Spis treści

Okładka

Karta tytułowa

Karta redakcyjna

Dedykacja

Podziękowania

Motto

Prolog

Jeden

Dwa

Trzy

Cztery

Pięć

Sześć

Siedem

Osiem

Dziewięć

Dziesięć

Jedenaście

Dwanaście

Trzynaście

Czternaście

Piętnaście

Szesnaście

Siedemnaście

Osiemnaście

Dziewiętnaście

Epilog

Autorka

UDRĘKA

L A U R E N   K A T E

T Ł U M A C Z E N I E:

A N N A   S T U D N I A R E K

Tytuł oryginału:

Torment

Copyright © 2010 by Tinder Books, LLC and Lauren Kate

Copyright for the Polish translation © 2010 by Wydawnictwo MAG

Redakcja:

Urszula Okrzeja

Korekta:

Magdalena Górnicka

Ilustracja na okładce:

Fernanda Brussi Gonçalaves

Opracowanie graficzne okładki:

Angela Carlino

Skład i łamanie:

Tomek Laisar Fruń

Konwersja do formatu epub:

pan@drewnianyrower.com

ISBN 978-83-7480-301-4

Wydanie II

Wydawca:

Wydawnictwo MAG

ul. Krypska 21 m. 63, 04-082 Warszawa

tel./fax 22 813 47 43

e-mail: kurz@mag.com.pl

www.mag.com.pl

DEDYKOWANE

ELISABETH, IRDY’EMU, ANNE I VICOWI.

TAK SIĘ CIESZĘ, ŻE WAS MAM.

PODZIĘKOWANIA

Przede wszystkim chciałabym złożyć ogromne podziękowania moim czytelnikom za ich ogromne i wspaniałomyślne wsparcie. Dzięki Wam być może nigdy nie przestanę pisać.

Na podziękowania zasługują również Wendy Loggia, której wiara w tę serię była wielkim darem i która pomogła mi uczynić ją bliższą temu, czym zawsze miała się stać. Beverly Horowitz, za najlepszą zachętę do dalszego wysiłku, jaką usłyszałam, i za deser, który wepchnęła mi do torebki. Krista Vitoli, której mejle z dobrymi wieściami poprawiały mi humor przez wiele dni. Angela Carlino i wszyscy z działu graficznego za okładkę, która mogłaby wyprawić w morze tysiąc okrętów. Noreen Marchisi, moja towarzyszka podróży, Roshan Nozari i wszyscy ze wspaniałego działu marketingu wydawnictwa Random House. Jesteście czarodziejami. Michael Stearns i Ted Malawer, niestrudzeni geniusze. Wasz dowcip i zachęta sprawiają, że praca z Wami jest niemal zbyt zabawna.

Przyjaciele, którzy pomagają mi zachować zdrowie psychiczne i natchnienie. Moja rodzina w Teksasie, Arkansas, Baltimore i Florydzie za żywiołowość i miłość. I Jason, za każdy dzień.

„Gdy skrzydłem skrzydło wesprzesz moje,

Nawet ułomność w locie mi pomoże”.*

∗

GEORGE HERBERT „Skrzydła Wielkanocne”

* Tłum. Stanisław Barańczak w: Antologia angielskiej poezji metafizycznej XVII stulecia, PIW 1991.

PROLOG

WODY NEUTRALNE

Daniel spoglądał w stronę zatoki. Jego oczy były równie szare jak gęsta mgła spowijająca wybrzeże Sausalito i fale uderzające w kamienistą plażę u jego stóp. W tęczówkach nie miał wcale fioletu, czuł to. Była za daleko.

Objął się rękami dla ochrony przed przenikliwym morskim wiatrem. Jednakże, mimo że mocniej otulił się czarnym dwurzędowym płaszczem, wiedział, że to nic nie da. Po polowaniu zawsze robiło mu się zimno.

Tego dnia tylko jedno mogło go ogrzać, ale ona znajdowała się zbyt daleko. Tęsknił za czubkiem jej głowy, który idealnie pasował do jego warg. Wyobrażał sobie, jak bierze ją w ramiona i pochyla się, żeby pocałować ją w szyję. Ale dobrze, że Luce tutaj teraz nie było. To, co by zobaczyła, przeraziłoby ją.

Za jego plecami głosy morskich lwów wlokących się stadami wzdłuż południowego wybrzeża Wyspy Angel brzmiały dokładnie tak, jak on się czuł – przeraźliwie samotnie. Jakby nie było nikogo, kto mógłby go wysłuchać.

Oprócz Cama.

Kucał przed Danielem, mocując zardzewiałą kotwicę do wilgotnej postaci u ich stóp. Nawet zajęty czymś tak złowrogim, wyglądał dobrze. Jego zielone oczy błyszczały, a czarne włosy zostały krótko przycięte. Tak działał rozejm – zawsze sprawiał, że policzki aniołów rumieniły się, włosy błyszczały jeszcze bardziej, a nieskazitelnie umięśnione ciała wydawały się jeszcze zgrabniejsze. Dni rozejmu były dla aniołów tym, czym dla ludzi wakacje na plaży.

I dlatego, choć Daniel czuł wewnętrzny ból za każdym razem, gdy zostawał zmuszony do zakończenia ludzkiego życia, wyglądał jak ktoś, kto właśnie spędził tydzień na Hawajach – rozluźniony, wypoczęty, opalony.

Zaciskając kolejny skomplikowany węzeł, Cam stwierdził:

– To dla ciebie, typowe, Danielu. Zawsze odstępujesz i zostawiasz mi brudną robotę.

– O czym ty mówisz? To ja go wykończyłem.

Daniel spojrzał z góry na martwego mężczyznę, jego siwe włosy przylepione do bladego czoła, powykrzywiane ręce i tanie kalosze, na czerwoną poszarpaną ranę na piersi. Znów zrobiło mu się zimno. Gdyby zabijanie nie było niezbędne, by zapewnić Luce bezpieczeństwo, Daniel już nigdy nie podniósłby ręki do ciosu. Już nigdy by nie walczył.

A coś w zabiciu tego mężczyzny wydawało mu się niewłaściwe. W rzeczy samej, Daniel miał niewyraźne, niepokojące wrażenie, że coś było bardzo nie tak.

– Wykańczanie jest zabawne. – Cam owinął sznurem pierś mężczyzny i ściągnął go pod pachami. – Brudna robota to wrzucanie ich do morza.

Daniel wciąż trzymał w ręku okrwawioną gałąź. Cam zaśmiał się z tego wyboru, ale Daniela nie obchodziło, z jakiej broni korzysta. Mógł zabić czymkolwiek.

– Pospiesz się – warknął, zniesmaczony wyraźną przyjemnością, jaką Cam czerpał z rozlewu ludzkiej krwi. – Marnujesz czas. Zbliża się odpływ.

– O ile nie zrobimy tego tak, jak ja chcę, jutrzejszy przypływ wyrzuci tego tu pana Zabójcę na brzeg, dokładnie w tym miejscu. Jesteś zbyt impulsywny, Danielu, zawsze taki byłeś. Czy kiedykolwiek myślisz z wyprzedzeniem?

Daniel założył ręce na piersi i spojrzał ponad białymi grzywaczami. Turystyczny katamaran, który odbił od przystani w San Francisco, kierował się w ich stronę. Niegdyś widok tej łodzi mógłby przywołać wspomnienia. Tysiące szczęśliwych wycieczek, na jakie udał się z Luce w tysiącu żywotów. Ale teraz – teraz, kiedy mogła umrzeć i nie powrócić, w tym życiu, w którym wszystko wyglądało inaczej i nie będzie już reinkarnacji – Daniel był dojmująco świadomy tego, jak pusta jest jej pamięć. To była ostatnia szansa. Dla nich obojga. Tak właściwie – dla wszystkich. I dlatego to wspomnienia Luce miały znaczenie, nie jego, a tak wiele wstrząsających prawd musiało łagodnie wypłynąć na powierzchnię jej umysłu, jeśli miała przeżyć. Na myśl o tym, czego jeszcze musiała się dowiedzieć, Daniel zesztywniał.

Jeśli Cam sądził, że Daniel nie myśli z wyprzedzeniem, bardzo się mylił.

– Wiesz, że jestem tutaj tylko z jednego powodu – powiedział. – Musimy o niej porozmawiać.

Cam się roześmiał.

– Wiem.

Z sapnięciem przerzucił sobie przez ramię ociekającego wodą trupa. Granatowa marynarka mężczyzny marszczyła się wokół sznura, którym przewiązał go Cam. Ciężka kotwica spoczywała na jego zakrwawionej piersi.

– Ten tu jest trochę żylasty, co? – spytał Cam. – Czuję się niemal obrażony, że Starcy nie wysłali zabójcy, który byłby nieco większym wyzwaniem.

Później, przypominając przy tym nieco olimpijskiego miotacza, Cam zgiął kolana, obrócił się trzy razy na pięcie i wyrzucił trupa nad morze, ponad trzydzieści metrów w powietrze.

Przez kilka długich chwil ciało unosiło się nad zatoką. Później ciężar kotwicy ściągnął je w dół... w dół... w dół. Z głośnym pluskiem wpadło w niebieskozieloną morską wodę. I natychmiast zatonęło.

Cam wytarł ręce.

– Chyba właśnie ustanowiłem rekord.

Byli tak bardzo do siebie podobni. Jednakże Cam był czymś gorszym – demonem – i dzięki temu bez wyrzutów sumienia dopuszczał się nikczemnych czynów. Daniela ograniczały wyrzuty sumienia. A teraz jeszcze bardziej ograniczała go miłość.

– Zbyt lekko traktujesz ludzką śmierć – powiedział Daniel.

– Ten gość na to zasłużył – odparł Cam. – Naprawdę nie widzisz w tym rozrywki?

Wtedy właśnie Daniel spojrzał mu w twarz i warknął:

– Ona nie jest dla mnie zabawą.

– I właśnie dlatego przegrasz.

Daniel chwycił Cama za kołnierz stalowoszarego trencza. Przez chwilę zastanawiał się, czy nie wrzucić go do wody tak, jak tamten przed chwilą wrzucił zabójcę.

Słońce zasłoniła chmura, rzucając cień na ich twarze.

– Spokojnie – powiedział Cam, odsuwając ręce Daniela. – Masz mnóstwo wrogów, ale w tej chwili ja nie jestem jednym z nich. Pamiętaj o rozejmie.

– Co to za rozejm – prychnął Daniel. – Przez osiemnaście dni to inni próbują ją zabić.

– Przez osiemnaście dni ty i ja będziemy ich wyłapywać – poprawił Cam.

Zgodnie z anielską tradycją rozejmy trwały osiemnaście dni. W Niebie osiemnaście było najszczęśliwszą i najbardziej boską z liczb – afirmującą życie sumą dwóch siódemek (archaniołowie i cnoty kardynalne), zrównoważoną ostrzeżeniem czterech jeźdźców Apokalipsy. W niektórych językach ludzi osiemnaście zaczęło znaczyć tyle co życie – choć w przypadku Luce równie dobrze mogło oznaczać śmierć.

Cam miał rację. Gdy wieści o jej śmiertelności zaczęły przenikać kolejne kręgi niebios, szeregi jej wrogów będą się podwajać każdego dnia. Panna Sophia i jej kohorty, Dwudziestu Czterech Starców Zhsmaelin, wciąż polowali na Luce. Daniel zauważył Starców w cieniach rzucanych tego ranka przez Głosiciele. Dostrzegł w nich coś jeszcze – inną ciemność, większą przebiegłość, której z początku nie rozpoznał.

Promień słońca przebił chmury, a wtedy Daniel kątem oka ujrzał błysk. Odwrócił się i ukląkł, a po chwili odnalazł samotną strzałę wbitą w mokry piasek. Była smuklejsza niż zwyczajna strzała, matowosrebrna, ozdobiona grawerowanymi spiralami. Wydawała się ciepła w dotyku.

Danielowi zaparło dech w piersiach. Od wieków nie widział gwiezdnej strzały. Jego palce drżały, gdy wyciągał ją z piasku, starannie unikając zabójczego tępego końca.

Teraz wiedział już, czym była druga ciemność pośród porannych Głosicieli. Wieści były gorsze niż się obawiał. Odwrócił się do Cama, trzymając w dłoniach lekką jak piórko strzałę.

– Nie działał sam.

Na widok strzały Cam zesztywniał. Niemal z szacunkiem odwrócił się i dotknął jej równie ostrożnie, jak wcześniej Daniel.

– To bardzo cenna broń. Wygnaniec musiał bardzo szybko uciekać.

Wygnańcy – grupa tchórzliwych, mocnych tylko w gębie aniołów, odrzucona i przez Niebiosa, i przez Piekło. Ich silnym punktem był wyłącznie prowadzący samotnicze życie anioł Azazel, jedyny pozostały gwiezdny kowal, który umiał tworzyć gwiezdne strzały. Wypuszczona ze srebrnego łuku gwiezdna strzała mogła jedynie posiniaczyć śmiertelnika. Jednakże dla aniołów i demonów była zabójcza.

Wszyscy pragnęli ją mieć, lecz nikt nie chciał kontaktować się z Wygnańcami, więc gwiezdne strzały kupowano zawsze w tajemnicy, przez pośrednika. Co oznaczało, że człowiek zabity przez Daniela nie był zabójcą wysłanym przez Starców. Był jedynie handlarzem. Wygnaniec, prawdziwy wróg, uciekł – prawdopodobnie na widok Daniela i Cama. Daniel zadrżał. To nie były dobre wieści.

– Zabiliśmy nie tego, kogo trzeba.

– E tam – zbył go Cam. – Czyż świat nie będzie lepszym miejscem bez jednego drapieżcy? Czyż Luce nie będzie bezpieczniejsza? – Spojrzał na Daniela, a po chwili zapatrzył się na morze. – Jedyny problem to...

– Wygnańcy.

Cam pokiwał głową.

– Czyli teraz i oni jej pragną.

Daniel poczuł, jak czubki jego skrzydeł jeżą się pod kaszmirowym swetrem i ciężkim płaszczem. Bolesne swędzenie sprawiło, że się skrzywił. Stał nieruchomo, z zamkniętymi oczami i rękami wyciągniętymi wzdłuż boków, zmuszając się do uspokojenia, zanim skrzydła wyrwą się niczym gwałtownie rozwijające się żagle statku i poniosą go nad zatoką, daleko od wyspy. Prosto w jej stronę.

Zamknął oczy i spróbował wyobrazić sobie Luce. Z trudem oderwał się od tamtego domku, od jej spokojnego snu na malutkiej wysepce na wschód od Tybee. Tam już był wieczór. Czy się obudziła? Czy była głodna?

Bitwa w Sword & Cross, objawienia, śmierć jej przyjaciółki – to wszystko bardzo odbiło się na Luce. Anioły spodziewały się, że prześpi cały dzień i noc. Niestety, do następnego ranka musieli wymyślić jakiś plan.

Wtedy Daniel po raz pierwszy zaproponował rozejm. Aby wyznaczyć granice, ustalić zasady i konsekwencje, gdyby któraś ze stron je złamała – współdziałanie z Camem było wielką odpowiedzialnością. Oczywiście wiedział, że to zrobi, dla niej zrobiłby wszystko – chciał się jedynie upewnić, że zrobi to właściwie.

– Musimy ją ukryć w bezpiecznym miejscu – powiedział. – Jest taka szkoła na północy, w pobliżu Fortu Bragg...

– Szkoła Shoreline. – Cam pokiwał głową. – Moja strona też się nią zainteresowała. Będzie tam szczęśliwa. I wyedukowana w sposób, który jej nie zagrozi. I, co najważniejsze, będzie chroniona.

Gabbe już wcześniej opowiedziała Danielowi, jaką osłonę może zapewnić Shoreline. Wkrótce rozejdą się wieści, że Luce się tam ukrywa, ale przynajmniej przez jakiś czas w obrębie szkoły będzie niemal niewidzialna. W środku Francesca, anielica bardzo bliska Gabbe, zajmie się Luce. Na zewnątrz Daniel i Cam będą polować na wszystkich, którzy odważą się zbliżyć do szkoły.

Kto mógł powiedzieć Camowi o Shoreline? Danielowi nie podobało się, że tamta strona wie więcej niż jego strona. Już zaczął się przeklinać, że nie odwiedził szkoły przed dokonaniem wyboru, ale trudno mu było opuścić Luce.

– Może zacząć od jutra. Zakładając – tu Cam omiótł Daniela spojrzeniem – zakładając, że się zgodzisz.

Daniel przycisnął rękę do kieszeni koszuli, gdzie trzymał niedawne zdjęcie. Luce nad jeziorem w Sword & Cross. Błyszczące, mokre włosy. Rzadki uśmiech na jej twarzy. Zazwyczaj kiedy udawało mu się zdobyć jej zdjęcie lub obraz, tracił ją. Tym razem wciąż tu była.

– Posłuchaj, Danielu – mówił Cam. – Obaj wiemy, czego ona potrzebuje. Zapiszemy ją tam, a później zostawimy w spokoju. W żaden sposób tego nie przyspieszymy, musimy zostawić ją samą.

– Nie mogę opuścić jej na tak długo. – Daniel za szybko wypowiedział te słowa. Spojrzał na trzymaną w rękach strzałę i zrobiło mu się słabo. Chciał wrzucić ją do oceanu, ale nie umiał.

– Czyli jej nie powiedziałeś. – Cam zmrużył oczy.

Daniel znieruchomiał.

– Nie mogłem jej nic powiedzieć. Moglibyśmy ją stracić.

– Ty mógłbyś ją stracić – zaszydził Cam.

– Wiesz, o co mi chodzi. – Daniel zesztywniał. – To zbyt wielkie ryzyko, zakładać, że mogłaby to wszystko przyjąć bez...

Przymknął oczy, by odpędzić od siebie dręczący obraz czerwonego płomienia. Lecz on zawsze płonął z tyłu jego głowy, grożąc nagłym wybuchem. Gdyby powiedział jej prawdę, a to by ją zabiło, tym razem odeszłaby na zawsze. I to by była jego wina. Daniel bez niej nie mógł nic zrobić – nie mógł istnieć. Jego skrzydła zapiekły na tę myśl. Lepiej chronić ją jeszcze przez jakiś czas.

– Jakże to dla ciebie wygodne – mruknął Cam. – Mam tylko nadzieję, że nie będzie rozczarowana.

Daniel go zignorował.

– Naprawdę wierzysz, że w tej szkole będzie mogła się uczyć?

– Owszem – odpowiedział powoli Cam. – Zakładając, że zgodzimy się na brak zewnętrznych bodźców. A to oznacza, że nie będzie tam Daniela ani Cama. To musi być główna zasada.

Nie widzieć jej przez osiemnaście dni? Daniel nie mógł w to uwierzyć. Co więcej, nie mógł uwierzyć, że Luce się na to zgodzi. Dopiero co odnaleźli się w tym życiu i w końcu mieli szansę być razem. Lecz jak zawsze wyjaśnienie szczegółów mogło ją zabić. Nie mogła usłyszeć o swoich poprzednich żywotach z ust aniołów. Luce jeszcze tego nie wiedziała, ale wkrótce sama będzie musiała sobie przypomnieć... wszystko.

Ukryta prawda – a dokładniej to, co Luce o niej pomyśli – przerażała Daniela. Lecz dziewczyna musiała odkryć ją sama, by uwolnić się z tego przerażającego zamkniętego kręgu. Dlatego jej doświadczenia w Shoreline były tak ważne. Przez osiemnaście dni Daniel mógł zabijać wszystkich Wygnańców, którzy staną mu na drodze. Lecz po zakończeniu rozejmu wszystko znów będzie zależeć od Luce. I tylko od niej.

Słońce zachodziło nad górą Tamalpais i zaczynała opadać wieczorna mgła.

– Pozwól mi ją zabrać do Shoreline – powiedział Daniel. To będzie jego ostatnia szansa, by się z nią zobaczyć.

Cam popatrzył na niego dziwnie, decydując, czy się zgodzić. Po raz drugi Daniel musiał siłą wepchnąć bolące skrzydła pod skórę.

– W porządku – powiedział w końcu Cam. – W zamian za gwiezdną strzałę.

Daniel podał mu broń. Cam wsunął ją pod płaszcz.

– Zabierz ją do szkoły, a później mnie znajdź. Nie spieprz tego, będę cię obserwował.

– A później?

– Czeka nas obu polowanie.

Daniel pokiwał głową i rozwinął skrzydła, czując, jak przepełnia go głęboka przyjemność. Stał przez chwilę, zbierając energię i wyczuwając opór wiatru. Czas uciec z tego przeklętego, paskudnego miejsca i pozwolić, by skrzydła zaniosły go do miejsca, gdzie mógł być sobą.

Z powrotem do Luce.

I z powrotem do kłamstwa, w którym musiał żyć jeszcze przez chwilę.

– Rozejm zaczyna się jutro o północy – zawołał Daniel, podnosząc ogromną chmurę piasku na plaży. Wzniósł się w niebo i odleciał.

JEDEN

OSIEMNAŚCIE DNI

Luce planowała mieć zamknięte oczy przez całe sześć godzin lotu z Georgii do Kalifornii, aż do chwili, gdy samolot dotknie pasa startowego w San Francisco. Odkryła, że w stanie pół-snu o wiele łatwiej jej udawać, że znów jest z Danielem.

Wydawało jej się, że od ich ostatniego spotkania minęło pół życia, choć w rzeczywistości upłynęło zaledwie kilka dni. Od kiedy w piątek rano pożegnali się na terenach Sword & Cross, Luce czuła się na wpół przytomna. Nieobecność jego głosu, jego ciepła, dotyku jego skrzydeł przepełniała ją do szpiku kości, jak dziwna choroba.

Ktoś otarł się o nią ramieniem i Luce otworzyła oczy. Spojrzała w szeroko otwarte oczy ciemnowłosego chłopaka, kilka lat starszego od niej.

– Przepraszam – powiedzieli jednocześnie i oboje cofnęli się o kilka centymetrów od wspólnego oparcia lotniczego fotela.

Widok za oknem był zdumiewający. Samolot opadał w stronę San Francisco, a Luce nigdy nie widziała czegoś podobnego. Kiedy lecieli wzdłuż południowego brzegu zatoki, wijący się niebieski dopływ zdawał się rozcinać ziemię w drodze do morza. Strumień oddzielał intensywnie zielone pole po jednej stronie od czerwono-białego wiru po drugiej. Przycisnęła czoło do podwójnej tafli plastiku i próbowała przyjrzeć się temu lepiej.

– Co to? – zastanawiała się na głos.

– Sól – opowiedział chłopak, pokazując palcem. Nachylił się bliżej. – Wydobywają ją z Pacyfiku.

Odpowiedź była tak prosta, tak... ludzka. Niemal zaskakująca po czasie, który spędziła z Danielem i innymi – wciąż nie umiała używać tych określeń dosłownie – aniołami i demonami. Spojrzała ponad granatową wodą, która zdawała się rozciągać bez końca na zachód. Słońce nad wodą zawsze oznaczało poranek dla wychowanej na atlantyckim wybrzeżu Luce. Lecz tutaj niemal zapadał zmierzch.

– Nie jesteś stąd, co? – spytał jej towarzysz z sąsiedniego siedzenia.

Luce potrząsnęła głową. Wyglądała przez okno. Kiedy tego ranka opuszczała Georgię, pan Cole kazał jej zachowywać się ostrożnie. Innym nauczycielom powiedziano, że rodzice Luce poprosili o jej przeniesienie. To było kłamstwem. Rodzice Luce, Callie i wszyscy inni jej znajomi wciąż sądzili, że jest zapisana do Sword & Cross.

Kilka tygodni wcześniej rozzłościłoby ją to. Jednakże wydarzenia ostatnich dni w Sword & Cross sprawiły, że Luce wydoroślała. Zobaczyła obrazy z innego życia – jednego z wielu, które dzieliła z Danielem. Odkryła miłość, która okazała się dla niej ważniejsza niż cokolwiek innego. A później wszystko to znalazło się w niebezpieczeństwie z powodu szalonej starej kobiety z nożem, której Luce wcześniej zaufała.

Wiedziała, że na świecie są inni, podobni do panny Sophii. Nikt jednak nie powiedział jej, jak ich rozpoznać. Czy tamci inni mogli wyglądać tak niewinnie jak... ciemnowłosy gość siedzący obok niej? Luce przełknęła ślinę, złożyła ręce na kolanach i próbowała myśleć o Danielu.

Daniel zabierał ją w jakieś bezpieczne miejsce.

Luce wyobraziła sobie, jak czeka na nią na jednym z tych szarych plastikowych krzesełek na lotnisku, z łokciami wspartymi na kolanach i spuszczoną głową. W czarnych converse’ach kołysze się do przodu i do tyłu. Wstaje co chwila i krąży wokół taśmociągu bagażowego.

Samolot dotknął z szarpnięciem ziemi. Nagle Luce poczuła niepokój. Czy on ucieszy się na jej widok tak samo, jak ona na jego?

Skupiła się na brązowo-beżowym wzorze obicia fotela z przodu. Szyję miała zesztywniałą po długim locie, a jej ubrania przesiąkły charakterystycznym zatęchłym zapachem samolotu. Ubrana w granatowe kombinezony obsługa naziemna wyjątkowo długo kierowała samolot w stronę właściwego rękawa. Luce czuła, że nogi drżą jej z niecierpliwości.

– Zakładam, że wybierasz się do Kalifornii na dłużej? – Senny uśmiech gościa obok sprawił, że Luce jeszcze bardziej zapragnęła wydostać się ze swojego miejsca.

– Czemu tak mówisz? – spytała szybko. – Dlaczego tak uważasz?

Zamrugał.

– Ta wielka czerwona torba i w ogóle.

Luce się cofnęła. Zauważyła tego człowieka dopiero przed dwiema minutami, kiedy ją obudził. Skąd mógł wiedzieć o jej bagażu?

– Hej, to nic podejrzanego. – Spojrzał na nią z ukosa. – Stałem za tobą w kolejce, kiedy odprawiałaś bagaż.

Luce uśmiechnęła się niepewnie.

– Mam chłopaka – powiedziała bez zastanowienia. Jej policzki natychmiast się zarumieniły.

Gość obok zakaszlał.

– Rozumiem.

Luce nie miała pojęcia, dlaczego to powiedziała. Skrzywiła się. Nie chciała być niegrzeczna, ale wtedy właśnie zapaliło się światełko zezwalające na rozpięcie pasów i zapragnęła jedynie przebiec obok tego chłopaka i uciec z samolotu. On chyba myślał podobnie, gdyż cofnął się i wyciągnął rękę do przodu. Luce najuprzejmiej jak potrafiła przecisnęła się obok niego i pognała w stronę wyjścia.

I utknęła w wąskim gardle rękawa. Przeklinając w duchu wszystkich wyluzowanych Kalifornijczyków, którzy wlekli się przed nią, stawała na palcach i przestępowała z nogi na nogę. Zanim w końcu dotarła do terminalu, zdołała się niemal doprowadzić do szaleństwa z niecierpliwości.

W końcu mogła się ruszyć. Zwinnie przeciskając się przez tłum, zupełnie zapomniała o facecie, którego poznała w samolocie. Przestała się denerwować na myśl, że nigdy wcześniej nie była w Kalifornii – najdalej na zachodzie odwiedziła Branson w stanie Missouri, kiedy rodzice zaciągnęli ją na występ komika Yakova Smirnoffa. Teraz, po raz pierwszy od kilku dni udało jej się na chwilę zapomnieć o przerażających rzeczach, które widziała w Sword & Cross. Kierowała się w stronę tego jedynego, który mógł sprawić, że Luce poczuje się lepiej. Jedynego, dzięki któremu mogła poczuć, że wszystkie cierpienia, jakie ją spotkały – cienie, nierealna bitwa na cmentarzu i najgorsze: ból po śmierci Penn – warto było przetrwać.

Oto był.

Siedział dokładnie tak, jak sobie wyobrażała, na ostatnim w rzędzie ponurych szarych krzesełek, obok automatycznych drzwi, które otwierały się i zamykały za jego plecami. Przez krótką chwilę Luce jedynie stała i radowała się jego widokiem.

Daniel miał na nogach klapki japonki, był ubrany w ciemne dżinsy, których nie widziała nigdy wcześniej, i porozciągany czerwony podkoszulek, rozdarty przy kieszeni. Wyglądał tak samo, a zarazem inaczej. Chyba był bardziej wypoczęty niż kiedy się żegnali. I czy to jedynie wpływ jej tęsknoty, czy też jego skóra była bardziej promienna niż wcześniej? Uniósł wzrok i w końcu ją zobaczył. Jego uśmiech niemal oślepiał.

Ruszyła ku niemu biegiem. Wkrótce wziął ją w ramiona, a ona ukryła twarz na jego piersi i odetchnęła głęboko. Ich wargi zetknęły się i zaczęli się całować. Uszczęśliwiona, rozluźniła się w jego ramionach.

Aż do tej chwili sobie tego nie uświadamiała, lecz w głębi duszy zastanawiała się, czy jeszcze go zobaczy, czy też może wszystko to było tylko snem. Miłość, którą czuła, miłość, którą Daniel odwzajemniał, wciąż wydawała się nierealna.

Nie przerywając pocałunku, Luce lekko uszczypnęła jego biceps. To nie sen. Po raz pierwszy od bardzo długiego czasu poczuła się jak w domu.

– Jesteś tutaj – szepnął jej do ucha.

– Ty jesteś tutaj.

– Oboje tutaj jesteśmy.

Zaśmiali się, nie przerywając pocałunku, radując się słodką niezręcznością ponownego spotkania. Jednakże w chwili, gdy Luce się tego najmniej spodziewała, jej śmiech zmienił się w siąkanie nosem. Szukała sposobu, by opowiedzieć, jak ciężkie były dla niej ostatnie dni – gdy została bez niego, w całkowitej samotności, na wpół śpiąca i pół świadoma tego, że wszystko się zmieniło; teraz, w ramionach Daniela, nie umiała znaleźć właściwych słów.

– Wiem – powiedział. – Zabierzmy twoją torbę i wynośmy się stąd.

Luce odwróciła się w stronę taśmociągu bagażowego i odkryła, że sąsiad z samolotu stoi przed nią, trzymając w ręku jej wielką torbę.

– Widziałem, jak przejeżdża obok – powiedział z wymuszonym uśmiechem, jakby cholernie starał się udowodnić swoje dobre intencje. – To twoja, prawda?

Nim Luce zdążyła odpowiedzieć, Daniel jedną ręką uwolnił gościa od nieporęcznej torby.

– Dzięki, stary. Teraz ja się tym zajmę – powiedział, zdecydowanym tonem ucinając rozmowę.

Tamten przyglądał się, jak Daniel drugą ręką obejmuje Luce w pasie i odchodzą. Po raz pierwszy od czasów Sword & Cross Luce miała możliwość zobaczyć Daniela tak, jak widział go świat, zastanowić się, czy inni ludzie, kiedy na niego patrzyli, również zauważali, że jest w nim coś niezwykłego.

Później przeszli przez szklane drzwi i po raz pierwszy odetchnęła powietrzem zachodniego wybrzeża. W ten listopadowy dzień wydawało się świeże, rześkie i jakimś sposobem zdrowe, w przeciwieństwie do wilgotnego i chłodnego powietrza Savannah, gdy stamtąd odlatywała. Wszystko wydawało się nowe i czyste – nawet na parkingu stały całe rzędy świeżo umytych samochodów. Wszystko otaczały góry, płowo-brązowe z postrzępionymi plamami zielonych drzew, jeden rząd wzgórz za drugim.

Już nie była w Georgii.

– Nie wiem, czy powinienem być zaskoczony – zażartował Daniel. – Ledwie na dwa dni wypuściłem cię spod swoich skrzydeł, a już pojawił się kolejny facet.

Luce przewróciła oczami.

– Hej, prawie nie rozmawialiśmy. Naprawdę, przespałam cały lot. – Wymierzyła mu kuksańca. – Śniłam o tobie.

Daniel uśmiechnął się i pocałował ją w czubek głowy. Znieruchomiała, pragnąc więcej, i nawet nie zorientowała się, że Daniel zatrzymał się przed samochodem. I to nie byle jakim.

Przed czarną alfą romeo.

Luce otworzyła szeroko usta, kiedy Daniel otworzył drzwi od strony pasażera.

– T-to... – zająknęła się. – To... skąd wiedziałeś, że to mój wymarzony samochód?

– Nie tylko wymarzony – odparł Daniel ze śmiechem. – To był twój samochód.

Zaśmiał się, kiedy niemal podskoczyła na jego słowa. Wciąż nie mogła się przyzwyczaić do tej części ich wspólnej historii, która wiązała się z reinkarnacją. To było takie niesprawiedliwe. Samochód, którego nie pamiętała. Całe żywoty, których nie umiała sobie przypomnieć. Rozpaczliwie pragnęła je poznać, zupełnie jakby jej poprzednie tożsamości były rodzeństwem, z którym została rozdzielona tuż po urodzeniu. Oparła dłoń na przedniej szybie, czekając na jakiś ślad, na déjà vu.

Nic.

– To prezent, który dostałaś od rodziców na szesnaste urodziny, kilka żywotów temu. – Daniel spojrzał z ukosa, jakby oceniał, ile powiedzieć. Jakby wiedział, że rozpaczliwie pragnie poznać szczegóły, ale zbyt wielu naraz mogłaby nie przyswoić. – Odkupiłem go od jednego gościa z Reno. On kupił go po tym, jak ty... No wiesz, po tym jak ty...

Uległaś spontanicznemu samozapłonowi, pomyślała Luce, dopowiadając gorzką prawdę, której Daniel nie chciał wypowiedzieć na głos. Tak wyglądały jej poprzednie życia – koniec zwykle był taki sam.

Jednakże wydawało się, że tym razem może być inaczej. Tym razem mogli trzymać się za ręce, całować i... nie wiedziała, co jeszcze mogli robić. Ale rozpaczliwie pragnęła się tego dowiedzieć. Powstrzymała się. Siedemnaście lat to za mało, a w tym życiu Luce była zdecydowana zostać dłużej i zobaczyć, jak to naprawdę jest żyć z Danielem.

Odchrząknął i poklepał błyszczącą czarną maskę.

– Wciąż świetnie się go prowadzi. Jedynym problemem jest... – Spojrzał na niewielki bagażnik kabrioletu, później na torbę Luce i znów na bagażnik.

Tak, Luce miała paskudny zwyczaj pakowania zbyt wielu rzeczy, sama się do tego przyznawała. Ale tym razem nie była to jej wina. Arriane i Gabbe zapakowały jej rzeczy z pokoju w Sword & Cross, wszystkie czarne i nieczarne sztuki odzieży, których nigdy nie miała okazji włożyć. Była zbyt zajęta żegnaniem się z Danielem i z Penn, by się spakować. Skrzywiła się, czując się winna na myśl, że przebywa z Danielem w Kalifornii, tak daleko od miejsca, gdzie jej przyjaciółka została pochowana. To wydawało się niesprawiedliwe. Pan Cole zapewniał ją, że panna Sophia zostanie ukarana za to, co zrobiła Penn, lecz kiedy Luce próbowała wyciągnąć z niego, co to naprawdę znaczy, szarpnął wąsy i umilkł.

Daniel rozejrzał się podejrzliwie po parkingu. Otworzył bagażnik, trzymając w dłoni potężną torbę Luce. Wydawało się, że nigdzie się nie zmieści, lecz wtedy z tyłu rozległ się cichy odgłos przypominający cmokanie i torba Luce zaczęła się zmniejszać. Po chwili Daniel zatrzasnął bagażnik.

Luce zamrugała.

– Zrób tak jeszcze raz!

Daniel wydawał się zdenerwowany. Wsunął się na miejsce kierowcy i bez słowa uruchomił silnik. Dla Luce było to nowe, dziwne doświadczenie – jego twarz na zewnątrz wydawała się tak spokojna, lecz ona znała go na tyle dobrze, by wyczuć w głębi coś więcej.

– Co się dzieje?

– Pan Cole mówił ci, żebyś starała się nie zwracać na siebie uwagi, prawda?

Pokiwała głową.

Daniel wycofał się z miejsca parkingowego i skierował w stronę wyjazdu, po drodze wsuwając kartę kredytową do parkometru.

– To było głupie. Powinienem był wcześniej pomyśleć...

– Co to za problem? – Luce wsunęła kosmyki ciemnych włosów za uszy, gdy samochód zaczął przyspieszać. – Myślisz, że wpychając torbę do bagażnika, przyciągniesz uwagę Cama?

Spojrzenie Daniela się zamgliło. Potrząsnął głową.

– Nie Cama. Nie. – Po chwili ścisnął jej kolano. – Zapomnij, że cokolwiek mówiłem. Po prostu... Oboje musimy być ostrożni.

Luce słyszała go, ale była zbyt oszołomiona, by uważnie go wysłuchać. Uwielbiała patrzeć, jak Daniel zręcznie przesuwa dźwignię zmiany biegów, gdy zjechali na autostradę i przemykali się wśród ulicznego ruchu; uwielbiała wiatr we włosach, kiedy pędzili w stronę San Francisco; a przede wszystkim uwielbiała być z Danielem.

W samym San Francisco wjechali między wzgórza. Za każdym razem, gdy wspinali się na kolejny szczyt, a potem zjeżdżali w dół, Luce zauważała inne oblicze miasta. Wydawało się jednocześnie stare i nowe – lustrzane elewacje drapaczy chmur tuż obok barów i restauracji, które wyglądały, jakby miały ze sto lat. Wzdłuż ulic stały malutkie samochody, zaparkowane pod nieprawdopodobnymi kątami. Wszędzie były psy i spacerowicze. Blask błękitnej wody dookoła miasta. I pierwsze mignięcie czerwonego mostu Golden Gate.

Rozglądała się wokół, żeby nie uronić nic z widoków. A choć ostatnie kilka dni właściwie przespała, nagle poczuła falę wyczerpania.

Daniel wyciągnął rękę i skierował jej głowę w stronę swojego ramienia.

– To mało znany fakt na temat aniołów: jesteśmy doskonałymi poduszkami.

Luce zaśmiała się i uniosła głowę, żeby pocałować go w policzek.

– Nie mogłabym zasnąć – powiedziała, trącając głową jego szyję.

Na moście Golden Gate samochodom towarzyszyły tłumy pieszych, rowerzystów w obcisłych kombinezonach i biegaczy. Poniżej znajdowała się zatoka, pełna białych żaglówek, rozświetlana blaskiem zachodzącego słońca.

– Nie widzieliśmy się od tak dawna. Chciałabym to nadrobić – powiedziała. – Powiedz mi, co robiłeś. Opowiedz mi o wszystkim.

Przez chwilę wydawało jej się, że Daniel mocniej zaciska dłonie na kierownicy.

– Jeśli twoim celem jest nie usnąć – powiedział, uśmiechając się – to naprawdę nie powinienem wchodzić w szczegóły ośmiogodzinnego spotkania Rady Aniołów, na którym wczoraj utknąłem. Widzisz, rada spotkała się, żeby omówić poprawkę do propozycji 362B, która opisuje dokładny sposób udziału cherubinów w trzecim kręgu...

– Jasne, rozumiem. – Pacnęła go.

Daniel żartował, ale to był dziwny nowy rodzaj żartu. Otwarcie mówił o tym, że jest aniołem, co bardzo jej się podobało – a raczej, co miało jej się spodobać, kiedy znajdzie chwilę czasu, by wszystko przetrawić. Luce ciągle miała wrażenie, że jej serce i mózg próbują wciąż nadążyć za zmianami, jakie nastąpiły w jej życiu.

Ale teraz byli znów razem na dobre, więc wszystko było o wiele łatwiejsze. Nic ich nie mogło rozdzielić. Chwyciła go za ramię.

– Powiedz mi przynajmniej, dokąd jedziemy?

Daniel wzdrygnął się i Luce poczuła chłód w piersi. Chciała położyć mu dłoń na ręce, ale on ją cofnął, by zredukować bieg.

– Szkoła w Forcie Bragg, nazywa się Shoreline. Lekcje zaczynają się jutro.

– Zapisujemy się do kolejnej szkoły? – spytała. – Dlaczego?

Wydawało się to takie definitywne. Myślała, że wybiera się na krótką wycieczkę. Jej rodzice nawet nie wiedzieli, że wyjechała z Georgii.

– Shoreline ci się spodoba. Jest bardzo nowoczesna i o wiele lepsza od Sword & Cross. Myślę, że się tam... rozwiniesz. I nie stanie ci się żadna krzywda. Szkoła ma wyjątkową ochronę. Swego rodzaju kamuflaż, tarczę.

– Nie rozumiem. Po co mi tarcza ochronna? Myślałam, że przybycie tutaj, z dala od panny Sophii, wystarczy.

– Nie chodzi tylko o pannę Sophię – powiedział cicho Daniel. – Są inni.

– Kto? Możesz mnie ochronić przed Camem, Molly czy kimkolwiek. – Luce zaśmiała się, choć zimno w jej piersi zaczęło sięgać żołądka.

– Nie chodzi też o Cama i Molly, Luce. Nie mogę o tym rozmawiać.

– Czy będziemy tam kogoś znali? Czy są tam inne anioły?

– Jest tam kilka aniołów. Nikt, kogo znasz, ale na pewno się polubicie. I jeszcze jedno. Ja się nie zapisuję. – Nie odrywał wzroku od drogi. – Tylko ty. Na krótki czas.

– Jak krótki?

– Kilka... tygodni.

Gdyby to Luce prowadziła, w tej chwili zahamowałaby gwałtownie.

– Kilka tygodni?!

– Gdybym mógł być z tobą, na pewno bym to zrobił. – Ton głosu Daniela był tak obojętny, tak spokojny, że Luce zdenerwowała się jeszcze bardziej. – Widziałaś, co się stało z twoją torbą i bagażnikiem. To było jak wystrzelenie w powietrze flary, żeby wszyscy wiedzieli, gdzie jesteśmy. Żeby ostrzec wszystkich, którzy mnie szukają, a kiedy mówię o mnie, chodzi o ciebie. Mnie jest zbyt łatwo odnaleźć, zbyt łatwo wyśledzić. A ten numer z torbą? To drobiazg w porównaniu z tym, co robię codziennie, i co może przyciągnąć uwagę... – Gwałtownie potrząsnął głową. – Nie sprowadzę na ciebie niebezpieczeństwa, Luce.

– No to nie rób tego.

Daniel zrobił zbolałą minę.

– To skomplikowane.

– I niech zgadnę... nic nie możesz mi powiedzieć.

– Bardzo żałuję.

Luce podciągnęła kolana pod brodę, odsunęła się od niego i oparła o drzwi pasażera, czując się nieco klaustrofobicznie pod wielkim, błękitnym niebem Kalifornii.

∗

Przez pół godziny jechali w milczeniu. Przebijali się przez kłęby mgły, jechali w górę i w dół przez kamieniste, suche okolice. Minęli tablice Sonomy, a gdy ruszyli drogą pośród bujnych zielonych winnic, Daniel w końcu się odezwał:

– Od Fortu Bragg dzielą nas trzy godziny jazdy. Masz zamiar złościć się na mnie przez cały ten czas?

Luce go zignorowała. Wymyśliła setki pytań, wyrazów frustracji, oskarżeń i – w końcu – przeprosin za zachowywanie się jak rozpieszczony bachor, lecz żadnego z nich nie wypowiedziała na głos. Gdy dotarli do rozjazdu na Dolinę Anderson, Daniel skręcił na zachód i znów próbował chwycić ją za rękę.

– Może wybaczysz mi na tyle szybko, byśmy mogli przyjemnie spędzić ostatnie kilka chwil razem?

Chciała. Naprawdę bardzo chciała nie kłócić się teraz z Danielem. Ale wspomnienie o „ostatnich kilku chwilach razem”, o tym, że zostawi ją samą z powodów, których nie rozumiała i których nie chciał jej wyjaśnić – sprawiło, że Luce poczuła się najpierw zdenerwowana, później przerażona, a na koniec znów sfrustrowana. Pośród wzburzonego morza nowego stanu, nowej szkoły, nowych niebezpieczeństw, Daniel był jedyną stabilną skałą, której mogła się trzymać. I miał ją zostawić? Czyż nie przeżyła już wystarczająco wiele? Czy oboje nie przeżyli już wystarczająco wiele?

Dopiero kiedy wyjechali spomiędzy sekwoi i znaleźli się pod gwiaździstym, szafirowym wieczornym niebem, Daniel powiedział coś, co do niej dotarło. Właśnie minęli znak z napisem WITAMY W MENDOCINO i Luce spoglądała na zachód. Księżyc w pełni świecił nad grupą budynków – latarnią morską, kilkoma miedzianymi wieżami ciśnień i rzędami dobrze utrzymanych, starych drewnianych domków. Gdzieś dalej znajdował się ocean, którego nie widziała, ale go słyszała.

Daniel wskazał na wschód, w stronę ciemnego, gęstego lasu sekwoi i klonów.

– Widzisz tamten kemping?

Nie zauważyłaby go, gdyby jej nie pokazał, ale teraz, gdy zmrużyła oczy, zobaczyła wąski podjazd i zabłoconą drewnianą tablicę, na której białymi literami wypisano OSIEDLE DOMKÓW KEMPINGOWYCH MENDOCINO.

– Kiedyś tam mieszkałaś.

– Co? – Luce tak szybko odetchnęła, że aż zaczęła kaszleć. Osiedle wydawało się przygnębiające i samotne, ponury rząd niskich, szablonowych pudełek wzdłuż żwirowej drogi. – To straszne.

– Mieszkałaś tam, zanim powstał kemping – wyjaśnił Daniel i zwolnił, by zatrzymać samochód na poboczu. – Zanim wymyślono domki kempingowe. Twój ojciec z tamtych czasów sprowadził tu waszą rodzinę z Illinois podczas gorączki złota. – Wydawało się, że Daniel przywołał jakieś wspomnienie, po czym ze smutkiem potrząsnął głową. – To było naprawdę ładne miejsce.

Luce patrzyła, jak łysy mężczyzna z wielkim brzuchem ciągnie na smyczy rudego kundla. Mężczyzna miał na sobie biały podkoszulek i flanelowe bokserki. Luce zupełnie nie potrafiła wyobrazić sobie siebie w tym miejscu.

A jednak dla Daniela wspomnienia były bardzo czytelne.

– Mieliście dwuizbową chatkę, a twoja matka nie umiała gotować, więc zawsze śmierdziało kapustą. Mieliście zasłony z niebieskiej bawełny w kratę, które odsuwałem i przez okno wkradałem się do środka, kiedy twoi rodzice już spali.

Samochód wciąż stał na poboczu, ale Daniel nie gasił silnika. Luce zamknęła oczy i próbowała walczyć z głupimi łzami. Kiedy Daniel mówił o ich wspólnej historii, czuła, że jest ona jednocześnie możliwa i niemożliwa. A z drugiej strony przepełniało ją ogromne poczucie winy. Pozostał z nią tak długo, przez tyle żywotów. Zapomniała, jak dobrze ją znał. Lepiej, niż ona sama znała siebie. Czy wiedział, o czym teraz myśli? Luce zastanawiała się, czy w pewnym sensie jej nie było łatwiej, nigdy nie pamiętała bowiem Daniela, on zaś musiał to wszystko przeżywać raz za razem.

Skoro powiedział, że musi wyjechać na kilka tygodni, i nie mógł wyjaśnić, dlaczego... musiała mu zaufać.

– Jak wyglądało nasze pierwsze spotkanie? – spytała.

Daniel się uśmiechnął.

– W tamtym czasie rąbałem drewno w zamian za jedzenie. Pewnego wieczoru, w porze kolacji przechodziłem obok waszego domu. Twoja matka znów gotowała kapustę i śmierdziało tak potwornie, że chciałem ominąć wasz dom. Ale wtedy zobaczyłem cię przez okno. Szyłaś. Nie mogłem oderwać wzroku od twoich dłoni.

Luce spojrzała na swoje ręce, blade, wąskie palce i małe, kwadratowe dłonie. Zastanawiała się, czy zawsze wyglądały tak samo. Daniel sięgnął do nich.

– Są równie miękkie, jak wtedy.

Luce potrząsnęła głową. Historia jej się podobała, chciała usłyszeć tysiące podobnych, ale nie o to jej chodziło.

– Chciałam, żebyś mi opowiedział o naszym pierwszym spotkaniu – powiedziała. – Pierwszym w ogóle. Jak ono wyglądało?

Po długiej chwili powiedział w końcu:

– Robi się późno. W Shoreline oczekują nas przed północą.

Dodał gazu i skręcił w lewo w stronę centrum Mendocino. Luce obserwowała w bocznym lusterku, jak osiedle domków kempingowych staje się coraz mniejsze i coraz ciemniejsze, aż zupełnie znika. Kilka chwil później Daniel zaparkował samochód przed zupełnie pustym całodobowym barem z żółtymi ścianami i sięgającymi do samej ziemi oknami.

Ten kwartał był pełen dziwacznych, staroświeckich budynków, które wydawały się Luce mniej wyniosłą wersją wybrzeża Nowej Anglii w okolicach Dover, jej starej szkoły w New Hampshire. Ulica została wybrukowana nierównymi kamieniami, które błyszczały żółcią w świetle ulicznych latarni. Na końcu droga opadała do oceanu. Dziewczyna poczuła nagły chłód. Musiała zdusić odruchowy strach przed ciemnością. Daniel wyjaśnił jej, czym są cienie – że nie należy się ich obawiać, są bowiem jedynie posłańcami. To powinno ją uspokoić, lecz nie umiała zignorować faktu, że to oznaczało, że istnieją większe rzeczy, których należy się bać.

– Dlaczego mi nie powiesz?

Nie umiała się powstrzymać. Nie wiedziała, dlaczego to pytanie wydawało się jej tak ważne. Jeśli miała zaufać Danielowi, kiedy mówił, że musi ją zostawić, choć całe życie czekała na to spotkanie – cóż, może po prostu chciała poznać źródła tego zaufania. Dowiedzieć się, kiedy i jak się to zaczęło.

– Czy wiesz, co oznacza moje nazwisko? – spytał, zaskakując ją.

Luce zagryzła wargi, próbując przypomnieć sobie badania, które prowadziła z Penn.

– Pamiętam, że panna Sophia wspomniała coś o Obserwatorach. Ale nie wiem, co to znaczy, a nawet, czy powinnam jej zaufać.

Uniosła palce do szyi, do miejsca, którego dotykał nóż panny Sophii.

– Miała rację. Grigori to klan. Klan, który nosi moje imię. Ponieważ obserwują i uczą się z tego, co się wydarzyło, kiedy... kiedy wciąż byłem mile widziany w Niebie. I kiedy ty byłaś... cóż, to się wydarzyło bardzo dawno temu, Luce. Nie pamiętam wszystkiego.

– Gdzie? Gdzie byłam? – naciskała. – Pamiętam, że panna Sophia powiedziała coś o Grigorich zadających się ze śmiertelniczkami. Czy to się właśnie stało? Czy ty...?

Spojrzał na nią. Coś zmieniło się w jego twarzy, a w słabym blasku księżyca Luce nie potrafiła ocenić, co to znaczyło. Sprawiał wrażenie, że czuł ulgę, że się domyśliła i że sam nie będzie musiał powiedzieć tego na głos.

– Kiedy zobaczyłem cię po raz pierwszy – mówił dalej Daniel – nie różniło się to od wszystkich pozostałych spotkań w późniejszych czasach. Świat był młodszy, ale ty byłaś taka sama. To była...

– Miłość od pierwszego wejrzenia. – To wiedziała.

Pokiwał głową.

– Jak zawsze. Jedyna różnica polegała na tym, że na początku byłaś dla mnie zakazana. Właśnie odbywałem karę i zakochałem się w tobie w najgorszym możliwym momencie. W Niebie panował niepokój. Ze względu na to... kim jestem... miałem się trzymać od ciebie z dala. Rozpraszałaś mnie. Miałem się skupiać na wygraniu wojny. Tej samej wojny, która wciąż trwa. – Westchnął. – I jeśli jeszcze tego nie zauważyłaś, wciąż jestem bardzo rozkojarzony.

– Czyli byłeś bardzo wysoko postawionym aniołem – mruknęła Luce.

– Pewnie. – Daniel wyglądał żałośnie. Zawahał się, po czym, kiedy znów się odezwał, mówił tak, jakby wypluwał słowa. – To był upadek z jednego z najwyższych piedestałów.

Oczywiście. Daniel musiał być kimś ważnym w Niebie, skoro doprowadził do tak wielkiego rozłamu. I skoro jego miłość do śmiertelnej dziewczyny była tak zakazana.

– Zrezygnowałeś z tego wszystkiego? Dla mnie?

Dotknął czołem jej czoła.

– Niczego bym nie zmienił.

– Ale ja byłam niczym – powiedziała Luce. Czuła się ciężka, jakby go obciążała. Ściągała go w dół. – Musiałeś oddać tak wiele! – Poczuła mdłości. – A teraz zostałeś potępiony na zawsze.

Gasząc silnik, Daniel uśmiechnął się do niej smutno.

– Być może nie na zawsze.

– Co masz na myśli?

– Chodź – powiedział. Wyskoczył z samochodu i obszedł go, żeby otworzyć jej drzwi. – Przespacerujemy się.

Przeszli wolnym krokiem do końca ulicy, która jednak nie kończyła się ślepo i dochodziła do wąskich, kamiennych schodów prowadzących w dół, na brzeg morza. Z lewej strony schodów Luce zobaczyła ścieżkę. Daniel wziął ją za rękę i zaprowadził na brzeg klifu.

– Gdzie idziemy? – spytała Luce.

Daniel uśmiechnął się do niej, wyprostował ramiona i rozwinął skrzydła.

Powoli wyrastały z jego łopatek, rozwijając się z cichuteńkimi trzaskami i skrzypieniem. W pełni rozwinięte wydawały cichy, łopoczący dźwięk, przypominający odgłos wydawany przez kołdrę rzucaną na łóżko.

Po raz pierwszy Luce zwróciła uwagę na tył podkoszulki Daniela. Znajdowały się na nim dwa malutkie, niemal niewidoczne rozcięcia, które teraz rozsunęły się, wypuszczając jego skrzydła. Czy wszystkie ubrania Daniela zostały w taki sposób przerobione? A może miał pewne określone, szczególne rzeczy, które wkładał, kiedy planował latać?

Tak czy inaczej, jego skrzydła zawsze oszałamiały Luce.

Były ogromne, trzy razy wyższe od samego Daniela i wygięte do góry i na boki jak szerokie białe żagle. Ich ogromna powierzchnia przechwytywała blask gwiazd i odbijała go, jednocześnie potęgując, tak że całe aż opalizowały. Bliżej jego ciała ciemniały, nabierając głębokiego kremowego odcienia w miejscu, gdzie stykały się z mięśniami ramion. Jednakże na krawędziach stawały się cieńsze i świeciły, a na samych końcach wydawały się niemal przezroczyste.

Luce wpatrywała się w nie w uniesieniu, próbując zapamiętać kształt każdego wspaniałego pióra, zatrzymać ten widok na czas, kiedy Daniela przy niej nie będzie. Świecił tak jasno, że słońce mogłoby pożyczać od niego blask. Radość w jego fioletowych oczach świadczyła o tym, jak dobrze się czuł, kiedy mógł uwolnić skrzydła. Tak samo dobrze, jak czuła się Luce, gdy mogła w nich zatonąć.

– Poleć ze mną – wyszeptał.

– Co?

– Nie zobaczymy się przez jakiś czas. Muszę dać ci coś, co będziesz mogła wspominać.

Nim zdążył powiedzieć coś jeszcze, Luce pocałowała go, chwyciła za szyję i trzymała z całych sił, również pragnąc dać mu coś, co mógłby wspominać.

Przyciskając jej plecy do piersi i unosząc głowę nad jej ramieniem, Daniel zaczął całować ją po szyi. Wstrzymała oddech w oczekiwaniu. Później zgiął nogi i z wdziękiem zeskoczył z klifu.

Lecieli.

Oddalali się od skalistej linii wybrzeża, ponad srebrzystymi falami, wznosząc się łukiem w górę, jakby chcieli dolecieć do księżyca.

Objęcia Daniela chroniły ją przed każdym podmuchem wiatru, każdym dotknięciem chłodu nad oceanem. Noc była zupełnie cicha. Jakby pozostali jedynymi ludźmi na świecie.

– To Niebo, prawda? – spytała.

Daniel się roześmiał.

– Chciałbym, żeby tak było. Może już niedługo.

Kiedy dolecieli tak daleko, że nie widzieli już ziemi, Daniel skręcił delikatnie na północ i szerokim łukiem przelecieli nad miastem Mendocino, które świeciło ciepło na horyzoncie. Znajdowali się wysoko nad najwyższym budynkiem i lecieli nieprawdopodobnie szybko. Luce nigdy dotąd nie czuła się bezpieczniejsza ani bardziej zakochana.

A później, aż za szybko, zaczęli opadać, stopniowo zbliżając się do krawędzi innego klifu. Odgłosy oceanu stały się głośniejsze. Od głównej drogi odbijała wąska, ciemna dróżka. Kiedy ich stopy znów dotknęły chłodnej trawy, Luce westchnęła.

– Gdzie jesteśmy? – spytała, choć oczywiście już wiedziała.

Szkoła Shoreline. W pewnej odległości widniał duży budynek, lecz z tego miejsca wydawał się zupełnie ciemny – jedynie niewyraźny kształt na horyzoncie. Daniel przyciskał ją do siebie, jakby wciąż byli w powietrzu. Odchyliła głowę, by przyjrzeć się jego twarzy. Jego oczy były wilgotne.

– Ci, którzy mnie potępili, wciąż obserwują, Luce. Robią to od tysiącleci. I nie chcą, żebyśmy byli razem. Zrobią wszystko, by nam przeszkodzić. Dlatego nie mogę tu zostać.

Pokiwała głową, choć oczy ją piekły.

– Ale dlaczego ja tu jestem?

– Ponieważ zrobię wszystko, co w mojej mocy, by zapewnić ci bezpieczeństwo, a w tej chwili to najlepsze miejsce dla ciebie. Kocham cię, Luce. Bardziej niż cokolwiek innego. Wrócę po ciebie, kiedy tylko będę mógł.

Chciała się sprzeciwić, ale się powstrzymała. On oddał dla niej wszytko. Kiedy wypuścił ją z objęć, otworzył dłoń, a wtedy ukryty w niej niewielki czerwony kształt zaczął rosnąć. Jej torba. Zabrał ją z bagażnika tak, że nawet tego nie zauważyła, i przez ten cały czas niósł ją w dłoni. W ciągu kilku sekund torba wróciła do właściwych rozmiarów. Gdyby Luce nie czuła się tak załamana świadomością tego, co oznaczało oddanie jej torby, byłaby zachwyconą tą sztuczką.

W budynku zapaliło się samotne światło. W wejściu pojawiła się jakaś postać.

– To nie potrwa długo. Gdy zrobi się bezpieczniej, przyjdę po ciebie.

Zacisnął gorącą dłoń na jej nadgarstku i Luce w jednej chwili znalazła się w jego ramionach, przyciągana do jego warg. Pozwoliła, by wszystko inne zniknęło, by jej serce się przepełniło. Może nie pamiętała swoich wcześniejszych wcieleń, ale kiedy Daniel ją całował, czuła się bliska przeszłości. I przyszłości.

Postać stojąca w drzwiach ruszyła w ich stronę i okazała się kobietą w krótkiej białej sukience.

Pocałunek z Danielem, zbyt słodki, by trwał tak krótko, pozbawił ją tchu, jak zawsze ich pocałunki.

– Nie odchodź – wyszeptała z zamkniętymi oczami. To się działo zbyt szybko. Nie mogła zostawić Daniela. Jeszcze nie. Nie sądziła, by kiedykolwiek było to możliwe.

Poczuła podmuch oznaczający, że już zerwał się do lotu. Jej serce podążyło za nim, gdy otworzyła oczy i zobaczyła, jak jego skrzydła znikają pośród chmur, w mroku nocy.

DWA

SIEDEMNAŚCIE DNI

Łup.

Luce skrzywiła się i potarła twarz. Piekł ją nos.

Łup. Łup.

Teraz kości policzkowe. Uniosła powieki i niemal natychmiast znów się skrzywiła. Pochylała się nad nią przysadzista dziewczyna z zaciśniętymi ustami i uniesionymi brwiami. Włosy w kolorze ciemny blond upięła nieporządnie na czubku głowy. Miała na sobie luźne spodnie do jogi i bawełniany bezrękawnik w panterkę, który odcieniem pasował do jej piwnych oczu z zielonymi plamkami. W ręku trzymała piłeczkę pingpongową, gotowa nią rzucić.

Luce usiadła w pościeli i osłoniła twarz. Po rozstaniu z Danielem bolało ją serce i nie potrzebowała więcej bólu. Spojrzała w dół, próbując się zorientować w sytuacji, i przypomniała sobie łóżko, na które padła bez namysłu wczoraj wieczorem.

Kobieta w bieli, która pojawiła się po odejściu Daniela, powiedziała, że ma na imię Francesca i jest jedną z nauczycielek z Shoreline. Nawet w oszołomieniu i otępieniu Luce spostrzegła, że kobieta jest bardzo piękna. Miała około trzydziestu pięciu lat, jasne włosy sięgające do ramion, okrągłe kości policzkowe i delikatne rysy.

Anioł, uznała natychmiast Luce.

Francesca nie zadawała żadnych pytań w drodze do pokoju Luce. Musiała spodziewać się tak późnego przybycia i musiała wyczuwać jej wyczerpanie.

A teraz ta nieznajoma, która obudziła Luce, obrzucając ją piłeczkami, wydawała się gotowa do kolejnego ciosu.

– Dobrze – powiedziała szorstko. – Obudziłaś się.

– Kim jesteś? – spytała sennie Luce.

– Pytanie powinno brzmieć raczej: „Kim ty jesteś?”. Poza tym, że jesteś nieznajomą, którą znajduję w swoim pokoju. Poza tym, że jesteś dzieciakiem, który swoją dziwaczną gadaniną przez sen przerwał mi poranne mantry. Shelby jestem. Enchantée.

Nie anioł, doszła do wniosku Luce. Jedynie Kalifornijka mocno przekonana o własnych prawach.

Luce usiadła na łóżku i się rozejrzała. Pokój był dość ciasny, ale ładnie urządzony, z jasnymi drewnianymi podłogami, kominkiem, kuchenką mikrofalową, dwoma sporymi biurkami i wbudowanymi regałami na książki, które, jak Luce się zorientowała, pełniły również funkcję drabinki prowadzącej do łóżka na górze.

Widziała łazienkę za przesuwnymi drewnianymi drzwiami. I – musiała zamrugać kilka razy, żeby się upewnić – ocean za oknem. Nieźle, jak na kogoś, kto ostatni miesiąc spędził, spoglądając na paskudny stary cmentarz z pokoju bardziej pasującego do szpitala niż do szkoły. Ale tamten paskudny cmentarz i tamten pokój oznaczały, że była z Danielem. Zaczynała się już czuć swobodnie w Sword & Cross. A teraz wracała do punktu zero.

– Francesca nie wspominała, że będę miała współlokatorkę.

Mina Shelby od razu uświadomiła Luce, że to był Zły Tekst.

Dlatego odwróciła wzrok i szybko rozejrzała się po pokoju. Luce nigdy nie ufała swoim instynktom w projektowaniu wnętrz, a może nigdy nie miała okazji, by się im poddać. W Sword & Cross nie została na tyle długo, by zająć się ozdabianiem swojego lokum, ale nawet wcześniej, ściany jej pokoju w Dover były białe i gołe. Sterylny szyk, jak to kiedyś określiła Callie.

W tym pokoju z kolei... w nim było coś dziwnie... niekonwencjonalnego. Na parapecie stały rośliny doniczkowe, których Luce nigdy wcześniej nie widziała, u sufitu wisiały chorągiewki modlitewne. Z górnego łóżka zsuwała się patchworkowa kołdra w stłumionych kolorach, częściowo zasłaniając Luce widok na astrologiczny kalendarz przyklejony nad lustrem.

– A co myślałaś? Że opróżnią pokoje dyrektora tylko dlatego, że jesteś Lucindą Price?

– Yyy... nie? – Luce potrząsnęła głową. – W ogóle tak nie myślałam. Zaraz, skąd znasz moje imię?

– Czyli jesteś Lucindą Price? – Zielonkawe oczy Shelby wpatrywały się w zniszczoną szarą piżamę Luce. – Ale ze mnie szczęściara.

Luce nie wiedziała, co powiedzieć.

– Przepraszam. – Shelby odetchnęła, zmieniła ton głosu i usadowiła się na krawędzi łóżka Luce. – Jestem jedynaczką. Leon, to znaczy mój terapeuta, próbuje sprawić, żebym była mniej obcesowa, kiedy spotykam kogoś po raz pierwszy.

– I to działa? – Luce też była jedynaczką, ale nie zachowywała się niegrzecznie wobec każdej spotkanej osoby.

– To znaczy... – Shelby poruszyła się niezręcznie. – Nie jestem przyzwyczajona do dzielenia się. Czy możemy... – odrzuciła głowę do tyłu – ...zacząć od początku?

– Byłoby miło.

– Dobra. – Shelby odetchnęła głęboko. – Frankie nie wspomniała wczoraj, że będziesz miała współlokatorkę, bo wtedy musiałaby albo zauważyć... albo, jeśli już zauważyła, wypowiedzieć to na głos... że nie było mnie w łóżku, kiedy dotarłaś na miejsce. Weszłam przez to okno – wskazała na nie – około trzeciej.

Przez okno Luce widziała szeroki parapet prowadzący do ukośnej części dachu. Wyobraziła sobie Shelby biegnącą po labiryncie parapetów, by w środku nocy wrócić do pokoju.

Shelby ziewnęła przesadnie.

– Widzisz, jeśli chodzi o dzieci Nefilim w Shoreline, nauczyciele bardzo surowo traktują jedynie pozory dyscypliny. Dyscyplina jako taka właściwie nie istnieje. Choć oczywiście Frankie nie miała zamiaru powiedzieć o tym nowej uczennicy. A szczególnie Lucindzie Price.

I znów to samo. Ten specyficzny ton głosu Shelby, gdy wypowiadała jej imię. Luce chciała wiedzieć, co to znaczyło. I gdzie Shelby była aż do trzeciej. I jak weszła w ciemnościach przez okno, nie zrzucając przy tym żadnej z doniczek. I kim były dzieci Nefilim?

Luce nagle wyraźnie przypomniała sobie psychiczny tor przeszkód, po jakim przeprowadziła ją Arriane podczas pierwszego spotkania. Powierzchowna surowość jej nowej współlokatorki bardzo przypominała Arriane i Luce wspomniała podobne uczucie „i jak ja mam się z tobą zaprzyjaźnić”, jakie wypełniało ją pierwszego dnia w Sword & Cross.

Jednakże, choć Arriane wydawała się przerażająca i nawet trochę niebezpieczna, od początku robiła wrażenie uroczo dziwacznej. Natomiast nowa współlokatorka Luce wydawała się jedynie irytująca.

Shelby zeskoczyła z łóżka i wtoczyła się do łazienki, żeby umyć zęby. Przeszukawszy swoją torbę w poszukiwaniu szczoteczki do zębów, Luce podążyła za nią i wskazała nieśmiało na pastę do zębów.

– Zapomniałam spakować swoją.

– Bez wątpienia blask sławy oślepił cię na drobne codzienne konieczności – odparła Shelby, ale podniosła tubkę i podała ją Luce.

Przez jakieś dziesięć sekund szczotkowały w milczeniu zęby, aż Luce nie mogła tego dłużej znieść. Wypluła trochę piany.

– Shelby?

Shelby opuściła głowę nad porcelanowy zlew, splunęła i spytała:

– Co?

Zamiast zadać jedno z pytań, które jeszcze przed chwilą wypełniały jej głowę, Luce zaskoczyła samą siebie, pytając:

– Co mówiłam przez sen?

Ten ranek był pierwszym w ciągu co najmniej miesiąca wyrazistych, skomplikowanych, pełnych Daniela snów, kiedy Luce obudziła się i zupełnie nic nie mogła sobie przypomnieć.

Nic. Ani jednego dotknięcia anielskiego skrzydła. Ani jednego pocałunku.

Wpatrywała się w odbicie surowej twarzy Shelby w lustrze. Potrzebowała jej, by pobudziła jej pamięć. Musiała śnić o Danielu. Jeśli nie... co to mogło znaczyć?

– Nie mam pojęcia – przyznała w końcu Shelby. – To było stłumione i niejasne. Następnym razem spróbuj mówić wyraźniej. Wyszła z łazienki i włożyła pomarańczowe japonki. – Pora na śniadanie. Idziesz?

Luce wypadła z łazienki.

– Co mam włożyć?

Wciąż miała na sobie piżamę. Poprzedniego wieczoru Francesca nie mówiła nic o mundurkach. Ale z drugiej strony nie wspomniała też o współlokatorce.

Shelby wzruszyła ramionami.

– Czy ja wyglądam na dział mody z gazety? Cokolwiek, byle szybko. Głodna jestem.

Luce włożyła obcisłe dżinsy i czarny portfelowy sweter. Wolałaby spędzić więcej czasu, zastanawiając się, w co się ubrać pierwszego dnia w nowej szkole, ale jedynie chwyciła plecak i ruszyła za Shelby.

W świetle dnia korytarz wyglądał zupełnie inaczej. Wszędzie widziała jasne, olbrzymie okna wychodzące na ocean albo wbudowane w ściany regały pełne grubych książek w kolorowych, twardych okładkach. Podłogi, ściany, sufity i strome kręcone schody powstały z tego samego klonowego drewna, z którego zrobiono wszystkie meble w pokoju Luce. Dzięki niemu cała szkoła powinna się wydawać ciepła i przytulna. Tak się jednak nie działo, gdyż układ budynku był skomplikowany i dziwaczny, zwłaszcza w porównaniu z nudnymi i prostymi sypialniami w Sword & Cross. Co kilka kroków od głównego korytarza odchodziły mniejsze korytarzyki, a kręcone schody prowadziły dalej w głąb słabo oświetlonego labiryntu.

Dwa piętra i co najmniej jedno ukryte przejście dalej Luce i Shelby przeszły przez podwójnie szklone drzwi i wyszły na słońce. Świeciło niewiarygodnie jasno, lecz jednocześnie było na tyle chłodno, że Luce cieszyła się, że wzięła sweter. Pachniało oceanem, ale nie tak jak w domu na wschodnim wybrzeżu – mniej słoną wodą, a bardziej kredą.

– Śniadanie jest podawane na werandzie.

Shelby gestem wskazała na rozległy zielony teren. Trawnik otaczały z trzech stron gęste krzewy hortensji, kwitnące na niebiesko, a z czwartej kończył się urwiskiem wznoszącym się nad morzem. Luce nie mogła uwierzyć, że tak pięknie jest położona szkoła. Nie umiała sobie przy tym wyobrazić przetrwania choć jednej lekcji w budynku.

Gdy zbliżyły się do tarasu, Luce zauważyła kolejny budynek – długą prostokątną budowlę krytą gontem, z wesołymi, pomalowanymi na żółto oknami. Nad wejściem wisiał ręcznie rzeźbiony znak. „KANTYNA”, w cudzysłowie, jakby to miała być ironia. Z pewnością była to najładniejsza kantyna, jaką Luce widziała.

Werandę wypełniały pomalowane na biało żelazne meble ogrodowe i około setki najbardziej wyluzowanych uczniów, jakich Luce w życiu widziała. Większość zdjęła buty i oparła stopy na stołach, spożywając wyrafinowanie śniadania. Jajka à la Benedict, gofry z owocami, grube kawałki quiche ze szpinakiem. Zebrani czytali gazety, gadali przez komórki, grali w krokieta na trawniku. Luce znała bogate dzieciaki w Dover, lecz dzieci bogatych rodziców ze wschodniego wybrzeża były spięte i zadzierały nosa, nie były opalone ani wyluzowane. Cała sceneria bardziej przypominała pierwszy dzień lata niż wtorek na początku listopada. Wszystko było tak przyjemne, że niemal nie zazdrościła tym dzieciakom malującego się na twarzach zadowolenia z siebie. Niemal.

Luce próbowała sobie wyobrazić Arriane w tym miejscu, co pomyślałaby o Shelby i jadalni nad brzegiem oceanu, jak pewnie nie wiedziałaby, co wyśmiać jako pierwsze. Luce żałowała, że nie może się teraz zwrócić do Arriane. Dobrze by było, gdyby mogła się śmiać.

Rozglądając się, przypadkiem napotkała spojrzenia kilku uczniów. Ładna dziewczyna o oliwkowej cerze, ubrana w sukienkę w kropki, z błyszczącymi czarnymi włosami owiniętymi zielonym szalem. Blondyn o szerokich barach pochłaniający ogromną stertę naleśników.

Luce instynktownie chciała odwrócić wzrok, gdy tylko napotkała ich spojrzenia – w Sword & Cross zawsze było to najbezpieczniejszym wyjściem. Ale... żadne z nich nie patrzyło na nią ze złością. Największym zaskoczeniem w Shoreline nie był jaskrawy słoneczny blask, przyjemny taras jadalni ani aura wielkich pieniędzy otaczająca wszystkich. Chodziło o to, że uczniowie się uśmiechali.

Cóż, większość z nich się uśmiechała. Kiedy Shelby i Luce dotarły do wolnego stolika, Shelby podniosła niewielką tabliczkę i rzuciła ją na ziemię. Luce spojrzała w bok i zobaczyła wypisane na niej słowo REZERWACJA. W tym samym czasie chłopak w ich wieku, ubrany w strój kelnera, podszedł do nich ze srebrną tacą.

– Yyy, ten stolik jest za... – zaczął mówić, lecz nagle załamał mu się głos.

– Poproszę czarną kawę – powiedziała Shelby, po czym niespodziewanie zwróciła się do Luce: – A ty?

– Yyy, to samo – stwierdziła Luce, czując się niezręcznie z tym, że ktoś ją obsługuje. – Może z odrobiną mleka.

– Dzieciaki na stypendiach. Muszą harować, żeby się utrzymać.

Shelby przewróciła oczami, gdy kelner pobiegł, żeby przynieść im kawę. Podniosła leżący na stole egzemplarz „San Francisco Chronicle” i z ziewnięciem otworzyła go na pierwszej stronie.

Wtedy właśnie Luce stwierdziła, że musi zareagować.

– Hej. – Chwyciła towarzyszkę za ramię tak, by zobaczyć twarz za gazetą. Grube brwi Shelby uniosły się w zaskoczeniu. – Ja też byłam dzieciakiem na stypendium – powiedziała. – Nie w mojej ostatniej szkole, ale wcześniej...

Shelby strąciła rękę Luce.

– Czy mam być pod wrażeniem również tej części twojego CV?

Luce zamierzała właśnie zapytać, co dokładnie słyszała o niej Shelby, kiedy poczuła na ramieniu ciepłą dłoń.

Francesca, nauczycielka, która powitała Luce poprzedniego wieczoru, uśmiechała się do niej. Była wysoka, miała władczą posturę i robiła wrażenie, że wszystko przychodzi jej bez wysiłku. Miękkie jasne włosy zaczesała na jeden bok, a jej wargi były błyszczące i różowe. Miała na sobie dopasowaną czarną sukienkę futerał z niebieskim paskiem i pasujące kolorystycznie szpilki peep-toe. Tego rodzaju strój sprawiał, że wszyscy wokół czuli się zaniedbani. Luce uznała, że mogła choć nałożyć tusz do rzęs. I wybrać buty inne niż zabłocone trampki.

– O, poznałyście się. – Francesca się uśmiechnęła. – Wiedziałam, że od razu się zaprzyjaźnicie!

Shelby milczała, jedynie zaszeleściła gazetą. Luce tylko odchrząknęła.

– Myślę, że bez trudu się przyzwyczaisz do Shoreline, Luce. Tak zaprojektowano tę szkołę. Większość naszych utalentowanych uczniów od razu się dopasowuje. – Utalentowanych? – Oczywiście, jeśli będziesz miała jakieś pytania, możesz zawsze zwrócić się do mnie. Albo polegaj na Shelby.

Po raz pierwszy tego ranka Shelby się roześmiała. Jej śmiech był szorstki i chrapliwy – takiego rechotu Luce spodziewałaby się raczej po wieloletnim palaczu, nie zaś po nastoletniej wielbicielce jogi.

Luce się skrzywiła. Ostatnią rzeczą, jakiej pragnęła, było „dopasowanie się” w Shoreline. Nie pasowała do bandy zepsutych, utalentowanych dzieciaków na klifie nad oceanem. Pasowała do prawdziwych ludzi, ludzi, którzy mieli dusze zamiast rakiet do squasha i którzy wiedzieli, jak wygląda życie. Pasowała do Daniela. Wciąż nie miała pojęcia, co ona tu robi, poza tym, że się ukrywa, podczas gdy Daniel zajmuje się swoją... wojną. Później przyjdzie po nią i zabierze ją do domu. Albo coś w tym rodzaju.

– Zobaczymy się na lekcjach. Życzę smacznego! – zawołała Francesca przez ramię, oddalając się posuwistym krokiem. – Spróbujcie quiche! – Machnęła ręką, gestem nakazując kelnerowi, by przyniósł talerze obu dziewczynom.

Kiedy nauczycielka odeszła, Shelby pociągnęła duży łyk kawy i otarła usta wierzchem dłoni.

– Shelby...

– Słyszałaś kiedyś o jedzeniu w spokoju?

Luce z głośnym stuknięciem opuściła filiżankę na spodeczek i z niecierpliwością czekała, aż kelner postawi ich quiche i znów zniknie. W głębi duszy chciała sobie znaleźć inny stolik. Wszędzie wokół słyszała wesołe rozmowy. A jeśli nie udałoby się jej przyłączyć do którejkolwiek z nich, nawet siedzenie w samotności byłoby lepsze od tego. Niepokoiły ją jednak słowa Franceski. Po co reklamować Shelby jako doskonałą współlokatorkę, skoro dziewczyna wyraźnie jej nie znosiła? Luce przełknęła kęs quiche, wiedząc, że nie zje w spokoju, dopóki się nie odezwie.

– Dobra, wiem, że jestem tu nowa i z jakiegoś powodu cię to irytuje. Pewnie przed moim przybyciem miałaś pokój dla siebie.

Shelby opuściła nieco gazetę, odsłaniając oczy. Uniosła grubą brew.

– Ale ja nie jestem taka zła. I co z tego, jeśli mam kilka pytań? Wybacz mi, że nie wiem, czym do diabła są Nefermany...

– Nefilim.

– Nieważne. Nie obchodzi mnie to. Nie chcę, żebyś została moim wrogiem, a to oznacza, że część z tego... – powiedziała Luce, wskazując na dzielącą je odległość – ...pochodzi od ciebie. Z czym masz problem?

Kącik ust Shelby zadrżał. Opuściła gazetę i odchyliła się do tyłu.

– Nefilim powinni cię obchodzić. Będziesz z nami chodzić na zajęcia. – Machnęła ręką, szerokim gestem obejmując taras. – Popatrz sobie na ślicznych, uprzywilejowanych uczniów Shoreline. Połowy z tych palantów już nigdy nie zobaczysz, chyba że staną się celem naszych dowcipów.

– Naszych?

– Tak, jesteś w grupie zaawansowanej razem z Nefilim. Ale nie martw się, gdybyś nie okazała się szczególnie bystra – Luce parsknęła – program autorski dla utalentowanych uczniów to w dużej mierze przykrywka, miejsce na ukrycie Nefów w taki sposób, żeby nikt nie miał większych podejrzeń. Właściwie, jedyną osobą, która kiedykolwiek nabrała podejrzeń, jest Beaker Brady.

– Kto to? – spytała Luce, pochylając się, by nie przekrzykiwać szumu fal rozbijających się o brzeg.

– Tamten wysokiej klasy kujon dwa stoliki dalej. – Shelby wskazała głową na pyzatego chłopaka w ubraniu w szkocką kratę, który właśnie oblał jogurtem sporych rozmiarów podręcznik. – Jego rodzice nie mogą znieść, że nigdy nie został przyjęty do grupy zaawansowanej. Co semestr zaczynają kampanię. Przynoszą wyniki testów Mensy, projektów naukowych, listę sławnych noblistów, na których zrobił wrażenie, cały ten kram. I każdego semestru Francesca musi wymyślić jakiś bzdurny test nie do przejścia, żeby go powstrzymać. – Prychnęła. – Na przykład „Hej, Beaker, ułóż tę kostkę Rubika w czasie krótszym niż trzydzieści sekund”. – Shelby cmoknęła. – Choć akurat ten test ten nimrod przeszedł.

– Ale jeśli to przykrywka – spytała Luce, w głębi duszy współczując Beakerowi – to co właściwie ukrywa?

– Ludzi takich jak ja? Jestem Nefilim. N-E-F-I-L-I-M. To oznacza, że w swoim DNA mam anioła. Śmiertelni, nieśmiertelni, przedwieczni. Staramy się nie dyskryminować.

– Czy liczba pojedyncza nie powinna brzmieć nefil, jak cherub od cherubim?

Shelby się skrzywiła.

– Naprawdę? Chciałabyś, żeby mówiono do ciebie nefil? To brzmi jak nazwa na torbę, w której chowa się wstyd. Nie, dziękuję. Właściwe określenie to Nefilim, niezależnie od tego, ilu nas jest.

Czyli Shelby była swego rodzaju aniołem. Dziwne. Nie wyglądała ani nie zachowywała się odpowiednio. Nie była oszałamiająca jak Daniel, Cam czy Francesca. Nie miała magnetyzmu takiego jak Roland czy Arriane. Wydawała się szorstka i zrzędliwa.

– To coś w rodzaju szkoły średniej dla aniołów, tak? – spytała Luce. – Ale co potem? Idziecie na anielski uniwersytet?

– Zależy, czego potrzebuje świat. Dużo dzieciaków robi sobie rok przerwy i trafia do Korpusu Nefilim. Można podróżować, poderwać sobie cudzoziemca, et cetera. Ale, wiesz, tak dzieje się w czasie względnego pokoju. W chwili obecnej, cóż...

– Co w chwili obecnej?

– Nieważne. – Wydawało się, że wypluła to słowo. – Zależy od tego, kim jesteś. Wiesz, wszyscy tutaj mają pewną moc – mówiła dalej, jakby czytając w myślach Luce. – To zależy od pochodzenia. Ale w twoim wypadku...

To Luce wiedziała.

– Jestem tu ze względu na Daniela.

Shelby rzuciła serwetkę na pusty talerz i wstała.

– Naprawdę świetny sposób, żeby się zareklamować, Luce. Dziewczyna, której wysoko postawiony chłopak pociągnął za sznurki.

Czy tak właśnie myśleli o niej inni? Czy to była... prawda?

Shelby wyciągnęła rękę i ukradła ostatni kawałek quiche z talerza Luce.

– Jeśli szukasz fanklubu Lucindy Price, z pewnością go tu znajdziesz. Ale nie zapisuj mnie do niego, dobra?

– O czym ty mówisz? – Luce wstała. Może ona i Shelby powinny znów wrócić do początku. – Nie chcę mieć fanklubu...

– A nie mówiłam? – powiedział z tyłu ktoś wysokim, przyjemnym głosem.

Nagle dziewczyna z zielonym szalem stanęła przed nią. Uśmiechała się i popychała do przodu swoją koleżankę. Luce spojrzała ponad nimi, ale Shelby była już daleko – i pewnie nie warto było jej gonić. Z bliska dziewczyna z szalem wyglądała trochę jak młoda Salma Hayek, z pełnymi wargami i jeszcze pełniejszymi piersiami. Druga dziewczyna, blada, z piwnymi oczami i czarnymi włosami, przypominała trochę samą Luce.

– Czekaj, ty naprawdę jesteś Lucinda Price? – spytała blada dziewczyna. Miała bardzo małe, białe zęby, w których trzymała kilka zdobionych cekinami wsuwek, którymi upinała czarne kosmyki. – Luce i Daniel? Dziewczyna, która właśnie przyjechała z tej paskudnej szkoły w Alabamie...

– Georgii. – Luce pokiwała głową.

– Jedno i to samo. Ojejku, jaki jest Cam? Widziałam go raz na koncercie death metalu... oczywiście, byłam zbyt zdenerwowana, by się przedstawić. Choć ty oczywiście nie byłaś zainteresowana Camem, bo... Daniel! – Zaśmiała się piskliwie. – Tak w ogóle, jestem Dawn. A to Jasmine.

– Cześć – powiedziała powoli Luce. To było coś nowego. – Yyy...

– Nie przejmuj się nią, wypiła pewnie z jedenaście kaw. – Jasmine mówiła trzy razy wolniej niż Dawn. – Chodzi o to, że bardzo się cieszy, że mogła cię poznać. Zawsze mówimy, że ty i Daniel to, no wiesz, największa historia miłosna wszech czasów.

– Poważnie? – Luce wyłamała palce.

– Żartujesz? – spytała Dawn, choć Luce wciąż podejrzewała, że to one przygotowują jakiś dowcip. – Wszystkie te śmierci raz za razem? Czy to nie sprawia, że pragniesz go jeszcze bardziej? Na pewno! I, och, kiedy ten ogień cię spala... – Przymknęła oczy, położyła dłoń na brzuchu i przeciągnęła ją po ciele, w końcu przyciskając do piersi. – Mama opowiadała mi tę historię, kiedy byłam mała.

Luce była wstrząśnięta. Rozejrzała się po ruchliwym tarasie, zastanawiając się, czy ktokolwiek mógł to usłyszeć. A skoro mowa o spalaniu, jej policzki musiały być czerwone.

Na dachu kantyny zadzwonił żelazny dzwon ogłaszający koniec śniadania i Luce z zadowoleniem zauważyła, że wszyscy inni mają inne rzeczy do roboty. Na przykład, przygotowanie się do lekcji.

– Mama opowiadała ci jaką historię? – spytała powoli Luce. – O mnie i Danielu?

– Tylko najważniejsze punkty – odparła Dawn, otwierając oczy. – Czy to przypomina uderzenie gorąca? Jak podczas menopauzy, choć przecież ty nie możesz tego znać...

Jasmine pacnęła Dawn w rękę.

– Właśnie porównałaś niepohamowaną namiętność Luce z uderzeniem gorąca?

– Przepraszam. – Dawn zachichotała. – Jestem po prostu zafascynowana. Wszystko wydaje się takie romantyczne i cudowne. Zazdroszczę ci... ale w pozytywny sposób!

– Zazdrościsz mi, że umieram za każdym razem, kiedy próbuję się zejść z mężczyzną moich marzeń? – Luce opuściła ramiona. – Wiesz, to trochę zabija dreszczyk.

– Powiedz to dziewczynie, która dotychczas całowała się jedynie z Irą Frankiem z zespołem jelita nadwrażliwego – zażartowała Jasmine.

Luce się nie roześmiała, ale Dawn i Jasmine wypełniły ciszę pojednawczym chichotem, jakby myślały, że po prostu jest skromna. Nikt wcześniej tak przy niej nie chichotał.

– Co dokładnie mówiła twoja mama? – spytała Luce.

– To co zwykle: wybuchła wojna, zrobiła się chryja, a kiedy narysowali wśród chmur nieprzekraczalną linię, Daniel powiedział: „Nic nas nie rozłączy”, i to wszystkich wnerwiło. Oczywiście to moja ulubiona część historii. Wasza miłość została poddana wiecznej karze, wciąż rozpaczliwie się pragniecie, ale nie możecie, no wiesz...

– Ale w niektórych żywotach mogą. – Jasmine poprawiła Dawn i mrugnęła porozumiewawczo do Luce, którą to wszystko niemal zamurowało.

– Nie ma mowy! – Dawn machnęła ręką. – Chodzi właśnie o to, że wybucha płomieniem, kiedy... – Widząc przerażoną minę Luce, Dawn spochmurniała. – Przepraszam. Nie to chciałabyś usłyszeć.

Jasmine odchrząknęła i się pochyliła.

– Moja starsza siostra opowiedziała mi tę historię z waszej przeszłości, kiedy, przysięgam...

– Och!

Dawn wzięła Luce pod ramię, jakby ta wiedza – wiedza, do której Luce nie miała dostępu – czyniła ją lepszą przyjaciółką. To było denerwujące. Luce czuła się głęboko zażenowana. I fakt, trochę podekscytowana. I niepewna, czy cokolwiek z tego było prawdą. Jedno było pewne – Luce nagle stała się... sławna. Ale wydawało jej się to dziwne. Jakby była jedną z tych anonimowych laseczek u boku męskiej gwiazdki sezonu na zdjęciu w brukowcu.

– Hej! – Jasmine przesadnym gestem pokazała na zegarek w komórce. – Jesteśmy potwornie spóźnione. Musimy lecieć na lekcje.

Luce skrzywiła się i chwyciła plecak. Nie miała pojęcia, jaką lekcję ma pierwszą, gdzie się odbywa ani co ma sądzić o entuzjastycznym przyjęciu przez Dawn i Jasmine. Nie widziała takich ogromnych, przejętych uśmiechów od – cóż, może od zawsze.

– Czy któraś z was wie, jak mam się dowiedzieć, gdzie mam pierwszą lekcję? Chyba nie dostałam planu.

– Jasne – odparła Dawn. – Chodź z nami. Wszyscy jesteśmy razem. Przez cały czas! To świetna zabawa.

Dziewczyny szły po obu stronach Luce, prowadząc ją między stolikami, przy których inne dzieciaki kończyły śniadania. Mimo „potwornego spóźnienia” Jasmine i Dawn właściwie przechadzały się po świeżo skoszonej trawie.

Luce miała ochotę zapytać je, o co chodzi z Shelby, ale nie chciała wyjść od razu na plotkarkę. Poza tym, choć obie wydawały się bardzo miłe i w ogóle, Luce nie miała zamiaru zawierać nowych przyjaźni. Musiała to sobie wciąż przypominać – przebywała tu tylko tymczasowo.

To miejsce, mimo że tymczasowe, było oszałamiająco piękne. Ruszyły ścieżką wśród hortensji, która okrążała kantynę. Dawn gadała o czymś, ale Luce nie mogła oderwać wzroku od malowniczego urwiska i ziemi, kończącej się urwiskiem kilkaset metrów nad migoczącym oceanem. Fale omywały niewielki kawałek płowej plaży u stóp klifu niemal tak samo leniwie, jak uczniowie Shoreline udawali się na lekcje.

– Jesteśmy na miejscu – powiedziała Jasmine.

Na końcu ścieżki stał piętrowy budynek o spadzistym dachu. Został wybudowany pośrodku cienistego zagajnika sekwoi, więc jego stromy dach i rozległy trawnik pokrywała warstwa igieł. Na trawie stały stoły piknikowe, lecz główną atrakcją był sam budynek – wyglądał, jakby co najmniej w połowie składał się ze szkła, szerokich witrażowych okien i automatycznych drzwi. Coś takiego mógłby zaprojektować Frank Lloyd Wright. Kilku uczniów siedziało na wielkim tarasie na piętrze, zwróconym w stronę oceanu, a inni wspinali się po bliźniaczych schodach prowadzących od ścieżki.

– Witaj w Nefi-domku – powiedziała Jasmine.

– To tutaj macie lekcje? – Luce miała szeroko otwarte usta. Budynek przypominał bardziej ośrodek wczasowy niż szkołę.

Stojąca obok Dawn pisnęła i ścisnęła nadgarstek Luce.

– Dzień dobry, Stevenie! – zawołała przez trawnik, machając ręką do starszego mężczyzny stojącego przy schodach. Miał wąską twarz, stylowe prostokątne okulary i falujące szpakowate włosy. – Wprost uwielbiam, kiedy wkłada trzyczęściowy garnitur – wyszeptała.

– Witajcie, dziewczęta. – Mężczyzna uśmiechnął się i pomachał im ręką. Wpatrywał się w Luce na tyle długo, że zaczęła się denerwować, ale uśmiech nie opuszczał jego twarzy. – Do zobaczenia za chwilę! – zawołał i ruszył na górę.

– Steven Filmore – wyjaśniła szeptem Jasmine, gdy zaczęły wspinać się po schodach. – Znany również jako S. F. lub Silver Fox. To jeden z naszych nauczycieli i tak, zgadza się, Dawn jest w nim głęboko i szaleńczo zakochana. Choć on jest zajęty. Jest po prostu bezwstydna.

– Ale Francescę też kocham. – Dawn pacnęła Jasmine i odwróciła się do Luce z uśmiechem w ciemnych oczach. – Założę się, że ty też się w nich zabujasz, taka piękna z nich para.

– Zaczekajcie. – Luce się zawahała. – Silver Fox i Francesca są naszymi nauczycielami? I zwracacie się do nich po imieniu? I są razem? Które uczy czego?

– Cały poranny blok nazywa się „przedmiotami humanistycznymi” – powiedziała Jasmine – choć „przedmioty anielskie” byłoby lepszym określeniem. Frankie i Steven uczą razem. To część tutejszego układu, można powiedzieć, jak jin i jang. Wiesz, żeby żaden z uczniów nie został... przeciągnięty.

Luce zagryzła wargę. Dotarły na górę i stanęły w tłumie innych uczniów na tarasie. Pozostali zaczynali się kierować w stronę szklanych drzwi.

– Co miałaś na myśli, mówiąc „przeciągnięty”?

– Oboje oczywiście upadli, ale wybrali inne strony. Ona jest aniołem, a on raczej demonem. – Dawn mówiła swobodnie, jakby omawiała różnice w smakach lodów jogurtowych. Na widok wybałuszonych oczu Luce dodała: – Ślubu raczej wziąć nie mogą, choć to by było naprawdę wspaniałe wesele. Dlatego można powiedzieć, że... żyją w grzechu.

– Demon uczy nas przedmiotów humanistycznych? – spytała Luce. – I to jest w porządku?

Dawn i Jasmine popatrzyły po sobie i się roześmiały.

– Bardzo w porządku – stwierdziła Dawn. – Polubisz Stevena. Chodź, musimy iść.

Podążając za innymi uczniami, Luce weszła do sali lekcyjnej. Miała ona kształt amfiteatru, z trzema płaskimi stopniami, na których stały biurka, i dwoma długimi stołami na dole. Większość światła wpadała przez świetliki. Naturalne oświetlenie i wysokie sklepienia sprawiały, że pomieszczenie wydawało się jeszcze większe niż w rzeczywistości. Przez otwarte drzwi wpadała morska bryza, przez co powietrze było przyjemne i świeże. Ogromny kontrast w porównaniu ze Sword & Cross. Luce pomyślała, że mogłaby nawet polubić Shoreline, gdyby nie to, że powód, dla którego się tu znalazła – najważniejsza osoba w jej życiu – był nieobecny. Zastanawiała się, czy Daniel o niej myślał. Czy tęsknił za nią tak, jak ona za nim?

Luce wybrała miejsce blisko okien, między Jasmine i niebrzydkim, choć wyglądającym całkiem zwyczajnie chłopakiem w obciętych dżinsach, czapce Dodgersów i granatowej bluzie. Grupka dziewcząt stała przy wejściu do toalety. Jedna z nich miała kręcone włosy i fioletowe okulary. Kiedy Luce zobaczyła jej profil, niemal podskoczyła.

Penn.

Ale gdy tamta odwróciła się w jej stronę, jej twarz była nieco bardziej kwadratowa, ubranie bardziej obcisłe, a śmiech głośniejszy i Luce poczuła, jak ściska się jej serce. Oczywiście, że to nie była Penn. Drugiej takiej nie będzie już nigdy.

Luce czuła, jak inni uczniowie spoglądają na nią – niektórzy otwarcie się gapią. Jedyną osobą, która tego nie robiła, była Shelby – ona jedynie przywitała Luce skinieniem głowy.

To nie była duża aula – dwadzieścia ławek ustawionych na stopniach, zwróconych w stronę dwóch długich mahoniowych stołów. Za stołami wisiały dwie białe tablice suchościeralne. Dwa regały po obu stronach. Dwa kosze na śmieci. Dwie lampki. Dwa laptopy, po jednym na stole. I dwoje nauczycieli, Steven i Francesca, stojących z przodu i szepcących.

Zrobili coś, czego się nie spodziewała – odwrócili się i również się w nią wpatrzyli, po czym podeszli do stołów. Francesca usiadła na blacie jednego z nich, jedną nogę podwinęła, a drugą dotykała drewnianej podłogi. Steven oparł się o długi stół, otworzył ciężką teczkę z brązowej skóry i dotknął piórem warg. Jak na starszego mężczyznę był całkiem przystojny, owszem, ale Luce wręcz żałowała, że tak jest. Przypominał jej Cama i to, jak bardzo zdradziecki mógł być urok demona.

Czekała, aż reszta klasy wyjmie podręczniki, których ona nie miała, i zabierze się za jakieś zadanie, które ona później będzie musiała nadrobić. Wtedy będzie mogła poczuć się przytłoczona tym wszystkim i swobodnie zająć się marzeniami o Danielu.

Lecz nic takiego się nie stało. I większość dzieciaków wciąż na nią ukradkiem spoglądała.

– Wszyscy musieliście już zauważyć, że pojawił się w naszym gronie nowy uczeń. – Głos Franceski był niski i aksamitny, jak u gwiazdy jazzu.

Steven uśmiechnął się, ukazując błyszczące białe zęby.

– Powiedz nam, Luce, jak ci się podoba w Shoreline?

Luce zbladła, kiedy od strony innych ławek dobiegło ją skrzypienie. Wszyscy odwracali się w jej stronę.

Czuła, jak jej serce bije coraz szybciej, a dłonie robią się wilgotne. Skuliła się i żałowała, że nie jest normalnym uczniem w normalnej szkole w normalnym Thunderbolt w stanie Georgia. Przez ostatnie kilka dni czasami żałowała, że w ogóle widziała cienie, że wpakowała się w kłopoty, które doprowadziły do śmierci jej przyjaciół i kontaktów z Camem, i które uniemożliwiły jej bycie blisko Daniela. Jednakże w tym punkcie właśnie jej pełne niepokoju, skłębione myśli zatrzymywały się – jak mogła być normalna i wciąż mieć Daniela? Który był bardzo daleki od normalności. To niemożliwe. I dlatego była tutaj i musiała się podlizywać.

– Chyba wciąż się przyzwyczajam do Shoreline. – Głos Luce drżał, zdradzając jej niepewność, i odbijał się od sufitu. – Ale na razie wydaje mi się w porządku.

Steven się roześmiał.

– Cóż, pomyśleliśmy z Francescą, że pomożemy ci się do niej przyzwyczaić i zrezygnujemy z typowych dla wtorku uczniowskich referatów...

Siedząca po drugiej stronie Shelby wykrzyknęła:

– Super!

Wtedy Luce zauważyła na jej biurku stertę kartek, a u jej stóp plakat z napisem ZJAWY NIE SĄ TAKIE ZŁE. Czyli Luce właśnie uratowała ją przed zaprezentowaniem referatu. To musiało działać na jej korzyść.

– Steven chciał powiedzieć – wtrąciła Francesca – że zagramy w małą grę, jako sposób na przełamanie lodów.

Zsunęła się ze stołu i stukając obcasami, przeszła wzdłuż ławek, rozdając uczniom kartki.

Luce spodziewała się chóru jęków, jaki takie słowa zazwyczaj wywoływały w sali pełnej nastolatków. Te dzieciaki jednak wydawały się tak miłe i wyluzowane. Pozwalały sobie płynąć z prądem.

Kiedy Francesca położyła kartkę na biurku Luce, powiedziała:

– Dzięki temu będziesz miała jakieś pojęcie, kim są twoi koledzy z klasy i jakie są nasze cele w tym miejscu.

Luce spojrzała na kartkę. Podzielono ją na dwadzieścia kwadratów. W każdym z nich znajdowało się zdanie. Znała tę grę, kiedy była dzieckiem, bawiła się w nią na obozie letnim w zachodniej Georgii, a później kilka razy na lekcjach w Dover. Celem gry było przejście po sali i dopasowanie zdań do poszczególnych uczniów. Czuła głównie ulgę – istniały bowiem o wiele bardziej żenujące gry tego rodzaju. Niestety, kiedy uważniej przyjrzała się zdaniom – spodziewając się przyziemnych tekstów w rodzaju „Hoduje żółwia” albo „Chciałaby skoczyć ze spadochronem” – z niejakim zdenerwowaniem zobaczyła stwierdzenia „Zna osiemnaście języków” i „Odwiedził świat zewnętrzny”.

Było boleśnie oczywiste, że Luce jako jedyna w całej klasie nie jest Nefilim. Powróciła myślami do nerwowego kelnera, który przyniósł jej i Shelby śniadanie. Może Luce czułaby się bardziej swobodnie pośród uczniów na stypendium? Beaker Brady nawet nie wiedział, czego udało mu się uniknąć.

– Jeśli nikt nie ma pytań – powiedział Steven – możecie zaczynać.

– Wyjdźcie na zewnątrz i bawcie się dobrze – dodała Francesca. – Nie spieszcie się.

Luce wyszła za innymi na taras. Kiedy szły w stronę balustrady, Jasmine spojrzała Luce przez ramię i pomalowanym na zielono paznokciem wskazała jedną z kratek.

– Mam krewnego, który jest czystej krwi cherubem – powiedziała. – Zwariowany wujek Carlos.

Luce pokiwała głową, jakby rozumiała, co to znaczy, i wpisała imię Jasmine.

– Och, a ja umiem lewitować – wtrąciła Dawn, wskazując lewy górny róg na kartce Luce. – Nie przez cały czas, ale zazwyczaj po kawie mi się udaje.

– Wow.

Luce próbowała się nie gapić – Dawn nie brzmiała, jakby robiła sobie żarty. Umiała lewitować?!

Próbując nie pokazać po sobie, że czuje się coraz bardziej nie na miejscu, Luce przeszukała kartkę w poszukiwaniu czegoś – czegokolwiek – na czym się zna.

„Ma doświadczenie w przywoływaniu Głosicieli”.

Cienie. Tamtej ostatniej nocy w Sword & Cross Daniel powiedział jej, jak brzmi ich prawidłowa nazwa. Choć właściwie nigdy ich nie „przywoływała” – zawsze pokazywały się same – rzeczywiście miała pewne doświadczenie.

– Możecie wpisać mnie tam.

Wskazała na lewy dolny róg kartki. Jasmine i Dawn spojrzały na nią z niejakim podziwem, lecz bez niedowierzania, po czym ruszyły dalej, by wypełnić resztę arkusza. Serca Luce nieco zwolniło rytm. Może nie będzie tak źle.

W ciągu kolejnych kilku minut poznała Lilith, sztywną rudowłosą dziewczynę, jedną z identycznych trojaczków Nefilim („Różnią nas szczątkowe ogony”, jak wyjaśniła. „Mój się kręci”); Olivera, mówiącego głębokim głosem, przysadzistego chłopaka, który w poprzednie wakacje odwiedził świat zewnętrzny („Cholernie przereklamowany, nawet nie masz pojęcia, jak bardzo”); i Jacka, który uważał, że już prawie umie czytać w myślach i uznał, że będzie w porządku, jeśli Luce zapisze go w tej rubryce („Wyczuwam, że się z tym zgadzasz, nie mylę się?”. Zrobił pistolet z palców i cmoknął). Zostały jej trzy rubryki, kiedy Shelby wyciągnęła jej kartkę z rąk.

– Umiem obie te rzeczy – powiedziała, wskazując na dwie rubryki. – Którą wolisz?

„Zna osiemnaście języków” albo „Widziała przeszłe życie”.

– Zaczekaj – wyszeptała Luce. – Ty... ty widziałaś przeszłe życie?

Shelby uniosła brwi i podpisała się w tym kwadracie, później dodając swoje imię również obok „osiemnastu języków”. Luce wpatrywała się w kartkę, myśląc o wszystkich swoich poprzednich życiach, które były dla niej tak frustrująco niedostępne. Stanowczo nie doceniała Shelby.

Jej współlokatorka już odeszła. Na miejscu Shelby stanął chłopak, obok którego usiadła w klasie. Był od niej o dobre piętnaście centymetrów wyższy, miał szeroki, przyjazny uśmiech, piegi na nosie i błyszczące niebieskie oczy. Coś w jego osobie, nawet sposób, w jaki gryzł pióro, sprawiał, że robił wrażenie... solidnego. Luce uświadomiła sobie, że to dziwne słowo na określenie kogoś, z kim nawet nie rozmawiała, ale nic nie mogła na to poradzić.

– Dzięki Bogu. – Zaśmiał się, uderzając dłonią w czoło. – Jedynym, co umiem zrobić, jest jedyne, co ci pozostało.

– „Umie stworzyć lustrzany obraz siebie samego albo innych”? – przeczytała powoli Luce.

Pokręcił głową i zapisał swoje imię w rubryce. Miles Fisher.

– Na pewno robi wrażenie na kimś takim jak ty, co?

– Yyy, jasne. – Luce się odwróciła. Na kimś takim jak ona, kto nie miał pojęcia, co to znaczy.

– Zaraz, gdzie idziesz? – Pociągnął ją za rękaw. – Oho. Nie zauważyłaś mojego skromnego żartu? – Kiedy potrząsnęła głową, Miles posmutniał. – Chodziło mi o to, że w porównaniu z całą resztą klasy prawie się nie liczę. Jedyną osobą, poza samym sobą, której obraz udało mi się stworzyć, była moja matka. Przeraziłem ojca na jakieś dziesięć sekund, ale później wszystko zniknęło.

– Zaczekaj. – Luce zamrugała. – Stworzyłeś lustrzane odbicie swojej matki?

– Przypadkiem. Mówią, że łatwiej jest z tymi, których się, no, kocha. – Jego policzki zaróżowiły się lekko. – Teraz pomyślisz pewnie, że jestem maminsynkiem. Chodzi mi o to, że moje moce kończą się na poziomie „łatwo”. A ty... ty jesteś słynną Lucindą Price. – W niezwykle męski sposób zamachał palcami.

– Chciałabym, żeby wszyscy w końcu przestali to powtarzać – warknęła. Później, czując, że zachowała się niegrzecznie, oparła się o balustradę, żeby spojrzeć na ocean. Tak trudno jej było przetrawić wszystkie wskazówki, że inni wiedzieli o niej więcej niż ona sama. Nie chciała się wyładowywać na tym chłopaku. – Przepraszam, po prostu wydawało mi się, że to ja się tutaj nie liczę. A w twoim wypadku jak jest?

– Ja jestem, jak to określają, „rozwodniony” – powiedział, przesadzonym gestem kreśląc w powietrzu cudzysłowy. – Mama ma w żyłach trochę anielskiej krwi sprzed paru pokoleń, ale reszta rodziny to śmiertelnicy. Moje moce są żenująco słabe. Ale jestem tu, ponieważ moi rodzice podarowali szkole, no, na przykład ten taras, na którym stoisz.

– Rany.

– To nic wielkiego. Rodzina miała obsesję, żeby umieścić mnie w Shoreline. Żebyś tylko wiedziała, jak na mnie w domu naciskają, żebym umówił się na randkę z „jakąś miłą Nefilim”. – Luce zaśmiała się, po raz pierwszy od wielu dni. Miles przewrócił oczami. – Widziałem, jak dziś rano jesz śniadanie z Shelby. To twoja współlokatorka?

Luce pokiwała głową.

– Skoro już mowa o „miłych Nefilim” – zażartowała.

– Cóż, wiem, że jest swego rodzaju, no... – Miles zasyczał i wygiął palce jednej ręki w szpony, a Luce znów się roześmiała. – Tak czy inaczej, nie jestem tutaj prymusem ani nic takiego, ale siedzę tu od jakiegoś czasu i często nadal myślę, że to zupełne wariactwo. I jakbyś kiedyś chciała zjeść zupełnie normalne śniadanie albo coś w tym stylu...

Luce pokiwała głową. Normalne. Muzyka dla jej śmiertelnych uszu.

– Na przykład... jutro? – spytał Miles.

– Świetny pomysł.

Miles wyszczerzył się i pomachał jej na pożegnanie, a Luce uświadomiła sobie, że wszyscy pozostali uczniowie już wrócili do środka. Po raz pierwszy sama tego ranka spojrzała na trzymaną kartkę papieru, niepewna, co sądzić o innych dzieciakach w Shoreline. Tęskniła za Danielem, który mógłby jej to wszystko wyjaśnić, gdyby tylko nie był... a tak w ogóle, gdzie on był? Nie wiedziała.

Za daleko.

Przycisnęła palec do ust, przypominając sobie ostatni pocałunek. Niesamowite objęcia jego skrzydeł. Bez niego było jej tak zimno, nawet w kalifornijskim słońcu. Ale była tutaj z jego powodu, przyjęta do klasy aniołów czy czymkolwiek byli – łącznie ze swoją dziwaczną reputacją – tylko dzięki niemu. Co dziwne, czuła się dobrze, w tak nierozerwalny sposób połączona z Danielem.

Tylko to jej pozostało, dopóki on nie wróci.

TRZY

SZESNAŚCIE DNI

– Dobra, wal prosto z mostu, co cię najbardziej zdziwiło w Shoreline?

Był środowy poranek przed lekcjami i Luce siedziała przy słonecznym stoliku na werandzie, popijając z Milesem herbatę. Chłopak miał na sobie starą żółtą podkoszulkę z logo napoju Sunkist, bejsbolówkę naciągniętą na czoło, klapki i wytarte dżinsy. Widoczny w Shoreline brak ścisłych zasad rządzących ubiorem uczniów sprawił, że Luce zrezygnowała ze zwyczajowej czerni. Zamiast tego włożyła czerwoną sukienkę na ramiączkach i biały kardigan, co było dla mniej niczym pierwszy słoneczny dzień po całych tygodniach deszczu.

Wsypała do herbaty łyżeczkę cukru i się zaśmiała.

– Nie wiem nawet, gdzie zacząć. Może moja współlokatorka, która chyba wróciła do pokoju tuż przed świtem i znów wyszła, zanim się obudziłam. Nie, zaczekaj, lekcje prowadzone przez anioła i demona. Albo – przełknęła ślinę – to, że inni patrzą na mnie, jakbym była jakimś legendarnym dziwadłem. Przyzwyczaiłam się już do bycia anonimowym dziwadłem. Ale niesławne dziwadło...

– Nie jesteś niesławna. – Miles odgryzł duży kęs rogalika. – Zajmę się tym po kolei – dodał, żując.

Gdy otarł kącik ust chusteczką, Luce poczuła się częściowo zadziwiona, a częściowo rozbawiona nienagannymi manierami, jakie od czasu do czasu prezentował. Nie mogła go sobie nie wyobrażać, jak w dzieciństwie uczęszcza na wyrafinowany kurs etykiety przy klubie golfowym.

– Shelby jest szorstka – powiedział Miles – ale potrafi być też w porządku. Kiedy ma na to ochotę. Co prawda nigdy tego nie widziałem. – Zaśmiał się. – Ale takie krążą plotki. A sprawa z Frankie i Stevenem na początku też mnie dziwiła, ale jakimś cudem to działa. Przypomina trochę niebiański pokaz ekwilibrystyki. Z jakiegoś powodu obecność obu stron pozwala uczniom swobodnie się rozwijać.

Znowu to słowo. Rozwijać się. Przypomniała sobie, że użył go Daniel, kiedy powiedział jej, że nie będzie jej towarzyszył w Shoreline. Ale rozwinąć się w co? To mogło dotyczyć jedynie młodych Nefilim. Nie Luce, która była jedynym czystej krwi człowiekiem w klasie pełnej prawie-aniołów i czekała, aż jej anioł spadnie z niebios, by ją uratować.

– Luce – powiedział Miles, przerywając jej tok myślenia. – Ludzie patrzą na ciebie, ponieważ wszyscy słyszeli o tobie i Danielu, ale nikt nie zna całej historii.

– I zamiast zapytać mnie...

– O co? Co naprawdę robicie wysoko w chmurach? Albo czy jego wybujała, no wiesz, „chwała” kiedykolwiek przytłacza twoją śmiertelną... – Przerwał, widząc przerażenie na twarzy Luce, po czym przełknął ślinę. – Przepraszam. Chodzi mi o to, że masz rację, rzeczywiście zrobili z tego jeden wielki mit. To znaczy wszyscy pozostali. Ja próbuję za bardzo, no, nie spekulować. – Miles odstawił herbatę i wpatrzył się w serwetkę. – Może to po prostu wydaje się zbyt osobiste, żeby zadawać pytania.

Miles wpatrywał się teraz w nią, lecz Luce nie czuła zdenerwowania. Jego błyszczące niebieskie oczy i lekko krzywy uśmiech były niczym otwarte drzwi, zaproszenie do rozmowy o niektórych rzeczach, których nie miała jeszcze okazji z nikim omówić. Choć bardzo się to jej nie podobało, Luce rozumiała, dlaczego Daniel i pan Cole nie pozwolili jej na kontakty z Callie i rodzicami. Ale to Daniel i pan Cole zapisali ją do Shoreline. To oni powiedzieli, że nic jej się tam nie stanie. Dlatego nie wiedziała, dlaczego miałaby trzymać wszystko w tajemnicy przed kimś takim jak Miles. Zwłaszcza że on znał już jakąś wersję prawdy.

– To długa historia – powiedziała. – Dosłownie. I wciąż nie znam jej całej. Ale mówiąc krótko, Daniel jest ważnym aniołem. Podejrzewam, że przed Upadkiem był wielką szychą. – Przełknęła ślinę, nie patrząc Milesowi w oczy. Zdenerwowała się. – A przynajmniej był nią, zanim się we mnie zakochał.

Wszystkie wspomnienia zaczęły się z niej wylewać. Wszystko, od pierwszego dnia w Sword & Cross, od tego, jak Arriane i Gabbe się nią zaopiekowali, jak Molly i Cam z niej szydzili, po uczucie ściskania w żołądku, gdy zobaczyła swoje zdjęcie z poprzedniego życia. Śmierć Penn, która nią wstrząsnęła. Surrealistyczna bitwa na cmentarzu. Luce opuściła pewne szczegóły związane z Danielem, prywatne chwile, które dzielili... lecz gdy skończyła, uznała, że przedstawiła Milesowi niemal kompletny obraz tego, co się wydarzyło – i, jak miała nadzieję, zniszczyła swój mit w oczach przynajmniej jednej osoby.

Później poczuła się lżej.

– Rany. Nigdy wcześniej nikomu tego nie opowiedziałam. Dobrze mi zrobiło, kiedy wypowiedziałam to na głos. Zupełnie, jakby wszystko stało się bardziej prawdziwe, gdy ktoś o tym usłyszał.

– Możesz mówić dalej, jeśli chcesz – powiedział Miles.

– Wiem, że jestem tu na krótko – odparła. – I sądzę, że Shoreline pomoże mi przyzwyczaić się do ludzi... to znaczy aniołów takich jak Daniel. I Nefilim takich jak ty. Ale mimo to czuję się nie na miejscu. Zupełnie jakbym udawała kogoś, kim nie jestem.

Miles kiwał głową i zgadzał się z Luce przez cały czas, kiedy opowiadała, ale teraz zaprzeczył.

– Nie ma mowy. Fakt, że jesteś śmiertelniczką, dodaje całej sprawie dreszczyku.

Luce rozejrzała się po tarasie. Po raz pierwszy zauważyła wyraźną linię dzielącą stoliki Nefilim od reszty uczniów. Nefilim zajmowali wszystkie stoliki po zachodniej stronie, bliżej wody. Było ich mniej – nie więcej niż dwadzieścioro – ale zajmowali o wiele więcej miejsca, czasem tylko jedna osoba siedziała przy stole, przy którym spokojnie zmieściłaby się szóstka, a pozostali musieli się tłoczyć po wschodniej stronie. Taka Shelby na przykład siedziała samotnie, walcząc z porywistym wiatrem nad gazetą, którą próbowała przeczytać. Było sporo przetasowań, ale żaden z nie-Nefilim nie próbował przejść na drugą stronę, żeby usiąść z „utalentowanymi” uczniami.

Poprzedniego dnia Luce miała okazję poznać część zwyczajnych uczniów. Po lunchu zajęcia odbywały się w głównym budynku, o wiele mniej imponującej budowli, gdzie prowadzono lekcje bardziej tradycyjnych przedmiotów. Biologia, geometria, historia Europy. Niektórzy z tych uczniów wydawali się sympatyczni, ale Luce wyczuwała pewien dystans – tylko dlatego, że chodziła na zajęcia dla uzdolnionych – który uniemożliwiał rozmowę.

– Nie zrozum mnie źle, zaprzyjaźniłem się z paroma z tych gości. – Miles wskazał na jeden z zatłoczonych stolików. – W piłkę zagrałbym raczej z Connorem czy Eddiem G. niż z Nefilim. Ale naprawdę sądzisz, że ktokolwiek z tamtych mógłby przetrwać to wszystko, o czym właśnie mi opowiedziałaś?

Luce rozmasowała szyję i poczuła pieczenie w kącikach oczu. Wciąż pamiętała dotyk sztyletu panny Sophii, a nie mogła myśleć o tej nocy, nie cierpiąc z powodu Penn. Jej śmierć była taka bezsensowna. Nic z tego nie było sprawiedliwe.

– Ledwie przeżyłam – powiedziała cicho.

– Tak – zgodził się Miles, krzywiąc się. – O tym słyszeliśmy. To dziwne. Francesca i Steven dużo nas uczą o teraźniejszości i przyszłości, ale o przeszłości prawie wcale. To podobno ma związek z oddawaniem nam panowania nad własnym życiem.

– Co masz na myśli?

– Mogę powiedzieć ci wszystko o wielkiej bitwie, która nadchodzi, i roli, jaką mogą w niej odegrać wspaniali młodzi Nefilim tacy jak ja. Ale te wcześniejsze sprawy, o których mówiłaś? Żadna z lekcji nie była temu poświęcona. A skoro o tym mowa – Miles pokazał na werandę, która zaczynała pustoszeć – powinniśmy iść. Chciałabyś to kiedyś powtórzyć?

– Zdecydowanie.

I Luce rzeczywiście tak myślała. Polubiła Milesa. Łatwiej się z nim rozmawiało niż z kimkolwiek, kogo tu poznała. Był przyjazny, a jego poczucie humoru sprawiało, że Luce czuła się swobodnie. Jednak coś w jego słowach zwróciło jej uwagę. Nadchodząca bitwa. Bitwa Daniela i Cama. A może bitwa przeciwko Starcom panny Sophii? Skoro nawet Nefilim się do niej przygotowywali, na jakiej pozycji znajdowała się Luce?

∗

Steven i Francesca mieli zwyczaj nosić ubrania w dopasowanych do siebie kolorach, przez co wyglądali, jakby wybierali się na sesję zdjęciową, a nie na lekcje. Drugiego dnia w Shoreline Francesca włożyła złote gladiatorki na ośmiocentymetrowej szpilce i modną rozszerzaną sukienkę w kolorze dyni. Sukienka była luźno zawiązana na szyi, a węzeł niemal idealnie pasował odcieniem do pomarańczowego krawata, który Steven włożył do koszuli w kolorze kości słoniowej i granatowego blezera.

Wyglądali oszałamiająco i Luce ciągnęło do nich, choć nie zadurzyła się w nich, jak poprzedniego dnia przewidywała Dawn. Kiedy obserwowała nauczycieli ze swojego miejsca między Milesem i Jasmine, czuła więź z nimi z powodów bliższych jej sercu – przypominali jej związek z Danielem.

Choć nie widziała, by się kiedykolwiek dotykali, to kiedy stali blisko siebie – czyli właściwie zawsze – łącząca ich magnetyczna więź prawie odkształcała ściany. Oczywiście miało to pewien związek z ich mocami jako upadłych aniołów, ale musiało też wynikać z niezwykłego sposobu, w jaki byli ze sobą złączeni. Luce nic nie mogła poradzić na swoją niechęć. Ciągle przypominali jej to, czego nie mogła w tej chwili mieć.

Większość uczniów zajęła już miejsca. Dawn i Jasmine trajkotały, namawiając Luce, by dołączyła do komitetu nadzorującego i pomogła im zaplanować te wszystkie wspaniałe imprezy towarzyskie. Luce nie lubiła dodatkowych zajęć. Ale dziewczęta były dla niej tak miłe, a Jasmine tak się rozpromieniła, opowiadając o rejsie jachtem, który zaplanowano na koniec tygodnia, że postanowiła dać szansę komitetowi. Dopisywała się właśnie do listy, kiedy Steven zrobił krok do przodu, rzucił blezer na stół za plecami i bez słowa rozłożył szeroko ręce.

Jakby przyzwany, fragment głębokiej ciemności oderwał się od cienia jednej z sekwoi przed budynkiem. Odkleił się od trawy, zamaterializował się i przez okno wpadł do sali. Był szybki, a gdzie się pojawił, tam dzień blakł i zapadała ciemność.

Luce odruchowo sapnęła, i to nie tylko ona. Większość uczniów cofała się nerwowo, kiedy Steven zaczął poruszać cieniem. Wyciągnął ręce i kręcił coraz szybciej i szybciej, jakby się z czymś mocował. Wkrótce cień wirował przed nim tak szybko, że stał się niewyraźny, jak szprychy obracającego się koła. Z jego środka wydostawał się wilgotny wiatr, rozwiewając włosy Luce.

Steven z niejakim wysiłkiem zmienił cień z bezkształtnej plamy w gęstą czarną kulę, nie większą od grejpfruta.

– Zatem – powiedział, swobodnie odbijając lewitującą kulę ciemności kilka centymetrów nad palcami – poznajcie temat dzisiejszej lekcji.

Francesca zrobiła krok do przodu i wzięła cień w ręce. Na szpilkach była niemal równa wzrostem Stevenowi. I, jak wyobrażała sobie Luce, równie dobrze radziła sobie z cieniami.

– Wszyscy w pewnym momencie widzieliście Głosiciele – powiedziała, przechodząc powoli wzdłuż ustawionych w podkowę ławek, by uczniowie mogli się lepiej przyjrzeć. – A niektórzy z was – dodała, spoglądając na Luce – mają nawet pewne doświadczenie w pracy z nimi. Ale czy naprawdę wiecie, czym są? Czy wiecie, co mogą robić?

Plotkarki, pomyślała Luce, przypominając sobie, co Daniel powiedział jej w noc bitwy. Wciąż była zbyt nowa w Shoreline, by poczuć się swobodnie, udzielając odpowiedzi, ale pozostali uczniowie najwyraźniej jej nie znali. Powoli uniosła rękę.

Francesca przechyliła głowę.

– Luce.

– Przenoszą wiadomości – powiedziała, czując się pewniej z każdym słowem i przypominając sobie zapewnienia Daniela. – Ale są nieszkodliwe.

– Posłańcy, to się zgadza. Ale nieszkodliwi?

Francesca spojrzała na Stevena. Jej ton nie zdradzał, czy Luce miała rację, czy się myliła, co sprawiło, że dziewczyna się zawstydziła.

Cała klasa była wyraźnie zdziwiona, kiedy Francesca stanęła obok Stevena, chwyciła za jeden brzeg cienia, on zaś złapał drugi, i oboje pociągnęli mocno.

– Nazywamy to podglądaniem – powiedziała.

Cień wybrzuszał się i rozciągał jak napełniany balon. Wydawał bulgoczący dźwięk, gdy jego czerń zmieniła się, ukazując barwy bardziej wyraziste niż wszystko, co Luce kiedykolwiek widziała. Głęboka zieleń, migoczące złoto, marmurowe pasma różu i purpury. Cały świat barw, coraz bardziej jaskrawych i coraz bardziej wyraźnych, pośród niknącej sieci cienia. Steven i Francesca wciąż ciągnęli, cofając się powoli, aż cień przybrał rozmiar i kształt dużego ekranu. Wtedy przerwali.

Nie ostrzegali, nie powiedzieli, co mają zamiar pokazać, i po krótkiej chwili przerażenia Luce zrozumiała dlaczego. Na coś takiego nie dało się nikogo przygotować.

Plątanina kolorów rozdzieliła się, ukazując wyraźne kształty, niczym na płótnie. Patrzyli na miasto. Starożytne miasto, otoczone kamiennym murem... które płonęło. Zatłoczone i zanieczyszczone, pochłaniane przez gniewne płomienie. Ludzie przyparci przez ogień do murów, ciemna pustka ich ust, ręce wzniesione do nieba. I wszędzie deszcz jaskrawych iskier i kropli ognia, ulewa zabójczego blasku, który podpalał wszystko, czego dotknął.

Przez ekran cienia Luce niemal czuła zgniliznę i zagładę. Widok był przerażający, lecz najbardziej zadziwiał ją brak dźwięku. Inni uczniowie zasłaniali uszy, jakby chcieli odciąć jakiś jęk, jakiś wrzask, który dla Luce był niesłyszalny. Gdy patrzyli, jak umierają kolejni ludzie, otaczała ich absolutna cisza.

Kiedy Luce poczuła już, że jej żołądek dłużej tego nie zniesie, obraz się zmienił, jakby się wycofał i zobaczyła wszystko z większej odległości. Płonęło nie jedno miasto, lecz dwa. W jej głowie pojawiła się dziwna myśl, jakby wspomnienie, które zawsze miała, lecz o którym nie myślała od dłuższego czasu. Wiedziała, na co patrzą – Sodoma i Gomora, dwa biblijne miasta, dwa miasta zniszczone przez Boga.

Wtedy, jakby gasili światło, Steven i Francesca pstryknęli palcami i obraz zniknął. Pozostałości cienia rozpadły się w czarny pył, który opadł na podłogę sali. Otaczający Luce uczniowie z trudem łapali oddech.

Luce nie mogła oderwać wzroku od miejsca, gdzie wcześniej znajdował się cień. Jak oni to zrobili? Zaczynał znów się zbierać, kawałki ciemności łączyły się ze sobą i powoli wracały do znajomego kształtu. Wypełniwszy swoje zadanie, Głosiciel powoli pełzł po deskach podłogi, po czym wyślizgnął się z sali jak cień rzucany przez zamykające się drzwi.

– Możecie się zastanawiać, dlaczego kazaliśmy wam przez to przechodzić – powiedział Steven, zwracając się do uczniów. Wymienił zatroskane spojrzenia z Francescą, gdy patrzyli po sali. Dawn jęczała.

– Jak wiecie – powiedziała Francesca – przez większość zajęć skupiamy się na tym, co macie w swojej mocy jako Nefilim. Jak możecie uczynić świat lepszym, jakkolwiek zdefiniujecie to słowo. Lubimy patrzeć w przyszłość, nie w przeszłość.

– Ale to, co widzieliście dzisiaj – wtrącił Steven – było nie tylko lekcją historii z niewiarygodnymi efektami specjalnymi. I nie był to jedynie obraz, który wyczarowaliśmy. Nie, to co widzieliście, to były prawdziwe Sodoma i Gomora, zniszczone przez Wielkiego Tyrana, kiedy...

– No, no, no! – przerwała Francesca, grożąc mu palcem. – Nie używamy tu takich określeń.

– Oczywiście. Ona ma jak zawsze rację. Nawet mnie czasem się zdarza ulec propagandzie. – Steven popatrzył po sali. – Ale jak mówiłem, Głosiciele to więcej niż cienie. Mogą przenosić cenne informacje. W pewnym sensie rzeczywiście są cieniami... ale cieniami przeszłości, odległej i nie tak odległej.

– To, co dziś widzieliście – zakończyła Francesca – było pokazem cennej umiejętności, którą niektórzy z was być może opanują. Pewnego dnia.

– Teraz lepiej, żebyście tego nie próbowali. – Steven wytarł ręce w chusteczkę, którą wyjął z kieszeni. – Właściwie, zabraniamy wam próbować, bo jeszcze stracicie panowanie i zgubicie się wśród cieni. Ale pewnego dnia być może będziecie do tego zdolni.

Luce wymieniła spojrzenia z Milesem. Uśmiechnął się do niej, szeroko otwierając oczy, jakby, słysząc te słowa, poczuł ulgę. Wcale nie czuł się wykluczony, nie tak jak Luce.

– Poza tym – dodała Francesca – większość z was pewnie czuje się zmęczona. – Luce rozejrzała się po sali, patrząc innym uczniom w twarze. Głos Franceski był niczym aloes na oparzenie słoneczne. Połowa klasy przymknęła oczy. – To absolutnie normalne. Podglądanie cieni dużo kosztuje. Wiele energii wymaga spojrzenie kilka dni wstecz, ale całe tysiąclecia? Sami czujecie skutki. Wobec tego – spojrzała na Stevena – zwolnimy was dzisiaj wcześniej, żebyście mogli odpocząć.

– Jutro wracamy do normalnego programu nauczania, więc koniecznie doczytajcie rozdział o pozbywaniu się zjaw – powiedział Steven. – A teraz jesteście wolni.

Wszędzie wokół Luce uczniowie powoli wstawali z ławek. Wydawali się oszołomieni, wyczerpani. Kiedy Luce się podniosła, zauważyła, że trzęsą jej się kolana, ale poza tym wydawała się mniej wstrząśnięta niż pozostali. Ściągnęła poły swetra i wyszła z klasy tuż za Milesem.

– To było ciężkie – powiedział, zeskakując po dwa stopnie. – Z tobą wszystko w porządku?

– Jak najbardziej – odpowiedziała Luce. Tak też było. – A u ciebie?

Miles rozmasował czoło.

– Miałem wrażenie, jakbym naprawdę tam był. Cieszę się, że nas zwolnili. Mam ochotę się zdrzemnąć.

– Serio! – dodała Dawn, która zbliżyła się do nich, kiedy ruszyli ścieżką w stronę sypialni. – Nie spodziewałam się czegoś takiego w środowy poranek. Czuję się padnięta.

To prawda – zniszczenie Sodomy i Gomory było przerażające. Tak prawdziwe, że Luce wciąż czuła gorąco na twarzy.

Do pokojów wrócili na skróty, wzdłuż północnej ściany jadalni i między sekwojami. Na terenie szkoły panowała dziwna cisza, gdyż wszyscy inni uczniowie wciąż mieli lekcje w głównym budynku. Nefilim jeden po drugim kierowali się w stronę łóżek.

Z wyjątkiem Luce. Wcale nie była zmęczona. Wprost przeciwnie, czuła dziwny przypływ energii. Znów żałowała, że nie ma przy niej Daniela. Bardzo chciała z nim porozmawiać o pokazie Franceski i Stevena. I dlaczego nie powiedział jej wcześniej, że w cieniach kryje się coś więcej?

Przed sobą Luce widziała schody prowadzące do jej pokoju. Za plecami miała las sekwoi. Przez chwilę spacerowała przed wejściem do budynku. Nie chciała wchodzić do środka, nie chciała wszystkiego odespać i udawać, że nic nie widziała. Francesca i Steven z pewnością nie chcieli przerazić uczniów, na pewno mieli zamiar czegoś ich nauczyć. Czegoś, czego nie mogli tak po prostu powiedzieć. Ale jeśli Głosiciele przenosiły wiadomości i echa z przeszłości, to jaki był sens tego, co im właśnie pokazano?

Weszła do lasu.

Według jej zegarka była jedenasta rano, lecz pod koronami drzew panował głęboki mrok. Wchodziła coraz głębiej w las, czując na gołych nogach gęsią skórkę. Wolała się za bardzo nad tym nie zastanawiać – myślenie zwiększyłoby jedynie prawdopodobieństwo, że ucieknie. Miała wejść na niezbadane terytorium. Teren zakazany.

Miała zamiar wezwać Głosiciela.

Już wcześniej robiła z nimi różne rzeczy. Pierwszy raz, kiedy w trakcie lekcji jednego uszczypnęła, żeby nie wślizgnął się do jej kieszeni. Później w bibliotece, gdy odepchnęła tego, który zbliżał się do Penn. Biedna Penn. Luce nie mogła się nie zastanawiać, jaką wiadomość przenosił tamten Głosiciel. Gdyby wtedy umiała nimi manipulować, jak to dzisiaj pokazali Francesca i Steven, czy mogłaby powstrzymać to, co się stało?

Zamknęła oczy. Zobaczyła Penn, opartą o ścianę, z piersią zalaną krwią. Jej nieżyjąca przyjaciółka. Nie! Przypominanie sobie tej nocy było zbyt bolesne i nigdy Luce nic nie dało. Teraz musiała patrzeć w przyszłość.

Musiała walczyć z zimnym strachem, który ją wypełniał. Skradający się czarny znajomy kształt, kryjący się w prawdziwym cieniu gałęzi sekwoi ledwie dziesięć metrów od niej.

Zrobiła krok w jego stronę i Głosiciel się cofnął. Próbując nie wykonywać nagłych ruchów, Luce zbliżała się coraz bardziej, bliżej i bliżej, pragnąc, by cień nie uciekał.

Już.

Cień zadrżał pod gałęzią, ale został na miejscu.

Luce czuła, że jej serce bije coraz szybciej, i próbowała się uspokoić. Tak, w lesie było ciemno, i tak, nikt nie wiedział, dokąd poszła, i jasne, istniała pewna szansa, że przez dłuższy czas nikt nie zauważy jej nieobecności, jeśli coś się stanie. Ale nie było powodów do paniki, prawda? To dlaczego przeszywał ją dojmujący strach? Dlaczego ręce drżały jej w taki sam sposób jak wtedy, gdy widziała cienie jako mała dziewczynka, zanim dowiedziała się, że są w zasadzie nieszkodliwe?

Czas coś zrobić. Mogła albo stać tu nieruchomo przez całą wieczność, spanikować i wrócić do pokoju, albo...

Wyciągnęła rękę, już bez drżenia, i chwyciła stwora. Podniosła go i przycisnęła do piersi, zaskoczona jego ciężarem, chłodem i wilgocią. Jak mokry ręcznik. Jej ramiona drżały. Co ma teraz z nim zrobić?

W jej głowie pojawił się obraz płonących miast. Luce zastanawiała się, czy w samotności zniosłaby tę wiadomość. O ile w ogóle uda jej się odkryć jego tajemnice. Jak to w ogóle działało? Francesca i Steven po prostu ciągnęli.

Wstrzymując oddech, Luce namacała palcami pierzaste krawędzie cienia, chwyciła je i pociągnęła lekko. Ku jej zaskoczeniu, Głosiciel był elastyczny, niemal jak plastelina, i przyjmował kształt, jaki nadawały mu jej ręce. Krzywiąc się, próbowała nadać mu kształt kwadratu. Przypominający to, co utworzyli nauczyciele.

Z początku było łatwo, lecz później z każdym pociągnięciem cień wydawał się coraz sztywniejszy. I za każdym razem, kiedy przesuwała ręce, by pociągnąć inny fragment, reszta wracała do postaci zimnej grudkowatej czarnej masy. Wkrótce zdyszała się i musiała przedramieniem ocierać pot. Nie chciała się poddać. Ale kiedy cień zaczął wibrować, Luce wrzasnęła i upuściła go na ziemię.

Natychmiast zniknął między drzewami. I dopiero wtedy Luce uświadomiła sobie, że to nie on wibrował. To komórka w jej plecaku.

Przyzwyczaiła się już do jej braku. Zdążyła zapomnieć, że pan Cole dał jej swój stary aparat, zanim wsiadła na pokład samolotu do Kalifornii. Był niemal bezużyteczny, potrzebny jedynie po to, by nauczyciel mógł zachować z nią kontakt i informować ją, jakimi historyjkami nakarmił jej rodziców, którzy wciąż wierzyli, że przebywa w Sword & Cross.

Nikt poza panem Cole’em nie miał nawet jej numeru. A dla zachowania bezpieczeństwa, co bardzo ją irytowało, Daniel nie powiedział jej, jak się może z nim skontaktować. Teraz zaś telefon sprawił, że Luce zaprzepaściła wszystkie swoje osiągnięcia z cieniem.

Wyjęła aparat i otworzyła wiadomość, którą wysłał jej pan Cole.

„Zadzwoń do rodziców. Myślą, że dostałaś piątkę ze sprawdzianu z historii, który właśnie zrobiłem. I że w przyszłym tygodniu spróbujesz dostać się do drużyny pływackiej. Udawaj, że wszystko jest w porządku”.

I drugą, minutę później: „Wszystko w porządku?”.

Luce niechętnie wepchnęła telefon do plecaka i depcząc grubą warstwę igieł sekwoi, ruszyła w stronę skraju lasu i swojego pokoju. Wiadomość sprowokowała ją do zastanowienia się nad tym, co z innymi uczniami Sword & Cross. Czy Arriane wciąż tam była, a jeśli tak, do kogo wysyłała papierowe samolociki z wiadomościami? Czy pod nieobecność Luce Molly znalazła sobie innego wroga? A może obie odeszły, skoro Luce i Daniela już nie było? Czy Randy kupiła historyjkę, że rodzice Luce zażądali przeniesienia? Dziewczyna westchnęła. Nie podobało jej się to, że nie może powiedzieć rodzicom prawdy, nie może im powiedzieć, jak daleko się znalazła i jak bardzo samotna się czuje.

Ale rozmowa telefoniczna? Każde kłamstwo, które powie – piątka na sprawdzianie z historii, nieistniejąca drużyna piłkarska – tylko sprawi, że jeszcze bardziej zatęskni za domem.

Pan Cole musiał zwariować, każąc jej zadzwonić do nich i kłamać. Niestety, gdyby powiedziała rodzicom prawdę – całą prawdę – uznaliby, że oszalała. A gdyby się z nimi nie skontaktowała, wiedzieliby, że coś się dzieje. Przyjechaliby do Sword & Cross, nie znaleźli jej i co wtedy?

Mogła wysłać im mejla. Kłamanie w mejlu nie będzie takie trudne. Kupi jej kilka dni, zanim będzie musiała zadzwonić. Napisze wiadomość jeszcze tego wieczoru.

Wyszła z lasu, na ścieżkę, i sapnęła. Rzeczywiście była noc. Spojrzała z powrotem na gęsty las. Ile czasu spędziła z cieniem? Popatrzyła na zegarek. Wpół do dziewiątej. Przegapiła lunch. I popołudniowe lekcje. I kolację. W lesie było tak ciemno, że nie zauważyła mijającego czasu, ale teraz poczuła, jak wszystko uderza w nią ze zdwojoną siłą. Była zmęczona, zmarznięta i głodna.

∗

Po tym, jak trzykrotnie źle wybrała korytarz w przypominającym labirynt budynku sypialnym, Luce w końcu odnalazła właściwe drzwi. W głębi duszy miała nadzieję, że Shelby znów zniknęła na noc, gdziekolwiek się udała. Luce wsunęła wielki, staroświecki klucz w zamek i otworzyła drzwi.

Światła były wyłączone, ale w kominku palił się ogień. Shelby siedziała po turecku na podłodze i medytowała z zamkniętymi oczami. Kiedy Luce weszła do środka, dziewczyna otworzyła jedno oko i wydawała się wyjątkowo zirytowana tym, co zobaczyła.

– Przepraszam – wyszeptała Luce, opadając na krzesło przy biurku bliżej drzwi. – Nie zwracaj na mnie uwagi. Udawaj, że mnie tu nie ma.

Przez chwilę Shelby najwyraźniej właśnie to robiła. Zamknęła oko i wróciła do medytacji, a w pokoju zapanowała cisza. Luce włączyła komputer, który stał na biurku, i wpatrzyła się w ekran, próbując wymyślić jak najbardziej niewinną wiadomość do rodziców – a skoro już przy tym była, również do Callie, która przez ostatni tydzień bez przerwy wysyłała jej mejle, wciąż nieprzeczytane.

Jak najwolniej stukając w klawisze, by ten odgłos nie wywołał kolejnego ataku złości Shelby, Luce napisała:

„Kochani Mamo i Tato, bardzo za Wami tęsknię. Chciałam tylko wysłać Wam krótką wiadomość. Sword & Cross jest w porządku”.

Poczuła ściskanie w żołądku, gdy z trudem powstrzymywała się przed napisaniem:

„O ile mi wiadomo, w tym tygodniu nikt nie umarł”.

Zmusiła się, żeby napisać:

„Dobrze sobie radzę na lekcjach. Może nawet spróbuję dostać się do drużyny pływackiej!”.

Luce wyjrzała przez okno, wpatrując się w gwiaździste niebo. Musiała szybko skończyć, inaczej nigdy jej się nie uda.

„Ciekawe, kiedy w końcu przestanie padać... Cóż, listopad w Georgii już taki jest!

Całuję, Luce”.

Skopiowała treść wiadomości do Callie, zmieniła kilka wybranych słów, przeniosła kursor na „Wyślij”, zamknęła oczy, kliknęła dwa razy i zwiesiła głowę. Była fałszywą córką, kłamliwą przyjaciółką. I co w ogóle sobie myślała? Takie bezbarwne wiadomości były niczym czerwona flaga. Jedynie ich zaniepokoją.

Zaburczało jej w żołądku. I jeszcze raz, głośniej. Shelby odchrząknęła.

Luce obróciła się na krześle, żeby spojrzeć na dziewczynę, ale odkryła, że tamta przyjęła pozycję psa z głową w dół. Luce poczuła łzy w kącikach oczu.

– Jestem głodna, jasne? Może napiszesz zażalenie, żeby przenieśli mnie do innego pokoju?

Shelby spokojnie wyprostowała się na macie i wyciągnęła ręce w pozycji do modlitwy.

– Chciałam ci tylko powiedzieć, że w szufladzie ze skarpetkami mam pudełko organicznego makaronu z serem. I po co od razu ta fontanna? Rany.

Jedenaście minut później Luce siedziała na łóżku, przykryta kocem, z parującą miską makaronu z serem, suchymi oczami i współlokatorką, która nagle przestała jej nie znosić.

– Nie płakałam dlatego, że jestem głodna. – Luce chciała wyjaśnić sytuację, choć makaron z serem był smaczny, a sam gest tak niespodziewanie miły ze strony Shelby, że prawie się znowu rozpłakała. Luce bardzo chciała się przed kimś otworzyć, a przed sobą miała właśnie Shelby. Tamta oczywiście nie stopniała do końca, ale podzielenie się zapasem jedzenia było wielkim krokiem jak na kogoś, kto wcześniej właściwie się do niej nie odzywał. – Ja, no, mam pewne problemy rodzinne. Trudno mi być z dala od nich.

– Zaraz ja się rozpłaczę – powiedziała Shelby, pochłaniając swoją porcję makaronu. – Niech zgadnę, twoi rodzice są nadal szczęśliwym małżeństwem.

– To nie w porządku – powiedziała Luce, prostując się. – Nie masz pojęcia, przez co przeszłam.

– A czy ty masz pojęcie, przez co ja przeszłam? – Shelby miażdżyła Luce wzrokiem. – Tak myślałam. Posłuchaj, jeśli chodzi o mnie, jestem jedynaczką wychowywaną przez samotną matkę. Problemy z ojcem? Może. Ciężko się ze mną żyje, bo nie umiem się dzielić? Niemal na pewno. Ale nie mogę znieść, kiedy na moim terytorium pojawia się jakaś urocza, karmiona łyżeczką gołąbeczka ze szczęśliwym domem, która zaczyna jęczeć z tęsknoty za kochankiem.

Luce westchnęła.

– W ogóle nie o to mi chodzi.

– To o co? Oświeć mnie.

– Jestem oszustką – powiedziała. – Okłamuję ludzi, których kocham.

– Okłamujesz swojego wspaniałego chłopaka? – Shelby zmrużyła oczy w sposób, który mógł świadczyć, że jest nawet zainteresowana.

– Nie – mruknęła Luce. – Z nim nawet nie rozmawiam.

Shelby ułożyła się na łóżku Luce i uniosła nogi tak, że oparły się o spodnią część górnego posłania.

– A dlaczego nie?

– To długa, głupia i skomplikowana historia.

– Cóż, każda w miarę inteligenta dziewczyna wie, że można zrobić tylko jedno, kiedy zerwie się z chłopakiem...

– Nie, my nie zerwaliśmy... – zaczęła wyjaśniać Luce w tej samej chwili, gdy Shelby powiedziała:

– Zmienić fryzurę.

– Zmienić fryzurę?

– Zacząć od nowa – wyjaśniła Shelby. – Ja pofarbowałam się na pomarańczowo, obcięłam włosy. Do diabła, raz nawet ogoliłam głowę, kiedy tamten idiota naprawdę złamał mi serce.

Na komodzie po drugiej stronie pokoju stało nieduże owalne lustro w ozdobnej drewnianej ramie. Z łóżka Luce widziała w nim swoje odbicie. Odstawiła miskę z makaronem i podeszła bliżej.

Obcięła włosy po Trevorze, ale to było coś innego. Zresztą i tak większość nich się spaliła. A kiedy przybyła do Sword & Cross, obcięła włosy Arriane. Mimo to, Luce rozumiała, o co Shelby chodzi z „zaczynaniem od nowa”. Można było stać się kimś innym, udawać, że nie jest się tą osobą, która tak wiele wycierpiała. I chociaż – Bogu dzięki – nie opłakiwała końca związku z Danielem, miała wiele innych strat do opłakiwania. Penn, rodzinę, życie, które prowadziła, zanim wszystko tak się skomplikowało.

– Naprawdę się nad tym zastanawiasz, co? Nie każ mi wyciągać butelki z perhydrolem spod umywalki.

Luce przeczesała palcami swoje krótkie czarne włosy. Co pomyśli o tym Daniel? Ale jeśli chciał, żeby była szczęśliwa w tym miejscu, dopóki znowu się nie spotkają, musiała zapomnieć o tym, kim była w Sword & Cross.

Odwróciła się do Shelby.

– Przynieś butelkę.

LAUREN KATE dorastała w Dallas, chodziła do szkoły w Atlancie, a zaczęła pisać w Nowym Jorku. Jest autorką „The Betrayal of Natalie Hargrove”. Obecnie mieszka z mężem w Los Angeles i uczy się surfować.