiś czas stykając się łokciami. Kiedy niespokojnie wierciłam się na krześle, moje udo otarło się o jego nogę. Pozwoliłam sobie przedłużyć kontakt o chwilę tylko dlatego, że było mi tak dobrze, ale gdy chciałam się odsunąć, poczułam, jak Frans odwzajemnia dotyk jeszcze chętniej.

Nigdy wcześniej nie bawiłam się w takie gierki i aż zakręciło mi się w głowie, kiedy pojęłam, o co tak naprawdę chodzi.

Frans oparł się o mnie na kilka sekund, bez pytania nakładając kolejny kawałek tarty na mój talerz. Wstrzymałam oddech, bezradnie zatrzepotałam powiekami i prawie się na niego rzuciłam, jakby miał być moim ostatnim posiłkiem. Ale rozumiałam już zasady gry, więc powstrzymałam się. Przez moment nie ruszałam się z miejsca, choć ciało miałam napięte do granic możliwości, a następnie ostrożnie przycisnęłam łokieć do jego ręki. Jego dłoń przesunęła się i spoczęła tuż przy moim przedramieniu. Zarówno jedzenie, jak i rozmowa stawały się coraz trudniejsze.

Zastanowiłam się z roztargnieniem, co też Frans mógł mieć na myśli, kiedy powiedział, że nie wyobraża sobie związku ze mną. W każdym razie zachowywał się jak ktoś, kto chce seksu. Może nie byłam przyzwyczajona do tak wyrafinowanego, a zarazem oczywistego flirtu, ale widziałam jasno, że jego ruchy wcale nie są niewinne.

Stwierdziłam, że wszystko mi jedno. Będę go miała tak czy inaczej, najwyżej stanie się to na jego zasadach i w jego tempie. Zamierzałam też nie mieszać w to wszystko uczuć. Po ostatnim postanowieniu z tyłu głowy usłyszałam cichy złośliwy chichot, ale nie poświęciłam mu uwagi.

Wybudziłam się z tych półprzytomnych rozmyślań, kiedy dotarliśmy do klubu. Szłam tuż przed Fransem, żeby otworzyć drzwi i wyłączyć alarm. Lekko kołysałam biodrami, jednak na tyle wyraźnie, żeby jego wzrok na pewno skupił się na moim tyłku. Po długiej rozmowie zapadła między nami ciężka cisza, więc weszliśmy do biura bez słowa.

Frans podjął pracę od miejsca, w którym ostatnio zakończył, a ja opróżniałam i ostukiwałam szuflady. W żadnej jednak nie znalazłam podwójnego dna, a gdy regał był już pusty, nie odsłoniło się za nim nic poza gładką kamienną ścianą. Ściany też ostukaliśmy, jednak nie usłyszeliśmy nic podejrzanego.

– Tu jest sejf, ale nic w nim nie ma – powiedziałam w końcu, przełamując coraz dłuższą i bardziej niewygodną ciszę.

– Pokaż – zażądał mężczyzna chrapliwie, jakby nie odzywał się od wieków.

Zaprowadziłam go na drugi koniec pomieszczenia i odsunęłam fotel sprzed wpuszczonej w ścianę szafki. Uklękłam i otworzyłam drzwiczki, dając mu znak, żeby się rozejrzał. On włączył latarkę w telefonie i przyjrzał się ścianom dookoła.

– Nie wygląda na to, żeby ktoś przy tym manipulował, ale żaden ze mnie ekspert.

W milczeniu wyjęłam z sejfu papiery. Nie było tam pieniędzy ani wartościowych przedmiotów. Tylko dokumenty dotyczące klubu i nieruchomości. Frans oparł się o mój bok i badał pozbawione spawów ścianki i rogi. Już nie widziałam sejfu. Patrzyłam na przykucniętego mężczyznę, jego mocny profil, kręcące się na skroniach i karku złociste włosy i długie rzęsy. Nagle zauważyłam, że Frans przygląda się czemuś w dole.

– Pod sejfem coś jest – powiedział nagle, przesuwając dłoń wzdłuż listwy biegnącej między ścianą a podłogą.

Podążyłam wzrokiem za jego gestem i skoro już wiedziałam, gdzie szukać, ja też dostrzegłam coś dziwnego. Listwa była przerwana w dwóch miejscach, mniej więcej w połowie długości. Bez wątpienia ktoś ją obrobił za pomocą papieru ściernego, bo przerw nie dałoby się zauważyć, jeśli ktoś nie trafił dokładnie we właściwe miejsce i nie skierował tam latarki. Chociaż wiele razy schylałam się do sejfu, nigdy się nie przyjrzałam, co znajduje się pod nim. A nawet gdybym zerknęła, prawdopodobnie nic szczególnego nie rzuciłoby mi się w oczy w przytłumionym świetle dziennym, bo akurat to miejsce znajdowało się w pewnej odległości od okna.

Frans spróbował poruszyć listwę, a gdy w końcu podważył ją płaskim śrubokrętem, opadła na podłogę. Potem zaczął ostrożnie badać parkiet i ku mojemu zdziwieniu udało mu się podnieść jedną z desek. Pod nią ukazała się niewielka skrytka, w której jednak nie było obrazów. Znaleźliśmy za to coś, co wyglądało na sporą kupkę płyt CD lub DVD.

Wzięłam do ręki kilka opakowań. Zauważyłam, że opatrzono je wyłącznie datami, niczym więcej. Wyglądało też na to, że wszystkie pochodziły sprzed co najmniej siedmiu lat. Dopadły mnie złe przeczucia, więc wyjaśniłam szybko:

– Mój mąż… On lubił nagrywać seks i miał wiele partnerek. Ja nie przepadałam za byciem nagrywaną, więc na tych płytach pewnie są filmy z innymi kobietami.

Zerknęłam na Fransa. Przez jego twarz przemknęło wyraźne obrzydzenie.

– Może powinniśmy je obejrzeć? A co, jeśli znajdziemy jakąś wskazówkę co do miejsca ukrycia obrazów? – zaproponował mimo wszystko.

– Niby jaka tam mogłaby być wskazówka? Nie wierzę, że…

– Może po pijaku coś mówił na ich temat i się nagrało. Albo celowo nagrał je na którąś z płyt, bo nie mógł ich nigdzie powiesić, żeby móc je podziwiać na co dzień.

Wzruszyłam ramionami, choć kończyny miałam ciężkie. Nie miałam ochoty oglądać sekstaśm Bernda. I wcale nie dlatego, że bałam się własnej reakcji na to, co zobaczę. Po prostu nie chciałam pokazywać Fransowi, jakie życie prowadził mój mąż. Po tym będzie mógł łatwo odgadnąć, jakie życie ja prowadziłam.

Wzięliśmy po kilka płyt.

– Kiedy Bernd otrzymał te obrazy? – spytałam niechętnie.

– Dwanaście lat temu. Dziadek był już na emeryturze, ale posiadał parę restauracji, które jego syn z drugiego małżeństwa zamierzał przekształcić w sieć. Przekazał mi to zadanie, bo tego Horsta obrazy zupełnie nie interesują. Biznes idzie mu na tyle kiepsko, że pewnie ma wystarczająco dużo własnych problemów. Zresztą mieszka teraz w Kolonii.

Położyłam stosik na skraju biurka, usiadłam i na chybił trafił wyjęłam płytę opatrzoną datą sprzed blisko ośmiu lat. Włożyłam ją do odtwarzacza i wcisnęłam play. Obraz był ostry i wyraźny – nagranie zrobiono w moim domu. Gdy jeszcze był naszym domem.

Na pierwszym planie widać było dwóch mężczyzn w garniturach siedzących plecami do kamery, ale potem rozległ się szept Bernda:

– Przesuńcie się trochę.

Mężczyźni usłuchali. Znów usłyszałam głos zmarłego małżonka:

– Zostań tu, z boku, żeby nie zauważyła.

Rozległ się krótki śmiech.

– A co ona w ogóle zauważa poza kutasem, który ją posuwa? – ktoś spytał półgłosem.

Bernd zachichotał, po czym kamera skierowała się na zestaw wypoczynkowy, który kiedyś stał w salonie. Pośrodku ustawiony był duży stolik kawowy z litego drewna. Na kanapie siedziało dwóch nagich facetów z kutasami w rękach, a na stole dyszała na czworakach, również naga, czarnowłosa młoda kobieta. To byłam ja. Oczy miałam rozszerzone, usta rozchylone.

– Pieprz mnie mocniej. Mocniej – jęczałam.

Za mną stękał niski, otyły mężczyzna około pięćdziesiątki. Na jego łysinie perlił się pot, kiedy ruchał mnie z twarzą wykrzywioną w ekstazie. Złapał mnie za piersi, mocno ścisnął, a ja zaczęłam poruszać tyłkiem jeszcze energiczniej. Krzyknęłam, zamknęłam oczy i zaczęłam drżeć z rozkoszy, w miarę jak pieprzący mnie facet dyszał coraz ciężej, a w końcu wydał długi jęk, dochodząc.

Na jego miejscu pojawił się natychmiast kolejny mężczyzna, który najwyraźniej smarował czymś okolice mojego odbytu. Potem wepchnął tam kutasa. Zaczęłam popiskiwać i odpowiadać na jego ruchy, majtając piersiami. Na własne oczy widziałam, jak wielkie przyrodzenie gwałtownie się we mnie wsuwa i ze mnie wysuwa. Jak przymykam oczy z zadowolenia i zginam się, żeby móc się dotykać.

– Kurwa, ale ta twoja żona ma dupę – westchnął nieznajomy.

– Jakimś cudem wciąż ciasną, choć jest ciągle ruchana. Co najmniej tak często jak pizda – odpowiedział Bernd i zachęcił pozostałych: – Jak ktoś ma ochotę, Valentina weźmie i do buzi…

Zanim skończył zdanie, jeden z siedzących na sofie mężczyzn już podszedł do mnie od przodu, złapał mnie za włosy i wsadził mi kutasa do ust. Sięgnął daleko, aż do gardła, ale nawet się nie zakrztusiłam – zaczęłam tylko ssać, ściągając policzki.

Dopiero w tym momencie ocknęłam się ze stanu szoku i obrzydzenia. Drżącą ręką zatrzymałam nagranie. Patrzyłam na zamrożony obraz siebie samej z jednym obcym chujem w gardle i drugim w odbycie i zebrało mi się na wymioty. Wymioty i płacz.

Tak dużo pracy włożyłam w to, żeby zapomnieć. A teraz te imprezy na haju, wieczorki, gry towarzyskie i praca w klubie wypłynęły na powierzchnię jak olbrzymi, obrzydliwy stwór z morskich głębin.

– Nic dziwnego, że twój klub jest tak popularny. Musisz być świetną mentorką dla dziewczyn. – Usłyszałam lodowaty głos.

Wciąż nie odrywałam spojrzenia od ekranu. Szybko wyłączyłam monitor, zupełnie jakby to mogło w czymkolwiek pomóc.

– Ja… nie wiedziałam, że Bernd mnie nagrywał.

– I dobrze, że nagrywał – odparł miękko Frans. – Przyjmuję twoje zaproszenie. Wydaje mi się, że najwyższy czas sprawdzić, jak daleko rozciąga się moja mroczna strona, skoro już umoczyłem w tobie palce.

– Jakie zaproszenie? – spytałam słabo.

– Zaproszenie do klubu, rzecz jasna. Na pewno to, czego tam do tej pory doświadczyłem, nie było nawet wierzchołkiem góry lodowej. Jak już sobie dobrze popatrzę i trochę się przyzwyczaję, może nawet czegoś spróbuję, jeśli ktoś złoży mi propozycję.

Rozdział 4

We wtorek wieczorem stałam pośrodku garderoby i łamałam sobie głowę nad tym, w co się ubrać. Zrozumiałam, że Frans zamierza przyjść do klubu tego samego dnia, więc chciałam znaleźć strój, który robiłby wrażenie, nie będąc wulgarnym. Coś spektakularnego i skromnego zarazem, co stopiłoby lód w jego spojrzeniu. Niełatwe zadanie.

Od zobaczenia przykrego nagrania z przeszłości czułam się bardziej przybita, niż tak naprawdę powinnam. Przecież zdawałam sobie sprawę, przez co w życiu przeszłam. Jednak Frans nie wiedział. I właśnie to mnie tak zdenerwowało: że stał się świadkiem mojego upodlenia w najgorszym możliwym momencie.

Praca w klubie była jedną sprawą, a partnerzy biznesowi Bernda, którzy mogli do woli korzystać z moich wdzięków – drugą. Przypadkiem wybrałam wideo nagrane dokładnie wtedy, kiedy najsilniej odczuwałam objawy odstawienia i potrafiłam znaleźć ukojenie jedynie w seksie. W seksie, który stanowił definiujący czynnik w moim życiu, od kiedy skończyłam dwadzieścia lat, i orgazmach, zrodzonych w tym czasie z palącej, bolesnej potrzeby otrzymania kolejnej dawki narkotyku. Gdy ktoś mnie mocno pieprzył, palenie i ból na chwilę kumulowały się w moim kroczu, co przynosiło mi tymczasową ulgę.

I właśnie wtedy Bernd mnie nagrywał. Chociaż przez cały czas wiedział, jak źle się czuję.

Zastanawiałam się, co jeszcze było na tych płytach. Czy Berndowi udało się uwiecznić każdy wieczór rozpusty? Nasze wesele? Tę noc w klubie, kiedy przywiązano mnie do ławki na dwie godziny, a każdy chętny mógł mnie pieprzyć do woli?

Nie byłam dumna ze swojej przeszłości, ale udało mi się ją zaakceptować. Nie wstydziłam się pracy seksualnej, tylko tego, w jaki sposób zaczęłam się nią zajmować. Przypadkowo i bez żadnych oporów, bo chciałam zadowolić Bernda i mieć dostęp do narkotyków. Wstydziłam się tego, że bez najmniejszego protestu pozwalałam Berndowi dzielić się mną, z kim tylko chciał.

Z czasem udało mi się zapomnieć część tego wszystkiego, stałam się nową kobietą i zaczęłam zarządzać klubem. Ale w tamtym momencie, kiedy Frans odsunął się od ekranu i powiedział, że idzie rozejrzeć się po pomieszczeniu dla pracowników, wstydziłam się bardziej niż kiedykolwiek przedtem. Tak, że aż coś mną zatrzęsło.

Głos Fransa był powściągliwy i uprzejmy, jednak pobrzmiewała w nim pogarda. Nie byłam już zwyczajną, bardzo piękną kobietą, z którą można było pogadać o berlińskich zabytkach i fińskich miastach. Stałam się czymś brudnym i odrażającym, czego żaden szanujący się człowiek nie dotknąłby nawet kijem.

Chciałam zareagować wściekłością na ten pokaz pruderii i ograniczenia. W normalnych okolicznościach tak by się stało. No i co z tego, że pracowałam w klubie? Że miałam wielu partnerów seksualnych? Że dawałam się pieprzyć na stoliku w salonie? Zawsze korzystałam z prezerwatyw ze wszystkimi poza Berndem i regularnie się badałam. Może w czasach uzależnienia niespecjalnie pasowało do mnie określenie „odpowiedzialna dorosła”, ale w miarę o siebie dbałam. Zgoda, miałam nietypową przeszłość, której częściowo żałowałam, ale nie stałam się przez to jakąś znowu obrzydliwą kreaturą.

Próbowałam więc wywołać u siebie wściekłość i nienawiść, jednak przeszkadzała mi w tym ciężka, gruba warstwa przygnębienia. Przychodziły mi do głowy chwile spędzone w Bauhausie i miałam wrażenie, że straciłam coś ważnego. Lekką rozmowę, humor, pozbawiony słów flirt, ciepło ciała Fransa tuż przy moim. Utraciłam kiełkującą możliwość przeżycia rzeczy, których dotychczas nie doświadczyłam. I całą sobą za tym tęskniłam, niezależnie od tego, że w duchu wymyślałam sobie od sentymentalnych idiotek i nie mogłam zrozumieć, skąd mi się nagle wzięły na nosie te różowe okulary.

Gdy tak stałam w garderobie, zadecydowałam, że nie na darmo przetrwałam śmierć rodziców, uzależnienie, odwyk i wykorzystywanie przez męża. Nie na darmo pokierowałam klub w stronę sukcesu, o którym Bernd mógłby tylko pomarzyć. Przecież dam sobie radę z jednym staroświeckim facetem o ograniczonych horyzontach. Zedrę mu z twarzy tę maskę chłodu i arogancji. Zastanawiałam się, w jaki sposób mogłabym zwabić go do łóżka bez rozbierania się i niedwuznacznego ocierania się o niego. Potrafiłam się oczywiście uwodzicielsko poruszać, ale nigdy nie potrzebowałam robić nic więcej, żeby zdobyć mężczyznę. Tak naprawdę nie potrzebowałam nawet tego, wykorzystywałam takie sztuczki bardziej do rozpalenia wyobraźni.

Westchnęłam ciężko i stwierdziłam, że najpierw znajdę odpowiedni strój, a potem poszperam w internecie. Nigdy nie musiałam uwodzić mężczyzn w pełnym znaczeniu tego słowa. Byłam zawsze łatwa i gotowa, wystarczyło mnie rozebrać, skomplementować i trochę popieścić, żeby móc sobie poruchać.

Jednak na pewno mogłam się nauczyć sztuki uwodzenia. Byłam inteligentna, głodna wiedzy i ambitna, miałam też wiele innych pozytywnych cech, dobrze widocznych teraz, kiedy nie byłam już na wiecznym haju, prostytuowana przez własnego małżonka.

W końcu zdecydowanym ruchem ściągnęłam z wieszaka skromną na pierwszy rzut oka zieloną sukienkę. Jej szmaragdowy odcień był dość intensywny, ale tak poza tym perfekcyjnie pasowała do moich zamierzeń. Była elegancka, prosta i dopasowana. Kupiłam ją kiedyś jako strój na negocjacje biznesowe. Pięknie, ale nie wulgarnie podkreślała moje krągłości i nie wyróżniała się niczym szczególnym, chyba żeby wziąć pod uwagę dość spory dekolt i w miarę krótki dół.

W razie gdyby poszczęściło mi się już tego wieczoru, było ją również łatwo zdjąć. Umożliwiał to umieszczony z tyłu długi zamek błyskawiczny. Pod spód założyłam nieco ciemniejszy zielony push-up, mocno wycięte stringi w tym samym kolorze i cieliste samonośne pończochy.

Nie byłam pewna, dlaczego lub dla kogo przez te wszystkie lata nosiłam bieliznę, która aż się prosiła o spojrzenie i dotyk mężczyzny. Może była to część mojego image’u, pomagająca mi w utrzymaniu publicznego wizerunku zmysłowej, seksownej właścicielki klubu. Tym razem jednak dobrze wiedziałam, w jakim celu wkładam bezwstydnie skąpe majtki.

Chłodny rozsądek próbował jakoś do mnie dotrzeć. Pytał, co tak właściwie próbuję osiągnąć, i przypominał o poglądach Fransa. Czy nasze przekonania nie różniły się za bardzo, skoro on uważał za zdradę już pocałunek? Czy nie byłoby dość nieprawdopodobne, żeby udało mi się zwabić go do łóżka po tym, jak zobaczył tamto stare nagranie? I dlaczego chciałam mieć właśnie jego? Jeśli moje żądze właśnie się przebudziły, przecież mogłam wybrać którąkolwiek inną z niezliczonych opcji.

Umysł miałam ze wszech miar sprawny i wnikliwy, ale tutaj był bez szans. Łoskocząca fala uczuć zalewała wszelkie pytania i wątpliwości, rozmywała je jak rysunki na piasku, a ja mogłam myśleć tylko o tym, że muszę mieć Fransa. Mieć go, wyjaśnić mu wszystko i postarać się, żeby zrozumiał.

Założyłam porządną jaskrawozieloną sukienkę i wyjątkowo nie spięłam włosów. Patrzyłam wrogo na pasma sięgające mi niemal do pupy i prawie złapałam za nożyczki, żeby ściąć je na krótko. Potem udało mi się zdobyć choć trochę zdrowego rozsądku, dzięki czemu zdecydowałam się na mniej dramatyczne i nieodwracalne rozwiązanie. Zaplotłam gruby kłos, który kończył się prawie na wysokości talii.

Uważałam, że wyglądam właściwie, odpowiednio do statusu Der Klubu, a jednak bardziej przyjaźnie i otwarcie niż zwykle. Fransowi podobał się mój zwyczajny strój, a to było najzwyczajniejsze ubranie, jakie mogłabym założyć do pracy.

Spojrzałam na zegarek i zamarłam. Tyle czasu spędziłam na zajmowaniu się kwestiami stroju i fryzury, że nie zdążyłabym się umalować, jeśli chciałam jeszcze poszukać wskazówek dotyczących uwodzenia. Szybko nałożyłam grubą warstwę podkładu na twarz – na wypadek gdybym znów miała się zarumienić jak niewinna dziewica.

Przypadłam do komputera i próbowałam znaleźć konkretne instrukcje, jak oczarować mężczyznę. Strój, ruchy, gesty. Niezobowiązująca rozmowa. Bawienie się włosami. Kontakt wzrokowy. Patrzyłam na ekran z rozczarowaniem. Naprawdę nic więcej?

Na szczęście zaplotłam kłos. Nim o wiele łatwiej się bawić niż wysokim kokiem. Strój i ruchy miałam dobrze opanowane, ale konwersacja z Fransem przemienionym w Dziadka Mroza wymagała szczególnych umiejętności. Zazwyczaj byłam zręczną i swobodną towarzyszką rozmowy, jednak nigdy jeszcze nie znalazłam się w takiej sytuacji. W dodatku to właśnie Fransowi udało się obudzić we mnie jąkającą się idiotkę. A raczej nie będzie oczarowany, jeśli powiem po prostu „Pieprz mnie”. To nie pomoże mi otrzymać kolejnej szansy w roli zwyczajnej, bardzo pięknej kobiety.

Zadecydowałam, że pomyślę nad potencjalnymi tematami konwersacji w drodze do klubu, po czym pobiegłam do samochodu. W Berlinie transport publiczny działał bardzo dobrze, ale nocami wolałam korzystać z własnego auta, dość luksusowego audi A8. Jako studentka często włóczyłam się nocą po całym mieście, pijana i na haju, ale już nie miałam ochoty ryzykować, że zostanę zgwałcona lub obrabowana.

Nawet nie widziałam, co mam przed sobą, kiedy mechanicznymi, wyuczonymi ruchami prowadziłam samochód w kierunku klubu. Szukałam tematów do rozmowy. Może jedzenie? To w końcu wielka miłość Fransa. Sztuka? Mówił, że trochę się na niej zna. Sport? O tym nie miałam pojęcia. Oczywiście mogłam też spytać, co Frans lubi. To pozwoliłoby mi okazać zainteresowanie – istotna rzecz według jednego z internetowych artykułów. Mogłam również oprowadzić go po klubie i spytać, czy jakieś urządzenie bądź miejsce szczególnie go zafascynowało. Nie, na to było chyba jeszcze za wcześnie.

Szybko wybrałam trzy pierwsze tematy, które na pewno przejdą bez pudła. Jedzenie. Sztuka. Sport. Frans musiał uprawiać sport, skoro miał takie ciało. Może kibicował jakiejś drużynie piłkarskiej. O piłce nożnej faceci potrafią rozprawiać całymi godzinami, pomyślałam z nadzieją.

Przyjechałam do klubu nieco później niż zwykle, ale wiele nie straciłam. Na miejscu zdążyło się pojawić zaledwie kilku klientów. Zerkali na tańczącą na scenie Dinę i tęsknie patrzyli na Anę, która wyraźnie dawała do zrozumienia, że ani trochę nie interesuje jej nikt z obecnych.

Takie zachowanie było częścią gry. Jeśli komuś tego wieczoru uda się zdobyć względy przepięknej blondynki, poczuje się prawdziwym zwycięzcą. A przegrani przyjdą ponownie, żeby się przekonać, czy tym razem to oni dadzą radę rozpalić Anę lub inną dziewczynę, o którą im chodzi. Usiadłam na swoim stałym miejscu, a Felix z przyzwyczajenia podał mi kir royala.

Dostałam nauczkę i nie szukałam już pociechy w seksie, narkotykach ani alkoholu, ale szampana najzwyczajniej w świecie lubiłam. Czasami zamawiałam bąbelki naprawdę dobrej jakości, bez żadnych dodatków, ale dość często nachodziła mnie ochota na słodkiego, wyrafinowanego w smaku kir royala. W dni powszednie piłam jeden. Potem przerzucałam się na koktajle bezalkoholowe lub wodę mineralną. W weekendy pozwalałam sobie czasami i na trzy drinki.

Siedziałam niespokojnie, co jakiś czas zmieniając pozycję. Czułam się, jakby pod moją skórą biegały mrówki, a im więcej upływało czasu, tym bardziej się niecierpliwiłam. Rzecz jasna pozdrawiałam klientów, opowiadałam o programie na ten wieczór i ucinałam krótkie pogawędki ze stałymi bywalcami, zanim ci rzucali się w wir cielesnych rozkoszy. Ale zawsze wracałam na fotel z myślami pełnymi mężczyzny o złocisto-zielonych oczach i dołeczkach w policzkach, który widział mnie w najgorszym możliwym stanie.

Było już prawie wpół do dwunastej, kiedy przyszedł Felix.

– Tu jest jakiś pan, który twierdzi, że ma zaproszenie, ale nie ma go na liście – oznajmił.

Zesztywniałam, bo dotarło do mnie, że to musi być Frans. Byłam zbyt przejęta i zapomniałam go wpisać na listę.

– Poczekaj. Zaraz zobaczę. Chyba zapomniałam…

Wstałam, odwróciłam się i zostałam tak z rozchylonymi ze zdziwienia ustami. To rzeczywiście był Frans. A jednak nie on. Stał w ciepłym świetle przedsionka, dzięki czemu mogłam zauważyć, że ma na sobie smoking. Oczywiście dostrzegłabym to i w półmroku, ale właśnie światło pozwoliło mi się zorientować, że w przeciwieństwie do tradycyjnego czarnego smokingu ten był granatowy i wyglądał podejrzanie jak… aksamit. Granatowy aksamit, biała koszula, granatowa muszka.

Frans był o tysiące kilometrów odległy od tamtego cudownego, prostolinijnego faceta w parce, z potarganymi od wiatru złocistymi włosami. Jeszcze dalej było mu do ubranego na biało kucharza, opowiadającego o codziennych potrawach z tą samą sympatią, co o drogim przyjacielu. Właśnie zdecydowanym ruchem oddawał długi, również granatowy płaszcz i rzucił kilka słów z nieprzyjazną miną. Ładny, prosty nos miał lekko uniesiony, a jego szerokie usta tworzyły niezadowoloną linię.

Lotte, pracująca z Felixem przy wejściu i w szatni, patrzyła na Fransa dziwnie szklistymi oczami, kiedy odbierała od niego okrycie. Choć nawet nie widniał na liście. Tego jeszcze nie było. Najwyraźniej udało mu się wcisnąć do klubu zupełnie bez mojej pomocy. Wyglądało na to, że nie mydlił mi oczu, mówiąc, że cała kuchnia musi tańczyć, a kiedy pracownicy pomylą kroki, zdarza mu się wściec. Nie przypuszczałam jednak, iż zmusi do tańca i mój personel, przy okazji narzucając mu własny rytm.

Nieco chwiejnym krokiem podeszłam do wejścia i niezauważalnie skinęłam Felixowi. Ostrożna mina mężczyzny natychmiast roztopiła się w przyjaznym powitalnym uśmiechu, a ja przeszłam dalej. Frans wreszcie mnie zauważył.

– Myślałaś, że nie przyjdę. Nie było mnie na liście – stwierdził zimno, mierząc mnie wzrokiem.

Zaschło mi w ustach pomimo dopiero co wypitego koktajlu. Było mi bardzo trudno skupić się na słowach, bo głodnym wzrokiem pochłaniałam widok twarzy i ciała Fransa. Smoking rzeczywiście był aksamitny, co wydawało się wyjątkowe, a jeszcze bardziej wyjątkowym czynił go kolor. Ale wybitnego kucharza można chyba zaliczyć do artystów, którzy w końcu mogą bezkarnie bawić się ubiorem. Ubrania leżały na nim jak ulał i wiedziałam, że nigdy w życiu nie dałby rady zdobyć ich w ciągu jednego dnia. Gdy podeszłam bliżej i spojrzałam wyrobionym okiem, miałam już pewność: to była bez wątpienia robota krawca.

Frans wyglądał niesamowicie i zabójczo seksownie. Moje ciało bez udziału świadomości starało się do niego przysunąć. Tak blisko, że między nami nie pozostałby nawet milimetr odstępu. A jednak nie mogłam znieść tego widoku. Nigdy jeszcze nie spotkałam nikogo, na kim smoking – czy jakikolwiek inny strój – leżałby tak idealnie. Mimo to nie chciałam go takiego, ubranego w najlepsze ciuchy, jakby próbował zrobić wrażenie na wszystkich obecnych. W klubie albo na całym świecie.

Chciałam Fransa w swetrze lub T-shircie i dżinsach. Takiego, który boi się jednego małego pocałunku. No dobrze, nie do końca małego, ale mimo wszystko… Chciałam mężczyznę, który w marynarce wygląda tak, jakby znajdował się daleko poza strefą komfortu. A nie tego aroganckiego, świadomego własnej atrakcyjności obcego, robiącego wrażenie nawet na bardzo doświadczonym Feliksie.

– Niemcy. Przeproś i zachowaj się grzecznie, a dostaniesz po mordzie nawet od kiepsko opłacanego kelnera. Warknij i pokaż im, kto tu rządzi, a jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki zaczną się giąć w ukłonach i słuchać rozkazów. W tych stereotypach o narodzie panów widocznie kryje się ziarno prawdy – powiedział leniwie Frans. – Co ciekawego macie w programie na dziś? A przede wszystkim kogo?

Wciąż mogłam wyczytać lekką pogardę w jego wyrazie twarzy, co w końcu pomogło mi wrócić na ziemię.

– Za kogo ty się przebrałeś, do cholery? Bo sobą na pewno nie jesteś – dogryzłam mu po fińsku, pewna, że nikt inny nie zrozumie.

Spojrzał mi w oczy, rozciągając szerokie, zmysłowe usta w lekkim uśmiechu.

– Za nikogo się nie przebrałem. Może i na co dzień jesteś tutaj diwą, ale ja też potrafię się dobrze prezentować. Co prawda na ogół mnie to nie bawi, a jednak coś mi mówi, że tego wieczoru będzie inaczej. To bardziej niż prawdopodobne.

Sfrustrowana i podniecona, spoglądałam na dołeczki, które ukazały się już przy tym niewielkim uśmiechu. Nie do końca rozumiałam, co Frans chce osiągnąć wizytą w klubie i całym tym przedstawieniem, ale porzuciłam temat. Na razie. Uśmiechnęłam się do Fransa tak pięknie, że chyba udało mi się przyćmić nawet słońce. Nagle przypomniały mi się wskazówki z internetu.

– Jeszcze raz dziękuję za bouillabaisse. Co gotowałeś dzisiaj? Albo jakie są twoje ulubione dania w tym… – wypaliłam.

Protekcjonalnie uniósł brwi.

– Zobacz sobie na naszej stronie. Chyba nie wymyślałbym dla klientów żarcia, którego sam bym nie zjadł. Cały dzień spędziłem w restauracji, więc nie chce mi się o tym gadać po pracy. Co macie w programie na dziś? – przerwał mi bezlitośnie.

Od środka zaczęło mnie podgryzać irytujące zażenowanie, które nie należało do mojego normalnego repertuaru emocji. Szybko zmieniłam temat. Chciałam osiągnąć efekt wyrafinowania i kurtuazji, ale z moich ust wydobyło się:

– Oczywiście… To ten… co sądzisz o grupie Der Blaue Reiter? Ja strasznie ich lubię i…

Niezręcznie złapałam się za warkocz i pociągnęłam, bynajmniej nie uwodzicielsko. Frans przez chwilę patrzył na mnie bez wyrazu, w końcu spytał powoli:

– Czy to część scenariusza? Najpierw trzeba się popisać kulturą i obyciem, żeby móc zaruchać? Trzeba by być naprawdę prostakiem, żeby nie uważać Der Blaue Reiter za dosyć istotną grupę i żeby nie przepadać chociaż za niektórymi z nich. Szczególnie biorąc pod uwagę, że do członków należeli Marc, Kandinsky, Klee czy Picasso. I Malewicz. Powiesz mi w końcu, co jest w programie?

Przełknęłam wstyd, który pojawił się pomimo wszystkich motywujących przemówień, jakie sobie zaserwowałam.

– Nie no, jasne. Nie. Nie trzeba się popisywać. Po prostu byłam ciekawa. No więc mamy cały czas występy na scenie. Im dalej w noc, tym gorętsze się stają. A skoro jest już ta godzina, zaraz pojawi się Desirée. Nie dość, że rozbierze się do naga, to jeszcze…

Wzrok Fransa zdawał się złagodnieć na krótką chwilę, ale wrażenie minęło niemal od razu.

– Tak. Oczywiście. To może być całkiem dobra rozrywka, ale mnie chodzi o to, które piękności dziś pracują. Ta ciemnoskóra dziewczyna była naprawdę ładna.

Moją pierś wypełnił niewiarygodnie mocny koktajl wściekłości i żalu. Miałam wrażenie, że nie dam rady mówić dalej.

– Michelle oczywiście jest w pracy. Podobnie jak Ana, Selena i Gloria – zmusiłam się do odpowiedzi.

Odwróciłam się od niego, bo już i tak popękana maska, którą usiłowałam mu zaprezentować, groziła rozpadnięciem się na kawałki. Najmniej ze wszystkiego miałam ochotę na pokazanie Fransowi, jakie załamanie wywołała moja własna bezładna paplanina w połączeniu z jego słowami. Wskazałam gestem schody prowadzące do głównej sali klubu.

– Proszę bardzo, zapoznaj się z otoczeniem. Ja wszystko obserwuję stąd.

Byłam tak nieszczęśliwa i rozgniewana, że aż sama nie mogłam w to uwierzyć, ale usiadłam z powrotem w fotelu z takim wdziękiem, na jaki tylko było mnie stać. Kątem oka zobaczyłam, że Frans na moment zwraca się w moją stronę, ale nie zamierzałam już na niego spoglądać. Jeśli chce pieprzyć się z którąś z dziewczyn, niech mu będzie. Dla mnie seks i tak nigdy nie miał wielkiego znaczenia, zapewniłam się w duchu i obserwowałam, jak mężczyzna schodzi po schodach wprost do gniazda rozpusty, którym dyrygowałam.

Jak zwykle we wtorki klub nie był pełny, ale w niektórych miejscach pary i grupki ludzi uprawiały seks z wyraźną przyjemnością. Gloria była tą z dziewczyn, która potrafiła przekonująco grać dominę, choć w rzeczywistości wcale nie miała ku temu skłonności. Zauważyłam ją, jak bezlitośnie depcze w dwunastocentymetrowych szpilkach po czołgającym się przed nią kolesiu w garniturze, a następnie łapie go mocno za włosy.

Mężczyzna prawdopodobnie był jakimś znanym politykiem, sędzią lub biznesmenem. Im więcej faceci mieli władzy, tym większą odczuwali potrzebę bycia zdominowanymi, a wręcz sponiewieranymi przez kobietę. Może dlatego, że oni sami poniewierali ludzi zawodowo.

Widziałam, jak Frans podąża w głąb klubu centralnym przejściem, po czym siada na jednej ze skórzanych kanap. Coś zamówił, ale jeszcze zanim przyniesiono mu napój, tuż obok zjawiła się Michelle. Paliło mnie w gardle, a jeszcze bardziej piekły mnie oczy, lecz z pozornym spokojem obserwowałam, jak para pogrąża się w rozmowie, zupełnie jakby byli w zwyczajnej kawiarni. Pomijając tylko fakt, że Michelle znów nie miała na sobie nic poza skąpymi stringami.

Kiedy Ana pojawiła się w tym samym miejscu i usadowiła się po drugiej stronie Fransa, zgrzytałam zębami. Dziewczyny miały własne zasady postępowania, które znały na pamięć. Jedną z najważniejszych reguł była ta, że wszystkie nie mogły jednocześnie rzucić się na tego samego klienta.

Jeśli sprawa była niejasna, pracownice szły porozmawiać i decydowały, która ma spróbować pierwsza lub której klient okazał do tej pory najwięcej uwagi. Na ogół wszystko to działo się całkowicie profesjonalnie i bez emocji, ale powinnam się była domyślić, że ilość testosteronu wydzielana przez Fransa zakręci w głowach też dziewczynom. Tym bardziej że z niezwykłym powodzeniem odgrywał rolę właściciela całego świata.

Po chwili zaczęło się dziać. Ana ześlizgnęła się z sofy, sprawiając wrażenie zawiedzionej, podczas gry Frans najwyraźniej tym razem wziął ofertę Michelle na poważnie. Dziewczyna usiadła okrakiem na jego udach i zaczęli się całować długo i namiętnie. Powoli i dogłębnie. W ten sam sposób, w jaki Frans całował mnie.

Znajdowali się nieco na ukos ode mnie, więc dobrze widziałam, jak wyćwiczone plecy Michelle wyginają się lekko, jak ręka Fransa gładzi nagi tyłek i jak jego usta nagle odrywają się od pełnych warg i zaczynają ssać jeden z sutków. Włosy dziewczyny zafalowały, jej głowa odchyliła się tak, że twarz miała skierowaną ku sufitowi, podczas gdy palce Fransa wsunęły się pod gumkę stringów i ściągnęły je nieco niżej.

Wyglądało na to, że mężczyzna mówi coś do Michelle, która na powrót skierowała twarz w jego stronę i potaknęła. Wyciągnęła się w kierunku stojącego obok kanapy stolika, wyjęła duży wibrator, po czym sprawnie naciągnęła na niego prezerwatywę. Nigdy nie rozumiałam, dlaczego mówi się, że komuś pęka serce czy że się łamie albo boli. Teraz jednak otrzymałam znakomitą lekcję, co znaczą te powiedzenia. Niemal słyszałam trzask odrywających się kawałeczków. Próbowałam zaczerpnąć powietrza, chociaż płuca nie chciały go przyjąć, i utrzymać serce w całości, choć czułam, jak krwawi. Kolejna metafora, której znaczenie zrozumiałam, obserwując Fransa i Michelle.

Frans gestem zachęcił dziewczynę, żeby położyła się na kanapie, i rozsunął jej nogi. Jedną ręką ściskał, masował i gniótł jej piersi, podczas gdy drugą skierował wibrator między jej uda.

To mi wystarczyło. Chciałabym być tak silna i obojętna, żeby po prostu siedzieć i patrzeć, ale taka nie byłam. W życiu nie pragnęłam niczego tak bardzo jak Fransa, więc na pewno nie zamierzałam wypuścić go z rąk tylko dlatego, że zobaczył fragment nagrania sprzed ośmiu lat. Nie pozwolę, żeby zaszufladkował mnie jako tanią dziwkę ze względu na moją przeszłość. I na pewno nie dam pięknej, ale nieco prostej i słabej panience zająć miejsca należnego mnie. Mnie.

Całkowicie zapomniawszy, jak słaba ja sama byłam w latach młodości, ruszyłam do przodu jak czołg. Zazwyczaj pozdrawiałam klientów, przechadzając się po klubie, ale teraz prawie wpadałam na wszystkich i do nikogo się nie odzywałam. Szłam prosto przed siebie głównym przejściem, aż dotarłam do kanapy, na której Frans penetrował Michelle długim, grubym wibratorem, podczas gdy ustami ssał jej idealnie okrągłą pierś. Wyraz twarzy dziewczyny świadczył o czystej rozkoszy, a kiedy podeszłam bliżej, muzyka akurat na moment przycichła i usłyszałam, jak Michelle dyszy:

– Pieprz mnie. Tak naprawdę. Tutaj. Teraz.

Frans podniósł głowę i spojrzał w ciemnobrązowe oczy kobiety. Z tej odległości mogłam już dostrzec, że się waha.

Przekonywałam samą siebie, że Frans nie posunie się do samego końca. W moim klubie był nie na miejscu. Nie odwiedzał tego typu lokali. Uważał je za element półświatka. Coś kazało mu tutaj przyjść tego wieczoru, ale nie wierzyłam, że była to Michelle. Chyba wiedziałam, o co chodzi. A w każdym razie musiałam zaufać, że instynkt mnie nie zawodzi.

Nadzieja umarła zaledwie parę sekund później. Znajdowałam się w odległości jakichś pięciu metrów od nich, kiedy zobaczyłam, jak Frans zdecydowanym ruchem zdejmuje smoking. Poczułam, jak przerażenie chwyta mnie za gardło. Czy ten cholerny facet naprawdę miał zamiar pieprzyć nieznajomą kobietę w moim klubie?

Byłam zdruzgotana, wściekła, nieszczęśliwa i jeszcze raz wściekła. Wściekła, wściekła, wściekła. Jakoś udało mi się całkowicie zapomnieć o tym, że klub istnieje właśnie po to, żeby można w nim było spełniać wszelkie cielesne fantazje, przynajmniej w granicach prawa. Zapomniałam, że płacę Michelle za uwodzenie nowych klientów i podtrzymywanie zainteresowania stałych bywalców. Zapomniałam, że jestem respektowaną, nieraz budzącą lęk właścicielką tego miejsca.

Byłam już tylko rozemocjonowaną kobietą marzącą o złapaniu Michelle za włosy, rzuceniu jej na podłogę i wykopaniu na drugi koniec świata, żeby na pewno nie udało jej się nigdy więcej dorwać do Fransa. Chciałam wymierzyć Fransowi policzek i zażądać wyjaśnień. Wrzasnąć, że może spierdalać na drzewo ze swoimi smokingami i aroganckim, sztucznym zachowaniem. A potem być ugłaskana pocałunkami, prośbami o wybaczenie i… no, czymkolwiek. Chociażby pogawędką.

Żeby tylko jego uwaga znów skupiła się na mnie i na nikim innym.

Podeszłam do nich i subtelnie odchrząknęłam. Michelle spojrzała na mnie z osłupieniem. I nic dziwnego. Nie miałam w zwyczaju wkraczać pomiędzy klientów a dziewczyny. Nigdy.

– Przepraszam, ale zapomniałam, że mam ważną, naprawdę ważną sprawę do Fransa.

On też już zdążył podnieść głowę. Sprawiał wrażenie niezadowolonego i nieprzyjaznego. Zupełnie mnie to nie obchodziło. Michelle z kolei wyglądała na zawiedzioną, ale błyskawicznie zebrała się w sobie.

– Jeszcze raz. Jak najszybciej – szepnęła.

Ze zmrużonymi oczami patrzyłam na ciemnoskórą piękność, a w mojej głowie pojawiły się trzy wyjątkowo oczywiste słowa.

„Nigdy w życiu”.

Kiedy Michelle sobie poszła, usiadłam w tej swojej idiotycznej kiecce tuż obok Fransa i żałowałam, że nie założyłam seksowniejszej małej czarnej. Albo tej króciutkiej czerwonej sukienki. Albo…

– O co chodzi? Myślałem, że z tymi pannami można zrobić, co się komu żywnie podoba, o ile one się zgodzą – warknął Frans i z zaciętą miną rozparł się na kanapie.

– Bo tak jest – odparłam dziwnym głosem, którego sama nie poznawałam. Ociekającym tęsknotą.

– To dlaczego przerywasz mój wieczór z Michelle…

– Nie jesteś taki. Sam mi to mówiłeś. Nie bawisz się w ten sposób. – Wykonałam szeroki gest, obejmując nim cały klub.

– A co ty, do chuja, wiesz o moich zabawach? Ciężko pracuję, a ty rozpieprzyłaś mój długi związek tak, że nawet w wakacje nie będę miał z kim uprawiać seksu. A teraz w tym burdelu nawet nie mogę zaruchać jak wszyscy. Bo nagle poczułaś się uprawniona do niańczenia mnie i zadecydowałaś, że tu nie pasuję.

Wkurzyłam się, choć serce bolało mnie jeszcze bardziej niż przedtem.

– Wcale nie chcesz Michelle! A jeśli twój związek się rozpieprzył, sam jesteś za to odpowiedzialny! Nie kazałam ci się rozstawać, sam powiedziałeś, że właściwie nie było ci z nią dobrze! I to nie jest żaden burdel, wbij to sobie wreszcie do tej swojej pustej głowy!

– Okej. Czyli skoro nie chcę Michelle, tej Any pewnie tak samo, chyba muszę iść do innego klubu i sprawdzić, czy tam będę mógł w spokoju rozładować napięcie. Z dala od jakiejś dziwki wyruchanej przez milion kolesi, która nie daje mi robić tego, czego pragnę. Mój wieczór tutaj dobiegł końca. Zostawię wam opinię z jedną gwiazdką!

Frans wstał i z powrotem założył smoking. Chociaż byłam nieszczęśliwa i wściekła, podeszłam do niego tak blisko, że prawie się dotykaliśmy. W tym stanie było mi obojętne, jakimi mnie częstuje wyzwiskami. Różnie mnie w życiu nazywano, ale miałam mocne podejrzenia, że akurat on na co dzień nie używa takiego języka. Te wulgaryzmy coś oznaczały. Moja nadzieja znów rozkwitła, bo Frans nie zrobił uniku ani nie odepchnął mnie od siebie. Tylko patrzył mi w oczy z uparcie zmarszczonymi brwiami.

– Nie chcesz Michelle. Chcesz mnie. Może i ruchał mnie milion mężczyzn, ale mnie chcesz. Nic nie poradzę na swoją przeszłość. To nie jest film familijny i nie zamierzam ci wszystkiego dzisiaj opowiadać, ale jak mi dasz… – mruczałam mu wprost do ucha.

Wykrzywił usta i parsknął.

– I co, mam ci współczuć? Całe życie robiłaś to, co kochasz. Wszystko widziałem na nagraniu. Możliwe, że na chwilę zawróciłaś mi w głowie, ale wszystkiemu na pewno winne jest otoczenie. Piękne kobiety, seks, przekraczanie granic. Udało ci się chwilowo sprowadzić mnie na manowce, jednak na twoim miejscu mogłaby równie dobrze być Michelle. Po prostu potrzebuję kobiety. Nic więcej. A teraz…

Miałam ochotę go uderzyć. Jasne, w porównaniu ze mną był świętoszkiem, ale i on miewał związki z kobietami. Na pewno znał różnicę między powierzchownym erotycznym pociągiem a chemią, od jakiej ziemia trzęsie się w posadach. Owładnięta emocjami, nie zastanawiałam się, w którym momencie ja sama stałam się ekspertką potrafiącą rozróżnić te dwie rzeczy. Ale potrafiłam. A teraz zamierzałam zmusić tego nieznośnego faceta, żeby wreszcie się poddał.

Ujęłam w dłonie twarz o mocnych rysach, przez chwilę patrzyłam w ciemne od gniewu oczy, a potem pocałowałam. Desperacko, żarłocznie i wściekle, jednocześnie wplatając palce w miękkie złociste włosy i przyciskając się całym ciałem do aksamitnego smokingu. Z początku Frans nie odwzajemnił pocałunku, stał sztywno i bez ruchu, ale kiedy dotknęłam językiem jego warg i westchnęłam, poczułam, jak coś w jego ciele odpuszcza.

Położył dużą dłoń na moich lędźwiach, silne palce pociągnęły mnie za warkocz, a szerokie, zmysłowe usta rozchyliły się i zmiękły pod naciskiem moich warg. Prawie się rozpłakałam z ulgi. Nawet nie byłam świadoma, jak bardzo się bałam – że pomyliłam się i że Frans nie chce mieć już ze mną nic wspólnego po tym, co zobaczył.

Nagle jakimś cudem znalazłam się w jego objęciach. Sapnęłam z zaskoczenia, ale nie zdążyłam zrobić nic innego, zanim położył rękę na mojej głowie i jeszcze mocniej wpił się w moje usta. Jego palce wędrowały po moim udzie, odsunęły rąbek sukienki i ścisnęły obnażony pośladek. Potem poczułam lekkie ugryzienie na dolnej wardze i język wślizgujący mi się do ust.

Mój umysł wypełniła mieszanina szczęścia i pożądania. Mocno objęłam Fransa za szyję, a kiedy on wsunął mi palce między uda, potarł kilkukrotnie, a następnie odchylił stringi, zadrżałam z rozkoszy. Na moment oderwałam się od jego ust i wydałam niemal błagalny jęk. Moja cipka była nabrzmiała, wrażliwa i tak mokra, że palce Fransa pływały w jej sokach.

Odgłos obudził we Fransie tę samą bestię, którą spotkałam już wtedy, gdy zaspokajał mnie palcami w biurze. Opuścił mnie na kanapę, dokładnie tam, gdzie wcześniej leżała Michelle, podciągnął sukienkę jeszcze wyżej i zerwał ze mnie majtki.

Po raz pierwszy od siedmiu lat leżałam na klubowej sofie z mężczyzną między nogami. Spojrzenie Fransa zasnuła mgła, jego twarz się wykrzywiła, po czym mężczyzna pochylił się nade mną pełen determinacji. Jednym ruchem rozpiął zamek na plecach sukienki i pociągnął za dekolt, obnażając moje ramiona, a następnie wydobył spod tkaniny piersi okryte zielonym koronkowym biustonoszem.

Poczułam, jak rozwiera mi uda i wsuwa dwa długie, grube palce w moją cipkę. Mocno ścisnął pierś. Jęczałam cicho i byłam tak rozpalona, że obawiałam się dojść już od kilku pchnięć, ale coś mi przeszkodziło. Coś, co wcześniej zupełnie nie robiło mi różnicy.

– Frans. Nie tak… nie tutaj… – wyjęczałam, gdy tylko myśl przybrała ostateczny kształt.

Na jego twarzy pojawił się dziki, złowrogi wyraz.

– O co ci chodzi, do cholery? Teraz zamierzasz się wycofać, jak najpierw odesłałaś dziew…

Ścisnęło mnie w podbrzuszu, kiedy zanurzył palce głęboko we mnie.

– Nie. Nie zamierzam, nie. Ale nie tutaj. Nie dam rady.

Mówiłam prawdę. Nie byłam w stanie przewidzieć własnej reakcji, zanim znalazłam się w tej pozycji. Po siedmiu latach nie chciałam uprawiać seksu publicznie, na oczach wszystkich. Szczerze mówiąc, myśl o tym budziła we mnie taki lęk, że groziła ugaszeniem mojego nieokiełznanego podniecenia.

– Zabierz mnie gdzieś. Stąd. Żeby nie widzieli.

Frans ocknął się, słysząc panikę w moim głosie i widząc rozszerzone ze strachu źrenice. Pokiwał głową, najwyraźniej odrobinę zaniepokojony. Niedbałym ruchem z powrotem naciągnął na mnie sukienkę i schylił się.

Wziął mnie w objęcia. Znalazłam się w mocnych, męskich i niewiarygodnie dobrze pachnących ramionach. Wcisnęłam twarz w granatowy aksamit, a Frans niósł mnie przez cały klub, bez wątpienia na oczach osłupiałych pracowników, w stronę biura. Odczuwałam tak wielkie szczęście i ulgę, że cała trzęsłam się z emocji. Zacisnęłam ręce na ubraniu Fransa, aż zbielały mi knykcie, i nie od razu zorientowałam się, że stoimy już przed drzwiami biura.

– Drzwi są zamknięte, kochanie – zamruczał mi do ucha tonem zupełnie innym od tego, którego używał przez cały wieczór. Łagodnym, a zarazem pełnym pasji.

Pieszczotliwe określenie zawróciło mi w głowie i przez chwilę próbowałam sobie przypomnieć kod do drzwi.

– Cztery, osiem, dziewięć, jeden – szepnęłam, jeszcze szczęśliwsza niż przedtem.

Dla Fransa pewnie nic to nie znaczyło, ale słowo „kochanie” sprawiło, że zupełnie się rozpłynęłam. Poczułam się, jakbym wygrała w totolotka. Otarłam policzek o miękki aksamit, a kiedy wchodziliśmy do biura, znów poczułam ekscytację.

W pomieszczeniu panowała ciemność, pomijając przesączające się przez żaluzje światła nocnego Berlina. Frans jednak skierował się ku kanapie z taką pewnością, jakby bywał tam już setki razy. Usiadł, posadził mnie sobie okrakiem na kolanach i oparł się czołem o moje czoło.

– Co ci się stało? Zrobiłem ci krzywdę? Przepraszam, że zachowałem się jak świnia. Byłem po prostu taki…

– Nie. Było mi dobrze – wymamrotałam. – Ale ja już nie dam rady. Nie… nie mogłam wiedzieć, że nie będę w stanie tego znieść. Bycia na widoku.

– Ale jak… Na nagraniu sprawiałaś wrażenie, że ci się podoba.

Chciałam, żeby Frans jak najszybciej zapomniał o tej przeklętej taśmie, i zachłannie wpiłam się w jego usta. Podciągnęłam sukienkę i przycisnęłam nagie krocze do aksamitnych spodni. Moje stringi zostały w klubie, jednak wcale mi ich nie brakowało. Aż syknęłam z rozkoszy. Jedną ręką złapałam Fransa za tył głowy, a drugą pociągnęłam go za pasek.

Frans próbował coś wymruczeć tuż przy moich ustach, ale nie chciałam go słuchać, więc szybkim ruchem odpięłam mu rozporek. Niecierpliwie i łakomie jak głodna wilczyca. Czułam, jak ściska moje pośladki, gładzi mnie coraz wyżej, aż do pasa, po czym znów zsuwa ręce. Mocno pociągnął za zamek sukienki i poczułam chłodniejsze powietrze na piersiach, kiedy ściągnął ze mnie biustonosz.

Zaczął przygryzać moje piersi, a ja chwyciłam dużego, długiego i twardego jak żelazny pręt kutasa, po czym w upojeniu uniosłam się, żeby otrzeć się o jego czubek. Kiedy szeroka główka oparła się o moją rozwartą, ociekającą sokiem cipkę, wyrwał mi się bezradny, wypełniony czystym pożądaniem okrzyk. Zacisnęłam oczy i ocierałam się o sztywnego penisa w przód i w tył, od łechtaczki po rowek między pośladkami. Byłam pewna, że zaraz zwariuję, tak było mi fantastycznie.

– Cholera.

Stłumiony głos Fransa był głębszy niż ocean i bardziej szorstki niż stalowa wełna. Wcisnął mi coś do ręki i choć minęło już siedem lat, rozerwałam opakowanie tak sprawnie jakbym ostatnio robiła to wczoraj. Założyłam mu prezerwatywę i już się podnosiłam, żeby wrócić do poprzedniej pozycji, kiedy on mocno ścisnął moje sutki, aż jęknęłam z bólu, i silnymi, dużymi dłońmi chwycił mnie w talii.

Uniósł mnie nieco wyżej, a jego gorący oddech pieścił moje piersi. Poczułam, jak kieruje penisa dokładnie tam, gdzie powinien – w obolałą z pragnienia, wyczekująco pulsującą cipkę. Zaskomlałam niecierpliwie i próbowałam opuścić miednicę, ale Frans mi nie pozwolił. Myślałam, że zaraz się rozpłaczę z desperacji.

Przesunął silne ręce na mój tyłek. Jęknęłam z rozkoszy, kiedy wreszcie wszedł we mnie odrobinę. Jego długie palce rozsuwały i gładziły pośladki. Pozwolił mi opuścić się nieco niżej, a mój punkt G eksplodował jak błyskawica. Zadrżałam, odchyliłam się, niesiona gwałtowną falą przyjemności, i zanurkowałam w ciemność, kiedy moim ciałem wstrząsnęła kolejna eksplozja.

Frans też w końcu stracił panowanie nad sobą. Usłyszałam jego chrapliwy głos:

– Boże, jaka delikatna, mokra cipka.

Tuż po tym poszybowałam w przestworza. To było takie uczucie. Frans nagle wciągnął mnie na siebie do samego końca tak, że niemal poczułam sypiące się między nami iskry. Złapałam go za włosy i uniosłam się jak zbuntowany dzieciak, zanim on zdążył mi przeszkodzić.

Znów opadłam, krzyknęłam z rozkoszy i byłam pewna, że zaraz rozpadnę się na kawałki, kiedy cudowny, olbrzymi kutas po raz kolejny wbił się we mnie. Całe krocze miałam napięte jak struna i każdy ruch czułam od łechtaczki aż po odbyt. Frans coś wymamrotał, ale już nie próbował mnie zmusić do wolniejszego tempa, które bez wątpienia doprowadziłoby mnie do szaleństwa. Co prawda moje zdrowie psychiczne wciąż było zagrożone i przyspieszyłam, ujeżdżając go tak, jak jeszcze nigdy nikogo nie ujeżdżałam.

Położyłam dłoń na głowie Fransa i przycisnęłam jego twarz do moich piersi, wzlatując coraz wyżej. Mężczyzna wciąż ściskał mnie za pośladek, ale drugą rękę przemieścił na mój kark i odwrócił głowę w ten sposób, że mógł znów zębami złapać mnie za skórę biustu. To małe ukłucie bólu natychmiast wystrzeliło mnie poza orbitę.

Przed moimi oczami rozlało się krwistoczerwone morze. Krzyknęłam, jakby mnie torturowano, i rozsypałam się na miliony, a może miliardy molekuł, atomów, cząsteczek. Moja pochwa stanęła w płomieniach, zaczęła dziko pulsować i przy każdym pchnięciu próbowała całkowicie pochłonąć boskiego kutasa Fransa. Jak z oddali usłyszałam wściekłe warknięcie, kiedy pociągnęłam Fransa za włosy. Tańczyłam na nim jak szalona.

Przez moje jęki i krzyki nagle przebiło się niskie, dzikie ryknięcie. Nasze biodra uderzyły o siebie z olbrzymią siłą. Poczułam, jak ciało Fransa drży i rozanielona, oparłam głowę o szerokie, umięśnione, okryte aksamitem ramiona. Zsunęłam dłoń z jego głowy pod kołnierz smokingu i westchnęłam, zadowolona i bardziej zaspokojona niż kiedykolwiek.

Miałam wrażenie, że w ciszy płyniemy razem w kierunku wieczności, ale potem usłyszałam, jak Frans mówi:

– Naprawdę jesteś dobra. Niewiarygodna. Chyba możemy się trochę zabawić. No wiesz, tak bez zobowiązań.

Rozdział 5

Następnego ranka obudziłam się nieszczęśliwa po źle przespanej nocy. Czułam się odrzucona i niezrozumiana. I wyciśnięta do cna. Wcale nie podobał mi się ten stan.

Przez całą noc próbowałam zrozumieć, co się stało. Wczoraj Frans co prawda całkiem czułym gestem pomógł mi wstać, ale potem dał mi tylko szybkiego buziaka. Zaproponował, żebyśmy kolejnego dnia znów spotkali się w biurze, przeszukali podłogę i listwy w całym pomieszczeniu, tropiąc potencjalną drugą kryjówkę. Miał akurat wolny dzień, więc z czasem nie powinno być problemu. Zaproponowałam tak chłodnym tonem, jak potrafiłam, że mógłby potem wpaść do mnie do domu i pobieżnie zapoznać się z rozkładem pomieszczeń. Wspomniałam również, że część mebli w klubie została odnowiona, a podczas dwóch etapów rozbudowy odświeżyliśmy też podłogi i ściany. Odnalezienie czegokolwiek po tak gruntownych zmianach nie wydawało mi się prawdopodobne.

Powoli jednak na horyzoncie zaczynała majaczyć możliwość, że obrazy rzeczywiście są albo gdzieś w biurze, albo w mieszkaniu. Jeśli mój mąż schował pod podłogą nagrania, pewnie potrafiłby również w dowolnym miejscu sprytnie ukryć dzieła sztuki.

„Tak bez zobowiązań”.

Te słowa długo nie pozwoliły mi zasnąć, a teraz znowu mnie otrzeźwiły. Kłębiły mi się w umyśle – ostrzegawcze, niewłaściwe i niebezpieczne, choć sama nie mogłam zrozumieć, czemu sprawiają takie wrażenie. Przecież dostałam to, na co liczyłam. Frans chciał regularnie uprawiać ze mną seks, przynajmniej dopóki mieliśmy wspólne zajęcie.

Kiedy dokładniej przypomniałam sobie wydarzenia poprzedniego wieczoru, zauważyłam co najmniej parę rzeczy, które mogły wywołać mój nieszczęśliwy nastrój. Frans pochwalił mnie co prawda, ale tylko w kontekście seksu. Może nie użył tak bezpośrednich określeń jak poprzedni mężczyźni, z którymi miałam do czynienia, ale to niewiele zmieniało. Poza tym zbyt szybko zepchnął mnie z kolan. I od razu zaczął mówić o obrazach i swoich zamierzeniach.

Chciałabym otrzymać więcej tulenia i bliskości, a do tego porządny pocałunek. Nie rozumiałam, czemu tęsknię za rzeczami, których nigdy wcześniej nie otrzymałam. Bernd oczywiście całował mnie od czasu do czasu, ale na ogół właśnie w ten sam sposób, co Frans poprzedniej nocy.

Inni mężczyźni raczej nie całowali. Pieprzyli tylko. Pieprzyli, chwalili moją mokrą cipkę i napalone ciało, ściskali piersi i tyłek, a potem korzystali ze wszystkich możliwych otworów.

Może właśnie to mnie dręczyło. Migawki z minionych wydarzeń i lęk, bo znów wszystko groziło potoczeniem się w podobnym kierunku. Frans bez wątpienia nie okaże się tak prymitywny jak niezliczeni partnerzy, których miałam przed nim. Mimo wszystko zaczynałam myśleć, że on również chciałby postrzegać mnie wyłącznie jako dmuchaną lalkę.

Niestety mnie już taki układ nie pasował. Nie chciałam być bezdusznym przedmiotem, przyjemną zabawką. A już na pewno nie dla Fransa. Nawet jeśli nasza relacja miała być tylko tymczasowa, chciałam z nim robić więcej, niż tylko się pieprzyć. Pragnęłam też mieć coś do powiedzenia w tym związku. Nie zamierzałam robić wszystkiego, na co mu przyjdzie ochota, ani grzecznie czekać, aż znów poświęci mi trochę uwagi.

Przypomniałam sobie, jak ciepło Frans mówił o zwyczajności. Moje serce, nagle przebudzone z długoletniej drzemki, jasno dało mi znać, że właśnie o tym marzył. O czymś zwykłym, co robią normalni ludzie. Oboje byliśmy wolni, nie mieliśmy nic do ukrycia i mogliśmy razem chociażby… Przez chwilę nic nie przychodziło mi do głowy.

Uprawiać sport? Chodzić po sklepach? Restauracjach? Muzeach?

Muzeum. Frans nie był w Pergamonie. Zabiorę go tam. Serce zaczęło mi szybciej bić i od razu poczułam głębokie zadowolenie. No tak. Pergamon też znajdzie się w programie, jeśli Frans zechce mnie jeszcze zaciągnąć do łóżka. Będziemy oglądać rzeźby i obrazy i rozmawiać. Choć raz odwiedzę muzeum w towarzystwie. To prawda, Bernd mnie tam zaprowadził na samym początku naszego związku. Ale chociaż bardzo się wtedy cieszyłam, nie zapamiętałam z wizyty zbyt wiele. Byłam zupełnie zagubiona, a mąż musiał mnie ciągle powstrzymywać przed dotykaniem bezcennych dzieł i zachowywaniem się zbyt głośno.

W ostatnich latach sama sporo chadzałam na różne wystawy w muzeach i galeriach, ale w Pergamonie nie byłam od kilku lat. Wiedziałam o sztuce więcej niż przeciętny zjadacz chleba i może… może udałoby mi się zrobić na Fransie wrażenie czymś innym niż tylko seks. Potem dotarło do mnie, że jeśli chcę zrobić na nim wrażenie, Pergamon musi poczekać. Frans miał przyjść od razu po przygotowaniu Bauhausu na wieczór. Co zwyczajna para w zwyczajnej relacji mogłaby robić w zaciszu czterech ścian? Poza uprawianiem seksu?

Ludzie pewnie oglądali filmy. Czytali książki w łóżku. Ale coś takiego raczej robiło się w dłuższym związku albo w małżeństwie. Nie byłam pewna. Z Berndem nie robiliśmy w domu zbyt wiele. Jeśli nie przebywaliśmy w klubie, chodziliśmy po barach lub imprezowaliśmy.

Przygnębiona powlokłam się do kuchni i nalałam sobie dużą szklankę soku pomarańczowego. Potem stanęłam przed otwartą lodówką i zamarłam.

Jedzenie. Pary, na pewno również z gatunku „bez zobowiązań”, razem gotują. Przypomniało mi się, jak Frans dotykał mnie ukradkiem, kiedy jedliśmy w Bauhausie, i poczułam budzące się pożądanie.

Przyszedł mi do głowy genialny pomysł. Frans ciągle przygotowywał potrawy. Taką miał pracę, a najwyraźniej i poza nią lubił gotować, biorąc pod uwagę jego komentarz o zupie grochowej i drożdżówce. Ale jutro ma wolne i powinien odpocząć. Ja zrobię jedzenie.

To prawda, potrafiłam jedynie usmażyć omlet i podgrzać kiełbasę, ale byłam w końcu inteligentną kobietą i zdolną uczennicą. Poszukam w internecie prostego przepisu na jakieś pyszne danie i odtworzę go. Zrobię też deser. A potem będziemy mogli porozmawiać i może trochę poflirtować w ten nieznośnie podniecający sposób, a jeszcze później…

Pogrążyłam się w marzeniach o tym, jak Frans pochwali przygotowane przeze mnie… coś, i jak zaczniemy się dotykać, pogadamy trochę… Nigdy wcześniej nie myślałam, jak ważna może się okazać rozmowa z mężczyzną. A gdy już olśnię Fransa umiejętnościami kucharskimi i porozmawiamy porządnie, będziemy uprawiać ostry, nieziemski, niesamowity seks.

Skwitowałam własne myśli zdecydowanym skinieniem głowy, ale nie przyszło mi nawet do głowy, w którym momencie mielibyśmy przeszukać mieszkanie. Zamiast tego rześko rzuciłam się do działania i wkroczyłam na zupełnie nieznany teren. Googlowałam różne potrawy, które „sprawią, że ślinka pocieknie”, które „rzucą na kolana nawet najwybredniejszego krytyka”, które „da radę ugotować nawet dziecko” i które „udadzą się bez pudła”. Niestety wszystkie przepisy wydawały mi się dość skomplikowane. Zwykle jadałam w restauracjach lub zamawiałam posiłki do domu.

Na początku pomyślałam, żeby przygotować jakiś łatwy, smaczny makaron. Autorzy przepisów radzili, żeby „ugotować makaron zgodnie z instrukcjami na opakowaniu”. Zaczęłam sprawdzać strony producentów, po czym zaniosło mnie na fora dyskusyjne, gdzie znalazłam niezliczone posty i komentarze instruujące, że na przykład jedenaście minut nie zawsze oznacza jedenaście, makaron równie dobrze mógłby się okazać niedogotowany lub rozgotowany, ale lepiej by było zostawić go al dente niż rozgotować, bo zmięknie jeszcze odrobinę po odcedzeniu.

Myślałam gorączkowo. Jeśli na opakowaniu jest napisane jedenaście minut i zakładamy, że w takim razie po dwunastu minutach makaron nie powinien być już niedogotowany… Jaki byłby prawdziwy czas gotowania, skoro trzeba jeszcze wziąć pod uwagę czas po odcedzeniu? A co stanie się z makaronem po wymieszaniu z sosem? Czy od tych teoretycznych dwunastu minut należy odjąć odcedzanie i mieszanie? Przez ile minut trzeba więc gotować makaron we wrzącej wodzie? Siedem?

Porzuciłam myśl o prostym sosie do makaronu i wyszukałam „romantyczną kolację”. Dowiedziałam się, że mężczyźni na ogół lubią steki. Co prawda Bernd prawie zawsze zamawiał w restauracji rybę, ale mojego świętej pamięci małżonka nie można było uznać za zwyczajnego mężczyznę. Już prędzej za świnię.

Ucieszyłam się, kiedy znalazłam przepis na stek chateaubriand. Zapiekanka ziemniaczana też wydawała się prosta. Sos berneński sprawiał wrażenie nieco skomplikowanego, ale tak naprawdę chodziło o dodawanie składników do garnka, a potem mieszanie. Nie takie trudne. Do tego mogłabym zrobić jakąś sałatkę…

Zaczęłam sporządzać najdłuższą listę zakupów w moim życiu. Przyszło mi do głowy, że musimy mieć też coś do picia. Na szczęście z tym tematem poradziłam sobie bez wyszukiwarki. Podam jakiś drogi argentyński malbec.

Nad deserem musiałam się chwilę zastanowić. Sałatka owocowa? Nudy. Francuskie naleśniki? Nie byłam pewna, czy uda mi się je przekręcić na drugą stronę. Naleśnik w stylu fińskim? Nie ufałam przepisowi, według którego wystarczy zrobić mleczną mamałygę i wlać do formy. W końcu znalazłam zapiekane lody, co bardzo mnie uradowało. Trzeba tylko włożyć lody na chwilę do piekarnika, a na to położyć bezę. Do zrobienia bezy z kolei potrzebne będą jajka i cukier.

Z policzkami zaczerwienionymi z emocji – przejrzałam się w dużym lustrze nad półką z warzywami – poszłam do sklepu, który podobno miał dobrze zaopatrzony dział mięsny. Kiedy sprzedawca spytał, jak duże steki zamierzam smażyć, znów się zakłopotałam. Spytałam, jaki stek będzie odpowiedni dla dużego, umięśnionego mężczyzny. Otrzymałam wielki kawał mięsa. Do domu przyniosłam cztery siatki zakupów, bo na wypadek porażki kupiłam wszystkiego więcej, niż potrzebowałam. Również ziemniaków.

Kiedy rozpakowałam zakupy, poczułam dziwną pustkę. Chciałam zadzwonić do Fransa. Albo chociaż wysłać wiadomość. Ale miał spędzić prawie cały dzień w restauracji i pewnie by nie odebrał.

Co by się stało, gdybym go odwiedziła? Może uda nam się zamienić kilka słów, tak na szybko. Byłoby cudownie go zobaczyć, a może i coś bym zjadła. Sama, jak zwykle. Nie miałam przyjaciół, więc poza spotkaniami biznesowymi na ogół jadałam samotnie.

Wzięłam szybki prysznic, bo byłam spocona po zakupach. Założyłam elegancką jedwabną jasnoniebieską sukienkę kopertową, której urok stanowiły ładnie wykończone brzegi i dekolt oraz zawiązywana z boku kokarda. Włosy związałam w prosty kok, umalowałam się lekko i wyszłam z domu. W drodze do metra zauważyłam piękną lokalną kwiaciarnię i pomyślałam, że może Frans ucieszyłby się z małej niespodzianki. W końcu mężczyźni ciągle dają kobietom kwiaty – nawet Bernd tak robił – i nie widziałam żadnego powodu, dla którego nie można by było odwrócić ról.

Weszłam do sklepu i mój wzrok od razu padł na duże żółte gerbery. Na ogół nie przepadałam za żółtym, ale te kwiaty skojarzyły mi się ze słońcem. Pasowały do uczuć, jakie obudziło we mnie pojawienie się Fransa. Jakby po długiej ciemności w końcu zaświeciło nade mną słońce. Bez względu na jego dezaprobatę. I bez względu na to, że w naszej relacji miało chodzić tylko o seks.

Poprosiłam o dwadzieścia pięć gerber i dotarło do mnie, że wybieram kwiaty po raz pierwszy od własnego ślubu. Oczywiście zdarzało mi się zamawiać kompozycje na różne uroczystości zawodowe, ale nie było to nic osobistego. Kiedy opuściłam kwiaciarnię, zadzwoniłam do Bauhausu. Zapewniono mnie, że znajdzie się wolny stolik dla jednej osoby, żebym mogła zjeść późny lunch.

Ze stacji metra udałam się szybkim krokiem w stronę restauracji z olbrzymim bukietem w objęciach, nie myśląc o niczym poza Fransem. Pospiesznie weszłam do środka i bez zastanowienia zamówiłam cokolwiek.

– Czy pan Raatz jest na miejscu? Chciałabym zobaczyć się z nim na chwilę. Może pani powiedzieć, że przyszła Valentina – poprosiłam, wciąż łapiąc oddech.

Kelnerka grzecznie pokiwała głową i obiecała dowiedzieć się, czy Frans już przyszedł. Podano mi lunch w postaci niebiańsko smacznego okonia morskiego. Frans się nie pojawił, ale pomyślałam, że pewnie ma urwanie głowy. Kiedy jednak po jakichś dwudziestu minutach zobaczyłam kątem oka ubraną na biało postać, szybko uniosłam głowę i uśmiechnęłam się, choć serce mi waliło. Wcisnęłam dłonie w blat stołu, bo zaczęły drżeć.

– Cześć – zagaiłam inteligentnie.

– Hej. Masz do mnie jakąś sprawę? Znalazłaś obrazy? Albo jakąś kryjówkę?

Frans zmarszczył brwi tak groźnie, a jego piękne usta zacisnęły się z takim niezadowoleniem, że mój dobry nastrój zaczął się rozpływać.

– Nie. Ja… akurat byłam w pobliżu – wyjąkałam jak nierozgarnięta uczennica.

Czyli posuwam się już do żałosnych kłamstewek, pomyślałam w panice, ale nie przyszło mi do głowy nic innego, co pozwoliłoby mi zachować twarz. Potem przypomniałam sobie o kwiatach. Frans nie sprawiał wrażenia zbyt otwartego. To nic, Bernd bywał znacznie bardziej niemiły, szczególnie pod koniec naszego związku. Może trzeba go po prostu trochę rozkręcić.

– Przyniosłam kwiaty. – Uśmiechnęłam się niepewnie.

Wyciągnęłam bukiet w jego stronę. Wyglądał na zaskoczonego.

– Co ja niby mam z tym zrobić? Będą mi tu pylić! Nie mogę ich zabrać do kuchni.

W życiu poniżano mnie już na wiele różnych sposobów, ale ta konkretna chwila stanowiła absolutne dno. Poczułam, że mocno się czerwienię, a ku własnemu przerażeniu do oczu zaczęły mi napływać łzy. Przecież ja nie płakałam. Nigdy. Nawet na pogrzebie Bernda. Ale teraz… Szybko się odwróciłam, żeby tylko Frans nie zobaczył, jak bardzo udało mu się mnie zranić zaledwie kilkoma słowami.

Przycisnęłam do siebie kwiaty, desperacko grzebiąc w torebce w poszukiwaniu gotówki. W końcu złapałam setkę i natychmiast wstałam.

– Przepraszam – powiedziałam głucho i jeszcze niżej spuściłam głowę.

Wtedy się pojawiły. Łzy wstydu i rozpaczy pociekły mi po policzkach, kiedy przypomniałam sobie, że zupełnie niepotrzebnie zapełniłam całą lodówkę jedzeniem. Będę mogła jutro wspomóc jakąś jadłodajnię dla ubogich.

Wyobrażałam sobie głupio, że Frans chce mnie zobaczyć tak mocno, jak ja jego. Że ucieszy się z kwiatów. Może nawet ze mną zje. Ale przecież nikt nie chciał ode mnie niczego poza seksem. To chyba była moja życiowa misja: ruchanie, pieprzenie, pierdolenie. I nic innego. Najwyraźniej miałam to wypisane na czole atramentem, który dla mnie był niewidoczny, a dla innych – jaskrawoczerwony. I wszyscy wiedzieli, nawet jeśli nie znali mojej reputacji. Frans również.

Rzuciłam się do ucieczki, zanim wywołany sytuacją smutek i uczucia skrywane przez lata mogły wylać się ze mnie powodzią w ten zwyczajny, majowy wtorek. Czułam, że nie byłoby to tylko niewielkie załamanie. Ścisnęło mnie w piersi, a z ust wydobył się stłumiony szloch, na szczęście byłam już przy drzwiach.

Dalej nie pobiegłam. Frans zdążył mnie dogonić i przytrzymać zamknięte drzwi.

– Valentina. Przepraszam, jeśli byłem niegrzeczny. To nie dlatego… Co się stało? Ty płaczesz?

Przez głowę przemknęło mi tylko, że muszę się stąd jak najszybciej wydostać.

– Nie. Wcale nie.

Frans odwrócił mnie w swoją stronę i schylił się, żeby sprawdzić.

– Płaczesz.

– Gratulacje, Sherlocku. Mogę już sobie iść? – wychlipałam, przez zasłonę łez uparcie wpatrując się w podłogę.

– Nie. Wyjdźmy razem na ulicę.

– Idę do domu. Do domu – powtórzyłam z naciskiem i zirytowana otarłam oczy.

Frans złapał mnie mocno za przedramię i wyprowadził na zewnątrz. Potem przygarnął do siebie, przygniatając bukiet.

– Przepraszam. Byłem wściekły. Ale nie na ciebie. To znaczy na ciebie trochę też, bo przyszłaś nie w porę… Krótko mówiąc, mamy na zapleczu tonę gównianego ręcznie robionego makaronu, bo jeden idiota nie potrafi się skoncentrować na niczym poza wyrywaniem lasek i gadaniem o wyrywaniu lasek. Potem pozwolił wszystko spierdolić nowicjuszce, bo te jego gadki były ważniejsze od żarcia – wyjaśnił.

– Nie musisz wymyślać żadnych…

– Nie wymyślam – przerwał mi kategorycznie.

Trochę mi to poprawiło humor, ale nadal chciałam jak najszybciej odejść. Nie chciałam marnować jego czasu, szczególnie że najwyraźniej na zbyt dużo liczyłam. Chciałam w spokoju wylizać rany.

– Pójdę już. Na ogół nie reaguję… to śmieszne. Chyba po prostu miałam nadzieję na coś więcej. Przepraszam cię bardzo.

– Na co miałaś nadzieję? Ustaliliśmy, że się zabawimy…

Byłam zbyt nieszczęśliwa, żeby mu przypomnieć, że ja niczego nie ustalałam. Zamiast tego w porywie szczerości wyznałam płaczliwie coś, czego jeszcze nigdy nie wypowiedziałam na głos.

– Od siedmiu lat nikogo nie miałam. Nikogo. Wcześniej byłam wiecznie naćpana, a mój kochany mężuś uwielbiał dzielić się mną ze wszystkimi. I ja robiłam, co chciał, jeśli tylko wzięłam odpowiednio dużo. Podobało mi się, ale o to nietrudno na kokainowym haju. Pusta, fizyczna przyjemność. I tak było latami. Gdy w końcu wytrzeźwiałam… Byłam znana z tego, jaka ze mnie łatwa i dobra dupa. Nie liczyłam na nic niezwykłego. Tylko na to, że nie będzie tak jak wtedy. Że może tym razem facet chociaż ze mną porozmawia i zechce coś razem zrobić, a nie tylko rozbierze, przeleci i spieprzy.

Próbowałam się wycofać, wciąż trzymając kwiaty, ale Frans nie pozwolił. Nie powiedział ani słowa. Nie udało mi się wyrwać, w końcu podniosłam wzrok. Zobaczyłam, jak do drzwi podchodzi jeden z pracowników. Frans drgnął, odwrócił się w stronę przybysza i wrzasnął tak, że jego głos rozległ się echem na całym Gendarmenmarkt:

– Chyba jest tam, kurwa, ktoś, kto potrafi robić makaron! A może zamieniliśmy się w budkę z kebabem na Alexanderplatz? Każ Karlowi przejąć dowodzenie, jeśli jakimś cudem zapomniał, że jest trzeci po mnie!

Kątem oka spojrzałam na mężczyznę, który wyglądał na głównego kelnera. Zniknął równie szybko, jak się pojawił. Frans znów odwrócił się do mnie.

– To, o czym opowiedziałaś, wymaga więcej czasu i lepszego otoczenia. Nawet sobie nie wyobrażałem… Niedobrze mi się robi, gdy tylko pomyślę, przez co musiałaś przejść. To dlatego tak zesztywniałaś wczoraj w klubie?

Już zdążyłam pożałować swojego głupiego wyznania. Nie chciałam zabrzmieć, jakbym liczyła na litość.

– To nie takie ważne. Pozbędę się tych kwiatów. Byłam idiotką. Oczywiście masz rację, jestem z zupełnie innego świata… – Starałam się mówić spokojnie.

– Dziewczyna, która przynosi mi kwiaty, a którą ja mimo to doprowadzam do płaczu, nie jest idiotką. To ja jestem idiotą.

– Szczerze mówiąc, żadna ze mnie dziewczyna.

– Chodź tu – zachęcił mnie Frans miękkim głosem.

Teraz, kiedy nie miałam już oczu wypełnionych łzami, mogłam zobaczyć, że jego kucharska czapka jest przekrzywiona, a zielono-złote oczy błyszczą figlarnie.

– Jutro pogadamy porządnie. Mam dzisiaj pełne ręce roboty, nawet nie licząc tych kretynów. Ale zróbmy coś jeszcze tak na szybko – zaproponował.

– Co masz na myśli? – spytałam podejrzliwie.

– Całowałaś się kiedyś na Gendarmenmarkt? Z kwiatami w objęciach? Czy to byłoby „coś więcej”?

Nie mogłam wydusić słowa. To brzmiało tak cudownie. Idealnie. Gendarmenmarkt był jednym z moich ulubionych miejsc w Berlinie, świeciło słońce, a mężczyzna, który zawrócił mi w głowie, chciał mnie pocałować pośrodku pięknego placu. Widziałam już coś takiego. Widywałam takie pary. W minionych latach dyskretnie obserwowałam je z ukłuciem zazdrości.

Pokiwałam głową. Potem odchrząknęłam i niemal spokojnie odparłam:

– Nie całowałam. Ale jak ci się spieszy…

– Odpowiedz. Czy takie coś miałaś na myśli?

Wziął ode mnie kwiaty i starł z policzka łzę.

– Mogłabym… mogłabym mieć – przyznałam.

– To idziemy.

Złapał mnie za rękę i zaciągnął na środek placu, obok niemieckiego kościoła.

– Postawię te kwiaty w sali jadalnej, jeśli nie masz nic przeciwko temu. – Pogładził mnie po twarzy.

Przytaknęłam nieobecnie, bo słońce w ten sposób oświetlało jego oczy, że aż musiałam policzyć, ile różnych odcieni zieleni i brązu w nich lśni.

– A potem zabiorę je do domu. Dziękuję. Jeszcze żadna kobieta nie kupiła mi kwiatów.

Znów pokiwałam głową i zanurzyłam rękę w jego złocistych włosach. Frans przybliżył się, objął mnie jedną ręką, a ja poczułam, jak szczęście rozgrzewa mnie od środka. Przytuliłam się do niego i spojrzałam mu w oczy, a potem na rozciągnięte w uśmiechu usta. Na twarz, której obraz wyrył mi się głęboko w sercu zaledwie w kilka dni. Rozchyliłam wargi, ale zanim mnie pocałował, potarł swoim nosem o mój. I jeszcze raz.

– Masz ładny nos – szepnął.

Uśmiechnęłam się głupawo i mruknęłam:

– To najmniej ładna część mojej twarzy. Szczególnie czubek.

– Jest ładny i wyjątkowy.

Potarł jeszcze raz, a ja odwzajemniłam gest.

Jeszcze nigdy czegoś takiego nie robiłam, ale uczucie było tak cudowne, że rozpierało mi serce. Chciałam pokazać, że szybko się uczę.

– Ty za to masz naprawdę ładny nos – stwierdziłam.

– Zwyczajny.

– Nieprawda, jest…

Nie dokończyłam, bo usta Fransa przelotnie musnęły moje. Zaraz musnęły ponownie, potem lekko do nich przywarły, a kiedy poczułam czubek jego języka na dolnej wardze, instynktownie przylgnęłam jeszcze ciaśniej do szerokiej, umięśnionej piersi. Frans powoli przesunął językiem po wewnętrznej krawędzi moich ust, a następnie wsunął go głębiej.

Przycisnęłam dłoń do jego karku i wydałam pomruk szczęścia. Całowałam go namiętnie, a rękami gładziłam jego włosy i skórę. Jego język powoli wędrował, badał wilgotne zakamarki, bawił się moim językiem. Stopniowo straciłam z oczu otoczenie, a czas stanął w miejscu, jak zwykle w towarzystwie Fransa. Poczułam, jak mężczyzna zsuwa dłoń na mój pośladek i pieści go, a potem, kiedy jakimś cudem udało mu się jeszcze pogłębić pocałunek, zaczyna gładzić mnie po plecach.

Czułam się jak pijana, a ze wszystkich stref erogennych rozprzestrzenił się na całe ciało niecierpliwy, szaleńczy głód. Odchyliłam się, gdy Frans mocniej naparł dłonią na mój krzyż, a ustami wpił się jeszcze żarłoczniej i bardziej nieugięcie. Skądś z daleka dobiegł gwizd i poczułam, jak Frans wraca na ziemię.

– Niech cię cholera. Jak długo już tu stoimy? – wymamrotał, po czym złożył mi na ustach jeszcze jeden szybki, mocny pocałunek.

Zaborczy. Taki przymiotnik przyszedł mi do głowy.

– Chodź. Przejdziemy się razem tylną uliczką.

Chwycił mnie za rękę i przez moment owładnęła mną czysta radość, kiedy tak szliśmy razem w słońcu. Dopiero gdy Frans się odwrócił, żeby się ze mną pożegnać, przypomniałam sobie, o co chciałam zapytać:

– Kiedy jutro przyjdziesz… Jak wyjdziemy z biura… Możemy razem zjeść? Jeśli coś ugotuję?

Uniósł brwi zaskoczony. Dostrzegłam wahanie w jego oczach.

– Nie musimy – wycofałam się szybko. – Nie ma sprawy. Już to było… cudowne.

Nie wiem, skąd mi się wziął taki dziecinny komentarz, ale z jakiegoś powodu usłyszawszy go, Frans spoważniał.

– Tak. Ugotuj. A potem porozmawiamy.

„Porozmawiamy”. Zarumieniłam się ze szczęścia i posłałam mu uśmiech. Na koniec wspięłam się na palce i dałam mu buziaka. Spojrzał na mnie z trudną do odszyfrowania miną, ale zaraz odwzajemnił uśmiech.

To chyba był najlepszy dzień w całym moim dotychczasowym życiu.

Rozdział 6

Kolejny dzień zdążył już zmienić się w wieczór, gdy z pewną ekscytacją, ale i zdenerwowaniem zaczęłam wyjmować składniki na kolację. Ostatnio czułam się jak na rollercoasterze, co lekko mnie przerażało. Pogubiłam się już w tym, ile stanów emocjonalnych zdążyłam zaliczyć w ciągu zaledwie jednego dnia. W każdym razie nie miałam już wątpliwości, że moja chłodna pragmatyczność i spokój ducha należą do przeszłości.

Nieco wcześniej otrzymałam znakomity dowód. Kiedy przyszłam do biura na spotkanie z Fransem, dostałam od niego wiadomość, że wyskoczyły mu jakieś nagłe kłopoty z pracownikami.

Wkurzyłam się, ale też zaniepokoiłam. Zastanawiałam się, czy pisał prawdę. Przecież to miał być jego wolny dzień. Czyżby mnie unikał? Dlaczego w takim razie po prostu nie odwołał spotkania?

Nie mogłam znieść nowego, dziwnego rozczarowania, które znów zagnieździło mi się w żołądku, podobnie jak minionego dnia. Katowałam się wspomnieniem tego, co Frans powiedział w klubie, owładnięty mrocznym stanem ducha. „Ruchana przez milionów kolesi dziwka”. I takiemu facetowi zaniosłam kwiaty. Zresztą nawet te najwyraźniej mu nie wystarczyły.

Nieszczególnie udało mi się rozpalić przyjemny płomień nienawiści, bo od razu zaczął mi szeptać do ucha jakiś adwokat diabła. Obwieścił, że Frans przecież przeprosił. Nazwał mnie „kochaniem”. Chciał wszystko wyjaśnić, tylko że mu przerwałam. „Co właściwie próbował powiedzieć?”, spytał kusząco głos. „Czy nie warto byłoby się dowiedzieć?” I jeszcze ten pocałunek na Gendarmenmarkt. Był idealny.

W końcu już sama nie wiedziałam, co czuję, więc dla odmiany wściekłam się na siebie.

Tłumaczyłam sobie, że nie potrzebowałam mężczyzny przez siedem lat, więc znakomicie poradzę sobie i w kolejnych latach. Albo może wezmę sobie kogoś innego na kochanka, skoro moje ciało najwyraźniej się przebudziło. I skoro Frans nie wygląda na szczególnie zainteresowanego. Zresztą dlaczego miałabym marzyć o mężczyźnie, który już od progu gadał o związkach? Równocześnie obrażając mnie stwierdzeniem, że nie mógłby związać się z kobietą mojego pokroju? Przecież uchodziłam za inteligentną, atrakcyjną i seksowną. Słyszałam to mnóstwo razy, gdy klienci lub partnerzy biznesowi próbowali zaciągnąć mnie do łóżka.

Zmusiłam się do przypomnienia sobie komplementów otrzymanych od znanych mi mężczyzn. Myśl o innych facetach nie była zbyt kusząca. Mimo to wściekle się jej trzymałam. Pilnowałam jej jak pies ulubionej kości.

Przeszukując gabinet, zastanawiałam się, czy przypadkiem sama nie powinnam odwołać kolacji. Zanim on to zrobi. To byłby szlachetny gest, wmawiałam sobie. Wręcz majestatyczny. Niestety nie udało mi się zrealizować planu. Gdy pod koniec poszukiwań dostałam od Fransa kolejną wiadomość, natychmiast rzuciłam się do czytania.

Rozejrzałaś się po gabinecie? Przepraszam, że tyle mi zeszło. Zaproszenie na kolację wciąż aktualne?

Nie byłam wystarczającą arystokratką, żeby wykonywać szlachetne gesty. Odpisałam błyskawicznie.

Nic się nie stało. Gabinet sprawdzony. Widzimy się o 18.

Po tym osiągnęłam stan podekscytowanego, radosnego oczekiwania i w kolejnej wiadomości przesłałam mu adres.

Teraz z determinacją patrzyłam na kupkę składników. Dam radę. Przygotuję pyszne jedzenie i pokażę, że jestem kimś więcej niż tylko właścicielką klubu rozpusty. Nie wstydziłam się tego, co robię. Chciałam jedynie zademonstrować, że mam też inne strony. Skinęłam głową w stronę wielkiego worka ziemniaków, otworzyłam go i wzięłam się do roboty.

Pokroić ziemniaki w plasterki. To nie powinno być trudne, ale w przepisie nie zaznaczono, jak grube powinny być. Byłam tak zmęczona obieraniem, że uznałam centymetrowe plastry za wystarczająco dobre. Podzieliłam olbrzymią ilość mięsa na spore kawały i przyglądałam im się z powątpiewaniem. Jeszcze nigdy nie widziałam tak pokaźnych steków. Ale na pewno uda się je przyrządzić, jeśli je dobrze rozbiję i będę odpowiednio długo smażyć.

Polałam śmietaną ziemniaki i chyba zbyt grube plastry cebuli, po czym zaczęłam rozmyślać nad odpowiednią ilością soli. W sieci wyczytałam, że za mała ilość może zepsuć każdą potrawę. Tak twierdził w wywiadzie jakiś wybitny kucharz. Ale zawsze mogłam dosolić jeszcze potem. W końcu szczodrze sypnęłam sobie w garść. Uznałam, że chyba wybitny kucharz wie, co mówi. A Frans bez wątpienia również był wybitnym kucharzem. Nie chciałam mu podać jedzenia bez smaku.

Niezbyt uważnie posypałam solą ziemniaki, dorzuciłam sporo zmielonego pieprzu i duże, ładne gałązki tymianku – pomyślałam, że pięknie przyozdobią gotowe danie. Włożyłam zapiekankę do piekarnika i pobiegłam wziąć prysznic, a potem się ubrać. Tym razem nie zamierzałam skromnie poprzestać na jakiejś głupiej prostej kiecce. Podczas naszego pierwszego spotkania przykułam uwagę Fransa dramatycznym, seksownym strojem, więc teraz chciałam zrobić jeszcze większe wrażenie.

Wyciągnęłam z szafy jaskrawofioletową satynową sukienkę, którą kilka razy założyłam do klubu, ale potem odwiesiłam na dobre. Powodem było to, że kiedy miałam ją na sobie, dostawałam więcej niż zwykle propozycji przejścia z klientem na jedną z klubowych kanap i uprawiania seksu. Tego wieczoru wybrałam ją właśnie dlatego. Planowałam uprawiać seks. Między innymi.

Ubrałam się i obejrzałam w lustrze z zadowoleniem. Pozbawioną ramiączek wąską górną część zapinało się na haftki jak gorset. Dekolt był tak głęboki, że moje obfite piersi tworzyły ponad krawędzią dwie uwodzicielskie półkule. Sukienka ściśle przywierała do krągłości i chociaż sięgała aż do kolan, rozporek po prawej stronie był na tyle duży, że przy każdym ruchu obnażał udo. Biustonosza nie mogłam i nie chciałam zakładać, założyłam za to fioletowe koronkowe stringi i pas do pończoch w tym samym kolorze. Cienkie czarne pończochy miały wnieść trochę grzesznej egzotyki. Na nogi wsunęłam fioletowe satynowe sandałki na wysokich obcasach, a z biżuterii wybrałam grubą srebrną obróżkę i szerokie bransolety z tej samej serii.

Usta pomalowałam szminką w odcieniu czerwonego wina, oczy obrysowałam na czarno, a włosy upięłam w wysoki kok. Kiedy byłam gotowa, przyszła kolejna wiadomość od Fransa:

Piętnaście minut.

Serce waliło mi przez cały wieczór, ale teraz o mało nie wyskoczyło mi z piersi. Sprawdziłam godzinę i uznałam, że mogę już smażyć steki. Przy tej grubości na pewno będą potrzebowały dłuższego smażenia. Nie miałam tłuczka do mięsa, więc najpierw użyłam dużej chochli, a potem pięści. Nie za bardzo się spłaszczyły.

Nie zniechęciłam się jednak. Jeśli Amerykanie mogą podawać kilkusetgramowe steki, to i ja mogę. Włączyłam kuchenkę i przez chwilę dłubałam przy pokrętłach okapu, zanim udało mi się go uruchomić. Wreszcie zabrałam się do smażenia.

Steki wznosiły się na patelni jak zamkowe wieże, a po kilku minutach smażenia ani trochę nie zmieniły w środku koloru. Pomyślałam, że tak duże kawałki mięsa powinno się smażyć w najwyższej możliwej temperaturze, więc zwiększyłam moc kuchenki. Niemal od razu usłyszałam obiecujące skwierczenie i odskoczyłam od patelni, kiedy na mojej piersi zaczęły lądować kropelki tłuszczu i mięsnych soków.

Szybko wyjęłam z najniższej szuflady fartuch, który kiedyś od kogoś dostałam albo kupiłam sama, gdy jeszcze sobie wyobrażałam, że może będziemy z Berndem gotować. Zajrzałam do piekarnika i okazało się, że tymianek nie wygląda już zbyt reprezentacyjnie. Bardziej jak spalona trawa.

Zapiekanka była jednak najmniejszym z moich zmartwień, bo dotarło do mnie, że zapomniałam o sosie. W pośpiechu zaczęłam wrzucać do garnka składniki na wywar. Sos też postanowiłam gotować na najwyższej mocy. Chyba nie zrobi większej różnicy, jak szybko składniki się ze sobą połączą.

Gdy zadzwonił domofon, ściągnęłam fartuch i pognałam do przedpokoju. Wcisnęłam przycisk otwierający wejście do budynku, po czym uchyliłam drzwi do mieszkania. Czekałam tuż za nimi. Z kuchni dobiegało skwierczenie i trzaskanie, ale to przecież normalne odgłosy gotowania. Minuta w tę czy w tamtą nic nie zmieni, a chciałam powitać Fransa w wejściu.

Napięłam całe ciało, kiedy usłyszałam kroki na klatce schodowej.

– Hej! Przepraszam, że cię wystawiłem. Karl potrzebował pomocy, bo wczoraj wywaliłem Teda z pracy. Facet ma smykałkę do gotowania, ale niestety nie do ludzi… – rozgadał się Frans, zanim jeszcze porządnie otworzył drzwi.

Stanął jak wryty z butelką wina w ręce, a słowa zamarły mu na ustach, kiedy mnie zobaczył. Ja sama syciłam oczy widokiem cudownego mężczyzny ubranego w porządną granatową koszulę i przepysznie znoszone jasne dżinsy. Nie włożył koszuli w spodnie, zauważyłam z podnieceniem. To naprawdę wyśmienite. Tak jak to, że…

– Byłaś w klubie? Myślałam, że będzie zamknięty, bo… – powiedział szorstko.

– Nie – przerwałam, prostując się, żeby jeszcze lepiej wyeksponować piersi.

Zamknął za sobą drzwi. Dokładnie mi się przyglądał, a zielonobrązowe oczy lśniły z pożądania.

– Już nie chcesz czegoś więcej? Pogadać? Bo jakem Frans Raatz nie wyglądasz na dziewczynę, która chce się całować na Gendarmenmarkt – mruknął groźnie.

Jego ton był niemal oskarżycielski i zadrżałam, kiedy poczułam ukłucie lęku.

– Naprawdę tego chcę. Całować się. I rozmawiać. Ale to… Chciałam tak się ubrać dla ciebie. Normalnie nie noszę tej…

Frans ruszył w moją stronę jak buldożer, spuścił wzrok na wyłaniające się z dekoltu piersi i uniósł rękę. Złapał mnie w talii i przyciągnął do siebie, drugą dłoń położył na pośladkach i nagle straciłam dech z zaskoczenia, bo zupełnie bez zapowiedzi podniósł mnie, po czym położył na plecach na tapicerowanej ławce w przedpokoju.

Ze zdecydowaną miną przeciągnął ławkę na środek pomieszczenia, usiadł na niej okrakiem i rozsunął mi nogi. W ten sposób, że rozporek sukienki całkowicie się otworzył, odsłaniając pończochy i stringi. Przytrzymał mnie za kolana, a następnie przycisnął usta do cieniutkiej koronki majtek i już całkowicie gotowej cipki. Dmuchnął delikatnie, nie zrobił nic więcej. Jęknęłam, kiedy poczułam uderzenie ciepłego powietrza przez materiał, a gwałtowna fala pożądania porwała mnie, unosząc coraz dalej od rzeczywistości.

Próbowałam pamiętać o jedzeniu, ale myśl pękła jak bańka mydlana, gdy Frans odsunął stringi na bok i palcem zaczął wodzić po wargach sromowych. Poczułam, jak opiera palec na krawędzi mokrej szparki, ostro zaczerpnęłam powietrza, a on podniósł głowę. Oczy miał zamglone.

– Chętna z ciebie dziewczynka. Może będę miał przystawkę – wymruczał.

Zawiesił wzrok na moim dekolcie. Po ruchu powietrza na skórze wyczułam, co się dzieje. Moje sutki stwardniały, kiedy Frans głodnym spojrzeniem pożerał niemal całkowicie odsłonięte piersi. Schylił się, na moment wziął w usta jedną z brodawek, a przez moje ciało przebiegł prąd. Wygięłam się, krzyknęłam i złapałam go za włosy.

Frans zanurzył palec w mojej cipce i ssał brodawkę długimi, mocnymi pociągnięciami. Krzyknęłam głośniej i zaczęłam się wić. On z kolei przeszedł do drugiej piersi, jednocześnie wsuwając we mnie drugi palec. To było niewiarygodne. Tak niewiarygodne, że zaczęłam jęczeć i odpowiadać biodrami na ruchy jego palców.

– Chcę cię wziąć tak, jak mi się podoba – wymamrotał, okrążając palcem łechtaczkę.

– Tak, tak – błagałam, już w połowie drogi do orgazmu.

– A może cię zwiążę? Nie pozwolę iść do pracy? Będę pieprzyć przez całą noc? – pytał chrapliwie. Potem pocałował mnie w kącik ust.

– Tak – wyjęczałam, zaciskając uda na jego dłoni.

Nagle podniósł głowę i wyprostował się. Przez zmrużone powieki ujrzałam, że coś musiało go zaniepokoić. Wyjął ze mnie palce, na co chciałam głośno zaprotestować.

– Co tak śmierdzi? Coś się przypala – powiedział tonem, którego bez wątpienia używał w restauracji.

Na początku zupełnie nie zrozumiałam, o czym mówi, ale kiedy łagodnie złapał mnie za ręce i pomógł przejść do pozycji siedzącej, ja też to poczułam. Smród spalenizny.

– Steki! – sapnęłam. Chciałam pobiec na ratunek.

– Już raczej nic ich nie uratuje. Przyniosłem wino. Możemy je wypić – zażartował, pomagając mi wstać.

– Nie, nie. Mam jeszcze drugie, na wypadek gdyby te nie wyszły – wyjaśniłam i rzuciłam się w stronę kuchni.

– Powiedz mi, tak dokładnie ile razy w życiu smażyłaś steki? Jeśli masz zapasowe? – dobiegło z tyłu. Potem dosłyszałam jego niski śmiech.

Zrobiło mi się głupio.

– To łatwe, wystarczy trzymać się przepisu. Usiądź przy stole i otwórz to wino, jeśli jest schłodzone – próbowałam emanować pewnością siebie.

– Okej. Szefowa kuchni Valentina radzi sobie znakomicie, czasem tylko coś przypali – wciąż mówił tonem, który świadczył o tym, że zupełnie nie wierzy w moje możliwości.

Pomaszerowałam do kuchni i już w wejściu zobaczyłam, że z patelni unosi się szary, śmierdzący dym – pomimo włączonego okapu. Rzuciłam się ratować sytuację, ale kiedy odwróciłam steki, odkryłam całkowicie zwęgloną powierzchnię. Reszta mięsa wciąż była czerwona i surowa. Może dałoby się odkroić spaloną część, pomyślałam w skupieniu. Dzięki temu steki choć trochę się zmniejszą.

Nie zdążyłam się dłużej zastanowić, bo moją uwagę przykuł dobiegający z garnka wściekły bulgot. Zajrzałam do środka i ku własnemu przerażeniu zauważyłam, że płyn prawie wyparował. Na pewno w garnku było mniej niż wymagane cztery łyżki. Szybko przecedziłam wywar (udało mi się uratować całe dwie łyżki) po czym przekroiłam steki. Dodałam masła na patelnię, znów umieściłam na niej mięso, do sosu wbiłam jajka i znów byłam na właściwym kursie.

…albo i nie. Sos zupełnie nie odpowiadał opisowi z internetu. Roztrzepywałam go i mieszałam, ale kiedy mieszanina coraz bardziej przypominała jajecznicę, po prostu dorzuciłam odpowiednią ilość masła. Jednocześnie poczułam zapach pochodzący z piekarnika. Zegarek pokazywał dokładnie godzinę, od kiedy włożyłam tam zapiekankę, więc szybko ją wyciągnęłam. Jedną ręką wciąż mieszając sos, zdjęłam z ziemniaków spalone gałązki tymianku.

– Muszę sprawdzić, co tu się dzieje. Przecież zaraz tu się zlecą wszyscy strażacy z Berlina – usłyszałam za plecami.

– Nie. Poradzę sobie. Obiecałam, że zrobię… – zaczęłam uparcie, ale nie udało mi się ukryć nuty bezradności w głosie.

Poczułam, jak rumienię się z wysiłku i zażenowania, że Frans przyłapał mnie w tak żałosnej sytuacji. Na skraju całkowitej porażki. Stanął tuż za mną i pocałował w odsłoniętą szyję. Potem zestawił patelnię z palnika.

– A nie przyszło ci do głowy, żeby usmażyć całą krowę w jednym kawałku? To byłoby jeszcze ciekawsze… – skomentował z ewidentnym rozbawieniem.

Potem z kolei złapał za rączkę garnka i ponad moim ramieniem zajrzał do środka.

– Co to ma być, do diabła?! – wykrzyknął.

Sama też dobrze widziałam, że masło się roztopiło, ale nie pomogło w stworzeniu jednolitego sosu. W mieszaninie wyraźnie odcinały się grudki smażonych jajek.

– Chciałam zrobić sos berneński – przyznałam cicho.

Frans nie był wściekły ani złośliwy, ale i tak czułam się pokonana. Otarłam spocone czoło i dumnie podniosłam głowę. Chociaż próbowałam zachować pozory pewności siebie, bałam się, że Frans sobie pójdzie. Niby dlaczego miałby marnować na mnie czas, jeśli nie potrafię nawet przygotować zwyczajnego steka? Co w ogóle chciałam tym wszystkim udowodnić? Że jestem kobietą, z którą mógłby być w związku? Pomimo klubu i mojej przeszłości?

Ku własnemu przerażeniu zrozumiałam, że właśnie tego chcę. Związku. Prawdziwego związku, w którym poza świetnym seksem byłoby też miejsce na wiele innych rzeczy. Odkrycie wręcz zmroziło mi krew w żyłach. Zadurzyłam się we Fransie znacznie, znacznie silniej, niż zamierzałam i niż w ogóle potrafiłam sobie wyobrazić. A on nie chciał niczego poza seksem. Nie z kobietą mojego pokroju.

Przy tym całym mętliku w głowie jakoś do mnie nie dotarło, że głowa Fransa jest tuż przy mojej, a nasze ciała niemal się stykają – dlatego natychmiast zauważył moją reakcję. Na szczęście złożył to nagłe zesztywnienie na karb nieudanego przedsięwzięcia kulinarnego.

– Valentino, jak często zdarza ci się gotować? – zapytał przesadnie słodko, odwracając mnie w swoją stronę.

Nieszczęśliwa, wbiłam wzrok w podłogę.

– Nigdy. Ale to miało być całkiem proste…

Frans objął mnie i łagodnym gestem uniósł mi podbródek.

– To jest proste, jak się zna podstawy. Jak ktoś nie wie nic, robi się trudne.

Milczałam, unikając jego spojrzenia.

– Chciałam tylko przygotować jedzenie. Zrobić coś zwyczajnego, co robią wszyscy – odparłam najbardziej beznamiętnie, jak potrafiłam.

Nie udało mi się jednak: spod udawanej obojętności dało się dosłyszeć rozżalenie. Przez chwilę było zupełnie cicho, nie licząc warkotu kuchennego okapu.

– Okej. To gotujemy. Pomogę ci – zaproponował w końcu Frans.

– Ale ty cały czas gotujesz…

– To miała być zapiekanka czy co?

Frans błyskawicznie otworzył szufladę, jakby był w mojej kuchni co najmniej setny raz, i wyjął widelec. Wyłowił z naczynia duży plaster ziemniaka, przyjrzał mu się podejrzliwie, ugryzł, skrzywił się, po czym wypluł do zlewu. Zaczęły mu drżeć ramiona, a po chwili pomieszczenie wypełnił niski, upojny śmiech.

Ten śmiech wypełnił również moje serce, odgonił nawet złe samopoczucie. Był taki ciepły, a jednocześnie niezwykle radosny. Kiedy Frans odwrócił się, oparł się o blat i powiedział z błyskiem w złocisto-zielonych oczach:

– Jesteś najpiękniejszą i najbardziej ponętną kucharką, jaką kiedykolwiek widziałem. Jestem przekonany, że każdy inny facet z rozkoszą zjadłby te twarde, cholernie słone kartofle i surowe mięso, po czym stwierdziłby zupełnie serio, że wszystko smakowało jak ambrozja. W sumie sam mógłbym tak zrobić, jeśli chcesz. Ale jeśli wolałabyś nauczyć się robić steki i zapiekankę ziemniaczaną, moglibyśmy… masz więcej ziemniaków?

Ożywiłam się. Dotarło do mnie, że właśnie otrzymałam nową szansę.

– Kupiłam wszystkiego dużo. Właśnie na wypadek, gdyby coś mi nie wyszło za pierwszym razem. Ale bardzo się spieszyłam…

Wyjęłam z lodówki wielki worek ziemniaków i dodatkową porcję mięsa. Kiedy wyłożyłam wszystko na stół, Frans przyciągnął mnie do siebie i pocałował tak mocno, że zrobiło mi się ciemno przed oczami.

– Niech mięso trochę się ogrzeje poza lodówką, a my w międzyczasie zajmiemy się zapiekanką – wymruczał tuż przy moich ustach.

To, co nastąpiło potem, do reszty zburzyło mój świat. Już chwila gotowania w Bauhausie była cudownie intymna, ale tym razem wznieśliśmy się na nowy poziom. Przede wszystkim dlatego, że mogłam uczestniczyć w gotowaniu i pracować razem z Fransem. Odczuwałam naraz zagubienie, szczęście i ekscytację, i to już od momentu, kiedy zaczął mi wyjaśniać technikę krojenia plasterków.

Oczywiście wciąż szło mi kiepsko, ale porady Fransa zdecydowanie ułatwiły przygotowywanie ziemniaków. Udało mi się kilka pokroić, a on w międzyczasie rozprawił się z całą resztą, a przy okazji i z cebulą. Kazał mi poukładać plasterki w świeżo umytym naczyniu żaroodpornym. Dodałam śmietanę, zgodnie z zaleceniami drobno posiekałam tymianek i niedługo nowa zapiekanka znalazła się w piekarniku.

Frans zabrał się do mięsa. Spojrzał na nie, szacując ilość.

– Dwieście pięćdziesiąt gramów będzie okej? – spytał.

– Tyle ci wystarczy? Myślałam, że powinno być…

– To już duży stek – odparł, odkroił dwa kawałki wołowiny i uderzył pięścią w jeden z nich tak, że aż huknęło.

Myślałam, że od hałasu popękają ściany, ale po jeszcze kilku uderzeniach steki stały się bardziej płaskie i równomiernie rozbite. Frans umył ręce i spojrzał na mnie.

– Mamy godzinę – poinformował z rezolutnym błyskiem w oku.

Natychmiast owładnęło mną pożądanie. Powoli skinęłam głową. Może i chciałam spróbować czegoś zwyczajnego, ale świetnie pamiętałam, co Frans powiedział wcześniej.

– Chcesz od razu przejść do… tego, co proponowałeś? – wymruczałam, przywierając do niego biodrami.

Spojrzał na mnie, źrenice miał rozszerzone.

– Ja nie… Mówiłem, co mi ślina na język przyniesie. Wcale nie musimy. Nie musisz robić nic, po czym źle się poczujesz.

Byłam pewna, że z Fransem już nigdy nie poczuję się źle, po pocałunku na Gendarmenmarkt i wieczorze w kuchni. Lekko przesunęłam palec wzdłuż guzików jego koszuli. Uniosłam brwi i zatrzepotałam rzęsami.

– Próbowałeś już krępowania? – spytałam uwodzicielsko.

Jego brwi powędrowały prawie do linii włosów.

– Ale ja nie chcę, żeby… Będzie cię bolało?

– Nie. Jeśli zrobimy to tak, jak lubię. Wcześniej nie dawano mi wyboru, ale wiem, co na pewno nie sprawi mi bólu.

Wyglądał na tak oszołomionego, że chciało mi się śmiać. Jednocześnie pożądałam go jeszcze mocniej, co stanowiło niemałe osiągnięcie. Złapałam go za rękę i zaczęłam prowadzić w stronę salonu, gdzie leżał duży, miękki, jasnoszary dywan. Po śmierci Bernda pozbyłam się wszystkich zabawek, ale kupiłam kilka nowych. Miałam też szaliki i chustki. Całe mnóstwo.

Spojrzałam na stolik do kawy i ciemnoczerwony zestaw wypoczynkowy. Uznałam, że bez problemu zmieścimy się na dywanie.

– Zaczekaj chwilę.

Otworzył usta, jakby chciał zaprotestować, ale w końcu usiadł. Już całkiem podniecona pomaszerowałam do garderoby. Wybrałam kilka długich, wąskich szalików. Potem wzięłam jeszcze duży wibrator i tubkę lubrykantu. Uśmiechnęłam się do siebie. Skoro Frans chce spróbować czegoś bardziej niegrzecznego, wibrator może się przydać.

Gdy wróciłam do salonu, uklękłam na dywanie. Frans przyglądał mi się niepewnie, ale złote iskierki w jego oczach zdradzały, jak bardzo ma na mnie ochotę.

– Rozbierzesz mnie? Zdejmij, co chcesz. Ty tu rządzisz – zachęciłam go miękko, pochylając się.

Położyłam mu na kolanach szaliki, które zabrałam z garderoby. Frans patrzył na nie przez chwilę, a następnie skinął głową. Wyglądał na oszołomionego. Zsunął się z kanapy na dywan, również ukląkł i polecił mi odwrócić się do niego plecami. Poczułam, jak haftki sukienki rozpinają się, a Frans gładzi mnie po nagich plecach. Zadrżałam i uniosłam kolana na tyle, żeby mógł całkowicie zdjąć ze mnie sukienkę.

I zaraz jego ręce były już na moich biodrach, na pasie do pończoch, na pupie. Ściskały i pocierały, na co zareagowałam niskim jęknięciem. Od tyłu objęły moje piersi, podtrzymując je, masując i podszczypując sutki. Ciało miałam coraz bardziej rozpalone, a bieliznę – coraz wilgotniejszą. Bałam się że stringi zaraz przemokną na wylot.

– Tak. Właśnie tak ciebie chcę.

Głos Fransa był tak ciemny, że aż prawie czarny.

– Dobrze. Zwiąż mi ręce – szepnęłam.

Mój głos był równie ciemny, ale załamywał się lekko, kiedy instruowałam Fransa, jak powinien związać mi ręce za plecami w ten sposób, żeby zgięły się w łokciach, a ramiona przylegały do pleców na całej długości. Gdy przyszła kolej na nogi, położyłam się na plecach i poleciłam mu przywiązać najpierw jedno, potem drugie udo ciasno do łydki.

W końcu byłam gotowa. Leżałam na dywanie i już dyszałam z podniecenia.

– Teraz możesz zrobić ze mną, co chcesz. Nie bardzo mam możliwość się poruszać, ale jeśli mi każesz, dam radę przetoczyć się na drugą stronę – zachęcałam go.

Frans patrzył w napięciu na moje bezradne ciało i zdawało się, że w jego umyśle szaleje jakaś burza. Postanowiłam podsycić ogień.

– A tu, na stole… z tego wibratora też możesz skorzystać. Włożyć go… Gdzie. Tylko. Zechcesz.

Zmrużył oczy i bacznie mi się przyjrzał.

– Nigdy jeszcze czegoś takiego nie robiłem – powiedział z powątpiewaniem.

– Sama wanilia? – spytałam zadziornie i przygryzłam wargę. Dodałam jeszcze: – Nie jest to zbyt duże ograniczenie dla kucharza twojej klasy?

Oczy Fransa błysnęły, jakby tuż za nimi uderzył piorun.

– Sama wanilia. Ale zaraz spróbuję czegoś nowego – wymruczał.

Chwycił wibrator i zerknął na tubkę lubrykantu.

– Powinienem założyć na niego prezerwatywę? – upewnił się.

– Nie. Jest tylko mój.

Oddychałam tak ciężko, że moja klatka piersiowa wznosiła się i opadała gwałtownie. Umysł miałam całkowicie zamglony.

– Ja też jestem czysta. Mówiłam prawdę, nikogo od siedmiu lat. A wtedy się badałam. Możesz mnie pieprzyć bez gumki.

Głos załamał mi się całkowicie, kiedy zobaczyłam, że Frans pokrywa wibrator lubrykantem. Spojrzał na mnie, odsunął stringi i zanurzył palec w mojej cipce. Jego usta rozciągnęły się w złowrogim uśmiechu. Zaczął pocierać łechtaczkę, podczas gdy ja jęczałam i dyszałam z przyjemności. Nagle złapał za koronkę majtek i pociągnął je w taki sposób, że boleśnie wpiły mi się między pośladki. Pociągnął jeszcze raz, tym razem znacznie silniej. Materiał rozerwał się i znienacka moja naga, rozwarta cipka znalazła się całkowicie na widoku.

Spod przymkniętych powiek widziałam, jak Frans się rozbiera, jego cudowne ciało pochyla się nade mną, a równie cudowny kutas wznosi się, zaczerwieniony i twardy jak kamień, między moimi udami. Długi i zakrzywiony. Gładki i gruby. Z wielką główką. Idealny, prawdziwy kutas marzeń, pomyślałam półprzytomnie i jeszcze szerzej rozwarłam nogi.

– Widzisz? Możesz mnie całkowicie rozewrzeć. Przyciśnij mi uda… uda… do piersi albo… Obróć mnie…

Miałam duże trudności z mówieniem, chociaż Frans nie zrobił jeszcze prawie nic poza związaniem mnie.

– Najpierw spróbuję tak – niemal warknął, odkładając wibrator na stolik.

Obniżył się tak, że jego penis znalazł się między moimi wargami sromowymi, a tors opierał się między związanymi udami. Krzyknęłam, gdy tylko poczułam na skórze dotyk całkowicie sztywnego, a jednak wciąż jedwabiście gładkiego kutasa. Czułam, jaki jest długi. Czułam, jaka ja sama jestem nieznośnie mokra i nabrzmiała. Czułam niewiarygodną rozkosz rozchodzącą się od krocza po całym ciele.

Frans docisnął rękami moje uda i wszedł we mnie na centymetr, może dwa. Jęknęłam cicho i poruszyłam się odrobinę. Zatopiłam spojrzenie w zielonych oczach, których złotawy odcień przywodził na myśl płomienie.

– Podoba mi się to – mruknął, po czym nagłym ruchem wbił się do samego końca.

Mój desperacki krzyk, wyraz palącej potrzeby, rozległ się echem w całym pomieszczeniu. Frans wsuwał się we mnie i wysuwał ze mnie powoli. Oparł się na łokciu, drugą ręką pieszcząc mój brzuch i piersi. Nie widziałam już nic poza jego pociemniałymi, okrutnymi oczami, ale czułam o wiele więcej.

Zbyt wiele.

Poczułam, jak szczypie mój sutek. Jak okrężnym ruchem masuje pierś. Jak przesuwa silną dłoń wzdłuż brzucha. Jak pieprzy mnie w zwolnionym tempie, doprowadzając do szaleństwa.

– Frans, proszę… – zaczęłam, ale bardziej agresywne pchnięcie sprawiło, że zaraz przerwałam.

Jęknęłam i spróbowałam raz jeszcze.

– Proszę. Mocniej. Już nie mogę…

– Jak ci dam to, czego chcesz, od razu dojdziesz. A tego nie chcę. Ostatnio mogłaś robić, co ci się podoba. Teraz ja się tobą pobawię. Mam całą godzinę. A może jak przyjdzie czas, sam wyjmę zapiekankę i do ciebie wrócę – zapowiedział.

Już na sam dźwięk tych słów i widok cienia uśmiechu czającego się w kącikach ust prawie dostałam orgazmu. Widziałam dołeczki w jego policzkach, usta, piękne oczy o długich rzęsach, jasne włosy… i nie mogłam niczego dotknąć. Miałam ochotę wybuchnąć płaczem z bólu i rozkoszy.

Przycisnął usta do mojej szyi, przesunął po brodzie i musnął wargi. Znów poruszał się wolniej, a ja drżałam i jęczałam jak zranione zwierzę. Cała się trzęsłam, oszalała z pożądania i czegoś jeszcze, czego nie potrafiłam nazwać.

Frans westchnął, wyszedł ze mnie całkowicie i otarł mi usta, na pewno rozmazując przy tym szminkę.

– Taka niecierpliwa. Taka ciasna, mała cipka. Taka napalona, niegrzeczna dziewczynka.

Wydałam jedynie cichy jęk. Zresztą nie zdążyłabym nic powiedzieć, bo Frans złapał mnie i odwrócił. Leżałam z udami mocno dociśniętymi przez brzuch i piersi. Nic nie widziałam, ale byłam świadoma ruchu tuż obok siebie, po którym nastąpił warkot. Wibrator.

Frans uniósł moje biodra w ten sposób, że kolana miałam wciśnięte w dywan, głowę i część klatki również, a moja pupa była uniesiona. Nie narzekałam. Nie obchodziła mnie pozycja, najważniejsze, żebym znów miała go w sobie. Poczułam, jak zbliża wibrator do moich pośladków. Śliską od lubrykantu główką masował od zewnątrz odbyt, a ja znów zaczęłam jęczeć.

Wibracje wstrząsnęły całym moim ciałem. Frans ostrożnie wsunął sam czubek zabawki do mojego odbytu.

– Włóż go do środka! – zaczęłam błagać.

Wibrator wbił się we mnie szybko i głęboko. Do samego końca. Zawsze miałam odbyt tak samo wrażliwy jak cipkę, więc wydałam okrzyk szczęścia, gdy przyjemność rozlała się we mnie od stóp do głów. Rozkosz aż mną targała. Poczułam, jak wibrator obraca się, a z oddali dobiega wyraźne:

– Cholera.

Jednym długim ruchem wsunął we mnie kutasa. Przez kilka pchnięć pieprzył mnie w tym samym tempie co wibrator. Eksplodowałam. Krzyknęłam na cały głos, a moja cipka i odbyt zaciskały się rytmicznie dookoła poruszających się we mnie narządu i zabawki. Moje ciało bezskutecznie usiłowało się wyzwolić z więzów, a szaleńcze pożądanie zmieniło się w olbrzymią, podobną do oceanu falę ulgi. Byłam pieprzona tak cudownie, tak głęboko, tak upojnie i przez tak właściwego mężczyznę.

Frans pozostawił włączoną zabawkę w moim odbycie, złapał mnie oburącz za biodra i zaczął wchodzić we mnie szybciej i mocniej. Myślałam, że to niemożliwe, ale kolejny orgazm pojawił się, jeszcze zanim pierwszy zdążył wygasnąć. Wystrzelił jak pokaz fajerwerków i pobudził moje bezradne, związane ciało do wykonywania tego jednego, jedynego ruchu, który było w stanie wykonywać – szaleńczego kołysania biodrami. Krzyczałam, jęczałam i zawodziłam, nurzając się w morzu rozkoszy i zaspokojenia, jakiego nigdy dotąd nie doświadczyłam. Nigdy. Nic nie mogło się z tym równać. Może jedynie pierwszy raz z Fransem.

Słyszałam jego jęki i pomruki, skumulowane w donośnym, chrapliwym ryknięciu, kiedy po raz ostatni we mnie wszedł. Czułam, jak jego nogi trzęsą się, dłonie ściskają mnie mocno, a gdy jego ciało w końcu przestało drgać, mnie samej z wielkim wysiłkiem udało się odzyskać przytomność.

Frans wyjął ze mnie wibrator i zaczął szybko i zręcznie uwalniać mnie z więzów.

– Nie musisz mnie tak od razu rozwiązywać – powiedziałam słabo.

Na moment przerwał, ale potem wrócił do rozplątywania szalików.

– Nie będę cię trzymał związanej tak dla zabawy – wymamrotał.

Uwolnił moje ręce i nogi, po czym pomógł mi się przekręcić na bok. Długimi palcami masował moje przedramiona, potem uda. Przyjrzał się kolanom. Pogładził jedno z nich.

– Boli?

Przełknęłam ślinę, ale nie byłam w stanie powiedzieć ani słowa. Nikt nigdy nie był dla mnie tak czuły. Nikt nigdy nie pofatygował się rozwiązać mnie tuż po stosunku. Nikt nigdy nie pytał z niepokojem, czy mnie nie skrzywdził.

– Nie – udało mi się wydusić.

– Na pewno?

– Na pewno – odparłam głosem ochrypłym ze wzruszenia.

Fizycznie nie czułam bólu, ale bolało mnie serce. Dlatego, że było przepełnione szczęściem. I zabolało jeszcze bardziej, kiedy Frans wyciągnął się obok mnie na dywanie, przygarnął mnie do piersi i wymruczał:

– Dzika dziewczynka.

Oddychałam głęboko i odwróciłam się tak, że mogłam zanurzyć twarz w złocistych włosach na jego piersi i przerzucić nogę przez jego biodra. Bernd nie przepadał za taką bliskością. Nazywał ją burżuazyjnym gównem. Frans za to pogłaskał mnie po udzie i przygarnął jeszcze bliżej.

– Byliśmy tak szybcy, że chyba zdążymy dorzucić jeszcze bardziej tradycyjną rundkę. Jeśli jesteś zainteresowana.

– To ty zacząłeś mówić o krępowaniu – odparłam przekornie.

– Nie wiem, skąd mi się to wzięło. Nigdy nie wiązałem niczego poza sznurowadłami i… indykami. I innym ptactwem.

– Najwyraźniej indyki stanowią dobry materiał do ćwiczeń. Poradziłeś sobie bardzo zręcznie. Nie było w tym nic z wanilii.

– Kiedy wanilia to też wyśmienity składnik. Moim zdaniem niedoceniany.

– Och. Co przez to masz na myśli?

Nagle znalazłam się pod nim. Spojrzał na mnie z błyskiem w oku.

– Będzie mi łatwiej zademonstrować, niż wyjaśnić.

Rozdział 7

Siedziałam przy stole kuchennym i obserwowałam, jak Frans rozprawia się z ostatnimi kęsami zapiekanych lodów. Miałam wrażenie, że unoszę się w powietrzu.

W ramach powtórki Frans znów wszedł we mnie na dywanie. O ile krępowanie było dla niego nowe, o tyle ten drugi raz stanowił z kolei całkowitą nowość dla mnie. Przed Berndem byłam zaledwie w paru krótkich związkach, w których seks składał się głównie z nudnych stosunków w pozycji misjonarskiej. Z Fransem jednak nawet ta pozycja nie miała w sobie nic z nudy. Objęłam go nogami, on uniósł jedną z nich nieco wyżej i podtrzymywał, wchodząc we mnie raz za razem. Złapał mnie za kok, owiewał twarz ciepłym oddechem, jego pierś tuż przy mojej.

W tej ekstazie nie wiedziałam, co zrobić z rękami. Gładziłam umięśnione plecy, piękne ramiona i jedwabiste włosy, ściskałam pośladki. Moje uda drżały z ekscytacji, a ciało wygięło się w taki sposób, żeby jeszcze lepiej poczuć jego męskość ocierającą się o punkt G, jego skórę na moim brzuchu i piersiach. A przez cały czas usta Fransa wędrowały po moich wargach i po całej twarzy.

Podczas orgazmu trzymałam się go, jakby był moim kołem ratunkowym, dyszałam mu wprost do ust i zatopiłam paznokcie w jego plecach. Potem już nie potrafiłam wrócić na ziemię. Wzięliśmy szybki prysznic, a on namydlił mnie i umył z cudowną, wręcz bolesną łagodnością. To doprowadziło mnie niemal do takiego szaleństwa jak niewiarygodny seks.

Usmażyłam steki, podczas gdy Frans doradzał mi i pomagał, ale wcześniej zrobiłam sos – z niego byłam zdecydowanie najbardziej dumna.

Frans udzielał mi krótkich, dokładnych instrukcji i pokazał, jak oddzielić żółtka od białek. Zmarnowałam co najmniej piętnaście jajek, zanim dałam radę uzbierać potrzebną liczbę żółtek, ale to go nie rozzłościło. Po każdym niepowodzeniu rzucał jedynie „jeszcze raz”, dawał mi lekkiego klapsa i podawał kolejne jajko. Przy poprzedniej próbie zupełnie zapomniałam o tym etapie. Podobnie jak o kąpieli wodnej. Ku mojemu zaskoczeniu sos rzeczywiście wyglądał zupełnie inaczej pozbawiony białek, gotowany w odpowiedni sposób i z dodatkiem uprzednio roztopionego masła. To było interesujące.

Ale jeszcze bardziej interesujące były opowieści Fransa o pracy w Bauhausie, o jego siostrach i ich dzieciach, polityce, kulturze, a nawet sporcie. Rozmawialiśmy o sankcjach nałożonych na Rosję, o pozycji Unii Europejskiej na arenie światowej, o brexicie. O muzyce, koncertach i festiwalach. Frans przepadał za jazzem i bluesem, o których ja z kolei wiedziałam niewiele. Poleciłam mu Nicka Cave’a i Leonarda Cohena, kiedy przyznał, że nie zna tych artystów. Powiedziałam również, że czasami słucham bardziej rockowych wykonawców, takich jak Royal Blood czy Imagine Dragons.

Gdy zasiedliśmy przy stole, puściłam Nicka Cave’a. Po kilku utworach Frans stwierdził, że w domu chętnie posłucha więcej. Po tym wszystkim już całkowicie wzbiłam się w przestworza: po świetnym seksie, bliskości i pogaduszkach. Groziło mi opuszczenie orbity ziemskiej i odpłynięcie w kosmos. W którymś momencie rozmowa się urwała, ale przerwa nie była niezręczna. W tle leciało mroczne, seksowne Red Right Hand Cave’a, Frans włożył do ust ostatnią łyżeczkę lodów, a ja pożerałam wzrokiem jego postać i gesty, zastanawiając się, czy mogłabym po prostu podejść i usiąść mu na kolanach.

– Chcesz mi opowiedzieć o swojej przeszłości? – spytał nagle, patrząc mi w oczy.

Dopadł mnie, kiedy byłam zupełnie bezbronna, a złocisto-zielone oczy zdawały się działać na mnie jak eliksir prawdy. Mimo to starałam się uniknąć tematu. Frans był pierwszym człowiekiem, któremu w ogóle wspomniałam o swojej przeszłości, pomijając przyjaciół Bernda, którzy próbowali się do mnie zbliżyć po jego śmierci. Ich jednak kategorycznie poinformowałam, że już nie prowadzę takiego trybu życia jak przedtem.

– Już ci wczoraj powiedziałam najważniejsze rzeczy. Nie mam zbyt wiele do dodania…

Spojrzałam w dół na swoje dłonie i zmarszczyłam brwi. Generalnie nie chciałam myśleć o minionych sprawach, ale teraz, kiedy Frans podjął temat, wspomnienia zalały mnie wielką, czarną, duszącą falą. Siedziałam w ciszy. Miałam wrażenie, że dłonie znikają mi z pola widzenia. Nagle usłyszałam własny zduszony, napięty głos.

– Moi rodzice zginęli w tsunami. W tym wielkim, z dwa tysiące czwartego roku. Akurat byli w Tajlandii. Miałam wtedy osiemnaście lat, żadnego rodzeństwa. Zamieszkałam z babcią i jakimś cudem udało mi się skończyć liceum. Dostałam się na germanistykę, chociaż to nie był mój pierwszy wybór. Chciałam się przenieść na historię kultury i zostać nauczycielką historii. Albo języków. Ale szybko znalazłam towarzystwo… czy też to towarzystwo mnie znalazło i… zaczęłam brać. Na amfetaminowym haju imprezowałam i się uczyłam, i chociaż to było głupie, jeszcze wtedy jakoś trzymałam wszystko w garści.

Wzięłam głębszy wdech i na moment spojrzałam Fransowi w oczy. Nie było w nich nic potępiającego, tylko skupione oczekiwanie. Skinął mi głową.

– No i byłam raczej samotna, bo żeby zarobić na kolejną działkę, musiałam pracować, więc nie nawiązałam żadnych bliższych przyjaźni. A kiedy z jedną znajomą przyjechałam do Niemiec na wymianę, my… zaczęłyśmy kraść. Brałam coraz więcej, bo imprezy były dziksze niż w Finlandii i wszystko było łatwiej dostać. Tak wyszło, że znalazłyśmy się na baletach u jakiegoś bogatego gościa. Na początku nie wiedziałam, czego oni od nas chcą, ale dosyć szybko wszystko stało się jasne. Facet i jego koledzy pieprzyli mnie i tamtą znajomą w jednym łóżku. Byłam tak naćpana, że uważałam to wszystko za fajne i ekscytujące. Może nic by się nie stało, gdybym podjęła taką decyzję na trzeźwo. Ale jednym z tych kolesi był Bernd. Zafascynowałam go. Powiedział, że jeszcze nigdy nie spotkał takiej napalonej, gotowej na wszystko dziwki. I że chce mnie na własność. Był o dwadzieścia lat starszy, zamożny i miał dobrą gadkę. Jeszcze tego samego wieczoru zabrał mnie do siebie z resztką imprezowiczów. Skombinował skądś więcej narkotyków i byłam ledwo przytomna, kiedy ci wszyscy goście ruchali mnie przez całą noc w różnych pozycjach, miejscach i konfiguracjach.

Przełknęłam ślinę. W ustach miałam smak goryczy. Ciągnęłam z wysiłkiem:

– Tak mnie pieszczotliwie przezywał. Dziwka. Byłam jego dziwką. Żoną-dziwką. Panią dziwką. Dziwką ćpunką. Szybko się do tego przyzwyczaiłam. Chodziłam wiecznie naćpana i byłam szczęśliwa, kiedy tylko on był zadowolony. Chyba coś musiał we mnie cenić, skoro się ze mną ożenił. Zanim się zorientowałam, już pracowałam w klubie. Na początku pieprzyłam się mniej więcej z dwoma klientami każdego wieczoru. Ale ponieważ Bernd nie mógł organizować tych swoich orgii co tydzień, najwyraźniej wymyślił, że zapewni sobie dodatkowe wrażenia, patrząc, jak zaspokajam w klubie więcej klientów. Dla bliskich partnerów biznesowych stanowiłam właściwie dodatek do kolacji. Teraz widzę, że to nienormalne, ale… do takich rzeczy też można przywyknąć. Szybko stałam się słynna w pewnych kręgach, a Bernd zarabiał na tyle dużo, że dostawałam lepsze rzeczy. Kokainę. W dużych ilościach.

Pod koniec głos zaczął mi drżeć i musiałam głęboko odetchnąć, żeby się uspokoić.

– Na moim ślubie byli sami faceci i wszyscy mogli mnie pieprzyć do woli. Raz… raz… pod koniec, kiedy Bernd sam już zwariował od zachcianek tych zboczeńców, na cały weekend przywiązali mnie w sypialni łańcuchem jak psa. Dali mi tylko wiadro do załatwiania potrzeb. Ktoś przychodził, żeby dać mi jedzenie i trochę mnie obmyć. Musiałam spać na tej twardej podłodze… podłodze… jeśli mogłam, ale zbyt wiele nie dałam… dałam rady… bo ciągle ktoś mnie pieprzył…

Nie wiem, jaki mur udało się Fransowi we mnie zburzyć, ale łzy znów pociekły mi na policzki, dopadły mnie mdłości i uczucie poniżenia.

– Po tym powiedziałam Berndowi, że nie chcę już więcej być traktowana jak pies. Chyba tak mnie to rozwaliło fizycznie i chociaż byłam… na haju… też psychicznie… że już więcej nie próbował. Ale poza tym… – próbowałam jeszcze mówić.

Kątem oka zobaczyłam, że Frans podnosi się i podchodzi do mnie. Chwycił mnie za rękę, pomógł wstać i przytulił.

– Wystarczy. Już wystarczy – szepnął mi do ucha.

Pochlipywałam cicho i drżałam w jego ramionach, płacząc po raz pierwszy od śmierci rodziców. Ścisnął mnie mocniej, a ja instynktownie go objęłam. Zaprowadził mnie na sofę i posadził sobie na kolanach. Oparłam mu się na ramieniu i przycisnęłam twarz do jego szyi, podczas gdy on gładził mnie po plecach jedną ręką, a drugą położył mi na karku.

– Muszę cię przeprosić za to, jak się wtedy zachowałem w klubie. I za to, co powiedziałem – odezwał się.

– Już przeprosiłeś – odparłam cicho.

Jego odpowiedź była stanowcza:

– Nie przeprosiłem porządnie. Byłem kompletnie zaszokowany tym nagraniem i myślałem, że… nie wiem, co sobie myślałem. Że może naprawdę lubisz taki styl życia. Chociaż co mnie to niby obchodzi, nawet gdybyś lubiła. Nigdy w ten sposób nie odezwałem się do nikogo poza tobą. Nie znając kontekstu i… kurwa, tak mi wstyd.

Pogładziłam go po szyi.

– Słyszałam już gorsze rzeczy – zapewniłam.

– To żaden argument. Jeśli jakiś niezrównoważony, głupi wieprz cię wyzywa, to jeszcze nie oznacza, że mam się zniżać do jego poziomu.

Serce waliło mi bez ustanku, a przy tym czułam się tak dobrze w jego objęciach, że odważyłam się zaproponować:

– A jeśli przeszukamy dzisiaj część mieszkania…

Zamilkłam, przypomniawszy sobie, co mu przed chwilą opowiedziałam. W połączeniu z nagraniem mogło go to przerosnąć.

– Tak? – spytał z roztargnieniem, przyciskając mnie jeszcze mocniej do piersi.

Zamknęłam oczy.

– Nie zostałbyś na noc? Mam wolne. Nie musimy nic robić. Chciałabym tylko przy tobie zasnąć – zaryzykowałam.

– Ty tak na serio? – odparł, rozbawiony.

Już zdążyłam poczuć gorzki zawód, kiedy dodał:

– Jeśli zostanę, naprawdę myślisz, że będziemy tylko spać?

Milczał przez chwilę.

– To znaczy oczywiście możemy spać, jeśli ta rozmowa wzbudziła tyle złych wspomnień, że… jasne, spać też dam radę – podjął z lekkim niepokojem.

– Nie masz nic wspólnego z moją przeszłością. Nic. Wcześniej nikogo nie chciałam, ale teraz… teraz właśnie chcę – odparłam miękko.

– W takim razie dobrze by było się wziąć do inspekcji tego przybytku. Bo i ja zaczynam chcieć, już w tej sekundzie. A jeśli ulegniemy tej ochocie, jedynym przeszukaniem, jakie tu nastąpi, będzie gruntowne przeszukanie twojej osoby.

Bez wątpienia ma rację, pomyślałam, uśmiechając się z rozmarzeniem. Posłusznie wstałam mu z kolan.

– Z mebli stare są tylko te drewniane. Całą resztę wymieniłam. Więc jeśli Bernd schował obrazy w tapicerce, już ich nie odzyskamy. Ale oczywiście możemy sprawdzić pod stołami i w komodzie… Garderoby nie ruszałam. Możesz ją przejrzeć. Ja nie potrafię za bardzo badać ścian i regałów, wysoka też nie jestem… ale mogłabym zająć się biblioteką…

Dotarło do mnie, że wyrzucam z siebie tyle słów, bo nagle zaniepokoiła mnie myśl o mężczyźnie nocującym u mnie po tych wszystkich latach. Chociaż oczywiście tego chciałam. Najbardziej na świecie. Ale było kilka spraw. Na przykład: jak można naturalnie przejść we dwójkę do sypialni? Co mam powiedzieć przed zaśnięciem? Jakiego seksu Frans będzie oczekiwał? I ile razy? Czy uzna mnie za dziwkę, jeśli zechcę się pieprzyć przez całą noc? Bo podejrzewałam, że to prawdopodobne. Co byłoby normalne?

Zamknęłam usta, nakazałam sobie wziąć póki co na wstrzymanie i zastanowić się spokojnie podczas przeszukiwania biblioteki. Frans wstał i wsunął ręce do tylnych kieszeni spodni.

– Okej. Masz tu jakieś narzędzia?

Zaprowadziłam go do skrytki w przedpokoju, gdzie trzymałam narzędzia i środki czystości. Nie było za bardzo w czym wybierać, ale znalazły się oczywiście śrubokręty i młotek. Miałam też łom pozostawiony przez ekipę remontową podczas renowacji mieszkania. Gdy odwróciłam się do Fransa, przytulił mnie szybko, pocałował w usta, a potem za uchem. Już zaczęłam marzyć o porzuceniu wszystkich obrazów świata…

– Postaram się być dokładny, ale długo nie wytrzymam. Wrócimy do tego jeszcze innego dnia. Pomału.

– Okej – zgodziłam się i uśmiechnęłam nieśmiało jak płocha dziewica.

Zaprowadziłam go do garderoby i ustaliliśmy, że może opróżniać półki i wieszaki na łóżko, a potem wszystko poukładać z powrotem, gdy rozprawi się z jakimś fragmentem. A jeśli zdąży, dołączy do mnie w bibliotece, której przeszukiwanie mogło zająć wiele dni.

Weszłam do biblioteki i spojrzałam na wznoszące się przy trzech ścianach wysokie regały. Bernd chętnie kupował wartościowe książki i wielkich klasyków, ale nigdy nie widziałam, żeby czytał, chyba że czasem w podróży. Po wytrzeźwieniu znajdowałam na półkach wiele ciekawych lektur – w pierwszych latach wdowieństwa niczego nie musiałam kupować ani wypożyczać.

Rozejrzałam się dookoła i zastanowiłam, odkąd najlepiej zacząć. Mój wzrok padł na jedną z dolnych półek, na której leżały puzzle kupione przeze mnie w ostatnich miesiącach małżeństwa, a także nieco później na poprawę nastroju i ukojenie nerwów. Byłam u psychiatry i na terapii, ale biorąc pod uwagę moją narkotykową przeszłość, zażywanie benzodiazepin lub innych uzależniających leków nie wydawało się dobrym pomysłem. Korzystałam ze wszystkich domowych metod, jakie mi polecano.

Układałam puzzle, liczyłam książki na regałach, wykonywałam ćwiczenia oddechowe, prowadziłam dziennik, w naprawdę złych chwilach przykładałam do ręki kostkę lodu i kąpałam się w zimnej wodzie. Teraz już nawet sama nie pamiętałam wszystkich patentów, które stosowałam.

Uklękłam i wyjęłam pudełka z puzzlami. Za nimi nie ujrzałam niczego wyjątkowego, nawet przy świetle latarki. Na dolnej półce były również dwa duże atlasy – Bernd miał ich więcej, ale akurat te dwa były zbyt wielkie, żeby dało się je postawić pionowo. No i, rzecz jasna, leżał tam jeszcze album.

Wyciągnęłam go wściekłym ruchem. Sama nie wiedziałam, czemu w ogóle go zachowałam. Może dlatego, że ze wszystkich prezentów, jakie otrzymałam od Bernda, tylko on choć częściowo przypominał zwyczajny podarunek. Miał grube, obite różową tkaniną okładki i krawędzie ozdobione metalowym obramowaniem. Bernd miał podobny notatnik, tyle że mniejszy i czarny. Wykonany ręcznie album zawierał nasze zdjęcia.

Kiedyś uważałam go za romantyczny prezent. Teraz, przerzucając wielkie, sztywne strony, zauważyłam zdjęcie ze ślubu: patrzę przed siebie zamglonym wzrokiem i z zadowoloną miną siedzę przy okrągłym stole, oparta o ramię małżonka – jak wiele innych panien młodych na ślubnych fotografiach. Wiedziałam jednak, że pod stołem suknię mam już zadartą, a na mojej cipce trzyma rękę obcy facet. Podobnych, z pozoru banalnych zdjęć było w albumie całe mnóstwo. Tylko kilka fotografii z podróży, na których pozowałam w bikini, i kilka innych z klubu, gdzie w uwieczniono mnie w skąpych stringach przy różnych sprzętach, było dokładnie tym, na co wyglądało.

Szybko zatrzasnęłam album, trzęsąc się z odrazy, i już chciałam położyć go na stercie pudełek z puzzlami, kiedy przyszło mi do głowy przyjrzeć mu się od zewnątrz. Właściwie nie otwierałam go, od kiedy go dostałam, i nigdy nie uzupełnialiśmy go o nowe zdjęcia. Jak teraz przyszło mi do głowy, tego typu prezent zupełnie nie był w stylu Bernda. Mąż podarował mi go ze słowami, że chce zachować w pamięci wspomnienia ze wspólnej podróży przez życie.

To było naprawdę podejrzane. On przecież zawsze stronił od takich czułych gestów. Zdarzało mu się przynieść mi kwiaty, ale poza tym wszystkie prezenty zawsze tak czy inaczej wiązały się z seksem. Po śmierci Bernda zrozumiałam pewne rzeczy na jego temat. Poza silną perwersją na punkcie stręczycielstwa miał również cechy osoby uzależnionej od seksu.

Oszacowałam wysokość albumu i uznałam, że ma przynajmniej pięćdziesiąt centymetrów. Jeśli obrazy nie były zbyt duże…

Otworzyłam okładkę i dokładniej zbadałam wzmocnioną metalem krawędź z przodu. Czyżby po jednej stronie była nieco uniesiona? Szarpnęłam ją lekko, ale nic się nie stało. Próbowałam wyczuć coś palcami, pociągnęłam w kilku miejscach, a następnie zrobiłam to samo z tylną okładką. Metal wydawał się jednak mocno przytwierdzony do oprawy. Już pomyślałam, że moje podejrzenia są śmiechu warte, kiedy niechcący podważyłam kciukiem jeden z rogów.

Metalowa krawędź odskoczyła na całej długości albumu, jakby ją wystrzelono z jakiegoś miniaturowego łuku. Poczułam, że serce zaczyna mi mocniej bić, na moment wstrzymałam oddech i owładnęła mną mieszanina lęku i ciekawości. Nie chciałam jeszcze wołać Fransa, bo w skrytce mogło się znajdować więcej materiałów, których wolałam mu nie pokazywać.

Zajrzałam do środka i drżącymi rękami namacałam materiał, który podejrzanie przypominał płótno malarskie. Powoli i ostrożnie wyciągnęłam złożoną na pół tkaninę. Już nie tylko ręce mi się trzęsły. Stanęłam mocniej na nogach i znów wstrzymałam oddech, po czym szybko rozchyliłam materiał.

To był Klimt. Ujrzałam go, chociaż na wierzchu były jeszcze dwa mniejsze obrazy. Pierwszy przedstawiał różnokolorowe figury geometryczne na żółtawym tle. Prostokąty, kwadrat, linie, duży okrąg, wszystko harmonijnie rozmieszczone i dokładnie przemyślane. Malewicz, suprematyzm. Drugim obrazem był jego autoportret, przypominający znany mi obraz artysty w zielonej marynarce. Tu marynarka miała czerwony kolor, a tło – zielony w miejsce czerwonego z tamtego drugiego obrazu. Możliwe, że dwa dzieła stanowiły parę. Tak czy inaczej, autoportret prawdopodobnie pochodził z fazy przed suprematyzmem.

Chciałam otworzyć usta i wreszcie zawołać Fransa, ale nie udało mi się wydobyć głosu. Patrzyłam na pracę Klimta przedstawiającą dwie postacie kobiece. Znajome mozaikowe elementy, złota farba, zmysłowe pozycje, długie ciemne włosy. Oczywiście mogły być podróbkami, ale jakoś nie chciało mi się w to wierzyć. Bernd na pewno przewidział, że jeśli policja wpadnie na trop dzieł, zacznie przeszukiwać sejfy, skrytki bankowe i zamykane na klucz szafki. Album byłoby łatwo zdjąć z regału, włożyć chociażby do dużej torby i wywieźć w bezpieczne miejsce. Ja pewnie zapomniałabym o albumie po pierwszym pobieżnym przejrzeniu, a że budynek wyposażono w system tryskaczy, obrazy raczej nie spłonęłyby w pożarze.

Delikatnie pogładziłam płótna i znów otworzyłam usta. Potem je zamknęłam. Podświadomość zadziałała szybciej niż logiczne myślenie, ale obie części umysłu doszły do tego samego wniosku.

Gdybym teraz odkryła przed Fransem, że znalazłam obrazy, co by się stało? Sprawa zostałaby rozwiązana. Dzieła powędrowałyby do muzeów. Wszystko byłoby wreszcie tak, jak powinno.

A jednak nie. Frans nie miałby już żadnego powodu, żeby się ze mną spotykać. Nie przyszedłby już do klubu ani do mojego mieszkania. Cała zabawa skończyłaby się w mgnieniu oka. Nie byłam na to gotowa. Jeszcze nie. Nie tego wieczoru.

Może nigdy nie będę, przyznałam po cichu.

Miałam Bernda i wielu innych znajomych, którzy często mnie pieprzyli. Później niezliczenie wielu nowych mężczyzn starało się o pozycję mojego kochanka. Nikt nigdy nie wzbudził we mnie takiego pożądania ani takiej potrzeby dowiedzenia się o nim wszystkiego jak Frans. Nikomu nie udało się wywołać takiego przerażającego, pulsującego bólu, który z dnia na dzień coraz bardziej rozsadzał mi serce, promieniując na całe ciało w taki sposób, że czułam się równocześnie chora i słaba, a jednak zdrowsza i bardziej kompletna niż kiedykolwiek wcześniej.

Nie chciałam tego nazywać, za bardzo się bałam. Bałam się własnych myśli. „Nigdy” to mocne słowo. Z tej samej rodziny co „zawsze”. Jak rodzeństwo. Bo jeśli nie byłam gotowa kiedykolwiek pożegnać się z Fransem, to znaczyło, że chcę go zatrzymać na zawsze.

Zacisnęłam szczęki tak mocno, że zabolały, i ostrożnie zaczęłam na powrót wsuwać płótna do skrytki. Dwa tygodnie. Chociaż dwa tygodnie. Albo trzy. Może moje zadurzenie odpuści i będę wkrótce w stanie wyrzucić z życia Fransa razem z obrazami. Tyle tylko, że najbardziej się bałam, iż nic nie odpuści, a wręcz stanie się zupełnie na odwrót.

„Najwyżej miesiąc”.

Po miesiącu „znajdę” obrazy, przekażę je Fransowi, a nasze drogi się rozejdą. Włożyłam metalowe wzmocnienia na miejsce i schowałam twarz w dłoniach. Z rozmieszczonych w całym mieszkaniu głośników dobiegała prosta, ale hipnotyzująca melodia. W uszach miałam słowa Loverman Cave’a:

There’s a devil waiting outside your door

He’s weak with evil and broken by the world

He’s shouting your name and he’s asking for more, give him more, give him more.

Dzieliłam kiedyś życie z diabelskim mężczyzną, ale nawet wtedy szatan nie przemawiał do mnie tak słodko i przekonująco jak teraz. Jeszcze tylko trochę. Jeszcze trochę więcej. Jeszcze trochę dłużej.

To było niewłaściwe i samolubne, ale potrzebowałam chwil podobnych do Gendarmenmarkt i tego wieczoru, uśmiechów Fransa, godzin spędzonych w jego objęciach. Zwyczajności, która ze zwyczajnością nie ma zupełnie nic wspólnego.

Zamknęłam więc album, zebrałam pudełka z puzzlami i położyłam wszystko z powrotem na dolnej półce. Potem rozpoczęłam udawane poszukiwania. I kiedy niecałą godzinę później usłyszałam poruszenie przy drzwiach, udało mi się przeszukać zaledwie trzecią część największego regału. Odwróciłam się. Ujrzałam Fransa opierającego się o framugę, wsuwającego dłoń do kieszeni dżinsów.

– Tam raczej nic nie ma. W każdym razie nie wydaje mi się.

Uśmiechnęłam się słodko. Serce waliło mi z radości i strachu. Z radości tylko dlatego, że znów go zobaczyłam. Ze strachu, bo bałam się, że Frans jakoś wyczuje moją zdradę. Podeszłam do niego i wtuliłam się w cudowne, potężne ciało.

– Chcesz sprawdzić ściany? – spytałam.

Położył mi rękę na pupie i mruknął:

– Nie. Skoro nie udało mi się zaspokoić mojej ciemnej strony wtedy w klubie, muszę teraz jak najwięcej nadrobić w twoich doświadczonych rękach.

Zesztywniałam, spodziewając się złośliwości, ale Frans potrafił czytać we mnie lepiej niż ktokolwiek przed nim. Wystarczyła mu mowa ciała.

– To nie był przytyk. Stwierdziłem tylko fakt. Ja byłem w życiu z dokładnie pięcioma kobietami.

– Pięcioma? – sapnęłam zaskoczona.

– Tak. Miałem dwie dziewczyny w młodości, a potem dziesięcioletni związek. Jedna krótka relacja, a po niej Mila. Nie. Teraz wszedłem w fascynujący, dziki układ z seksowną właścicielką gniazda rozpusty, czyli jesteś szósta.

Moim zdaniem w przypadku Fransa pięć to i tak dużo, pomyślałam nieprzyjaźnie. Udało mi się zepchnąć obrazy na dalszy plan, bo odezwał się we mnie zjadliwy duszek zazdrości, który zaczął tańczyć polkę gdzieś w okolicach mojego brzucha. Odchyliłam głowę, żeby spojrzeć w lśniące zielone oczy ze złotymi plamkami.

– Pieprzyłbyś się z Michelle? Tego pragniesz? Trochę egzotyki, klubu…

Posłał mi szeroki uśmiech.

– Byłem na to zdecydowany, ale Michelle nigdy nie zawróci mi w głowie tak jak ty. Z tobą też mógłbym spróbować. Ale dla ciebie to miejsce wiąże się z przykrymi wspomnieniami, a ja tak naprawdę nie potrzebuję takich doznań.

Podniosłam ręce do jego twarzy. Zaborczym gestem włożyłam oba palce wskazujące w dołeczki, które znów się ukazały.

– Masz najpiękniejszy uśmiech, jaki w życiu widziałam – powiedziałam drżącym głosem przeznaczonym wyłącznie dla niego.

– A ty masz fetysz dołeczków. To chyba właściwe określenie? – zapytał, opierając się czołem o moje czoło.

– Mam fetysz Fransa Raatza – zdążyłam odpowiedzieć, zanim przycisnął usta do moich warg. Pomyślałam, że chociaż w tym wypadku mówię prawdę.

– To pokaż mi więcej niegrzecznych rzeczy.

Przez myśl przemknęła mi drabinka dostawiona do wysokiego na cztery metry regału.

– Pamiętasz chyba, że nie mam na sobie majtek, bo je ze mnie zdarłeś – wymruczałam niemal oskarżycielsko, już rozpalona, podekscytowana i gotowa na realizację mojego najnowszego pomysłu.

– Pamiętam, oczywiście. W tej chwili trudno mi się skupić na czymkolwiek innym – odparł, ściskając mój pośladek.

– Coś mi się wydaje, że ty z kolei masz fetysz skoncentrowany na moim tyłku – zganiłam go żartobliwie.

– Dzielę go co najmniej z połową świata – zapewnił, po czym pocałował mnie w ramię.

– Tam, na drabinie. Od której strony chcesz. Będę się trzymać. Ja też jeszcze nigdy tego nie robiłam – szepnęłam.

Spod ciężkich powiek widziałam, jak Frans unosi głowę i przygląda się drabince. Poczułam na biodrach dotyk jego rąk. Szybkim ruchem zadarł mi sukienkę, złapał mnie za nogi i podniósł. Wydałam okrzyk zaskoczenia i instynktownie objęłam go za szyję.

Był tak niewiarygodnie silny. Silny, męski, niezłomny, a przy tym łagodny, przyjacielski, współczujący… Wyrwał mnie z zamyślenia, przypierając do drabinki. Wpił się w moje usta, a ja oddałam mu wszystko, co tylko mogłam, a nawet trochę więcej.

Uniosłam ręce nad głowę i chwyciłam się mocno stopnia, do którego najłatwiej mogłam dosięgnąć. Frans podtrzymywał mnie jedną ręką, a drugą mocnym, zdecydowanym ruchem rozpiął rozporek. Po chwili poczułam w kroczu łagodny nacisk jego dużej dłoni.

Objęłam go nogami od razu po tym, jak mnie podniósł, ale teraz ściskałam jeszcze mocniej. Jęknęłam, gdy pogładził palcami moją cipkę, a potem zaczął lekko masować łechtaczkę. Oparłam głowę o drabinkę, a powieki miałam tak ciężkie, że widziałam jego twarz przez zasłonę rzęs. Rozchyliłam usta i westchnęłam w reakcji na potężną rozkosz wzrastającą we mnie jak olbrzymie drzewo, które na przyspieszonym nagraniu wystrzeliwuje z ziemi i w niewiarygodnym tempie wyciąga ku niebu gałęzie.

– Bardzo dobrze wyglądasz w tym miejscu – wymruczał Frans, wyjął dłoń spomiędzy moich nóg i szarpnął za dekolt, obnażając piersi. – A teraz wyglądasz jeszcze lepiej.

Oburącz chwycił mnie za biodra, uniósł jeszcze, a ja złapałam się najwyższego szczebla. Czułam wilgoć ściekającą mi po udach i skraplającą się na wargach sromowych. Prawie błagałam o litość. Bałam się tylko, że wtedy on będzie chciał dręczyć mnie jeszcze dłużej. Tego bym nie wytrzymała. Tak bardzo chciałam go mieć, nie mogłam więcej czekać.

Gdy tylko poczułam w kroczu dotyk jego główki, jęknęłam ze szczęścia. Próbowałam trochę się przesunąć, ale nie było to łatwe, jako że Frans trzymał mnie mocno i silnie dociskał do drabinki. Zaczęłam dyszeć z bezsilnej frustracji.

Moja cipka pulsowała, wydzielając coraz więcej soków, które teraz ściekały wzdłuż pokaźnego penisa Fransa. Wstrząsały mną dreszcze przyjemności, a kiedy Frans ugryzł mnie w białą, bezbronną skórę piersi, a potem w stwardniały sutek, podskoczyłam jak rażona piorunem. Nie wiedziałam, jak to możliwe, ale stałam się jeszcze bardziej mokra.

– Wiesz, że twoje soki ciekną mi po kutasie? Do diabła, na podłodze też już pewnie jest kałuża – powiedział Frans napiętym z pożądania głosem.

– Tak, ciekną – zgodziłam się z nim, zamykając oczy. Wydałam cichy okrzyk, gdy przeszedł do drugiej piersi.

Wsunął się we mnie odrobinę, wywołując długie, niskie „aaaach”. Trzęsłam się już jak szalona.

– Zaraz dojdę. Dojdę, zanim…

– Dojdziesz. A potem znowu. I znowu. Chcę na to patrzeć całą noc – szepnął, drażniąc oddechem wrażliwą skórę szyi.

Poczułam, jak jego palec odnajduje mój odbyt, lekko naciska, a jednocześnie kutas wsuwa się we mnie o kolejny centymetr. Wystarczająco, żeby przeładowane wrażeniami ciało zarejestrowało dotyk zarówno między pośladkami, jak i w punkcie G dokładnie w tym samym momencie. Krzyknęłam, uderzona czarną, wściekłą falą ekstazy, która uniosła mnie na sam szczyt.

Wreszcie Frans zatopił się we mnie głęboko i zaczął pieprzyć długimi, szybkimi ruchami. Nie mogąc powstrzymać dalszych jęków przyjemności, wyczułam, że zbiera się we mnie kolejna fala. Ssał moje piersi, szyję, podgryzał ramiona, dyszał, przeklinał pod nosem i adorował mnie. A ja nie byłam w stanie zdobyć się na nic więcej, jedynie trzymałam się mocno i pozwalałam sobie to wszystko czuć.

– Cholera, zaraz zwariuję. Cudowna mała cipka. Valentina. O Boże. Cudowna Valentina…

Słowa przeszyły mnie jak sztylety, moja cipka zaciskała się dookoła długiego kutasa coraz szybciej, aż do bólu, całe ciało stanęło w płomieniach i chociaż próbowałam się powstrzymać, nie dałam rady. Płomienie owładnęły mną całkowicie, doprowadzając do eksplozji. Krzyczałam coraz głośniej, rzucałam się w konwulsjach. Osiągnęłam tak silny orgazm, że wszystko dookoła zniknęło w ciemności.

Jedną ręką złapałam go za ramię, a drugą zaczęłam bezlitośnie szarpać grube, jasne włosy. Frans wchodził we mnie z olbrzymią energią i aż dziwiłam się, że cały regał nie wali nam się na głowy. Mężczyzna wydawał coraz głośniejsze odgłosy, pieprzył coraz szybciej. Byłam ledwo żywa, ale gdy przyszła kolej na jego orgazm, ogarnęło mnie poczucie idealnego szczęścia od samego doświadczenia takiej niezaprzeczalnej, desperackiej, męskiej namiętności.

Usłyszałam jęk tuż przy uchu, moja cipka zaciskała się wokół niego bez wytchnienia, a on wbił się we mnie tak mocno, że uniosłam się o kilka centymetrów. Wtulił we mnie twarz i oboje drżeliśmy, otoczeni słodką mgłą spełnienia. Trzymałam go za szyję żelaznym uściskiem, chcąc zatrzymać go przy sobie już na zawsze.

Na wieczność.

Dopiero kiedy rzucił mnie na łóżko, dotarło do mnie, że przeszliśmy do sypialni. Frans położył mnie na brzuchu, odpiął haftki sukienki i pocałował mnie w sam środek pleców.

– To było niesamowite – westchnął, wyczerpany. – A teraz zrobimy to samo jeszcze raz. Tylko wolniej.

Nie miałam mu nic więcej do powiedzenia. Z zamkniętymi oczami uśmiechnęłam się jak głupia.

– Tak – odparłam krótko.

Przez myśl przemknęły mi obrazy i dopadło mnie poczucie winy. To wszystko jednak zniknęło równie szybko, jak się pojawiło, bo poczułam dłoń Fransa uwalniającą mój kok i dotyk jego ust na skórze. Mała gra na czas chyba nie będzie jakimś olbrzymim grzechem, prawda?

Rozdział 8

Następnego ranka obudziłam się szczęśliwa jak nigdy. Ciało miałam rozkosznie obolałe, a oczy zmęczone po krótkiej nocy, ale czułam w sobie takie ciepło i szczęście, że ledwo zwracałam uwagę na niewielkie zmęczenie. W końcu rozchyliłam powieki… i od razu zepsuł mi się humor.

Fransa nie było obok mnie. Najwyraźniej nawet nie pofatygował się, żeby mnie obudzić przed wyjściem.

Nie byłam do końca pewna, czy to normalne zachowanie w relacji opartej wyłącznie na seksie. Kiedy dokładniej przyjrzałam się własnym emocjom, musiałam jednak przyznać, że mi przykro. Rzadko mi się to zdarzało, ale też niewielu ludzi było w stanie wywołać u mnie taką reakcję. Z biegiem lat pracowicie dystansowałam się od wszelkich możliwych bliższych związków międzyludzkich.

Może wysłał mi wiadomość, pomyślałam z nadzieją, i już miałam podnieść się z łóżka, gdy usłyszałam kroki bosych stóp zbliżające się w stronę sypialni. Poczułam tak ogromną ulgę, że zrobiło mi się wstyd. Na powrót przyłożyłam głowę do poduszki, żeby móc się ukradkiem przyjrzeć wchodzącemu do pokoju Fransowi.

Miał na sobie tylko dżinsy. Pożerałam wzrokiem umięśniony, szeroki tors ozdobiony jaskrawoczerwoną szramą. To było moje dzieło – długie zadrapanie. Jeden ze śladów, którymi naznaczyłam go poprzedniej nocy, jakbym chciała wypalić na nim swoje piętno.

– Śpisz? – spytał cicho, a ja zauważyłam, że trzyma w rękach tacę.

Otworzyłam szerzej oczy. Poczułam zapach jajek i uśmiechnęłam się.

– Tylko częściowo.

– Potrzebujesz białka, zresztą ja również. Zachowałem te jajka, na których ćwiczyłaś, i usmażyłem z nich jajecznicę. Zrobiłem też tosty i kawę. Jeśli lubisz.

Jadałam jajka pod każdą możliwą postacią. To szybkie, sycące jedzenie, które nawet ja potrafiłam przyrządzić.

– Lubię. Myślałam, że sobie poszedłeś – odparłam i przełknęłam ślinę, usłyszawszy, z jaką ulgą wypowiedziałam te słowa.

Naprawdę potrzebowałam trochę się od niego zdystansować. W tym tempie doprowadzę się do gorszego stanu niż kiedykolwiek podczas życia z Berndem.

Frans położył mi tacę na kolanach, sam też usiadł na łóżku i wziął jeden z co najmniej dziesięciu tostów.

– Myślisz, że zniknąłbym bez słowa? – odpowiedział z lekką urazą.

Spróbowałam jajecznicy. Nie wiem, co do niej dodał, ale smakowała lepiej niż każda inna jajecznica, jaką kiedykolwiek jadłam.

– Pomyślałam, że wysłałeś wiadomość. Bo ja nie wiem… nie wiem, jak działają tego typu związki – wyznałam, siląc się na spokój.

– Nie mam pojęcia, jak robią inni mężczyźni, ale ja nie mam w zwyczaju wymykać się z łóżka kobiety bez pożegnania.

Podniosłam wzrok i żeby ukryć zażenowanie, uśmiechnęłam się z wyższością.

– Nie. Ty nigdy nie odchodzisz. Od razu zaczynasz związek – rzuciłam.

Przygarnął mnie do siebie.

– Nigdy nie interesowały mnie jednonocne przygody.

Oparłam mu głowę na ramieniu i wciągałam cudowny zapach mężczyzny, choć cały czas ciążyła mi świadomość, że zatajam przed nim znalezienie obrazów. Próbowałam zająć umysł czymś innym. Przypomniałam sobie, co przyszło mi do głowy, gdy Frans obudził mnie nad ranem i z czułością wziął w objęcia. Może dałabym radę mu jakoś wynagrodzić kłamstwa, oferując coś, czego nigdy by nie doświadczył, gdyby miał już w posiadaniu płótna. Coś, czego nie zapomni i co zawsze będzie mu się kojarzyło ze mną.

– Mówiłeś, że chciałbyś odkryć swoją mroczną stronę… w klubie – rzuciłam lekko i odgryzłam kęs tosta.

– I powiedziałem też, że tego nie potrzebuję. Nie potrzebowałem wcześniej, więc i teraz się obędę bez takich doznań. A już na pewno po tym, w jaką panikę wtedy wpadłaś.

Jego ton był stanowczy, ale gładził mnie po ręce z całą tą łagodnością, której zabrakło mu w głosie.

– A co powiesz na to, że znalazłam rozwiązanie naszego dylematu?

– Chcesz mnie zabrać do klubu przed otwarciem? Przetestować całe wyposażenie? – spytał z rozbawieniem.

Nawet nie przyszła mi do głowy taka możliwość. Gdybym nie miała lepszego pomysłu, rzeczywiście poważnie rozważyłabym sugestię Fransa.

– Za tydzień organizujemy bal maskowy. Pomyślałam… – Na chwilę zabrakło mi słów, ale w końcu podjęłam rzeczowo: – Jeśli naprawdę dobrze się zamaskuję i tylko ty oraz kilka innych osób będzie wiedzieć, kim jestem, z pewnością dam radę.

– Nie – odparł, nakładając porcję jajecznicy na pieczywo, po czym podał mi kanapkę.

Wzięłam spory kęs, przeżułam i połknęłam, a następnie odwróciłam się, żeby móc spojrzeć mu w oczy.

– Dlaczego nie?

Twardo odwzajemnił spojrzenie. Zmysłowe, szerokie usta zacisnął z niezadowoleniem.

– Nie będziesz robić niczego bolesnego tylko po to, żebym mógł dla zabawy zapuścić się w rejony, które nigdy wcześniej mnie nie interesowały.

– Ale mnie to nie sprawi przykrości. Ty przeżyjesz coś nowego i… Przecież nie ma się czego wstydzić.

– Nie.

– Twardy z ciebie negocjator – stwierdziłam lekko rozbawiona.

– Jestem świetnym negocjatorem. Umiem zachować zimną krew, więc w tym przypadku moja odpowiedź brzmi „nie”.

– Ale chociaż weźmiesz udział? Nie musimy nic robić. Jak nie będę miała ochoty, nic nie zrobimy. Ale jak poczuję, że jednak chcę… I ty też zechcesz…

Westchnął ciężko.

– Nie wyjdę z pracy przed północą. No, może o północy udałoby mi się dotrzeć ma miejsce.

– To absolutnie nie szkodzi. A jeśli zacznę się niecierpliwić, najwyżej znajdę sobie inne towarzystwo…

Złapał mnie za włosy na karku, przybliżył twarz do mojej twarzy.

– Jeśli coś takiego w ogóle wchodzi w grę, na pewno nie przyjdę. I od razu zapomnij o kontynuowaniu naszej relacji – oświadczył bezwzględnie.

Poczułam zupełnie nowy, nieznany rodzaj błogości, ale nie zamierzałam tak łatwo się poddać.

– Przecież spotykamy się tylko na seks i…

– Moja kobieta nie będzie miała równocześnie innych partnerów. Jeśli uważasz to za nudne, a twoja świeżo rozbudzona seksualność domaga się wielu mężczyzn naraz, musisz wykreślić mnie z listy.

– Nie jestem niczyją kobietą – odparowałam z lekką irytacją.

– Jesteś. Tak długo, jak uprawiasz ze mną seks, jesteś tylko moja. Oczywiście mam na myśli jedynie kwestie seksualne.

– Dzięki za sprostowanie – odrzekłam szlachetnie.

Zanurzyłam dłoń w jego jasnych włosach. Westchnęłam z zadowoleniem i pozwoliłam palcom ześlizgnąć się na mocny kark, a potem na policzek.

– Uśmiechnij się do mnie znowu – poprosiłam powoli, niemal chrapliwie.

– Nie skończyliśmy rozmowy – zaprotestował, ściągając brwi.

– Nie chcę nikogo innego. Naprawdę. To był żart.

– Kiepski żart.

Przejechałam palcem po jego brwi.

– Żadna ze mnie komiczka – przyznałam.

– Kucharka też nie najlepsza.

– I tu się mylisz. Wczoraj zrobiłam znaczące postępy. Uśmiechniesz się, jeśli ci powiem, że nigdy nie miałam lepszego kochanka? Nigdy.

Zaakcentowałam ostatnie słowa, odsuwając się od niego. Przez chwilę mi się przyglądał, ale nie miał szans znaleźć grama fałszu w mojej idealnie szczerej twarzy. Pogładził mnie po brzuchu, potem po piersiach i wreszcie otrzymałam wyczekaną nagrodę. Szerokie usta rozciągnęły się w uśmiechu, który poczułam aż w okolicach brzucha. Włożyłam palec w dołeczek w jego lewym policzku.

– Zbok – wymruczał Frans, po czym pocałował mnie w usta.

– Zaraz ci pokażę, jaka potrafię być zboczona – odparłam. Serce mi waliło.

Poczułam, jak taca spada mi z kolan, i nagle jakimś cudem znalazłam się na Fransie.

– Proszę bardzo. Showtime – szepnął mi do ucha i złożył na nim pocałunek.

W następny piątek byłam tak roztrzęsiona, że niemal sprawdziłam w dokumentach, czy naprawdę mam trzydzieści pięć lat. Wcześniej nie poświęciłam ani jednej myśli temu, jak chciałabym wyglądać na balu maskowym. Myślałam nawet, żeby pojawić się w klubie w jakiejś eleganckiej sukience, z twarzą zasłoniętą jedynie aksamitną wenecką maską. Oczywiście musiałam teraz zrezygnować z tego pomysłu.

Frans miał w kuchni mnóstwo pracy, ale prawie każdego dnia udawało nam się spędzić przynajmniej kilka chwil w moim mieszkaniu, a kilka razy nawet u mnie przenocował. Obrazów jednak nie mieliśmy siły szukać ze szczególnym zaangażowaniem, mimo że próbowaliśmy rozebrać regały – z marnym skutkiem. Przyniosło mi to ulgę. Wyrzuty sumienia dręczyły mnie przy każdej wizycie w bibliotece, ale w objęciach Fransa łatwiej było mi nazywać zdradę małym, uzasadnionym białym kłamstwem.

Nie wiem, jak to możliwe, ale nasz seks był coraz lepszy. Frans odważył się mnie związać po raz kolejny, najwyraźniej polubił korzystanie z wibratora, a raz zdarzyło mu się tak długo odmawiać mi penetracji, że prawie doprowadził mnie do płaczu. Kiedyś włożyłam mu do ręki bicz i poleciłam zrobić z nim, na co tylko ma ochotę, ale nie interesowały go takie zabawy. Co najwyżej łaskotał mnie lub gładził delikatnie miękkim floggerem. Nie żebym narzekała. To też było cudowne.

Podniecił mnie tak, że kazałam mu pieprzyć mnie opartą o stół kuchenny – właśnie tam, gdzie wcześniej wręczyłam mu bicz. Nawet jeśli miał jeszcze trochę do zrobienia w temacie dominacji, całkowicie o tym zapominałam, gdy tylko we mnie wchodził.

Pewnego popołudnia między lunchem a kolacją udało nam się zwiedzić Pergamon. To miejsce ma w sobie o wiele więcej niż zwykłe muzeum sztuki. Już sam ołtarz pergamoński pochodzi z miasta o tej samej nazwie, gdzie stanowił część hellenistycznej świątyni. Oboje zastanawialiśmy się z całkowitą fascynacją, jak w tamtych czasach ludzie w ogóle potrafili rzeźbić postacie, oddając tyle detali. Wróciliśmy do tematu również przy bramie Isztar, mimo świadomości, że eksponat został zrekonstruowany na podstawie odnalezionych fragmentów.

Podobał mi się entuzjazm, z jakim Frans zanurzył się w świecie historii i sztuki. Opowiadał mi, że matka od małego zabierała go do różnych muzeów i galerii, a później odczuła wielki zawód, kiedy syn nie wyrósł ani na artystę, ani na historyka sztuki.

– Ty jesteś artystą – powiedziałam bez ogródek. – Na świecie nie ma wielu kucharzy twojej klasy. Pyszne i pięknie zaaranżowane jedzenie stanowi takie samo dzieło jak każdy inny wytwór artystycznej wyobraźni. Nie mówiąc już o tym, że twoje prace cieszą nie tylko oko. Darujesz ludziom przyjemność dla wszystkich zmysłów. Smaku, zapachu, dotyku. Czy to nie jest czasem więcej niż w przypadku innych dziedzin sztuki? A równocześnie zaspokajasz jedną z podstawowych ludzkich potrzeb: głód.

Mówiłam o tym lekko, podziwiając jednocześnie przepiękny pokój z Aleppo, w którego wystroju łączyły się motywy chrześcijańskie i wpływy sztuki islamskiej, kiedy nagle poczułam pociągnięcie za rękaw. Chwilę później byłam już w objęciach Fransa, całowana z zapierającą dech w piersiach, kłującą w serce i wyciskającą łzy z oczu intensywnością w samym środku Pergamonu. Pergamon, podobnie jak Gendarmenmarkt, był jednym z moich ulubionych miejsc w Berlinie, a pocałunek trwał na tyle długo, że serce niemal wyskoczyło mi z piersi.

– W tej chwili chętnie zaspokoiłbym jedną z podstawowych potrzeb, która nie ma nic wspólnego z jedzeniem – wymruczał Frans z ustami tuż przy moich wargach.

Skończyło się na dzikim seksie na jakimś położonym odpowiednio na uboczu parkingu, bo Frans przyjechał do muzeum samochodem. Potem chichotaliśmy jak nastolatki, przecierając szyby auta i umieszczając siedzenia z powrotem we właściwej pozycji. Odsunęliśmy je, bo inaczej nie dalibyśmy rady zapewnić mężczyźnie rozmiarów Fransa jako takich warunków. Nawet w jego dość przestronnym focusie.

Przeglądałam się w biurowym lustrze. Bez problemu zdobyłam najdroższy możliwy kostium Marii Antoniny. Karnawał dawno się skończył, a strój kosztował tak dużo, że mniej zamożna osoba zdecydowałaby się raczej na niemal tak samo dobry, ale o połowę tańszy wariant.

Musiałam poprosić Glorię o pomoc przy zakładaniu kostiumu i wiązaniu gorsetu. Teraz miałam na sobie błękitną suknię z pięknymi koronkowymi zdobieniami i kokardami. Jej dekolt był tak głęboki, że moje piersi dałoby się odsłonić całkowicie bez konieczności zdejmowania czegokolwiek. Ciasne rękawy bardzo ograniczały zakres ruchu w ramionach, a szerokość spódnicy zmuszała do przechodzenia przez drzwi bokiem. Wszystko wieńczyło wysokie uczesanie, które moja stała fryzjerka skonstruowała z moich własnych włosów, podpinając je na różne sposoby. Fryzurę ozdobiła żywymi różowymi różami oraz dwoma strusimi piórami w kolorze sukni, lecz upudrowanymi na biało. Twarz również miałam upudrowaną, a oczy przysłoniłam różową, obleczoną aksamitem maseczką.

Atmosfera w klubie rozgrzała się już porządnie. Spojrzałam na zegarek. Kwadrans do północy. Denerwowałam się, ale czekałam też z podnieceniem na możliwość podarowania Fransowi czegoś, czego żadna z pozostałych kobiet w jego życiu raczej nie mogłaby zapewnić. Gdy ruszyłam w stronę wejścia, ludzie schodzili mi z drogi, podziwiając piękny kostium. Jeden z klientów próbował mnie od razu do siebie zwabić, ale stanowczo pokręciłam głową.

– Należę tylko do jednego mężczyzny – rzuciłam, wymijając go.

Usłyszawszy własne słowa, poczułam niesmak. Po odwyku i śmierci Bernda nie wyobrażałam sobie nawet, że kiedykolwiek w życiu przykleję się do jakiegoś faceta jak mucha do lepu. To, co przed chwilą powiedziałam, dźwięczało mi w głowie niczym dzwony bijące na alarm.

Czemu nie poinformowałam po prostu, że na kogoś czekam? Nie odparłam „nie, dziękuję”? I niby w jaki sposób należę do jednego mężczyzny? Zupełnie jakbym była czyjąś własnością.

Prawie zakręciło mi się w głowie w tym ciasnym gorsecie, kiedy dotarło do mnie, jak tęsknię za Fransem, mimo że widzieliśmy się poprzedniego dnia rano. Próbowałam unikać wysyłania mu zbyt wielu wiadomości i myślenia o nim, kiedy byłam sama, ale na obu frontach poniosłam sromotną porażkę. Kiedy nie zatapiałam się we wspomnieniach, pisałam do niego krótkie, bezwstydne esemesy albo dawałam znać, co akurat robię.

Że właśnie wracam z przebieżki. Sączę kir royala. Zajmuję się księgowością. Czytam. Zamawiam jedzenie.

Często mi nie odpisywał, ale nie zniechęcało mnie to. Wierzyłam, że po prostu jest zapracowany. Teraz jednak zastanowiłam się, czy nie czuje się osaczony. Gdy byliśmy razem, zachowywał się normalnie, ale w końcu był z natury przyjacielskim człowiekiem. Może po prostu nie miał serca mi powiedzieć, że nie przepada za moimi dziecinnymi wiadomościami.

Ogarnął mnie wstyd, a prawda w końcu wypłynęła na wierzch, choć aż do teraz z całej siły próbowałam jej unikać.

Miłość. Zakochanie. Szaleństwo na czyimś punkcie.

Takimi słowami można by opisać mój stan. Byłam zakochana po uszy, tak głęboko, że ledwo radziłam sobie z wypełnianiem codziennych obowiązków. Tak naprawdę cały czas myślałam o zrobieniu nalotu na Bauhaus w godzinach otwarcia restauracji albo na mieszkanie Fransa późną nocą. Oczywiście już od kilku dni miałam świadomość, iż moje uczucia są dziwnie silne, ale ponieważ nigdy wcześniej nie byłam w takiej sytuacji, pozwoliłam im się niebezpiecznie rozrosnąć. Szczerze mówiąc, wcale nie byłam pewna, czy udałoby mi się powstrzymać, choćbym nawet próbowała. A teraz było już za późno.

Piekły mnie oczy, kiedy zastanawiałam się, czy w ogóle uda mi się rozstać z Fransem tak elegancko, jak sobie obiecałam. Tym bardziej że przemknęła mi już nawet przez myśl ewentualna sprzedaż klubu. Odważyłam się marzyć o wspólnym powrocie do Finlandii.

Manewrowałam wśród tłumu, nie zwracając uwagi na ludzi przebranych za różnych superbohaterów, postacie z seriali, anioły, demony i wampiry. Kiedy dotarłam do recepcji, przebrany za Minotaura półnagi Felix właśnie witał Fransa. Frans nie zauważył mnie od razu, więc przystanęłam na chwilę, żeby bezkarnie mu się przyjrzeć. Całe ciało miałam napięte w oczekiwaniu.

Stanowiliśmy idealną parę. Frans również miał na sobie osiemnastowieczny kostium, tyle że pruski. Jego frak był w wytwornym niebieskim kolorze, pięknie haftowany, z czerwonymi mankietami i kołnierzem, podczas gdy wyzierająca spod spodu długa kamizelka była jasnobrązowa. Na głowie Frans miał granatowy trójkątny kapelusz, a pod nim białą perukę. Czarne, długie buty zachodziły na wąskie spodnie do kolan. Na jego piersi błyszczała duża gwiazda. Nagle zrozumiałam, za kogo się przebrał.

Nie udawał pierwszego lepszego pruskiego żołnierza czy arystokraty, ale króla Fryderyka Wielkiego. Szybko otworzyłam znajdującą się tuż obok drzwi wejściowych szafkę z zabawkami i wyjęłam z niej krótki skórzany palcat. Miałam ochotę się uśmiechnąć, ale zacisnęłam usta. Podkradłam się do Fransa na tyle dyskretnie, na ile mogłam w olbrzymiej sukni.

– Wasza wysokość. Cieszy mnie, że zaszczyciliście swoją obecnością moje małe przyjęcie – pozdrowiłam go.

Odwrócił się do mnie. W kąciku ust dostrzegłam cień uśmiechu.

– Ach, tak, Felix miał rację. To wyuzdana maskarada zorganizowana przez niefrasobliwą trzpiotkę. Czego innego można by się spodziewać po Francuzach?

O mało nie rzuciłam mu się na szyję. Czyli pytał Felixa o mój kostium. Ta wiedza sprawiła, że zakręciło mi się w głowie ze szczęścia.

– Ależ ja nie jestem rodowitą Francuzką, tylko Austriaczką – odparłam niewinnie, otwierając wachlarz i muskając się nim po dekolcie.

Frans rzucił mi potępiające spojrzenie, jak przystało na szanowanego, porządnego Prusa. Potem zawiesił wzrok na moich ledwie zakrytych piersiach.

– Otoczenie robi swoje. Już po stroju widać, czemu lubisz poświęcać uwagę. – Zmarszczył brwi.

– Niby czemu? – Zrobiłam wielkie oczy i wygięłam się odrobinę, żeby mógł się wszystkiemu porządnie przyjrzeć.

– Zabawie, paradowaniu w skandalicznych strojach i… rozpuście – rzucił, z wyższością unosząc zgrabny nos.

Śmiać mi się chciało, ale zaraz zadrżałam, gdy powoli podniósł wzrok i spojrzał mi w oczy.

– Jako król Prus wasza wysokość bez wątpienia dobrze zna motto własnego kraju – zagruchałam przymilnie i uniosłam brew, bawiąc się trzymanym w drugiej ręce palcatem.

W oczach Fransa pojawił się błysk. Uniósł dłoń i lekko przesunął palcem po koronkach zdobiących mój dekolt i na wpół obnażonych piersiach. Zaparło mi dech. Patrzyłam w złoto-zielone oczy i nie potrafiłam nawet zaprotestować, kiedy zgrabnie wyszarpnął mi z ręki palcat.

– „Każdemu według zasług”. Gdybym był odpowiedzialny za twoją dyscyplinę, pożyłabyś nieco dłużej – oświadczył.

– W takim razie niech wasza wysokość mi pokaże, co oznacza pruski dryl – zaproponowałam już niemal błagalnie. Zalotnie przekrzywiłam głowę.

Frans zerknął w stronę klubu, ale szybko powrócił spojrzeniem do mnie. Jego nozdrza rozszerzyły się odrobinę.

– To już drugi raz, kiedy wkładasz mi w rękę palcat. W tej sytuacji mam wręcz obowiązek z niego skorzystać. Zasłużyłaś sobie już samym dekoltem – powiedział poważnie, choć z ledwie dosłyszalną nutą rozbawienia.

– Całkowicie się zgadzam. – Gestem zaprosiłam go do środka. – Pójdziemy sprawdzić, czy znajdzie się dla nas jakiś przytulny kącik?

Przez chwilę Frans sprawiał wrażenie, jakby przygotowywał się do jakiegoś sportowego wyczynu, jednak w końcu przytaknął.

– Ten palcat… śniłem o nim. A twój kostium wcale nie pomaga uspokoić mojej wyobraźni.

Zadrżałam z podniecenia i poczułam, jak moje nagie krocze zaczyna pulsować. Miewałam fantazje o byciu dyscyplinowaną jeszcze na długo przed Berndem i podejrzewałam, że tendencje do uległości częściowo umożliwiły mi czerpanie przyjemności z podlewanego narkotykami seksu z wskazanymi przez Bernda mężczyznami – chociaż na trzeźwo nawet nie pomyślałabym o byciu sekslalką dla całej czeredy facetów. W marzeniach zawsze rządził mną tylko jeden mężczyzna.

Frans znów spojrzał na palcat, tym razem z niepewną miną.

– Jesteś pewna, że nie robisz tego tylko po to, żeby mnie zadowolić? – zaniepokoił się.

– Niby jak mogłabym chcieć cię zadowolić, jeśli kłócę się z tobą i próbuję cię przekonać? Mogę nawet się pomodlić, jeśli to pomoże. Nie robię niczego, czego bym nie chciała. Krzyknę… „Marsylianka!”, żebyś przestał. To będzie moje hasło bezpieczeństwa.

„Hasło bezpieczeństwa” wywołało u Fransa taką minę, że aż roześmiałam się na głos. Chociaż wnętrzności szarpało mi wściekłe pożądanie, teraz dołączyła do niego również czułość, czyniąc sprawę jeszcze bardziej rozkoszną.

– Robiłaś takie rzeczy z mężem? Albo z tamtymi innymi facetami? Bo nie jestem pewien, czy chcę należeć do tej samej… – rzucił z goryczą.

– Bernda nie interesowały bicze ani palcaty. Był na to zbyt niecierpliwy. Chciał tylko zaruchać. Czasem ktoś inny używał zabawek, ale nigdy w taki sposób, jaki sobie wymarzyłam.

Zmrużył oczy, jakby chciał się upewnić, że mówię prawdę.

– W takim razie powiesz mi, czego chcesz. Natychmiast. A potem pójdziemy do biura.

– Jeśli ci powiem, czego chcę, wszystko ma się odbyć dokładnie w ten sposób.

Frans przesunął koniec palcata po nagiej skórze moich piersi i pokiwał głową z roztargnieniem. Wzdrygnęłam się lekko. Chuć wypełniała już wszystkie komórki mojego ciała. Byłam napięta jak struna.

– Chcę długo i mocno, i… – Odwróciłam głowę, żeby się upewnić, iż Felix zajął dla nas miejsce, o które prosiłam. – …zarezerwowałam na to jedną z cel. Nie będziemy na oczach wszystkich, ale jeśli ktoś zauważy i zechce, będzie mógł przyjść i popatrzeć.

– Valentino… – zaczął Frans z niezadowoloną miną.

– Frans. Jeśli źle się poczuję, będziemy mieli blisko do biura. Ale tego wieczoru żaden z klientów mnie nie rozpozna. Tylko dziewczyny i Felix wiedzą, że…

Znienacka poczułam na skórze ostre uderzenie, a moje pożądanie wystrzeliło pod sam sufit. Spojrzałam na Fransa zaskoczona. Ten szybko i zwinnie smagnął mnie po drugiej piersi.

– I co, chcesz więcej? – spytał z tajemniczym błyskiem w oku.

– No pewnie – odparłam drżąco.

– Niech więc się królowa przygotuje na przyjęcie kary. I otrze usta tu, w kąciku – rozkazał miękko.

– Oczywiście. Przepraszam, wasza wysokość – szepnęłam słabo. Bałam się, że zaraz padnę na kolana z ekscytacji.

Zręcznie obrócił palcat, kierując rączkę w moją stronę. Stanął za mną, końcówkę szpicruty umieścił między moimi łopatkami.

– Prowadź – zakomenderował.

Poprowadziłam go więc. Szłam przed nim z bijącym sercem i ściśniętym żołądkiem. Uważałam, żeby nie stracić kontaktu z palcatem, bo miałam wrażenie, iż nie wolno mi się za bardzo oddalać. Gdy dotarliśmy do celi, zobaczyłam ławkę przygotowaną dokładnie tak, jak chciałam: w sam raz, żebym mogła przyjąć pozycję na czworakach.

– Pupa do góry. – Rozkaz był niespodziewanie stanowczy.

Moja cipka zaciskała się rytmicznie i wydzielała coraz więcej soków, choć moje krocze od dawna było wilgotne. Kolana miałam jak z galarety. Zadarłam ogromną spódnicę i wdrapałam się na obleczoną skórą ławkę. Po raz pierwszy od ponad siedmiu lat korzystałam z klubowych sprzętów i próbowałam wybadać, jak się z tym czuję. Frans powoli unosił spódnicę jeszcze wyżej, a ja zamknęłam oczy. Dobrze. Czułam się dobrze. Złapałam przeznaczone do tego uchwyty i poczułam powiew na pośladkach, kiedy Fransowi udało się odgarnąć materiał sukni aż do pasa.

Strużki soków spływały mi po udach. Delikatnie poprawiłam pozycję. Usłyszałam, jak Frans przechodzi na drugą stronę ławki i staje tuż obok. Przycisnął usta do mojego ucha.

– Niegrzeczna królowa. Chyba ci się to podoba – szepnął.

– Tak – jęknęłam, owładnięta pożądaniem.

Frans mocno uszczypnął mnie w pośladek.

Poczułam koniec szpicruty na wargach sromowych, ślizgający się po mokrej skórze. Zacisnęłam powieki. Czyli nie odważy się… Lekkie smagnięcie trafiło idealnie w moją szparkę i krzyknęłam z zaskoczenia, a zarazem rozkoszy. Uderzenie nie zabolało, ale wywołało przyjemne ciepło i sprawiło, że jeszcze bardziej nabrzmiało mi krocze.

– Och, jak dobrze – wyrwało mi się ochryple.

– No proszę. Tak nie może być. To w końcu kara.

Jego ton zdradzał niemal mroczną satysfakcję. Frans złapał mnie za udo, potarł kciukiem wilgotną wewnętrzną stronę, ale potem nie nastąpiło nic. Dyszałam w oczekiwaniu na więcej. I doczekałam się: szybki cios spadł ukosem na mój pośladek, wywołując pieczenie. Znów wydałam okrzyk, a napięte mięśnie pośladków zaczęły drżeć.

– Chcesz jeszcze? – spytał ostro.

– Jeszcze – potwierdziłam.

Nie zdążyłam nawet zamknąć ust, zanim padło pierwsze porządne smagnięcie. Siła uderzenia była wystarczająca, żeby pokazały mi się mroczki przed oczami. Krzyknęłam chrapliwie, poczułam, jak z mojej cipki wylewa się kolejna fala wilgoci i ścieka w kierunku kolan. Jęknęłam i prawie odskoczyłam. Frans nie pytał już o pozwolenie. Smagnął mnie około dziesięciu razy, jeden po drugim, każde uderzenie mocniejsze od poprzedniego. Z oczu ciekły mi łzy, cipka pulsowała boleśnie i zapomniałam już zupełnie, że jesteśmy w klubie i każdy może nas zobaczyć. Krzyczałam przy każdym smagnięciu, a kiedy wreszcie nastąpiła przerwa, Frans znów pogładził mnie po wewnętrznej stronie ust.

– Zaraz będziesz zupełnie przemoczona.

Kolejne smagnięcie i więcej piekącego, wręcz parzącego bólu. Dyszałam coraz ciężej.

– Jeszcze – błagałam.

Tym razem cios w udo, potem w drugie.

– Teraz dostaniesz gdzie indziej – poinformował, łapiąc mnie w pasie.

Umysł miałam zamglony od bólu i rozkoszy, więc ledwo rozumiałam, co się dzieje. Frans ściągnął mnie z ławki, odwrócił i pomógł wejść z powrotem, tym razem kładąc mnie na plecach. Przez uchylone powieki obserwowałam jego działania i zobaczyłam, że sięga po metalowy pręt z uchwytami. Złapał mnie za kostki, uniósł moje nogi i przywiązał do dwóch końców pręta. Potem przeszedł na drugą stronę i zrobił to samo z moimi rękami.

W mgnieniu oka leżałam na ławce całkowicie ubezwłasnowolniona. Moje nogi wznosiły się ku sufitowi w szerokim V, a ręce miałam wyciągnięte ponad głowę. Oczy Fransa błyszczały dziko i drapieżnie, kiedy zatrzymał się, żeby spojrzeć na swoje dzieło. Chciałam się wygiąć, ale nie bardzo byłam w stanie w ogóle się poruszyć, więc zbolałym głosem zawołałam go po imieniu.

– Frans!

Ocknął się nieco, a na jego twarzy pojawił się wyraz zaniepokojenia.

– Źle się czujesz? Chcesz, żebym cię uwolnił?

– Nie. Ale zrób coś, bo zaraz zwariuję! – syknęłam niecierpliwie.

Niepokój zniknął w mgnieniu oka. Frans uśmiechnął się złowrogo, schylając się, żeby odsłonić mi piersi. Mocno uszczypnął mnie w brodawkę. Zamknęłam oczy i usłyszałam:

– Raczej nie jesteś w pozycji do wydawania rozkazów.

Otrzymałam serię smagnięć po udach, parę ciosów w cipkę, a potem na zaczerwienionej, opuchniętej skórze poczułam dotyk jego kutasa. Starałam się zmienić pozycję, wijąc się w więzach, jak tylko dałam radę, ale przyrodzenie pozostawało jednocześnie tuż obok, a zarazem zbyt daleko. Na moją pierś spadł szybki, mocny cios, a penis Fransa ocierał się o moją mokrą szparkę.

– Wejdź już we mnie, błagam – jęczałam.

Usłyszałam śmiech. Głos Fransa brzmiał inaczej niż zwykle. Pobrzmiewała w nim stal:

– Chyba mi się to podoba. Rzeczywiście mam frajdę.

Kutasem wciąż pocierał moją cipkę i drażnił łechtaczkę. W tym samym czasie moje piersi przyjmowały kolejne smagnięcia jedno po drugim, tak że nabrzmiały jeszcze bardziej i zmieniły kolor na jaskrawoczerwony. Jęczałam ze szczęścia i niewypowiedzianej męki. Kiedy Frans w końcu wszedł we mnie na kilka centymetrów, natychmiast rozwarłam powieki i musiałam zagryźć zęby, żeby powstrzymać orgazm.

Byłam taka gotowa. Zbyt gotowa. A Frans wsuwał kutasa w obolałą, pulsującą cipkę tak powoli, że stopniowo rosnące ciśnienie groziło rozsadzeniem mnie od środka. Jęczałam i krzyczałam, ale im głośniejsze wydawałam odgłosy, tym wolniejsze stawały się jego ruchy. Próbowałam więc umilknąć, ale nie dałam rady. I wreszcie moje ciało się poddało. Monumentalny orgazm porwał mnie jak lawina. Zaczęłam wrzeszczeć na cały głos, nie mogąc się ruszyć ani ulżyć sobie w żaden inny sposób.

Jak z oddali poczułam ostre smagnięcie w sutek, a penis Fransa wdarł się do samego końca z bezlitosną siłą. Frans zaczął mnie posuwać gwałtownymi, mocnymi ruchami, uderzając mnie lekko po piersiach, a drugą ręką przytrzymując udo, zupełnie jakby chronił mnie przed spadnięciem z ławki, choć przecież nie byłoby to możliwe. Moja cipka zaciskała się tak, że bałam się, iż zamknie się do samego końca. Z punktu G dzika rozkosz promieniowała na całe ciało, łącząc się z falami przyjemności płynącymi z łechtaczki i sutków.

Rozchyliłam powieki i zajęczałam cicho, bo wzbierał we mnie kolejny orgazm. Ledwo poznawałam rysy twarzy Fransa. Jasne brwi miał ściągnięte, oczy niemal czarne, a usta wykrzywione w bezlitosnym grymasie. Jego spojrzenie wędrowało po moich nagich, umęczonych piersiach, twarzy i cipce. Obiema rękami złapał mnie za nogi i wbił się we mnie szybkim, ostrym ruchem, wstrząsając całym ciałem.

– Dochodzę. Nie dam rady… – wysapał.

Osiągnęłam kolejny szczyt, a jego desperackie, wściekłe słowa rozległy się echem w mojej głowie. Trzęsłam się w okowach, podczas gdy Frans wszedł we mnie jeszcze kilka razy, aż w końcu odpuścił. Przez długi czas nie mogłam się pozbierać. Nie wiem, jak długo leżałam na ławce niczym rozsypane po podłodze kawałki puzzli.

Ocknęłam się, kiedy Frans uwolnił mnie z więzów. Od razu spostrzegłam, że wstydzi się tego, co zrobił. Poznałam to po zbolałej minie i po tym, jak stanowczo unikał mojego wzroku. Pomógł mi usiąść i opuścił spódnicę, zakrywając nogi. Schwyciłam go za frak i przyciągnęłam do siebie.

– To było niewiarygodne – powiedziałam słabo.

Spojrzał na mnie i lekko pokręcił głową.

– Nie powinnaś nakłaniać mnie do robienia rzeczy, które sprawiają ci ból. Nawet jeśli robiłaś to już kiedyś, to nie znaczy…

Złapałam go za włosy i pociągnęłam tak silnie, że wydał okrzyk zaskoczenia.

– Ile razy mam ci powtarzać? Ja poprosiłam, ja chciałam, ja czerpałam z tego przyjemność. I po raz pierwszy w życiu dostałam to, o czym zawsze marzyłam. Długo. Mocno. Ale nie za mocno. Tego ostatniego nie musiałam ci nawet nakazywać, bo wiedziałam, że nie posuniesz się za daleko. To, co robiłeś… wymaga od mężczyzny cierpliwości. I właśnie ta udręka jest najcudowniejsza.

Zerknął na mnie kątem oka. Przyciągnęłam go jeszcze bliżej, żeby móc szepnąć mu do ucha:

– Jesteś kurewsko zdolny. Świetnie sobie radzisz z więzami. I było super. Nie zauważyłeś, że doszłam dwa razy?

– A ty nie zauważyłaś, że ludzie przychodzili się gapić, bo darłaś się, jakby cię obdzierano ze skóry? Wtedy odłożyłem palcat – mruknął.

– Nie zauważyłabym niczego, nawet gdyby dach się zawalił.

– A ja mimo wszystko nie dałem rady się powstrzymać od pieprzenia.

– I Bogu dzięki. Najwyraźniej drzemie w tobie mały sadysta, a przy tym ekshibicjonista.

– Uległem złym wpływom. Kobiety, która występuje w klubie erotycznym z cyckami na wierzchu – odparł, marszcząc brwi.

Zachichotałam, choć minę miał ponurą.

– Taki strój był normalny w osiemnastym wieku. A zresztą jeśli pokaźny dekolt tak na ciebie działa, chyba poszaleję z nożyczkami na wszystkich bardziej przyzwoitych ubraniach.

Pogładziłam go po policzku, a potem pocałowałam, czując na wargach, jak na jego usta wraca uśmiech.

– Masz ochotę wpaść do mnie i zrobić mi coś fajnego? – spytałam.

– Pewnie. Ale nie mogę opędzić się od marzeń o twoim wielkim, starym biurku. Takich, w których leżysz na nim w różnych malowniczych pozycjach.

– W takim razie przejdziemy przez biuro – szepnęłam.

Pomógł mi zejść z ławki na podłogę.

– A jak będziemy u ciebie, poszukamy choć przez chwilę tych obrazów. Bo coś czuję, że zaraz gówno z tego wyjdzie – mruknął.

Rozdział 9

Tej samej nocy obudziłam się nad ranem z uczuciem, którego nie można było opisać inaczej niż idealne szczęście. W biurze spędziliśmy dłuższy czas, a następnie przeszliśmy się, żeby trochę podjeść z bufetu ustawionego w klubie z okazji maskarady. To znaczy Frans podjadł. Ja jedynie z lekko rozchylonymi ustami patrzyłam na stojącego przy mnie złotowłosego zielonookiego mężczyznę. Zadziwiona, że mam przywilej przytulania się do niego, całowania go i pieprzenia się z nim.

Później pojechaliśmy do mnie. Już samo zdejmowanie gorsetu zmieniło się w rozkoszny spektakl zwieńczony seksem na kanapie. Wzięliśmy długi prysznic i po całym tym festiwalu szalonej, dzikiej kopulacji zatopiliśmy się w sobie nawzajem w moim łóżku i uprawialiśmy tak łagodny, słodki i ciepły seks, że nie da się tego nazwać inaczej niż… kochaniem się.

Mogłam znów zasnąć w ramionach Fransa, co przynosiło mi za każdym razem coraz więcej ukojenia. Tuż przed zaśnięciem poczułam ukłucie lęku i przez moment zastanowiłam się, jakie to będzie uczucie – na powrót spać samej. Odpowiedź przyszła od razu, jasna i wyraźna: nie do zniesienia.

Wierciłam się niespokojnie, nie chcąc samotnie czuwać, i choć z całych sił próbowałam powstrzymać się przed obudzeniem Fransa, w końcu dałam za wygraną. Odwróciłam się w ten sposób, że głowę miałam na wysokości jego bioder, po czym wzięłam do ust jego kutasa. Frans tylko mruknął coś przez sen, ale przyrodzenie zareagowało natychmiast. Smakował cudownie i czysto, samym sobą i odrobinę mną. Połknęłam go głęboko i chociaż dawno temu nauczyłam się wszelkich sztuczek pozwalających na czerpanie jak największej przyjemności z seksu oralnego, Frans zawsze wypełniał mi usta do tego stopnia, że naprawdę musiałam się napracować.

Zaczęłam ssać, nabrałam powietrza przez nos i ssałam dalej. Kutas był już zupełnie sztywny i tylko kwestią czasu pozostawało… Nagle długie palce zatopiły się w moich włosach, pociągnęły mocno i zepchnęły mi głowę jeszcze niżej. Łzy napłynęły mi do oczu, ale rozluźniłam gardło i ssałam zawzięcie, uśmiechając się w myślach. Zauważyłam, że zanim Frans się na dobre rozbudził, potrafił być bardzo zdecydowany. Wręcz dominujący. Jak poprzedniego wieczoru na maskaradzie. Wtedy oczywiście był całkowicie przytomny i naprawdę się ucieszyłam, zauważywszy, w jaki sposób odpowiedni stan umysłu może go skłonić do władczego zachowania.

Westchnęłam, wciąż z kutasem w ustach. Moje krocze pulsowało, pobudzone wspomnieniami i tym, jak Frans trzymał mnie za włosy.

– Wejdź na mnie – usłyszałam zaspany, chrapliwy głos.

Nie cofnął ręki, więc jeśli chciałam spełnić jego życzenie, nie miałam innej możliwości, niż stopniowo przejść do pozycji sześć na dziewięć. Uniosłam nogę, a on lekko pokierował moimi biodrami, więc wiedziałam, że postępuję właściwie. Jak przystało na „grzeczną dziewczynkę” – tymi słowami pochwalił mnie wczoraj w biurze na sam koniec po tym, jak kazał mi prosić o wybaczenie za nieprzyzwoity strój, zorganizowanie rozpasanej imprezy i ogólną obojętność na bolączki narodu. Przepraszałam co najmniej dziesięć razy i byłam już tak oszalała z bolesnego pożądania, że na moment naprawdę wcieliłam się w rolę Marie Antoinette. Na szczęście Frans wreszcie zgodził się porządnie mnie zerżnąć, podrażniwszy uprzednio palcami zarówno moją cipkę, jak i odbyt.

Wspomnienia się rozwiały, gdy silne ręce mężczyzny chwyciły mnie, pomagając w przyjęciu właściwej pozycji, a zaraz potem poczułam na łechtaczce delikatne muśnięcie języka. Wydałam stłumiony jęk. Frans zataczał językiem kręgi wokół mojej nabrzmiałej łechtaczki i lekko, niemal drażniąco zlizywał wydzielane przeze mnie soki. Zaczęłam ssać mocniej. Usłyszałam ciche przekleństwo, a potem odgłos, który mógł pochodzić jedynie z szuflady stolika nocnego.

Uniosłam głowę i dla odmiany zajęłam się główką. Zlizałam z czubka kilka kropli, po czym zastygłam w oczekiwaniu. Frans wcześniej nie zaglądał do szuflady z własnej inicjatywy, ale wiedział, co tam trzymam. Przyłożył coś do mojego krocza. Nie był to żaden z wibratorów. Lizał mnie i pocierał cipkę wyjętym z szuflady przedmiotem. Mój oddech przyśpieszył, choć wciąż miałam w ustach wielkie przyrodzenie Fransa. Nagle przyłożył przedmiot do mojego odbytu i wsunął go do środka.

O mało się nie zakrztusiłam. Wybełkotałam coś mało składnie. Już wiedziałam – miałam w odbycie zatyczkę, która właśnie zaczęła wibrować. Frans ssał i lizał moją łechtaczkę, co jakiś czas wsuwając język w ociekającą sokami szparkę. Bałam się, że zaraz wypuszczę go z ust. Jęczałam coraz głośniej, ręką ściskając penisa u nasady i ssąc mocno, wykonując długie, posuwiste ruchy głową. Pompowałam, ssałam, jęczałam, a moja cipka drżała pod jego językiem, kiedy poczułam, jak wzbijam się wysoko, coraz bliżej cudownego orgazmu.

Na to, co nastąpiło chwilę potem, zupełnie nie byłam przygotowana. Frans na moment uniósł głowę spomiędzy moich nóg, poprawił pozycję i całkowicie nieoczekiwanie wsunął we mnie jeden z moich ulubionych wibratorów – ten większy. Oderwałam usta od jego kutasa i krzyknęłam z rozkoszy, kiedy poczułam, jak kolejna zabawka zaczyna drgać, tym razem w mojej cipce.

Frans powrócił do pieszczenia łechtaczki. Boleśnie powoli poruszał we mnie wibratorem, a gdy masażer był na swoim miejscu, jego drgania łączyły się z tymi wykonywanymi przez zatyczkę. Byłam taka pełna. Mój odbyt był wypełniony, cipka też, łechtaczka wciąż otrzymywała swoją porcję uwagi… czułam się jak balon, do którego ktoś wdmuchał zbyt wiele powietrza. W poprzednim życiu wiele razy posuwało mnie kilku facetów naraz, wypełniając wszystkie otwory, ale żaden z nich nie koncentrował się nigdy na mojej przyjemności. Żaden nie lizał mnie podczas ruchania, bez względu na to, czy używał do tego własnego kutasa, czy zabawek.

Choć już nie mogłam zebrać myśli, znów wzięłam go do ust. Wydałam desperacki okrzyk, bo w ramach odpowiedzi Frans gwałtownie wepchnął wibrator aż do samego końca. Drażnił językiem łechtaczkę, coraz szybciej pieprzył mnie masażerem, a zatyczka w odbycie tylko potęgowała doznania, przybliżając mnie do nieuniknionej eksplozji.

Zacisnęłam oczy, jednocześnie połykając kutasa tak głęboko, jak tylko potrafiłam, i wykonując swój popisowy numer. Trzymałam go w ustach i ssałam, aż zapadły mi się policzki. Gdy drżąc na całym ciele, poszybowałam w stronę szczytu, usłyszałam niski jęk Fransa. Ten bezsporny dowód jego przyjemności podniecił mnie jeszcze bardziej. Poczułam, jak zajmuję się ogniem niczym meteoryt przekraczający granicę atmosfery. Najpierw w płomieniach stanęło moje krocze, od łechtaczki aż po odbyt, a potem gorąco błyskawicznie rozprzestrzeniło się na pozostałe części ciała.

Opuściłam głowę tak nisko, że ledwo mogłam oddychać, i jęczałam z penisem w buzi, wijąc się i instynktownie poruszając biodrami. W tym dzikim, bezmyślnym stanie jakoś udało mi się kontynuować lizanie nabrzmiałej główki. Ssałam zawzięcie, czując, jak kutas obiecująco twardnieje. Frans wbił palce w moje uda, wywołując rozkoszny ból, a tuż po tym usłyszałam głęboki ryk wydobywający się z jego piersi.

Moje usta wypełniło morze ciepłej spermy. Kolejne strumienie lały mi się do przełyku z taką siłą, że nie dałam rady wszystkiego połknąć. Jeden z większych strzałów wypełnił mnie do tego stopnia, że zakrztusiłam się i część nasienia wyciekła mi nosem. Przypomniałam sobie jednak, że jestem grzeczną dziewczynką i połykam wszystko, jeśli mój mężczyzna tego chce. Z jakiegoś powodu myśl o tym mnie podnieciła, pozwalając jeszcze pełniej przeżyć orgazm.

Kiedy w końcu wypuściłam z ust penisa Fransa i położyłam mu głowę na biodrach, wyjął ze mnie zatyczkę i mocno chwycił mnie w pasie. Obróciłam się, przywarłam do jego boku i w ciemnym, oświetlonym jedynie małą lampką nocną pomieszczeniu wpatrywałam się w zielone oczy ze złotymi plamkami.

– O Boże – westchnął Frans, ścierając z kącika moich ust resztkę spermy.

Dotarło do mnie, że nigdy wcześniej nie zaspokoiłam go oralnie do samego końca. Pobudzałam go ustami, a raz wysunął się ze mnie tuż przed orgazmem, wytryskując na piersi, ale to… Tego nie robiliśmy. Miałam ogromną nadzieję, że moje zachowanie nie było zbyt… dziwkarskie. Nie miałam pojęcia, jak mężczyźni spoza kręgu znajomych Bernda i klientów klubu mogliby zareagować na moją wersję seksu oralnego.

– Czy to było przyjemne? Przyjemne, a nie… brudne? – spytałam ledwo dosłyszalnie, cała zesztywniała w oczekiwaniu na reprymendę.

Odgarnęłam mu włosy z twarzy. Złapał mnie za rękę i splótł palce z moimi palcami.

– Nikt jeszcze nie zrobił mi czegoś takiego. To było trochę brudne. Ale w dobrym sensie. I cholernie przyjemne.

Zrobiło mi się przykro. Przełknęłam ślinę. Próbowałam przybrać niefrasobliwy ton, ale mój głos był irytująco niepewny i drżący, gdy wyjaśniałam:

– Ja… nie wiem do końca, jak to jest w zwyczajnym związku. I jak to robią normalne kobiety…

– Valentino, przestań. Rzeczywiście dla mnie nie było w tym nic zwyczajnego, ale było cudownie. Niesamowicie. Wiem, że wiodłaś dziwne i odpychające, a nawet traumatyczne życie. Ale ty sama nie jesteś dziwna ani odpychająca. Najcudowniejsze w tym wszystkim było, jak mocno doszłaś. Przez moment czułem się, jakbym miał do czynienia z bombą atomową.

Uśmiechnęłam się słabo, patrząc na ukochaną, zbyt ukochaną męską twarz.

– Pójdę się umyć i zrobię jakieś kanapki. Strasznie chce mi się jeść – powiedziałam.

– A to dlatego, że nic nie jadłaś na własnej ekstrawaganckiej orgii. Ja jadłem – oświadczył rzeczowo.

Rzeczywiście się posilił. Nałożył sobie na talerz mnóstwo słonych przekąsek, a kiedy już udało mu się z nimi rozprawić, ze słodkiego stołu zgarnął makaroniki, poprawiając olbrzymią porcją tortu. Ja z kolei byłam tak wykończona nieziemskim seksem i przerażająco silnymi emocjami, że nie dałam rady nic przełknąć. Prychnęłam na jego słowa.

– Zauważyłam. Ja chciałam jak najszybciej znaleźć się w domu, otrzymać kolejną karę i więcej podziękowań, a w tym czasie mój facet opychał się tortem jak jakieś prosię.

– Nawet od króla Prus nie możesz oczekiwać samokontroli po tym, jak godzinami pieprzył bezwstydną, pozbawioną wszelkiej moralności latawicę. Jest na to powiedzenie. „Kto z kim przestaje, takim się staje”. Nie słyszałaś?

– Gdybyś rzeczywiście był Fryderykiem Wielkim, pojęcie pruskiego drylu w ogóle by nie istniało. I nikt nie nazywałby cię wielkim. Chyba że z powodu tuszy osiągniętej przez wieczne obżarstwo.

Przez chwilę oboje uśmiechaliśmy się figlarnie, bardzo z siebie zadowoleni, aż nagle Frans przyciągnął mnie do siebie i przycisnął usta do moich warg.

– Frans… moje wargi… – zaczęłam, bo zdawałam sobie sprawę, że wielu mężczyzn nie cierpi, kiedy kobieta smakuje spermą, bez względu na to, jak bardzo lubią kończyć w ustach.

Frans jednak nie wydawał się zbyt przejęty.

– W mojej pracy zmysł smaku zawsze znajduje się w samym centrum. Zaraz się dowiem, jak ja sam smakuję. To bardzo istotna wiedza – wyjaśnił rzeczowo.

Zaśmiałam się krótko, otrzymałam długiego całusa, a na koniec Frans jeszcze przesunął mi językiem po wargach. Podparłam się na łokciach i obserwowałam jego minę. Przez moment wpatrywał się w sufit i oblizał się z namysłem.

– Trochę jak… ostrygi. Morska woda i coś jeszcze. Ale muszę przyznać, że ty smakujesz lepiej. Jesteś jak magdalenka z powieści Prousta. Gdy cię smakuję, w jednej chwili przypominam sobie wszystko, co razem robiliśmy, jak wyglądałaś w różnych chwilach i jakie to uczucie, kiedy w ciebie wchodzę.

Poczułam się tak doceniona i pięknie skomplementowana, że zarumieniły mi się policzki. Zrobiłam szybki unik, zadając mu pytanie:

– Czytałeś W poszukiwaniu straconego czasu?

– Czytałem masę rzeczy – odrzekł krótko.

– Ja też, ale Prousta nie dokończyłam – przyznałam z lekkim zawstydzeniem.

– A Manna czytałaś? Buddenbrooków?

– No jasne! Buddenbrooków, Czarodziejską górę i wszystkie inne ważniejsze dzieła – odpowiedziałam, nie kryjąc irytacji.

– No widzisz. To moja słabość. Żadnego Manna. Choć i ja mam w sobie coś z Niemca.

Zrobiło mi się słabo. Przestraszyłam się, że zaraz opadnę na prześcieradło jak mokra szmatka i zacznę go błagać o różne rzeczy. Na przykład o wspólną przyszłość.

– Zaraz wracam – rzuciłam słabo, włożyłam krótki szlafroczek i pospieszyłam do kuchni.

Napiłam się wody, zrobiłam sobie kanapkę z serem, a do tego zjadłam duże jabłko. Potem ruszyłam z powrotem do sypialni. Kiedy przechodziłam obok drzwi biblioteki, na chwilę się zawahałam. Próbowałam nakłonić się do postawienia kolejnego kroku we właściwą stronę. Wiedziałam, że mogę zrobić później to, co przyszło mi do głowy. Po wyjściu Fransa.

Pomimo tych myśli wślizgnęłam się do biblioteki i wyjęłam z dolnej szuflady biurka dużą wielorazową torbę na zakupy, w której kiedyś przeniosłam książki z biura do domu. Zdjęłam z regału album, wsunęłam go do torby i schowałam pakunek pod biurko. Jako że z przodu biurko było osłonięte płytą, od drzwi nie dałoby się nic zobaczyć. Będę mogła zanieść album do biura i bezpiecznie ukryć do czasu… Do czasu, gdy poczuję się gotowa na rozstanie z Fransem.

Trzęsły mi się ręce, zbierało mi się na wymioty i chciałam jak najszybciej opuścić miejsce zbrodni. Wpadłam jeszcze na chwilę do znajdującej się przy sypialni łazienki, po czym pognałam do łóżka, jakby mnie ktoś gonił.

– Co ci się stało? – spytał Frans z lekkim rozbawieniem, kiedy ocierałam łzy, siadając na materacu.

– Zatęskniłam – odparłam, zdjęłam szlafrok i mocno przytuliłam się do Fransa.

– Jak na femme fatale i właścicielkę klubu erotycznego jesteś niezwykle przytulaśnym i uroczym stworzeniem – wymruczał z twarzą ukrytą w moich włosach.

Przeszło mi przez myśl, że Frans to najprawdopodobniej jedyna osoba, która tak o mnie myśli.

– Potrzebuję więcej uwagi – powiedziałam cicho.

– Jesteś również stworzeniem potrzebującym potwornie dużo uwagi. Na szczęście nie mógłbym sobie wyobrazić nic lepszego do roboty.

Gdy przed południem obudziłam się znowu, westchnęłam z zadowoleniem i przeciągnęłam się, nie otwierając oczu. Dodatkową uwagę otrzymałam w pokaźnej ilości, a w tym samym momencie, w którym wreszcie rozchyliłam powieki, poczułam na policzku usta Fransa.

– Muszę założyć spodnie, żeby chociaż przez chwilę zająć się tą piekielną biblioteką. Inaczej nigdy nie posuniemy się do przodu.

Natychmiast usiadłam. Zobaczyłam, że Frans ma już na sobie ubranie, które wziął na zmianę: koszulę w koralowym odcieniu i jasnobrązowe spodnie. Ogarnęło mnie przerażenie, bo przypomniałam sobie zbyt późno naszą nocną rozmowę, kiedy Frans rzeczywiście wspomniał o swoim zamiarze kontynuowania poszukiwań.

Byłam na siebie wściekła. Co mnie nad ranem podkusiło, żeby wsadzić album do tej przeklętej torby? Czemu nie mogłam poczekać?

Nie musiałam długo szukać odpowiedzi. Nie działałam logicznie, bo nie potrafiłam trzeźwo myśleć. Od kiedy zrozumiałam, że zakochałam się we Fransie, panicznie próbowałam uniknąć przedwczesnego rozstania. Chciałam dopilnować, żeby jego spojrzenie nawet przypadkiem nie padło na album.

– Idę z tobą – powiedziałam szybko.

Wyjęłam z szafy granatowe luźne spodnie i T-shirt w tym samym kolorze. W międzyczasie Frans dotarł do biblioteki. Usłyszałam hałas, więc pognałam w jego kierunku. Pragnienie ucieczki chwyciło mnie za gardło, bo zobaczyłam, jak Frans pochyla się przy niewłaściwym regale i ogląda niewłaściwą półkę.

Wziął do ręki atlasy i zajrzał do jednego z pudełek z puzzlami.

– Puzzle są moje. Kupiłam je po śmierci Brenda – zdążyłam go poinformować.

– Okej. Już wcześniej zwróciłem uwagę na te książki, kiedy zajmowaliśmy się tym drugim regałem. Ale była tu jeszcze taka różowa… Z grubszymi okładkami… Gdzie ona może być… Jestem przekonany, że tu była. Miała cholernie grube okładki i…

Stałam bez ruchu i nie wiedziałam, co zrobić. Jeśli ujawnię, że ukryłam album, obnażę wszystko. Jeśli nic nie powiem, Frans będzie kontynuował poszukiwania i prędzej czy później spojrzy pod biurko, więc moja zdrada wyda się i tak. Otworzyłam usta, niepewna jeszcze, jak zareagować.

– A, pewnie masz na myśli album? Zamierzałam wynieść go do biura – powiedziałam w końcu.

Miałam ściśnięte gardło, przez co mój głos brzmiał nienaturalnie i piskliwie. Na miękkich nogach podeszłam do biurka, czując, jak rumieniec wykwita mi na szyi i policzkach. Usiadłam i wyciągnęłam torbę spod blatu, po czym położyłam album na biurku. Nie potrafiłam spojrzeć Fransowi w twarz. Zamiast tego przygnębionym wzrokiem patrzyłam na dużą różową książkę.

Frans długo mi się przyglądał, ale w końcu wziął album do ręki.

– Przejrzałaś go? – spytał.

Zaczął kartkować zdjęcia, a ja z przerażeniem zerknęłam na jego zgarbiony nad blatem profil. Mówił, jakby do siebie:

– Czemu miałabyś zabierać go do biura? Przecież tu jest pełno twoich zdjęć z… to twój mąż? Dlaczego…

Smutno pokręciłam głową. Frans zamilkł i oparł się obiema dłońmi o blat biurka. Nagle jego głos przybrał nieugięty, lodowaty ton.

– One tu są, prawda? Cały czas wiedziałaś.

Milczałam, więc przesunął album w moją stronę.

– Otwórz tę cholerną skrytkę albo przysięgam, rozszarpię książkę na strzępy gołymi rękami – wycedził.

Odchrząknęłam z zakłopotaniem, odchyliłam tylną okładkę i nacisnęłam we właściwym miejscu. Metalowa część odskoczyła.

– Nie wiedziałam. Nie cały czas. Chciałam tylko jeszcze cię przy sobie zatrzymać… – próbowałam się tłumaczyć.

– Zamknij się – syknął, gwałtownie łapiąc album.

Wziął z biurka nóż do papieru i zaczął ostrożnie wyciągać płótna lekko drżącymi rękami. Jego głos zdradzał wściekłość, ale, co najgorsze, również zawód. Głęboki zawód.

– To dlatego mnie uwiodłaś? Zawróciłaś mi w głowie swoimi sztuczkami i łzawymi opowieściami? Masz już kupca? Na co ci te pieniądze? Wciąż bierzesz?

W życiu byłam już raniona na różne sposoby, ale oskarżenia Fransa trafiały we mnie jak ostra amunicja. Zaczerpnęłam powietrza.

– Oczywiście, że nie. Musisz mi uwierzyć. Chyba nie trzymałabym tego na widoku, gdybym wiedziała i gdybym chciała zachować obrazy dla siebie.

Frans przyjrzał się rozłożonym płótnom, wyprostował się i położył ręce na biodrach.

– Wcale nie muszę ci wierzyć. Nawet jeśli nie wiedziałaś od samego początku, znalazłaś obrazy i nic mi nie powiedziałaś. Założę się, że masz kłopoty z kasą, a w swojej branży na pewno zadajesz się z różnymi ciemnymi typami. Albo po prostu chciałaś je sobie zachować. A ja, kurwa, zaufałem starej puszczalskiej, która od zawsze uprawia seks za pieniądze. Nic dziwnego, że nasze poszukiwania prawie się nie posuwały. Świetnie o to zadbałaś. Gdybym nie zwrócił uwagi na ten album, płótna rozpłynęłyby się w powietrzu.

Po moim policzku spłynęła łza.

– Mogę ci pokazać moje konta i księgi. Mogę nawet wziąć na siebie winę za seks, jeśli chcesz. Choć do tanga trzeba dwojga, a tobie też się jakoś nie spieszyło do przeszukania biblioteki. Ale naprawdę chciałam ci je oddać – powiedziałam cicho.

– Kiedy? Kiedy zamierzałaś to zrobić? – parsknął ironicznie.

Otarłam oczy.

– Niedługo. Ja wcale nie planowałam zachować tych obrazów. Chciałam zatrzymać ciebie nieco dłużej – wymamrotałam.

– Żaden uczciwy dorosły człowiek nie kombinuje w ten sposób! Nie możesz zataić czegoś takiego, jeśli umówiłaś się, że… Gdyby naprawdę ci na mnie zależało, nie bawiłabyś się w takie nieczyste gierki!

– Jakie nieczyste? – wykrzyknęłam płaczliwie. – Powiedziałeś, że tylko się zabawimy! „Bez zobowiązań”. Byłam przekonana, że jak tylko znajdziemy obrazy, natychmiast się wymiksujesz. Znalazłam je pierwszego wieczoru, kiedy przeszukiwaliśmy mieszkanie, i… Chciałam po prostu spędzić z tobą trochę więcej czasu. To chyba nie jest jakiś straszny grzech?

W pomieszczeniu zapadła niepokojąca cisza. Znów otarłam kąciki oczu, bo kolejne łzy były już gotowe, żeby pocieknąć mi po policzkach.

– Sam już nie wiem, w co wierzyć. Ale wiem tyle, że gdyby naprawdę chodziło ci o mnie, nie kłamałabyś mi w żywe oczy – powtórzył.

– Nie kłamałam. Zataiłam. A cała reszta… to prawda – ciągnęłam resztkami sił, chociaż byłam świadoma, że to walka z wiatrakami.

Ostrożnie podniosłam wzrok. Frans stał oparty o biurko z założonymi rękami i patrzył na mnie. Twarz miał bladą.

– Valentino, dla mnie zaufanie jest jedną z najważniejszych rzeczy we wszystkich relacjach z ludźmi, a już na pewno w związku. Tak samo ważną jak dopasowanie charakterów i seks. Już miałem cię pytać, czy chciałabyś spróbować ten… to, co jest między nami… pociągnąć trochę dłużej, ale teraz wyraźnie widzę, że to niemożliwe. Jeśli potrafisz skłamać w tak ważnej sprawie, będziesz kłamać i w innych.

Ten cios był najpotworniejszy ze wszystkich. Frans rozważał związek ze mną. A ja się postarałam, żeby nic z tego nie wyszło. Błagalnym, drżącym głosem zaczęłam wyrzucać z siebie wymówki.

– Daj mi jeszcze jedną szansę, Frans. Niczego więcej przed tobą nie ukryłam. Nie kłamałam. Naprawdę. – Przełknęłam ślinę i pozwoliłam sobie ciągnąć tę idiotyczną litanię bez szans na powodzenie. – Nigdy nie byłam w normalnym związku. Nie potrafię odczytać gestów i min dobrego, porządnego mężczyzny. Myślałam, że dla ciebie nasza relacja jest z automatu krótka, nawet jeśli mnie polubiłeś. Ze względu na moją przeszłość i na klub… Chciałam cię na trochę zatrzymać… Kiedy znalazłam te obrazy, zrozumiałam, że nie dam rady jeszcze się z tobą rozstać. Więc wsadziłam je z powrotem do albumu. Niech się znajdą później. Dopiero wczoraj dotarło do mnie, że się w tobie zakochałam, chociaż znaki pojawiały się od samego początku i… Po prostu się przestraszyłam, że niedługo odejdziesz, jeśli dalej będziemy szukać w bibliotece. Chciałam ukryć album na jakiś czas. Ale naprawdę oddałabym ci te obrazy. Przysięgam.

Zamilkłam ze ściśniętym sercem.

– Chciałam tylko zatrzymać cię trochę dłużej – powtórzyłam po raz Bóg wie który.

Ledwo wypowiedziałam ostatnie słowo, gdy Frans oznajmił zimno:

– Nikogo nie można zatrzymać na siłę, Valentino. To, czy bym został czy odszedł, nie zależało od obrazów. I teraz też nie chodzi o obrazy. Odchodzę, ale nie z ich powodu, tylko z twojego. Przez ciebie i twoje wybory.

Rozdział 10

Gdy Frans zamknął za sobą drzwi, z mojego życia zniknęło światło. Znów byłam sama i żyłam w ciemnościach nocy, patrząc na mniej lub bardziej znanych klientów, jak na najróżniejsze sposoby zaspokajają fantazje seksualne. Chociaż biegałam i jadałam w restauracjach jak przedtem, miałam wrażenie, że ciemność towarzyszy mi nawet podczas słonecznego letniego dnia.

Robiłam, co w mojej mocy, żeby zostawić przeszłość za sobą, ale apatia wkradła się również w moje życie zawodowe. Sprawiła, że zupełnie straciłam zainteresowanie Der Klubem. Choć bardzo na to liczyłam, praca nie była w stanie odciągnąć moich myśli od bolesnej tęsknoty. Klub w ogóle mnie nie obchodził.

Ten brak motywacji łatwo dało się dostrzec w moim zachowaniu. Planowanie wydarzeń, trzymanie ręki na pulsie i zarządzanie wszystkim coraz częściej pozostawiałam Felixowi. Nie miałam siły nawet podtrzymywać tajemniczego, zmysłowego image’u. Nie chciało mi się upinać włosów w słynny wysoki kok czy zakładać koronkowej bielizny, mimo że to właśnie te drobiazgi pozwalały mi czuć się seksownie przez wszystkie lata samotności.

Kiedy pewnego wieczoru zjawiłam się w czarnych dżinsach i koszulce polo, Felix dyskretnie odchrząknął i spytał, co mnie dręczy. Ogarnęła mnie złość i moja twarz bez wątpienia przybrała nieprzyjazny wyraz, ale Felix się nie wycofał.

– Jednym z najważniejszych składników sukcesu naszej działalności jest styl. Sama to mówiłaś. A teraz… przepraszam, ale myślę, że muszę to powiedzieć na głos. Valentino, jeszcze nigdy nie witałaś gości w dżinsach i z rozpuszczonymi włosami – wyjaśnił.

Felix był jedną z najbliższych mi osób. W klubowej hierarchii plasował się tuż po mnie. Codziennie we dwoje omawialiśmy najważniejsze bieżące sprawy. Potrafił zarządzać biznesem i znał klub jak własną kieszeń, bo niegdyś sam obsługiwał klientów – teraz też mu się zdarzało, jeśli miał ochotę. Nawet on nie wiedział zbyt wiele o moim prywatnym życiu, jednak nadal odgrywał w nim ważniejszą rolę niż większość pozostałych znajomych.

Zrozumiałam, że Felix jest jedynym człowiekiem, który odważyłby się zwrócić mi uwagę na to, że się zapuściłam. Był to wręcz jego obowiązek. Zresztą miał rację. Sama zachodziłam w głowę, jak udało mi się upaść tak nisko, zapomnieć o własnej pozycji i obowiązkach w miejscu, które zapewnia mi byt. Przeprosiłam Felixa i podziękowałam mu za szczerość. Dodałam, iż najwyraźniej przyda mi się urlop.

Felix już od tygodni obserwował moją powolną degradację, więc entuzjastycznie poparł ten pomysł i obiecał godnie mnie zastępować.

– Jeśli masz poczucie, że to miejsce już nie jest… twoim domem, możemy porozmawiać. Przedyskutować różne opcje – zaproponował delikatnie.

Nie byłam całkiem zaskoczona. Już kilka razy dawał mi do zrozumienia, że chciałby wykupić udziały.

Mieliśmy połowę lipca, czyli nie widziałam Fransa od wieków. Choć wymyślałam sobie od głupich i dziecinnych, miałam nadzieję chociaż wpaść na niego na komisariacie, kiedy składałam zeznania w sprawie odnalezienia obrazów. Nie było go jednak tam. Tylko zostawił album, który przyniósł razem z płótnami. Nie chciałam albumu. Przesłuchującemu mnie policjantowi powiedziałam, że jak dla mnie może wyrzucić książkę, spalić ją albo opróżnić ze zdjęć i sobie przywłaszczyć.

Wzięłam dwa tygodnie wolnego. Prawie wcale nie wychodziłam z mieszkania, chyba że po niezbędne zakupy, a pod koniec urlopu nawet nie chciałam myśleć o powrocie do klubu. Interesowały mnie wyłącznie regularne dostawy kwiatów. I choć zamówienie z kwiaciarni zajmowało mój umysł, wcale nie poprawiało mi humoru. Wręcz przeciwnie. Przynosiło mi wyłącznie więcej powodów do przygnębienia i zmęczenia.

Po odejściu Fransa pomiędzy żenującymi napadami płaczu próbowałam wykrzesać w sobie takie samo zdecydowanie, jakie pomogło mi stanąć na nogi, kiedy owdowiałam. Zastanawiałam się, jak mogłabym przekonać Fransa, że nie chodziło mi o obrazy. Mnie samej moje zachowanie wydawało się tak irracjonalne, że Frans powinien zrozumieć: nie dałabym rady zrobić tego wszystkiego z czystego wyrachowania. Musiałam dać mu czas na ochłonięcie.

Mogłam tylko czekać, w końcu podobno czas leczy rany. Nie potrafiłam jednak tak do końca stać się niewolnicą czasu, więc wymyśliłam sposób na przypomnienie Fransowi o swoim istnieniu bez konieczności kontaktowania się z nim bezpośrednio. Ponieważ byłam jedyną kobietą, która kiedykolwiek kupiła mu kwiaty, postanowiłam zadzwonić do kwiaciarni i zamówić regularne dostawy pod jego adres. Każdego dnia.

Frans dostawał kwiaty już od miesiąca: gerbery, róże, lilie, słoneczniki. Najróżniejsze bukiety.

Nigdy go nie odwiedziłam, ale wiedziałam, że zajmuje niewielkie dwupokojowe mieszkanie, które nietrudno byłoby zapełnić kwiatami. Liczyłam na jakąkolwiek – nawet i gniewną – reakcję na pachnące dostawy. Telefon jednak milczał, nie dostawałam również od niego żadnych e-maili.

Nie poddawałam się mimo to. Wmawiałam sobie, że Frans potrzebuje nieco więcej czasu.

W końcu zaczęło do mnie docierać, że cała ta zabawa jest dla mnie poniżająca. Po takim czasie Frans może się już spotykać z kimś nowym. Na przykład z tamtą blondynką z Bauhausu. Drogie kwiaty pewnie wędrują wprost do kosza na śmieci. Rozżalenie i łzy, które ostatnio nie opuszczały mnie na dłużej, skłoniły mnie do tego, by opaść na kanapę i wbić wzrok w sufit.

Może rzeczywiście powinnam otworzyć nowy rozdział. Nie miałam już najmniejszej ochoty na zajmowanie się klubem. Tak naprawdę nie mogłam się nadziwić, że dałam radę prowadzić go tak długo. Jeśli Felix istotnie miał na myśli to, o co go podejrzewałam, będzie mi łatwo porzucić interes. Mogłabym przeprowadzić się z powrotem do Finlandii i na nowo zbliżyć się do dziadków, święcie przekonanych, że prowadzę zwyczajny klub nocny.

Przez myśl przeszła mi możliwość założenia w Finlandii baru lub klubu z prawdziwego zdarzenia. Albo kawiarnio-księgarni połączonej z galerią. Ta ostatnia raczej nie przyniosłaby mi znaczących dochodów, ale byłoby mnie stać na czysto hobbystyczne prowadzenie kawiarni przez kilka lat. Nagle uświadomiłam sobie coś bardzo ważnego. Przecież Frans chciał założyć w Helsinkach własną restaurację. Może zainteresowałaby go moja oferta: zainwestowałabym w jego biznes, co pozwoliłoby mi widywać go od czasu do czasu.

Wypominałam sobie słabość i próbowałam wlać sobie choć trochę oleju do głowy. Dlaczego moje myśli wciąż krążyły wokół mężczyzny, który wyraźnie nie żywił do mnie podobnych uczuć co ja do niego? Na świecie znalazłoby się pełno innych przystojnych, dobrych mężczyzn. Na pewno. Zresztą czy Frans naprawdę był taki dobry, jeśli nie umiał mi wybaczyć jednego głupiego błędu? W dodatku wynikającego z zalewu nowych, zaskakujących uczuć i niezachwianej wiary, że on nie wyobraża sobie normalnego związku ze mną.

W końcu zamknęłam oczy. Kiedy przyjrzałam się własnym uczuciom, pomysł sprzedaży klubu wydawał mi się właściwy bez względu na to, czy uda mi się zainwestować w restaurację Fransa. Niemal natychmiast zadzwoniłam do Felixa. Ten bardzo się ucieszył i wyznał, że już od roku miał zamiar zaproponować zostanie współwłaścicielem, ale ciągle tchórzył. Miał trochę pieniędzy ze spadku, a do tego wziąłby kredyt. Jeśli chciałam, mogłam pozbyć się klubu w kilka tygodni, o ile zgodziłabym się wesprzeć Felixa w okresie przejściowym.

Dostałam kopa do działania po raz pierwszy od zniknięcia Fransa. Zadzwoniłam do banku i do prawnika i w kilka godzin wszystko ustaliliśmy. Poprosiłam prawnika również o skontaktowanie się z Fransem i zapytanie, ile potrzebowałby pieniędzy na założenie restauracji.

Następnie zadzwoniłam do kwiaciarni. Przełykając łzy, poinformowałam o rezygnacji z zamówienia. Kiedy sprawa była załatwiona, działałam dalej, obawiając się, że w innym wypadku zacznę się nad sobą użalać. Zarezerwowałam bilety do Finlandii od razu na kolejny dzień, żeby niezobowiązująco rozejrzeć się nad dobrym miejscem na restaurację. Albo kawiarnię, jeśli dla Fransa moje pieniądze okażą się zbyt brudne. Spakowałam się w szalonym tempie i zastanawiałam się, czy przed odlotem uda mi się jeszcze spotkać z agentem nieruchomości. Pieniądze ze sprzedaży mieszkania już same w sobie powinny wystarczyć na rozkręcenie nowego biznesu.

W pobliskim kiosku kupiłam kebab, zjadłam, umyłam się i próbowałam się zmusić do czytania. Myślałam o przeszłości. O tym, że prawdopodobnie niedługo mój dom będzie w Finlandii i że przynajmniej będę miała coś ciekawego do roboty w kawiarni, nawet jeśli Frans odmówi przyjęcia pieniędzy. Mogłabym zacząć szukać nowych, interesujących artystów i… zatrudniłabym kogoś, kto umie dobrze piec. Albo pokaże mi, jak to się robi.

Rezygnacja z zamówienia w kwiaciarni cały czas mi ciążyła bez względu na wszelkie przemowy motywacyjne, które sobie serwowałam. Nie odpuszczała nawet o drugiej w nocy. Pozwoliłam sobie na łzy i chociaż wciąż sobie przypominałam, że prawie dobiegam do czterdziestki, szlochałam jak mała dziewczynka, opłakując stracone szanse na związek z Fransem. Bo mimo świadomości, iż na świecie są też inni mężczyźni, ponowne zakochanie nie wydawało mi się możliwe. W końcu na pierwszy raz musiałam czekać trzydzieści pięć lat.

Zasnęłam bardzo późno. Ocknęłam się koło południa i nie od razu poznałam, co mnie obudziło. Miałam wrażenie, że usłyszałam jakiś nieoczekiwany odgłos, ale gdy spojrzałam na telefon, nie zauważyłam żadnych nieodebranych połączeń ani wiadomości. Znikąd nie dobiegał też hałas. Pojęłam wszystko dopiero wtedy, gdy w mieszkaniu ponownie rozległ się dźwięk domofonu.

Zmarszczyłam brwi. Nie miałam pojęcia, kto to może być. Ciekawość jednak zwyciężyła. Zarzuciłam czerwony jedwabny szlafroczek, poszłam się do przedpokoju i wcisnęłam guzik domofonu.

– Kto tam? – spytałam po niemiecku, spodziewając się akwizytora.

– To ja. Frans.

Choć jego głos był nieco zniekształcony, nie miałam problemu z rozpoznaniem go. Zalała mnie olbrzymia fala rozmaitych emocji: tęsknoty, miłości, radości, urazy i głębokiego smutku. Szybko obliczyłam, że mój prawnik prawdopodobnie zdążył już skontaktować się z Fransem, który przyszedł wyłącznie z powodu pieniędzy. Rozzłościło mnie to.

– Teraz ci się zachciało pokazać, bo dostałeś ofertę. Po tych obrazach oskarżyłeś mnie o chciwość, ale tobie samemu kasa najwyraźniej nie śmierdzi! – wycedziłam.

Już zdążyłam zapomnieć, że właśnie na to liczyłam, składając ofertę: chciałam utrzymywać z nim kontakt poprzez zaangażowanie w restaurację. Nie usłyszałam odpowiedzi i pomyślałam, że sobie poszedł.

– Frans? – zawołałam lekko zdenerwowana.

– Nie… nie rozumiem, o co ci chodzi – odpowiedział zaskoczonym tonem i dodał: – Mogę wejść na górę? Mam sprawę.

Drżącym palcem wcisnęłam guzik otwierający dolne wejście. Ciaśniej otuliłam się szlafrokiem, poprawiłam węzeł w talii, a ponieważ nogi odmówiły mi posłuszeństwa, usiadłam na ławce w przedpokoju, na której wydarzyło się tyle cudownych rzeczy. Usłyszałam kroki na piętrze i spróbowałam się trochę ogarnąć. Spróbowałam też wstać, ale byłam zbyt zdenerwowana.

Ja, Valentina Wolff, byłam zdenerwowana do tego stopnia, że drżałam od stóp do głów. W ogóle nie rozumiałam, po co Frans przyszedł, skoro nie wiedział jeszcze o moim zamiarze zainwestowania w restaurację.

Otworzył drzwi, a mój wzrok natychmiast padł na gigantyczny bukiet. Była to najbardziej pozbawiona gustu kompozycja, jaką w życiu widziałam, złożona z kwiatów wszelkich możliwych gatunków: róż, gerber, lilii, goździków, ostróżek, jaskrów i słoneczników. Wyglądało to tak, jakby jakiś szalony florysta wyjął z wazonów wszystkie kwiaty, które miał w kwiaciarni, po czym zebrał je do kupy, za nic mając styl i proporcje.

Frans taszczył bukiet z wysiłkiem. Ledwo mogłam dojrzeć jego twarz. Wyglądał na zmęczonego i trochę niepewnego, a włosy urosły mu na tyle, że prostymi kosmykami opadały mu na kości policzkowe. Złoto-zielone oczy patrzyły jednak przytomnie, wyrażając ogrom uczuć. Mocno chwyciłam krawędź ławki i bezsilnie przyglądałam się olbrzymiemu bukietowi.

Ponieważ się nie podniosłam, Frans położył mi kwiaty na kolanach.

– To dla ciebie. Nigdy nie przyniosłem ci kwiatów, a ty już tyle mi podarowałaś – powiedział ponuro.

Instynktownie chwyciłam bukiet i bez słowa gapiłam się na różnokolorowe kwiaty. Same róże występowały w co najmniej pięciu różnych odcieniach.

– Jaki kwiaciarz w ogóle zgodził się popełnić coś takiego? – spytałam słabo.

– Taki, który potrafi rozpoznać głupotę i desperację. Oraz gotowość do zapłacenia każdej sumy – odparł i zaraz wyrzucił z siebie: – Miałem już kilka jednonocnych przygód.

To było jak cios w przeponę. Przez chwilę patrzyłam na niego z otwartymi ustami, bo nie miałam pojęcia, co chciał osiągnąć takim wyznaniem. Jego wizyta zupełnie mnie zaskoczyła, a teraz nie mogłam odpędzić obawy, czy to wszystko nie jest jakimś okrutnym żartem. Kopaniem leżącego.

– Gratulacje. Ale nie musiałeś tu przychodzić, żeby się pochwalić. Wystarczyło wysłać wiadomość – powiedziałam stłumionym głosem.

W końcu udało mi się wstać. Upuściłam wiecheć na podłogę i odwróciłam się do Fransa plecami. Może ten bukiet ma stanowić dziwaczne podziękowanie? Czy to dzięki mnie i klubowi udało mu się nieco rozluźnić?

– Tylko zamknij za sobą drzwi – rzuciłam ze łzami w oczach, wychodząc z przedpokoju.

Usłyszałam trzaśnięcie drzwiami, ale zaraz potem nastąpiły szybkie kroki.

– Valentino, poczekaj. Nie chodziło mi… a niech to diabli.

Złapał mnie za ramię i odwrócił ku sobie. Przeczesał palcami włosy.

– Źle to zabrzmiało. Miałem na myśli… Chciałem sobie wmówić, że łatwo znajdę kogoś innego. Ale jak uprawiałem seks z innymi kobietami, następnego ranka czułem wyłącznie obrzydzenie. Tak naprawdę obrzydzenie czułem tuż po, ale nie miałem serca wychodzić od razu po stosunku.

– Na twoim miejscu przeszłabym do sedna, zanim każę ci iść w cholerę – odcięłam się i pchnęłam go lekko w pierś.

Znów złapał mnie za ramiona, tym razem oburącz, a ja z jakiegoś powodu nie próbowałam się wyrywać. W jego głosie pojawiła się nuta desperacji.

– Nie słyszysz? Próbowałem udowodnić sobie coś, co zupełnie mi nie wyszło. Szybko zrozumiałem, że mówiłaś prawdę o tych obrazach. Ale… nie wierzyłem, że coś może nam się udać. Bo jesteśmy z dwóch różnych światów. Jednak co rano dostawałem od ciebie kwiaty. I nie potrafiłem ich wyrzucić do śmieci, więc kiedy nie byłem w pracy, siedziałem w domu z tymi wszystkimi bukietami, gapiłem się na nie i myślałem o tobie. Bez ustanku. Więc parę razy wyszedłem na miasto, znalazłem sobie towarzystwo. Kobiety, które wydawały się fajne i zabawne. I takie były. Ale nie mogły się z tobą równać.

– Masz szczególny sposób wyrażania uczuć – wpadłam mu w słowo, próbując uwolnić się ze stalowego uścisku dłoni.

Byłam na siebie wściekła za to, jak bardzo uszczęśliwiły mnie jego słowa. Frans zasłużył sobie na siarczysty policzek, a ja sikałam po nogach ze szczęścia, słuchając jego kiepskich wymówek.

– Mówię ci to, bo wchodziłem w nowe relacje, przypomniawszy sobie twój żart, jak to każdy seks ze mną prowadzi do związku. Tak miało być i tym razem… ale nie wyszło. Czułem się tylko jak gówno. I teraz dzisiaj…

Pobladł. Wyglądał, jakby koncentrował się z całej siły, próbując znaleźć odpowiednie słowa.

– Co? Co dzisiaj? – wykrzyknęłam wściekła, że moje słowa dały mu powód do poszukiwania przygód.

Wreszcie udało mi się uwolnić i oddalić na kilka kroków.

– Kwiaty nie przyszły. Nie dostałem bukietu – odparł cicho. – Nawet nie zauważyłem, jak codziennie czekałem na te kwiaty. Były jak dialog bez słów, rozmowa z tobą. A kiedy dzisiaj nie… Zrozumiałem, że muszę tu przyjść i spróbować… O ile nie jest za późno.

Nie wierzyłam własnym uszom. Jeszcze nigdy nie słyszałam, żeby pozbawienie kogoś kwiatów wywołało u niego nieodpartą potrzebę rzucenia się w ramiona niedoszłemu darczyńcy. Byłam jednocześnie wściekła, zazdrosna i bezwstydnie pełna nadziei. Nie zamierzałam jednak niczego wyznawać, zanim Frans sam nie powie więcej. Słowami i kwiatami przekazałam już i tak więcej, niż trzeba.

– Lecę dziś do Finlandii. Na razie na kilka dni, ale zamierzam się tam przeprowadzić. Sprzedaję klub – poinformowałam krótko.

Uniósł brwi. Udało mu się jakoś do mnie podkraść i poczułam, jak oplata mnie długimi, silnymi rękami. Policzkiem wtuliłam się w pięknie pachnącą lnianą koszulę. Frans uścisnął mnie mocno.

– Mogę lecieć z tobą? Jeśli chcesz, odejdę z Bauhausu.

– Dużo miałeś tych jednonocnych przygód? – spytałam chłodno.

– Dwie. I one zupełnie nic nie znaczyły. Tylko mi teraz wstyd. Wstydzę się również tego, jaki byłem uparty i pełen uprzedzeń. Tylko dlatego, że twój zawód i… i…

– Przeszłość – podsunęłam pomocnie.

– …tylko dlatego, że twój zawód i przeszłość nie mają wiele wspólnego z moimi wyobrażeniami na temat kobiety, z którą chciałem się związać – dokończył.

– W takim razie co teraz myślisz? O mojej pracy i przeszłości? – naciskałam, odwzajemniając jednak uścisk.

– Mam w dupie jedno i drugie – odrzekł szczerze. – Chcę tylko spać z tobą i rozmawiać, patrzeć na ciebie i uprawiać z tobą seks…

– I jesteś pewien, że jeszcze mnie obchodzisz? – prychnęłam trochę bez sensu, bo przywierałam już do niego całym ciałem.

Mimo wszystko połknął przynętę.

– Zaraz ci pokażę, dlaczego wciąż powinnaś się mną interesować, choć rzeczywiście zachowałem się jak kretyn.

Pochylił głowę, musnął moje wargi i przesunął ustami po szyi. Lekko ugryzł delikatną skórę. Cała zadrżałam. Zatopiłam palce w jego miękkich włosach.

– Nie lubię mężczyzn, którzy bawią się w przygody na jedną noc – szepnęłam.

To nie była prawda. Gdyby chodziło o kogokolwiek innego, nie miałabym z tym żadnego problemu. Poprawne zdanie brzmiałoby: „Nie lubię Fransa, który bawi się w przygody na jedną noc”.

– Powinnaś być wdzięczna, że zdobyłem takie doświadczenia. Kto wie, jak długo bym się boczył, gdybym nie odkrył, jaka jesteś idealna. Ta druga kobieta nawet mi nie dała…

– Cicho siedź! – krzyknęłam groźnie.

– Skąd mam wiedzieć, o czym mogę mówić, skoro sama nigdy nie miałaś zbyt wielu zahamowań? – wymruczał, zręcznie rozplatając pasek szlafroka.

Moje napięte z pożądania piersi otarły się o lnianą koszulę.

– Tobie akurat nie wolno mówić o żadnych byłych partnerkach.

– Kocham, kiedy jesteś zazdrosna. I kocham ciebie. – Odwrócił mnie plecami do siebie i mocno ścisnął mi piersi.

– Och – odpowiedziałam bardzo wyczerpująco.

Frans popchnął mnie na kanapę, niecierpliwym ruchem ściągnął koszulę przez głowę i rozpiął granatowe dżinsy. Wydałam słaby jęk szczęścia, gdy opadł na mnie, półnagi, i dziko wpił się w moje usta. Moje ciało rozbudziło się w jednej chwili. Takie coś nie byłoby możliwe z nikim innym.

Nawet nie ściągnęłam do końca szlafroka, a on spodni, lecz zatopiliśmy się w pocałunku, w niewiarygodnej rozkoszy, którą zapewnialiśmy sobie nawzajem, i silnej potrzebie zrodzonej ze zbyt długiej rozłąki. Moje ciało pulsowało, owładnięte nieznośną pasją rozpaloną przez nacisk mocnej, owłosionej piersi, pocałunki składane na twarzy i szyi oraz dotyk wielkiego, sztywnego kutasa ocierającego się o moją nabrzmiałą cipkę.

Zarzuciłam na niego nogi, a kiedy wreszcie we mnie wszedł, oboje krzyknęliśmy ze szczęścia. Nie poruszył się jednak od razu.

– Frans, proszę… Proszę… – błagałam.

Nadal trwał bez ruchu. Podniósł twarz o oczach zamglonych pożądaniem.

– Pozwolisz mi lecieć z tobą do Finlandii? A potem zamieszkać… pod jednym dachem?

Moja mokra cipka zacisnęła się na grubym przyrodzeniu. Ocierałam się o Fransa i dyszałam ciężko, próbując odpowiedzieć składnie:

– Ale… co jeśli… nie powinieneś… Bauhaus…

– Chcę tego – niemal syknął.

Zupełnie nie miałam już sił.

– Okej. Okej! – wrzasnęłam, klepnęłam go w pośladek, a drugą ręką złapałam za włosy.

Zaczął mnie posuwać, warcząc jak wściekła bestia, podczas gdy ja jęczałam i krzyczałam za każdym razem, gdy wchodził we mnie do samego końca. W rekordowym tempie osiągnęłam orgazm, a moim ciałem wstrząsnął nieopanowany szloch. Raz za razem powtarzałam jego imię. Frans był niemal tak samo szybki. Dochodząc, wydał donośny ryk i opadł na mnie ciężko.

Nie wiem, jak długo tak leżeliśmy. Może i wiele godzin.

– I ty uznałeś mnie za wyrachowaną złodziejkę obrazów. To przed chwilą było całkiem wyrachowane – wymamrotałam w końcu z przyganą.

– Nie było wyrachowane. Zrodziło się z ludzkiej potrzeby. Ale czy moglibyśmy zostać w Niemczech do czasu, kiedy uda mi się kupić własną restaurację…

– Między innymi dlatego chcę lecieć do Finlandii.

– Słucham?

– Mój prawnik ma się z tobą skontaktować. Mogę sfinansować twoją restaurację.

– Nie masz pojęcia, ile to pieniędzy. – Frans uniósł głowę jeszcze wyżej, żeby móc spojrzeć mi w oczy.

– A ty nie masz pojęcia, ile można zarobić na klubie erotycznym – odparłam leniwie, bardzo z siebie zadowolona. Dodałam jeszcze: – I chyba nie masz również pojęcia, ile mogę dostać za duże, pozbawione długów mieszkanie w samym centrum Charlottenburga.

– Czyli mówisz, że zadurzyłem się w bajecznie bogatej wdowie?

– Może nie bajecznie bogatej. Ale powiedzmy sobie, że… bardzo zamożnej – powiedziałam z namysłem.

– Nie chcę, żebyś ryzykowała wszystko z powodu mojej restauracji. Znajdę więcej inwestorów. Mam też własne środki.

– Ty decydujesz. Chociaż mnie nieszczególnie zależy na pieniądzach. Myślę, że samo bycie z tobą mnie uszczęśliwi.

– Wprowadzam się do ciebie od razu po powrocie z Finlandii. I wezmę ze sobą wszystkie dziesięć wazonów, które musiałem ostatnio kupić – zagroził.

– Proszę bardzo. Tylko że wazony będą nam potrzebne już dzisiaj. Muszę coś zrobić z tym olbrzymim bukietem. W całości nie zmieści się nawet do wiadra – odgryzłam się. Potem przyznałam cicho: – Kocham cię. Wybaczam ci nawet te jednonocne przygody, skoro zadziałały na moją korzyść. Ale więcej nie dostaniesz. Muszę ci wystarczyć do końca życia. To warunek, który nie podlega dyskusji. A drugi warunek jest taki, że chcę mieć prawo do codziennego dotykania twoich dołeczków w policzkach.

Frans przyjrzał mi się z zastanowieniem, przekrzywiając głowę.

– Osiem to dobra liczba. Wystarczy mi. Wystarczy mi z powodzeniem. I jakoś zniosę to zboczenie na punkcie moich dołeczków. Bo zostając z tobą, będę miał w perfekcyjnym pakiecie co najmniej sto różnych kobiet.

Pocałował mnie, musnął ustami moje piersi i bardzo szczegółowo wyjaśnił mi szeptem, jak idealny wybór stanowię pod każdym możliwym względem. Gdy niósł mnie w objęciach do sypialni, myślałam sobie, że już nigdy nie kupię mu kwiatów, skoro ich brak doprowadził do tak niewiarygodnie szczęśliwego zakończenia.

Nie. Frans nie dostanie już ani jednego kwiatka. Do końca życia.