Tytuł: Uwięzieni w mroku

Copyright © S.B. Vinter, 2025

This edition: © Risky Romance/Gyldendal A/S, Copenhagen 2025

Projekt graficzny okładki: Monika Drobnik-Słocińska

Redakcja: Justyna Kukian

Korekta: Maria Zając

ISBN 978-91-8076-265-6

Konwersja i produkcja e-booka: www.monikaimarcin.com

Wszelkie podobieństwo do osób i zdarzeń jest przypadkowe.

Word Audio Publishing International/Gyldendal A/S | Klareboderne 3 | DK-1115 Copenhagen K

www.gyldendal.dk

www.wordaudio.se

Spis treści

1. Okładka

2. Tytułowa

3. Strona redakcyjna

4. Spis treści

5. Dedykacja

6. Sky, Spring Hill, Tennessee

7. Jett, Dom klubowy Blasted, Tuscaloosa, Alabama

8. Sky, Spring Hill, Tennessee

9. Jett, Dom klubowy Blasted, Tuscaloosa, Alabama

10. Sky, Spring Hill, Tennessee

1. Jett, Cairo, Georgia

2. Sky, Spring Hill, Tennessee

3. Jett

4. Sky, Dom klubowy Blasted, Tuscaloosa, Alabama

5. Jett, Dom klubowy Blasted, Tuscaloosa, Alabama

6. Sky, Dom klubowy Blasted, Tuscaloosa, Alabama

7. Jett, Dom klubowy Blasted, Tuscaloosa, Alabama

8. Sky, Dom klubowy Blasted, Tuscaloosa, Alabama

9. Jett, Tuscaloosa, Alabama

10. Sky

11. Jett

12. Sky

13. Jett, Dom klubowy Blasted, Tuscaloosa, Alabama

14. Podziękowania

Mojej kochanej mamie.

Odeszłaś zbyt wcześnie, zostawiając ciszę, której nic nie potrafi wypełnić. Tęsknię za Tobą każdego dnia, Mamo.

Sky
Spring Hill, Tennessee

Zatrzymałam samochód na poboczu i wypadłam na zewnątrz, oddając zawartość żołądka na chodnik. Gdy już nic we mnie nie zostało, wytarłam twarz i oparłam się o drzwi. W głowie mi wirowało, a ciało niekontrolowanie drżało. Nie mogłam dopuścić, by ktokolwiek zobaczył mnie w takim stanie. Musiałam się uspokoić. Zamknęłam oczy i wzięłam kilka głębokich oddechów.

Gdy poczułam się nieco lepiej, ponownie ruszyłam w drogę. Nie miałam za dużo czasu, a jeszcze czekały mnie zakupy. Zawsze robiłam je w Food Lion, jednak przez incydent na stacji zupełnie zapomniałam. Spojrzałam w lusterko wsteczne. Wyglądałam tragicznie. Zamiast makijażu miałam na twarzy ciemną breję. Otarłam policzek, by usunąć ślady czarnego tuszu, który spłynął mi z rzęs, lecz na samo wspomnienie wyrazu twarzy motocyklisty głupie łzy pojawiły się na nowo. Szybko je wytarłam i wciągnęłam głęboko powietrze. To nie był on. Mężczyzna po prostu tylko go przypominał. Wszystko działo się bardzo szybko, ale jestem niemal pewna, że facet, który odciągnął ode mnie wściekłego bikera, zwrócił się do niego Jett, albo Jeff, a to kolejny dowód, że to nie był on. Jednak te oczy, tak łudząco podobne do tych, które kiedyś tak bardzo uwielbiałam, sprawiły, że miałam ogromny mętlik w głowie. Zamrugałam, a głupie łzy napłynęły mi do oczu. Nie mogłam znowu sobie tego robić. To nie był pierwszy raz, kiedy wydawało mi się, że go widzę. Zazwyczaj zdarzało się to w najgorszych chwilach mojego życia, właśnie wtedy, gdy najbardziej pragnęłam obecności kogoś bliskiego, kogoś, kto by mnie chronił i kochał. Dlaczego więc widziałam wtedy właśnie jego? Przecież on nie był tym, kogo potrzebowałam… A przynajmniej już nie. Zostawił mnie w najgorszym momencie mojego życia. I wbrew temu, co mówił, nie odwzajemniał mojej miłości. Wręcz przeciwnie, wykorzystał mnie, a potem porzucił bez słowa wyjaśnienia. Zostawił mnie z nimi, mimo świadomości, że konsekwencje naszych czynów poniosę wyłącznie ja.

Zadrżałam, przypominając sobie wyraz twarzy mężczyzny ze stacji, gdy jak szaleniec rzucił się w moją stronę. Jezu Chryste, gdyby nie jeden z jego towarzyszy, nie wiem, jakby się to dla mnie skończyło. Mężczyzna był ogromny i nie miałam na myśli tylko jego wzrostu. Na początku, gdy nasze oczy się spotkały, byłam pewna, że jego twarz wyrażała zdziwienie, może nawet szok, szybko się jednak przekonałam, że to żadna z tych emocji. Co ja sobie, do cholery, myślałam, gapiąc się na tego groźnego motocyklistę? Miał ze dwa metry wzrostu i muskuły wielkości mojej głowy. Mógł mnie przecież zabić jednym ciosem, a ja zamiast wziąć nogi za pas, stałam tam jak idiotka. Na całe szczęście, zanim ten zdążył do mnie doskoczyć, jeden z jego kolegów zagrodził mu drogę, dzięki czemu mogłam stamtąd uciec.

Zaparkowałam samochód pod Super Target i wysiadłam z auta. Michael nie znosił, gdy robiłam tu zakupy. Twierdził, że produkty są tu dużo gorsze niż w jego ulubionym Food Lion, sklepie obok stacji RaceTrac, gdzie spotkałam motocyklistów. Jednak za nic w świecie nie zamierzałam dzisiaj tam wracać. Ja, w przeciwieństwie do swojego męża, lubiłam robić zakupy w Super Target. Sklep był co prawda ogromny, więc musiałam się nachodzić, ale za to wszystko, czego potrzebowałam, znajdowało się w jednym budynku.

Stojąc w kolejce do kasy, wyciągnęłam z kieszeni listę, którą przygotował mi Michael, i raz jeszcze porównałam ją z rzeczami w koszyku. Niczego nie mogło zabraknąć, ponieważ Michael nie znosił, gdy nie postępowałam zgodnie z jego wymaganiami, a jeśli miałam być szczera, to z dwojga złego wolałam już mierzyć się z ogromnym motocyklistą niż ze złością swojego męża.

– Sky, skarbie, cóż za niespodzianka.

Zamknęłam na moment oczy, słysząc charakterystyczny, skrzekliwy głos. Oczywiście tylko ja mogłam dostać gównem w twarz dwa razy tego samego dnia. Staruszka może i była miła, jednak ja nie miałam dzisiaj ochoty na żadne rozmowy. Wypuściłam nerwowo powietrze i odwróciłam się za siebie, przybierając najbardziej uprzejmy wyraz twarzy, na jaki w tym momencie było mnie stać.

– Dzień dobry, pani Andrews – przywitałam się grzecznie, na co blada twarz starszej kobiety rozpromieniła się w uśmiechu.

– Tak myślałam, że to ty. – Ruszyła w moim kierunku, pchając przed sobą wózek z zakupami. – Debbie, pamiętasz? Miałaś do mnie mówić Debbie. – Stanęła przede mną, przyglądając mi się z troską.

Wiedziałam, że to moje zaczerwienione oczy musiały przyciągnąć jej uwagę.

– Wszystko u ciebie w porządku, złotko? Dawno cię nie widziałam.

Posłałam jej delikatny uśmiech, tylko na tyle mogłam się zdobyć.

– Dziękuję, u mnie wszystko dobrze, ale widzę, że u pani rewelacyjnie. Wygląda pani młodziej za każdym razem, gdy panią spotykam.

– Och, skarbie – kobieta się roześmiała, po czym poklepała mnie po ramieniu – nie musisz mi prawić fałszywych komplementów. Mam osiemdziesiąt trzy lata, jestem stara jak świat i tak też wyglądam. Ponad godzinę zajęła mi wyprawa do tego sklepu, a jak wiesz, mieszkam tuż za rogiem. – Poklepała się po udach. – Moje nogi nie współpracują już jak kiedyś. Z reguły to córka robi mi zakupy, niestety złamała biodro, wieszając zasłony u siebie w salonie. Tak więc teraz to ona potrzebuje pomocy, a ja muszę radzić sobie sama – westchnęła. – Nie masz pojęcia, jak bardzo ciężko jest starej, samotnej i do tego schorowanej kobiecie radzić sobie z trudami szarej codzienności. Zakupy zajmują mi pół dnia, a i tak później się okazuje, że o połowie rzeczy zapomniałam. Gdyby tylko mój John żył.

Momentalnie ogarnęło mnie współczucie.

– Mogłabym od czasu do czasu robić dla pani zakupy. Może nie codziennie, ale dwa, trzy razy w tygodniu myślę, że dałabym radę.

– Och, złotko, naprawdę? To by mi bardzo ułatwiło życie. – Twarz staruszki rozświetliła się w uśmiechu, który po chwili zbladł. – Jesteś pewna, że to nie kłopot?

– Żaden kłopot, pani Andrews… to znaczy Debbie. – Uśmiechnęłam się do niej uspokajająco. – Chętnie pomogę do czasu, aż twoja córka wydobrzeje. Może wpadnę za trzy dni, a ty zrobisz listę potrzebnych rzeczy?

Na jej twarzy ponownie zagościł uśmiech.

– Cudownie. Piątek brzmi świetnie.

Po zapłaceniu za zakupy i zapakowaniu ich do samochodu zawiozłam starszą kobietę pod ogromną ceglastą kamienicę na końcu ulicy, w której mieszkała, i pomogłam jej z torbami. Gdy podjechałam pod dom, ze zdziwieniem odkryłam, że samochód Michaela stoi zaparkowany na podjeździe. Przełknęłam nerwowo ślinę. Cholera, przecież powinien być jeszcze w pracy. Otworzyłam drzwi i z walącym sercem wyciągnęłam zakupy z bagażnika. Nim zdążyłam w ogóle pomyśleć, jak się z tego wytłumaczyć, mój mąż stanął w drzwiach.

Moje oczy momentalnie skupiły się na jego twarzy, próbując odgadnąć, jak bardzo jest wściekły. Jednak jego twarz, jak zawsze, oprócz tego, że biła chłodem, nie wyrażała żadnych emocji.

– Byłam na zakupach, a potem spotkałam panią Andrews… – zaczęłam nerwowo, lecz urwałam w połowie zdania, gdy mój mąż uniósł dłoń na znak, że niespecjalnie go to interesuje.

– Nie będziemy chyba rozmawiali na ulicy, prawda? – powiedział spokojnie, ale jego napięta postawa i zaciśnięta szczęka nie pozostawiały wątpliwości, że się wścieka.

Rozejrzałam się nerwowo, a następnie potrząsnęłam głową i podeszłam do niego na trzęsących się nogach.

– Nie, nie będziemy – szepnęłam, gdy z bijącym sercem wchodziłam do środka.

Jett
Dom klubowy Blasted
Tuscaloosa, Alabama

– Myślę, że masz już dość, bracie. – Asher próbował zabrać mi drinka, ale odepchnąłem jego rękę.

– Zdaje się, że o tym to ja decyduję, a nie ty – wybełkotałem, uderzając szklanką o blat, przez co trochę alkoholu wylało się na stół. Wypiłem tyle, że nie panowałem nad swoim ciałem i obraz nieco mi się rozmywał, mimo to widziałem, jak Calder zacisnął szczękę, a potem wskazał na mnie ręką.

– Osuszyłeś całą butelkę i normalnie nie odezwałbym się ani słowem, ale ty nigdy nie pijesz, Jett, a przynajmniej nigdy nie widziałem, żebyś pił.

Fakt, nie piłem, a przynajmniej od bardzo dawna tego nie robiłem. Kiedyś alkohol mnie otumaniał i pozwalał się rozluźnić, zagłuszając żrące wyrzuty sumienia. Sprawiał, że ogarniało mnie odrętwienie. Odrętwienie, którego desperacko wtedy potrzebowałem. Po odejściu Sky picie stało się dla mnie codziennością. Było ratunkiem, lekarstwem, który koił poharataną duszę, choć w rzeczywistości pomagało tylko na chwilę, bo potem robiło się jeszcze gorzej. Mimo to nie potrafiłem, albo raczej nie chciałem przestać.

Po tym, jak uciekłem z Cairo, przez dwa lata dzień w dzień upijałem się do nieprzytomności, pragnąc zapomnieć o wszystkim, co jej zrobiłem. Skończyłem z tym dopiero, gdy poznałem Smoke’a, ówczesnego prezesa Blasted. To on dostrzegł we mnie potencjał i zwerbował mnie do klubu. Dopiero tam dotarło do mnie, że nie zasługiwałem na to, by cokolwiek łagodziło moje cierpienie i mój smutek. To jednak nie był jedyny powód, dla którego postanowiłem przestać pić: nie chciałem skończyć jak mój stary, brudny, zafajdany pijaczyna, któremu wóda wyżarła niemal wszystkie komórki mózgowe i który tłukł swojego syna za każdym razem, gdy tylko się napił, czyli w zasadzie codziennie. Nie chciałem być jak on, chociaż po pewnym czasie zrozumiałem, że robiłem dokładnie to samo.

Jednak dzisiaj… dzisiaj po prostu nie mogłem. Nie byłem w stanie poradzić sobie z tym, co się ze mną działo. Nie umiałem wymazać z głowy tych pięknych, smutnych niebieskich oczu tak podobnych do oczu mojej Sky. Spotkanie z dziewczyną na stacji sprawiło, że dojmujący ból i tęsknota uderzyły we mnie ze zdwojoną mocą, tak ogromną, że nie miałem już siły walczyć. Oczami wyobraźni znów zobaczyłem siebie w Spring Hill, gdzie ją spotkałem.

Zatrzymaliśmy się na niewielkiej stacji, by zatankować maszyny i ustalić konkretny plan działania, gdy już dotrzemy na miejsce. Zostało nam nieco ponad godzinę, by dojechać do Springfield, więc był to nasz ostatni przystanek.

– Idę po coś do picia. Mam nadzieję, że będzie tam też jakieś żarcie – zawołał Calder, kiedy zaparkował motor tuż za mną.

– Weź też coś dla mnie. Kolejki raczej nie będzie – mruknąłem, skinąwszy głową w kierunku ludzi, którzy w pośpiechu opuszczali stację. Nic dziwnego, widok kilkunastu zmęczonych i wkurwionych motocyklistów może porządnie przerazić.

– Lepiej dla nas – roześmiał się Doc, jeden z ludzi Gavina. – Należę do Bastards już kilka lat, ale ciągle mnie to bawi. Uciekają, jakby sam diabeł ich gonił.

Calder parsknął, stając obok niego.

– Wyglądasz jak brat bliźniak Freddy’ego Kruegera, więc, kurwa, nic dziwnego, że spierdalają gdzie popadnie.

Potrząsnąłem głową i zsiadłem z motoru. Nie miałem zamiaru kolejny raz słuchać ich pierdolenia, dlatego sam ruszyłem w kierunku wejścia. Miałem nadzieję, że uda nam się szybko odnaleźć dziewczynę i w końcu będziemy mogli wrócić do Tuscaloosy. Mieszkanie w klubie Bastards było kurewsko męczące, szczególnie że większość z nas specjalnie za sobą nie przepadała. Może i między naszymi klubami panował pokój, jednak podejrzewałem, że jeszcze parę dni i sojusz pójdzie się jebać.

Otworzyłem drzwi i już miałem wejść do środka, gdy nagle coś twardego zderzyło się z moją klatką piersiową. Spojrzałem w dół, a moim oczom ukazała się burza długich blond włosów. W tym samym momencie dziewczyna zachwiała się na nogach, więc złapałem ją w pasie, żeby pomóc jej złapać równowagę.

– O rany. Przepraszam – usłyszałem delikatny kobiecy głos.

W tym samym czasie miękkie ciało się ode mnie odsunęło.

Dziewczyna podniosła głowę i gdy nasze spojrzenia się spotkały, zamarłem w totalnym szoku. Autentycznie, kurwa, zamarłem w bezruchu, nie mogąc nawet złapać tchu. Dziewczyna wyglądała na równie zszokowaną. Po chwili wytrzeszczyła oczy i otworzyła usta, jakby chciała coś powiedzieć, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Czułem, że się duszę. Nie mogłem oddychać, jakby moje płuca w jednej chwili przestały pracować. Serce tak mi galopowało, że to niemal czułem ból. Nie wiedziałem, co się, kurwa, dzieje. Czy to, co widzę, jest prawdą, czy wytworem mojej wyobraźni. Nie, to musiała być jakaś pierdolona fatamorgana.

– P-powinnam była patrzeć, gdzie idę – odezwała się ponownie, jednak tym razem jej głos był cichszy i rozedrgany, a mnie mało serce nie wyskoczyło z piersi. Nawet cholerny głos miała podobny. Może nieco dojrzalszy, ale mimo wszystko bardzo podobny. – Jeszcze raz bardzo… – Urwała, gdy złapałem się za głowę i ryknąłem głośno, na co ta wytrzeszczyła oczy jeszcze bardziej. W jednej chwili strach na jej twarzy zamienił się w przerażenie. Nagle czyjeś dłonie odciągnęły mnie od niej i zostałem przyciśnięty do ściany.

– Jett, do chuja, co jest grane?

Spojrzałem na Doca, którego mina wyrażała totalną konsternację. Zacisnąłem mocno powieki, próbując uspokoić szalejącą w mojej głowie burzę, ale jedyne, co zdołałem zrobić, to ponownie ujrzeć tę piękną, choć przerażoną twarz dziewczyny. Otworzyłem oczy, jednak nadal nie mogłem wydobyć z siebie choćby słowa. Popatrzyłem w bok, gdzie wcześniej stała dziewczyna, ale tej już nie było.

– Człowieku, laska mało nie wyzionęła ducha… – odezwał się Doc.

Odepchnąłem go od siebie, zgiąłem się wpół i oparłem dłonie o budynek stacji benzynowej. Nogi trzęsły mi się tak bardzo, że gdyby nie to, że miałem przed sobą ceglaną ścianę, pewnie leżałbym już na ziemi. W żołądku czułem tak mocny ucisk, że jedynie ostatkiem sił powstrzymywałem się przed zwymiotowaniem. Wciągałem powietrze przez nos, próbując to przerwać, ale za cholerę nie potrafiłem uspokoić galopującego serca ani pędzących myśli. Byłem kompletnie zdezorientowany. Dziewczyna, którą przed momentem spotkałem, wyglądała niemal identycznie jak moja Sky. Była może nieco starsza, miała dłuższe włosy i szczuplejszą sylwetkę… jednak te oczy… te cholerne oczy były niemal takie same. Sięgnąłem po zdjęcie, które trzymałem w kieszeni kamizelki. Poczułem ból w klatce piersiowej, jak za każdym razem, gdy patrzyłem na tę fotografię. Przejechałem kciukiem po pięknej twarzy Sky. Jej długie lśniące blond włosy spływały po smukłych ramionach, a duże ciemnobrązowe oczy patrzyły na mnie z miłością. Doskonale pamiętałem moment, kiedy zrobiłem to zdjęcie. To był jeden z najszczęśliwszych dni w moim życiu. Tamtego dnia pierwszy raz się pocałowaliśmy.

– Co to, kurwa, było?

Uniosłem głowę, dostrzegając podchodzącego do mnie Caldera.

Odchrząknąłem, usiłując rozluźnić ściśnięte gardło na tyle, by cokolwiek z siebie wydusić, choć jedyne, na co w tym momencie miałem ochotę, to odwrócić się i walić głową w ścianę tak długo, aż z mojego mózgu zrobi się papka.

– Nic, po prostu kiepsko się czuję – wychrypiałem, chowając z powrotem zdjęcie do kieszeni.

– To widzę, ale pytałem, o co chodziło z tą dziewczyną. – Gestem wskazał miejsce, z którego właśnie z piskiem opon odjechał czarny dodge. – Laska omal nie dostała przez ciebie zawału.

Wziąłem głęboki oddech i powoli się wyprostowałem. Poczułem, że moje płuca w końcu zaczęły pracować normalnie.

– O nic nie chodziło – burknąłem. – Wkurzyłem się, bo niemal wlazła mi pod nogi. To wszystko.

Blondyn skrzyżował ramiona na piersi i przechylił głowę. Przez chwilę przyglądał mi się uważnie.

– Byłem świadkiem całego zajścia. Fakt, laska na ciebie wpadła, ale to nie to cię zdenerwowało. Widziałem, że nawet pomogłeś jej odzyskać równowagę. Wszystko było okej, aż do momentu, gdy złapałeś z nią kontakt wzrokowy. Wtedy odskoczyłeś jak oparzony. Bracie, znam cię już dobrych parę lat, stąd wiem, że aż tak łatwo nie wpadasz w szał, a już na pewno nigdy nie widziałem u ciebie takiego wkurwienia, a szczególnie na kobietę. Laska mało nie zemdlała, gdy na nią spojrzałeś. To nie było normalne zacho…

– Mówię, że wlazła mi pod nogi, to wszystko – przerwałem mu. – Nie doszukuj się czegoś, czego nie ma! – warknąłem tym razem już ostro.

– Calder! – usłyszeliśmy donośny głos i oboje odwróciliśmy się w jego kierunku.

Kilka metrów od nas na szeroko rozstawionych nogach stał Gavin, prezes klubu Bastards, któremu dzisiaj pomagaliśmy. Już z tego miejsca widać było, że jest wkurwiony.

Brat przeklął cicho, a potem ponownie na mnie spojrzał.

– Dokończymy później. Teraz muszę pogadać z Gavinem. Jeśli tu spierdolimy, to Shade pourywa nam jaja – burknął, przeczesując włosy. – Ty w tym czasie zbierz się do kupy, za parę minut powinniśmy znowu wyruszyć w trasę.

Skinąłem głową, patrząc, jak odchodzi. Brat miał rację, musiałem się pozbierać i wykonać przydzielone nam zadanie, szczególnie że chodziło o kobietę Gavina, która została porwana i której życie było zagrożone. Z reguły nigdy nie mieszamy się w interesy innych klubów, tutaj jednak musieliśmy zrobić wyjątek. Byliśmy im to winni. Jakiś czas temu to oni pomogli w odbiciu Mai, kobiety naszego prezydenta. Długi zawsze należało spłacać. To była nasza niepisana honorowa zasada, której każdy członek klubu bezwzględnie przestrzegał.

– Wody?

Spojrzałem na wyciągniętą dłoń Ashera i niechętnie wziąłem od niego butelkę.

– Dzięki – mruknąłem, po czym powoli, by nie podrażnić żołądka, wypiłem całą zawartość.

– Wszystko w porządku? – zapytał, gdy wrzucałem butelkę do pobliskiego kosza.

Odwróciłem się twarzą do niego, mrużąc oczy, ale zamiast kpiącego uśmieszku, którego się spodziewałem, zobaczyłem autentyczną ciekawość.

– A dlaczego miałoby nie być? – odpowiedziałem burknięciem.

Asher przechylił głowę i skrzyżował ramiona na piersi, przez krótką chwilę patrząc gdzieś ponad moim ramieniem. Przysięgam, że wyglądał niemal identycznie jak jego starszy brat. Po chwili wypuścił ciężko powietrze z płuc, przeczesał ciemne włosy i ponownie na mnie spojrzał.

– Po prostu pytam. Wiele zależy od powodzenia dzisiejszej akcji. – Zrobił krótką przerwę, nie odrywając ode mnie wzroku. – Porażka nie wchodzi w grę, więc jeśli coś się dzieje… – Urwał, kolejny raz przeczesując swoje ciemne włosy.

Spojrzałem w niebo i zacisnąłem mocno szczęki. Wiedziałem doskonale, do czego zmierzał.

– Wiem, po co tu jesteśmy. Wiem, jak ważne jest odzyskanie kobiety twojego brata, więc nie traktuj mnie jak kretyna – warknąłem, nawet nie siląc się na uprzejmy ton.

Asher uniósł dłonie przed siebie w przepraszającym geście.

– Nie taki był mój cel. Po prostu chcę, żeby wszystko poszło zgodnie z planem. Każdy ma ściśle określone zadanie, od którego bardzo dużo zależy, a jeśli jeden z nas zawiedzie, wszystko może pójść się jebać – westchnął. – Jeśli Gavin ją straci…

Przełknąłem gulę, która stanęła mi w gardle, i popatrzyłem na niego nieco łagodniej niż jeszcze chwilę temu. Doskonale wiedziałem, jakie uczucia targają człowiekiem, gdy utraci ukochaną osobę, szczególnie jeśli dzieje się to z jego winy.

– Wiem, jak to działa, nie musisz mi tego tłumaczyć. Tak jak mówiłem, wszystko jest w porządku, więc wyluzuj. Pójdziemy do tego ruska i wyciągniemy z niego informacje – powiedziałem, a potem skinąłem głową na początek szeregu, gdzie Gavin właśnie dawał znać, że czas ponownie ruszyć w drogę.

Niecałą godzinę później staliśmy przed bramą prowadzącą do posiadłości Romanowa. Wszędzie panował totalny rozpierdol. Między nami a ochroniarzami tego ruska doszło do przepychanki, skutkiem czego Romanow skończył z roztrzaskanym nosem, a kilku ludzi zostało poturbowanych, zarówno po naszej, jak i po ich stronie. Jednak w tym momencie to nie miało większego znaczenia, gdyż oczy wszystkich skupione były na Gavinie, który właśnie kroczył w kierunku posiadłości, niosąc na rękach nieprzytomną Sofię.

Zaraz po dotarciu na miejsce okazało się, że facet, który mógł mieć informacje dotyczące miejsca pobytu kobiety Gavina, nie tylko jest otoczony małą armią uzbrojonych po uszy ochroniarzy, ale także uparcie twierdzi, że nie ma zielonego pojęcia, gdzie przebywa Sofia. Może i uwierzylibyśmy w te jego zapewnienia, gdyby nie fakt, że po chwili nasza zaginiona dziewczyna wyszła z jego posiadłości. Dokładnie wtedy rozpętało się piekło, i nie było ono spowodowane jawnym kłamstwem Romanowa, za co zresztą Gavin wymierzył mu cios prosto w ryj, lecz tym, że twarz jego kobiety była sinoczerwona. To, co działo się potem, przypominało scenę z kiepskiego filmu. Któryś z ochroniarzy oddał pierwszy strzał, a po nim przyszły następne. Na szczęście wyrywnego dupka udało nam się szybko spacyfikować, dzięki czemu nikt nie został ciężko ranny. Ucierpiała jedynie Sofia, która straciła przytomność, powalona na ziemię przez jednego z ludzi Romanowa, ale poza kilkoma zadrapaniami nic jej się nie stało.

W głowie mi zawirowało, na co z jękiem zamknąłem oczy. Miałem nadzieję, że gdy ponownie je otworzę, wszystko wróci do normy, a Calder magicznie zniknie. Tak się jednak nie stało, zamiast tego posadził dupę na krześle obok mnie i choć musiałem przyznać, że jego gęba teraz jeszcze bardziej mi się rozmywała, to wyraz poirytowania nadal był doskonale widoczny.

– Powiesz mi, o co chodzi, do kurwy nędzy?

Upiłem kolejny łyk wódki, po czym znów uderzyłem szklanką o bar. Jak miałem mu to wytłumaczyć? Jak miałem wyjaśnić Calderowi, że jakaś przypadkowa dziewczyna sprawiła, że rozsypałem się jak pieprzony domek z kart? Brat by tego nie zrozumiał, zresztą nawet ja tego nie rozumiałem.

– O nic, po prostu świętuję odzyskanie Sofii i to, że w końcu będę spał we własnym łóżku, a nie w tym niewygodnym gównie, które zaoferował nam Gavin.

– Nie było tak źle – mruknął Calder, po czym skinął na Wyatta, naszego kandydata.

Chłopak już po chwili stał za barem i nalewał dla niego alkohol.

– Bardziej się cieszę, że nie będę musiał oglądać brzydkiej gęby Ashera, przynajmniej przez jakiś czas, bo skoro Maya i Sofia się przyjaźnią, jest więcej niż pewne, że nasze drogi ponownie się skrzyżują.

– Tylko mi nie mów, że nadal masz z nim problem. Myślałem, że sprawa z Blaire została wyjaśniona.

– Nie chodzi o Blaire. Po prostu nie lubię tego aroganckiego skurwiela i tyle – burknął Calder. – Zresztą nie rozmawiamy o mnie, tylko o tobie. – Dłonią ponownie wskazał moją szklankę. – Więc jaki jest prawdziwy powód twojego świętowania? Bo nie uwierzę, że chodzi o Sofię. Całkiem niedawno odbiliśmy Mayę z rąk pojebanego psychopaty, a nie przypominam sobie, żebyś wtedy zapijał się z radości. Poza tym trochę się już znamy i potrafię stwierdzić, kiedy nie mówisz mi prawdy.

Potrząsnąłem głową, co nie było mądrym posunięciem, gdy wypiło się wiadro wódki.

– A ja nie przypominam sobie, bym zamawiał u ciebie sesję terapeutyczną. Mam ochotę się napić i to właśnie robię. To był kurewsko długi tydzień, więc postanowiłem się nieco rozluźnić. Nie doszukuj się w tym czegoś, czego nie ma, bracie – burknąłem niezbyt uprzejmie. Wstałem z krzesła i potykając się o własne nogi, ruszyłem przed siebie.

Calder mnie nie zatrzymywał, ale wiedziałem, że swoim wyjściem nie zakończyłem tematu, a jedynie odłożyłem w czasie naszą rozmowę. Calder był moim przyjacielem i w zasadzie jako jedyny z braci wiedział o mnie wszystko, mimo to nawet jemu nie potrafiłem tego wyjaśnić.

Sky
Spring Hill, Tennessee

Piątkowy poranek zaczęłam od tej samej rutyny co zawsze. Po porannej toalecie nałożyłam makijaż, zwracając szczególną uwagę na okolicę żuchwy i lewego policzka. Tam użyłam odrobinę więcej korektora. Kosztowało mnie to trochę wysiłku, ale musiałam przyznać, że wyszło bardzo dobrze. Przez te lata zauważyłam, że maskowanie siniaków opanowałam wręcz do perfekcji. Tylko naprawdę wprawne oko mogłoby się czegoś dopatrzyć. Od dawna nie bił mnie po twarzy, a dokładnie od dnia, gdy jego wspólnik Roy niezapowiedziany przywiózł mu papiery do podpisu. Mężczyzna nie skomentował mojego lima ani rozciętej wargi, lecz od tego czasu mój mąż wybierał niewidoczne miejsca, które mogłam z łatwością ukryć pod ubraniem.

Jednak tego dnia, gdy wrócił wcześniej z pracy, był naprawdę wściekły. W klinice doszło do jakiegoś incydentu, więc musieli przerwać pracę, a później się okazało, że nie zastał mnie w domu. Próbowałam mu tłumaczyć, ale żadne moje wyjaśnienie do niego nie docierało, czego skutki widoczne były na mojej twarzy.

Otrząsnęłam się ze wspomnień i po wejściu do kuchni natychmiast zajęłam się przygotowywaniem śniadania. Dziesięć minut później tosty, jajka i bekon były już gotowe, a w ekspresie czekała świeżo zaparzona kawa. Właśnie położyłam na stole ulubioną gazetę Michaela, gdy wszedł do kuchni. Moje ciało na moment zastygło w przerażeniu. Chociaż wiedziałam, że dzisiaj nie mam się czego obawiać, mój mózg nadal był w trybie obronnym. Musiałam wziąć się w garść. Odetchnęłam głęboko i przywitałam męża z uśmiechem na twarzy.

– Właśnie miałam po ciebie pójść. Siadaj, śniadanie już jest gotowe.

Michael podszedł do mnie i objął mnie od tyłu.

– Mhm, czuję. To właśnie te zapachy mnie tu zwabiły – mruknął, skubiąc zębami moją szyję.

Żółć momentalnie podeszła mi do gardła. Nienawidziłam, jak za każdym razem udawał, że nic się nie stało. Na początku naszego małżeństwa po każdej awanturze Michael kajał się i sprawiał wrażenie, jakby naprawdę było mu przykro. Jednak z czasem nawet to przestał robić. Teraz po prostu zachowywał się tak, jakby to, że znowu mnie uderzył, w ogóle nie miało znaczenia. Chociaż dla niego pewnie nie miało.

– Powinieneś się pośpieszyć, jeśli nie chcesz spóźnić się do pracy.

– Masz rację. – Spojrzał na swój zegarek. – Mam dzisiaj mnóstwo roboty. Do tego w przyszłym tygodniu Roy idzie na urlop, więc to ja będę musiał przejąć jego pacjentów – mruknął, wieszając marynarkę na krześle i siadając przy stole.

Wzięłam z półki dwa talerze i na jednym ułożyłam tosty, a na drugim jajka i bekon, tak jak lubił. Wszystko postawiłam tuż przed nim. Następnie nalałam kawy do dwóch filiżanek i również usiadłam przy stole.

Patrzyłam w milczeniu, jak Michael pochłania posiłek i przegląda poranną gazetę. Wyglądał zupełnie normalnie. Jak zawsze nienagannie ubrany, w śnieżnobiałej koszuli i ciemnogranatowych spodniach, siedział rozpostarty na krześle, jedząc przygotowane przeze mnie śniadanie. Twarz ogolił na gładko, a gęste włosy w kolorze kawy zaczesał do tyłu, przez co wydawał się bardzo poważnym człowiekiem. Nie był zanadto umięśniony, ale nie nazwałaby go chudym. Nic w jego wyglądzie nie wskazywało, że jednym ciosem potrafi podbić komuś oko lub kopniakiem złamać żebro. Tylko nieliczni wiedzieli, że pod tą niepozorną fasadą kryje się prawdziwy potwór.

Spojrzałam na zegar wiszący nad jego głową. Zostało pięć minut do jego wyjścia. Nie mogłam więc dłużej zwlekać, musiałam zacząć rozmowę już teraz.

– Chciałabym odwiedzić dzisiaj panią Andrews… – Urwałam i przełknęłam nerwowo ślinę, widząc, jak odkłada gazetę i kieruje spojrzenie ciemnych oczu wprost na mnie. Odchrząknęłam i położyłam dłonie na udach, by nie widział ich drżenia. – Pamiętasz, mówiłam ci o tym. Jej córka złamała biodro i nie jest w stanie zająć się matką.

– Tak, wspominałaś, że potrzebuje pomocy. – Zmarszczył brwi i oparł się o krzesło.

– To tylko na jakiś czas, góra na kilka miesięcy, póki jej córka nie wydobrzeje. Poza tym myślę, że będzie to dobrze o tobie świadczyło – dodałam pośpiesznie.

– O mnie? – zakpił.

Wytarłam mokre od potu dłonie i złapałam za stojącą przede mną filiżankę.

– Jesteś lekarzem i pracujesz z ludźmi, więc bardzo dobrze wiesz, jak ważne są opinia i uznanie innych. To właśnie dzięki tej opinii… dobrej opinii masz tylu pacjentów. – Widziałam malujące się na jego twarzy zadowolenie. – Pani Andrews zna mnóstwo ludzi, dlatego myślę, że jeśli udzielę się charytatywnie, to w pewnym stopniu ja również przyczynię się do… do twojego sukcesu. – Wiedziałam, że tymi słowami odpowiednio połechtałam jego ego. Niestety jednocześnie czułam, jak umiera resztka mojej godności.

– Może i masz rację, ale nie chcę, byś marnowała na to cały swój czas – burknął, dopijając kawę, po czym wstał, zabierając z oparcia marynarkę. – Chciałbym, by moja żona czekała na mnie w domu, gdy zmęczony wracam z pracy. Możesz pomagać starej, ale nie chcę, byś robiła to moim kosztem. Rozumiesz?

Jezu Chryste, udało się!

– Oczywiście. – Odchrząknęłam. – Myślałam o kilku godzinach, dwa, może trzy razy w tygodniu. Zaczęłabym dzisiaj, ale obiecuję, że będę w domu na czas – dodałam z nadzieją.

Na całe szczęście Michael tylko skinął głową i ruszył do wyjścia. Podreptałam za nim i stanęłam w drzwiach, by jak zawsze pożegnać męża. To był nasz codzienny rytuał. Dzień w dzień jak szmaciana kukła stawałam w tych cholernych drzwiach i całowałam swojego zdegenerowanego męża na do widzenia. Z daleka wyglądało to całkiem naturalnie, dla mnie jednak było najgorszym rodzajem katuszy.

Odetchnęłam głęboko dopiero wtedy, gdy jego samochód zniknął za zakrętem. Nienawidziłam takiego życia. Gardziłam sobą, że nie umiałam się mu przeciwstawić. Na początku mylnie założyłam, że ta nadmierna opieka była wyrazem troski z jego strony, szczególnie po tym, co mnie spotkało. Dopiero później zrozumiałam, że to żadna opiekuńczość, on dosłownie przejął kontrolę nad moim życiem i każdym jego aspektem. By nie prowokować kłótni, nauczyłam się ukrywać emocje, choć i to z czasem przestało działać. Z każdym rokiem kontrola Michaela przeradzała się w obsesję, a on sam stawał się potworem.

Zamknęłam drzwi i ruszyłam w pośpiechu do kuchni, by posprzątać bałagan, którego narobiłam, przygotowując śniadanie. Nadal nie mogłam uwierzyć, że Michael przystał na moją prośbę. Z reguły z miejsca odrzucał każdy mój pomysł, twierdząc, że moim jedynym zadaniem jest dbanie o nasz dom i wygodę męża. To było wszystko, do czego, według niego, nadawała się taka kobieta jak ja. Mój mąż nie chciał, żebym pracowała. Uważał, że po szkole średniej nie znajdę porządnej pracy, a on nie mógł pozwolić sobie na to, żebym kalała jego dobre imię jakąś robotą w podrzędnej restauracji czy sklepie.

Jett
Dom klubowy Blasted
Tuscaloosa, Alabama

– Nalej mi jeszcze. – Oparłem się o ladę, podsuwając szklankę Wyattowi, który akurat dzisiaj stał za barem.

Blondyn przytaknął, choć nie uszło mojej uwadze, że nieznacznie się przy tym skrzywił.

Posłałem mu wkurwione spojrzenie, na co ten momentalnie wytrzeszczył oczy.

– Już się robi – mruknął i natychmiast przeniósł się na koniec baru, zabierając się do roboty.

Z reguły unikałem imprez, a jeśli już musiałem w nich uczestniczyć, to ograniczałem to do minimum. Nie lubiłem tłumów. Wolałem ciszę i swoje towarzystwo. Teraz jednak było zupełnie inaczej. Każdą chwilę samotności mój mózg wykorzystywał do tego, by mnie dręczyć. Cisza sprawiała, że do mojej głowy powracały wspomnienia, do których z pewnością nie chciałem wracać.

Do moich uszu dobiegł jakiś chichot. Obejrzałem się przez ramię, napotykając spojrzenia skąpo ubranych kobiet, kołyszących się w rytm muzyki. Zacisnąłem usta na widok wysokiej blondynki, która kierowała się w moją stronę. Najwyraźniej już samo moje spojrzenie było dla niej zaproszeniem. Ostatnio dość często ją tu widywałem, mimo to nie miałem pojęcia, jak ma na imię, i w zasadzie niewiele mnie ono obchodziło. Ani ona, ani żadna inna kobieta nic dla mnie nie znaczyły. Dlatego nie zawracałem sobie głowy zapamiętywaniem ich imion czy innych gówien z nimi związanych. W zasadzie miałem to w dupie, podobnie jak to, skąd pochodzą i co robią. Liczyło się tylko to, co mogłem od nich dostać – reszta była bez znaczenia. Kobiety przychodziły do klubu w jednym celu – by się zabawić i jeśli dopisze im szczęście, przejechać się na tylnym siedzeniu motocykla któregoś z nas. Z reguły to moi bracia zapewniali im tę zabawę, natomiast ja robiłem to raczej sporadycznie. Jak każdy mężczyzna miałem swoje potrzeby, jednak w grę wchodził tylko seks i nic ponadto. Nie bawiłem się w żadne związki. W moim życiu liczyła się tylko jedna kobieta i żadna nigdy nie będzie w stanie jej zastąpić.

– Dotrzymać ci towarzystwa? – mruknęła mdląco słodkim głosem, który prawdopodobnie miał brzmieć zmysłowo.

Skrzywiłem się, patrząc na jej mocno wymalowaną twarz. Wolałem naturalne kobiety. W tej wszystko było sztuczne i nadmuchane, począwszy od cycków, a skończywszy na włosach i ustach.

– Nie! – burknąłem, najpewniej zbyt szorstko, bo dziewczyna cofnęła się o krok. Przełknąłem ślinę i posłałem jej nieco łagodniejsze spojrzenie. Wiedziałem, że zachowuję się jak gruboskórny dupek, mimo że dziewczyna niczym sobie na to nie zasłużyła. – Nie bierz tego do siebie, ale po prostu teraz chciałbym zostać sam. Znajdę cię później – zmitygowałem się, na co skinęła głową, a na jej twarzy natychmiast pojawił się uwodzicielski uśmiech.

– Będę tam cały wieczór. – Wskazała miejsce, gdzie stała wcześniej.

– Jasne – odparłem, po czym ponownie przeniosłem wzrok na bar, dając jej tym samym znać, że rozmowa skończona.

Dziewczyna chyba zrozumiała aluzję, bo po chwili usłyszałem, jak odchodzi.

– Dostanę w końcu swoją pierdoloną whisky? – warknąłem w kierunku Wyatta, no co ten mimowolnie podskoczył.

– Stoi przed tobą – odpowiedział zmieszany.

Zmarszczyłem brwi i spojrzałem w dół, momentalnie zdając sobie sprawę, że mówił prawdę.

– Jak tak dalej pójdzie, to odstraszysz nam wszystkich kandydatów – parsknął cicho siadający obok mnie Calder.

Uniosłem brew i skinąłem w stronę Wyatta, który właśnie obsługiwał stojące przy barze kobiety.

– Skoro robi w gacie przy nalewaniu mi alkoholu, to nie wróżę mu długiej kariery w klubie – bąknąłem lekko przyciszonym głosem, choć jeśli wziąć pod uwagę grającą w tle muzykę i chichoczące laski, było mało prawdopodobne, by kandydat usłyszał cokolwiek z naszej rozmowy.

Calder się zaśmiał, a następnie przeniósł spojrzenie na kandydata, który niepewnie spoglądał w naszym kierunku.

– Na jego obronę powiem tylko, że przy tobie każdy robi w gacie.

Przewróciłem oczami i upiłem solidny łyk whisky.

– Nie miałeś wrócić jutro?

Calder popatrzył na mnie, po czym westchnął:

– Już jest jutro.

Wyciągnąłem z kieszeni telefon i spojrzałem na wyświetlacz. Byłem pewien, że zmarszczka na moim czole pogłębiła się dwukrotnie, gdy się przekonałem, że brat mówił prawdę.

– Kurwa, byłem pewien, że mamy czwartek.

Calder prychnął kpiąco.

– Nie chcę się czepiać, ale ostatnio wiele rzeczy ci umyka, bracie – stwierdził, zerkając na szkło, które trzymałem w dłoni.

– Skoro nie chcesz się czepiać, to tego nie rób.

Wypuścił głośno powietrze z płuc.

– Stary, wiem, że coś cię gryzie… coś w chuj ciężkiego, skoro od tygodni zapijasz się do nieprzytomności niemal codziennie. Wiem, że nie chcesz o tym gadać, i normalnie bym nie naciskał…

– Daj temu spokój – warknąłem, ściskając mocniej szkło.

Nie miałem ochoty o tym gadać. Ani teraz, ani później, właściwie to nigdy! Przechyliłem szybkim ruchem szklankę i całą jej zawartość wlałem sobie do gardła, a następnie odstawiłem ją z hukiem na bar.

– Po prostu się o ciebie martwię, zresztą jak wszyscy.

– Niepotrzebnie – powiedziałem, starając się przybrać wyluzowany ton. – Robię dokładnie to, na co namawiałeś mnie przez lata, czyli dobrze się bawię.

Calder oparł się o bar i ponownie ciężko westchnął.

– Nie o taką zabawę mi chodziło.

Przełknąłem ślinę, bo żołądek zawiązał mi się w supeł i tym razem powodem nie był wypity alkohol.

Zacisnąłem szczękę i wstałem z krzesła, niemal potykając się o własne nogi. Ilość alkoholu, którą w siebie wlałem, powaliłaby konia, mimo to dręczące mnie myśli nie ucichły nawet na moment. Jeszcze parę dni temu alkohol na chwilę tłumił to, co czułem, wymazywał z mojej głowy obrazy, których nie chciałem pamiętać. Jednak z każdym dniem było coraz gorzej i już ani alkohol, ani nic innego nie pomagało. Wolałem swoją pustą, pozbawioną większego sensu egzystencję, czyli to, co robiłem od ośmiu lat. To powolne gnicie było znacznie lepsze od tego, co czułem teraz, bo ostatnie, z czym miałem siłę się mierzyć, to przeszłość.

Incydent na stacji obudził wspomnienia i żal, które skrzętnie chowałem w sobie przez lata, i za cholerę nie wiedziałem, jak to powstrzymać.

– Będziesz musiał to jakoś przełknąć, bracie. – Klepnąłem go w plecy i ruszyłem w kierunku chętnej blondyny. Wolałem się ulotnić, niż przez resztę wieczoru słuchać jego gadania.

Calder wprawdzie nigdy nie zadzierał nosa, nigdy też mnie nie oceniał, ale nawet z nim nie chciałem poruszać tego tematu.

* * *

Obudził mnie głośny huk. Otworzyłem oczy i podniosłem się do pozycji siedzącej, łapiąc się przy tym za głowę, która pulsowała, jakby miała zaraz eksplodować. Byłbym zdziwiony, gdyby po takiej ilości alkoholu obyło się bez konsekwencji. Spojrzałem na podłogę i od razu dostrzegłem powód swojej pobudki. Tuż obok łóżka leżała butelka, z której nadal wylewała się wódka. Musiałem ją przez przypadek zrzucić z szafki nocnej. Podniosłem na szczęście na wpół jeszcze pełną butelkę i postawiłem na miejsce. W pokoju śmierdziało jak w zatęchłej spelunie. Przełknąłem ślinę, bo odór był niemal nie do zniesienia, w szczególności dla mojego bardzo podrażnionego żołądka. Już miałem wstać, gdy do moich uszu dobiegł niski jęk, a ktoś obok mnie się poruszył. Zamknąłem oczy, zdając sobie sprawę, że musiałem wczoraj konkretnie popłynąć, skoro pozwoliłem jej tu zostać. Moje pijackie zdobycze z reguły wychodziły zaraz po numerku, a te mniej kumate sam wykopywałem z pokoju, dlatego było jasne, że wczoraj konkretnie przesadziłem z alkoholem. Laski generowały problemy, a ja już i tak miałem wystarczająco na głowie, dlatego zawsze szybko się ich pozbywałem. Nie szukałem związku, więc specjalnie wybierałem takie, które chciały dokładnie tego samego co ja – seksu i kilku chwil zapomnienia.

Najciszej, jak tylko mogłem, wstałem z łóżka, złapałem leżące na ziemi spodnie i chwiejnym krokiem ruszyłem do łazienki. W głowie mi wirowało, przez co żołądek jeszcze bardziej się skurczył. Potrzebowałem tabletek, prysznica i mocnej kawy, dokładnie w tej kolejności. Nadal byłem konkretnie nawalony, dlatego, by po drodze nie upaść na twarz, musiałem przytrzymywać się ściany.

Zamknąłem za sobą drzwi i stanąłem przy umywalce. Złapałem za brzeg lustra, otworzyłem szafkę, wyciągnąłem z niej dwie tabletki przeciwbólowe i natychmiast wsadziłem je sobie do ust. Spojrzałem na swoje odbicie i aż się skrzywiłem. Nic dziwnego, że czułem się jak gówno, skoro dokładnie tak wyglądałem. Miałem bladą, niemal białą twarz, a niebieskie oczy były teraz zamglone i cholernie przekrwione, jakbym nie spał od tygodni. Ciemne włosy i ciemny zarost, które zazwyczaj nosiłem krótkie, były dłuższe niż zwykle i sterczały w każdym kierunku.

Odkręciłem kran i nie czekając, aż woda się zagrzeje, wszedłem pod prysznic. Stanąłem pod dyszą, zamknąłem oczy i odchyliłem głowę do tyłu, pozwalając, by zimny strumień otulił moje zmęczone ciało. Trwałem tak chwilę, a gdy woda zmieniła temperaturę, sięgnąłem po żel. Nagle drzwi kabiny się otworzyły, a do środka weszła laska z wczoraj. Zacisnąłem szczękę, bo miałem nadzieję, że gdy dziewczyna się obudzi, zabierze się stąd w cholerę, ale – jak widać – dzisiaj również szczęście mi nie dopisywało. Musiałem jednak przyznać, że na widok jej nagiego ciała mój fiut momentalnie obudził się do życia.

– Kabina jest za mała, żeby pomieścić nas dwoje.

Dziewczyna uśmiechnęła się zalotnie, omiatając moje ciało pełnym uznania spojrzeniem, a potem jej dłoń powędrowała do na wpół twardego kutasa, przez co w moim mózgu nastąpiło krótkie spięcie.

– Bez obaw, nie zajmę dużo miejsca.

– Kurwa – mruknąłem, widząc, jak opada przede mną na kolana.

Zakręciłem kran i oparłem się o zimne płytki, a ta momentalnie wzięła penisa do ust.

Zamknąłem powieki i wydałem z gardła zduszony jęk, nie mogąc sformułować żadnej racjonalnej myśli ani logicznego zdania, gdy dziewczyna zaczęła pracować językiem wokół końcówki mojego fiuta. Uczucie było zajebiście dobre. Chwilę później w zaparowanym pomieszczeniu słychać było jedynie mój przyśpieszony oddech. Brała mnie całego, na zmianę pomagając sobie dłonią. Myliłem się, ani prysznic, ani mocna kawa nie przywracały człowieka do życia tak jak porządne poranne obciąganie. Ciepło zaczęło się rozlewać po moim kręgosłupie i wiedziałem, że zaraz dojdę.

– Ekh – usłyszałem chrząknięcie, na co natychmiast otworzyłem oczy.

W drzwiach kabiny z kpiącym wyrazem twarzy stał Calder. Dziewczyna również musiała go usłyszeć, bo poruszyła się nerwowo, ale zamiast przerwać, jedynie spojrzała w bok na blondyna i zassała mojego fiuta, ponownie doprowadzając mnie przy tym do obłędu. Calder, widząc, że laska nie ma problemu z tym, że nie jesteśmy sami, uniósł wysoko brwi, a potem uśmiechnął się szeroko, czym wkurwił mnie jeszcze bardziej.

– Jestem zajęty – sapnąłem, gdy panna przejechała językiem wzdłuż pulsującej główki, pompując go ręką.

– Widzę i normalnie nie zawracałbym ci dupy, ale mamy robotę do zrobienia. Sam dobrze wiesz, że Shade nie lubi czekać, dlatego radzę ci się pośpieszyć – mruknął, sugestywnie poruszając brwiami i nie spuszczając wzroku z rytmicznie poruszającej się głowy kobiety.

– Kurwa – wyplułem, odrzucając głowę do tyłu, bo byłem już blisko. Złapałem ją delikatnie za włosy i przytrzymałem przy swoim kroczu, a chwilę później niemal nogi się pode mną ugięły, kiedy dochodziłem w jej ustach.

Dziewczyna odsunęła się, przełykając wszystko, co jej dałem.

Oddychałem nierówno, a serce waliło mi jak oszalałe, gdy oparty o ścianę spoglądałem, jak wstaje z kolan i z zalotnym uśmiechem odwraca się do Caldera. Ten natychmiast uniósł ręce do góry.

– Dzięki, mała, ale spasuję, tak jak mówiłem, mam robotę do zrobienia.

– W takim razie nic tu po mnie – mruknęła i spojrzała na mnie przez ramię. – Jett, noc była niesamowita, mam nadzieję, że wkrótce to powtórzymy.

– Jasne – mruknąłem, słysząc przy tym parsknięcie Caldera.

Brat znał mnie lepiej niż ktokolwiek inny, więc wiedział, że to raczej mało prawdopodobne. Skoro laska raz została u mnie na noc, to jest więcej niż pewne, że będzie chciała zrobić to po raz kolejny, a to nie wchodziło w grę.

Nim ponownie wszedłem pod strumień wody, znów usłyszałem sarkastyczny głos brata, który kolejny raz oznajmił, żebym ruszył dupę. Zamiast mu odpowiedzieć, zamknąłem oczy i rozkoszowałem się rozluźniającym wpływem wody na swoje zmęczone ciało.

Gdy kilkanaście minut później wkroczyłem do kuchni, bracia już siedzieli przy stole, zajadając się tym, co przygotowały Iris z Cherie.

– Proszę, proszę, jest i nasz ranny ptaszek – zarechotał wymownie Crow, wywołując kpiące parsknięcia u pozostałych.

Domyśliłem się więc, że Calder zdążył im już wszystko przekazać.

– Pierdol się, Crow, i ty, Calder, przy okazji – burknąłem, nalewając sobie kawy.

– Nic nie zrobiłem, bracie. – Blondyn oparł się wygodnie o krzesło i wyszczerzył zęby w uśmiechu. – To ta laska, wychodząc z klubu, pochwaliła się braciom, z kim spędziła noc i dzisiejszy poranek. – Upił łyk z kubka, który trzymał w dłoni. – Ja jedynie potwierdziłem jej wersję.

Usiadłem przy stole, obserwując swoich braci.

– A wy zamiast zająć się swoimi sprawami, pewnie w kółko pierdolicie tylko o tym – warknąłem przez zaciśnięte zęby.

– Wyluzuj, Jett, po prostu wszyscy jesteśmy cholernie ciekawi, co takiego się stało, że porzuciłeś swoje dotychczasowe zasady i w końcu zacząłeś żyć, jak przystało na prawdziwego bikera – parsknął siedzący naprzeciwko mnie Smoke.

– Właśnie tak – wtrącił Drake, kładąc rękę na moim ramieniu. – Do tej pory żyłeś jak pierdolony mnich, zero alkoholu, zero imprez, zero kobiet. Część z nas nawet sądziła, że wolisz kutasy, skoro nikt nigdy nie widział cię z żadną laską. Nic więc dziwnego, że jesteśmy nieco… – urwał, po czym podrapał się po brodzie –…zaskoczeni.

Nie odpowiedziałem na to, a jedynie potrząsnąłem głową. Uprawiałem seks, choć nie tak często jak oni i nigdy się z tym nie afiszowałem. Byłem członkiem klubu od dobrych paru lat, mimo to nigdy nie miałem ochoty w pełni posmakować tego życia ani czerpać korzyści, jakie dawało mi bycie jednym z Blasted. Nie zasługiwałem na to, by oddychać, a co dopiero dobrze się bawić. Powinienem był skończyć ze sobą już dawno temu. Jeden strzał i po wszystkim. Skończyłaby się ta katorga zwana życiem. Jednak nie mogłem tego zrobić. To nie byłaby kara, a nagroda, a na to nie zasługiwałem. Dlatego zamiast tego wegetowałem, gnijąc od środka i z każdym dniem czując do siebie coraz większą odrazę. Moja kara i tak nie była współmierna do winy. To ja odpowiadałem za wszystko, co się wtedy stało, za tragedię, która spotkała moją dziewczynę. To przeze mnie cierpiała i to przeze mnie umarła. I właśnie ta świadomość doprowadzała mnie do szaleństwa. Sky zostawiła po sobie pustkę, której nic ani nikt nie mogło zapełnić.

Jednak kilka tygodni temu wszystko szlag trafił. Od razu wiedziałem, że tym razem nie dam rady, że sam sobie z tym nie poradzę. Próbowałem, naprawdę próbowałem, ale nie mogłem wymazać z głowy obrazu przerażonych ciemnobrązowych oczu dziewczyny ze stacji, tak łudząco podobnych do oczu mojej Sky. Początkowo alkohol i seks pomagały. Ucisk w klatce piersiowej odrobinę się rozluźniał, co dawało mi chwilowe wytchnienie… No właśnie – chwilowe. Problem w tym, że na dłuższą metę nic nie dawało rady.

Pełen frustracji wypuściłem oddech i zmarszczyłem brwi wkurwiony, gdy się zorientowałem, że oczy wszystkich ponownie są skupione na mnie. I tak czułem się jak gówno, więc nie potrzebowałem dodatkowo, by mi o tym przypominano.

– Co? – warknąłem.

– Pytałem, czy jesteś gotowy na dzisiejszą wymianę – odezwał się Shade, który właśnie stanął przy ekspresie.

Odchrząknąłem, przenosząc wzrok na prezesa, który nie wiedzieć kiedy wszedł do kuchni.

– Jak zawsze, prez.

Przez chwilę przewiercał mnie spojrzeniem.

– Jesteś pewien? Bo żadna wpadka nie wchodzi w grę, a już na pewno nie z tym klientem – mruknął, cały czas przyglądając mi się uważnie, a do mnie od razu dotarło, że mam przejebane. Shade był zajebiście spostrzegawczym facetem. Rzadko coś mu umykało, więc nie zdziwiłem się, że i jego zaskoczyła moja zmiana, jednak w przeciwieństwie do reszty póki co tego nie skomentował.

Odstawiłem kubek na stół.

– Na sto procent.

Prezydent skinął mi głową, po czym napełnił swój kubek gorącą kawą i ruszył do drzwi.

– Świetnie, zanim wyjedziecie, zajrzyjcie do mnie do biura.

– Dobrze – odpowiedzieliśmy wszyscy chórem, patrząc, jak Shade znika za drzwiami.

Na moment w kuchni zapadła cisza, którą szybko przerwał Drake.

– No więc, Jett, co takiego sprawiło, że skończyłeś ze swoim wstrzemięźliwym życiem? – zakpił.

Milczałem przez chwilę, wpatrując się w brata. Pierwszy raz w życiu nie wiedziałem, co powiedzieć. Poza Calderem żaden z braci siedzących przy stole nie zrozumiałby tego, co działo się w mojej głowie. Zresztą ostatnie, na co miałem ochotę, to się im tłumaczyć, jednak zdawałem sobie również sprawę, że jeśli nie dam im odpowiedzi, to te hieny nie dadzą mi spokoju.

Oparłem się wygodnie o krzesło i spojrzałem wprost na niego.

– Na trzeźwo ciężko znieść wasze pierdolenie. Próbowałem przez lata, ale jedyne, co na tym zyskałem, to potężna nerwica. Dlatego wolę zalewać się w trupa, niż do końca spierdolić sobie mózg, a i laski, które przychodzą do klubu, dzięki whisky mniej rażą po oczach – zadrwiłem z nadzieją, że taka odpowiedź wystarczy.

Wszyscy siedzący przy stole parsknęli śmiechem.

– Co racja, to racja. Ostatnio trochę się pogorszyło w tym temacie, a szczególnie odkąd to Duży Mike zajmuje się sprowadzaniem panienek na imprezy – powiedział Crow, nadal się śmiejąc.

– Zgadzam się, następnym razem powinieneś spasować z piciem, albo nieco je ograniczyć, zanim wyjdziesz na łowy – dodał Calder, a oczy wszystkich powędrowały do bruneta, który nie przejmując się tym, co właśnie usłyszał, nadal pałaszował swoje śniadanie.

– Spierdalać, kutafony – mruknął z pełnymi ustami Duży Mike. – To wasza wina. Sami przepłoszyliście wszystkie fajne laski, więc mam ograniczone możliwości.

Po kolejnych kilku parsknięciach Drake ponownie spojrzał w moją stronę.

– W zasadzie to w większości twoja wina, Jett. Wystarczyło, że spojrzałeś na którąś krzywo, a ich dupy w sekundę były za drzwiami klubu. Nieraz nawet ja mało się nie posrałem w gacie, gdy rzuciłeś mi jedno ze swoich wkurwionych spojrzeń.

Przewróciłem oczami na to jawne kłamstwo. Drake był naszym egzekutorem i jednym z najgroźniejszych skurwieli, jakich spotkałem w życiu. Facet żył, jak chciał, i niczym się nie przejmował, a już na pewno niczego się nie bał. Upiłem łyk kawy, a potem popatrzyłam na Drake’a.

– Gdyby rozumiały słowo „nie”, to nie byłoby problemu. Wkurwia mnie, że laski nie pojmują, że można nie mieć na nie ochoty.

Smoke potrząsnął głową z lekką dezaprobatą.

– Pierdolenie – parsknął. – Jeśli laska proponuje ci seks, to idziesz w to w ciemno, nawet jeśli miałaby to być ostatnia rzecz, jaką zrobisz w życiu – podkreślił dobitnie. – Korzystasz, potem dziękujesz i tyle w temacie. Żaden zdrowy facet nigdy, ale to nigdy nie odmawia seksu.

– Chciałbym, żebyś to powtórzył w obecności Iris. Szczególnie to o odmawianiu – powiedziałem, patrząc wprost w jasnozielone oczy naszego byłego prezydenta.

– Też chciałbym to zobaczyć. – Calder roześmiał się głośno, patrząc na swojego ojca. – Kurwa, byłoby na co popatrzeć. Ta kobieta potrafi być słodka i potulna jak baranek, ale jak się ją wkurwi, to lepiej od razu zmienić tożsamość i wyjechać z kraju – stwierdził, na co wszyscy ze śmiechem skinęli głowami. – Natomiast jeśli chodzi o nachalne kobiety, to sorry, staruszku, ale w pełni zgadzam się z Jettem. Jeśli panny mówią „nie”, to my bezwzględnie musimy szanować ich zdanie. Ale jeśli to facet nie chce… Tu już się, kurwa, robi problem. – Uniósł wysoko jasne brwi, a potem wzruszył ramionami. – Nie ma sprawiedliwości na tym pierdolonym świecie, prawda, Jett?

Przełknąłem ślinę i próbując wyglądać na wyluzowanego, skinąłem głową.

Absolutnie zgadzałem się z tym stwierdzeniem. Nie ma sprawiedliwości na świecie, nie było i nigdy nie będzie, bo gdyby istniała sprawiedliwość, to takie ścierwa jak ja dawno gryzłyby ziemię. Wypuściłem głośno powietrze z płuc i odsunąłem z piskiem swoje krzesło.

– Powinniśmy się zbierać, jeśli chcemy zdążyć z towarem na czas – burknąłem do Caldera, wstając z miejsca.

Blondyn spojrzał na swój telefon leżący na stole.

– Spokojnie, mamy jeszcze parę minut, wyluzuj.

Przechyliłem głowę i założyłem ramiona na piersi.

– Jeszcze chwilę temu to ty popędzałeś mnie. Poza tym towar nie jest spakowany, a zdaje się, że czeka nas jeszcze rozmowa z Shade’em.

– Towar od wczoraj czeka w fordzie.

Zmarszczyłem brwi.

– Dlaczego ja nic o tym nie wiem?

Calder przyjrzał mi się uważnie, ale na jego twarzy nie było już uśmiechu.

– Mówiłem ci wczoraj, że kandydaci już się tym zajęli.

Odchrząknąłem, przenosząc spojrzenie na drzwi.

– Musiałem zapomnieć. Tak czy inaczej, czas się powoli zbierać.

– Dobrze mówisz, człowieku – burknął Smoke. – Im wcześniej wyjedziemy, tym wcześniej wrócimy.

– Otóż to – mruknął Duży Mike. – Po południu mam wizytę u okulisty i wolałbym się nie spóźnić. Już dwa razy przenosili mi termin.

Wszyscy unieśliśmy brwi ze zdziwienia. Żaden z nas nie miał pojęcia, że brat potrzebuje okulisty.

– Hm… nie wiedziałem, że masz problemy ze wzrokiem – wtrącił Drake, uśmiechając się przy tym szeroko. – Ale to by wyjaśniało twój nadzwyczaj kiepski gust do lasek, które tu przyprowadzasz. Ty po prostu jesteś ślepy jak kret.

Wszyscy przy stole parsknęli śmiechem, nawet Duży Mike nie zdołał ukryć uśmiechu.

– A może to wasz gust się ostatnio popierdolił.

– Raczej poprawił – odpowiedział mu Drake.

* * *

– Jett, kurwa mać, zostaw go! – Krzyk Crowa niósł się po całym barze. – Facet zaraz połknie własny język! – krzyknął ponownie, ja jednak nie miałem zamiaru odpuścić, a przynajmniej jeszcze nie. Gnój prosił się o porządny wpierdol i właśnie to ode mnie dostawał.

– Następnym razem trzy razy się zastanowi, zanim otworzy jadaczkę. Przyda się skurwielowi lekcja pokory – parsknął siedzący przy barze Smoke.

Zamachnąłem się i wyprowadziłem ostatni potężny cios w jego szczękę, a gość natychmiast stracił przytomność. Oddychałem szybko i nieregularnie. Moja pierś unosiła się w niewypowiedzianej wściekłości, gdy puszczałem to zakrwawione ścierwo na ziemię.

– Lepiej? – Calder podszedł do mnie, a potem sprawdził puls gościa leżącego u moich stóp.

Facet nie był martwy, ale wiedziałem, że gdy się obudzi, z pewnością będzie prosił Boga o śmierć.

Spojrzałem na brata, a potem ponownie przeniosłem wzrok na ścierwo leżące przede mną.

– Nie. Ta kupa gówna nie dostała tego, na co zasłużyła.

Calder zaśmiał się pod nosem.

– Uwierz mi, bracie, więcej i tak by nie zniósł. Wygląda jak mielonka z indyka, którą Iris przygotowała nam tydzień temu. Myślę, że gość do końca życia zapamięta, by nie wchodzić ci w drogę. Twoja lekcja pokory na zawsze zapadnie mu w pamięć. A jeśli nie, to pokiereszowana gęba będzie mu o tym skutecznie przypominała.

– Zgadza się – powiedział podchodzący do nas Crow. – Ten tępak poczuł dzisiaj na własnej skórze, jak to jest wkurzyć jednego z Blasted. – Stanął obok Caldera i spojrzał na miazgę na podłodze, po czym przeniósł wzrok na mnie. – Muszę jednak przyznać, bracie, że przez chwilę sądziłem, że bez worka na zwłoki i solidnej łopaty się nie obejdzie.

Zmarszczyłem brwi i potrząsnąłem głową.

– Nie zamierzałem go zabić.

– Wiem, że nie, ale twoja pięść jest większa niż jego twarz, więc istniało wysokie prawdopodobieństwo, że gość wyzionie ducha.

Spojrzałem na swoje zakrwawione pięści i zacisnąłem szczękę. Crow miał rację. Jeszcze kilka ciosów i z gościa nie byłoby co zbierać. Fakt, gnój zasłużył na manto, jednak zdawało się, że przesadziłem z karą. Facet prowokował mnie od samego początku. Pierdolił zasłyszane gdzieś głupoty dotyczące naszego klubu. Zapewne jego pijana głowa nie wyłapała pogłębiającego się wkurwienia, które malowało się na mojej twarzy, bo zamiast przestać, jak radzili jego równie najebani koledzy, drążył temat dalej. Gdy jednak zaczął opowiadać, że porywamy kobiety, gwałcimy je, a potem sprzedajemy do burdeli lub mordujemy, nie wytrzymałem. Kumple od kielicha momentalnie dali nogę, natomiast ten nie ogarnął na czas, że pora spierdalać.

Jeszcze pół godziny temu nic nie wskazywało na to, że nasza mała przerwa przerodzi się w typowe mordobicie. Po skończonej wymianie, w drodze do Tuscaloosy, zatrzymaliśmy się na stacji w Starkville, by zatankować maszyny i chwilę odpocząć. Niemal czterdziestostopniowy upał dał nam zajebiście w kość. Gdy tylko weszliśmy do baru, prawie wszyscy klienci natychmiast wyszli. Zostało jedynie kilku śmiałków siedzących z samego tyłu, a wśród nich znalazła się leżąca teraz u moich stóp kupa gówna. Facet był już nieźle nawalony i, jak sądzę, to właśnie alkohol dodawał mu odwagi, gdy się do mnie zbliżył.

Smoke podszedł i położył mi rękę na ramieniu.

– Powinniśmy się zbierać. Właściciel dostał kasę, więc nie powinien puścić pary z ust.

Skinąłem mu głową.

– Zrobię porządek z tym – wskazałem głową na swoje dłonie – i możemy ruszać.

– A co z nim? – zapytał Crow, podnosząc nieprzytomnego gościa z ziemi.

– Posadź jego dupsko przy barze. Jak oprzytomnieje, ktoś z tej speluny odstawi go do domu – odpowiedział Calder, gdy odchodziłem w kierunku toalety.

Po umyciu zakrwawionych kłykci i starciu kilku kropel krwi ze swojej twarzy i katany wyszedłem przed bar, gdzie bracia już na mnie czekali. Gdy kilka godzin później dotarliśmy do klubu, na zewnątrz było już ciemno, jednak nawet w mroku nie dało się nie zauważyć wkurwionej twarzy naszego prezesa, który czekał przed wejściem.

Ledwo postawiliśmy stopy na żwirze, gdy ruszył w naszą stronę.

– Co to, do kurwy nędzy, było?

Przechyliłem głowę na bok, widząc, że Shade patrzy wprost na mnie.

– Mówisz do mnie?

– A do kogo mam, do chuja, mówić?

Bracia stanęli obok mnie i ze zdziwieniem przyglądali się, jak ten ruszył w naszym kierunku, a potem wkurwiony stanął centralnie naprzeciwko mnie.

– Nie wiem, o co ci chodzi.

Shade zacisnął szczękę i zbliżył się do mnie na tyle blisko, że poczułem na twarzy jego wkurwiony oddech.

– To ci, kurwa, przypomnę. Nie dalej jak godzinę temu dostałem telefon od szeryfa hrabstwa Oktibbeha, że jego syn został dotkliwie pobity przez jednego z moich ludzi. Gnojek zarzekał się, że ten, który spuścił mu łomot, miał na imię Jett, a przynajmniej tak zwracali się do niego jego kumple.

Kurwa. Teraz stało się jasne, dlaczego ten frajer był tak pewny siebie. Miał plecy w postaci tatusia z odznaką.

– Skąd pewność, że to gnojek nie próbuje nas wrobić? Już niejeden skurwiel próbował przypisać nam winy za coś, czego nie zrobiliśmy – wtrącił pomocnie Smoke, stojący po mojej prawej stronie.

Potrząsnąłem głową, po czym spojrzałem prezesowi w oczy. Byliśmy praktycznie tego samego wzrostu, więc to nie było trudne.

– Ta łajza mówiła prawdę. To ja stłukłem tego śmiecia i jeśli mam być szczery, to po tym, co pierdolił, z radością zrobiłbym to ponownie.

Shade napiął ramiona i zacisnął szczękę.

– Nie obchodzi mnie, czy gnój sam się o to prosił, czy może po prostu miałeś ochotę komuś dojebać. Chase od lat przymyka oko na to, że prowadzimy interesy na jego terenie – warknął. – Nie chcemy mieć w nim wroga tylko dlatego, że jeden z naszych nie potrafi nad sobą zapanować.

– Ten mały skurwiel roznosił gówno na temat naszego klubu. Powinienem był wyrwać mu język, z którego i tak nie potrafił zrobić użytku, a potem wsadzić mu go w dupę, co w jego przypadku akurat miałoby sens, biorąc pod uwagę to, co wychodziło z jego parszywej gęby.

Stojący po moich obydwu stronach bracia parsknęli cicho śmiechem. Shade przez chwilę patrzył mi w oczy, a potem on również roześmiał się głośno.

– Następnym razem, zanim kogoś połamiesz, upewnij się tylko, że to nie zaszkodzi klubowi. Wbrew pozorom nie jest łatwo znaleźć kogoś takiego jak Chase. On, w przeciwieństwie do syna, trzyma gębę na kłódkę. Pogadam z nim i każę mu skrócić smycz temu gnojkowi.

– W tym przypadku lepiej się sprawdzi kaganiec – zaśmiał się Calder.

Shade wygiął brew ku górze i wskazał na mnie palcem.

– To, że synalkowi się należało, nie zmienia faktu, że masz nad sobą panować – powiedział, po czym spojrzał na resztę braci. – To zresztą dotyczy was wszystkich.

– Tak jest, szefie – parsknął Calder, podając Shade’owi torbę z pieniędzmi.

Prezydent od razu zajrzał do środka, a potem z uznaniem skinął głową.

– Widzę, że pomimo drobnych nieporozumień wszystko poszło znakomicie.

– A czy kiedyś było inaczej? – zapytał Calder.

Shade prychnął, spoglądając na swojego vice.

– Póki co nie, ale kto wie. Z waszymi temperamentami jestem pewien, że to tylko kwestia czasu – westchnął. – Dobrze, robota zrobiona, więc czas się wyluzować i trochę zabawić. – Przerzucił torbę przez ramię, przez co ta z łoskotem uderzyła go w plecy, i ruszył w kierunku wejścia.

* * *

– Ale dopiero, gdy jej mąż wrócił wcześniej z pracy, zrobiło się naprawdę gorąco – parsknął siedzący przy barze Crow, który od paru minut opowiadał nam o swojej dzisiejszej randce z wyhaczoną na mieście laską. – Gość mało nie dostał wylewu, widząc, jak jego żona robi mi loda.

– U-uu, czyli nie zaliczyłeś tej panny? – zapytał Cade, przybierając kpiący wyraz twarzy.

Crow potrząsnął głową, uśmiechając się dumnie.

– Nie no, ostatecznie ją puknąłem, choć najpierw musiałem się zająć jej mężem.

Cade zachłysnął się piwem, a ja mało nie oplułem się swoim. Bracia siedzący obok nas parsknęli śmiechem.

– Ja pierdolę, nie mów mi, że jego też wyruchałeś – prychnął Duży Mike, nadal się śmiejąc.

– Nie, debilu. – Crow z uśmiechem potrząsnął głową, odsuwając się od kaszlącego Cade’a. – Mężulek wpadł w szał, więc dałem mu w pysk, a to wystarczyło, żeby odpłynął na jakiś czas.

– A ty skorzystałeś z okazji, by dobrać się do jego niewiernej żonki – zakpił Drake.

Crow upił spory łyk z butelki, a potem posłał nam wszystkim szeroki uśmiech.

– W zasadzie to nie musiałem nic robić. Laska tak się napaliła, że prawie podarła na mnie spodnie.

– Kurwa, masz więcej szczęścia niż rozumu, bracie. – Tym razem głos należał do Smoke’a. – Gość mógł z łatwością odstrzelić ci fiuta, skoro był już na wierzchu.

– Racja – przytaknął ojcu Calder. – Zdradzony facet nie myśli racjonalnie.

Postawiłem piwo na barze i oparłem łokcie o blat.

– Przebić go może jedynie zdradzona kobieta. Chyba nie ma na świecie nic bardziej niebezpiecznego niż wściekła baba – powiedziałem.

– Zgadzam się. – Drake stuknął swoim piwem w moją butelkę. – Baby potrafią być wredne. Taka już ich natura. To cud, że żaden z nas nie skończył z odstrzelonym kutasem.

Kiwnąłem na zgodę, podobnie jak pozostali.

– Są wredne, bo traktujecie je okropnie.

Wszyscy spojrzeliśmy za siebie, słysząc delikatny głos Mai. Żaden z nas nie zauważył, kiedy do nas podeszła.

– Nie wiedziałem, że tam stoisz – zmitygował się Drake.

Usta dziewczyny wygięły się w uśmiechu.

– A co, byłbyś mniej szorstki w swojej ocenie, gdybyś wiedział, że słucham?

Drake uśmiechnął się szeroko i potrząsnął głową.

– Absolutnie nie.

– Tak myślałam. Powinniście popracować nieco nad manierami, chłopcy, bo niedługo żadna normalna kobieta nie będzie chciała mieć z wami nic wspólnego. – Podeszła do Smoke’a i przytuliła się do niego.

Mężczyzna momentalnie objął ją ramieniem i złożył pocałunek na jej czole. Oglądanie naszego byłego prezydenta w roli troskliwego ojca było niecodziennym, ale bardzo ciekawym zjawiskiem. Na ogół konkretny, doświadczony i nieco zimny, gdy na horyzoncie pojawiała się Maya, zamieniał się w pluszowego misia. Zresztą nic dziwnego. Facet dopiero niedawno odzyskał córkę. Przez lata myślał, że zamordował ją konkurencyjny klub, który zresztą się do tego przyznał. Prawda okazała się zupełnie inna. Carmella, bo tak brzmiało jej prawdziwe imię, została porwana przez jednego z naszych ludzi, a wszystko przez, jak się okazało, chorą miłość, którą gość żywił do matki dziewczyny. Dopiero niedawno wyszło na jaw, że jego córka przez lata żyła tuż obok. Dziewczynę wychowywała Abigail, matka Connie, naszej klubowej dziwki. Kobieta wmówiła małej Mai, że jest jej babcią i poza nią i Connie ta nie ma żadnej rodziny. Dopiero po śmierci Abigail, gdy Maya trafiła do naszego klubu, prawda ujrzała światło dzienne.

– Jak się dzisiaj czujesz? – zapytał z troską Smoke, kiedy dziewczyna weszła za bar.

Jej wzrok na moment zatrzymał się na butelce, którą trzymałem w dłoni, jednak szybko przeniosła spojrzenie z powrotem na ojca.

– Całkiem nieźle, dziękuję. Rana już prawie się zagoiła, więc praktycznie nie boli.

– To dobrze – odparł z ulgą. – A nudności? Nadal masz z tym problem?

Dziewczyna pogładziła się po ledwo widocznym uwypukleniu na brzuchu i uśmiechnęła się do niego czule.

– Rano trochę jeszcze mnie mdli, ale herbatki Iris pomagają, tak że jest okej.

– O tak, mikstury Iris i Cherie wszystkich stawiają na nogi. Kilka szklaneczek i człowiek od razu czuje się jak nowo narodzony – wtrącił Crow.

Blondynka posłała mu kpiący uśmiech.

– No cóż… w twoim wypadku po prostu trzeba by było ograniczyć spożywanie alkoholu, albo najlepiej w ogóle przestać pić. Wtedy żadne mikstury nie będą ci potrzebne – zadrwiła, sięgając po czystą szklankę. Nalała sobie wody, a potem uniosła szklankę w geście toastu. – Cierpisz dla chwilowych przyjemności, kolego.

Crow wymownie spojrzał na jej brzuch, a potem uniósł brwi i zacmokał.

– A więc zdaje się, że dużo nas łączy. – Uśmiechnął się chytrze. – I ty, i ja cierpimy z tych samych powodów. – Zaśmiał się, a potem syknął, gdy Calder zdzielił go ręką po głowie. – Aua, za co to, kurwa, było?

Przy barze nastała cisza, którą przerwał głośny śmiech Mai. Dziewczyna odstawiła szklankę, oparła łokcie o blat baru i potrząsnęła głową.

– W twoim kretyńskim stwierdzeniu jest ziarenko prawdy, ale mimo wszystko nie mówiłabym tego głośno. Ktoś mógłby się nieźle wkurzyć, słysząc twoje słowa.

Crow ponownie się wyszczerzył i podobnie jak Maya oparł łokcie na barze.

– A co może mi zrobić kobieta, szczególnie w ciąży?

Tym razem to blondynka wyszczerzyła do niego zęby.

– Och… nie mówiłam o sobie. – Zamilkła na chwilę, po czym wypaliła: – Mówiłam o Shadzie.

Jej słowa natychmiast starły głupkowaty uśmiech z twarzy naszego brata.

– Chyba mnie nie wsypiesz przed szefem, co?

Maya zagryzła wargę, prawdopodobnie próbując nie wybuchnąć śmiechem.

– Nie muszę. Od dwóch minut stoi za twoimi plecami.

– Kurwa – mruknął Crow, wytrzeszczając oczy, a następnie z wyciągniętymi przed siebie dłońmi odwrócił się do tyłu, stając twarzą w twarz z naszym prezydentem. Brat przybrał swoją najbardziej niewinną minę, po czym zwrócił się do Shade’a: – Prez, wiem, że sam się proszę o wpierdol, jednak zanim stłuczesz mnie na miazgę, pamiętaj, że na jutro jestem umówiony z klientem, a zdaje się, że reszta ma już przydzielone zajęcia, więc byłby to dla ciebie spory kłopot.

Nasz prezydent założył ramiona na piersi i wygiął usta w krzywym uśmiechu, mierząc Crowa wzrokiem.

– Bez obaw. Zdaje się, że Calder już pozbawił cię jednej z dwóch istniejących komórek w twoim mózgu. I masz rację, spuszczenie ci manta byłoby jak strzał w kolano, bo na twoje szczęście potrzebuję ludzi.

Crow uśmiechnął się szeroko, poklepał Shade’a po ramieniu, a potem przechylił się do tyłu, opierając się plecami o bar.

– I to w tobie lubię, prez. Nie działasz impulsywnie. Zawsze kierujesz się rozsądkiem, a nie emocjami. Twoje decyzje w większości są zaplanowane, bo umiesz przewidzieć ich skutki. Właśnie dlatego jesteś idealnym przywódcą.

To stwierdzenie wywołało kilka parsknięć i cichy chichot Mai. I to nie tak, że Crow nie mówił prawdy. Shade rzeczywiście był świetnym przywódcą, między innymi dlatego, że kierował się zdrowym rozsądkiem i kalkulacją, co moim zdaniem jest zdecydowanie lepszą strategią w podejmowaniu decyzji. Tak więc stwierdzenie brata potwierdzało faktyczny stan, jednak powód, dla którego to powiedział, był już raczej kiepski. Podlizywanie się, by ratować skórę, było, jest i będzie… chujowe.

– Otóż to. Właśnie dlatego postanowiłem, że jak już wrócisz od klienta, to następny tydzień spędzisz w kuchni, pomagając Cherie i Iris. – Shade, podobnie jak bracia siedzący przy barze, wygiął usta w uśmiechu, widząc, jak szeroki uśmiech znika z twarzy naszego brata. – Będzie to idealna okazja, by zobaczyć, jak powstają te cudowne miksturki. – Urwał, po czym uśmiechnął się niemal tak szeroko jak przed momentem Crow. – W zasadzie skoro robotę masz zaplanowaną dopiero na jutro, to możesz zacząć już dzisiaj.

Bracia nie zdołali powstrzymać śmiechu, widząc jego minę.

– Ale… – zaczął Crow, lecz momentalnie zamilknął, gdy Shade potrząsnął głową.

– I jeśli naprawdę nie chcesz mnie wkurwić, radzę ci zrobić wszystko, żeby kobiety były zadowolone z twojej pracy, czy to jasne?

Crow przewrócił oczami, mimo to skinął głową.

– Jak słońce, szefie.

– Świetnie – powiedział Shade, a następnie zwrócił się do Caldera: – Jedziemy z Carmellą do Birmingham, więc przez najbliższe kilka godzin będę niedostępny. Zajmiesz się wszystkim.

– Okej – odparł niepewnie blondyn, po czym zmarszczył brwi. – Myślisz, że to dobry czas, by robić sobie wycieczki? Bardzo możliwe, że ojciec Dasha będzie szukał zemsty, skoro zabiliśmy mu syna. – Urwał, po czym patrząc na siostrę, dodał nieco ciszej: – Poza tym moja siostra chyba jeszcze nie czuje się najlepiej.

Shade napiął się jak struna.

– Nie pytałem cię…

– Shade. – Jedno słowo dziewczyny wystarczyło, by prezydent nieco się uspokoił. Przez chwilę na nią patrzył, po czym ponownie przeniósł wzrok na swojego vice.

– Nie pozwolę nikomu skrzywdzić twojej siostry – burknął, posyłając mu ostrzegawcze spojrzenie. – Wiem, że Dymitrow może szukać zemsty, ale jedyne, co dostanie, to długa i powolna śmierć, czyli dokładnie to samo, co dostał jego syn. – Z tymi słowami wyciągnął rękę do Mai. – Gotowa?

– Tak. – Dziewczyna wyszła zza baru i podała mu dłoń.

Shade przyciągnął ją do swojego boku i objął opiekuńczo ramieniem, przez co drobna dziewczyna niemal zniknęła w jego objęciach.

– I nie, nie wybieramy się na wycieczkę – odezwał się ponownie Shade – Jedziemy do lekarza.

Smoke i Calder wstali ze swych krzeseł.

– Co się dzieje? – zapytali niemal w tym samym momencie, stając tuż przed przytulającą się parą. – Coś z dzieckiem?

Maya wysunęła się z opiekuńczych objęć swojego mężczyzny i spojrzała na ojca i brata.

– Wszystko w porządku. – Uśmiechnęła się do nich czule. – To zwykła wizyta kontrolna, czyli nic, czym powinniście się martwić, bo, tak jak mówiłam wcześniej, oprócz niewielkich mdłości nic mi nie dolega. A co do tego całego Dymitrowa, to przecież byliście świadkami naszej rozmowy z Gavinem, więc wiecie, że jego ludzie mają go na oku. Jeśli pojawi się gdzieś w pobliżu, to będziemy o tym wiedzieć.

Calder wsunął dłonie w tylne kieszenie spodni i zakołysał się na piętach. Wyglądało, jakby chciał coś powiedzieć, ale tego nie zrobił.

– Wiem, że wasz strach wynika z obawy, że znowu mnie stracicie, ale tak się nie stanie. Z Shade’em jestem tak samo bezpieczna jak z wami. Musicie się trochę uspokoić, a szczególnie ty, braciszku, bo jeśli nie wyluzujesz, to za chwilę będziesz siwiutki jak ojciec.

– Halo, ja tu ciągle stoję – obruszył się Smoke, choć na jego twarzy pojawił się uśmiech, gdy córka szturchnęła go w ramię.

Calder spojrzał na ojca, a potem wygiął kąciki ust ku górze.

– Cholera, chyba masz rację. Nie chcę wyglądać jak nasz staruszek. Brakuje mu jeszcze długiej szaty i okularów w kształcie półksiężyca, by wyglądać jak ten dziwak Dumbledore z Harry’ego Pottera.

Dziewczyna uniosła brwi.

– Jestem w szoku, że wiesz, jak wyglądał Dumbledore. Nie wiedziałam, że czytasz takie książki.

– Bo nie czytam. Laska, z którą się kiedyś spotykałem, miała hopla na punkcie tej serii, dlatego w kółko o niej nawijała – parsknął.

Maya z wyrazem rozbawienia na twarzy przeniosła spojrzenie z brata na ojca.

– Dumbledore nie był dziwakiem, tylko czarodziejem, ale faktycznie, jeśli pominąć wiek, trochę go przypominasz.

– Może coś w tym jest. – Smoke poruszył dłońmi i chrząknął z zadowoleniem. – Iris wciąż powtarza, że moje paluszki są magiczne.

Wszyscy parsknęli śmiechem, natomiast Maya zrobiła komiczną minę, a następnie pociągnęła Shade’a za rękę, ruszając razem z nim w kierunku drzwi.

– Chodźmy już. Mój żołądek może nie wytrzymać dalszych wynurzeń mojego ojca. – Jednak zanim przekroczyli próg, odwróciła się i zawołała do brata: – Pamiętaj, Calder, że życie jest zbyt piękne i zbyt krótkie, by je marnować. Więc zamiast wszędzie doszukiwać się negatywów, skup się na tym, co dobre.

Calder przeczesał dłonią swoje blond włosy i wygiął usta ku górze, co z pewnością miało ją uspokoić.

– Zapamiętam – powiedział, nim zniknęła za drzwiami.

Znałem go na tyle, by móc z całą pewnością stwierdzić, że ten uśmiech nie był prawdziwy, lecz wymuszony. Mój najlepszy przyjaciel, podobnie jak ja, miał swoje demony, których mimo upływu czasu nadal nie udało mu się pokonać, i zmagał się z wyrzutami sumienia. Żal i poczucie winy, które wciąż go trawiły, miały związek z dwiema kobietami, które, jak sądzę, bardzo kochał. Pierwszą z nich była Maya. Calder przez lata obwiniał się za jej porwanie i mimo że sam był wtedy dzieckiem, ubzdurał sobie, że wszystko, co się w tamtym czasie wydarzyło, to wyłącznie jego wina. Uznał tak, ponieważ w dniu, gdy doszło do porwania, jego matka pojechała kupić mu prezent urodzinowy, o który ją ciągle męczył. Brat długo uważał, że w innym przypadku matka zostałaby w domu, a jego siostrze nic by się nie stało. To oczywista bzdura, ponieważ gnój, który ją porwał, i tak znalazłby sposób, by ją uprowadzić. A potem, kiedy Maya po latach zjawiła się w klubie, Calder był do niej bardzo sceptycznie nastawiony. Uważał, że dziewczyna nie jest tym, za kogo się podaje, i kombinuje coś z Connie. Swoje nastawienie zmienił dopiero po badaniach DNA, które dowiodły, że faktycznie są biologicznym rodzeństwem. Jednak nawet to, że dziewczyna wybaczyła bratu jego paskudne zachowanie i, podobnie jak ich ojciec, przekonywała go, że jej porwanie nie miało z nim nic wspólnego, na niewiele się zdało. Żal i poczucie winy zbyt głęboko się w nim zakorzeniły, by mógł się ich tak po prostu pozbyć.

Kolejną kobietą była Blaire, córka Cherie i naszego najstarszego członka klubu, Cade’a. Blaire raczej rzadko się tu pojawiała. Z tego, co mi było wiadomo, ani Cherie, ani tym bardziej Cade nie życzyli sobie, by ich córka się tu kręciła, szczególnie podczas imprez. Wszystko się zmieniło, gdy w klubie pojawiła się Maya. Dziewczyny były w podobnym wieku, więc nikt się nie dziwił, że momentalnie złapały kontakt. Dzięki temu Blaire mogła być tu częstszym gościem, co oczywiście nie uszło uwadze Caldera. Nie dało się zaprzeczyć, ciągnęło ich do siebie. Byli jak dwa przyciągające się magnesy. Ilekroć dziewczyna wpadała z wizytą, nie mogła oderwać wzroku od brata swojej nowej przyjaciółki. Calder również obserwował ją niczym jastrząb i warczał na każdego, kto choćby spojrzał na tę rudowłosą piękność. Jednak zawsze zachowywał dystans, czasami nawet udając obojętność… a przynajmniej tak było do imprezy powitalnej Mai. Wtedy spędzili ze sobą noc. Mogłoby się wydawać, że to powinno ich do siebie zbliżyć, ale Calder powiedział Blaire, żeby porzuciła nadzieję na jakikolwiek związek, bo tak naprawdę popełnili błąd. Te słowa zraniły Blaire. Jeśli miałbym być szczery, to ja również byłem nieco zszokowany, szczególnie że widziałem, jak na nią patrzył. Jakby była najpiękniejszą istotą na ziemi, dlatego za cholerę nie mogłem zrozumieć, dlaczego to zrobił. Dopiero po kilku dniach udało mi się wyciągnąć z niego prawdę. Chciał ją po prostu odsunąć od siebie, żeby ją chronić. Calder zdał sobie sprawę, że idąc z nią do łóżka, postąpił egoistycznie. Wiedział, że dziewczyna jest w nim zakochana, i mimo że to uczucie było w stu procentach odwzajemnione, nie mogli być razem. Przez niemal osiemnaście lat Cherie i Cade trzymali córkę z dala od tego miejsca, wiedząc doskonale, jak niebezpieczne bywa życie w klubie. Mieliśmy wrogów, którzy tylko czekali, by skrzywdzić kogokolwiek z nas lub naszych bliskich.

Okazało się, że brat był dużo lepszym człowiekiem niż ja, wiedział, kiedy się wycofać. Zrezygnował ze szczęścia, by ukochana kobieta miała szansę na normalne życie, którego on nie mógł jej dać. Niestety w konsekwencji dręczyły go wyrzuty sumienia, bo złamał jej serce.

Rozumiałem postępowanie brata i gdybym mógł cofnąć czas, zrobiłbym identycznie ze Sky. Usunąłbym się w cień, gdybym był świadomy, do czego doprowadzi ją nasz związek. Jedyne, co w przypadku Caldera rozwiązałbym inaczej, to powiedziałbym prawdę. Blaire nie była głupia, wielokrotnie widziała, do czego zdolni są nasi wrogowie, dlatego zrozumiałaby motywy jego decyzji. A nawet jeśli nie, to i tak nawet najgorsza prawda była lepsza niż jakiekolwiek kłamstwo, choćby użyte w dobrym celu. Calder jednak postanowił inaczej, a ja nie miałem prawa się wtrącać.

– A więc masz zamiar znów spotkać się z tą mężatką? – zapytał Smoke.

Przełknąłem ślinę i zmusiłem się, by ponownie skupić się na tym, co mówi.

– Za cholerę. – Crow potrząsnął głową z wyrazem zniesmaczenia na twarzy. – Ten jeden raz w zupełności mi wystarczy. Lubię adrenalinę, ale nie aż tak. Laska była konkretnie szurnięta, a od takich lepiej trzymać się z daleka.

– Racja – westchnął Smoke. – W naszym życiu wrażeń mamy aż nadto i nie potrzeba nam kolejnych.

Drake przechylił głowę i uśmiechając się kpiąco, spojrzał na Crowa.

– Tak, a skoro mowa o wrażeniach, to lepiej powiedz, czym nas dzisiaj nakarmisz – zakpił, po czym przeniósł na nas rozbawione spojrzenie. – Zjadłbym dużego, dobrego, krwistego steka, a wy, chłopaki?

– O tak, najlepiej takiego z masłem czosnkowym i grillowanymi warzywami – dodałem, patrząc wprost na coraz bardziej wkurwionego brata.

Najwyraźniej już zapomniał, że ma dzisiaj dyżur w kuchni, i to zresztą na własne życzenie.

– Do tego pieczone ziemniaczki albo klasyczne frytki. Cholera, już zrobiłem się głodny – mruknął Cade, głaskając się po swoim zaokrąglonym brzuchu.

– Gówno dostaniecie – mruknął brat, wstając z krzesła. – A tobie, Cade, zamiast góry mięcha przydałaby się raczej dieta. – Sugestywnie spojrzał na jego brzuch. – Niedługo dupa nie zmieści ci się na motorze. Nie wspomnę już o tym, że w łóżku Cherie zamiast ogiera ma wałacha z nadwagą.

Wszyscy parsknęli śmiechem, nawet ja, widząc złośliwy błysk w oczach Cade’a.

– Wolę walczyć z nadwagą niż z chorobą weneryczną, tak jak ty.

Crow zmarszczył brwi, patrząc na niego.

– Wolne żarty. Zawsze się zabezpieczam i jeszcze mi się nie zdarzyło, żebym coś ze sobą przywlókł. – Złapał się za krocze, po czym przeniósł wzrok na Dużego Mike’a. – Ale znam kogoś, kto wyhodował coś takiego na jajach. To była chlamydia, prawda, bracie?

Mike natychmiast zareagował. Odstawił piwo i spojrzał na niego gniewnie.

– Pierdol się, Crow. To nie była żadna choroba weneryczna, tylko zwykłe przeziębienie – wycedził przez zęby, ruszając w jego kierunku, na co ten puścił się biegiem w stronę kuchni.

– No nie wiem – parsknął, odwracając się tuż przed drzwiami. – Zaliczyłeś wtedy chyba z pięciu lekarzy i spławiłeś każdą laskę, która miała na ciebie ochotę. Gdyby to była zwykła grypa, nic by cię nie powstrzymało. Chlamydia jak nic! – Ostatnie niemal wykrzyczał, wbiegając do kuchni.

Duży Mike potrząsnął głową i ruszył z powrotem do baru, mrucząc pod nosem przekleństwa, ale gdy spojrzał na nas, stanął w miejscu.

– Co?! – warknął, marszcząc przy tym brwi.

– Przecież nic nie mówimy – odezwał się Calder, ledwie powstrzymując śmiech.

– Nie musicie nic gadać, wystarczy, że widzę wasze zadowolone mordy – burknął, ponownie siadając przy barze.

– Daj spokój, bracie. Sam musisz przyznać, że to było zabawne. Wszyscy pamiętamy, jak snułeś się bez życia po klubie, a wszystko z powodu kilku dni abstynencji.

Duży Mike skierował spojrzenie na naszego vice.

– Kilku? Ponad miesiąc nie miałem seksu, bo któryś z was, patałachy – podkreślił ostatnie słowo – napierdolił wszystkim okolicznym laskom, że mam chorobę weneryczną. I nawet wtedy, gdy okazało się to bzdurą, panny nadal nie chciały mieć ze mną nic wspólnego.

– Ekm, no cóż… – Calder podrapał się po swojej blond czuprynie, a potem wyszczerzył się do Dużego Mike’a –…w zasadzie to twoja wina. Sam zasugerowałeś pannom, że powinny skontrolować zdrowie. My tylko podpowiedzieliśmy, w jakim kierunku należałoby się przebadać.

– Wielkie, kurwa, dzięki. A tak w ogóle to wszystko wina Mai i tej jej kumpeli. To one wcisnęły mi kit o chorobie, a ja, jak skończony debil, uwierzyłem – westchnął. – Nie od dziś wiadomo, że babom w ogóle nie można ufać.

– Uważaj – warknął Smoke, na co Duży Mike uniósł dłonie przed siebie.

– Było, minęło. Do nikogo nie chowam urazy.

– No ja myślę – wycedził ponownie nasz były prezydent. – Chociaż muszę przyznać, że gdy te dwie są razem, to katastrofa murowana.

– Fakt – potwierdził Calder. – Ale są też dobre strony. Nasz rozejm z Bastards jeszcze nigdy nie trwał tak długo.

Smoke zacisnął usta.

– Racja. Teraz, kiedy Barraza panoszy się coraz bardziej, każdy sojusznik jest na wagę złota.

– Ostatnio coś ucichli. Może w końcu zrozumieli, że gówno od nas dostaną.

Odstawiłem pustą butelkę na bar, po czym zwróciłem się do przyjaciela:

– Raczej mało prawdopodobne. Kartel tak łatwo nie zrezygnuje. To pewnie cisza przed burzą.

Drake popatrzył na mnie z zaciekawieniem.

– Myślę, że Jett ma rację. Te sukinsyny coś kombinują i z pewnością niedługo znowu dadzą o sobie znać.

– Oby nieprędko – westchnął ponownie Smoke. – Nie mam już, kurwa, siły na kolejne batalie. Przeprawa z Loki całkowicie mnie wykończyła.

– Może czas przejść na emeryturę, staruszku. Iris z pewnością znajdzie ci jakieś zajęcie. Pielenie ogródka czy coś – zadrwił Duży Mike.

Smoke przechylił głowę i spojrzał na brata z drwiną w oczach.

– Jedyna praca, jaką będę kiedykolwiek wykonywał w ogrodzie, to zakopywanie twoich zwłok, ty mały, śmierdzący zarazku.

Jego słowa wywołały salwy śmiechu przy barze i tylko Duży Mike nie wydawał się rozbawiony epitetem, którym określił go Smoke. W tym samym momencie drzwi wejściowe się otworzyły, a do baru weszło kilka dziewczyn zaproszonych na dzisiejszy wieczór. Zlustrowałem wzrokiem nowo przybyłych gości i gdy moje oczy spoczęły na najbardziej wyuzdanej pannie, jaka tu dzisiaj zawitała, od razu wiedziałem, z kim spędzę noc.

Już dawno straciłem rachubę, z iloma kobietami byłem. Od kilku tygodni w zasadzie nie robiłem nic innego, tylko piłem i zaliczałem panienki. Zawsze wybierałem takie, które chciały tylko tego co ja, czyli chwili zapomnienia, bez komplikacji i zbędnych pytań.

* * *

Musiałem przytrzymać się ściany, gdy kilka godzin później, już konkretnie nawalony, wbijałem się w pannę od tyłu. Pot spływał mi po twarzy i szyi, mocząc koszulkę, gdy moje biodra rytmicznie uderzały w napaloną laskę. W pokoju było słychać jedynie nasze przyśpieszone oddechy.

– Mocniej, Jett – sapnęła, patrząc na mnie przez ramię.

Jedną rękę zanurzyłem w jej ciemnych włosach i owinąłem je sobie wokół pięści, a drugą złapałem ją mocno za biodra, wbijając się ostro w jej mokre wnętrze. Laska jęknęła głośno, po czym zaczęła rytmicznie poruszać biodrami, nadziewając się na mojego kutasa. Czułem, że jest już blisko, zacisnąłem zęby i zacząłem rznąć ją jeszcze mocniej i szybciej, dokładnie tak, jak tego potrzebowała. Chwilę później dziewczyna doszła z głośnym jękiem, a ja dołączyłem do niej kilka sekund później, eksplodując w jej gorącym, pulsującym wnętrzu. Wyszedłem z niej i zdyszany oparłem się o ścianę. Zamknąłem oczy, próbując uspokoić szalejące tętno.

– To było niesamowite – mruknęła dziewczyna, oddychając równie szybko jak ja.

Otworzyłem oczy akurat, gdy poprawiała sukienkę. Jej twarz była zarumieniona, a oczy praktycznie lśniły w delikatnym świetle nocnej lampki. Odetchnąłem głęboko.

– Pójdę się tego pozbyć – mruknąłem, wskazując na prezerwatywę, którą nadal na sobie miałem. – Powinnaś dołączyć do swoich przyjaciółek na dole – dodałem i nie patrząc na nią ponownie, ruszyłem w kierunku łazienki, potykając się o porozrzucane na podłodze rzeczy. W głowie wirowało mi jeszcze bardziej niż wcześniej. Zamknąłem za sobą drzwi i pierwsze, co zrobiłem, to pozbyłem się gumki. Następnie spojrzałem na siebie w lustrze i potrząsnąłem głową. Może nie wyglądałem tragicznie, a z pewnością zdarzało mi się wyglądać lepiej. Do moich nozdrzy doszła kwiatowa, słodka woń perfum dziewczyny. Po tym, co przed chwilą robiliśmy, nie było dziwne, że mdlący zapach przeszedł również na mnie. Odkręciłem kran i wszedłem pod prysznic, mając nadzieję, że panna zdążyła już sobie pójść. Jedyne, o czym w tym momencie marzyłem, to walnąć się do łóżka i zamknąć oczy. Miałem nadzieję na chociaż krótki sen. Jutro czekała mnie wyprawa do Nashville, a trzyipółgodzinna jazda na kacu nie należała do przyjemności. Chwilę później, owinięty jedynie w ręcznik, wszedłem do pokoju, by ze zdziwieniem odkryć, że laska nie ruszyła się z miejsca. Podszedłem do komody po czystą bieliznę.

– Miałaś wyjść – burknąłem, przeszukując szufladę.

Usłyszałem cichy śmiech, a zaraz potem poczułem jej zapach tuż koło siebie.

– To dla ciebie – mruknęła kilka centymetrów za mną.

Zmarszczyłem brwi i nim zdążyłem na nią spojrzeć, przed moimi oczami pojawiła się złożona na pół biała kartka.

– Co to jest? – zapytałem, jednak nim dziewczyna zdążyła wyjaśnić, wziąłem kartkę i ją rozłożyłem. Serce zamarło mi w piersi, a nogi niemal się pode mną ugięły. Miałem wrażenie, że cały wypity alkohol w sekundę ze mnie wyparował. Zacisnąłem palce na papierze i wypuściłem powietrze przez nos, próbując zapanować nad szalejącymi we mnie emocjami.

– To mój…

– Wyjdź – warknąłem, przerywając jej niezbyt uprzejmie. – Zabierz swoje rzeczy i wróć do swoich koleżanek.

Przez moment wyglądała na zdezorientowaną, lecz po chwili jej usta wykrzywiły się w uśmiechu.

– Ale ja nie chcę do nich wracać. Z tobą zabawa jest dużo lepsza – mruknęła, przejeżdżając paznokciem po moim nagim torsie. – Wieczór zaczął się cudownie i wierzę, że noc będzie równie imponująca.

Jej dotyk niemal palił moją skórę. Zrobiłem krok do tyłu, przez co jej ręka zawisła w powietrzu.

– Coś nie tak?

– Wyjdź – powiedziałem, ledwie nad sobą panując. Mój głos drżał, a żołądek zacisnął się w bolesny supeł.

Brunetka zagryzła dolną wargę, a potem ponownie zmniejszyła dystans między nami.

– Ty chyba nie mówisz tego poważnie.

– A wyglądam, jakbym, kurwa, żartował? – Zacisnąłem szczękę i spojrzałem nachalnej lasce prosto w oczy. Miałem nadzieję, że to wystarczy.

– Nie rozumiem… – Dziewczyna zmarszczyła brwi, patrząc na mnie tak, jakby mi wyrosły dwie głowy.

– Powiedziałem, żebyś wyszła, więc to, kurwa, zrób! – wycedziłem przez zęby, a potem podszedłem do łóżka, gdzie leżała jej torebka.

– Ale…

– Zdaje się, że moje słowa do ciebie nie docierają, dlatego powiem tak, żebyś tym razem zrozumiała. – Wypierdalaj z mojego pokoju! – Wcisnąłem jej w rękę torebkę, złapałem ją za ramię i zszokowaną poprowadziłem do drzwi. Nacisnąłem klamkę, lecz zamiast pustego korytarza moim oczom ukazał się Drake.

Egzekutor na moment zawiesił wzrok na dziewczynie, a po chwili przechylił głowę i spojrzał na mnie, sugestywnie unosząc brwi, gdy jego spojrzenie spoczęło na ręczniku, którym nadal byłem zakryty.

– Wszystko w porządku? Słyszałem krzyki.

Nieznacznie skinąłem głową, po czym położyłem dłoń na plecach brunetki i delikatnie pchnąłem ją do przodu, przez co znalazła się w jego ramionach.

– Dziewczyna chce powtórki i nie zamierza przyjąć do wiadomości, że ja nie mam na to ochoty.

Brunetka, słysząc moje słowa, wyprostowała się jak struna.

– Nie pochlebiaj sobie, Jett. Miałam dużo lepszych od ciebie. Chciałam ci jedynie wyświadczyć przysługę. Kto wie, kiedy znowu zaliczysz – mruknęła, wykrzywiając usta w szyderczym uśmiechu. Po miłej dziewczynie, którą była jeszcze chwilę temu, nie został nawet ślad. Wyswobodziła się z objęć Drake’a i spojrzała wprost na mnie. – Sama potrafię zejść na dół, idioto. Nie potrzebuję niczyjej eskorty – prychnęła, ruszając przed siebie, jednak silne ramię Drake’a zatrzymało ją w miejscu.

Oparłem się o framugę drzwi i założyłem ramiona na piersi, czekając na to, co nieuniknione.

– Rozumiem twoją wściekłość, maleńka. Odrzucenie to bardzo chujowe uczucie. To jednak nie daje ci prawa odnosić się w ten sposób do któregokolwiek z nas. Zdaje się, że zapomniałaś, że jesteś tu tylko gościem. Dlatego weźmiesz swoje rzeczy i zabierzesz się stąd w cholerę, a ja osobiście dopilnuję, żeby twoja dupa więcej się tu nie pojawiła.

– Bez jaj! Chyba nie mówisz tego poważnie? Przecież ja nic nie zrobiłam – pisnęła, otwierając szeroko oczy. – Zresztą to Duży Mike mnie tu zaprosił, więc tylko on może mnie stąd wyrzucić.

Drake roześmiał się głośno, a potem ruszył korytarzem wraz z szarpiącą się dziewczyną.

– Jett, skoro jutro mamy ten wyjazd, to będzie idealna okazja, by kupić skurwielowi okulary, bo zdaje się, że to jednak dość pilna sprawa – zawołał do mnie, gdy zatrzymał się przy schodach prowadzących na dół.

Dziewczyna natychmiast wykorzystała okazję, by się wyrwać, przeklinając przy tym głośno.

– Wątpię, by to cokolwiek pomogło.

– Pożyjemy, zobaczymy. – Przerzucił brunetkę przez ramię i ruszył z nią w dół.

Potrząsnąłem głową i wszedłem z powrotem do pokoju. Dopiero gdy usiadłem na łóżku, zdałem sobie sprawę, że nadal ściskam w dłoni ten cholerny papier. Przełknąłem ślinę i ponownie spojrzałem na to, co było tam napisane. Moje serce znów na moment stanęło. To nie ciąg cyfr, który zapewne był jej numerem telefonu, tak bardzo mną wstrząsnął, i sprawił, że płuca skurczyły mi się do wielkości ziarenek grochu, przez co nie mogłem oddychać, ale to, jak się tam podpisała. Sky. Na widok tego słowa przeszył mnie ból, jakby setka noży dźgnęła moje ciało, a żołądek niebezpiecznie podjechał mi do gardła. Zamknąłem oczy w nadziei, że gdy ponownie je otworzę, wszystkie wspomnienia i ból odejdą, a mnie znowu będzie otaczała jedynie pustka.

Osiem miesięcy później…

– Myślę, że masz już dość.

Calder zabrał ode mnie butelkę i umieścił ją daleko poza moim zasięgiem.

– Przynieś ją z powrotem! – zażądałem, próbując wstać z łóżka, ale natychmiast klapnąłem na dupę. W głowie mi wirowało i wiedziałem, że nie będę w stanie utrzymać równowagi.

– Nie. Nie ma, kurwa, mowy. Dałem ci czas, bo wiedziałem, że tego potrzebujesz, ale to już koniec. Pora wziąć się w garść. – Mówiąc to, podszedł do okna i odsłonił żaluzje.

Zdusiłem jęk, gdy jasne światło zaatakowało mnie z całym impetem.

– Odpierdol się, Calder – mruknąłem, zasłaniając ramieniem oczy. Miałem nadzieję, że w końcu wyjdzie i da mi święty spokój.

Tak się jednak nie stało, bo po chwili poczułem, że materac ugiął się pod ciężarem jego ciała.

– Wszystko, co dotyczy ciebie lub któregokolwiek z braci, jest moim problemem – powiedział z naciskiem. – Widzę, że zapomniałeś, gdzie jesteś, więc ci przypomnę, Jett. Należysz do Blasted, dlatego wszystko, co dotyczy ciebie, dotyczy również klubu. Nie wiem, co się dzieje w twojej głowie, ale domyślam się, że ma to związek z tą laską, którą spotkaliśmy w Spring Hill, bo to właśnie od tamtego momentu ewidentnie coś się z tobą dzieje.

Moje gardło zacisnęło się boleśnie na samo wspomnienie dziewczyny, która do złudzenia przypominała Sky… Moją Sky. Zdusiłem wszystkie emocje i przyjąłem obojętny wyraz twarzy.

– A może zamiast bawić się w psychologa, pójdziesz gdzieś, gdzie będziesz mile widziany?

Potrząsnął głową z irytacją.

– Nie, Jett, tym razem nie dam się spławić. Daliśmy ci spokój, bo wiedzieliśmy, że tego potrzebujesz, ale gdy zawalasz zadania, to nie jest już tylko twoja sprawa, ale sprawa nas wszystkich. Od miesięcy snujesz się po klubie jak cień, a wieczorami zalewasz się w trupa. Wszyscy nadstawialiśmy karku, kryjąc cię przed Shade’em, ale z tym już koniec!

– Ostatecznie wszystko poszło zgodnie z planem, więc nie rozumiem, po co do tego wracasz.

Calder rzucił mi wściekłe spojrzenie.

– Tak, poszło, ale nie dzięki tobie. Gdyby nie moja interwencja, stracilibyśmy zarówno klienta, jak i kasę. Rzuciłeś się do niego z łapami tylko dlatego, że cisnął jakimś głupim tekstem. Zdajesz sobie sprawę, że gdyby Shade się o tym dowiedział, to skręciłby ci kark? Bracie, to już nie są żarty.

– Skoro zamiast Shade’a to ty tutaj stoisz, to wnioskuję, że nie zamierzasz mu nic mówić.

Brat zacisnął usta.

– Nie, chociaż pewnie powinienem, bo to nie pierwsza taka sytuacja, Jett. Coś się dzieje i ja chcę wiedzieć co! Coś cię gryzie i to ma związek z tamtym wyjazdem. Chcę wiedzieć, co tam się wtedy stało i jaki związek miała z tym tamta laska ze stacji! – warknął, tym razem nie siląc się na uprzejmy ton.

Przełknąłem ślinę. Wiedziałem, że teraz już nie odpuści.

– Nic się nie stało. Dziewczyna była podobna… podobna do kogoś, kogo kiedyś znałem.

– I tylko tyle? Codziennie zalewasz się w trupa, bo jakaś dupa ci kogoś przypominała? – Zaśmiał się, choć w tym śmiechu nie było nawet grama radości. – Człowieku, masz mnie za idiotę? Wiem, że to ta dziewczyna jest tego powodem. – Machnął ręką, wskazując na porozrzucane butelki. – Widziałem, wszyscy widzieli, co tam się wtedy stało, ale za cholerę tego nie rozumiemy.

Sfrustrowany wypuściłem powietrze z płuc.

– Tu nie ma czego rozumieć. Pomyliłem się, to wszystko. Koniec tematu.

– Stary, przestań mnie robić w chuja. Skoro dziewczyna tylko przypominała laskę, którą kiedyś znałeś, to dlaczego uciekała, jakby sam diabeł ją gonił?

– Nie wiem, kurwa – warknąłem, podnosząc się do pozycji siedzącej. – Zastanówmy się. Może dlatego, że zobaczyła kilkunastu mężczyzn w skórzanych portkach, a może dlatego, że rzuciłem się na nią jak jakieś pierdolone zwierzę?

Brat potrząsnął głową.

– Dziewczyna była posrana ze strachu, jeszcze zanim ci odjebało. Jesteś pewien, że jej nie znasz?

Przełknąłem nerwowo ślinę, próbując nabrać odwagi przed tym, co chciałem powiedzieć.

– Tak, jestem pewien. Dziewczyna przypominała… wyglądała jak Sky. – Zamknąłem na moment oczy, usiłując pozbyć się z głowy obrazu jej przerażonej twarzy. – Była, kurwa, niemal identyczna! Więc tak jak mówiłem, to była pomyłka, zwykła jebana pomyłka – westchnąłem. – Jednak od tamtego czasu nie mogę, nie umiem… – Zamilkłem, szukając słowa, żeby opisać to, co działo się w mojej głowie.

– Kurwa – syknął, po czym w końcu zszedł z mojego łóżka i stanął tuż przede mną. – Bracie, to jest… – Przerwał, ponieważ w tym samym momencie usłyszeliśmy kobiecy głos zza jego pleców.

– Kim jest Sky?

– Ja pierdolę – jęknąłem i sfrustrowany wypuściłem oddech.

Calder odwrócił się twarzą do Mai.

– Siostra, co ty tu robisz?

– Chciałam z tobą porozmawiać. Tata powiedział, że znajdę cię tutaj – Urwała, rozglądając się po pomieszczeniu. Po chwili jej wzrok zatrzymał się na mnie. – Cześć, Hulk.

– Hej – burknąłem, czując się jak kretyn. Wiedziałem, na co Maya patrzyła. Mój pokój wyglądał jak po przejściu tornada. Wszędzie walały się puste butelki i brudne ubrania.

Calder przeczesał jasne włosy.

– Za parę minut do ciebie przyjdę, okej?

Dziewczyna, zamiast wyjść, zamknęła drzwi i podeszła do nas.

– Właściwie to dobrze się składa, że tu jesteś, bo chciałam porozmawiać o nim. – Gestem wskazała na mnie.

– Już się tym zająłem. Powinnaś wrócić do dziecka.

– Beth ma się dobrze. Iris się nią zajmuje – warknęła na brata, po czym zwróciła się do mnie: – Kim jest Sky?

– Słuchaj, to nie jest dobry czas…

– Nie. – Wyciągnęła dłoń, żeby mnie uciszyć. – Wiem, że krótko się znamy i zapewne jestem ostatnią osobą, z którą chciałbyś rozmawiać, ale nie mogę patrzeć na to, co ze sobą robisz, Jett.

– A co takiego według ciebie robię? Spędzam czas na imprezowaniu, podobnie jak reszta braci.

Dziewczyna potrząsnęła głową, aż zafalowały jej włosy.

– Dobrze wiesz, że to nie jest prawda. Wielokrotnie widziałam cię podczas tej zabawy – powiedziała, akcentując ostatnie słowo. – Nic nie wskazywało na to, że dobrze się bawisz, wręcz przeciwnie, za każdym razem sprawiałeś wrażenie, jakby stratowało cię stado bydła. To nie wyglądało na zabawę, a raczej samozagładę, Jett. Zupełnie cię nie poznaję, wiesz? Ta cała Sky ma z tym coś wspólnego, prawda?

– Siostra, wszystko mam pod kontrolą. Myślę, że będzie lepiej, jeśli wrócisz do Beth.

Potrząsnąłem głową na widok miny dziewczyny. Byłem świadkiem wielu emocji, które towarzyszyły Mai przez ostatnie miesiące, zarówno tych dobrych, jak i złych, dlatego od razu wiedziałem, że brat popełnił ogromny błąd.

– Moja córka ma się dobrze, Calder! Ale skoro tak się o nią martwisz, to proponuję, żebyś sam poszedł i sprawdził. Może chociaż tam się do czegoś przydasz, bo tu, jak widać, nic nie zdziałałeś – wycedziła, kładąc nacisk na każde słowo i ponownie lustrując pomieszczenie.

Ta drobna, delikatna blondynka była jedną z najmilszych i najbardziej bezinteresownych osób, jakie w życiu spotkałem. Jednak w razie potrzeby umiała o siebie zadbać. To właśnie takie momenty nie pozostawiały wątpliwości, że ona, Smoke i Calder to rodzina. Pojawiła się dość niespodziewanie, wywracając życie kilku moich braci do góry nogami, a w szczególności naszego prezydenta Shade’a. Facet kompletnie oszalał na jej punkcie, co nie byłoby niczym dziwnym, gdyby nie fakt, że kobiety od zawsze stanowiły dla niego tylko rozrywkę, sposób na rozluźnienie. Zmieniał je równie szybko, co Calder nastroje. Dlatego wszystkich zaskoczyło, że nasz prezydent od samego początku rościł sobie do niej prawo i warczał na każdego, kto choćby na nią spojrzał. Lecz to nikogo do niej nie zraziło, a nawet wręcz przeciwnie. Wszyscy chcieli poznać kobietę, która skradła serce najtwardszemu spośród nas. I nie było to wcale trudne. Maya była bardzo otwarta i do wszystkich odnosiła się z ogromną troską i wrażliwością.

Na początku ta jej nadmierna troskliwość strasznie mnie denerwowała. Nie byłem przyzwyczajony do takiego zachowania… a przynajmniej już nie. Z czasem jednak przekonałem się, że jej opiekuńczość nie wynikała z potrzeby przypodobania się innym, lecz z jej dobrego serca. I nawet jej uparte nazywanie mnie Hulkiem przestało mnie irytować.

– On nie chciał cię urazić. Myślę, że po prostu chce mnie chronić.

Na twarzach rodzeństwa odmalowało się niemal identyczne zaskoczenie. Jednak u Mai szok szybko zamienił się w zaniepokojenie.

– Chronić? Ale przed czym?

Odchrząknąłem z zakłopotaniem.

– Przed przeszłością.

– Nie rozumiem – pisnęła, wyraźnie zmartwiona. – Jeśli ktoś ci zagraża, powinniśmy porozmawiać z Noahem.

Calder prychnął, kręcąc przy tym głową.

Noah. Bracia mieli niezły ubaw, gdy Maya pierwszy raz zwróciła się tak do naszego prezydenta. Oczywiście każdy z nas miał świadomość, że Shade nie było jego prawdziwym imieniem. Taką ksywkę dostał w wojsku i, jak wszyscy wokół wiedzieli, miało to związek z jego umiejętnościami. W klubie również niejednokrotnie dowiódł, że ksywa idealnie do niego pasuje. Shade nie znosił, gdy jego kobieta zwracała się do niego jego prawdziwym imieniem, i jeśli miałbym zgadywać, nie chodziło o to, że to imię średnio pasowało do groźnego skurwiela, ale miało związek z jego przeszłością i tym, kim był jako Noah, czyli słabym, nieumiejącym się obronić chłopcem, któremu ojciec codziennie spuszczał wpierdol, a potem kazał patrzeć, jak to samo robi z jego matką. Podejrzewałem, że to właśnie zjebana przeszłość powodowała jego awersję do tego imienia… a przynajmniej tak właśnie było u mnie.

– Nie, nic z tych rzeczy. Nie będziemy niepokoić Shade’a bez potrzeby. Calder miał na myśli wydarzenia z mojej przeszłości. Nic mi nie zagraża – zapewniłem. Moje słowa nieco ją uspokoiły.

– Wydarzenia związane ze Sky?

Przetarłem dłonią zmęczoną twarz. Oprócz Caldera nikt tutaj nie poznał mojej historii. Nie chciałem, by cokolwiek z tego, co przeżyłem, wpływało na to, jak postrzegają mnie w klubie. Nie potrzebowałem litości… nie tutaj. Nie miałem ochoty o tym rozmawiać, mimo to wiedziałem, że jeśli nie powiem jej prawdy, Maya zaalarmuje Shade’a i pozostałych.

– Tak – westchnąłem, widząc, że z zatroskaną miną czeka na moje dalsze wyjaśnienia. – Wydarzenia związane ze Sky – powtórzyłem za nią. Gdy tylko to imię opuściło moje usta, coś jakby we mnie pękło. Miałem wrażenie, że słowa same ze mnie wypływają. Zacząłem opowiadać od momentu, gdy pierwszy raz spotkałem Sky Nelson, i o swoim poczuciu winy związanym z tym, co się wtedy stało, aż do incydentu na stacji kilka miesięcy temu.

– Powinieneś tam pojechać – oznajmiła, gdy kilka minut później skończyłem opowiadać.

Zmarszczyłem brwi.

– Gdzie?

– Do Cairo. – Usiadła w miejscu, gdzie jeszcze chwilę temu siedział jej brat. – Powinieneś pojechać do domu, Jett. Nie miałeś okazji, by się z nią pożegnać, a sądzę, że bardzo tego potrzebujesz. Potrzebujesz zamknięcia, pogodzenia się z tym, co się wtedy wydarzyło. Bez tego nie będziesz mógł pójść dalej.

– Nie sądzę, by to był dobry pomysł – prychnąłem. Przez lata unikałem tej jebanej dziury jak zarazy i w najbliższym czasie nie zamierzałem tego zmieniać.

– Musisz – stwierdziła stanowczo. – Żyjesz z tym od tylu lat, a poczucie winy nie pozwala ci iść naprzód. Wbrew temu, co mówili ci ludzie, nie byłeś odpowiedzialny za to, co się tam wtedy stało. Wyrzuty sumienia zżerają cię od środka i prawda jest taka, że nie zdołasz się z nimi uporać, póki nie skonfrontujesz się z przeszłością. To cię niszczy, Jett, a piciem i… – odchrząknęła, zapewne szukając odpowiedniego słowa.

Na pomoc przyszedł jej Calder:

–… i pieprzeniem – parsknął.

Dziewczyna spojrzała ostro na brata, choć nie dało się przeoczyć delikatnych rumieńców na jej twarzy. Następnie ponownie przeniosła spojrzenie na mnie.

– I uprawianiem seksu z kim popadnie, nie zagłuszysz tego, co cię gryzie.

Calder odchrząknął, po czym zakołysał się na piętach.

– Bracie, muszę przyznać, że Maya ma rację – wtrącił się. – To nie była twoja wina i najwyższa pora, żebyś i ty w to uwierzył. Tamta dziewczyna ze stacji obudziła w tobie mrok, który pochowałeś głęboko i który nie zniknie, póki sobie nie wybaczysz i nie pogodzisz się z przeszłością. A żeby to zrobić – westchnął – musisz tam wrócić.

Sky
Spring Hill, Tennessee

Podniosłam z podłogi ostatnią torbę i postawiłam na stole, uważając przy tym, by zanadto nie nadwerężać potłuczonych żeber. Zaczęłam rozpakowywać zakupy, przyglądając się rozmawiającej przez telefon Debbie. Staruszka krzątała się po salonie z coraz pochmurniejszą miną. Uśmiechnęłam się do siebie, wiedząc doskonale, jak ta rozmowa się skończy. Rozmawiała z Tracy, sąsiadką z naprzeciwka. I mimo że kobiety darzyły się głęboką przyjaźnią, bardzo często dochodziło między nimi do awantur, a wszystko za sprawą ich temperamentnych, wybuchowych charakterów. Wyciągnęłam z reklamówki ciasto i włożyłam do lodówki w obawie, że krem się rozpuści, zanim w ogóle zdążę je pokroić. W domu, podobnie zresztą jak na zewnątrz, temperatura przekroczyła trzydzieści stopni. Było gorąco i parno, a klimatyzacja znowu nie działała. Chciałam wezwać fachowca, ale Debbie się nie zgodziła, twierdząc, że gorąco wcale jej nie przeszkadza, a wręcz przeciwnie, zbawiennie wpływało na jej stare kości. Może i byłabym skłonna w to uwierzyć, gdyby nie fakt, że pociła się niczym maratończyk. Wiedziałam, że jej udawana miłość do wysokiej temperatury wynikała wyłącznie z braku pieniędzy. Kobieta wszystkie oszczędności oddawała córce, odkąd ta złamała biodro. Miałam trochę zaoszczędzonych pieniędzy, które zdobyłam, zawyżając ceny niektórych produktów podczas robienia zakupów. Było tego niewiele, bo nie chciałam, by Michael się połapał, że go oszukuję. Zaoferowałam te pieniądze Debbie, lecz ta kategorycznie odmówiła.

Córka Debbie była wdową, która wraz z synem cierpiącym na porażenie mózgowe mieszkała na obrzeżach Lewisburg. Od wypadku minęło już dziewięć miesięcy, jednak ta rzadko odwiedzała matkę. Debbie nie miała jej tego za złe. Zajmowanie się chorym, dorosłym synem, potrzebującym stałej opieki, wymagało od Samanthy mnóstwa wysiłku i pracy, dlatego staruszka nie chciała jej jeszcze dokładać obowiązków, szczególnie że ja bywałam u niej dwa, trzy dni w tygodniu, pomagając we wszystkim, w czym tylko mogłam. Robiłam porządki i zakupy, pieliłam ogródek, a gdy niczego z tych rzeczy nie potrzebowała, to najczęściej po prostu dotrzymywałam jej towarzystwa.

Na szczęście Michael nie robił problemów, a wręcz przeciwnie, był z tego bardzo zadowolony. Fama o tym, że jego żona udziela się społecznie, szybko rozeszła się po miasteczku, co niezwykle ucieszyło mojego męża. Dlatego z aprobatą przyjmował każde moje wyjście do Debbie. Lecz to nie zmieniło w żaden sposób jego postępowania, nadal każdą złość i frustrację wyładowywał na mnie.

– Jednak zostaję w domu – westchnęła staruszka, siadając przy stole.

Pogrążona w myślach nawet nie zauważyłam, że skończyła rozmawiać.

– Dlaczego? – Zamrugałam zdziwiona. – Przecież dzisiaj jest piątek, czyli dzień bingo.

– No właśnie. – Wyrzuciła dłonie w górę. – Tracy postanowiła odwiedzić wnuczkę w Springfield. Jakby nie mogła zrobić tego innego dnia – wysyczała z dezaprobatą.

Wzruszyłam ramionami.

– Więc idź sama.

Staruszka posłała mi miażdżące spojrzenie.

– A jak niby miałabym się tam dostać, co? Tracy nas tam zawoziła. Bez niej i jej samochodu jestem uziemiona!

Podrapałam się po czole.

– Rzeczywiście. Zupełnie o tym zapomniałam. W takim razie może ja cię zawiozę? Na miejscu na pewno znajdziesz kogoś, z kim będziesz mogła wrócić.

– Dziękuję ci, kochana, wolę jednak zostać dzisiaj w domu.

– Ale dlaczego? Przecież wiem, że uwielbiasz tam chodzić.

Po surowym spojrzeniu, które jeszcze przed chwilą zdobiło jej twarz, nie było teraz ani śladu. Teraz z jej oczu biła jedynie troska.

– Nie chcę ci robić problemów.

– Nie przejmuj się. Jakoś wytłumaczę to Michaelowi.

– Nie powinnaś mu się z czegokolwiek tłumaczyć. Powinnaś zostawić tego drania!

Westchnęłam, bo wiedziałam, że ma rację. Kilka miesięcy temu Debbie dostrzegła moje trudności z poruszaniem się, przyparła mnie do muru i zażądała ode mnie prawdy. W pierwszej chwili wymyśliłam historyjkę o upadku pod prysznicem. Staruszka była jednak na tyle mądra, że nie uwierzyła w moje kłamstwa. Dodała również, że to nie pierwszy raz, kiedy widzi, że coś jest ze mną nie tak, lecz czekała cierpliwie, aż sama wyznam jej, co się dzieje. Gdy jednak zauważyła, że nie mam zamiaru dzielić się z nią tą częścią swojego życia, postanowiła interweniować. Zapewniła mnie, że moje sekrety są u niej bezpieczne i że nic, co powiem, nie wyjdzie poza mury jej domu. Nie wiem, czy to jej słowa, czy może fakt, że potrzebowałam czyjegoś wsparcia, sprawiły, że wyjawiłam jej wszystko, począwszy od okoliczności, w jakich poślubiłam Michaela osiem lat temu, a skończywszy na poprzednim wieczorze, kiedy to mój mąż wrócił z pracy w kiepskim humorze. Wylewałam z siebie żale, jakby tama emocji, którą budowałam przez całe swoje życie, nagle pękła.

Przyznając się do tego, że Michael mnie bije, potwierdziłam tylko to, co Debbie podejrzewała już od dawna. Od tego czasu wciąż powtarzała, że powinnam go zostawić. Nie chciałam tego słuchać, choć wiedziałam, że kobieta ma rację i mówi to wszystko wyłącznie z troski. Nienawidziłam każdej sekundy spędzonej z tym draniem, każdego wymuszonego uśmiechu i każdej udawanej czułości, po których coraz bardziej sobą gardziłam. Jednak nie mogłam od niego odejść. Przynajmniej jeszcze nie. Wiele razy groził, że mnie zabije, jeśli choćby pomyślę o tym, by go opuścić. Michael doskonale zdawał sobie sprawę, że i tak nie miałabym dokąd pójść.

Już kiedyś zresztą próbowałam szukać pomocy. Było to kilka miesięcy po naszym ślubie. Podczas jednego ze swoich ataków szału Michael uderzył mnie pięścią w twarz. Byłam tak przerażona, że kompletnie nie wiedziałam, co zrobić. Zwróciłam się więc do swojego ojca. Pamiętam, że pobiegłam tam z płaczem, rozciętą wargą i opuchniętym policzkiem, licząc na jego interwencję, ale usłyszałam tylko, że z pewnością mi się należało. Powiedział również, że skoro on nie potrafił mnie naprostować, to może Michaelowi się uda. Mojej matki nie było wtedy w domu, ale nie zamierzałam jej nic mówić, bo to i tak nie miałoby żadnego sensu. Odkąd pamiętam, moja rodzicielka nie miała własnego zdania i robiła tylko to, co kazał jej mąż. Nigdy mu się nie sprzeciwiała i wiedziałam, że i w tym wypadku tak będzie.

Poza rodzicami miałam jeszcze jednego krewnego, brata ojca, wuja Desmonda. Mężczyzna był właścicielem krematorium i jeszcze większym ortodoksem niż mój ojciec. U niego więc też nie miałam czego szukać. U rodziców Michaela także nic nie wskórałam. Zadzwoniłam do nich z prośbą o pomoc, ale jedyne, co dostałam, to kilka inwektyw pod swoim adresem. Matka Michaela, Elizabeth, natychmiast poinformowała o wszystkim syna, wypominając mu, że szargam dobre imię jej rodziny, i zastrzegła, że nie życzy sobie żadnych kontaktów ze mną, chyba że w obecności jego samego. Rodzice Michaela nigdy mnie nie lubili, twierdzili, że Michael popełnił błąd, wiążąc się ze mną. Uważali, że ich syn zasługuje na kogoś lepszego niż córka biednych farmerów, do tego z wątpliwą reputacją. Jego ojciec, podobnie zresztą jak Michael, prowadził praktykę lekarską, dlatego chciał, by jego jedyny syn przejął po nim klinikę ginekologiczną. Mój mąż miał jednak inne plany. Po skończeniu rezydentury otworzył wraz z przyjacielem ze studiów Royem własną prywatną klinikę w Spring Hill, ponad czterysta mil od swojego rodzinnego domu. Sądzę, że to właśnie mnie obwiniali za wyjazd syna i ich już i tak ogromna nienawiść pogłębiła się jeszcze bardziej. Gdy więc poprosiłam o pomoc, odesłali mnie z kwitkiem. Po tym wydarzeniu zrozumiałam, że jestem zdana tylko na siebie.

Zgłoszenie tego na policję również już dawno wybiłam sobie z głowy. Jackson, nasz szeryf, od dwóch lat grywał z Michaelem w golfa, a zatem ta opcja całkowicie odpadała. Zresztą kto by mi uwierzył? On młody, przystojny i czarujący mężczyzna, dusza towarzystwa i jeden z najbardziej uwielbianych lekarzy w miasteczku, kontra cicha, zamknięta w sobie i unikająca ludzi szara myszka.

Przechyliłam głowę i spojrzałam na Debbie.

– W takim razie może odwiozę cię nieco wcześniej? Może koło szesnastej, co ty na to? Mogłabyś tam chwilę zaczekać na rozpoczęcie gry, a ja zdążyłabym wrócić do domu przed przyjazdem Michaela.

– Mowy nie ma! Jeśli ten degenerat się dowie, że robiłaś sobie wycieczki po mieście, a obie doskonale wiemy, że się dowie, to znowu cię skrzywdzi! Nie mam zamiaru cię narażać. Jedyne, do czego przyłożę rękę, to przywalenie w tę jego paskudną gębę, gdy już od niego odejdziesz.

Wypuściłam głośno powietrze z płuc.

– Wiesz, że nie mam innego wyjścia. Muszę z nim zostać, przynajmniej na razie.

– Nieprawda – westchnęła. – Mogłabyś zamieszkać u mnie albo… albo po prostu wyjechać.

Oparłam łokcie na stole i syknęłam z bólu, gdy moje żebra zetknęły się z blatem.

– U ciebie nie mogłabym zostać. To oczywiste, że Michael najpierw szukałby mnie tutaj. Ten człowiek jest zdolny do wszystkiego, więc mógłby i tobie zrobić krzywdę. A wyjazd? – jęknęłam z udręką. – Gdzie miałabym niby wyjechać, co? U kogo się zatrzymać? Jeśli mam od niego uciec, to jak najdalej, tak żeby nigdy mnie nie odnalazł. A do tego potrzebne są pieniądze – powiedziałam i dodałam w myślach: Dużo pieniędzy.

Michael wielokrotnie się odgrażał, że jeśli choćby pomyślę o odejściu, to mnie zabije lub zleci to komuś innemu. Wierzyłam mu. Ten człowiek nigdy nie rzucał słów na wiatr. Niejednokrotnie przecież na własnej skórze poczułam, do czego jest zdolny. To pozbawiony uczuć potwór, który od lat karmił się moim bólem i strachem. Degenerat czerpiący radość z krzywdzenia drugiego człowieka. Wiedziałam, że kiedy odejdę, to ten poruszy niebo i ziemię, by mnie odnaleźć. Dlatego musiałam się naprawdę dobrze ukryć. Wyjazd do Europy wydawał się idealnym wyjściem. Niestety na to potrzebowałam zarówno czasu, jak i pieniędzy. Poza tym niezbędne będą również fałszywych dokumentów. Posługiwanie się prawdziwym imieniem i nazwiskiem byłoby jak przywiązanie sobie do szyi tarczy strzeleckiej.

– Dasz sobie radę. Jesteś młoda, zaradna, dlatego jestem pewna, że z miejsca znajdziesz pracę. Musisz się tylko odważyć, Sky. – Złapała moją dłoń i ścisnęła ją delikatnie. – Nie możesz dłużej mu na to pozwalać.

Zamrugałam kilkukrotnie, by odgonić łzy, które napłynęły mi do oczu, nim ponownie spojrzałam na Debbie.

– Już niedługo uzbieram tyle, że będę mogła wyjechać.

– Wiem, że nie chcesz tego słuchać, ale myślę, że powinnaś poszukać tego chłopca.

Moje serce zabiło mocniej. Wyswobodziłam rękę z jej uścisku i zaczęłam rozpakowywać resztę zakupów.

– Nie, nie zamierzam go szukać. Zrobię tak, jak mówiłam. Uzbieram pieniądze i wtedy wyjadę gdzieś, gdzie Michael nigdy mnie nie znajdzie. Do tego czasu…

– Do tego czasu ten gnój może cię już zabić – warknęła zdenerwowana.

Odłożyłam jabłka do misy i uspokajająco pogładziłam ją po ramieniu.

– Nie, nic takiego się nie stanie. Wytrzymałam z nim osiem lat, więc tych kilka miesięcy również wytrzymam. To moje jedyne wyjście.

– Ja mogłabym…

– Nie – ucięłam od razu. – Tak jak powiedziałam, jeszcze kilka miesięcy i uzbieram wystarczającą ilość gotówki.

Niewielka emerytura Debbie ledwo starczała jej na życie, a do tego przecież jeszcze pomagała córce i wnukowi.

– No dobrze, rozumiem, że moja pomoc na niewiele się zda, ale przecież są organizacje, które wspierają takie kobiety jak ty. Kiedyś oglądałam program o jednej z takich instytucji, która pomagała uciec maltretowanym kobietom. Dawała im dach nad głową, pracę, a przede wszystkim ochronę przed oprawcami. Dostały szansę na nowe życie. Ty też na to zasługujesz. Ten bydlak nie będzie miał do ciebie dostępu. Jestem przekonana, że jeśli poszukamy, to w pobliżu Spring Hill na pewno znajdziemy niejeden taki ośrodek.

Westchnęłam głęboko.

– Jest jeden, nawet całkiem niedaleko, bo w Arrington.

– A nie mówiłam? – zaświergotała i natychmiast ruszyła do drzwi prowadzących do jej sypialni. Po chwili wróciła do stołu z okularami w dłoni i wielką książką telefoniczną pod pachą. – Zaraz znajdziemy ich numer. Jestem przekonana, że gdy opowiesz im swoją historię, to oni z pewnością znajdą jakieś rozwiązanie.

– To nie ma sensu, Debbie. Oni mi nie pomogą.

– A to niby dlaczego? Przecież właśnie tym się zajmują, pomagają maltretowanym kobietom.

– Zgadzam się z tobą, właśnie tym się zajmują, i być może właśnie tam bym się zgłosiła, gdyby nie to, że jedną z założycielek tej organizacji jest Beatrice Caltrand, żona najlepszego przyjaciela Michaela – westchnęłam. – Nie mogę powiedzieć, kobieta zawsze była dla mnie miła, ale to nie zmienia faktu, że jest żoną Roya. Jestem niemal pewna, że momentalnie powiadomiłaby o wszystkim męża.

Staruszka zmięła w ustach przekleństwo i mało delikatnie rzuciła okulary na stół.

– Wygląda na to, że ten gnój wszędzie ma swoich ludzi. Lekarze, policjanci, a teraz jeszcze to.

– Dlatego muszę sobie poradzić sama. Nie mogę ryzykować, że Michael dowie się, co zamierzam. Już teraz za choćby drobne przewinienie, takie jak kupienie nie tego szamponu, potrafi wpaść w taki szał, że moje ciało przez kolejne dwa tygodnie jest sinoniebieskie.

Debbie zamknęła oczy, a potem westchnęła cicho.

– No dobrze, ta organizacja odpada, ale przecież są inne.

Potrząsnęłam głową.

– Michael ma mnóstwo znajomych zarówno tutaj, jak i poza miastem. Nie będę ryzykowała, że trafię na jednego z nich. Dlatego, jak widzisz, niespecjalnie mam wyjście i muszę to zrobić tak, jak zaplanowałam.

– Jest jeszcze jedna opcja – szepnęła, spoglądając na mnie z troską. – Damon. Myślę, że powinnaś go poszukać.

– Nie – odparłam krótko, a żołądek zacisnął mi się w supeł na samą myśl, że miałabym go znowu zobaczyć.

– Dziecko, ja wiem, że ten chłopiec bardzo cię zranił, ale czasami musimy schować dumę do kieszeni, szczególnie kiedy chodzi o nasze życie.

– Zranił? – zaśmiałam się, choć nie był to wesoły śmiech. W moich oczach pojawiły się łzy. – Przecież to wszystko jego wina! To przez niego jestem tu, gdzie jestem. – Podeszłam do okna i objęłam się ramionami, chcąc sobie dodać otuchy. – Wiedział, co mnie czeka, gdy rodzice dowiedzą się o ciąży, mimo to zostawił mnie na ich pastwę, jakbym nic dla niego nie znaczyła! I zapewne właśnie tak było. A ja, głupia, wierzyłam, gdy obiecywał, że razem wyjedziemy, że będzie mnie chronił, że zawsze będziemy razem. Mówił… mówił, że mnie kocha – dodałam nieco ciszej. – Ale gdy tylko nadarzyła się okazja, uciekł niczym tchórz, nie oglądając się za siebie! – Mrugnęłam kilkukrotnie, bo przez łzy straciłam ostrość widzenia. – To przez niego musiałam wyjść za Michaela! Dlatego każdy nawet najmniejszy siniak jest również jego winą! Więc nie, nie zamierzam go szukać, ani teraz, ani w przyszłości. Damon się mną bawił, a ja jak ostatnia idiotka sądziłam, że odwzajemnia moje uczucia. – Załkałam i w tym samym momencie poczułam, jak obejmują mnie drobne ramiona Debbie. – Przez tyle lat radziłam sobie bez niego, to i teraz dam radę.

Debbie pociągnęła nosem, a potem westchnęła.

– Obyś miała rację, dziecko. – Ścisnęła mnie nieco mocniej, po czym dodała ze smutkiem: – Obyś miała rację.

* * *

– Zaprosiłem kilka osób na kolacje.

Zamarłam z widelcem w połowie drogi do ust. Szybko jednak otrząsnęłam się z pierwszego szoku i wygięłam wargi w czymś, co – miałam nadzieję – przypominało uśmiech.

– Czy to jakaś specjalna okazja?

Michael odstawił szklankę na stół. Jego brwi wystrzeliły w górę.

– A czy potrzebuję okazji, by zjeść posiłek i napić się drinka ze znajomymi z pracy?

– Nie, oczywiście, że nie. – Odchrząknęłam. – Więc ile osób przyjdzie?

– Będzie Roy z Beatrice, Logan i Meredith.

Zamarłam na moment, bo o ile Beatrice wydawała się miła, tak jej mąż był jej kompletnym przeciwieństwem. Logana widziałam może kilka razy, ale na szczęście był w porządku, nigdy jednak nie słyszałam o żadnej Meredith.

– Meredith? To nowa dziewczyna Logana? – zapytałam, wstając. Zaczęłam zbierać talerze ze stołu, czekając na jego odpowiedź.

Rozsiadł się wygodnie na krześle i roześmiał się, jakbym powiedziała coś śmiesznego.

– Nie. Nic z tych rzeczy, chociaż zapewne Logan nie miałby nic przeciwko – prychnął. – Meredith studiowała na tej samej uczelni co ja i Roy, a od mniej więcej miesiąca pracuje razem z nami w klinice. Jestem pewien, że ci o niej opowiadałem.

Nie, choć to i tak nie miało żadnego znaczenia.

– Pewnie tak było, ale zapomniałam. Myślałeś już, co powinnam przygotować na ten wieczór? – zapytałam, nakładając na talerze jego ulubione brownie.

– Może kurczak z białym sosem. Nieźle ci wychodzi.

Skinęłam głową, stawiając przed nim deser.

– Tak, zawsze mi wychodzi. – Uniosłam wargi w udawanym uśmiechu i usiadłam przy stole. – Wybrałeś jakiś konkretny dzień na tę kolację? – Dostrzegając złość, która zaczęła zalewać twarz mojego męża, pośpiesznie dodałam: – Pytam, bo potrzebuję wiedzieć trochę wcześniej, by wszystko przygotować. Poza tym może powinnam również pójść do fryzjera… – Złapałam za kosmyk swoich długich jasnych włosów w nadziei, że Michael połknie haczyk. – Dawno nic z nimi nie robiłam.

– Fakt. – Obrzucił mnie spojrzeniem i uśmiechnął się kpiąco. – Powinnaś coś ze sobą zrobić. Nie chcę, by moja żona wyglądała jak wycieruch. Nic nie robisz całymi dniami, to chociaż o wygląd powinnaś zadbać – mruknął, po czym ponownie skupił się na jedzeniu. – Zaprosiłem ich na wtorek, więc będziesz miała czas, by zrobić porządne zakupy i pójść do fryzjera.

Przełknęłam nerwowo ślinę.

– Z wczorajszych zakupów niewiele mi zostało…

– Jezu – warknął, wyciągając portfel z kieszeni marynarki, po czym rzucił na stół trzysta dolarów. – Mam nadzieję, że tyle ci wystarczy. – Zmrużył powieki i ponownie mi się przyjrzał. – Tylko nie skracaj włosów. Niech zrobią ci jakąś fryzurę, żebyś wyglądała jak człowiek, ale niech ich długość zostanie taka jak teraz, zrozumiano?

Pośpiesznie skinęłam mu głową na zgodę.

– Żadnego podcinania.

– Świetnie – mruknął, wkładając do ust ostatni kawałek ciasta. – Pójdę się położyć, to był cholernie ciężki dzień. – Wstał i ruszył w kierunku naszej sypialni. Zatrzymał się tuż przed drzwiami i spojrzał na mnie przez ramię. – Mam nadzieję, że nie każesz mi na siebie zbyt długo czekać.

Potrząsnęłam głową.

– Nie, oczywiście, że nie. Posprzątam tutaj i również się położę – odparłam, na co na jego twarzy pojawił się lubieżny uśmiech.

– Dobrze.

Odetchnęłam z ulgą dopiero, gdy zniknął za drzwiami. Szczerze nie wiedziałam, co było gorsze: jego wściekłość, którą tak chętnie na mnie wyładowywał, czy może jego pożądliwe spojrzenie. Obie te rzeczy sprawiały, że robiło mi się niedobrze. Jednak mimo wszystko odniosłam dziś maleńki sukces. Część otrzymanych pieniędzy zamierzałam dołożyć do tych, które miałam przeznaczone na wyjazd. Mąż raczej się nie połapię, że sama się uczesałam.

Skrzypnięcie za drzwiami przywróciło mnie do rzeczywistości i zerwałam się z miejsca, zabierając ze sobą puste talerze. Gdyby Michael zastał mnie pogrążoną w rozmyślaniach, gotów byłby zrobić kolejną awanturę. Miałam nadzieję, że nim ogarnę kuchnię, zdąży już zasnąć i nie będę zmuszona do, jak to określał, „małżeńskich obowiązków”. Żółć podchodziła mi do gardła na samą myśl, że znów będzie mnie dotykał.

* * *

– Nie myślałaś, żeby w końcu znaleźć sobie jakieś zajęcie?

Podniosłam wzrok znad talerza w samą porę, by zobaczyć, jak Logan odsuwa od Meredith butelkę z winem.

– Zdaje się, że jak na jeden wieczór już dość wypiłaś.

– Nie bądź śmieszny – warknęła, odbierając od niego wino. – Jestem po prostu ciekawa, czy nie męczy jej to ciągłe życie na garnuszku męża. – Skinęła w moją stronę. Następnie ponownie skupiła się na koledze z pracy. – A co do ciebie, to warowanie przy moim kieliszku chyba nie należy do twoich obowiązków.

Spojrzałam na Michaela, a potem na swoje dłonie. Miałam ochotę odpowiedzieć tej wrednej babie i dodać również, co o niej myślę, jednak nie mogłam. Z dwojga złego wolałam znosić jej uszczypliwości, niż ponownie poczuć na sobie wściekłość męża. A zapewne tak właśnie by się to skończyło, gdybym w ten sposób potraktowała jego gościa.

– Nie, nie należy. Ale widzę, że z każdym kieliszkiem robisz się coraz bardziej… arogancka – odpowiedział jej Logan.

– Mylisz arogancję z ciekawością. To przecież oczywiste, że żadna kobieta nie marzy o byciu kurą domową. – Podniosła kieliszek z winem i zakołysała nim na boki.

Wytarłam spocone dłonie o materiał sukienki. Ta kolacja od początku była skazana na niepowodzenie. Spotkania z przyjaciółmi Michaela zawsze powodowały u mnie silny stres, ale gdy zostałam przedstawiona rudowłosej, pięknej Meredith, której uroda niestety nie szła w parze z dobrym wychowaniem, było tylko gorzej. Kobieta ostentacyjnie zmierzyła mnie wzrokiem, a potem przez cały wieczór nie przestawała rzucać w moim kierunku jadowitych spojrzeń. To nie był pierwszy raz, kiedy musiałam się mierzyć z niechęcią kogoś z grona przyjaciół swojego męża, mimo to pierwszy raz od bardzo dawna ktoś tak jawnie okazywał mi swoją wrogość.

– Sky nie pracuje, bo nie musi – wtrącił Michael, czym wprawił mnie w osłupienie.

Z reguły zupełnie ignorowało to, że Roy czy też moi teściowie ze mnie kpią. Jego najbliżsi nigdy nie marnowali okazji, by przypomnieć mi, że jestem gorszą kategorią człowieka i nie dorastam Michaelowi do pięt, dlatego powinnam być wdzięczna, że ten zwrócił na mnie uwagę. Mój mąż nigdy nie reagował, gdy inni wyrażali się o mnie niezbyt przychylnie. Mogłabym nawet powiedzieć, że zawsze przysłuchiwał się temu z ogromną satysfakcją. Dlatego jego dzisiejsze zachowanie totalnie odbiegało od normy.

– Zarabiam wystarczająco dużo pieniędzy, by moja żona nie musiała się tym martwić – kontynuował, posyłając Meredith twarde spojrzenie.

Kobieta wygięła krwistoczerwone usta w uśmiechu, po czym wymownie uniosła kieliszek w moją stronę.

– Cóż, w takim razie chyba powinnam ci pogratulować. Takich mężczyzn jak twój mąż już praktycznie nie ma. Opiekuńczy, kochający, a do tego cholernie przystojny. Powinnaś go dobrze pilnować, bo jestem pewna, że niejedna kobieta będzie ci go chciała sprzątnąć sprzed nosa. Taki facet to prawdziwy skarb.

Przez kilka długich krępujących sekund jedynym dźwiękiem w pomieszczeniu było tykanie zegara wiszącego na ścianie w kuchni. Przełknęłam gulę, która uformowała się w moim gardle, po czym przerwałam nieszczęsną ciszę:

– Tak, chyba tak. Michael potrafi sprawić, by kobieta czuła się… wyjątkowa.

Kątem oka dostrzegłam krzywy uśmiech Roya, jednak wolałam udawać, że tego nie widzę. Było jasne, że cieszył się z mojego zakłopotania. Mężczyzna, podobnie zresztą jak moi teściowie, wyjątkowo mnie nienawidził. Co prawda nigdy wprost mi tego nie powiedział, ale każdy, kto miał oczy i chociaż ćwierć mózgu, dostrzegał pogardę, z jaką na mnie patrzył. Co najdziwniejsze, zauważyłam, że ta jego niechęć do mnie pogłębiła się jeszcze bardziej, gdy niezapowiedziany przyszedł do naszego domu i zastał mnie z poobijaną twarzą.

– A więc za Michaela! – Meredith przechyliła kieliszek, upijając solidny łyk wina.

Widząc, że wszyscy robią to samo, podniosłam swój i również upiłam odrobinę, próbując się przy tym nie skrzywić. Nie znosiłam Chardonnay, lecz według przepisu to wino idealnie współgrało z daniem, które dzisiaj przygotowałam. Za to smak dzisiejszego trunku bardzo przypadł do gustu przyjaciółce mojego męża. Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek widziała osobę, która wlewałaby w siebie alkohol w takim tempie. Reszta gości w większości popijała wodę i tylko sporadycznie do toastu upijała wina. Nic dziwnego, skoro wszyscy przyjechali własnymi samochodami. Najwyraźniej jednak Meredith to nie przeszkadzało.

Reszta kolacji dłużyła się niemiłosiernie. Na szczęście kobieta unikała już tematów dotyczących mojej osoby, za to skupiła się na wspominaniu studenckich czasów, przez co posiłek minął w akompaniamencie śmiechów. Widać było, że przyjaciele dobrze się bawili w swoim towarzystwie. Natomiast Beatrice i Logan wyglądali na nieco znudzonych słuchaniem prawdopodobnie kolejny raz tych samych historii. Od czasu do czasu Logan posyłał w moją stronę współczujące spojrzenie. Nie znałam go dobrze. Tak naprawdę widziałam go tylko kilka razy, mimo że pracował w klinice już niemal trzy lata. W przeciwieństwie do Roya rzadko do nas zaglądał. Jednak z tego, jak zareagował na przytyki Meredith, mogłam wywnioskować, że nie był tak zepsuty jak jego współpracownicy.

– Na nas chyba już pora – odezwał się Roy jakąś godzinę później, patrząc na zegarek. – Zrobiło się strasznie późno, a z samego rana wybieramy się z Beatrice do jej rodziców w Huntsville.

– Proszę cię – wybełkotała kpiąco Meredith. – Ledwie minęła dwudziesta pierwsza, a ty już się zmywasz? Kompletnie zdziadziałeś w tym małżeństwie. Zachowujesz się, jakbyś dobijał do sześćdziesiątki, a ledwo stuknęła ci trzydziestka. Beatrice, powinnaś poluzować mu nieco tę smycz, bo się biedaczysko udusi.

Beatrice zmarszczyła brwi i zamiast odpowiedzieć, jedynie potrząsnęła głową. W tym samym czasie Roy z uśmiechem przytulił siedzącą obok niego żonę.

– Trzydzieści siedem. Stuknęło mi dokładnie trzydzieści siedem lat, tyle samo co tobie – poprawił ją. – To się nazywa dorosłość, Mer. Może kiedyś i ciebie dopadnie – zakpił z niej, po czym nie czekając na jej ripostę, zwrócił się twarzą do mnie i Michaela. – Dziękujemy za zaproszenie. Świetnie się bawiliśmy. – Odsunął swoje krzesło i podniósł się, na co jego żona zrobiła to samo.

– My również dziękujemy. Musimy to wkrótce powtórzyć – odezwał się mój mąż, wstając, a ja poszłam w jego ślady.

– Jasne, ale tym razem zapraszamy do nas.

– Na pewno przyjdziemy, prawda, kochanie? – zapytał mnie pieszczotliwie Michael, przez co omal nie udławiłam się własnym językiem. Od lat tak do mnie nie mówił.

Odchrząknęłam i posłałam mu delikatny uśmiech, po czym zwróciłam się do naszych gości:

– Oczywiście. Dziękujemy za zaproszenie.

Beatrice zarzuciła na ramię torebkę, która wcześniej wisiała na oparciu krzesła, po czym z uśmiechem wyciągnęła do mnie dłoń.

– Jedzenie było wyśmienite, jak zawsze zresztą – powiedziała, na co jej mąż skinięciem głowy potwierdził jej słowa.

– Cała przyjemność po mojej stronie. – Uścisnęłam jej dłoń, odwzajemniając uśmiech.

– Zdaje się, że i na mnie już pora – odezwał się Logan i również wstał.

Jedyną osobą, która siedziała teraz przy stole, była Meredith.

– Nie wygłupiaj się i zostań jeszcze. Napijemy się czegoś mocniejszego – zaczął przekonywać Logana Michael.

– Dzięki, stary, ale jestem padnięty. – Przeczesał palcami swoje krótkie kruczoczarne włosy. – To był długi dzień. Poza tym nie lubię jeździć taksówkami. – Następnie spojrzał na Meredith. – Może podwiozę cię do domu?

– To miłe z twojej strony, ale nigdzie się nie wybieram. – Uśmiechnęła się do niego drwiąco. – Ja w przeciwieństwie do was, sztywniaki, mam ochotę się jeszcze napić. Zamówię sobie taksówkę. Mnie one nie przeszkadzają – dodała z sarkazmem.

Zagryzłam wargę, spoglądając na nią. Kobieta była zalana w pestkę. Nic dziwnego, skoro praktycznie sama opróżniła dwie butelki wina. Nie sądzę, by była w stanie samodzielnie dojść do drzwi, a co dopiero wejść do taksówki, szczególnie po kolejnej dawce alkoholu.

– Jak chcesz. – Wzruszył ramionami, po czym uśmiechnął się i spojrzał wprost na mnie. – Dziękuję za pyszną kolację, Sky. – Pochylił się i pocałował mnie w policzek. Następnie wyciągnął rękę w kierunku Michaela. – Dzięki, stary, i do zobaczenia w poniedziałek.

Michael skinął głową.

– Nie ma sprawy. Zawsze jesteś u nas mile widziany. – Potrząsnął dłonią kolegi. – Ale jeśli twoje usta jeszcze raz znajdą się w pobliżu mojej żony, to połamię ci nogi – zagroził żartobliwym tonem, uśmiechając się przy tym.

Ja jednak znałam go na tyle, by wiedzieć, że w środku aż kipiał ze złości.

– Spokojnie. – Logan uśmiechnął się do niego przyjaźnie, po czym na krótki moment spojrzał mi w oczy. – Nie podrywam ci żony. Po prostu dziękowałem za kolację. – Po czym ponownie przeniósł wzrok na Michaela. – Cholerny z ciebie szczęściarz. Nie dość, że twoja żona to piękna kobieta, to jeszcze niesamowicie utalentowana.

– Fakt, moja Sky to prawdziwy skarb.

Meredith, która do tej pory siedziała cicho, mruknęła coś pod nosem, a zaraz potem parsknęła śmiechem.

– Może jednak cię zawiozę? Nie wiem, czy to bezpieczne, byś w takim stanie wracała taksówką. – Logan ponownie zwrócił się do Meredith, na co ta potrząsnęła głową i nim zdążyła mu odpowiedzieć, wtrącił się mój mąż:

– Nie ma takiej potrzeby. Mamy ze Sky wolną sypialnię, gdzie Mer mogłaby się przespać. Jeśli oczywiście będzie chciała.

Och, tego się nie spodziewałam.

– I to jest idealny pomysł. – Kobieta rozpromieniła się niczym słońce.

– No dobrze. – Roy klasnął w dłonie. – Nie będziemy wam dłużej zawracać głowy. Jeszcze raz dziękujemy za wyśmienity posiłek, Sky. – Posłał mi wymuszony uśmiech.

– Proszę bardzo – odparłam uprzejmie.

Po pożegnaniu gości i odprowadzeniu ich do drzwi wróciliśmy do salonu, gdzie zastaliśmy Meredith z głową opartą na ręce. Jej oczy były zamknięte.

– Chyba zasnęła – westchnęłam cicho.

– Cholera – mruknął Michael, stając tuż nad nią. – Wiedziałem, że nie powinna tyle pić. Zawsze miała słabą głowę. Zaprowadzę ją do pokoju.

Skinęłam głową, widząc, jak podnosi pijaną w sztok kobietę.

– Dobrze, ja w tym czasie trochę tu posprzątam. – Wzięłam kilka brudnych talerzy ze stołu i ruszyłam do kuchni.

Gdy wróciłam minutę później, mojego męża i jego przyjaciółki już nie było, tak więc mogłam się w spokoju zabrać za pracę. Jakieś dwadzieścia minut później salon lśnił, a zmywarka była załadowana. Zadowolona z tego, co zrobiłam, pogasiłam światła i ruszyłam ciemnym korytarzem w kierunku sypialni. I gdy miałam już wejść do naszego pokoju, usłyszałam ostry i pełen złości głos Michaela:

– Nie mieszaj do tego Sky.

Zmarszczyłam brwi i zagryzłam wargę, słysząc swoje imię. Spojrzałam w kierunku pokoju na końcu korytarza, z którego dochodził głos mojego męża. Stałam tak przez chwilę, niepewna, jak postąpić. Ciekawość jednak wzięła górę i powoli ruszyłam w kierunku sypialni, gdzie miała nocować przyjaciółka Michaela.

Drzwi były odrobinę uchylone. Stanęłam przy ścianie, by nie mogli mnie dostrzec, i zajrzałam do środka. Zdziwiona uniosłam wysoko brwi, gdy dostrzegłam, że Meredith ze skrzyżowanymi na piersi rękami stoi obok okna. Przecież jeszcze chwilę temu mój mąż transportował ją nieprzytomną do pokoju. Albo migiem nieco wytrzeźwiała, albo udawała bardziej pijaną, niż była w rzeczywistości. Natomiast on opierał się biodrem o brzeg komody, dzięki czemu miałam idealny widok na profil jego twarzy i wiedziałam, że jest wściekły.

– Nie rozumiem, dlaczego wciąż z nią jesteś – mruknęła bełkotliwie przyjaciółka Michaela. – Przecież ona jest zupełnie… nijaka. Boże, a te ubrania? – Roześmiała się chrapliwie. – Wygląda jak cholerna zakonnica. Nie wierzę, że to cię kręci.

Michael złapał kobietę za nadgarstek, a następnie pociągnął do siebie tak, że teraz ich twarze dzieliło może kilkanaście centymetrów. Spięłam się w oczekiwaniu na uderzenie, ale on tylko uśmiechnął się kpiąco.

– Nie przypominam sobie, bym prosił cię o opinię na temat Sky. To, jak wygląda nasze małżeństwo, to wyłącznie nasza sprawa. Następnym razem radzę ci uważać na słowa, gdy ona lub ktokolwiek inny jest w pobliżu.

Meredith położyła mu dłonie na klatce piersiowej i odepchnęła go z całej siły, przez co sama zatoczyła się do tyłu i upadła na łóżko. Zaklęła siarczyście, po czym ponownie spojrzała na mojego męża.

– Po prostu próbuję zrozumieć, dlaczego poślubiłeś ją, a nie mnie. Przecież było nam ze sobą cudownie. Nadal jest – mruknęła, wyciągając rękę w kierunku jego krocza, nim jednak zdążyła go dotknąć, złapał jej nadgarstek i odsunął od siebie.

Nie zaskoczyło mnie, że Michael mnie zdradza. Niejednokrotnie zdarzało się, że gdy wracał z pracy, czułam od niego zapach damskich perfum, przypuszczałam więc, że z kimś się spotyka. Nawet naiwnie sądziłam, że skoro znalazł sobie kochankę, to da mi w końcu spokój i pozwoli odejść. Jednak czas mijał, a między nami nic się nie zmieniało, a jeśli już, to tylko na gorsze. Teraz się okazało, że sypiał z Meredith, koleżanką ze studiów i nową współpracownicą. Wcześniej mówił mi, że ich drogi rozeszły się zaraz po studiach, a ponownie spotkali się kilka miesięcy temu, a od paru tygodni pracowali razem w klinice. Najwyraźniej mój mąż i w tej kwestii mnie okłamał.

– Jeśli nie chcesz tego zakończyć, to radzę ci, być następnym razem filtrowała słowa albo trzymała usta zamknięte.

– A to niby dlaczego? – prychnęła. – Powiedziałam tylko prawdę. Ona kompletnie do ciebie nie pasuje. Przecież poza wyglądem ta kobieta nie ma w sobie nic ciekawego.

– Masz się do tego nie mieszać. Moja żona nie jest twoją sprawą. – Zniżył głos, sprawiając, że ciarki przeszły mi po plecach.

– A właśnie, że to jest moja sprawa! – warknęła i stanęła przed nim ponownie na chwiejnych nogach. – To ja miałam zostać twoją żoną, pamiętasz? To mnie obiecywałeś „na dobre i na złe”, a potem zobaczyłeś tę małą i zapomniałeś o wszystkich deklaracjach, które mi złożyłeś. Byłeś ze mną, a jednocześnie łaziłeś za nią jak pieprzony stalker. To przez nią i tę twoją chorobliwą obsesję na jej punkcie nie jesteśmy razem… a przynajmniej nie oficjalnie, więc to jest moja pieprzona sprawa – wypluła zgorzkniale.

– Ciszej! – wysyczał jej w twarz.

Nie zrobiło to na niej większego wrażenia. Wyciągnęła palec i przejechała po jego szyi.

– Bo co? Boisz się, że twoja żonka dowie się, co zrobiłeś? – zarechotała. – Może opowiemy jej, co tak naprawdę wydarzyło się przed laty. Ja chętnie zobaczę minę tej kretynki, gdy dowie się prawdy. A potem jeszcze możemy opowiedzieć jej, jaki z ciebie przykładny mąż.

Stałam tam kompletnie sparaliżowana. Co wydarzyło się przed laty? O jakiej prawdzie mówiła? Nic z tego nie rozumiałam. Natomiast mina mojego męża świadczyła o tym, że nie zaskoczyło go to, co przed chwilą usłyszał.

– Może zaprosimy tutaj tę idiotkę i zrelacjonujemy jej to, co robimy w twoim gabinecie po godzinach? Albo jeszcze lepiej… – Uśmiechnęła się i zahaczyła palcem o rozpięty pod szyją guzik jego koszuli. – Możemy jej to zademonstrować.

Michael odepchnął jej dłoń i zacisnął usta w cienką kreskę.

– Idź spać, Meredith.

– Spać? – Zawiesiła głos, a potem podjęła: – Myślisz, że zmrużę choć oko, wiedząc, że będziesz leżał z nią za ścianą w jednym łóżku? – Potrząsnęła głową, a potem dłonią wskazała na drzwi. – To ja powinnam być tam z tobą, a nie ona! – warknęła tym razem głośniej. – To moje miejsce, a nie tej suki!

Michael zdusił jej słowa, łapiąc ją za szczękę i przyciągając do siebie jeszcze bliżej. Kobieta otworzyła szeroko oczy, a ja cała zesztywniałam.

– Jeszcze jedno słowo, a skręcę ci kark – wysyczał, a jego klatka piersiowa zaczęła gwałtownie falować.

Wzdrygnęłam się pewna, że zaraz ją uderzy, że wpadnie w szał, tak jak niejednokrotnie robił to przy mnie, i użyje pięści, by wyładować swoją frustrację i złość. Na szczęście tak się nie stało. Z ulgą odkryłam, że zamiast pięści Michael posłał kobiecie szyderczy uśmiech.

– To ja decyduję, kto śpi w moim łóżku, a kto nie, Mer. Od samego początku wiedziałaś, na co się piszesz. Ale skoro nasz układ przestał ci odpowiadać, to droga wolna. – Puścił jej twarz i zrobił krok do tyłu.

Kobieta nerwowo potrząsnęła głową. Jej ramiona zaczęły drżeć.

– Chyba nie mówisz poważnie. Nie możesz mi tego zrobić. – Jej głos nie był już pełen jadu, jak jeszcze chwilę temu. Teraz raczej przypominał błaganie.

Michael włożył dłonie do kieszeni i przechylił głowę.

– Mogę i zrobię to, jeśli nie będziesz się stosowała do naszych ustaleń. To, co robię ze Sky, jest wyłącznie moją sprawą, rozumiemy się? Jeśli masz z tym problem, to tak jak powiedziałem, możemy zakończyć naszą relację. Bez problemu znajdę kandydatkę na twoje miejsce, i nie mam na myśli tylko pracy. – Zlustrował ją z góry do dołu. – W tym mieście aż roi się od takich jak ty.

Po plecach przeszedł mi zimny dreszcz. Zasłoniłam dłonią usta, by nie wydać żadnego dźwięku, i najdelikatniej, jak potrafiłam, wycofałam się spod drzwi. Gdy dotarłam do swojej sypialni, w końcu odetchnęłam głęboko. W głowie mi wirowało od słów, które przed chwilą usłyszałam. Nic z tego nie rozumiałam. Co stało się przed laty, o czym nie wiedziałam? O jakiej obsesji mówiła? To nie mógł być pijacki bełkot. Nie miałam zielonego pojęcia, o co mogło chodzić kochance Michaela. Zamknęłam oczy i zadrżałam, przypominając sobie wyraz twarzy męża. Mój Boże, byłam pewna, że ją uderzy, że potraktuje ją tak, jak przywykł traktować mnie. Zimny pot zrosił moje czoło na samo wspomnienie. Mrugnęłam powiekami, próbując odzyskać ostrość widzenia, którą zaburzyły pierwsze łzy.

Nabrałam głęboko powietrza do płuc, a następnie wypuściłam je powoli, usiłując wyrównać oddech i choć trochę się uspokoić. Nie mogłam dopuścić, by Michael zobaczył mnie w takim stanie. Szybkim krokiem ruszyłam w kierunku łazienki, a pięć minut później leżałam już łóżku, nadal próbując to wszystko zrozumieć. W głowie miałam totalny mętlik. O ile to, że Michael mnie zdradzał, nie było dla mnie zaskoczeniem, o tyle słowa tej kobiety już tak. Coś stało się w przeszłości i to coś było związane ze mną.

Sięgnęłam pamięcią do dnia, kiedy pierwszy raz spotkałam Michaela. Miałam wtedy siedemnaście lat. Pamiętam doskonale ten dzień. Rodzice zrobili mi wtedy karczemną awanturę, ponieważ dowiedzieli się, że spotykam się z Damonem. Do tej pory śnią mi się po nocach te krzyki, wyzwiska i groźby, które od nich usłyszałam. Matka i ojciec byli wściekli i pewnie nawet na swój sposób zranieni tym, że ich córkę widziano z kimś, kto ich zdaniem należał do nizin społecznych, zgnilizny, która kalała ich idealne miasteczko. Wpadli w furię, chociaż to słowo nie oddaje w pełni tego, co tam wówczas zaszło. Ojciec krzyczał, a matka płakała. Twierdzili, że niszczę ich reputację i przynoszę wstyd całej rodzinie. Tego dnia zagrozili, że jeśli natychmiast nie skończę tej znajomości, to zrujnują Damonowi życie. Wiedziałam, że byliby do tego zdolni. Pamiętam, że zapłakana wybiegłam wtedy z domu. Padał deszcz, a ja biegłam przed siebie, zupełnie na nic nie zwracając uwagi, przez co o mały włos nie wpadłam pod koła nadjeżdżającego samochodu. I gdyby nie szybka reakcja kierowcy, który zdołał wyhamować w ostatnim momencie, kto wie, jakby się to dla mnie skończyło. Chłopak, któremu praktycznie wskoczyłam pod maskę, z furią wyskoczył z auta, jednak ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu w jednej chwili zmienił swoją postawę i zamiast na mnie nakrzyczeć, zapytał, czy wszystko ze mną w porządku. Zanim odeszłam, przedstawił się jako Michael, a na koniec zaproponował mi kawę. Odmówiłam i robiłam to za każdym razem, gdy przypadkiem na siebie wpadaliśmy. Jednak teraz, po usłyszeniu słów Meredith, zaczynam mieć wątpliwości co do przypadkowości tych spotkań. Zawsze, gdy go spotykałam, zachowywał się całkiem normalnie. Czasami zamieniliśmy ze sobą kilka słów, ale to by było na tyle. Co prawda już na pierwszy rzut oka widać było, że się mną interesuje, lecz w żadnym razie nie był nachalny… Cóż, przynajmniej w tamtym czasie.

Zaczęłam przeszukiwać w głowie wspomnienia i szczegółowo wszystko analizować. Cierpliwość Michaela skończyła się dokładnie wtedy, gdy Damon ode mnie odszedł. To on był pierwszą osobą, którą zobaczyłam tuż po swojej operacji. Gdy zapytałam, skąd się tam w ogóle wziął, powiedział, że akurat czekał przed blokiem operacyjnym na kolegę, który złamał rękę podczas gry w football. To właśnie wówczas zobaczył, jak wywożą mnie nieprzytomną z bloku operacyjnego. Od tego czasu praktycznie nie opuszczał mojej szpitalnej sali, a później, gdy wypisano mnie do domu, zaczął przyjeżdżać również tam. Pamiętam, że w tamtym okresie bez reszty pogrążyłam się w rozpaczy. Przez ból i cierpienie nie dostrzegałam tego, co prawdopodobnie widoczne było gołym okiem. Ignorowałam sygnały, które podsuwał mi umysł… bo tak wtedy było mi łatwiej. Pamiętam, że rodzice wręcz ubóstwiali Michaela. W końcu pochodził z bogatej rodziny, jego ojciec był szanowanym lekarzem, a on sam także wkrótce miał nim zostać. Był zupełnym przeciwieństwem Damona, którego nienawidzili całym sercem. Dla mnie nie miało to żadnego znaczenia. Miałam w nosie, kim był i ile pieniędzy miał na koncie. On nic dla mnie nie znaczył. Chciałam jedynie, by mój ukochany po mnie wrócił, a przede wszystkim, by wyjaśnił mi, dlaczego zostawił mnie bez słowa, szczególnie po tym, co się stało. Moi rodzice uznali te częste wizyty Michaela za idealną okazję do tego, bym choć w niewielkim stopniu zniwelowała grzech, którego niby się dopuściłam. Zaczęli naciskać, bym dała Michaelowi szansę. Uważali, że po tym, jak splamiłam swój honor i dobre imię rodziny, powinnam wręcz dziękować, że w ogóle mnie chce. Nie przeszkadzało im nawet to, że był ode mnie dwanaście lat starszy. Ich namowy z każdym dniem przybierały na sile, aż w końcu pojawiły się również groźby. Po odejściu Damona i ciągłych awanturach czułam się tak wyczerpana psychicznie, że w pewnym momencie było mi już wszystko jedno, co się ze mną stanie. Zgodziłabym się na wszystko, byleby tylko dali mi spokój.

Szybko dostrzegłam, jakim człowiekiem był Michael. Właściwie już kilka dni po ślubie zdałam sobie sprawę z błędu, jaki popełniłam, i chciałam się z tego wycofać, niestety było już za późno. Michael jasno dał mi do zrozumienia, że jestem jego własnością i nigdy nie pozwoli mi odejść.

– Śpisz?

Podskoczyłam mimowolnie, słysząc jego głos. Pogrążona w myślach, nie usłyszałam, kiedy wszedł do pokoju.

Moja reakcja wystarczyła mu za odpowiedź, bo już po chwili położył się obok mnie, a jego ręka spoczęła na moim biodrze. Przełknęłam ślinę, doskonale zdając sobie sprawę, czego ode mnie oczekuje. Nienawidziłam tego równie mocno, co jego. Każdy jego dotyk czy pocałunek wzbudzał we mnie obrzydzenie i jeszcze większą odrazę do samej siebie. Byłam słabą, tchórzliwą kobietą, która pozwalała mu na to wszystko, bo bała się jego reakcji. Michael nigdy mnie nie zgwałcił, mimo to miał inne sposoby, by nakłonić mnie do uległości. Już raz, na początku małżeństwa, próbowałam stawić mu opór, ale pobił mnie tak bardzo, że kolejny raz już się na to nie zdecydowałam.

– N-nie śpię – odparłam, a żółć podeszła mi do gardła, gdy poczułam, jak jego wzwód wbija się w moje plecy.

Był nagi. Chciałam go od siebie odepchnąć, ale nie mogłam tego zrobić.

– Wiem, że nie – powiedział, podciągając moją koszulę nocną, a potem położył dłoń na moim pośladku.

Zamarłam, wsłuchując się w jego przyśpieszony oddech.

– Nie mogłam zasnąć.

– Czekałaś na mnie? – zapytał głosem ociekającym pożądaniem.

Sapnęłam, zamiast odpowiedzieć, bo zrobiło mi się niedobrze. On musiał wziąć moją reakcję za oznakę podniecenia, bo złapał mnie za rękę i odwrócił do siebie. Leżałam teraz na plecach, modląc się, by nie zwymiotować. Na szczęście w pokoju było ciemno, więc nie widział wyrazu mojej twarzy, gdy jego palce zahaczyły o moje majtki, a potem je zsunęły. Nie tracił czasu i natychmiast przycisnął usta do moich, a gdy wciągnęłam powietrze do płuc, wykorzystał tę chwilę, by wtargnąć językiem do środka. Zamknęłam oczy, które wzbierały łzami, gdy we mnie wszedł. Piekący ból rozlał się w moim podbrzuszu, ale zacisnęłam zęby, by nie wydać z siebie żadnego dźwięku. Sapał i dyszał wprost w moje usta, a ja ledwie mogłam to wytrzymać. Nie mogłam znieść jego bliskości. Ze wszystkich sił próbowałam wyobrazić sobie, że to nie jego dłonie mnie pieszczą i nie jego usta mnie całują. Poczułam do siebie jeszcze większą odrazę, gdy jak zawsze w wyobraźni zobaczyłam mężczyznę, którego nie chciałam pamiętać, a który regularnie nawiedzał mój umysł, bo tylko dzięki niemu mogłam to przetrwać.