Roderick Gordon, Brian Williams

Tunele. Spirala. Tom 5

Przełożył Janusz Ochab

Original English language edition first published in Great Britain in 2011 under the title SPIRAL by The Chicken House, 2 Palmer Street, Frome, Somerset, BAH IDS, United Kingdom

Text copyright © Roderick Gordon, 2011

Cover illustration © David Wyatt

Inside illustrations: Humvee, Pylons, Chinook, Geiger Counter, Lizard Boy, Thermonuclear Device, Booster Rocket, chapter headres and paragraph spacer © Roderick Gordon; Sweeney, Drake and Eddie, Rebecca Twins and Captain Franz, BT Tower, Old Styx © Kirill Barybin

Cover design by Steve Wells

All character and place names used in this book, whether in their original or translated forms, are © Roderick Gordon or © Roderick Gordon/Brian Williams. All rights reserved.

Wydane po raz pierwszy w Wielkiej Brytanii w 2010 roku przez: The Chicken House,2 Palmer Street, Frome, Somerset, BAH IDS

Tekst © Roderick Gordon, 2011

Ilustracja na okładce © David Wyatt

Ilustracje w książce: samochód terenowy, słupy wysokiego napięcia, śmigłowiec Chinook, licznik Geigera, larwa Wojownika, bomba atomowa, silnik odrzutowy, ilustracje w nagłówkach rozdziałów i separatory tekstu © Roderick Gordon; Sweeney, Drake i Eddie, Rebeka i kapitan Franz, wieża BT, stary Styks © Kirill Barybin

Projekt okładki: Steve Wells

© Copyright for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., 2025

All rights reserved

Redaktorka prowadząca: Katarzyna Juszyńska

Przekład: Janusz Ochab

Redakcja: Milena Schefs

Korekta: Małgorzata Kuśnierz, Magdalena Mierzejewska, Marta Lichoń

Skład: Ewa Sosnowska

Wydanie II zmienione

Warszawa 2025

W1391

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN: 978-83-8319-662-6

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00–017 Warszawa, ul. Marszałkowska 116/122

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

www.wydawnictwowilga.pl

Fragment

Strona redakcyjna

Od wydawnictwa Chicken House

Motto

Część pierwsza. Faza

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Część druga. Zawierucha

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Cześć trzecia. Atak

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Część czwarta. Eksplozja

Rozdział dziewiętnasty

Rozdział dwudziesty

Rozdział dwudziesty pierwszy

Rozdział dwudziesty drugi

Rozdział dwudziesty trzeci

Rozdział dwudziesty czwarty

Rozdział dwudziesty piąty

Epilog

Podziękowania

Przypisy

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Od wydawnictwa Chicken House

Zgoda. To jest naprawdę przerażające. Gdy dostałem rękopis tej książki, nie byłem pewien, czy fani serii „Tunele” są gotowi poznać mroczną tajemnicę Styksów. Kiedy jednak Rod wybuchnął dość – mówiąc szczerze – obłąkańczym śmiechem, zrozumiałem, że zrobi wszystko, żeby oddać w ich ręce najbardziej pasjonującą część tej fantastycznej serii. Mogę więc tylko powiedzieć: uważajcie, będzie się działo!

Barry Cunningham

wydawca angielskojęzycznej wersji serii „Tunele”

Marznąca mgła w połowie listopada

i droga w dół, smagana zimnym deszczem,

szkoda, że nie jest trochę prostsza,

ale nie panikujmy jeszcze, nie panikujmy jeszcze.

Fragment piosenki Let’s Panic Later zespołu Wire, z albumu 154 (1979)

Jest taki punkt, w którym nie ma już

żadnego punktu, w którym.

Księga proliferacji, XV wiek, przekład z oryginału rumuńskiego

Część pierwsza. Faza

Rozdział pierwszy

BUM!

Jeśli nie liczyć hałasu i dojmującego strachu przed zranieniem, najbardziej przerażającym następstwem eksplozji okazuje się ta milisekunda, w której cały świat rozpada się na drobne kawałki. Wydaje się, że nawet tkanka czasu i przestrzeni zostaje rozerwana na strzępy, a człowiek spada na jej drugą stronę i nie ma pojęcia, co go tam czeka.

Kiedy pułkownik Bismarck odzyskał świadomość, leżał na marmurowej podłodze. Przez chwilę nie mógł się poruszyć, jakby zabraniało mu tego jego własne ciało. Jakby to ono wiedziało lepiej, co powinien robić.

Pułkownik leżał więc nieruchomo, otoczony głuchą ciszą. Nie próbował zmagać się ze swoją słabością. Nie czuł strachu ani niepokoju. Wpatrywał się w popękany sufit, pod którym kołysały się leniwie śnieżnobiałe kawałki gipsu. Nie mógł oderwać od nich wzroku, urzeczony tym powolnym ruchem – do przodu i do tyłu, do przodu i do tyłu – jakby tam, w górze, wiał łagodny, ciepły wiatr. Jeszcze bardziej fascynujący wydał mu się widok lecących w dół odłamków, które odrywały się od sufitu i opadały w zwolnionym tempie na podłogę wokół niego.

Powoli zaczynał odzyskiwać słuch. Dotarł do niego stłumiony dźwięk przypominający stukanie dzięcioła.

– Vater[1] – wyszeptał Bismarck, gdy naszło go wspomnienie łowieckich wypraw do dżungli wokół Nowej Germanii, na które chodził z ojcem. Czasami spędzali w dziczy nawet tydzień; spali wtedy w namiocie i razem polowali na egzotyczne zwierzęta.

To była miła, krzepiąca podróż do świata wspomnień. Pułkownik, otoczony stertami gruzów, westchnął cicho, jakby był wolny od wszelkich trosk. Znów usłyszał terkotliwy dźwięk, nadal przytłumiony i odległy. Nie skojarzył go z odgłosem wystrzałów z broni maszynowej.

Potem budynkiem banku wstrząsnęła kolejna bardzo silna eksplozja.

Bismarck zamknął oczy, oślepiony nagłym rozbłyskiem światła, równie jasnym jak słońce w jego świecie, w środku Ziemi. Fala rozgrzanego powietrza przepłynęła tuż nad mężczyzną i na moment pozbawiła go tchu.

– Was ist…?[2] – zachłysnął się bezgłośnie żołnierz.

Wciąż leżał na plecach, z rękami i nogami rozrzuconymi na boki, kiedy drobiny szkła przeleciały przez salę niczym grad i opadły wokół niego, na wypolerowany marmur. Zrozumiał, że dzieje się coś niedobrego. Nagle otoczyły go kłęby duszącego czarnego dymu, który zdawał się wypełniać również jego umysł.

– Wie komme ich hierher?[3] – spytał sam siebie Bismarck, oszołomiony.

Nie miał pojęcia, jak się znalazł w tym miejscu. Pamiętał jedynie, że wpadł w pułapkę w Nowej Germanii i został pojmany przez Styksów. A później cały świat – co wydawało mu się dziwne i niezrozumiałe – zalało fioletowe światło.

Nie, to było wiele świateł, tak jasnych, że przyćmiły nawet jego wspomnienia.

Po chwili pułkownik jak przez mgłę przypomniał sobie długą podróż na zewnątrz Ziemi. Pamiętał też, że jakiś czas później znalazł się w ciężarówce z oddziałem swoich żołnierzy z Nowej Germanii. Przewieziono ich do dużego budynku, do jakiejś fabryki. Z tą właśnie fabryką wiązało się coś, co musiał zrobić, co wciąż zajmowało istotne miejsce w jego umyśle – zadanie tak ważne, że spychało na dalszy plan wszystkie inne sprawy, nawet jego własne życie.

W tym momencie Bismarck nie potrafił określić, na czym polegało to zadanie. Nie miał też czasu dłużej się nad tym zastanawiać, ponieważ seria przemykających tuż obok niego pocisków zmusiła go w końcu do działania. Usiadł i skrzywił się odruchowo, gdy ból przeniknął jego czaszkę w miejscu, w którym uderzył głową o marmurową posadzkę. Przez chwilę kasłał i krztusił się gryzącym dymem, wiedział jednak, że musi jak najszybciej pokonać słabość i przenieść się w jakieś bezpieczne miejsce.

Przeczołgał się przez drzwi. W sąsiednim pomieszczeniu – biurze z wysokim sufitem i ciężkim biurkiem, na którym stał wazon z kwiatami – dym nie był już tak dokuczliwy. Pułkownik zatrzasnął za sobą drzwi i ponownie opadł na podłogę. Dotknął ręką tyłu głowy i włosów zlepionych krwią ze świeżej rany. Nie potrafił określić, czy uraz jest poważny, czy tylko powierzchowny – skóra w tym miejscu była pozbawiona czucia, poza tym wiedział z doświadczenia, że rany na głowie zawsze obficie krwawią. Przesunął dłońmi wzdłuż pozostałych części ciała, nie znalazł jednak innych obrażeń.

Nie miał na sobie munduru, tylko płaszcz i z pewnością nienależące do niego cywilne ubrania. Na szczęście został mu przynajmniej wojskowy pas z kaburą, w której wciąż tkwił pistolet. Wyjął go i zacisnął palce na rękojeści, upajając się dotykiem czegoś, co było mu tak dobrze znane. Usiadł i nasłuchiwał dźwięków dobiegających zza drzwi.

Nie musiał czekać długo. Po chwili usłyszał głosy ludzi rozmawiających po angielsku i chrzęst szkła zgrzytającego pod ciężkimi butami. Nagle ktoś uderzył ramieniem w drzwi i wpadł do pomieszczenia. Mężczyzna był ubrany na czarno, a na jego piersiach widniał wielki napis „POLICE”. Na głowie miał kask i maskę przeciwgazową, a w dłoniach trzymał jakiś rodzaj pistoletu maszynowego.

Bismarck wykorzystał element zaskoczenia, zacisnął ramię na szyi policjanta i wprawnym ruchem pozbawił go przytomności. Potem szybko przebrał się w jego mundur, nie zwracając uwagi na brzęczenie dobiegające z policyjnej krótkofalówki. Kiedy nakładał maskę przeciwgazową, uświadomił sobie, że rana na jego głowie wciąż krwawi, ale teraz nie miał czasu, żeby się tym przejmować.

Zapoznał się z pistoletem maszynowym, który okazał się dość prosty w budowie i obsłudze, a potem wyszedł z biura. Zrobił zaledwie kilka kroków, gdy nagle znalazł się twarzą w twarz z innym policjantem, ubranym tak samo jak on. Kiedy ich spojrzenia się spotkały, policjant dał mu sygnał ręką, pułkownik nie wiedział jednak, jak odpowiedzieć na ten znak. Funkcjonariusz uniósł brwi w niemym pytaniu. Pewien, że został zdemaskowany, Bismarck zaczął podnosić dłoń z pistoletem.

Uratowała go następna eksplozja. Potężny podmuch powietrza pchnął go do tyłu i powalił na podłogę. Pułkownik, oszołomiony, podniósł się powoli i chwiejnym krokiem wyszedł na zewnątrz, mijając drzwi głównego wejścia, wyrwane z zawiasów. Omal nie przewrócił się ponownie, gdy nie trafił nogą na stopień, w końcu jednak stanął na chodniku przed budynkiem.

I znieruchomiał.

Ujrzał przed sobą kordon uzbrojonych ludzi – było ich zbyt wielu, żeby mógł ich pokonać. Kryli się za porzuconymi samochodami albo tarczami, a laserowe promienie ich celowników skupiały się na jego ciele.

Kompletnie zaskoczyło go to, co wydarzyło się potem. Wciąż otumaniony i osłabiony, nie zareagował w żaden sposób, gdy ktoś wyrwał mu z ręki broń. W tym samym momencie dwaj inni policjanci podtrzymali go i odciągnęli na bok.

– Już w porządku, stary, nic się nie martw. Zaraz sprowadzimy pomoc – pocieszał go jeden.

Drugi policjant także coś powiedział, ale pułkownik go nie zrozumiał.

Funkcjonariusze zdjęli Bismarckowi z głowy maskę przeciwgazową.

– To żaden z naszych – stwierdził jeden z nich, ujrzawszy zakrwawioną twarz pułkownika.

– Pewnie z drużyny E, chłopak z terenu – odparł drugi.

Pułkownik ich nie słuchał. Zaledwie kilka metrów dalej na ulicy leżały zwłoki mężczyzny. Otaczało je kilku mundurowych, którzy żartowali i śmiali się głośno. Rozbawiony policjant trącił ciało czubkiem buta. Bismarck natychmiast rozpoznał zmarłego. Był to jeden z żołnierzy Nowej Germanii, z jego własnego oddziału. Pułkownik znał dobrze zarówno jego, jak i jego żonę – wiedział, że niedawno urodziła im się córeczka. Próbował wyrwać się z uścisku podtrzymujących go funkcjonariuszy, którzy odczytali to jako oznakę gniewu.

– Tak, dopadniemy i wykończymy całą resztę w ciągu godziny – mruknął ze złością większy z nich. – Nie wiem, kim są ci gnoje, ale załatwiliśmy już czterech.

Gdy pułkownik nadal się szarpał, drugi policjant wycedził przez zęby, jakby sam ledwie hamował wściekłość:

– Spokojnie, kolego. Zostaw to nam.

– Tak, jasne… – mruknął posłusznie Bismarck, ponieważ uświadomił sobie, że jeżeli nadal będzie się zachowywał w ten sposób, zostanie zdemaskowany.

Pozwolił zatem, żeby funkcjonariusze poprowadzili go na koniec ulicy Threadneedle, a potem w boczną uliczkę, gdzie na rannych czekały karetki pogotowia.

– Zajmijcie się nim, dobrze? Trochę go poturbowało przy ostatnim wybuchu – powiedział policjant do jednego z ratowników, po czym obaj mundurowi popędzili z powrotem w stronę Banku Anglii.

Ratownik posadził pułkownika i zaczął go badać.

– Piękne wąsy – stwierdził.

Sądząc po tym, jak trzęsły mu się ręce, nigdy jeszcze nie brał udziału w tego rodzaju akcji. Oczyścił ranę na głowie Bismarcka i właśnie kończył ją opatrywać, gdy z głębi ulicy dobiegły jakieś krzyki. Do ambulansów niesiono kolejnych kilku rannych, więc ratownik natychmiast pośpieszył im z pomocą. Pułkownik tylko czekał na taką okazję. Chociaż wciąż nieco kręciło mu się w głowie, wyszedł z karetki i oddalił się od niej niepostrzeżenie.

W okolicy przebywało tylu umundurowanych funkcjonariuszy – zarówno policjantów, jak i żołnierzy – że nikt nie zwracał uwagi na mężczyznę, który przemknął bocznymi uliczkami i przystanął dopiero przy tylnym wejściu do jakiegoś dużego biurowca. Za otwartą bramą widać było zjazd prowadzący na podziemny parking. Pułkownik wszedł między samochody i sprawdzał jeden po drugim, w nadziei, że któryś będzie otwarty, kiedy na parkingu pojawił się mężczyzna w prążkowanym garniturze. Podszedł prosto do dużego SUV-a, a gdy wkładał do bagażnika dwie walizki, Bismarck ogłuszył go jednym celnym uderzeniem. Potem wymienił policyjną kurtkę na marynarkę nieprzytomnego i ułożył go w bagażniku obok walizek.

Chociaż do tej pory prowadził tylko samochody przystosowane do ruchu prawostronnego, bez trudu radził sobie na zatłoczonych ulicach Londynu. Gdy stał w kolejce aut czekających na wyjazd z City, sprawdził zawartość kieszeni marynarki. W jednej znalazł portfel, a w nim plik kart kredytowych, które wysypał na fotel pasażera i przejrzał pobieżnie. Potem natrafił na prawo jazdy z adresem właściciela samochodu i spojrzał na okoliczne drogowskazy. Nie miał pojęcia, jak znajdzie dom mężczyzny, ale teraz, gdy nie groziło mu już bezpośrednie niebezpieczeństwo, nie musiał się śpieszyć.

Dotknął guzika na panelu obok fotela i na wyświetlaczu rozjarzyło się biało-niebieskie logo BMW. Pułkownik uśmiechnął się do siebie. Kilkoma kliknięciami uruchomił GPS, po czym wpisał adres z prawa jazdy. Kiedy stanowczy kobiecy głos zaczął recytować mu instrukcje, Bismarck skinął głową i pozwolił sobie na jeszcze szerszy uśmiech.

– Bayerische Motoren Werke[4] – powiedział i westchnął, z uznaniem przesuwając dłońmi po kierownicy obciągniętej skórą. – Ausgezeichnet[5].

Dobrze znał tę markę, ponieważ w czasie wojny jego ojciec jeździł motocyklami produkowanymi przez tę firmę.

Pod wieloma względami ten nowy zewnętrzny świat wydawał się Bismarckowi niezwykle znajomy. Pułkownik właściwie mógłby udawać, że nadal znajduje się w Nowej Germanii. Do pewnych różnic musiał jednak przywyknąć. Przede wszystkim grawitacja była tu tak silna, że każdy ruch wymagał ogromnego wysiłku, jakby ktoś obciążył mu ręce i nogi ołowiem.

A słońce…

Bismarck spojrzał przez przyciemnioną szybę na ognistą kulę zawieszoną na szarzejącym niebie, mniejszą i słabszą niż niegasnące światło, które towarzyszyło mu przez całe życie. W dodatku słońce w Górnoziemiu nie wisiało dokładnie nad jego głową, ale pochylało się nad horyzontem. Pułkownik uświadomił sobie ze zdumieniem, że rozżarzona tarcza za jakiś czas prawdopodobnie całkiem zniknie, a dookoła zapadnie ciemność.

I ci ludzie na ulicach… Ludzie wszystkich ras.

Bismarck przyglądał się z samochodu, jak jakiś starszy czarnoskóry mężczyzna potyka się i upada. Natychmiast pośpieszyła mu z pomocą biała kobieta.

Nowa Germania zawsze była jednolita rasowo, nie z wyboru, ale ze względu na swoją historię. Pułkownik dobrze wiedział, jakich okropności dopuszczali się Niemcy w czasie drugiej wojny światowej, więc kiedy wodził wzrokiem po barwnym, wielorasowym tłumie wypełniającym ulice, uśmiechał się do siebie. Znalazł się w prawdziwie cywilizowanym społeczeństwie.

„Jedź prosto przez trzysta metrów do ronda Old Street, potem skręć w prawo” – instruował mechanicznym głosem GPS.

Bismarck został porwany przez Styksów, wywieziony ze swojej ojczyzny i wrzucony w całkiem obcy świat, ale nie zamierzał się poddawać. Był człowiekiem przedsiębiorczym i wytrwałym, zawsze walczył do samego końca.

A poza tym miał rachunki do wyrównania.

[1] Z niem.: Ojciec.

[2] Z niem.: Co się…?

[3] Z niem.: Jak się tu znalazłem?

[4] Z niem.: Bawarskie Zakłady Silnikowe, BMW.

[5] Z niem.: Doskonale.