Karolina Pietrusińska

Unia Europejska w pigułce

© Karolina Pietrusińska, 2023

Unia Europejska (UE) to organizacja polityczno-gospodarcza zrzeszająca 27 państw europejskich. Celem UE jest promowanie pokoju, stabilności i dobrobytu na kontynencie poprzez bliską współpracę i integrację między państwami członkowskimi. UE powstała w wyniku podpisania Traktatu z Maastricht w 1992 roku i od tamtej pory przeżyła wiele zmian i rozszerzeń. Niniejsza publikacja zawiera zbiór potrzebnej i przydatnej wiedzy na temat jednej z największej wspólnoty w dziejach współczesnego świata.

ISBN 978-83-8324-825-7

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Unia Europejska w pigułce

2. Wstęp

3. Państwa członkowskie

4. Główne zasady Unii Europejskiej

5. Agencje

6. CELE UNII EUROPEJSKIEJ

7. Przystąpienie do Unii Europejskiej

8. Historia Unii Europejskiej

9. Cele i wartości Unii Europejskiej

10. Traktaty założycielskie Unii Europejskiej

11. Zasady Unii Europejskiej

12. Kraje Unii Europejskiej

13. Kraje których walutą jest euro

14. Państwa członkowskie strefy Schengen

15. Budżet i wydatki UE.

16. Posłowie do Parlamentu Europejskiego

17. Hymn europejski

18. Dzień Europy

19. Flaga Europejska

20. Historia Flagi europejskiej

21. Motto Unii Europejskiej

22. Języki w Unii Europejskiej

23. Przepisy dotyczące użycia języków Unii Europejskiej

24. Rodzaje instytucji i organów Unii Europejskiej

25. Służby międzyinstytucjonalne Unii Europejskiej

26. Agencje zdecentralizowane Unii Europejskiej

27. Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa w Unii Europejskiej

28. Agencje wykonawcze w Unii Europejskiej

29. Agencje i organy Euroatonu

30. Przewodniczący Parlamentu Europejskiego

1. Roberta Metsola

2. Charles Michel

3. Przewodnicząca Komisji Ursula von der Leyen

31. Rezydencja Rady Unii Europejskiej

32. Wybór i mianowanie członków instytucji Unii Europejskiej

33. Przedstawicielstwo Unii Europejskiej

34. Instytucje Unii Europejskiej

35. Parlament Europejski

36. Rada Europejska

37. Rada Unii Europejskiej

38. Komisja Europejska

39. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

40. Priorytety Unii Europejskiej

41. Unijny proces decyzyjny

42. Przygotowanie projektów aktów prawnych Unii Europejskiej

43. Zgłaszanie poprawek i przyjmowanie aktów Unii Europejskiej

44. Śledzenie procesu stanowienia prawa w Unii Europejskiej

45. Jak uczestniczyć w procesie tworzenia prawa Unii Europejskiej

46. Procedura budżetowa Unii Europejskiej

47. Budżet Unii Europejskiej

48. Proces negocjacyjny dotyczący budżetu długoterminowego

49. Coroczny proces negocjacji budżetowych Unii Europejskiej

50. Rodzaje aktów prawnych Unii Europejskiej

51. Rozporządzenia Unii Europejskiej

1. Dyrektywy

2. Decyzje

3. Zalecenia

4. Opinie

52. Stosowanie prawa Unii Europejskiej

53. Wdrażanie prawa Unii Europejskiej przez państwa członkowie

54. Współpraca prawna między państwami Unii Europejskiej

55. Współpraca karna pomiędzy państwami Unii Europejskiej

56. Obowiązujące prawodawstwo w Unii Europejskiej

57. Projekty aktów prawnych Unii Europejskiej

58. Dochody Unii Europejskiej

59. Wydatki Unii Europejskiej

60. Zarządzanie funduszami Unii Europejskiej

61. Przygotowanie projektu budżetu Unii Europejskiej

62. Na co są wydawane pieniądze Unijne?

63. Korzyści związane ze strefą Euro

64. Z czego wynikają korzyści związane ze strefą Euro

65. Euro jako waluta oficjalna Unii Europejskiej

66. Kryteria przystąpienia do strefy Euro

67. Priorytety Unii Europejskiej na lata 2019—2024

68. Nowy program strategiczny na lata 2019—2024

69. Priorytety Komisji na lata 2019—2024

70. Najważniejsze osiągnięcia Unii Europejskiej

71. Korzyści z członkostwa w Unii Europejskiej

72. Jednolity rynek Unii Europejskiej

73. Ochrona i prawa obywateli Unii Europejskiej

74. Wolność słowa w Unii Europejskiej

75. Wolność zgromadzeń i zrzeszania się w Unii Europejskiej

76. Prawa pracownicze w Unii Europejskiej

77. Tolerancja w Unii Europejskiej

78. Małżeństwa jednopłciowe w Unii Europejskiej

79. Religia i wyznanie wiary w Unii Europejskiej

80. Ochrona danych osobowych w Unii Europejskiej

81. Prawa konsumenckie w Unii Europejskiej

82. Prawo cyfrowe w Unii Europejskiej

83. Działalność gospodarcza, rozwój i handel w Unii Europejskiej

84. Przedsiębiorstwa w Unii Europejskiej

85. Swobodny przepływ osób w Unii Europejskiej

86. Swobodny przepływ usług

87. Swobodny przepływ towarów w Unii Europejskiej

88. Program Erasmus

89. Światowa wymiana handlowa

90. Handel światowy

91. Normy dotyczące jakości, żywnościowe i ochrony środowiska

92. Antybiotykowe symulatory wzrostu

93. System jakości w Unii Europejskiej

94. Dyplomacja i rozwój na skalę międzynarodową Unii Europejskiej

95. Dyplomacja i bezpieczeństwo Unii Europejskiej

96. Prawa człowieka w Unii Europejskiej

97. Pomoc humanitarna Unii Europejskiej

98. Budżet na pomoc humanitarną w 2021 i 2022 roku

99. Humanistyczny most powietrzny

100. Czołowe innowacje poprzez badania naukowe w Unii Europejskiej

101. Cła w Unii Europejskiej

102. Unia Celna Unii Europejskiej w działaniach

103. Inwestycje w zrównoważoną przyszłość energetyczną Europy

104. Obszary działalności Unii Europejskiej związane z energetyką

105. Bezpieczeństwo żywności w Unii Europejskiej

106. Zapewnienie bezpiecznej żywności od pola do stołu

107. Jednolity rynek wewnętrzny bez granic w Unii Europejskiej

108. Utrzymywanie i wspieranie uczciwej konkurencji w Unii Europejskiej

109. Konkurencja i prawo Unii Europejskiej

110. Kształtowanie, szkolenie i młodzież Unii Europejskiej

111. Wspieranie wysokiej jakości kształcenia, szkolenia, spójności społecznej

112. Europejskie dziedzictwo kulturowe i jego różnorodność

113. Sprawiedliwe skuteczne i sprzyjające wzrostowi podatki Unii Europejskiej

114. Polityka regionalna Unii Europejskiej

115. Inwestycje regionalne i solidarność w Unii Europejskiej

116. Polityka zagraniczna i bezpieczeństwo Unii Europejskiej

117. Pomoc humanitarna i ochrona ludności

118. Europejskie wartości humanitarne w praktyce

119. Prawa człowieka i demokracja

120. Promowanie i ochrona praw człowieka

121. Przedsiębiorstwa i przemysł w Unii Europejskiej

122. Przyszłość dla firm i przemysłu w Europie

123. Rolnictwo w Unii Europejskiej

124. Obszary wiejskie i wysokiej jakości produktu rolne

125. Eliminacja ubóstwa i osiągnięcie zrównoważonego rozwoju w Unii Europejskiej

126. Sprawiedliwość i prawa podstawowe w Unii Europejskiej

127. Sprawiedliwość oraz prawa przysługujące obywatelom Unii Europejskie

128. Wyższość prawa Unii Europejskiego nad prawem krajowym

129. Ochrona środowiska w Unii Europejskiej

130. Ekologiczna i bardziej zrównoważona Europa

131. Wydarzenia związane z ochroną środowiska w Unii Europejskiej

132. Bezpieczny, zrównoważony i połączony transport

133. Zatrudnienie i sprawy społeczne

134. Wspieranie zdrowia publicznego w Europie

135. Europejskie rok tematyczny

136. Dlaczego inicjatywa europejskiego roku tematycznego jest potrzebna

137. Wspólna reakcja Unii Europejskiej na pandemię Covid-19

138. Europejska solidarność w praktyce

139. Walka z dezinformacją w Unii Europejskiej

140. Plan odbudowy dla Europy

141. Państwa Członkowskie Unii Europejskie i Europejski Obszar Gospodarczy

142. Życie w Unii Europejskiej

143. Jak korzystać z praw Unii Europejskiej

144. Pozycja Unii Europejskiej w kontekście światowego handlu

145. Wymiana handlowa w odrębnie Unii Europejskiej z udziałem Unii Europejskiej

146. Rodzaje finansowania jakie proponuje Unia Europejska

147. Zarządzanie środkami Unii Europejskiej

148. Zamówienie publiczne, przetargi i umowy w Unii Europejskiej

149. Nauka w Unii Europejskiej

150. Wolontariat w Unii Europejskiej

151. Możliwości w zakresie badań naukowych w Unii Europejskiej

152. Rekrutacja pracowników w Unii Europejskiej

153. Możliwe ścieżki kariery w Unii Europejskiej

154. Jak przedłożyć swoją kandydaturę na stanowiska w Unii Europejskiej

155. Skarga do Trybunału Unii Europejskiej

156. Unia Europejska wobec wojny na Ukrainie

157. Sankcje Unii Europejskie względem Rosji

158. Dlaczego Polska nie chce wejść do strefy Euro

159. Zakończenie

Wstęp

Źródła prawa Unii Europejskiej są określone w Traktatach Unijnych, które są podstawowymi aktami prawnymi UE. Są to:

Traktat o Unii Europejskiej (TUE)
Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE)
Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

Ponadto, istnieją również akty prawa wtórnego, które są wydawane przez instytucje UE na podstawie Traktatów i są wiążące dla państw członkowskich. Są to:

Rozporządzenia — mają bezpośrednie zastosowanie i są obowiązujące we wszystkich państwach członkowskich
Dyrektywy — są wiążące co do celów, ale pozostawiają państwom członkowskim swobodę wyboru sposobu osiągnięcia tych celów
Decyzje — są wiążące dla określonych podmiotów i określają konkretną sytuację prawodawczą
Rekomendacje i opinie — nie są wiążące, ale mają na celu wytyczenie ogólnych kierunków działań w określonych obszarach

Ponadto, istnieją również akty prawa pochodzącego z praktyki sądowej Unii Europejskiej, takie jak orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości UE, które stanowią ważne źródło prawa unijnego.

Prawo Unii Europejskiej jest bardzo specyficznym prawem. Określa zbiór zasad, praw i obowiązków, które państwa członkowskie (jest ich 27) muszą spełnić, pamiętając przy tym o nadrzędności prawa Unii Europejskiej nad prawem krajowym.

Państwa członkowskie

Państwa członkowskie to:

1. Austria

w Unii Europejskiej od 1995 roku,

w strefie euro od 1999 roku

w Schengen od 1997 roku

2. Belgia

w Unii Europejskiej od 1958 roku,

w strefie euro od 1999 roku

w Schengen od 1995 roku

3. Bułgaria

w Unii Europejskiej od 2007 roku,

4. Chorwacja

w Unii Europejskiej od 2013 roku,

5. Cypr

w Unii Europejskiej od 2004 roku,

6. Czechy

w Unii Europejskiej od 2004 roku

w strefie euro od 2007 roku

7. Dania

w Unii Europejskiej od 1973 roku

w strefie Schengen od 2001 roku

Nie należy do strefy UE.

8. Estonia

9. Finlandia

w Unii Europejskiej od 1995 roku

w strefie euro od 1999 roku

w strefie Schengen od 2001 roku

10. Francja

w Unii Europejskiej od 1958 roku

w strefie euro od 1999 roku

w strefie Schengen od 1995 roku

11. Grecja

w Unii Europejskiej od 1981 roku,

w strefie euro od 1999 roku

w Schengen od 1995 roku

12. Hiszpania

w Unii Europejskiej od 1986 roku,

w strefie euro od 1999 roku

w Schengen od 1995 roku

13. Holandia

w Unii Europejskiej od 1958 roku,

w strefie euro od 1999 roku

w Schengen od 1995 roku

14. Irlandia

w Unii Europejskiej od 1973 roku,

w strefie euro od 1999 roku

w Schengen nie należy.

15. Litwa

w Unii Europejskiej od 2004 roku,

w strefie euro od 2015 roku

w Schengen od 2007 roku

16. Łotwa

w Unii Europejskiej od 2004 roku,

w strefie euro od 2014 roku

w Schengen od 2007 roku

17. Luksemburg

w Unii Europejskiej od 1958 roku,

w strefie euro od 1999 roku

w Schengen od 1995 roku

18. Malta

w Unii Europejskiej od 2004 roku,

w strefie euro od 2008 roku

w Schengen od 2007 roku

19. Niemcy

w Unii Europejskiej od 1958 roku,

w strefie euro od 1999 roku

w Schengen od 1995roku

20. Polska

w Unii Europejskiej od 2004 roku,

w strefie euro nie należy

w Schengen od 2007 roku.

21. Portugalia

w Unii Europejskiej od 1986 roku,

w strefie euro od 1999 roku

w Schengen od 1995 roku

22. Rumunia

w Unii Europejskiej od 2007 roku,

23. Słowacja

w Unii Europejskiej od 2004 roku,

w strefie euro od 2007 roku

24. Słowenia

w Unii Europejskiej od 2004 roku,

w strefie euro od 2007 roku

w Schengen od 2007 roku

25. Szwecja

w Unii Europejskiej od 1995 roku,

w strefie euro od 2001 roku

26. Węgry

w Unii Europejskiej od 2004 roku,

w Schengen od 2007 roku

27. Włochy

w Unii Europejskiej od 1958 roku,

w strefie euro od 1999 roku

w Schengen od 1997 roku

Obecnie krajami kandydującymi na członków Unii Europejskiej są: Albania, Bośnia i Hercegowina, Mołdawia, Czarnogóra, Macedonia Północna, Ukraina, Serbia i Turcja. Są także kraje, które nie spełniają wymogów Unii Europejskiej a są to kraje kandydujące to Gruzja i Kosowo.

Każde z państw członkowskich posiada własną Konstytucję. Własne ustawy, prawo krajowe i zwyczajowe. Ważne jest by nie było ono sprzeczne z zasadami i prawem Unii Europejskiej

Unia Europejska bardzo dużą wagę przywiązuje do utrzymania praworządności w krajach członkowskich. Niestety nie wszystkie kraje chcą się tym zasadom podporządkować. Mimo to nadal chcą korzystać z przywilejów bycia członkiem Unii Europejskiej, nic w zamian nie dając a przywódcy tych krajów krzyczą, że wspólnota ogranicza zasady i prawa krajowego wręcz w nie ingeruje. Nie jest to prawdą. Warunkiem przystąpienia do wspólnoty było przestrzeganie prawa Unii Europejskiej. Innymi warunkami, które kraj członkowski misi spełnić jest to kryteria kopenhaskie czyli:

· stabilna demokracji

· rządy prawa

· poprawnie funkcjonująca gospodarka rynkowa

· przyjęcie przepisów prawa Unii Europejskiej w tym wstąpienie do strefy euro.

Przywileje bycia członkiem Unii Europejskiej to między innymi: korzystanie z pieniędzy wspólnoty za pomocą planów odbudowy, zasiłków, zapomóg. Pieniądze idą na dofinansowanie budowy dróg, autostrad, na rozwój wsi i miast a także na plany odbudowy po pandemii. Ale nie tylko, korzyści z pozostania i z w ogóle przystąpienia do Unii Europejskiej to przede wszystkim gwarant stabilności i pokoju na kontynencie europejskim. To dialog pomiędzy państwami gdzie podejmowane są wspólne decyzje, które dotyczą milionów obywateli Unii Europejskiej. Wreszcie to współpraca pomiędzy państwami. Państwo Polski otrzymało szanse i szerokie możliwości do wsparcia swoimi głosami i kształtowanie polityki wewnętrznej a także zewnętrznej zjednoczonej Europy. Polscy urzędnicy, posłowie otrzymali szanse do udziału w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Dużą krzywdą dla państwa polskiego i dla jego obywateli było by pozostanie poza wspólnotą członkowską a także osłabiłoby Polskę na arenie międzynarodowej.

Polska jest jednym z 27 państwa Unii Europejskiej. Niestety przez działania rządzących, do dzisiaj nie otrzymano żadnych profitów z programu naprawczego. Ponadto z dnia na dzień na państwo polskie nakładane są kolejne kary finansowe.

Unia Europejska mówi wyraźnie, dopóki Polska nie naprawi sądownictwa, dopóki nie przestanie karać „niepokornych dla władzy sędziów” za wyroki niezgodne rzekomo z prawem władzy i zawieszać sędziów za wyroki nieprzychylne i niepodobające się władzy. Wreszcie nie zacznie stosować się do przyjętych podczas wstępowania do Unii Europejskiej (przecież podpisując akt założycielski w 2004 roku zobowiązała się do przestrzegania ogólno-dostępnych praw unijnych, a także do nadrzędności prawa Unii nad prawem krajowym) Polska obecnie jako jedyne z krajów członkowskich łamie prawo unijne, nie wypełnia kamieni milowych a także jest surowo karane, sankcjami pieniężnymi. Przecież podpisując tą deklarację zobowiązała się ich przestrzegać.

Dziś w Polsce zagrożona jest demokracja, prawa kobiet czy mniejszości seksualnych łamane, ludzie nazywani ideologią. Sędziowie karani i zawieszani za wyroki nieprzychylne władzy. Narzuca się obywatelom wiarę i jak mają żyć i postępować. Władza chce podporządkować sobie wszystkie aspekty życia społecznego i ich swobód obywatelskich. Można by wymieniać więcej. Opieszałość władzy, zatrudnianie swoich, finansowanie fundacji ludzi władzy. W końcu nękanie zwykłych Polaków i odbieranie im godności i decydowania o swoim ciele, czy podporządkowanie państwa teoriom kościelnym, przekształcając Polskę w państwo kościelne zależne od kleru. Na to nie godzi się Unia Europejska.

Główne zasady Unii Europejskiej

Głównymi zasadami Unii Europejskiej są zasady:

1. Zasada przyznanie kompetencji

2. Zasada pomocniczości

3. Zasada proporcjonalności

4. Zasada poszanowania równości i tożsamości narodowej państw członkowskich

5. Zasada lojalności współpracy

6. Zasada równowagi instytucjonalnej

7. Zasada demokracji

Unia Europejska kształtuje porządek prawny w Europie. Porządek ten jest spójną częścią społeczności społeczno-politycznej. Ma to decydujący wpływ funkcjonowanie poszczególnych państw członkowskich ale także każdego obywatela danego państwa.

Każdy Europejczyk jest już nie tylko obywatelem swojego kraju, państwa czy miasta. Jest także obywatelem Unii Europejskiej. Dlatego też bardzo ważne jest i staje się ogólna wiedza o porządku prawnym, który obowiązuje.

Chcąc zgłębić się w źródła Unii Europejskiej, należy cofnąć się do początku powstania Unii Europejskiej. A najlepiej do przyczyn jej powstania i poznać cały proces ich tworzenia,

Powstanie Unii Europejskiej datuje się na dzień 1 listopada 1993 roku na mocy Traktatu z Maastricht. Traktat ten podpisało 27 państwa demokratycznych w Europie dnia 7 lutego 1992 roku. Traktatu z Maastricht z 1992 roku dokonuje zmiany Traktatu Rzymskiego. Rozszerza on Unię Europejską o nowe zagadnienia na przykład współpraca w polityce zagranicznej i bezpieczeństwa oraz wymiaru sprawiedliwości i spraw wewnętrznych.

Najważniejszymi postanowieniami Traktatu z Maastrich są między innymi:

1. Utworzenie Unii Europejskiej

2. Zastąpienie nazwy Europejska Wspólnota Gospodarcza na Wspólnota Europejska

3. Unia Europejska zwiększała uprawnienia Parlamentu Europejskiego.

4. Utworzenie nowych instytucji w Unii Europejskiej takich jak:

a. Trybunał Obrachunkowy

b. Europejski trybunał Monetarny.

c. Urząd rzecznika praw Obywatelskich.

Inne organy Unii Europejskiej to:

1. Parlament Europejski

2. Rada Europejska

3. Komisja Europejska

4. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

5. Europejski Bank Centralny

6. Europejska Służba Działań Zewnętrznych

7. Europejski Komitet Ekonomiczno-społeczny

8. Europejski Komitet Regionów

9. Europejski Bank Inwestycyjny

10. Europejski Rzecznik Praw obywatelskich

11. Europejski Inspektor Ochrony Danych

12. Europejska Rada Ochrony Danych

13. Europejski Urząd Doboru Kadr

14. Urząd Publikacji Unii Europejskiej.

Agencje

1. EISMEA Agencja wykonawcza, która zarządza wszelkimi programami unijnymi. Pomagają one małym firmom zachować konkurencyjność. Zajmują się także programem z dziedziny wszelkich badań naukowych, ochrony środowiska, rybołówstwa czy energii.

2. ACER — Agencja Unii Europejskiej do spraw Współpracy Organów Regulacji Energetyki.

3. Agencja Unii Europejskiej do spraw Azylu

4. BEREC Office

5. Cedefop

6. Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej

7. CEPOL

8. CINEA

9. CPVO Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin. Udziela praw własności intelektualnej dl nowych odmian roślin w Unii Europejskiej.

10. EASA Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego

11. EBA Europejski Urząd nadzoru Bankowego

12. ECDC Europejskie Centrum do spraw Zapobiegania i Kontroli Chorób

13. Echa — Europejska Agencja Chemikaliów

14. EEA — The european Environment Agency

15. EFCA Europejska Agencja Kontroli Rybołówstwa

16. EFSA — europejski Urząd do spraw Bezpieczeństwa Żywności

17. EIGE — europejski Instytut do spraw równości kobiet i mężczyzn

18. EIOPA — Europejski Urząd Nadzoru ubezpieczeń i pracowniczych programów emerytalnych

19. ELA — europejski Urząd ds. Pracy

20. EME — Europejska agencja leków

21. EMCDDA

22. EMSA — Europejska Agencja Bezpieczeństwa Morskiego.

23. ENISA — Agencja Unii Europejskiej do spraw cyber-bezpieczeństwa

24. Era — agencja Kolejowa Unii Europejskiej

25. ERCEA — Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady do spraw Badań Naukowych

26. ESMA — Europejski Urząd Nadzoru Giełdy i papierów wartościowych

27. ETF Europejska Fundacja kształcenia

28. EU — OSHA — Europejska Agencja Bezpieczeństwa i zdrowia w pracy

29. EUIPO Urząd Unii Europejskiej do spraw własności intelektualnej

30. Eurofound — Europejska Fundacja na rzecz poprawy warunków życia i pracy

31. Eurojust — Wspiera współpracę sądową w Unii Europejskiej

32. Europejska Agencja do spraw Zarządzenia Operacyjnego Systemami informacyjnymi w przestrzenie wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości.

33. Europejska Agencja Wykonawcza ds. badań Naukowych (REA)

34. EACEA — Europejska Agencja Wykonawcza do spraw edukacji i kultury

35. EUROPOL — Zapewnia wsparcie w zakresie walki z przestępczością

36. EUSOPA — The European Union Agency for the Space Programme

37. FRA — Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej

38. Frontex

39. HaDEA — Agencja Wykonawcza do spraw Zdrowia i Cyfryzacji

40. Prokuratura Europejska

41. SESAR 3

42. SRB Jednolita Rada do spraw Restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji

43. Wspólne Europejskie Przedsięwzięcie kolejowe

44. Wspólne przedsięwzięcie na rzecz Biotechnologicznej Europy Opartej na Obiegu zamkniętym

45. Wspólne przedsięwzięcie na rzecz czystego wodoru

46. Wspólne przedsięwzięcie na rzecz Ekologicznego lotnictwa

47. Wspólne przedsięwzięcie na rzecz inicjatywy w dziecinie Innowacji o Ochronie Zdrowia

48. Wspólne przedsięwzięcie na rzecz inteligentnych sieci i usług

49. Wspólne przedsięwzięcie na rzecz kluczowych technologii cyfrowych

50. Wspólne przedsięwzięcie na rzecz programu EDCTP3 w dziedzinie globalnego zdrowia

51. Wspólne przedsięwzięcie w dziedzinie europejskich obliczeń wielkiej skali.

Unia Europejska jest stabilnym tworem i organizacją zbudowana na trzech filarach:

I filar — dotychczasowe wspólnoty:

— Europejska Wspólnota Gospodarcza

— Euratom

— EWWiS — Europejska Wspólnota Węgla i stali, poszerzona o nowe kompetencje.

II filar

— Wspólna polityka zagraniczna w której zadaniami są:

— Umacnianie bezpieczeństwa Unii Europejskiej i jej państw członkowskich.

— Zachowanie pokoju i umacnianie państw ościennych

— Rozwijanie demokracji oraz prawa, poszanowanie państw członkowskich i podstawowych wolności w Europie i na świecie.

III Filar

— To wymiar sprawiedliwości i sprawy wewnętrzne, których zadaniami są:

— Zwalczanie terroryzmu, zorganizowanej przestępczości oraz handlu ludźmi

— Walczy z produkcją i przemytem narkotyków

— Zwalczanie przestępstw wobec dzieci

— Współpraca władz sądowniczych, celnych i policyjnych

CELE UNII EUROPEJSKIEJ

Unia Europejska działa na jej terytorium. Terytorium Unii Europejskiej to terytorium wszystkich państw członkowskich.

Cele Unii Europejskiej (UE) to szeroki zakres polityk, inicjatyw i działań mających na celu promowanie integracji europejskiej i zwiększenie dobrobytu obywateli UE. Oto kilka głównych celów UE:

1. Zapewnienie pokoju i stabilności na kontynencie europejskim poprzez współpracę i dialog między państwami członkowskimi.
2. Promowanie wolnego handlu i swobodnego przepływu osób, towarów, usług i kapitału wewnątrz UE.
3. Ochrona praw i wolności obywateli UE, w tym praw człowieka, równości płci, ochrony środowiska i walki z dyskryminacją.
4. Wspieranie zrównoważonego rozwoju i ochrony środowiska naturalnego, w tym walka z zmianami klimatu.
5. Zapewnienie bezpieczeństwa swoim obywatelom, zwłaszcza poprzez koordynację działań w zakresie walki z terroryzmem i przestępczością transgraniczną.
6. Wspieranie badań naukowych i innowacji technologicznych, aby zwiększyć konkurencyjność i wzrost gospodarczy UE.
7. Współpraca międzynarodowa, w tym rozwijanie stosunków z krajami spoza UE i udział w międzynarodowych organizacjach.

Te cele są realizowane poprzez różne instytucje UE, takie jak Parlament Europejski, Rada Europejska, Komisja Europejska i Trybunał Sprawiedliwości UE, które współpracują w celu osiągnięcia wspólnych celów.

Przystąpienie do Unii Europejskiej

Przystąpienie do Unii Europejskiej jest procesem, który polega na podjęciu decyzji przez państwo kandydujące o przystąpieniu do UE oraz na przeprowadzeniu szeregu działań mających na celu spełnienie wymagań i kryteriów określonych przez UE. Proces ten składa się z kilku etapów.
Pierwszym etapem jest złożenie przez państwo kandydujące oficjalnego wniosku o przystąpienie do UE. Następnie następuje faza oceny przygotowania kraju do przystąpienia. Komisja Europejska dokonuje analizy sytuacji politycznej, gospodarczej i prawnej państwa kandydującego oraz jego zdolności do wdrażania prawa UE.
Kolejnym etapem jest rozpoczęcie negocjacji akcesyjnych między UE a państwem kandydującym, podczas których omawia się warunki przystąpienia. W ramach negocjacji określa się m.in. zakres i tempo przystosowania się kraju kandydującego do prawa UE, w tym do tzw. acquis communautaire, czyli zbioru przepisów prawnych obowiązujących w UE.
Po zakończeniu negocjacji akcesyjnych podpisywana jest umowa akcesyjna, która określa dokładne warunki przystąpienia państwa kandydującego do UE. Umowa ta musi zostać ratyfikowana przez państwa członkowskie UE oraz przez państwo kandydujące.
Ostatnim etapem jest formalne przystąpienie państwa do UE. Od tego momentu państwo to staje się pełnoprawnym członkiem UE i musi przestrzegać wszystkich jej przepisów oraz zobowiązań.
Warto zaznaczyć, że proces przystąpienia do UE może trwać kilka lat i wymaga od państwa kandydującego spełnienia szeregu wymagań i kryteriów.

Historia Unii Europejskiej

Historia Unii Europejskiej (UE) sięga początków powojennych działań integracyjnych w Europie. Po II wojnie światowej państwa europejskie dostrzegły potrzebę współpracy i integracji w celu zapewnienia pokoju, stabilności i dobrobytu na kontynencie. Pierwszymi krokami w tym kierunku były powstanie Rady Europy i Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali (EWWiS).
EWWiS powstała w 1951 r. w wyniku podpisania traktatu paryskiego przez sześć państw europejskich: Belgia, Francja, Holandia, Luksemburg, Niemcy Zachodnie i Włochy. Celem tej organizacji było utworzenie wspólnego rynku węgla i stali oraz zwiększenie integracji gospodarczej między tymi państwami. EWWiS przekształciła się później w Europejską Wspólnotę Gospodarczą (EWG), która powstała w 1957 r. wraz z podpisaniem traktatów rzymskich przez te same sześć państw.
EWG skupiała się na tworzeniu jednolitego rynku wewnętrznego i zwiększaniu swobód przepływu towarów, osób, usług i kapitału między państwami członkowskimi. W 1967 r. EWG połączyła się z Europejską Wspólnotą Atomową i utworzyła Europejską Wspólnotę Gospodarczą i Polityczną (EWGP).
W kolejnych latach proces integracji postępował, a UE rozszerzała swoje kompetencje o nowe obszary, takie jak polityka spójności, polityka rolna, ochrona środowiska, bezpieczeństwo i obrona, a także polityka zagraniczna i handlowa. Wraz z kolejnymi rozszerzeniami UE powiększała się liczba państw członkowskich, a UE stała się jednym z największych bloków gospodarczych na świecie.
Obecnie UE składa się z 27 państw członkowskich i jest organizacją, która działa na wielu płaszczyznach, od polityki gospodarczej i społecznej po kwestie bezpieczeństwa i obrony. UE jest uważana za przykład unikatowego modelu integracji, który umożliwił pokojowe rozwiązanie konfliktów między państwami, współpracę w wielu dziedzinach i zwiększenie dobrobytu obywateli.

Cele i wartości Unii Europejskiej

Cele i wartości Unii Europejskiej (UE) zostały określone w Traktacie o Unii Europejskiej. Wartości UE obejmują:

1. Poszanowanie godności ludzkiej, wolności, demokracji, równości, praworządności i poszanowania praw człowieka, w tym praw osób należących do mniejszości.
2. Tolerancja i solidarność między narodami, przy jednoczesnym szanowaniu różnorodności kulturowej, językowej i religijnej w Europie.
3. Ochrona praw socjalnych, ekonomicznych i kulturowych obywateli UE, a także promowanie zrównoważonego rozwoju, ochrony środowiska i walki z ubóstwem.

Cele UE obejmują:

1. Współpracę w celu zapewnienia pokoju, stabilności i bezpieczeństwa w Europie.
2. Tworzenie jednolitego rynku wewnętrznego, który umożliwia swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału.
3. Wspieranie zrównoważonego rozwoju i walka z ubóstwem w Europie i na świecie.
4. Wzmocnienie roli UE na arenie międzynarodowej, poprzez promowanie wartości demokratycznych i praw człowieka, a także budowanie partnerstw z innymi krajami i organizacjami międzynarodowymi.
5. Wspieranie innowacji i badań naukowych oraz promowanie integracji europejskiej na rzecz rozwoju gospodarczego.

Unia Europejska stawia sobie za cel stworzenie jednolitej, zintegrowanej i pokojowej Europy, która będzie zjednoczona wokół wspólnych wartości i celów. W tym celu UE działa na wielu płaszczyznach, w tym w dziedzinach polityki gospodarczej, społecznej, ochrony środowiska, bezpieczeństwa i obrony oraz polityki zagranicznej.

Traktaty założycielskie Unii Europejskiej

Unia Europejska została założona na mocy dwóch traktatów — Traktatu o Unii Europejskiej (Traktat z Maastricht) i Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Traktat z Rzymu).
Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską został podpisany w Rzymie w 1957 roku przez sześć państw: Belgia, Francja, Niemcy, Holandia, Włochy i Luksemburg. Traktat ustanowił Europejską Wspólnotę Gospodarczą (EWG) oraz stworzył ramy dla współpracy w dziedzinie gospodarczej i handlowej między państwami założycielskimi. Traktat przewidywał stopniowe znoszenie ceł i barier handlowych oraz wprowadzenie jednolitej polityki rolnej i transportowej.
Traktat o Unii Europejskiej (Traktat z Maastricht) został podpisany w 1992 roku w Maastricht w Holandii. Traktat rozszerzył kompetencje Wspólnoty Europejskiej, wprowadził jednolitą walutę — euro, stworzył wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa oraz ustanowił obywatelstwo europejskie.
Oba traktaty zostały później zrewidowane i zmienione, a następnie uznane za Traktaty podstawowe. W 2009 roku został podpisany Traktat z Lizbony, który zastąpił poprzednie traktaty i wprowadził szereg zmian w strukturze i funkcjonowaniu UE, w tym zwiększenie roli Parlamentu Europejskiego, wprowadzenie mechanizmu przyspieszonej współpracy oraz ustanowienie stałej prezydencji Rady Europejskiej.

Zasady Unii Europejskiej

Unia Europejska (UE) opiera się na kilku zasadach, które zostały ustanowione w Traktacie o Unii Europejskiej. Poniżej przedstawiam najważniejsze zasady UE:

1. Zasada poszanowania godności ludzkiej, wolności, demokracji, równości, praworządności i poszanowania praw człowieka, w tym praw osób należących do mniejszości. Jest to podstawowa zasada UE, która określa, że każdy człowiek ma prawo do godności i wolności, a także do ochrony swoich praw i wolności.
2. Zasada swobodnego przepływu osób, towarów, usług i kapitału w ramach jednolitego rynku. Jednym z głównych celów UE jest stworzenie jednolitego rynku wewnętrznego, który umożliwia swobodny przepływ osób, towarów, usług i kapitału między państwami członkowskimi.
3. Zasada solidarności między państwami członkowskimi. UE opiera się na zasadzie solidarności między państwami członkowskimi, która oznacza, że w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa lub kryzysu państwa członkowskie są zobowiązane do udzielania sobie pomocy i wsparcia.
4. Zasada wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa. UE ma wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa, która ma na celu zachowanie pokoju, bezpieczeństwa i stabilności w Europie i na świecie.
5. Zasada wspólnego zarządzania i współpracy między państwami członkowskimi. UE opiera się na zasadzie wspólnego zarządzania, co oznacza, że państwa członkowskie wspólnie podejmują decyzje w sprawach dotyczących UE, a także na zasadzie współpracy, co oznacza, że państwa członkowskie współpracują ze sobą w celu osiągnięcia wspólnych celów.
6. Zasada autonomii i suwerenności państw członkowskich. UE szanuje autonomię i suwerenność państw członkowskich, co oznacza, że każde państwo członkowskie ma prawo do samostanowienia w sprawach dotyczących jego interesów narodowych.
7. Zasada otwartości, transparentności i partycypacji obywateli. UE opiera się na zasadzie otwartości, transparentności i partycypacji obywateli, co oznacza, że decyzje podejmowane przez UE powinny być przejrzyste, a obywatele powinni mieć możliwość wzięcia udziału w procesie podejmowania decyzji.

Te zasady stanowią podstawę funkcjonowania UE

Kraje Unii Europejskiej

Unia Europejska (UE) jest składem 27 krajów europejskich, które mają wspólne cele polityczne, gospodarcze i społeczne. Poniżej znajduje się lista krajów Unii Europejskiej w kolejności alfabetycznej:

Austria
Belgia
Bułgaria
Chorwacja
Cypr
Czechy
Dania
Estonia
Finlandia
Francja
Grecja
Hiszpania
Holandia
Irlandia
Litwa
Luksemburg
Łotwa
Malta
Niemcy
Polska
Portugalia
Rumunia
Słowacja
Słowenia
Szwecja
Węgry
Włochy

Warto zauważyć, że Wielka Brytania była również członkiem UE, ale opuściła ją 31 stycznia 2020 roku.

Kraje których walutą jest euro

Obecnie 19 państw Unii Europejskiej stosuje euro jako swoją oficjalną walutę, a są to:

Austria
Belgia
Cypr
Estonia
Finlandia
Francja
Grecja
Hiszpania
Irlandia
Litwa
Łotwa
Luksemburg
Malta
Niemcy
Portugalia
Słowacja
Słowenia
Włochy
Holandia

Warto zauważyć, że inne kraje spoza UE również stosują euro jako swoją oficjalną walutę, takie jak Andora, Monako, San Marino oraz Watykan.

Państwa członkowskie strefy Schengen

Strefa Schengen to obszar, w którym obowiązują swobodny przepływ osób, co oznacza, że nie ma kontroli granicznych na granicach wewnętrznych państw członkowskich. Obecnie strefa Schengen składa się z 26 państw, w tym 22 państw UE i 4 państw spoza UE. Poniżej znajduje się lista państw członkowskich strefy Schengen w kolejności alfabetycznej:

Austria
Belgia
Czechy
Dania
Estonia
Finlandia
Francja
Grecja
Hiszpania
Holandia
Islandia
Liechtenstein
Litwa
Luksemburg
Łotwa
Malta
Niemcy
Norwegia
Polska
Portugalia
Słowacja
Słowenia
Szwajcaria
Szwecja
Węgry
Włochy

Warto zauważyć, że Bułgaria, Chorwacja, Cypr i Rumunia są państwami członkowskimi UE, ale nie są jeszcze w pełni członkami strefy Schengen.

Budżet i wydatki UE.

Budżet Unii Europejskiej (UE) to plan finansowy, który określa wydatki i przychody UE na rok budżetowy. Rok budżetowy UE trwa od 1 stycznia do 31 grudnia. Budżet UE jest finansowany przez państwa członkowskie, a także przez dochody z różnych źródeł, takich jak podatki celne, opłaty za udzielanie licencji i kar finansowych.
W 2021 roku budżet UE wynosił około 168,7 miliardów euro. Największe wydatki UE obejmują:

Polityka spójności i rolnictwo — łącznie około 100 miliardów euro
Wspólna Polityka Rolna — około 56,4 miliardów euro
Wspólna Polityka Rybołówstwa — około 1,6 miliardów euro
Badania naukowe i rozwój technologiczny — około 13,2 miliardów euro
Ochrona środowiska i działania w dziedzinie klimatu — około 21,8 miliardów euro
Obrona i bezpieczeństwo — około 5,2 miliardów euro
Polityka migracyjna i azylowa — około 1,6 miliardów euro

Warto zauważyć, że budżet UE jest zawsze wynegocjowany i uchwalany na okres wieloletni, a obecny wieloletni ramowy budżet UE obowiązuje od 2021 do 2027 roku i wynosi 1,074 biliona euro.

Posłowie do Parlamentu Europejskiego

Posłowie do Parlamentu Europejskiego (PE) to przedstawiciele obywateli państw członkowskich UE wybierani w wyborach powszechnych na pięcioletnią kadencję. Liczba posłów do PE, jaką otrzymuje każde państwo członkowskie, zależy od liczby ludności danego kraju. Obecnie w PE zasiada 705 posłów.
Liczba posłów z każdego państwa członkowskiego jest uzależniona od liczby ludności kraju. Na przykład państwa z największą liczbą posłów to Niemcy (96), Francja (79), Włochy (76) i Hiszpania (59), podczas gdy państwa z najmniejszą liczbą posłów to Malta (6) i Luksemburg (6).
Posłowie do PE reprezentują interesy swoich wyborców oraz pracują na rzecz Unii Europejskiej jako całości. Ich główne zadania obejmują:

Uczestniczenie w procesie legislacyjnym UE poprzez przyjmowanie lub odrzucanie propozycji Komisji Europejskiej i Rady UE
Kontrolowanie prac Komisji Europejskiej i innych instytucji UE
Przedstawianie i reprezentowanie swojego kraju i wyborców w UE.

Posłowie do PE mają swoją siedzibę w Brukseli, a także odbywają posiedzenia plenarne w Strasburgu i sesje komisji parlamentarnych w Brukseli.

Hymn europejski

Hymnem europejskim jest „Oda do radości” (niem. „Ode an die Freude”), skomponowana przez Ludwiga van Beethovena na początku XIX wieku jako finał IV części jego IX Symfonii. Tekst do hymnu europejskiego został napisany przez Friedricha von Schillera w 1785 roku.
Hymn europejski został wybrany przez Radę Europejską jako symbol jedności i integracji europejskiej w 1972 roku. Jego oficjalne wykonanie ma miejsce na specjalnych uroczystościach i wydarzeniach związanych z Unią Europejską.
Oto tekst hymnu europejskiego w języku niemieckim: Freude, schöner Götterfunken, Tochter aus Elysium, Wir betreten feuertrunken, Himmlische, dein Heiligtum! Deine Zauber binden wieder, Was die Mode streng geteilt; Alle Menschen werden Brüder, Wo dein sanfter Flügel weilt.
Oto tłumaczenie na język polski: Radość, piękny promieniu boski, Córko z Elysium, Wchodzimy pijani ogniem, Niebiańska, do świątyni Twych, Twoje czary ponownie wiążą To, co ostrożnie oddzielił trend, Wszyscy ludzie stają się braćmi, Gdzie Twój łagodny skrzydło jest.

Dzień Europy

Dzień Europy obchodzony jest 9 maja każdego roku. Jest to data rocznicy ogłoszenia deklaracji Schumana w 1950 roku, która była jednym z kluczowych momentów w procesie integracji europejskiej.
Deklaracja Schumana, przedstawiona przez ówczesnego ministra spraw zagranicznych Francji, Roberta Schumana, była propozycją utworzenia Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali (ECSC). Miała na celu zapewnienie pokoju i stabilności na kontynencie poprzez zacieśnienie współpracy między Francją, Niemcami i innymi państwami europejskimi w sektorze węgla i stali.
Od tego momentu Unia Europejska i jej poprzedniczki rozwinęły się w złożoną strukturę instytucji i polityk, które obejmują dziedziny od gospodarki i handlu, po kwestie bezpieczeństwa i obrony, ochronę środowiska, kwestie socjalne i wiele innych.
Dzień Europy jest obchodzony w całej Unii Europejskiej i jej państwach członkowskich poprzez różnorodne wydarzenia i inicjatywy, takie jak wystawy, koncerty, dyskusje i seminaria. Celem jest podkreślenie znaczenia integracji europejskiej i promowanie wartości, które stanowią fundament Unii Europejskiej, takich jak wolność, demokracja, równość, prawa człowieka, zrównoważony rozwój i solidarność.

Flaga Europejska

Flaga Europejska to niebieski prostokąt z dwunastoma złotymi gwiazdami ułożonymi w okrąg. Symbolika flagi ma odniesienie do liczby dwunastu, która jest uważana za symbol doskonałości i pełni. Dwanaście gwiazd jest także nawiązaniem do korony gwiaździstej, która symbolizuje jedność, harmonię i solidarność między narodami Europy.
Flaga Europejska została oficjalnie zatwierdzona jako symbol Unii Europejskiej w 1985 roku, a od tego czasu jest powszechnie używana jako symbol jedności i integracji europejskiej. Można ją zobaczyć na budynkach instytucji europejskich, dokumentach urzędowych oraz podczas różnego rodzaju wydarzeń i uroczystości związanych z Unią Europejską.
Flaga ta jest również często wykorzystywana jako symbol solidarności i jedności europejskiej w trudnych sytuacjach, takich jak kryzysy gospodarcze czy pandemia COVID-19.

Historia Flagi europejskiej

Flaga europejska, jako symbol jedności europejskiej, ma swoją interesującą historię.
W 1949 roku Rada Europy, organizacja międzynarodowa zajmująca się obroną praw człowieka i promocją demokracji, zdecydowała, że potrzebuje flagi, która będzie reprezentować jej wartości i cele. Przedstawiono kilka propozycji, ale ostatecznie wybrano niebieską flagę z dwunastoma złotymi gwiazdami ułożonymi w okrąg. Flagę tę stworzył francuski artysta Arsène Heitz.
W 1955 roku, sześć państw europejskich (Belgia, Niemcy Zachodnie, Francja, Holandia, Luksemburg i Włochy) utworzyło Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (ECSC). Zdecydowano, że potrzebują one wspólnej flagi, aby reprezentować swoją wspólną ideę i cele. Wybór padł na flagę Rady Europy, która stała się oficjalną flagą ECSC.
W 1957 roku podpisano traktaty rzymskie, które dały początek Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej (EWG) i Europejskiej Wspólnocie Atomowej (Euratom). Wspólne dla tych organizacji było pochodzenie z ECSC oraz potrzeba wykorzystania symboli, które byłyby zrozumiałe dla społeczeństwa. Zdecydowano, że flaga Rady Europy będzie również oficjalną flagą EWG i Euratom.
W 1985 roku flaga europejska została oficjalnie zatwierdzona jako symbol Unii Europejskiej. Dwanaście gwiazd, które symbolizują jedność i harmonię, stało się symbolem całej Unii Europejskiej. Od tego czasu, flaga europejska jest używana jako symbol Unii Europejskiej na całym świecie.

Motto Unii Europejskiej

Motto Unii Europejskiej to „Zjednoczeni w różnorodności” (ang. „United in diversity”, fr. „Unis dans la diversité”, niem. „In Vielfalt geeint”).
Motto to nawiązuje do różnorodności kulturowej, językowej i etnicznej, która istnieje wśród krajów członkowskich Unii Europejskiej. Unia Europejska jako organizacja dąży do stworzenia jednolitej wspólnoty, w której każdy kraj i jego mieszkańcy są traktowani równo i szanowani, niezależnie od swojego pochodzenia czy kultury. Różnorodność ta jest traktowana jako siła Unii Europejskiej, a nie jako słabość.
Motto to jest często używane jako slogan w kampaniach i uroczystościach związanych z Unią Europejską, aby podkreślić znaczenie jedności i różnorodności w Europie.

Języki w Unii Europejskiej

W Unii Europejskiej używa się 24 oficjalnych języków, co stanowi wyzwanie dla instytucji UE w zakresie tłumaczeń i komunikacji między krajami członkowskimi.
Oto lista oficjalnych języków Unii Europejskiej:

Bułgarski
Chorwacki
Czeski
Duński
Estoński
Fiński
Francuski
Grecki
Hiszpański
Holenderski
Irlandzki
Litewski
Łotewski
Maltański
Niemiecki
Polski
Portugalski
Rumuński
Słowacki
Słoweński
Szwedzki
Węgierski
Włoski
Angielski

Angielski jest najczęściej używanym językiem roboczym w instytucjach UE, jednakże żaden język nie posiada oficjalnego statusu dominującego. Wszystkie oficjalne dokumenty są tłumaczone na wszystkie języki UE, a tłumaczenia są zapewniane również na potrzeby ustnych debat i negocjacji.
Dodatkowo, istnieją też języki mniejszościowe i regionalne, które są używane w niektórych krajach członkowskich Unii Europejskiej, takie jak walijski, bretoński, kataloński czy baskijski.

Przepisy dotyczące użycia języków Unii Europejskiej

W Unii Europejskiej istnieją przepisy dotyczące użycia języków, które zapewniają równouprawnienie wszystkich oficjalnych języków UE w instytucjach UE oraz podczas procedur prawodawczych.
Wspólne przepisy dla instytucji UE zawierają między innymi:

1. Każdy obywatel Unii Europejskiej ma prawo posługiwać się językiem swojego kraju podczas kontaktów z instytucjami UE, a także zwracać się do instytucji UE w swoim języku i otrzymać odpowiedź w tym samym języku.
2. Każdy akt prawny UE musi być publikowany w oficjalnym dzienniku UE we wszystkich językach oficjalnych UE.
3. Wszystkie dokumenty związane z procedurą legislacyjną, takie jak projekty aktów prawnych, muszą być tłumaczone na wszystkie języki oficjalne.
4. Podczas obrad w instytucjach UE każdy posługuje się swoim językiem, a tłumaczenie na pozostałe języki zapewnia się w czasie rzeczywistym.
5. Wszyscy urzędnicy UE muszą znać co najmniej dwie języki UE, w tym język urzędowy ich kraju oraz język angielski lub francuski.
6. Osoby zatrudnione w instytucjach UE mają prawo do szkolenia językowego i wymagania od pracowników znajomości dodatkowych języków UE.

Wszystkie te przepisy dotyczące języków UE mają na celu zapewnienie równouprawnienia dla wszystkich oficjalnych języków UE oraz ułatwienie komunikacji między krajami członkowskimi.

Rodzaje instytucji i organów Unii Europejskiej

Unia Europejska posiada kilka rodzajów instytucji i organów, które są odpowiedzialne za różne aspekty funkcjonowania Unii. Oto najważniejsze z nich:

1. Parlament Europejski — izba ustawodawcza Unii, składająca się z przedstawicieli wybranych przez obywateli krajów członkowskich. Parlament Europejski ma prawo do wnioskowania i przyjmowania aktów prawnych UE oraz udziału w procesie budżetowym.
2. Rada Unii Europejskiej — organ decyzyjny Unii, składający się z przedstawicieli rządów krajów członkowskich. Rada Unii Europejskiej zajmuje się przyjmowaniem aktów prawnych i polityki UE oraz koordynacją działań państw członkowskich.
3. Komisja Europejska — organ wykonawczy Unii, odpowiedzialny za przygotowywanie i wprowadzanie w życie aktów prawnych UE oraz zarządzanie politykami i programami UE.
4. Europejski Bank Centralny — bank centralny Unii Europejskiej, odpowiedzialny za prowadzenie polityki pieniężnej oraz zarządzanie euro.
5. Europejski Trybunał Sprawiedliwości — organ sądowniczy UE, odpowiedzialny za interpretację i stosowanie prawa UE oraz rozstrzyganie sporów między instytucjami UE i państwami członkowskimi.
6. Europejski Trybunał Obrachunkowy — organ kontrolny UE, odpowiedzialny za kontrolę wydatków UE oraz ocenę zgodności z przepisami budżetowymi.
7. Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny — organ doradczy UE, składający się z przedstawicieli organizacji pracodawców, związków zawodowych i innych organizacji społecznych, który doradza instytucjom UE w kwestiach społecznych i gospodarczych.
8. Europejski Komitet Regionów — organ doradczy UE, składający się z przedstawicieli władz lokalnych i regionalnych, który doradza instytucjom UE w kwestiach związanych z polityką regionalną i lokalną.

Wszystkie te instytucje i organy Unii Europejskiej mają swoje specyficzne role i zadania, ale razem pracują w celu zapewnienia skutecznej i demokratycznej pracy Unii Europejskiej.

Służby międzyinstytucjonalne Unii Europejskiej

Służby międzyinstytucjonalne Unii Europejskiej to grupa instytucji i organów, które są odpowiedzialne za świadczenie wsparcia i usług administracyjnych dla innych instytucji i organów UE. Ich celem jest zapewnienie skutecznego i efektywnego funkcjonowania UE.
Oto lista głównych służb międzyinstytucjonalnych UE:

1. Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) — jest to służba dyplomatyczna UE, która zajmuje się polityką zagraniczną i bezpieczeństwa Unii.
2. Europejski Urząd ds. Dobrego Klimatu (EUKL) — jest to agencja odpowiedzialna za pomoc państwom członkowskim UE w osiąganiu celów klimatycznych i energetycznych.
3. Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) — jest to instytucja finansowa UE, która udziela pożyczek i inwestuje w projekty służące rozwojowi gospodarczemu i społecznemu w Europie.
4. Europejski Trybunał Obrachunkowy (ETO) — jest to organ kontrolny UE, który odpowiada za sprawdzenie wydatków UE oraz ocenę zgodności z przepisami budżetowymi.
5. Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich (ERPO) — jest to instytucja, która zajmuje się badaniem skarg i zażaleń obywateli UE dotyczących niewłaściwego postępowania instytucji UE.
6. Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD) — jest to organ odpowiedzialny za ochronę danych osobowych w instytucjach i organach UE.
7. Europejski Komitet ds. Normalizacji (CEN) — jest to organ, który opracowuje normy techniczne dla produktów i usług na rynku UE.
8. Europejska Fundacja na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy (Eurofound) — jest to agencja, która prowadzi badania i analizy dotyczące warunków życia i pracy w Europie.

Te służby międzyinstytucjonalne UE mają kluczowe znaczenie dla funkcjonowania Unii Europejskiej, ponieważ zapewniają skuteczne działanie i koordynację instytucji i organów UE.

Agencje zdecentralizowane Unii Europejskiej

Agencje zdecentralizowane Unii Europejskiej to niezależne organizacje, które działają na podstawie mandatu udzielonego przez UE. Ich zadaniem jest pomaganie UE w realizacji różnych polityk i programów poprzez zapewnienie ekspertyzy technicznej, monitorowanie i koordynowanie działań, jak również świadczenie innych usług specjalistycznych. Agencje te mają siedziby w różnych krajach UE i są finansowane przez budżet UE.
Poniżej znajduje się lista głównych agencji zdecentralizowanych Unii Europejskiej:

1. Europejska Agencja Leków (EMA) — zajmuje się badaniami i oceną jakości, skuteczności i bezpieczeństwa leków stosowanych w UE.
2. Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) — zajmuje się bezpieczeństwem w lotnictwie cywilnym na terenie UE.
3. Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) — zajmuje się rejestracją, oceną i udzielaniem zezwoleń na stosowanie substancji chemicznych w UE.
4. Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy (EU-OSHA) — zajmuje się zapobieganiem wypadkom i chorobom zawodowym oraz promocją zdrowia i bezpieczeństwa w miejscu pracy.
5. Europejska Agencja ds. Zarządzania Operacyjnego Współpracą Graniczną (FRONTEX) — zajmuje się koordynacją współpracy granicznej między państwami członkowskimi UE oraz zapewnieniem bezpieczeństwa granic zewnętrznych UE.
6. Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA) — zajmuje się zapobieganiem zagrożeniom dla cyberbezpieczeństwa w UE i poprawą ochrony sieci i informacji.
7. Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) — zajmuje się badaniami i oceną bezpieczeństwa żywności i pasz stosowanych w UE.
8. Europejska Agencja ds. Środowiska (EEA) — zajmuje się dostarczaniem informacji na temat stanu środowiska naturalnego w UE oraz rozwojem zrównoważonej polityki środowiskowej.
9. Europejska Agencja ds. Kontroli Rybołówstwa (EFCA) — zajmuje się kontrolą i monitorowaniem działań rybołówstwa w UE.
10. Europejska Agencja ds. Leczenia Uzależnień (EMCDDA) — zajmuje się badaniami i analizą problemu narkomanii w UE oraz koordynacją działań na rzecz jej zwalczania.

Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa w Unii Europejskiej

Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) jest jednym z filarów Unii Europejskiej (UE) i została ustanowiona przez Traktat z Maastricht w 1992 roku. WPZiB ma na celu koordynację działań państw członkowskich UE w dziedzinie polityki zagranicznej, obrony i bezpieczeństwa.
Główne cele WPZiB to:

Ochrona wartości i interesów UE na arenie międzynarodowej
Wspieranie międzynarodowego prawa i jego przestrzegania
Zapewnienie bezpieczeństwa i obrony UE
Promowanie stabilności i bezpieczeństwa w Europie i na świecie

WPZiB działa poprzez szereg instytucji UE, w tym Radę Unii Europejskiej, Komisję Europejską i Europejską Służbę Działań Zewnętrznych. Rada jest głównym organem decyzyjnym w sprawach WPZiB i zajmuje się koordynacją działań państw członkowskich w tej dziedzinie. Europejska Służba Działań Zewnętrznych jest odpowiedzialna za zarządzanie dyplomatycznymi i politycznymi kontaktami UE z krajami trzecimi.
WPZiB obejmuje szeroki zakres działań, takich jak:

Zarządzanie kryzysowe, w tym operacje pokojowe i humanitarne
Walka z terroryzmem i przestępczością zorganizowaną
Wspieranie procesów demokratyzacji i ochrony praw człowieka
Współpraca gospodarcza i handlowa z krajami trzecimi
Kontrola broni masowego rażenia i nierozprzestrzenianie jej

Należy zauważyć, że polityka zagraniczna jest wciąż w dużej mierze sprawą państw członkowskich, a nie UE jako całości. Jednakże, WPZiB pozwala na koordynację i synergiczne działanie państw członkowskich w dziedzinie polityki zagranicznej, obrony i bezpieczeństwa, co zwiększa wpływ UE na scenie międzynarodowej.

Agencje wykonawcze w Unii Europejskiej

Agencje wykonawcze w Unii Europejskiej to specjalistyczne agencje, które zostały utworzone w celu pomocy Komisji Europejskiej w realizacji polityki UE. Agencje wykonawcze działają w różnych dziedzinach, takich jak ochrona zdrowia, środowisko, transport, bezpieczeństwo żywności i wiele innych.
Agencje wykonawcze są tworzone na podstawie decyzji Komisji Europejskiej, a ich zadania, uprawnienia i sposób finansowania są określone w ich aktach założycielskich. Agencje wykonawcze mają za zadanie wspierać Komisję Europejską w procesie wdrażania i egzekwowania prawa UE, a także zapewniać niezależną ekspertyzę i doradztwo w swoich dziedzinach specjalizacji.
Agencje wykonawcze są powoływane w celu:

Wspomagania Komisji Europejskiej w realizacji jej zadań, w tym w przygotowywaniu aktów prawnych i ich wdrażaniu
Zapewnienia wysokiego poziomu technicznej i naukowej ekspertyzy w swoich dziedzinach specjalizacji
Wspierania państw członkowskich w wdrażaniu prawa UE i propagowaniu najlepszych praktyk
Monitorowania i raportowania o postępach w realizacji celów polityki UE

Obecnie istnieje około 40 agencji wykonawczych UE, które działają na różnych obszarach polityki, takich jak Agencja Europejska ds. Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA), Agencja Żywności i Leków (EMA), Europejska Agencja Środowiska (EEA) czy Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy (EU-OSHA).
Agencje wykonawcze są finansowane z budżetu UE i otrzymują środki na swoje działania z różnych źródeł, w tym z funduszy strukturalnych UE i opłat za świadczone usługi. Agencje wykonawcze są odpowiedzialne przed Komisją Europejską, a także przed Radą i Parlamentem Europejskim, którzy monitorują ich działania.

Agencje i organy Euroatonu

Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego, znana również jako NATO, jest międzynarodową organizacją polityczno-wojskową, której głównym celem jest zapewnienie bezpieczeństwa i obrony terytorialnej swoich państw członkowskich. W skład NATO wchodzi wiele agencji i organów, w tym:

1. Sojuszniczy Dowództwo Transformacji (ACT) — odpowiedzialne za rozwój strategii, polityki i koncepcji wojskowych NATO.
2. Sojusznicze Dowództwo Operacyjne (ACO) — odpowiada za planowanie i kierowanie operacjami wojskowymi NATO.
3. Agencja Komunikacji i Informacji NATO (NCIA) — zajmuje się zapewnieniem bezpiecznego przesyłania informacji i komunikacji w NATO.
4. Agencja Obrony Rakietowej NATO (NATO BMDS) — zajmuje się obroną przed rakietami balistycznymi.
5. Centrum Doskonałości ds. Bezpieczeństwa Cyberprzestrzeni NATO (NATO COE) — zajmuje się badaniami i szkoleniami z zakresu bezpieczeństwa cyberprzestrzeni.
6. Centrum Doskonałości ds. Bezpieczeństwa Energetycznego NATO (ENSEC COE) — zajmuje się badaniami i szkoleniami z zakresu bezpieczeństwa energetycznego.
7. Centrum Doskonałości ds. Bezpieczeństwa Hybrydowego NATO (Hybrid COE) — zajmuje się badaniami i szkoleniami z zakresu bezpieczeństwa hybrydowego.
8. Biuro Zmiany Systemu NATO (NATO C3 Agency) — zajmuje się dostarczaniem systemów komunikacji i informacji dla NATO.
9. Centrum Współpracy NATO w Grecji — zajmuje się szkoleniami wojskowymi i prowadzeniem ćwiczeń.
10. Centrum Współpracy NATO we Włoszech — zajmuje się szkoleniami wojskowymi i prowadzeniem ćwiczeń.

Wszystkie te agencje i organy działają pod auspicjami NATO, mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa i obrony terytorialnej państw członkowskich, a ich zadania i struktura organizacyjna są dostosowane do potrzeb i wymagań NATO.

Przewodniczący Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący Parlamentu Europejskiego jest wybierany przez posłów do Parlamentu Europejskiego na okres dwóch i pół roku. Jego głównym zadaniem jest przewodzenie obradom plenarnym i konferencjom przewodniczących. Przewodniczący PE jest również reprezentantem Parlamentu Europejskiego w kontaktach z innymi instytucjami UE, organami krajowymi oraz organizacjami międzynarodowymi.
Obecnie funkcję przewodniczącego PE pełni od 2022 roku Roberta Metsola, maltańska polityk i eurodeputowana, wybrana w wyniku głosowania w Parlamencie Europejskim. Przewodniczący PE odpowiada za koordynację prac w Parlamencie Europejskim oraz reprezentowanie Parlamentu na zewnątrz. Jest to jedna z najważniejszych funkcji w UE, ponieważ Parlament Europejski jest jedną z najważniejszych instytucji europejskich, a jego rola w procesie legislacyjnym i podejmowaniu decyzji jest coraz większa.

Roberta Metsola

Roberta Metsola to maltańska polityk i prawniczka, od 2013 roku posłanka do Parlamentu Europejskiego. W 2022 roku została wybrana na przewodniczącą Parlamentu Europejskiego, co czyni ją pierwszą kobietą z Malty, która objęła tak ważne stanowisko w Unii Europejskiej.
Przed rozpoczęciem kariery politycznej, Metsola pracowała jako prawniczka, specjalizując się w prawie międzynarodowym i prawie człowieka. W 2013 roku weszła do Europarlamentu, gdzie została członkiem Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych. W ciągu swojej kariery w PE Metsola wyróżniała się aktywnością w dziedzinie praw człowieka, sprawiedliwości i wolności obywatelskich.
W czasie pełnienia funkcji w Parlamencie Europejskim Metsola była również wiceprzewodniczącą grupy Europejskiej Partii Ludowej oraz członkiem Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia. W 2022 roku została wybrana na przewodniczącą Parlamentu Europejskiego, co jest jednym z najważniejszych stanowisk w Unii Europejskiej. Jako przewodnicząca PE Metsola ma za zadanie przewodzenie pracom Parlamentu Europejskiego oraz reprezentowanie go na zewnątrz.

Charles Michel

Charles Michel to belgijski polityk, który od 2019 roku pełni funkcję przewodniczącego Rady Europejskiej. Urodził się 21 grudnia 1975 roku w Namurze w Belgii. Jest absolwentem prawa na Université Libre de Bruxelles.
Przed objęciem stanowiska przewodniczącego Rady Europejskiej Michel pełnił wiele ważnych funkcji politycznych w Belgii. W latach 2000—2014 był członkiem belgijskiego parlamentu, a w latach 2007—2011 był przewodniczącym Partii Reformatorskiej. W 2014 roku został premierem Belgii, pełniąc tę funkcję do 2019 roku.
Jako przewodniczący Rady Europejskiej Charles Michel odpowiada za reprezentowanie UE w kwestiach polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz za organizowanie i przewodzenie spotkaniom Rady Europejskiej, na których omawiane są najważniejsze kwestie europejskie. W trudnym czasie pandemii COVID-19 Michel odegrał kluczową rolę w koordynowaniu działań krajów UE oraz opracowaniu planu odbudowy gospodarczej po pandemii.
Michel jest uważany za polityka pragmatycznego i umiejącego szukać kompromisów, co jest szczególnie ważne w trudnych czasach dla Unii Europejskiej. Jego doświadczenie w krajowej polityce belgijskiej oraz umiejętności dyplomatyczne stanowią duży atut w pracy na rzecz UE.

Przewodnicząca Komisji Ursula von der Leyen

Ursula von der Leyen jest niemiecką polityk, która obecnie pełni funkcję przewodniczącej Komisji Europejskiej. Jest pierwszą kobietą na tym stanowisku oraz pierwszą osobą z Niemiec od czasu Josepha Beyera w latach 60. XX wieku.
Przed objęciem stanowiska przewodniczącej Komisji Europejskiej, von der Leyen pełniła szereg ważnych funkcji politycznych w Niemczech. Była m.in. ministrem obrony, ministrem pracy i spraw socjalnych oraz ministrem ds. rodziny, kobiet i młodzieży.
W czasie swojej kariery politycznej von der Leyen była zaangażowana w szereg inicjatyw dotyczących równouprawnienia kobiet i mężczyzn, ochrony klimatu oraz integracji europejskiej. W swojej pracy jako przewodnicząca Komisji Europejskiej koncentruje się m.in. na realizacji ambitnego programu zwanego Zielonym Ładem Europejskim, którego celem jest osiągnięcie neutralności klimatycznej do 2050 roku.

Rezydencja Rady Unii Europejskiej

Rada Unii Europejskiej, znana również jako Rada Ministrów lub Rada UE, nie posiada oficjalnej rezydencji. Zamiast tego, posiedzenia Rady odbywają się w różnych miejscach w zależności od okoliczności.
Zwykle spotkania Rady UE odbywają się w siedzibach instytucji Unii Europejskiej, takich jak Bruksela, Strasburg i Luksemburg. Poszczególne ministrowie reprezentujący rządy państw członkowskich przybywają do tych miejsc, aby uczestniczyć w posiedzeniach Rady.
Niektóre specjalne posiedzenia Rady UE mogą odbyć się w innych lokalizacjach, takich jak pałace królewskie, na przykład w przypadku posiedzenia Rady Europejskiej. W takich przypadkach miejsce spotkania jest wybierane przez prezydencję Rady na dany okres.
Ważne jest również, aby zauważyć, że Unia Europejska posiada wiele innych instytucji, które posiadają swoje siedziby w różnych miejscach w Europie. Na przykład Parlament Europejski posiada swoją główną siedzibę w Strasburgu we Francji oraz biura w Brukseli i Luksemburgu.

Wybór i mianowanie członków instytucji Unii Europejskiej

Członkowie instytucji Unii Europejskiej są wybierani lub mianowani w zależności od instytucji. Poniżej przedstawiam sposób wyboru lub mianowania członków najważniejszych instytucji UE:

1. Komisja Europejska: Członkowie Komisji Europejskiej są mianowani przez Radę Europejską po konsultacji z Parlamentem Europejskim. Kandydaci są wybierani z listy przesłanej przez państwa członkowskie i są zatwierdzani przez Parlament Europejski.
2. Rada Europejska: Członkowie Rady Europejskiej to szefowie państw lub rządów państw członkowskich oraz przewodniczący Komisji Europejskiej.
3. Rada Unii Europejskiej: Członkowie Rady UE to ministrowie z państw członkowskich odpowiedzialni za określone dziedziny. Są oni wybierani przez swoje kraje i reprezentują swoje kraje na spotkaniach Rady UE.
4. Parlament Europejski: Członkowie Parlamentu Europejskiego są wybierani w wyborach powszechnych przeprowadzanych w państwach członkowskich.
5. Europejski Trybunał Sprawiedliwości: Sędziowie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości są wybierani przez państwa członkowskie z listy kandydatów przedstawionej przez komitet powołany przez Radę.
6. Europejski Bank Centralny: Prezes i członkowie Rady Dyrektorów Europejskiego Banku Centralnego są mianowani przez Radę Europejską na wniosek Rady UE oraz po konsultacji z Parlamentem Europejskim.

Wszyscy członkowie instytucji UE muszą być obywatelami państw członkowskich, muszą mieć doświadczenie w swojej dziedzinie i muszą być niezależni i bezstronni w swoich decyzjach.

Przedstawicielstwo Unii Europejskiej

Przedstawicielstwo Unii Europejskiej to struktura, która reprezentuje Unię Europejską na szczeblu międzynarodowym i krajowym. Zadaniem przedstawicielstw jest promowanie interesów Unii Europejskiej oraz utrzymywanie stałego dialogu z innymi krajami i organizacjami międzynarodowymi.
Przedstawicielstwa Unii Europejskiej mają swoje siedziby w wielu krajach na całym świecie, a każde przedstawicielstwo składa się z przedstawiciela Unii Europejskiej oraz personelu dyplomatycznego. Przedstawicielstwa mają wiele zadań, w tym:

1. Reprezentowanie Unii Europejskiej w kontaktach z krajami i organizacjami międzynarodowymi, takimi jak Organizacja Narodów Zjednoczonych czy Światowa Organizacja Handlu.
2. Wspieranie dialogu i współpracy między Unią Europejską a krajami partnerskimi, np. w dziedzinie polityki zagranicznej, handlu, energii czy zmian klimatu.
3. Monitorowanie sytuacji politycznej, gospodarczej i społecznej w kraju, w którym znajduje się przedstawicielstwo.
4. Wspieranie promocji i dystrybucji wartości europejskich, takich jak demokracja, wolność i poszanowanie praw człowieka.
5. Udzielanie informacji i wsparcia obywatelom Unii Europejskiej, którzy przebywają w kraju, w którym znajduje się przedstawicielstwo, oraz pomaganie w rozwiązywaniu problemów związanych z ich pobytami.

Przedstawicielstwa Unii Europejskiej mają też ważną rolę w procesie dyplomacji publicznej, czyli wzbogacaniu wiedzy i zrozumienia społeczeństw na temat Unii Europejskiej i jej polityki. Przedstawicielstwa organizują wydarzenia kulturalne, konferencje i seminaria, a także prowadzą działania na rzecz edukacji i informacji o Unii Europejskiej.

Instytucje Unii Europejskiej

Unia Europejska jest złożona z kilku instytucji, które są odpowiedzialne za różne aspekty funkcjonowania UE. Oto najważniejsze instytucje Unii Europejskiej:

1. Parlament Europejski — jest to instytucja ustawodawcza UE. Składa się z 705 członków wybieranych w wyborach powszechnych w państwach członkowskich. Parlament ma władzę ustawodawczą wraz z Radą Unii Europejskiej w ramach procedury ustawodawczej.
2. Rada Unii Europejskiej — jest to instytucja, która reprezentuje rządy państw członkowskich UE. Składa się z ministrów odpowiedzialnych za różne dziedziny, którzy reprezentują swoje kraje. Rada zajmuje się podejmowaniem decyzji w sprawach politycznych, gospodarczych i społecznych.
3. Komisja Europejska — jest to instytucja wykonawcza UE. Składa się z 27 komisarzy, którzy reprezentują każde z państw członkowskich UE. Komisja jest odpowiedzialna za prowadzenie działań na rzecz realizacji polityki UE oraz za proponowanie nowych inicjatyw ustawodawczych.
4. Europejska Rada — jest to instytucja, która składa się z przywódców państw członkowskich i przewodniczącego Komisji Europejskiej. Rada określa ogólne cele i kierunki działań UE oraz podejmuje decyzje w ważnych kwestiach politycznych.
5. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej — jest to instytucja sądownicza UE. Składa się z 27 sędziów, którzy reprezentują każde z państw członkowskich. Trybunał orzeka w sprawach związanych z prawem UE oraz w sprawach, do których odwołują się państwa członkowskie.
6. Europejski Bank Centralny — jest to instytucja finansowa, która odpowiada za politykę monetarną w strefie euro. Bank jest odpowiedzialny za stabilność cen oraz za zarządzanie euro.
7. Europejski Trybunał Obrachunkowy — jest to instytucja, która kontroluje budżet UE. Trybunał kontroluje, czy fundusze UE są wykorzystywane w sposób efektywny i zgodny z przepisami.

Wszystkie instytucje Unii Europejskiej działają w oparciu o zasady demokracji, równości, przejrzystości i poszanowania praw człowieka. Wszystkie instytucje mają swoje siedziby w Brukseli, z wyjątkiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który ma swoją siedzibę w Luksemburgu.

Parlament Europejski

Parlament Europejski jest jedną z najważniejszych instytucji Unii Europejskiej. Jest on wybierany co 5 lat w wyborach powszechnych przez obywateli państw członkowskich. Parlament składa się z 705 członków, którzy reprezentują różne kraje UE.
Głównym zadaniem Parlamentu Europejskiego jest ustanawianie aktów prawnych dla UE wraz z Radą Unii Europejskiej. Parlament ma również prawo do kontroli i nadzoru nad pracą Komisji Europejskiej oraz nad wykonaniem budżetu UE.
Parlament Europejski składa się z 20 komisji parlamentarnych, które zajmują się różnymi obszarami polityki, takimi jak: handel międzynarodowy, środowisko, zdrowie czy budżet. Każda komisja pracuje nad projektem ustawy związanym z jej dziedziną, a następnie przedstawia go całemu Parlamencie do dyskusji i głosowania.
Parlament Europejski odgrywa ważną rolę w procesie legislacyjnym UE, ale także w promowaniu demokracji, wolności i poszanowania praw człowieka w Europie i na całym świecie. Przykładem działań Parlamentu może być przyznanie nagrody Sacharowa dla wolności myśli oraz nagród Europejskiego Obywatela dla osób i organizacji, które wyróżniły się działalnością na rzecz Unii Europejskiej.
Siedzibą Parlamentu Europejskiego jest Bruksela, ale sesje plenarne odbywają się także w Strasburgu i Luksemburgu. Parlament Europejski ma również biura informacyjne w państwach członkowskich, które służą do informowania obywateli o działaniach UE.

Rada Europejska

Rada Europejska to jedna z najważniejszych instytucji Unii Europejskiej. Składa się ona z przywódców państw i rządów UE oraz przewodniczącego Rady Europejskiej. Rada Europejska spotyka się regularnie, zazwyczaj co kwartał, w celu ustalenia kierunków polityki UE oraz koordynacji działań państw członkowskich.
Głównym zadaniem Rady Europejskiej jest określanie ogólnych kierunków i priorytetów działań Unii Europejskiej. Do jej zadań należy również koordynacja działań politycznych w UE, przyjmowanie strategicznych decyzji dotyczących kwestii politycznych, gospodarczych i społecznych, a także podejmowanie decyzji w sprawach dotyczących stosunków zewnętrznych UE.
Rada Europejska ma wpływ na proces legislacyjny UE, ponieważ ustala ona ogólne kierunki polityki, które następnie realizowane są przez Komisję Europejską i Parlament Europejski. Rada Europejska podejmuje również decyzje dotyczące kwestii ważnych dla UE, takich jak rozbudowa infrastruktury, bezpieczeństwo energetyczne czy zarządzanie kryzysowe.
Przewodniczącym Rady Europejskiej jest wybierany na okres dwóch i pół roku przywódca państwa lub rządu jednego z państw członkowskich. Funkcja ta pełniona jest na zasadzie rotacji pomiędzy państwami członkowskimi.
Siedzibą Rady Europejskiej jest Bruksela, a spotkania odbywają się w budynku Rady Europejskiej, zwanym także wieżą Europa.

Rada Unii Europejskiej

Rada Unii Europejskiej, zwana również Radą Ministrów, jest jedną z głównych instytucji Unii Europejskiej. Rada składa się z przedstawicieli rządów państw członkowskich, którzy spotykają się regularnie, zazwyczaj co miesiąc, aby ustalać politykę UE, podejmować decyzje i koordynować prace instytucji UE.
Głównym zadaniem Rady Unii Europejskiej jest ustalanie ogólnych kierunków polityki Unii Europejskiej i podejmowanie decyzji w kwestiach dotyczących polityki zagranicznej, bezpieczeństwa, handlu i innych dziedzin. Rada Unii Europejskiej ma również znaczący wpływ na proces legislacyjny UE, ponieważ wspólnie z Parlamentem Europejskim ustanawia akty prawne UE.
Rada Unii Europejskiej składa się z różnych formacji, które zajmują się różnymi dziedzinami polityki, takimi jak: rolnictwo, transport, energia czy sprawiedliwość i bezpieczeństwo. Każda formacja składa się z przedstawicieli rządów państw członkowskich, którzy podejmują decyzje w swojej dziedzinie kompetencji.
Przewodniczący Rady Unii Europejskiej jest wybierany co 6 miesięcy spośród przedstawicieli państw członkowskich, które obejmują prezydencję Rady. Przewodniczący Rady Unii Europejskiej odpowiada za prowadzenie spotkań Rady i koordynację jej prac.
Siedzibą Rady Unii Europejskiej jest Bruksela, a jej posiedzenia odbywają się w budynku Rady, który znajduje się w centrum miasta.

Komisja Europejska

Komisja Europejska jest jedną z głównych instytucji Unii Europejskiej. Składa się ona z 27 komisarzy — po jednym z każdego państwa członkowskiego, którzy są powoływani na pięcioletnią kadencję.
Głównym zadaniem Komisji Europejskiej jest zapewnienie wykonania i egzekwowania prawa unijnego. Komisja Europejska jest również odpowiedzialna za inicjowanie nowych przepisów i programów UE, a także za zarządzanie budżetem UE. Komisja pełni również rolę strażnika traktatów i dba o przestrzeganie zasad i wartości UE.
Komisja Europejska jest niezależna politycznie i działa na rzecz dobra ogólnego Unii Europejskiej. Komisja nie reprezentuje konkretnych państw członkowskich ani żadnej partii politycznej, ale działa w interesie całej UE.
Komisja Europejska składa się z różnych dyrekcji generalnych, które zajmują się różnymi dziedzinami polityki, takimi jak: rolnictwo, transport, energia, środowisko, rynek wewnętrzny, konkurencja i wiele innych. Każda dyrekcja generalna ma swojego komisarza, który odpowiada za jej pracę.
Przewodniczący Komisji Europejskiej jest wybierany przez Parlament Europejski i rządy państw członkowskich. Przewodniczący kieruje pracami Komisji Europejskiej, reprezentuje ją na arenie międzynarodowej i współpracuje z innymi instytucjami UE.
Siedzibą Komisji Europejskiej jest Bruksela, a jej budynki znajdują się na terenie kompleksu architektonicznego o nazwie Berlaymont.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) jest jednym z głównych organów sądowych Unii Europejskiej. Jego głównym zadaniem jest zapewnienie jednolitego wykładni prawa unijnego oraz jego stosowania we wszystkich państwach członkowskich.
TSUE składa się z trzech sądów: Trybunału Sprawiedliwości, Sądu Pierwszej Instancji i Sądu ds. Służby Publicznej. Trybunał Sprawiedliwości ma decydujący wpływ na interpretację prawa UE i jego stosowanie w praktyce, a także rozpatruje skargi od państw członkowskich, instytucji UE i prywatnych podmiotów.
Sądy TSUE są w pełni niezależne i niezawisłe od innych instytucji UE, rządów państw członkowskich i innych organizacji. Sędziowie TSUE są powoływani na sześcioletnie kadencje, a ich niezależność i niezawisłość są gwarantowane przez traktaty UE.
TSUE odgrywa kluczową rolę w zapewnieniu jednolitego stosowania prawa unijnego we wszystkich państwach członkowskich. Decyzje TSUE są ostateczne i wiążące dla wszystkich instytucji UE oraz państw członkowskich.
Siedzibą TSUE jest Luksemburg, gdzie znajduje się siedziba Trybunału Sprawiedliwości oraz Sądu Pierwszej Instancji. Sąd ds. Służby Publicznej ma swoją siedzibę w Brukseli.

Priorytety Unii Europejskiej

Priorytety Unii Europejskiej mogą się zmieniać w zależności od aktualnych wyzwań i potrzeb, ale obecnie niektóre z głównych priorytetów UE to:

1. Odbudowa po pandemii — UE skupia się na wsparciu gospodarki i społeczeństwa w procesie odbudowy po pandemii COVID-19, poprzez m.in. fundusz odbudowy gospodarczej oraz programy inwestycyjne.
2. Walka ze zmianami klimatu — UE dąży do osiągnięcia neutralności klimatycznej do 2050 roku oraz do przyspieszenia transformacji energetycznej w Europie poprzez zwiększenie inwestycji w odnawialne źródła energii i redukcję emisji gazów cieplarnianych.
3. Bezpieczeństwo i obrona — UE skupia się na zapewnieniu bezpieczeństwa wewnętrznego i zewnętrznego poprzez współpracę w zakresie obrony, walki z terroryzmem oraz przeciwdziałania cyberzagrożeniom.
4. Wzmocnienie jednolitego rynku — UE stawia sobie za cel wzmocnienie jednolitego rynku, poprzez ujednolicenie przepisów, likwidację barier handlowych oraz promowanie innowacyjnych i konkurencyjnych rozwiązań.
5. Współpraca międzynarodowa — UE aktywnie działa na arenie międzynarodowej, dążąc do zacieśnienia współpracy z innymi krajami i organizacjami oraz promując wartości demokratyczne i prawa człowieka na całym świecie.
6. Wspieranie innowacyjności i cyfryzacji — UE stawia sobie za cel wspieranie innowacyjności i cyfryzacji w Europie, poprzez inwestycje w badania naukowe, rozwój nowych technologii oraz promowanie kształcenia i kwalifikacji zgodnych z potrzebami rynku pracy.
7. Poprawa jakości życia obywateli — UE dąży do poprawy jakości życia obywateli, poprzez promowanie równości, walkę z dyskryminacją, ochronę zdrowia i środowiska oraz wspieranie kultury i dziedzictwa kulturowego.

Unijny proces decyzyjny

Unijny proces decyzyjny jest skomplikowanym procesem, który obejmuje wiele instytucji i etapów. Ogólnie rzecz biorąc, proces ten składa się z następujących etapów:

1. Inicjatywa — inicjatywę legislacyjną może podjąć Komisja Europejska, Parlament Europejski lub Rada Europejska.
2. Propozycja — instytucja, która podjęła inicjatywę, przedstawia propozycję aktu prawnego, takiego jak dyrektywa, rozporządzenie lub decyzja.
3. Opinie — Komisja Europejska przedstawia opinię na temat propozycji, a Parlament Europejski, Rada Europejska i Rada Unii Europejskiej przeprowadzają konsultacje i przedstawiają swoje opinie na temat propozycji.
4. Negocjacje — Parlament Europejski, Rada Europejska i Rada Unii Europejskiej rozpoczynają negocjacje w celu osiągnięcia porozumienia w sprawie propozycji.
5. Przyjęcie — po osiągnięciu porozumienia propozycja jest przyjmowana przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.
6. Wdrażanie — po przyjęciu propozycji przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej, państwa członkowskie wdrażają ją w swoich krajach.

W procesie decyzyjnym UE różne instytucje mają różne role i uprawnienia. Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej podejmują ostateczne decyzje w sprawie większości aktów prawnych, a Komisja Europejska odpowiada za inicjowanie propozycji i zapewnianie ciągłości działań Unii Europejskiej. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej może być również zaangażowany w proces decyzyjny, w przypadku sporów prawnych.

Przygotowanie projektów aktów prawnych Unii Europejskiej

Przygotowanie projektów aktów prawnych Unii Europejskiej jest zadaniem powierzonym Komisji Europejskiej na mocy traktatów UE. Komisja jest jedyną instytucją UE uprawnioną do inicjowania aktów prawnych, a także do przygotowywania i przedstawiania ich Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej.

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.