Penny Jordan

Uśpiona namiętność

Tłumaczenie:

Barbara Janowska

ROZDZIAŁ PIERWSZY

– A więc dziś wieczór udajesz się do Cheshire? Akurat teraz, kiedy twoi rodzice wyjeżdżają na wakacje? – spytał Peter.

Jedli lunch w tej samej restauracji co zawsze, położonej w równej odległości od banku Elspeth i od kancelarii adwokackiej Petera. Oboje już na początku związku uzgodnili, że rozsądniej i wygodniej będzie spotykać się kilka razy w tygodniu na lunchu, niż poświęcać zbyt wiele cennych wieczorów na pogłębianie znajomości.

Między innymi dlatego układało się im tak dobrze. Oboje mieli takie same, jednakowo praktyczne poglądy na życie. Nie interesowały ich, jakże często destrukcyjne i wyczerpujące, pasje innych. Tym bardziej nie mogła zrozumieć, dlaczego rodzice zamiast z radością zaakceptować Petera, uważali związek za niepoważny.

Jej rodzice byli jakby z innego świata. Trochę niefrasobliwi i nietraktujący życia z taką powagą, jak powinni. Choćby wtedy, kiedy ojciec po sprzedaniu farmy i kupnie małego gospodarstwa rolnego zamiast zainwestować bezpiecznie resztę pieniędzy, postanowił zabrać żonę do Egiptu, a potem na dwa miesiące na greckie wyspy.

W pierwszej chwili kiedy matka powiadomiła ją, że sprzedają farmę, Elspeth była zadowolona. Wyobrażała sobie rodziców prowadzących spokojne, wygodne życie w małym, łatwym do utrzymania domu w jednym z tych malowniczych miasteczek w Cheshire. Ku jej zaskoczeniu jednak rodzice kupili małe podupadłe gospodarstwo. Oznajmili z entuzjazmem, że zamierzają zająć się uprawą warzyw ekologicznych.

Matka opowiadała z radością w głosie, że już odwiedzili najpopularniejsze miejscowe restauracje, na których brak hrabstwo Cheshire nie mogło narzekać, żeby się przekonać, czy znajdą kupców na swoje produkty.

Elspeth pojechała do rodziców z zamiarem wyperswadowania im tego szalonego pomysłu, ale ku jej przerażeniu na miejscu okazało się, że już podjęli decyzję. Sfrustrowana, wracała do Londynu, z niepokojem oczekując komentarza Petera, który z pewnością uzna, że całkowicie zawiodła, nie zdoławszy namówić ich do zmiany decyzji.

Dlaczego nie mogą być bardziej podobni do rodziców Petera? – zastanawiała się Elspeth. Jego ojciec i matka przenieśli się do małego miasteczka na południowym wybrzeżu, gdzie spędzali czas na grze w golfa i w brydża. Zamieszkali w wolno stojącym, doskonale utrzymanym bungalowie, wzdłuż którego rozciągał się piękny ogródek. W domu Holmesów nie było miejsca na żadne zwierzęta. Dotyczyło to kotów, psów i papug, zwłaszcza tych, które wykrzykiwałyby najokropniejsze wulgaryzmy w chwili, gdy najmniej się tego spodziewano.

Wciąż jeszcze Elspeth czerwieniła się na wspomnienie pierwszej wizyty Petera w domu jej rodziców. Papuga usiadła na jego ramieniu i dziobnęła dość dotkliwie w ucho, po czym wykrzyczała głosem do złudzenia przypominającym głos jej matki: „O Boże, co za szkoda. Świętoszkowaty Peter, świętoszkowaty Peter”.

– Cóż, może po powrocie z wakacji rozsądek weźmie górę i sprzedadzą to gospodarstwo. Muszę powiedzieć, że twoi rodzice są dość… – Peter uciął i zmarszczył czoło, jakby szukał odpowiedniego określenia, a Elspeth zwiesiła głowę, czekając w milczeniu na jego krytyczne uwagi.

Dopiero gdy zamieszkała w Londynie, uświadomiła sobie, jak osobliwe życie pędzili jej rodzice. Fakt, że ojciec był rolnikiem, spotykał się czasem z rozbawionym spojrzeniem kolegów ze świata bankowości, ale nikt nie pozwalał sobie na złośliwe komentarze. Kiedy zaprosiła na święta Bożego Narodzenia koleżankę, dokonała upokarzającego odkrycia, że jej rodzina wydaje się innym dość dziwna i zabawna w złym znaczeniu tego słowa.

Matka przygarniała każde bezdomne stworzenie, które napotkała. W ten oto sposób farma roiła się od jagniąt odrzuconych przez agresywne owce, kóz, których nie można było wydoić, kur zbyt wiekowych, by mogły znosić jaja, psów pasterskich, które na stare lata tylko leniwie śniły o owcach, czy od kotów żyjących w stodole, które nigdy na nic nie polowały. Szczęśliwie wtedy jeszcze nie było papugi.

Sophy wydawała się zadowolona z pobytu w domu jej rodziców i sprawiała wrażenie, jakby bardzo dobrze się tam czuła. Tym większy szok przeżyła Elspeth, gdy któregoś dnia weszła do bufetu w banku i zobaczyła, że Sophy zabawia grupkę kolegów, opowiadając swoim afektowanym głosem kobiety z wyższych sfer o rozgardiaszu panującym w domostwie Turnerów.

Elspeth nigdy w życiu nie czuła się tak poniżona. Postanowiła wtedy, że w przyszłości nikt już jej tak nie upokorzy.

Kiedy matka spytała ją, dlaczego przestała zapraszać przyjaciół na farmę, spokojnie, ale stanowczo wymigała się od bezpośredniej odpowiedzi. Od tej chwili jej życie rodzinne i zawodowe stanowiły dwa odrębne światy.

Stała się również ostrożniejsza w doborze przyjaciół. Zamieniła pokój w małym zatłoczonym mieszkaniu, które dzieliła z czterema innymi dziewczętami, na kawalerkę. Mogła teraz więcej czasu poświęcać na przygotowania do czekających ją egzaminów. Kiedy Sophy pokazywała wszystkim pierścionek zaręczynowy, który udało się jej wymóc na dobrze zapowiadającym się urzędniku bankowym, Elspeth spokojnie przyjmowała gratulacje od szefów z powodu doskonałej pracy.

Gdy koledzy wybierali splendor i poczucie władzy, które dawała praca w oddziale operacji bankowych, ona skierowała wzrok ku bezpieczniejszej posadzie w oddziale bankowości komercyjnej.

Wydawało się, że znalazła swoje miejsce. Lubiła spokojną, wymagającą skupienia i dokładności pracę, z dala od zgiełku głównego holu. Za sumienność i pracowitość była wynagradzana dobrą pensją, która umożliwiła jej kupno małego mieszkania na nabrzeżu i ekonomicznego samochodu.

Petera poznała, kiedy wprowadził się do mieszkania obok. Szybko zorientowali się, że mają ze sobą dużo wspólnego. W odróżnieniu od innych par byli przeciwni zamieszkaniu razem. Zresztą, po ewentualnej decyzji o małżeństwie, sprzedaż dwóch mieszkań pozwoliłaby im na kupno wygodnego domu w Londynie, w którym znalazłoby się miejsce na dwa oddzielne biura. Później, gdyby mieli dzieci, być może przenieśliby się dalej od miejskiego zgiełku a bliżej natury.

Zaplanowali swoje życie starannie i w sposób przemyślany… Nie z taką beztroską niefrasobliwością jak jej rodzice, którzy nader często zdawali się na los.

Jeśli czasem delikatnie wypominała matce sposób życia, ta odpowiadała stanowczo:

– Elspeth, my lubimy niespodzianki, nawet te nieprzyjemne. Nie rozumiem, jak możesz znieść, że twoje życie jest tak starannie zaplanowane, każdy ruch przemyślany z góry w najdrobniejszych szczegółach. Moja droga, pomyśl, jakie to będzie nudne…

Elspeth tłumiła nieśmiały, buntowniczy głos wewnątrz, który kazałby przyznać matce rację. Wystarczyło sobie przypomnieć, jak została upokorzona przez Sophy. Obiecała sobie, że nie wprawi w podobne zakłopotanie swoich dzieci, jeśli zostanie kiedyś matką. Nadal nie mogła zapomnieć drwin i lekceważących uśmieszków koleżanek i kolegów… Ani Sophy, która w sposób przejaskrawiony naśladowała akcent jej rodziców, właściwy mieszkańcom Cheshire, i opisywała nieporządek wynikający z nadmiernej liczby zwierząt na farmie.

– Postaram się na drugi weekend przyjechać do ciebie do Cheshire – usłyszała głos Petera, który wytrącił ją z zamyślenia.

Trzy tygodnie wcześniej, bezpośrednio przed tym, jak matka zatelefonowała i oświadczyła niespodziewanie, że wraz z ojcem zdecydowali się – jak zawsze pod wpływem chwili – wyjechać na długie wakacje, szef wezwał Elspeth i oświadczył, że czas, by wykorzystała część urlopu z należnych jej ośmiu tygodni.

Przeraziła się, że być może sugeruje, że opuściła się w pracy i zaprotestowała gwałtownie. Powiedziała, że nie potrzebuje urlopu, bo bardzo lubi swoją pracę.

– Tak, Elspeth, wiem o tym i rozumiem cię, ale zarząd wyraził się jasno. Choć jest to godne pochwały, że nasz zespół jest tak sumienny, to jednak w dzisiejszych czasach, gdy tyle osób choruje z powodu stresu i przepracowania, pracownicy muszą wykorzystywać należny urlop. W dziale kadr poinformowano mnie, że od ponad dwóch lat nie wzięłaś wolnego na dłużej niż trzy, cztery dni. – Spojrzał znacząco i dodał: – Zarząd sądzi, że wypoczęci pracownicy lepiej służą bankowi niż pracoholicy… – kontynuował. – Myślę, że zgodzisz się ze mną, że w tych okolicznościach będzie lepiej, jeśli znajdziesz sposób na wykorzystanie zaległego urlopu. Rozumiem twoje obiekcje, Elspeth, ale kontrakt z Livingstonem został sfinalizowany i jeśli nie masz niczego bardzo pilnego do zrobienia…

Potrząsnęła głową i, choć nie spodobał jej się ten pomysł, nie mogła wymyślić wiarygodnej wymówki. Nie miała wyjścia. Musiała wziąć co najmniej cztery tygodnie wolnego.

Zawsze uważała się za kobietę nowoczesną i nie przywiązywała się do niczego niestałego i niepewnego. Praca była jej oparciem.

Nie dla niej sentymentalizm i słabość, która pozwala, żeby emocje brały górę nad rozumem. Nie dla niej szaleństwa miłości, która odbiera wolność wyboru i trzeźwość oceny! Mimo to Elspeth zamierzała wyjść za mąż i mieć dzieci, a Peter jawił się jej jako idealny kandydat. Ktoś, kto do uczuć i do życia podchodzi w jednakowy sposób.

Uważali swój związek za stały, mimo że nie zaręczyli się i nigdy nie spędzili ze sobą nocy. W takich sprawach Peter był staroświecki, co bardzo jej odpowiadało. W czasach, gdy wciąż słyszało się i czytało o straszliwych konsekwencjach swobody seksualnej, Elspeth cieszyła się, że spotkała kogoś, kto własne zdrowie cenił wyżej niż zaspokajanie fizycznego popędu. To dawało poczucie bezpieczeństwa. Co prawda, Peter miał za sobą jeden poważny związek, ale to należało już do przeszłości. A co do niej…

Elspeth poruszyła się z zażenowaniem na krześle. Jej dziewictwo było czymś, o czym wolała nie myśleć. Było to i tak powodem żartów wśród dziewcząt, z którymi dzieliła mieszkanie, gdy lokalna filia banku przeniosła ją do Londynu. Była zbyt urażona i zbyt dumna, żeby wyjaśniać innym, że to bardzo trudne wdać się w czysto fizyczną relację, gdy się mieszka i pracuje w małym prowincjonalnym mieście, gdzie każdy każdego zna, a ludzie spragnieni są plotek.

Poza tym w czasie, gdy przeniosła się do Londynu, była zbyt nieśmiała, żeby nadrobić braki w kontaktach z płcią przeciwną. Po incydencie z Sophy – zawsze, rozmyślając o swoim życiu, dzieliła je na „przed” i „po” tym upokorzeniu – zamknęła się w sobie i przestała szukać jakiegokolwiek towarzystwa.

Później spotkała Petera i choć czasami dziwił ją jego stosunek do fizycznej czułości, wiedziała, że w innym, bardziej otwartym na zbliżenie związku czułaby się źle.

Przekonywała samą siebie, że Peter jest odpowiednim dla niej partnerem i kiedy się pobiorą, w ich związku pojawi się więcej namiętności. W tej chwili byli tak pochłonięci własną karierą, że trudno się dziwić, że Peter nie był skory do małżeństwa. Ostatnio zwrócił jej uwagę na fakt, że krach z roku osiemdziesiątego siódmego wpłynął na spadek cen nieruchomości, które nadal jeszcze nie wróciły do wcześniejszego poziomu. Byłoby więc nierozsądne sprzedać oba mieszkania.

Elspeth przyznała mu rację, ale czuła się zmęczona obecną sytuacją, tym bardziej że jej matka coraz częściej pytała o zaręczyny. Zrobiła to także podczas ich ostatniej rozmowy, ale szczęśliwie szybko zmieniła temat. Była zbyt podekscytowana zbliżającymi się wakacjami i zbyt zaniepokojona swoimi zwierzętami, którym musiała na czas wyjazdu znaleźć opiekuna.

– Na szczęście Carter zobowiązał się zająć wszystkim w czasie naszej nieobecności… Pamiętasz Cartera, prawda, Elspeth?

Owszem, pamiętała, choć wolałaby zapomnieć. Osiem lat od niej starszy, Carter MacDonald był pasierbem ciotki, ale na farmie pojawiał się tylko sporadycznie.

Pierwszy raz spotkała go latem, kiedy ciotka i jego ojciec się pobrali. Właśnie skończył studia na uniwersytecie i czekał na odpowiedź w sprawie pracy w ośrodku badań rolniczych krajów rozwijających się. Nigdy nie umiała nazwać uczuć, które wzbudzał w niej Carter. I tym razem poczuła niepokój na dźwięk jego imienia. Zwłaszcza że matka nie wiedziała, co Carter robi w Cheshire, skoro miał pracę w Ameryce.

Elspeth starała się delikatnie przestrzec przed pozostawieniem opieki nad gospodarstwem mężczyźnie, który bądź co bądź był dla nich kimś obcym, tym bardziej że rodzice doskonale sobie radzili, a ich warzywa cieszyły się dużym powodzeniem. Zamawiały je regularnie najlepsze okoliczne restauracje i hotele. Wiodło im się tak dobrze, że byli zmuszeni wybudować szklarnię i dokupić ziemię. Gdy z dumą pokazali jej swoje księgi rachunkowe, nie posiadała się ze zdziwienia. Nie miała pojęcia, że można tyle zarobić na ekologicznej uprawie warzyw.

Kiedy powiedziała o tym Peterowi, pouczył ją wyniośle, że to absolutnie zrozumiałe, skoro ekologiczna żywność jest tak promowana. Nie omieszkał poza tym zauważyć, że w tej sytuacji rodzice Elspeth zachowują się bardzo nieodpowiedzialnie, udając się na dwa miesiące wakacji i pozostawiając swój cenny biznes w rękach człowieka, o którym wiedzą tyle co nic.

Gdy Elspeth zwróciła na to uwagę, matka żywo zaprotestowała. W ciągu kilku ostatnich miesięcy mieli okazję bardzo dobrze poznać Cartera. To prawda, że z początku złożył im tylko krótką wizytę po powrocie z Ameryki, ale później okazało się, że z jakichś powodów poważnie rozważa osiedlenie się w Cheshire na stałe, a co więcej, że planuje założyć podobną działalność. Ma więc zarówno kwalifikacje, jak i ochotę, by zająć się ich przedsiębiorstwem.

Elspeth wydało się to w najwyższym stopniu podejrzane. Zapamiętała Cartera jako wysokiego, chudego mężczyznę z długimi, ciemnymi włosami, który uświadomił jej własną niedojrzałość. Wydawał się stanowczy i pewny siebie, ale nie skłonny do bezinteresownej pomocy.

Matka tymczasem żywo zaprotestowała. Powiedziała, że Carter kupuje niewielką farmę w pobliżu ich posiadłości, niedawno wystawioną na sprzedaż, i że planują prowadzić oba przedsiębiorstwa jako jedno. To jeszcze bardziej zaniepokoiło Elspeth. Jej rodzice byli tak prostoduszni, tak naiwni, że mogli nie dostrzec tego, na co natychmiast zwrócił uwagę Peter – że przecież Carter będzie bezpośrednią konkurencją dla jej rodziców. A czyż można sobie wyobrazić lepszą okazję na sabotaż, gdy będą daleko w podróży bez najmniejszych szans na kontrolę lub obronę?

Oczywiście, Elspeth dobrze wiedziała, że rozmowa z matką na ten temat jest bezcelowa i niczego nie zmieni. Sprawiali wrażenie, że Carter stał się dla nich kimś bliskim, jak gdyby był dawno niewidzianym synem, a nie kimś prawie obcym.

Poczuła ukłucie zazdrości, które jednak szybko zdławiła, ale obawa o los rodziców pozostała. Kiedy jej szef nakłonił ją do wykorzystania urlopu, postanowiła działać. Pojedzie do Cheshire, gdzie będzie miała oko na podstępne działania Cartera zmierzające do podkopania pozycji rodziców.

Peter bez wahania przyklasnął temu pomysłowi. Jeszcze tego samego wieczoru oznajmić oznajmiła im telefonicznie, że musi wziąć wolne i ich zastąpić, gdy będą na wakacjach.

W pierwszej chwili matka zareagowała z zaskakującym brakiem entuzjazmu, nieomal tak, jakby nie chciała, żeby Elspeth przebywała w ich domu. Jej gniew i podejrzenie wzrosły, gdy dowiedziała się później, że to nie kto inny jak Carter powiedział, że takie poświęcenie z jej strony nie jest potrzebne i że z pewnością woli spędzić czas wolny w towarzystwie Petera.

– Nic podobnego – odrzekła stanowczo.

W końcu matka zaakceptowała decyzję, choć nie podzielała przekonania Elspeth, że poradzi sobie z prowadzeniem gospodarstwa, bo zarządzanie zespołem bankowców to zupełnie co innego niż organizacja pracy rolników.

Udała się do Cheshire trzy dni przed wyjazdem rodziców, żeby mogli zapoznać ją z obowiązkami i by upewnić się, że Carter wie, że wszelka pomoc z jego strony nie będzie mile widziana.

Kiedy słuchała Petera relacjonującego swoją ostatnią sprawę, pomyślała, że rodzice chętnie powitaliby Cartera w swoim domu jako członka rodziny, zwłaszcza gdyby zajął miejsce „świętoszkowatego Petera”. Postanowiła stanowczo, że nie pozwoli sobą manipulować.

Rodzice byli ludźmi o gołębich sercach, a ich naiwność i nieumiejętność współzawodnictwa były dobre w niewielkiej wiejskiej społeczności, gdzie spędzili całe życie i gdzie wszyscy wszystkich znali. Niestety od czasu ich młodości świat bardzo się zmienił. Elspeth była zaniepokojona, że nie zdawali sobie z tego sprawy.

Co więcej, gdy wysiadła w Cheshire z pociągu, dowiedziała się, że matka zaprzyjaźniła się z samotnym, długowłosym młodym człowiekiem, który przyjechał wcześniejszym pociągiem, i zaprosiła go do domu. A wystarczyło tylko wziąć gazetę do ręki, żeby uświadomić sobie, jak często takie przypadkowo zawierane znajomości okazywały się opłakane w skutkach. To samo dotyczyło Cartera.

Nie umiała zaakceptować, że Carter tak łatwo wkradł się w łaski rodziców i stał się nieodłączną częścią ich życia. I to do tego stopnia, że gdy ostatni raz była u nich z Peterem, a Carter szczęśliwie bawił wtedy z dwudniową wizytą u przyjaciół, papuga bezlitośnie skrzeczała: „Gdzie jest Carter? Chcę Cartera. To prawdziwy mężczyzna”, wydając przy tym pełne uznania gwizdy i czyniąc inne równie niesmaczne uwagi.

To nie jej wina, tłumaczyła papugę matka. Zanim ptak ostatecznie do nich trafił, przebywał w trzech innych domach. Jednym był pub w Manchesterze, którego klientela składała się głównie z mężczyzn, nieumiejących prawić płci przeciwnej żadnych komplementów poza gwizdami.

W drodze powrotnej do Londynu Peter wyraził szczerą nadzieję, że papuga zejdzie z tego świata, zanim pojawią się na nim ich dzieci.

– To zwierzę może mieć bardzo zły wpływ na małe dzieci – poinformował Elspeth z powagą.

Podobnie skomentowała to wydarzenie matka Petera. Mężczyzna przestrzegał bowiem zasady, żeby po każdej wizycie u jednych rodziców następowały odwiedziny u drugich. Czasami Elspeth odnosiła wrażenie, że te wizyty powodowane były bardziej oszczędnością czasu niż szczerą chęcią pielęgnowania rodzinnych relacji, ale starała się nie dopuszczać do siebie tej niepokojącej myśl.

Rodzice Petera w niczym nie przypominali jej rodziców. Jego matka była doskonałą gospodynią. Meble aż lśniły, z podłogi w kuchni można byłoby jeść. Elspeth nie miała wątpliwości, że Peter będzie wymagał od niej podobnej dbałości w prowadzeniu domu. To będzie prawdziwe wyzwanie, pomyślała, ale była pewna, że z powodzeniem pogodzi wymogi kariery, życia domowego i rodziny, zdobywając uznanie i podziw wszystkich dokoła.

Pani Holmes właściwie nie pochwalała pracy zawodowej kobiet zamężnych, bowiem w czasach jej młodości prowadzenie domu w pełni zadowalało kobietę. Z drugiej strony jednak zgadzała się z Peterem, że dodatkowy dochód dzięki pracy Elspeth korzystnie wpłynie na budżet domowy. Był nawet moment, gdy zasugerowała, że kiedy przyjdą na świat dzieci, być może przeniesie się z mężem do Londynu. Mogłaby wtedy w każdej chwili zająć się wnukami i pomóc w ich wychowywaniu.

Ze zrozumiałych powodów Elspeth zaniepokoiła się, usłyszawszy tę propozycję. Przed oczami stanęły jej obrazy z własnego dzieciństwa: podwórze na farmie, mieszkańcy, kuchnia z apetycznymi zapachami i wiecznym rozgardiaszem, śmiechy i wpadające promienie słońca, miłość i ciepło. Instynktownie wiedziała, że nigdy, przenigdy nie pozwoli potencjalnej teściowej wychowywać swoich dzieci.

Zmartwiona, usiłowała stłumić niepokój, karcąc się za przesadny sentymentalizm. Wiedziała, że bezstresowe i pełne miłości dzieciństwo nie przygotowało jej do trudów życia zawodowego. A jednak…

– Elspeth, w ogóle nie słuchasz tego, co mówię. Naprawdę, nie wiem, co takiego jest w twojej rodzinie, ale mają na ciebie zły wpływ. Gdyby nie fakt, że ktoś musi kontrolować zamiary tego mężczyzny, miałbym poważne wątpliwości co do słuszności tak długiego pobytu w Cheshire. Nasze mieszkania wymagają odnowienia. Mogłabyś w wolnym czasie zająć się malowaniem.

Elspeth utkwiła w nim wzrok, zastanawiając się, dlaczego ta propozycja nie budzi w niej większego entuzjazmu, a nawet czuje ulgę, że spędzi tak dużo czasu z dala od Petera.

Z jakiejś przyczyny, której nie była w stanie dookreślić, w czasie ostatnich sześciu miesięcy coraz częściej czuła, że uporządkowane życie nie uszczęśliwia jej. Wręcz przeciwnie, miała wrażenie osaczenia, jakby znalazła się w pułapce, zastawionej przez rodziców. Spodziewała się usłyszeć po raz kolejny pełne zdziwienia uwagi, dlaczego akurat wybrała na męża takiego mężczyznę jak Peter. Miała jednak nadzieję, że tym razem będą zbyt podekscytowani wyjazdem, aby zajmować się jej życiem osobistym.

Elspeth nigdy nie odważyła się zapytać, o co im naprawdę chodzi. Wolała uważać, że kieruje nimi rodzicielska troska o pomyślną przyszłość, a nie niechęć do Petera.

Dokładnie o trzynastej trzydzieści Peter wezwał kelnera i zapłacił rachunek. Pod koniec miesiąca skrupulatnie podsumują wspólne wydatki w tym miesiącu i podzielą je na pół.

Niekiedy Elspeth zastanawiała się, jak by to było, gdyby Peter nagle obdarował ją drogimi kwiatami albo przyniósł ręcznie wyrabiane pralinki… Od razu napominała siebie, że nie jest przecież infantylną kobietą, którą mężczyzna musi kupować prezentami. W głębi duszy jednak nie była całkowicie do tego przekonana i podświadomie tęskniła za takimi staroświeckimi, ale romantycznymi gestami.

– Czas na nas – powiedział Peter, wstając.

Za każdym razem, gdy jedli razem lunch, mówił dokładnie te same słowa. Przedtem przewidywalność działała na nią uspokajająco, dawała poczucie bezpieczeństwa, ale dziś, nie wiedzieć dlaczego, rozdrażniła ją. Zaczęła się zastanawiać, co by było, gdyby Peter nagle zaczął się zachowywać tak jak jej ojciec i oznajmił, że załatwił dla nich wyjazd niespodziankę, choć wiedziała, że to nigdy się nie stanie. Ich wspólny urlop będzie drobiazgowo zaplanowany i zorganizowany, czego w głębi duszy zresztą oczekiwała. Nie umiała wyobrazić sobie niczego gorszego niż wiadomość, że ma mniej niż trzy tygodnie na przygotowanie się do dwumiesięcznej eskapady za granicę. Ona nie jest swoją matką, która tego rodzaju wiadomości przyjmowała z radością. O, nie!

W dniu, w którym usłyszała, co mówi Sophy, uznała, że do końca swoich dni będzie chronić rodziców. Że nigdy więcej nie narazi ich na tak okrutne i złośliwe żarty swoich rzekomych przyjaciół.

Gdy tylko opuścili z Peterem restaurację, powodowana jakimś niezrozumiałym dla siebie impulsem, zbliżyła się do niego i uniosła ku niemu twarz, zachęcając do pocałunku.

Peter spojrzał na nią wyraźnie zszokowany. Natychmiast się od niej odsunął i nerwowo obejrzał przez ramię, żeby upewnić się, czy nikt nie był świadkiem tego wstydliwego braku samokontroli. Przełknął nerwowo ślinę, unikając jej wzroku. Elspeth zaczerwieniła się. Doskonale wiedziała przecież, że Peter nienawidzi publicznego okazywania uczuć. Co, u diabła, ją napadło, zastanowiła się.

– Eee… obawiam się, że wrócę dziś późno… muszę się spotkać z klientem. Jutro do ciebie zadzwonię – powiedział. – O której godzinie najbardziej będzie ci pasowało?

Wciąż zażenowana, dała jakąś odruchową, nic nieznaczącą odpowiedź, po czym wymienili powściągliwe uśmiechy i rozstali się.

Jak mogła zrobić coś tak głupiego! – wciąż przeżywała Elspeth. Nic dziwnego, że Peter był tak zbity z tropu. Oni po prostu nie pozwalają sobie na podobne zachowanie…

Może stało się tak dlatego, że czuła się trochę podenerwowana perspektywą spotkania z Carterem. Nie obawiała się wprawdzie, że nie podoła sytuacji. Była pewna, że wyraźnie da mu do zrozumienia, że jest świadoma jego zamiarów.

Mimo to pragnęła, żeby Peter z nią pojechał i wsparł swoją obecnością.

Wtedy zakiełkowało w jej umyśle nagłe podejrzenie, że uczucia, które żywił do niej Peter, nie miały nic wspólnego z miłością.

Nonsens, uspokoiła się. Przecież nie mogła spodziewać się namiętnego pocałunku na środku ulicy! Nie pasowało to do charakteru ich relacji, opartej na wzajemnym szacunku i wspólnych celach.

Idąc w stronę banku, przypomniała sobie, jak matka poznała jej ojca i zakochała się w nim od pierwszego wejrzenia. Wiedziała to w chwili, gdy rzucił się na drogę, żeby uratować małego kotka spod kopyt kucyka mleczarza. Wywołało to wściekłość mleczarza i rozbawienie świadków zdarzenia, kiedy podarował jej uratowanego zwierzaka, składając przed nią dworski ukłon i czyniąc szeptem wyznanie, że prawdopodobnie rozerwał sobie dżinsy. Prosi ją więc, żeby stanęła za nim i zasłoniła go, tak by nie stracił resztek godności.

Nawet komuś o nadzwyczaj bujnej wyobraźni trudno by było wyobrazić sobie Petera w podobnej sytuacji. On na pewno zignorowałby kota. Nigdy nie lubił mieszać się w sprawy, które go nie dotyczyły. Z pewnością nigdy nie wdałby się w kłótnię z mleczarzem, a co do starych i podartych dżinsów, które mogą rozejść się w szwach… Absolutnie nieprawdopodobne! Dzięki Bogu, dodała bez przekonania w myślach Elspeth. Ona na miejscu matki spaliłaby się ze wstydu, budząc powszechne zainteresowanie… Zadrżała i zamknęła oczy. Są z Peterem idealnie dobrani – idealnie, powtórzyła.

To dlaczego czuje się tak rozdrażniona jego zachowaniem? – zastanowiła się. Na pewno z powodu Cartera. To jego wina. Gdyby nie zjawił się ponownie w ich życiu, nie wkradł podstępnie w uczucia rodziców… Nie lubiła go już jako nastolatka, onieśmielał ją. Kpił sobie i dokuczał jej. Wyśmiewał się z klamerek na zębach i ciągnął ją za warkocze. Miała czternaście lat i jego stosunek do niej żenował ją. W odpowiedzi na jego zachowanie konsekwentnie unikała go.

– Nie jesteś taka jak twoja mama i tata, co, kukułeczko? – Dokuczał Elspeth.

Czuła się tym komentarzem, zraniona i zmieszana, choć nie dała tego po sobie poznać.

Tym razem będzie inaczej, postanowiła. Teraz jest dorosła i nie ma powodu, żeby czuła się zastraszona. Tym razem pokaże mu, jak bardzo różni się od swoich naiwnych, zbyt ufnych rodziców.

Tytuł oryginału

A Kind of Madness

Pierwsze wydanie

Mills & Boon Limited, 1990

Tłumaczyła

Barbara Janowska

Redaktor serii

Dominik Osuch

Opracowanie redakcyjne

Dominik Osuch

Korekta

Lilianna Mieszczańska

© 1990 by Penny Jordan

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2012

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy wydawnictwa Harlequin i znak serii Harlequin Gwiazdy Romansu są zastrzeżone.

Harlequin Polska sp. z o.o

02-516 Warszawa ul. Starościńska 1 B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-0364-7

Gwiazdy Romansu 103

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Strona redakcyjna