Katarzyna Ryrych

TUBA I PATEFON

Detektywi na wakacjach

Ilustracje Elka Gradziel

Tekst: Katarzyna Ryrych

Ilustracje: Elka Grądziel

Redaktorka prowadząca: Anna Kapuścińska

Redakcja: Anna Kapuścińska

Korekta: Mirella Hess-Remuszko

Skład: Ewa Sosnowska

© Copyright by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o., 2022

All rights reserved

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN: 978-83-280-9980-7

Wydanie I

Warszawa 2022

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl

www.gwfoksal.pl

www.wydawnictwowilga.pl

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Rozdział 1. Michniak – reaktywacja

- Rozdział 2. Części zapasowe, czyli nikt nie może odpocząć na wakacjach

- Rozdział 3. Noc śledzia

- Rozdział 4. Wszyscy są podejrzani

- Rozdział 5. Kto nienawidzi bałtyckiej foki?

- Rozdział 6. Jeśli jesteś blisko, udawaj że jesteś daleko

- Rozdział 7. The horror, the horror, the horror

- Rozdział 8. Kto sieje wiatr

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Rozdział 1. Michniak – reaktywacja

Piasek był ciepły, a szum morza działał wybitnie usypiająco. Leżałem sobie na rozpostartym u stóp wydmy ręczniku, a nad moją głową krzyczały mewy. Z oddali, od czasu do czasu, dobiegały „rozmowy statków”, jak bardzo poetycko określiła to Tuba.

Pod moją głową spoczywał nieco kanciasty gruby tom przygód Sherlocka Holmesa (upchnąłem go do plecaka kosztem flanelowej piżamy, którą chciała wcisnąć mi mama) i byłem naprawdę szczęśliwy.

Kiedy Tuba mocno mnie szturchnęła, głośno i zdecydowanie wyraziłem swoje niezadowolenie. Usiadłem i spojrzałem na nią z dezaprobatą. Na nosie miała ogromne ciemne okulary, które upodabniały ją do jakiegoś dziwnego owada, i zdążyła się już opalić. Na czerwono.

– Jeśli chodzi o książkę… – zacząłem przekonany, że próbuje odebrać mi lekturę, ale ona mi przerwała.

– Śledzi nas – rzuciła.

Poczułem, że mimo panującego upału robi mi się zimno. „To niemożliwe, aby wypuścili tamtego faceta tak szybko”, pomyślałem. Z drugiej strony, jeśli miał pieniądze albo bogatych kumpli…

– Ten od WOW? – zapytałem, rozglądając się niespokojnie dokoła.

Na twarzy Tuby ni stąd, ni zowąd pojawił się szyderczy uśmieszek.

– Ten od WOW, o ile wiem, przebywa w raczej mało atrakcyjnym miejscu – powiedziała z ironią w głosie, a następnie wyszeptała mi do ucha: – Michniak.

Potrząsnąłem głową.

– Michniak – powtórzyła.

– Może nas chroni? – powiedziałem. – Wiesz, świadkowie koronni…

– Ale my nie jesteśmy świadkami koronnymi. Świadek koronny to taki ktoś, kto wziął udział w przestępstwie, a potem dogadał się z prokuratorem… – Tuba spojrzała na mnie z wyższością.

No tak. W jej obecności zawsze należało zachowywać czujność. A przyjaźń z nią przypominała trochę spacer po kruchym lodzie, pod którym… Chociaż nie, lodowata woda nie oddawałaby całego uroku naszej wzajemnej relacji. Pod lodem płonął piekielny ogień.

– No więc po co tu przyjechał? – zapytałem. – Masz jakiś pomysł?

Tuba westchnęła.

– Powiedziałam, że nas śledzi. Ale nie mam pojęcia dlaczego.

Przez chwilę siedzieliśmy w milczeniu. Reszta naszej grupy uganiała się po piasku z plażową piłką, a my, jak zwykle, odstawaliśmy od reszty. Ja – dlatego że nie lubiłem grać w piłkę, a Tuba… z powodu swoich rozmiarów, a przynajmniej kiedyś tak się jej wyrwało.

Spojrzałem w niebo. Jeszcze przed chwilą czułem się tak dobrze i beztrosko. Naprawdę, seria przygód, które przeżyliśmy na początku lata, wyczerpała – moim zdaniem – limit dziwnych wydarzeń.

– Chyba będziemy musieli to sprawdzić.

Będziemy. Skoro użyła liczby mnogiej…

– Okej – westchnąłem. – Sprawdzimy to i… wrócimy do wakacji, dobrze?

– Jasne – powiedziała i to też zabrzmiało niepokojąco.

Wszystko wskazywało na to, że znowu zamierza wpakować nas w jakieś tarapaty, jeśli, nieświadomi niebezpieczeństwa, już nie tkwiliśmy po uszy w jakiejś aferze. Michniak z pewnością nie pojawił się ot tak sobie.

– Dobrze – zacząłem bardzo ostrożnie. – Możemy to sprawdzić.

– Zawsze w ciebie wierzyłam – powiedziała Tuba i rozsiadła się na moim ręczniku.

Reszta naszej grupy zaciekle walczyła o piłkę, obsypując się wzajemnie piaskiem. Zapewne mieli nas za nieźle odjechane dziwadła.

Myślę, że to zaczęło się już w pierwszym dniu obozu, kiedy okazało się, że Tuba zna wszystkie czasowniki nieregularne, a ja niebacznie przyznałem się, że moją ostatnią lekturą było opowiadanie Conan Doyle’a Pies Baskerville’ów. W oryginale.

– Że niby co? – zapytał jeden z uczestników obozu, który znalazł się na nim tylko dlatego, że miał poprawkę z angielskiego, a jego rodzice mieli pieniądze.

– Pies Baskerville’ów – powtórzyłem.

Doświadczenie nabyte w naszej szkole nauczyło mnie, że z podobnymi typami należy postępować cierpliwie i łagodnie. I niestety, to był błąd, ponieważ typ zapytał, co to są te kerwile i dlaczego ten pies ich nie miał. Po prostu mnie zatkało. Studentka, która prowadziła z nami zajęcia, też nieźle się wkopała, bo zaczęła mu tłumaczyć, że nie chodziło o żadne kerwile tylko o nazwisko. Tak jak pies Kowalskich czy coś w tym sensie. I typ z miejsca mnie znienawidził choć – jak powiedziała Tuba – powinien być mi wdzięczny za poszerzenie horyzontów myślowych. Ale nie był.

Reszta grupy, której zdążył się w jakiś dziwny sposób narazić już na samym początku, natychmiast przezwała go Kerwilem i chociaż wściekał się i pienił, tak już zostało. I nie trzeba oczywiście długo tłumaczyć, kto był temu winny.

– Nie przejmuj się troglodytą – pocieszyła mnie Tuba. – Te dwa tygodnie szybko zlecą.

Szybko nie szybko, ale musiałem robić zdrowe uniki, aby nie znaleźć się z typem sam na sam, bo nie wyglądał na takiego, który rozwiązywałby problemy na drodze pokojowej. Jednak trzymał się ode mnie z daleka, Tuba powiedziała bowiem w sekrecie jednej z koleżanek, że od kilku lat trenuje karate i ma czarny pas.

– Karate? – warknął Kerwil. – Chyba raczej sumo.

Ale od Tuby też trzymał się na odległość.

– Nienawidzę takich typów – stwierdziła Tuba, patrząc z niesmakiem, jak Kerwil fauluje jednego z grających.

– Ja też – przytaknąłem.

Nad naszymi głowami z krzykiem przeleciała mewa. Tuba poprawiła ciemne okulary i westchnęła. Obok nas przemaszerowała chorobliwie chuda blondynka, która co prawda niemiłosiernie kaleczyła język Szekspira, ale za to na dyskotece, którą zorganizowano nam pierwszego dnia, wszyscy chłopcy gapili się tylko na nią. Wstyd się przyznać, ale byłem jednym z nich. Z racji swojego wzrostu i okularów, które spadały mi z nosa, znajdowałem się poza klasyfikacją, i to nie było miłe uczucie.

„Gdyby wiedziała, co takiego zrobiliśmy”, myślałem. Ale nie wiedziała. Bo wszystko utajniono. Dla naszego dobra. I nawet gdybym o tym opowiedział, to nikt by mi nie uwierzył.

– Wracając do Michniaka… – Tuba zdjęła okulary i spojrzała mi prosto w oczy. – Musimy dowiedzieć się, co tu robi. A potem reagujemy elastycznie.

Co oznaczało, że dopóki nie dowiemy się, w jakim celu nasz dzielnicowy przyjechał nad morze, nie zaznamy normalnych wakacji.

Sprawa wyglądała tym trudniej, że nie byliśmy w domu, w naszej starej, kochanej (tak, właśnie tak pomyślałem) kamienicy, gdzie wystarczyło walnąć czymś ciężkim w kaloryfer, aby spotkać się na schodach i po prostu wyjść na ulicę.

Tutaj mieli na nas oko nasi opiekunowie, i w sumie słusznie, bo gdyby nie to, Kerwil zdążyłby wywołać kilka bójek, blondynka zapewne znalazłby jakiegoś speca od reklamy, słowem każdy miał coś za uszami i na tym tle ja i Tuba prezentowaliśmy się nad wyraz pozytywnie. Co było niezbitym dowodem na to, że pozory mylą.

– Trzeba sprawdzić, gdzie się zatrzymał – rzuciłem, bo przyszło mi do głowy, że należy zacząć od czegoś sensownego.

– I w tym celu oddalić się od reszty – powiedziała z przekąsem Tuba. – Co oczywiście nie zostanie niezauważone.

– A co innego można zrobić? – zapytałem.

– No właśnie nic – odparła. – Ale jeśli zrażają cię trudności…

– Ależ skąd – zaprzeczyłem. – Chciałem tylko powiedzieć, że to nie będzie łatwe.

Tuba spojrzała w niebo. Pozycja słońca wskazywała południe, zatem do powrotu do ośrodka pozostało jeszcze trochę czasu… w którym Michniak niekoniecznie chciałby wracać do hotelu czy gdziekolwiek indziej, gdzie się zatrzymał. Oczywiście pod warunkiem, że był na urlopie…

– Taka jest specyfika pracy detektywa. – Tuba poklepała mnie po plecach i poczułem, że słońce mocno przypiekło mi ramiona. – Mam krem z filtrem, ale zostawiłam go w pokoju.

Wstałem i zarzuciłem na plecy koszulkę, a potem poszliśmy w stronę brzegu. Szedłem za Tubą i patrzyłem, jak na piasku odciskają się ślady jej bosych stóp.

Od czasu do czasu przystawała i podnosiła jakieś szkiełko albo kawałek drewna wypolerowany przez fale.

– O, tam – powiedziała, nie odwracając się do mnie. – Za tym parawanem.

– Którym? – zapytałem dość głupio, bo parawanów było kilka.

– Tym w paski – odparła. – Biało-niebieskie. Teraz leży, ale poczekaj.

Poczekałem. Żeby nie wzbudzać podejrzeń, usiadłem na piasku i zacząłem budować zamek. Szło mi całkiem nieźle, wziąwszy pod uwagę, że ostatni raz robiłem coś podobnego w przedszkolu.