Karolina Kasprzak-Dietrich

Psychoza

Truciciel tom 3

© Copyright by Karolina Kasprzak-Dietrich

Korekta: Karolina Szastok

Okładka: Andrzej Konefał

ISBN: 978-83-968106-8-7

Wydawca: Karolina Kasprzak-Dietrich

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości

bez zgody wydawcy zabronione.

Wydanie I, 2023

Patronat medialny

Prolog

Niebo przybrało kolor jałowej szarości kąsającej oczy jeszcze dotkliwiej niż przenikliwa ciemność, którą on kochał – w takie dni jak dziś wręcz łaknął jej jak kania dżdżu. Rosły mężczyzna z wielkim mozołem przemierzał hektary swojego wymarłego pola – czynił tak zazwyczaj w chwilach strapienia. Już nie zajmował się uprawą i od roku ziemia leżała odłogiem. Dlatego jak nigdy wcześniej porośnięte była perzem, na które pozostawał ślepy. Z każdym kłopotliwym krokiem dezelował wiechciowate chwasty. Oślepł, bo miłość jest ślepa, a on po raz pierwszy w życiu zdołał pokochać. Jego flegmatyczny chód był spowodowany nie tylko wszechogarniającym smutkiem, który zazwyczaj towarzyszy ludziom nieszczęśliwie zakochanym, lecz również niewyobrażalnie gargantuicznym pędem powietrza, bo w końcu doczekał w szczęściu przedwiośnia. Jak co roku o tej porze nad północnym Atlantykiem tworzyły się głębokie niże, niosąc ze sobą niezdrowo zawyżone wartości ciśnienia. Porywiste wiatry, które były jak najbardziej zrozumiałe i których on sam pożądał, tego dnia jednak wydawały się nieprzychylne, zupełnie jak wspomnienia. Czuł czarne skłębione chmury nad swoją głową i to wyjątkowo nie dawało mu spokoju, coś ewidentnie się kończyło.

Szeptał:

– Kara musi być, wszystkich spotka kara, jestem grzeszny, dlatego rozgrzeszam.

Strudzony, zlekceważony i odizolowany mężczyzna nie potrafił odnaleźć się w nowych realiach. Kolejny raz przemierzał wysuszone wichrem grudy swojego pola, głowiąc się nad trudną sytuacją, w której się znalazł. Kasandra często powtarzała, że gdyby człowiek wiedział, że się przewróci, to by się położył. On nie chciał leżeć, to już tylko droga do trumny.

– Do diaska – wymamrotał. Słowa zniknęły w kłębach porywistego wiatru. Jego czerstwe lica były tak przekrwione, że w dość szerokich porach, którymi pokryta była cała twarz, miejscami uwidaczniały się drobne kropeczki ciemnobordowej krwi.

Szedł, powłócząc nogami, żłobiąc w wysuszonej wiatrem ziemi wielkie koryta, a roztrzepane ziarenka, unosząc się brudnym tańcem na wysokość kadłuba i wyżej, niczym pieprz drażniły nozdrza i trzeszcze. Próbował je chronić, lecz bardzo nieudolnie, bo dłonie i paznokcie jak zawsze miał brudne, więc tylko mrużył oczyska, podążając przed siebie na oślep, byle ukoić rozdygotane nerwy. Znowu miał ochotę zabijać, najlepiej nieśpiesznie, żeby ofiarę bardzo bolało, tylko w taki sposób mógł rozładować skumulowane po wizycie w szpitalu napięcie. Zabić kogoś, by zabić w sobie ofiarę. Może to dla niej chciał zabić, by przestała wspominać, obwiniać się, a tym samym zatruwać życie innym.

– Po jaką cholerę poszedłem do tego szpitala, co ja sobie wyobrażałem? – biadolił coraz głośniej.

Był jednak świadomy, że nie może mordować, miał zbyt wiele do stracenia. Zresztą, gdy zostanie ojczymem, jego życie się zmieni, bo kiedy dochodzą obowiązki, zawsze jest dobrze. Wierzył, że Kasandra – ciągle z czułością wypowiadał to imię – zdecyduje się wychować syna, a nie oddać obcym ludziom jak niepotrzebną rzecz. Pokochał ją jak nikogo innego, pomimo że wcześniej przyjął pieniądze, by razem ze swoim kuzynem ją unieszczęśliwić. Aż się wzdrygnął na wspomnienie tego pliku pieniędzy, które wręczył mu tamten bogacz.

– Zrób z nią, co chcesz, jest łatwa! – powiedział wręczający dolę.

Zdrada boli tak, że człowiek zostaje posunięty do ostateczności i działa jak w amoku.

Teraz wszystko się zmieniło, teraz było mu wstyd, że wziął te pieniądze, a może najbardziej był wściekły, że się zakochał, że jego serce okazało się indywiduum – nie mógł nad nim zapanować. Ta dziewczyna miała coś w sobie, a poza tym to on mógł być ojcem jej syna.

– Kasandra, Kasandra, Kasandra – powtórzył, ale słowa znowu uleciały z wiatrem. Nawet nie zauważył, że w ogóle je wypowiedział.

Jego priorytety zmieniły się diametralnie: najważniejsze to chronić chłopca i matkę, choć nie wiedział, na ile starczy mu rezerw cierpliwości. Nie potrafił wpłynąć na swoją rybę – tylko potajemnie mógł ją tak nazywać – żeby w końcu zdecydowała, co dalej z tym macierzyństwem. Wiedział już, że zaraz jak bobas się urodzi, on pobierze próbkę śliny i wyśle do laboratorium. Kasandra będzie wściekła, ale to nie jego wina, że tamtej wiekopomnej nocy ją posiadł. Zatarł ręce zarówno ze szczęścia, jak i z zimna, bo wiatr owiewał jego wszystkie nieosłonięte części ciała jak oszalały. Chciał mieć to dziecko blisko siebie, na zawsze. Tak samo jak tę kobietę, której żadnym staraniem nie potrafił w sobie rozkochać, być może to w tym momencie stanowiło dla niego największy problem. Kasandra była zimna jak sopel lodu i niewzruszona na jego nieco pierzchliwe zaloty, a on, mimo swojej groźnej natury, czuł wobec kobiet respekt, tego nauczyła go bogobojna babcia.

Dziś jej opryskliwe zachowanie tak bardzo go ubodło, że nie było możliwości, by towarzyszył jej w szpitalu dłużej niż kwadrans, musiał uciekać, ulotnić się jak kamfora, bo gotów był zrobić coś, czego być może jeszcze przez długi czas by żałował – pokazałby swoją prawdziwą twarz, twarz mordercy, Nie mógł, przecież ponad wszystko kochał wolność. Zostawiwszy czerwoną różę na szpitalnym stoliczku, czym prędzej wyszedł. Włożył swoje ulubione, luźne, płócienne ubrania i udał się na włóczęgę, by ukoić w sercu ból upokorzenia.

Pokochał ją od pierwszego wejrzenia, a jeszcze bardziej, kiedy już po wszystkim znalazł ją pod drzewem, taką pokaleczoną i wystraszoną, właśnie to w kobietach lubił najbardziej. Często doprowadzają się do stanu pogubienia i niemocy, nawet jak wcześniej są takie pewne siebie. Ten moment, kiedy oblubienica truchleje w jego ramionach, pragnąc wsparcia. Była tak wynędzniała, że lepszej zdobyczy nawet nie mógł sobie wymarzyć. Niczego też nie czuła, a obudziwszy się nazajutrz, niczego nie pamiętała. Wtedy, w tę przełomową noc śmierci swojego ojca, zaraz przy zwłokach, odbył z nią stosunek, nie potrafił się powstrzymać, bo nie wiedział, co przyniesie jutro. To było jak zawarcie wiecznego przymierza, jak ślub. Choć wiedział, że przez pewien czas będzie ją kurować, liczył, że potem to ona zajmie się nim i domem jak wcześniej jego ojciec. Niczego z nią nie ustalił, to miało wyjść naturalnie. Wtedy, podczas tego stosunku czuł, jak cała się trzęsie, tak jakby w jej ciało weszła dusza jego ojca, nic nie mógł na to poradzić, że tak to odebrał. Dlatego za wszelką cenę nie mógł pozwolić jej odejść. Zacisnął pięści, uszedł jeszcze kilka kroków i zawrócił. Wiedział, że musi inaczej to wszystko rozegrać, porozmawiać na spokojnie z Kasandrą. Tylko ten nagromadzony żal, który nakazuje zabijać… Złe wspomnienia zawsze wszystko psują.

Niepamięć uśmierza ból, ale czy zahamuje agresję, która z każdą godziną tylko się wzmagała?

Rozdział 1

Wojtek

Przebudziłem się zlany zimnym potem, byłem jak sparaliżowany. Poduszka zamieniła się w kamień, pościel zaś w gorącą, sztywną lawę, która otoczyła moje ciało, każdy jego milimetr. Próbowałem rozkopać narzutę, ale nie miałem siły, nogi miałem jak bez czucia. Dodatkowo obleciał mnie paniczny strach, bo nagle poczułem w pokoju, tuż nad sobą, czyjąś obecność. Wiedziałem, że w domu jestem sam, bo Madzia pojechała na weekend do swojej mamy. Wzdrygnąłem się i zaraz też przeżegnałem, co prawda robiąc znak krzyża tylko w myślach, bo moje ręce były równie ciężkie jak pościel, zresztą ich też nie czułem. Za to to coś weszło bezgłośnie i z impetem mnie obudziło.

Zmora.

Miałem wrażenie, że zaraz zacznie pokładać się na moją pościel i dusić. Nieraz u mnie była, jeszcze zanim poznałem Kasandrę – ona mi wierzyła, że to wszystko naprawdę. Niektórzy pukali się w głowy, gdy o tym czymś opowiadaliśmy, ale to było bardziej realne niż potrzeba fizjologiczna, to po prostu było i chciało dać znak, że może ciut więcej. Wiedziałem też, że to nie robi krzywdy, tylko przychodzi przydusić. Może tym samym prosi o modlitwę. Działało według schematu, więc czekałem na chwilę, kiedy w zupełności uwali się na moją klatkę piersiową i będzie czynić swoją powinność. Wnet zrobiło mi się ciężko, jak zawsze chciałem krzyczeć, ale nie mogłem wydobyć głosu, jakbym się nim dławił. Dodatkowo to coś z każdą sekundą cisnęło jeszcze mocniej, czyżby tym razem naprawdę chciało mnie zabić? Nie czułem na szyi rąk, nie czułem ostrych narzędzi, tylko to całe coś na swoim torsie. Nie potrafiłem już oddychać, wydusić głosu, nie mogłem też wykonać najmniejszego ruchu, żeby chociaż to wymacać, poczuć, dotknąć, sprawdzić, czy jest ubrane czy może nagie, jakie ma kształty. Może było kobietą? Pulsacyjnie wgniatany w materac czułem, że to mój koniec, że zginę i nikt nie dowie się w jaki sposób. Całe jestestwo zmory na mnie leżało i miałem wrażenie, że ma z tego powodu wielką frajdę. W zasadzie, pomimo tego czasem nachodzącego mnie dusiołka, nigdy nie wierzyłem w siły nadprzyrodzone, ale czy to było możliwe, że śpię i zarazem czuję tak intensywnie rzeczywistość? Oczy niby miałem zamknięte, ale widziałem wszystko za oknem. Noc powoli odchodziła, niebo zabarwiło się kolorem zgniecionego płatka maku. To była jawa, bo jakim cudem widziałem, co się dzieje na zewnątrz?

W końcu usłyszałem grzmot, zaraz też złote błyskawice pocięły w zygzak dojrzewające niebo i rozpętała się burza. Kochana burza, przy niej zawsze dobrze się czułem. Skupiając myśli na deszczowej chryi, poczułem, że to coś z wolna zmniejsza nacisk, unosi się lekko i wychodzi z mojego pokoju na paluszkach. Może doszło do wniosku, że tym razem nie będzie tak lekko, bo w końcu burza od lat była moim sprzymierzeńcem. Być może ona nagle wybudziła mnie z głębokiego snu, o którym ostatnio mogłem tylko pomarzyć, bo ciągle coś. Dzisiaj znowu było mi ciężko zasnąć, jakbym bał się samotności, a może faktu, że lada moment zostanę ojcem, co budziło ambiwalentne emocje. Wszystkiego chciałem dopilnować, ciągle czując niedosyt i jakieś zaniedbanie. Choć najważniejsze, że pokój dla dziecka był już prawie urządzony, wszystko w pięknych różowych kolorach z białymi dodatkami, uparłem się również na niebieskie akcenty, tak dla równowagi.

Cóż, jednak urodzi mi się córka.

Niestety!

To był bardzo szalony okres, czułem się niebywale wykończony, a Madzia zawsze lubiła mieć zapięte wszystko na ostatni guzik, jej perfekcjonizm bardzo mnie wypalał. Czasem byłem pełen obaw, jak to będzie, bo daleko mi było do ideału, właściwie im byłem starszy, tym dalej. Kiedyś myślałem, że jestem wszechwiedzący, że to ode mnie inni powinni się uczyć. Kasandra na przykład, bo ona ciągle popełniała jakieś gafy, była pełna drobniejszych i większych wad. Może dlatego teraz jestem pełen lęku, że zawiodę Magdę. Starałem się ciągle ją zadowalać, nawet robić wiele rzeczy wbrew sobie i lenistwu, które z każdym rokiem coraz bardziej mi dokuczało. Teraz, kiedy wyjechała, czułem lęk, ale też ulgę. Czy sprostam zadaniu, czy okażę się najlepszym ojcem pod słońcem, tak jak sobie to od zawsze wyobrażałem. Czy moja córka mnie pokocha, ale tak naprawdę, a nie dlatego, że jestem jej tatą. Na te pytania nie mogłem znaleźć odpowiedzi, gdyż tak naprawdę nikt z nas nie przewidzi jutra, nawet pomimo dobrych rad tych wszystkich „kołczów” – nie ma się na nic wpływu. Ja tego doświadczyłem i basta! Każdy zbyt pewny siebie człowiek musi dotknąć dna, bo jest coś więcej niż nasze „ja”.

Jasne, że nasza energia kumuluje się tam, gdzie ją skupimy, ale nie byłem pewien, czy będę potrafił w stu procentach skupić ją na córce. Przykro mi to przyznać, ale poniekąd płeć mojego dziecka była dla mnie zawodem. I tę akurat informację, pomimo prawdy, którą kochałem ponad wszystko, postanowiłem zachować tylko i wyłącznie dla siebie. Magda nie może się dowiedzieć, bo gotowa odejść ode mnie, a ja bałem się samotności. Nic nie mogę na to poradzić, że od zawsze pragnąłem pierwszego syna, spadkobiercy.

Dość!

Próbowałem rozchylić ciężkie, powleczone jeszcze snem powieki, ale nie potrafiłem, tkwiłem jeszcze w przestrachu. Język też ugrzązł mi w gardle, bo to coś, co dopiero odeszło, pozostawiło po sobie lęk, a ja nawet nie przełknąłem śliny, zdawało mi się, że nie oddycham. Byłem jednak pewien, że w pokoju jestem już sam. Słynny dusiołek, czyli – jak twierdził mój nieżyjący ojciec – zmora własnej matki, wyszła. Mojego ojca również nawiedzały dusiołki, tylko on chorował na depresję, a po drugie z rodzoną matką żył na bakier. Za to ja moją matkę traktuję jak przyjaciółkę, zawsze tak było i mam nadzieję, że już pozostanie, nie odczuwałem, by kiedykolwiek życzyła mi źle. Dlaczego więc po tak długiej przerwie postanowiła mnie odwiedzić zmora?

W końcu moje mięśnie zaczęły się odprężać, już niczego nie analizowałem, wiedziałem tylko, że to coś ciągle potrafiło narobić mi wielkiego popłochu, że trząsłem się jak galareta. Teraz jednak z wolna znowu odpływałem, a nadchodzący sen mieszał się z rzeczywistością. Niczym slajdy przeplecione z grzmotami i ulewą wyświetlały się w mojej głowie kolejne obrazy. Były tak realne, jakbym przeżywał je naprawdę, tu i teraz lub w niedalekiej przeszłości.

Czułem, że w tym śnie, który był jak jawa, mocno marszczę brwi, całe czoło. Nie dowierzam, czuję kres, tylko czego? Jeszcze tego nie wiem, za to widzę dużo krwi, ogromne rany i poszarpane mięso. Potem deszcz i błyskawice, leje jakbym stał pod wodospadem. Te widoki, które mi się ukazały, były tak piekielne… i jeszcze ja byłem w centrum tego wszystkiego, chyba winny, a może zagubiony. W tym śnie najprawdopodobniej byłem sam, choć czułem, że jest ktoś jeszcze, ktoś mi bliski, chciałem temu komuś pomóc, to chyba była kobieta. Kasandra? Ojej!

To dla niej próbowałem ukryć to zmasakrowane ciało, czy to ona kogoś zabiła? Obserwowałem siebie w tym śnie z zażenowaniem, nie wierząc i prosząc, bym jednak zaprzestał dotykać zwłoki i uciekł. Nerwy mną telepały, wywołując drgania. Czułem przez sen, jak moje ciało rozgrzewa się do czerwoności ze strachu, a jednak targałem za sobą ludzki korpus. Deszcz rozpuszczał krew, rozcieńczał jej intensywną ciemnoczerwoną barwę, a ona spływała, wsiąkając w czarną ziemię. Potem miałem na rękach kajdanki, nie wiem dlaczego, ale chciałem je zdjąć, odruchowo zacząłem je ściągać z nadgarstków, ale były zbyt ciasne i nie chciały przejść przez wyprostowaną dłoń. Nagle, ku swojemu zdziwieniu, złamałem sobie kciuk. Nie miałem pojęcia, skąd znam ten myk, bolało cholernie, a wyrwany siłą palec dyndał niesmacznie, ale przynajmniej ciasna bransoletka przeszła przez moją bolącą dłoń, która zaraz zaczęła puchnąć. Woda z nieba opłukała wszystko tylko nie ból, który i tak był stłumiony moim zagubieniem. Potem widzę siebie, jak chowam się za krzakiem ozdobionym błyszczącymi od deszczu gęstymi liśćmi, ubrany w czarną skórzaną kurtkę, która też błyszczy, marszcząc się w okolicy łokcia. Zginam ręce, prostuję, i tak na zmianę. Ciągle próbuję ukryć zmasakrowane zwłoki, bez nóg i bez rąk. Boli mnie złamany palec, a jednak nie przestaję czynić swojej powinności. Chcę zdążyć przed policją. Tylko dlaczego miałem już kajdanki? Po chwili widzę, że to coś, co ciągnę, zawinięte jest w czarny materiał – nadal chcę to ukryć pod tym ogromniastym krzakiem, pod którym stoję. Nie mam siły, ale ciągnę, spiesząc się, jestem przerażony, ale nie przestaję ciągnąć. Widzę, jak z tego czarnego pakunku ciągle wypływa krew, moje dłonie są czerwone, ale deszcz na bieżąco je obmywa. Widzę jakby zmielone ludzkie mięso, jakieś czarne żyły oplatające wymyte kości falują w chłodnym wietrze. Zauważam, że chyba odcięta kończyna górna ciągnie się za tym pakunkiem złączona z nim kawałkiem skóry. Mrużę oczy i odrywam tę rękę, bo chcę ją włożyć do czarnego worka, ale nie mogę, więc kładę na wierzchu. Jestem zdenerwowany, miotam się, ale ten ktoś, komu pomagam, bardzo tego potrzebuje i wiem, że będzie ze mnie dumny. „O matko”, chcę krzyczeć, ale nie mogę, spieszę się, deszcz siąpi i niebo grzmi. Co ja robię, dlaczego? „Co ty robisz, Wojtek!?”, pouczam siebie, sam wydaję się być zdziwiony, a jednak od początku czułem, że to mój obowiązek.

Akcja nabiera rozpędu, wszystkie ruchy wykonuję coraz ekspresyjniej, kręcę głową w prawo i lewo, w strachu rozglądam się za policją.

Obracam się w łóżku, krzyczę: „nie”. Chcę wstać i usiąść, ale nie mogę, chcę zobaczyć, kto leży zawinięty w ten czarny worek, kogo to są zwłoki, nie widzę też, komu pomagam, nie wiem, czy to ja nie jestem mordercą.

Wiem tylko, że nikt nie może się dowiedzieć, co się tutaj działo. Czuję, że to, co robię, mi się nie uda, że zostanę zdemaskowany, że zgniję w więzieniu – dokładnie to czuję i boję się o siebie.

Krzyczę: „Wojtek, nie dotykaj, znajdą cię po śladach, Wojtek!”. Krzyczę coraz głośniej. Deszcz, deszcz pada, deszcz. „Nikt cię nie znajdzie”, słyszę swój wewnętrzny głos, chce mnie uspokoić, pęka mi głowa.

Budzę się, automatycznie unoszę grzbiet, siadam na łóżku, ale ciągle jestem sobie obcy. Dlaczego nawiedził mnie taki sen i to zaraz po dusiołku, to wszystko było tak realne, że aż prawdziwe. Ja tam naprawdę byłem, a najgorsze było to, że chciałem tam wrócić, chciałem być w tej burzy i zamieszaniu.

Kasandra

„Spontan jest okej, ale codziennie trzeba pilnować, by nasze życie nie wymknęło się spod kontroli”, myślałam, sortując obrane już warzywa, które powoli wkrajałam do sałatki. Moje – mądre uważam – przemyślenia przerwał piskliwy głos Zojki.

– Plis, plis, plis.

Słysząc skrzeczący jazgot kuzynki Pawła, aż chciałam zatkać sobie uszy. Była taka ładna, delikatna, miała wielkie szmaragdowe oczy i włosy w kolorze rozłupanego orzecha włoskiego, wyglądała jak dama godna księcia. Tylko przy dłuższym dialogu traciła punktację. Teraz miałam wrażenie, że rozmawiam z kurczakiem. Wcześniej mnie aż tak to nie drażniło, ale pogrążona w wielkiej depresji byłam na silnych lekach, więc wszystko zganiałam na jarzmo choroby. Teraz niby z każdym dniem uśmiechałam się coraz częściej. Nie zmieniało to faktu, że jej głos drażnił mnie tak mocno, że czułam jak łamie mi kości i miałam ochotę wykrzyczeć Zojce w twarz, żeby się już zamknęła, w najgorszym wypadku ukręcić jej kark. Wyrwać głowę i zakopać w tym głębokim lesie, w którym teraz przyszło mi mieszkać. Wszystko już zrozumiałam, nawet zabójstwo w afekcie. Człowiek, który kiedyś wszystko miał, a potem wszystko stracił, nie ma już nic więcej i wtedy staje się bezwzględny, bez skrupułów. Cały czas nad sobą pracowałam. Zdając sobie sprawę, że jestem grzeszna – jak mawiał Paweł – musiałam trzymać fason, udowadniać, że jestem godna, tolerancyjna dla ludzi. Z całego serca chciałam też sobie wybaczyć, uwolnić z jarzma ciężkiej przeszłości. Od urodzenia czułam, że mam drugą osobowość, zawsze musiałam aktorzyć i uśmiechać się w sytuacjach, które wywoływały u mnie wymioty. Pewnie, że jeszcze pomimo wszelkich starań odzywała się we mnie ta stara Kasandra. Moja grzeszność nade mną wisiała, lecz lęk nie pozwolił, by wróciła na dobre, starałam się zdusić ją w zarodku. Wychowana przez babcię czułam się karna, może dlatego mam pecha. Może gdybym nie żyła w poczuciu winy, miałabym szczęście i możliwości? Gdybym pewne rzeczy wiedziała wcześniej, a nie ślepą miłością wpatrywała się w matkę, która od zawsze miała mnie za nic, zapewne nie zniszczyłabym swojego związku z Wojtkiem. Babcia okłamywała mnie tak samo jak matka, żyłam w kłamstwie, aż sama zaczęłam kłamać.

Teraz pojąwszy, jak bardzo byłam zaślepiona, już od roku przechodziłam wewnętrzne przemiany. A może to ciąża. Wcześniej niczego nie potrafiłam docenić, też wszystko straciłam, prosta matematyka. W głębi serca miałam nadzieję, że stare jeszcze wróci, że ja będę wtedy na takim etapie, że i tak pozostanę ponad wszystkim. Ludzie w tych czasach nie chcą, by cokolwiek ich ograniczało. Uważam teraz, że tego właśnie potrzebują najbardziej i że to jest koniecznością egzystencji. Gdyby człowiek miał daną boską moc, czyż nie korzystałby z niej bez końca, pyszniąc się, a może krzywdząc innych, pozostając ślepym? Ludzie bywają zachłanni jak ja kiedyś, bo czy można chcieć więcej, kiedy ma się wszystko? Wojtek i tamta babinka z Kaliny widzieli we mnie to zło, które ja zobaczyłam jako ostatnia, właśnie po to, by zostać ukaraną. Bardzo często o tym myślę, opisuję w książkach, których nikt nie chce wydać, bo i w tym przypadku nie mam szczęścia, wszelkie limity wyczerpałam, będąc z Wojtkiem. Widocznie moje grafomazy wcale nie są tak dobre, jak myślę. Może są brzydkie jak ja. Czasem mam ochotę nad sobą zapłakać, a czasem z siebie się śmiać. Zawsze lubiłam patrzeć na ładnych ludzi, nie potrafię zachwycać się brzydotą, więc pewnie za karę stałam się szkaradą.

Zojkę, pomimo irytującego głosu, to jeszcze dało się lubić, ale Pawła? Pamiętam, jak moja matka śmiała się z ojca, że jest pączkiem a nie ciastkiem, dodatkowo beznadziejnym. Ja również skończyłam u boku takiego mężczyzny, stara prawda, że historia koło zatacza! Paweł był brzydki, ale na tyle pewny siebie, że ciągle czynił względem mnie zaloty, ponoć marzy i modli się o to, bym go pokochała. Nie miałam prawa tego wyśmiać, a jednak drzemiąca we mnie stara Kasandra tak właśnie zrobiła, na szczęście w ukryciu.

„Najważniejsze, że żyję”, myślę. Tylko kiedy zostaję zupełnie sama, miotają mną myśli, nawet te samobójcze. Człowiek, który czuje się skończony, może już tylko się zabić. Powstrzymuje mnie jedynie niewiedza: co znajduje się po tamtej stronie? W końcu zabiję dwie osoby, siebie i to coś, co noszę w brzuchu. Nadal nie potrafię nazwać tego dzieckiem. Może bramy niebios już na zawsze będą dla mnie zamknięte i nikt mnie nie uratuje z ogni piekielnych, może lepiej, jak jeszcze moment tutaj zostanę, zdołam naprawić krzywdy, które wyrządziłam. Kiedyś czytałam Księgę dwóch światów, życie głównej bohaterki Marii nie było usłane różami i musiała przejść długą drogę, by odzyskać wybawienie, może warto stawać się lepszym za życia, niż jeszcze po śmierci się gubić. Tą ostatnią sekwencją zdobyłam się na uśmiech dla Zoi, pomimo tych jej „plis, plis, plis” wypowiadanych terkoczącym głosem niczym katarynka! To chyba prawdziwa sztuka uśmiechać się, zarazem mając chęć zabić.

W Pawle również muszę nauczyć się widzieć piękno, może nawet kiedyś go pokocham, chyba na to zasłużył. Starał się, utrzymywał mnie i nie chciał nic w zamian. Byliśmy jak Bogumił i Barbara, jakaś nowoczesna wersja Nocy i dni, choć chyba bardziej przypominałam Łącką z Lalki, bo ciągle na niego warczałam. Owszem, chciałam się odezwać spokojnie, ale wtedy, kiedy go nie widziałam. Ledwo pojawiał się przed moimi oczami, a jego wygląd wzbudzał odrazę, i to zebraną z każdego zakamarka mojego wnętrza. Wtedy już tylko syczałam.

Żyję w najbardziej ekscentrycznym związku, jaki tylko można sobie wyobrazić. Wręcz komicznym, ale może dlatego, że czasem patrzę na to dawnym okiem Kasandry, której już przecież najczęściej nie ma. Teraz jest ta brzydka, oszpecona, zła, taka, która jak najbardziej się wpasowała w ten środek lasu i powinna być wdzięczna, że taki Paweł się nią zainteresował. Zojka też zasługuje na szacun, bo jak na prawdziwą przyjaciółkę przystało walczy o mnie, a ja? Ja znowu niczego nie doceniam. Czyli szykują się kolejne ciosy od losu – potrafiłam to rozszyfrować, bo poznałam życie i wiem, że nasze myśli tworzą naszą rzeczywistość, a życie w poczuciu winy przyciąga już tylko karę.

Los sprawił, że tworzymy jedność, scaloną trójkę wzajemnie od siebie zależną. Czasem nawet rozumieliśmy się jednym spojrzeniem. Zapominałam wtedy o tym, jak wyglądam, może dlatego, że od miesięcy nie patrzyłam w lustro. Czułam tylko ciężar wielkiego brzucha albo, tak jak teraz, haczyłam nim o kuchenny blat. Bywało, że zapominałam o ciąży – nowi, godni rodzice już czekali. Oni z pewnością będą potrafili zaopiekować się tym czymś, co jest moje, ale ja tego nie chcę.

Czy było mi przykro?

Absolutnie nie. Z chęcią oddam to dziecko, dumna z siebie, że jednak go nie usunęłam. To była właśnie ta cudowna przemiana: nie zabiłam. Choć codziennie mam ochotę zabić, zwłaszcza piękne, zadbane i bogate kobiety!

Patrząc teraz na radosne świetliki w oczach Zoi – być może mój uśmiech dał jej jakąś nadzieję – w końcu przemówiłam:

– Zoju, plis? Plisy to są w ubraniach – zażartowałam, bo ta myśl akurat nasunęła mi się jako pierwsza. Żarty w mojej sytuacji były rzadkością, a jednak! No cóż, ciągle pamiętałam lato dwa tysiące dwudziestego pierwszego roku, a może drugiego? W zasadzie nigdy nie miałam pamięci do dat. Pomimo że grasował groźny wirus, miło wspominałam tamten czas w sezonie wiosennym. W modzie były wtedy właśnie plisowane ubrania. Na spódniczkach, bluzeczkach, sukienkach, a nawet spodniach rozszerzanych ku dołowi, nawet szale były plisowane. Nie zapomnę, kiedy w jednym z naszych gnieźnieńskich sklepów na manekinie wisiała spódniczka midi na grubym czarnym pasku, właśnie plisowana, różowa w turkusowe mazgaje, sto procent jedwab, taki cudny wynalazek. Nie było klienta, który by się nie obejrzał za tą spódniczką, wyglądała niebywale zachęcająco, kobieco i bogato, jakby uszyta dla najsłynniejszej celebrytki.

Choć już wtedy sprzedaż z dnia na dzień spadała – rzecz jasna z powodu wirusa, którego ekscentrycznej nazwy nie pamiętam – nasze szwaczki potrafiły szyć tak, by przekonać nawet biednego człowieczka do wzięcia kredytu i zakupu jakiegoś fatałaszka logo Gold Sky. Wystawy zachęcały jakby za sprawą czarodziejskiej różdżki.

Tak było.

„O czym ty myślisz, Kas, po co wspominasz?”, karciłam siebie w myślach, ściskając w ręce olbrzymi nóż, którym akurat kroiłam marchewkę i który odruchowo uniosłam w górę, spoglądając na Zojkę. Przecież te wspomnienia już do mnie nie należały, to ja się zagalopowałam. W sumie to nie moja wina, że takie emocje we mnie zagrały. Gdybym była sama, pewnie wbiłabym ostrze noża w sam środek marchewki, którą kroiłam, bo aż mną zatrzęsło z nerwów. Ale uniosłam go tylko na wysokość mojego nosa, widząc w oczach Zoi już tylko przerażenie. Ostrze odbiło się w jej źrenicy, co i mnie zmroziło krew. Ten stan, który w tych setnych sekundach mi towarzyszył, był nie do opisania. Byłam jak opętana, nagle straciłam wzrok i słuch, a ten nóż potraktowałam jak trofeum. Mój ciężki oddech zmieszał się z Zoi waniliowymi perfumami. O mały włos, a mogłoby dojść do tragedii: miałam w głowie przesłanie, by zabić.

„Nie!”, krzyknęło coś.

Żeby nie zrobić żadnej głupoty, wycierając ostrze w rękaw, przerażona szybko wróciłam do czynności krojenia warzyw na sałatkę. Zresztą to mogło mi się tylko wydawać, czasem tak miewam.

Roztrzęsiona zaistniałą sytuacją czekałam, co powie, czy też poczuła tę konsternację, czy nadal będzie czynić na mnie nacisk, że mam zostawić to dziecko przy sobie, dopóki nie jest za późno, czy jak nigdy nic pójdzie sobie wystraszona o swoje życie. Zna mnie przecież, wie, że mam różne napady.

Kroiłam marchew w coraz drobniejszą kostkę, rada, że nadal przy mnie tkwi i się przygląda, nawet już nie trzyma się z taką intensywnością za serce. Ona wiedziała, że mówiąc o ubraniach i modzie, wróciła przeszłość.

– Kasandra, chcę ci pomóc, a ty niczego nie doceniasz – powiedziała skruszonym głosem. Schwycił mnie żal, taka gorycz, że miałam ochotę ostrze tego noża wbić w swój, a nie w jej brzuch, już nie miałam siły walczyć.

– Przepraszam cię, Zoju – przemówiłam bardzo szczerze. – Wiem, co masz na myśli, że nie chodzi o zwykłe plisy, tylko że o coś mnie prosisz. Doceniam to, co dla mnie robisz, ale nie mam ochoty na zmiany, chcę urodzić to dziecko, bo to jest mój obowiązek, ale potem je oddam i będę żyć spokojnie – poinformowałam setny raz w tym ostatnim kwartale ciąży.

Zarówno ona jak i Paweł nie mogli tego zrozumieć, że ja jako mama nie chcę wychowywać tego dziecka. Oczywiście powodów było multum, między innymi ten, że byłam szpetna jak upiór z Luwru i samym wyglądem już bym je skrzywdziła. Co prawda Zoi udało się zebrać na internetowej zrzutce okrągłą i wcale niemałą sumkę pieniędzy, żeby starczyło na opłacenie dla mnie chirurga plastycznego, ale ja nie chciałam zmiany, mogłam taka umrzeć. Będąc brzydką, czułam, że już niczego nikomu nie jestem winna i że nikomu już nie zrujnuję życia.

– Myślisz, że będziesz mogła zasnąć spokojnie, wiedząc, że twoim synem opiekuje się inna kobieta, patrzy mu w oczy, gładzi, karmi, usypia. Ty wiesz, co czują takie kobiety, które porzucają swoje dzieci zaraz po urodzeniu. Przecież możesz nawet oszaleć! Kas, proszę cię – napierała.

Chciałam jej odpowiedzieć, że już tak mam, codziennie czuję obłęd, kiedy ją słyszę, kiedy widzę jej kuzyna Pawła i cały ten dom. W zamian powiedziałam bardzo łagodnie:

– Wiem, że z wami nic mi nie grozi, a skoro wy mnie akceptujecie, co zaznaczacie na każdym kroku, to po co niby mam poddać się operacji upiększającej? Nie chcę. Tak samo jak nie chcę tego dziecka, zrozum to i przestań mną manipulować.

Chyba ją stłamsiłam tym ostatnim słowem, bo zapanowała cisza. Jednak sięgając po gotowany korzeń pietruszki – marchewki miałam już wkrojone – byłam zmuszona znów słuchać.

– Kasandra, a może kiedy spojrzysz w lustro i zobaczysz siebie piękną, to zmienisz zdanie. Nie będziesz się wtedy wstydzić, pokochasz siebie na nowo i co więcej, będziesz kochać innych, a przede wszystkim swojego syna.

Musiała mi przypomnieć, chociaż ja rzadko dyskutowałam o płci, dla mnie było to zwyczajne coś. Z Wojtkiem zawsze marzyliśmy, żeby nasze pierwsze dziecko było synem. Ale Wojtka kochałam, to jest ta zasadnicza różnica.

– Życie to jedna wielka psychologia – dokończyłam, ale i tak prychnęłam. Nieszkodliwie, nie chciałam być sarkastyczna. Może bałam się zrazić do siebie Zojkę i Pawła, rozgniewać, miałam tylko ich i zależało mi na poprawnych relacjach. W sumie sama nie wiedziałam, ile jeszcze tutaj będę tkwić. Choć w głębi duszy miałam też nadzieję, że znajdę dobre wydawnictwo, które zechce wydać moje książki, bo one przecież mają pomagać innym. Chciałam, by Wojtek jakoś się o mnie dowiedział i przeczytał, wybaczał, a ja wtedy poczuję pełne oczyszczenie. Marzyłam, że zarobię na tych książkach grube miliony i zacznę żyć od nowa, na czystych papierach jako nowa ja, po licznych stratach, ale przystosowana do zmian, które są już tylko zyskiem. Chciałam też otworzyć fundację i pomagać właśnie niekochanym dzieciom, bo ciągle takim dzieckiem się czułam. W zasadzie wcale nie zależy mi na sławie czy uznaniu innych, nawet na tych milionach aż tak mi nie zależało, ja naprawdę chciałam pomóc tymi książkami wszystkim zagubionym dziewczętom i dać Wojtkowi do zrozumienia, że to nie jego wina, że tak się zachowałam. To ja miałam problem, od zawsze byłam zakompleksiona i te kumulowane kompleksy zaczęły mnie niszczyć.

Nie ma ideałów. Chciałam sobie udowodnić, że jestem coś warta, lepsza od innych, a tak naprawdę wiele mi brakowało do bycia kobietą, i to w każdym aspekcie. Matką też nie potrafiłabym być, wiedziałam o tym, bo sama nie byłam kochana. Ile jest takich dzieci, które już od urodzenia wierzą, że to z nimi jest coś nie tak, biorą na siebie wszelkie winy, nawet za rodziców, bo nie czują miłości. Właśnie takim dzieciom chcę pomagać, a to, że pozbędę się tego czegoś z brzucha, to też jest w pewnym sensie pomoc, uratuję go przed samą sobą.

Poza tym chciałam być wolna, bo jednak miałam nadzieję, że kiedyś wrócimy do siebie z Wojtkiem, że on mi wybaczy, że to z nim będę miała dziecko, nie chciałam ciągnąć za sobą ogonów, choć to strasznie brzmiało, było prawdą. Ciągle trzymałam w szufladzie jego zdjęcie, które ściągnęłam ze znanego portalu. Często ściskałam je w dłoniach, a czasem nawet z nim rozmawiałam. Życzyłam mu dobrze, ale nie chciałam wierzyć, że z kimś na trwałe się związał. Wolałam żyć w świecie wyobraźni. Gdyby jeszcze rok temu podobna książka do tej, którą napisałam wpadła mi w ręce, może wówczas z pięć razy zastanowiłabym się nad tą zdradą, której dokonałam. Przez te myśli złość się spotęgowała i teraz kolejny raz podniosłam na Zoję głos.

– Nigdy nie zmienię zdania, to dziecko jest tego złoczyńcy, nie chcę wychowywać dziecka mordercy, rozumiesz! Nie chcę patrzeć na to coś, ono codziennie będzie mi przypominać o moich grzechach. Nie chcę, nie chcę, nie chcę – wykrzykiwałam w kółko jak mantrę, bo jednak wspomnienie o Wojtku naprawdę podniosło mi ciśnienie. Zojka schwyciła mnie za łokcie tak mocno, że nóż wyleciał na podłogę. Chyba obie byłyśmy zdenerwowane i nie panowałyśmy nad sobą.

– Uspokój się – wysyczała. – A może to dziecko Pawła? – wypaliła, a mnie zrobiło się ciemno przed oczami i chciałam umrzeć. Co ona bredzi, czy ona ma jeszcze rozum? Nie mogłam wyrwać się z jej objęć. Nie spałam z Pawłem i nie zamierzałam położyć się z nim do jednego łóżka. Zaklęłam w myślach. Widząc moje przenikliwe spojrzenie i zmrużone oczy, w końcu puściła mnie, mamrocząc ciche „przepraszam”. Po chwili zaczęła się jąkać.

– Tylko ty… ty…ty… – jąkała się.

– Co ja – warknęłam.

– Wtedy, w tę noc, co uciekłaś od Michała, byłaś nieprzytomna, spałaś dwa dni, kurując swoje zmasakrowane ciało. Paweł to facet, może wpadł mu do głowy jakiś głupi pomysł – mówiła, ale jej głos był jakby stłumiony, może sama się przeraziła tego, co teraz wypowiedziała, a może chciała mnie o czymś poinformować, nie mogąc już tego dłużej utrzymywać w tajemnicy. Ta informacja jednak wybiła mnie z rytmu. Nigdy o tym w ten sposób nie pomyślałam, a niestety to mogło być prawdą.

Teraz, spoglądając na jabłko – bo nie wiedziałam, co ze sobą zrobić – w końcu uniosłam nóż z podłogi. Wojtek lubił sałatkę warzywną z wkrojonym do środka jabłkiem, zawsze mnie prosił, bym nie zapomniała o tym owocu. Pod koniec naszego związku, kiedy przestałam go kochać i naprawdę już nie mogłam na niego patrzeć, celowo nie wkrajałam jabłka, dawałam za to jak najwięcej marchewki, której on nie tolerował. Los jednak ze mnie zakpił – okazało się po czasie, że nadal go kocham, Bóg mi świadkiem jak bardzo. Czy długo będę cierpiętnicą? Do końca życia i jeszcze po śmierci będę nad tym ubolewać. Moja babcia zawsze mawiała, że żyje się do przodu, ale ja nie potrafiłam! W każdej sekundzie mojego życia cofam się tam, gdzie byliśmy razem z Wojtkiem.

– Czy ty sugerujesz, że niby Paweł odbył ze mną stosunek bez mojej wiedzy? – zapytałam już całkiem spokojnie, choć we mnie się gotowało. Nie mogłam nawet na nią spojrzeć w obawie, że jednak wyczytam w jej oczach jakąś niechcianą prawdę i przez to dźgnę ją nożem.

– Nie, nie, Kas, nie denerwuj się. Ja tylko próbuję cię przekonać, żebyś jednak urodziła to dziecko, może szukam złych argumentów, ale tylko dlatego, że naprawdę chcę dla nas dobrze – tłumaczyła się bez sensu i jakoś niegramotnie.

– Dla nas? Ściślej dla kogo? – zapytałam, ale ona zamilkła.

– Nie tędy droga, oj, nie – odpowiedziałam niby opanowana, ale to, jakimi wiadomościami poczęstowała mnie Zoja, na długo zostanie w mojej pamięci. Teraz tym bardziej nie chciałam tego dziecka. W tym momencie dopiero poczułam Pawła brudne pazury na swojej skórze, spocone ciało i śmierdzącą lepką ślinę. – Nie ze mną takie numery – dodałam, ale kuzynka Pawła wyszła już z kuchni, a ja wzniosłam oczy, szukając ratunku w górze. Nie chciałam już prosić Boga, by coś zmienił w moim życiu, nawet nie wiedziałam od czego zacząć. Bałam się już mieszać w to Boga. Widocznie ma ważniejsze sprawy na głowie, a głupot nie dosłyszy wyraźnie i wychodzą z tego dziwne rzeczy. Tak jak przed rokiem, kiedy intensywnie prosiłam go o zmianę i spotkałam na swojej drodze Olafa.

Teraz moim celem było pozbycie się dziecka i ucieczka z tego miejsca, ale musiałam uzbroić się w cierpliwość, wszystko w swoim czasie, nie na łapu-capu. Jeśli opanujesz naukę liczenia do dziesięciu, jest większa szansa, że unikniesz więzienia za zbrodnię w afekcie. Dlaczego tak bardzo czuję i rozumiem to twierdzenie? Bo sama je wymyśliłam? Czując, że zbierają się nade mną czarne chmury, odgarnęłam pomarańczowe kosmyki z czoła. I wtedy chyba się zaczęło, schwycił mnie skurcz…

Rozdział 2

Wojtek

Z rannego rozmyślania o wszystkim i o niczym wyrwał mnie donośny głos znajomego kuriera, Roberta – ten facet prześladował mnie jak wspomnienia. Moja przeszłość, pomimo licznych terapii, ciągle jest moją przyszłością. Robert towarzyszył mi, odkąd wybudowałem pod Poznaniem wielki gmach. Jeszcze rok temu jeździł w tamtym rejonach nawet trzy razy dziennie. Dostarczał pod same drzwi głównie Kasandrowe zamówienia, co budziło spore kontrowersje moich pracowników, na przykład Joli Presno. Kas nie znała umiaru. Teraz ten sam kurier przeniósł się w rejony Gniezna, żartobliwie mówiąc, że tęsknota za tą lafiryndą rozrywa mu serce. Każdy wiedział, jak bardzo mnie upokorzyła, a ludzi jak widać bawiła moja potwarz. Jakbym komuś zrobił krzywdę, choć pewnie kłuję w oczy bogactwem i strojami. Macho, zawsze wyprostowany, przystojny, bogaty, zdrowy, w modnych szmatach, a tu taki krach. Gdybym był przeciętnym Kowalskim, nikt by nawet tego nie pamiętał, nie pastwił się nade mną cynicznymi uwagami, uśmiechami, które o dziwo ciągle bolą. Gawiedź tylko czeka, aż coś zacznie się pruć. I proszę…

Nie!

Wspominać kobietę, femme fatale, to istne samobójstwo. Spojrzałem w okno. Lutowy śnieg padał, bijąc ciężkimi płatkami w szyby okna, wydawało się, że zaraz je stłucze i wtargnie do środka, by mnie udusić. Był natarczywy, jakby nad moim domem tańczyła biała śmierć.

Tęskniłem do czasów, kiedy jeszcze wszystko było normalne… Już nawet o tego pustaka Kasandrę się nie rozchodziło, tylko o świetne lata mojego tryumfu. Czy warto było mi aż tak się spalać, czy to miało sens? Brnąłem na szczyt kosztem wszystkiego, dlatego wszystko straciłem. Tfu, tfu. Co ja mówię, grzeszę! Przecież za moment urodzi mi się dziecko.

To lęk przeze mnie przemawia.

Niestety, wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują na to, że rozpęta się trzecia wojna światowa. Wzdrygnąłem się, chcąc wstać z fotela. Jednak senna błogość trzymała mnie w swych szponach, niczym rozrośnięte pnącze, które z każdym rokiem coraz to wyżej pięło się po murach mojego domu, wysysając z niego resztę szczęścia. Miałem wrażenie, że zacznę się krztusić i bardzo chciało mi się pić.

Głos Roberta ciągle odbijał się od ścian korytarza, dość gwarno rozmawiali z Magdą. Mnie pękała głowa, poza tym nie chciałem w tym momencie zejść na dół. Czułem się jak ogr, taki zaniedbany, a przecież wypadało przywitać Roberta. Co powiem? „Sorry, jestem skacowany, śmierdzę wódą, więc nie mogę do ciebie podejść zbyt blisko”? Pomyśli, że naprawdę upadłem, dziecko w drodze, a ja chlam. To nie było zupełnie tak. W dzień stawałem na wysokości zadania, wykonywałem wszelkie obowiązki należycie, tylko wieczorkiem popijałem, by nieco wyluzować.

Zupełnie jak kiedyś Kas.

Może nawet zaczynałem ją rozumieć. Nie kochałem Magdy, to było już pewne, stworzyłem z nią związek, ale z mojej strony była tylko przyjaźń i szacunek, żadne gorące uczucie, którego, o zgrozo, tak bardzo mi brakowało. Zwłaszcza ciepła, przytulania i błyskawic. Magda nawet nie wie, że czasem wieczorem wypijam o dwa drinki za dużo, pewnie zaraz dałaby mi wykład o tym, jak łatwo jest się uzależnić. Już to wiedziałem, bo teraz chciało mi się zimnego piwa, a wiem, że z pewnością na jednym by się nie skończyło. Wystarczy, że posmakowałem procentów i nie potrafiłem wyhamować.

Głosy ucichły. Kac męczył mnie coraz to mocniej, więc musiałem powoli ruszyć się z pokoju. Rozchyliłem zarzucony na siebie szary pled – czułem, jak zgromadzone pod nim kropelki potu powoli parują. Obeszły mnie zimne dreszcze, mięśnie zadrżały. Gdybym miał przy łóżku wodę, to zapewne jednym duszkiem opróżniłbym ją całą. Rozejrzałem się jeszcze po pokoju, tuż pod kaloryferem leżała pusta plastikowa butelka. Czyli musiałem już w nocy przebudzić się i ją wypić, naprawdę urwał mi się film i niczego nie pamiętałem. No cóż, rzuciłem fajki i teraz piję, ale byłem pewny, że kiedy urodzi się nasza córka – choć podświadomie wierzyłem, że jednak syn – to jakoś się ogarnę.

Na szczęście w tej sekundzie usłyszałem, jak trzasnęły drzwi frontowe, a po chwili Magda przemknęła cicho tymi swoimi drobnymi stópkami przez korytarz i zamknęła drzwi od pokoju naszego jeszcze nienarodzonego dziecka, chowając się z zamówionymi zapewne pakunkami. Odebrałem, że celowo chciała być niesłyszalna.

Możliwie jak najszybciej zszedłem do kuchni. Zrobiłem to tak chaotycznie, że prawie spadłem ze schodów, jakbym przed kimś uciekał, co też nie było żadną nowością. Uchyliwszy drzwi lodówki, zaraz schwyciłem mleko. Zimne wlewało się przez przełyk aż do żołądka, mrożąc wszystko po drodze. Nie czułem smaku, ani gęstości, ale czułem zaspokojone pragnienie, wypiłem prawie cały litr.

Czyjaś obecność za plecami nadal zabierała mi tlen. „Przestań”, pouczałem siebie. Postanowiłem zaraz iść pod prysznic, a potem dopiero przywitać się z narzeczoną, nie mogłem przecież taki nieumyty. Magda w swoim błogosławionym stanie była wrażliwa na wszelkie przykre zapachy. Powiedzmy, że niektóre wskazówki z pamiętnika Kasandry wziąłem sobie do serca, nie było mowy, by powielać stare błędy. Na samo wspomnienie jednego zdania chciało mi się nawet śmiać.

– Wojtek potrafi pocałować mnie, nawet nie umywszy wcześniej zębów – powiedziałem całkiem głośno i prychnąłem śmiechem, choć do śmiechu mi nie było. W sumie ciągle robiłem dziwne rzeczy, czasem wbrew sobie. Cały czas byłem rozwalony psychicznie, taki dwubiegunowy: raz się śmiałem, raz płakałem.

Idąc z powrotem, potknąłem się o pakunek, cały korytarz zastawiony był różnego rodzaju wielkości i koloru pudełkami. Aż się wystraszyłem tego, ile już wydaliśmy pieniędzy, zawsze byłem oszczędny. Choć akurat na swoje dziecko nie żałowałem funduszy, to priorytet. Leokadia, bo wspólnie z Madzią podjęliśmy decyzję, że tak ma mieć na imię nasz córka, będzie traktowana jak najprawdziwsza księżniczka. Ciągle oszukiwałem się, że urodzi mi się syn, tyle razy się słyszy, że lekarz jednak pomylił się podczas badania, nawet w dwudziestym pierwszym wieku. To dawało mi nadzieję. Chciałem Leona, na cześć dziadka po kądzieli. Zrobiłem się sentymentalny, zresztą zawsze szanowałem przeszłość, nawet te ciemne jej zakamarki.

Rozmasowując bolący duży palec od stopy – wynik zderzenia z jednym z pudełek – raz, dwa wspiąłem się schodami na górę. Stanąwszy przed oknem mojej sypialni, podziwiając srogi luty, który teraz – takie miałem wrażenie – kłaniał się do mnie futrzaną czapką, pomyślałem już nie o tym, żeby iść pod prysznic, ale natchnęło mnie, by sprawdzić stan konta bankowego. Rozstawionych kartonów stanowczo było zbyt dużo, zaświeciła mi się czerwona lampka. W zasadzie od dawna nie logowałem się na konto w bankowości internetowej. Inflacja ciągle rosła, a zarobki wcale nie. Skoro powiększy mi się rodzina, to trzeba kontrolować finanse, może kiedyś folgowałem Kasandrze, ale wcale nie byłem z tym szczęśliwy. Oszczędny już zawsze takim pozostanie.

Internet jak zawsze działał z prędkością światła, a ja szybciutko zacząłem śledzić czarne cyferki na pulpicie, operacja po operacji.

Uświadomiłem sobie, że w zasadzie najbardziej boję się Kasandry, nigdy nie wiedziałem, czego jeszcze mogę się po niej spodziewać. Może kiedy się dowie, że ułożyłem sobie życie i zostanę ojcem, to zaatakuje. Stanie przed drzwiami mojego domu, domagając się swojej doli, a może mnie okradnie?

Ludzie toksyczni zawsze robią wszystko, by zniszczyć szczęście osób, którzy przejrzeli ich na wylot. Manipulatorzy zawsze są nieszczęśliwi i unieszczęśliwiają wszystkich dookoła, zwłaszcza, jak ktoś się od nich uwolni. Niedoczekanie, teraz czytam i wiem, jak sobie poradzić z taką harpią. Poza tym miałem jej pamiętnik, wygram w każdym sądzie, zostanie z niczym, a gdyby dopuściła się kradzieży, to dopilnuję, żeby trafiła za kratki.

Widząc jeszcze w miarę okrągłą, sześciocyfrową sumkę, gęba mi się uśmiechnęła. Byłem bezpieczny, jednak postanowiłem zmienić hasło. Wszedłem już w kolejną operację finansową, bo jednak, pomimo łaskoczącego moje ego widoku, i tak chciałem sprawdzić całą historię, dla swojego lepszego samopoczucia. Magda miała w dyspozycji moją kartę kredytową, teraz, będąc w ciąży, nie pracowała, ale rozmach okazało się, że ma. To chyba wszystko wina zasobów Internetu. Uśmiechnąłem się z przekąsem. Na sobie szczędziła, na dziecko w żadnym wypadku. „To pewnie hormony”, usprawiedliwiałem ją.

W zasadzie nie chciałem, by pracowała, bałem się o nią. Dobrze się czuła i zapewniała, że da sobie radę, jednak z czasem oboje doszliśmy do wniosku, że w będąc ciąży, wysłuchując różnorakich problemów pogubionych dusz, może tylko dziecku zaszkodzić. Maleństwo w brzuchu odbiera bardzo wyraźnie bodźce z otoczenia, o czym piszą specjalistyczne książki. Nie mogłem pozwolić, by cokolwiek zakłóciło rozwój bobasa, tak więc na ten moment byłem jedynym żywicielem rodziny. Magdzie należał się zasiłek chorobowy, ale przecież musiała płacić czynsz za gabinet, który wynajmowała w bardzo renomowanym, niedrogim budynku należącym do jej przyjaciółki. Media także trzeba opłacać, różne przesyły i opłaty stałe, które ponoszą osoby prowadzące działalność gospodarczą. „Damy radę”, myślałem, zjeżdżając strzałeczką w dół, szpiegując wszystkie transakcje.

Z czasem miałam w planie wybudować narzeczonej prywatną klinikę z lokalami do wynajęcia, tak aby to jej płacili najemcy i to ją utrzymywali, a nie odwrotnie.

Hmm, na moim koncie oprócz oszczędności, które zgromadziłem dawno temu, były same rozchody: dwadzieścia tysięcy – meble dziecięce Kler, siedem tysięcy – chodzik interaktywny. „Aż siedem patoli?”, zdziwiłem się. To co on robi, kąpie i karmi? Dwa tysiące – sklep zabawkowy Bobasek, akcesoria dla malucha. Trzy tysiące – usługa malarska, sklep Castorama, farby i tapety, minus sześć tysięcy.

Doszedłem prawie do roku wstecz, czasu zaraz po odejściu Kasandry. Już chciałem wyłączyć laptop, ale nagle znieruchomiałem, widząc dziwny tytuł przelewu i sporą sumę. Szóstego czerwca dwa tysiące dwudziestego trzeciego roku, to mniej więcej wtedy Kasandra dopuściła się zdrady, a ja zostałem łosiem. W tamten dzień z mojego konta wyszedł przelew na pięćdziesiąt tysięcy złotych. Ja musiałem go wykonać, tylko komu? Sprawdziłem nazwę odbiorcy: „Mizianie Odwet”. „Mizianie Odwet…”, pomyślałem. Cokolwiek to znaczyło, ja niczego nie mogłem sobie przypomnieć. Chyba, że Kasandra zrobiła ten przelew, płacąc Olafowi za ten ordynarny seks? Gdybym wiedział, w życiu nie zatrudniłbym tego twarzowca Olafa. Ale co ma się stać, to i tak się stanie, może tę zdradę odwlekłbym tylko w czasie. Głowa zaczęła mnie łupać i zmrużyłem oczy, nawet kilka razy zamrugałem, czy czasem to mi się nie przewidziało. Spojrzałem raz jeszcze: tytuł przelewu ciągle tkwił na pulpicie monitora. Niczego nie rozumiałem, nie znałem „Miziania Odwet”. Wchodząc w szczegóły, ujrzałem jeszcze imiona i nazwisko: Paweł i Michał Negrebeccy. Godność tych mężczyzn też nic mi nie mówiła. Może Magda będzie coś wiedzieć, może ją o czymś informowałem? Musiałem się zapytać, bo w głowie zaczęło mi szumieć, zebrało mi się na wymioty. Już nawet daty zaczęły mi się mieszać, a na ekranie wszystko zlewać w jeden obraz. To było niedorzeczne.

To że jestem w pokoju Leokadii, zarejestrowałem dopiero, kiedy już stałem na środku miękkiego różowego dywanika. Było tu niebywale uroczo, nie chciało się wyjść. Nie mogłem mieć do Madzi pretensji, że całe dnie siedzi po turecku i wpatruje się w pustą kołyskę za grube tysiące. Teraz dodatkowo bawiła się kolorowymi grzechotkami. Czekała z miłością na przyjście bobasa. Tak pięknie potrafiła się ubrać, zawsze w pastelowej sukience z tiulu, ze zawiązaną koronkową kokardką pod biustem, zazwyczaj w kolorze różowym lub kremowym, właściwie sama wyglądała jak przerośnięty bobas. Była bardzo apetyczna, gdyby nie jej stan, to pewnie zaraz bym się na nią rzucił, nie zważając na to, czy ją boli.

– Hejka, kochanie – przywitałem ją i zaraz cmoknąłem w policzek, siadając przy niej. „Kurczaki”, pomyślałem, „zapomniałem umyć zęby”. Zerknąwszy zaraz na Madzi wyraz twarzy stwierdziłem, że nie zrobiła dziwnego grymasu na brzydką woń, może nic nie wyczuła.

– Już wstałeś? – zapytała z wielkim uczuciem, kładąc mi rękę na kolanie, ale nadal patrzyła na kołyskę.

– Tak – odpowiedziałem, podążając za jej spojrzeniem. Kołyska była przepiękna, biała w kwiatowe rzeźbione ornamenty w kolorze różowym, miejscami była złocona. Musiałem przyznać w duchu, że jest warta ceny.

– Coś cię trapi? – podpytywała, jakby przewidując mój zamiar przyjścia.

– Madziu, mam pytanie, tylko proszę cię, nie bierz sobie tego do serca, chcę tylko coś sprawdzić.

Mina jej zrzedła, zrobiła się bardzo poważna, chyba pierwszy raz zauważyłem u niej takie zaskoczenie. Zawsze mi mówiła, że człowiek, który ma jakieś tajemnice, pokaże to prędzej czy później jednym, obcym wyrazem twarzy. Teraz taki wyraz twarzy miało jej oblicze.

– Słucham – szepnęła, spoglądając na grzechotki, nie w moje oczy.

„Patrz mi w oczy, patrz mi w oczy”, powtarzałem w myślach.

– Pamiętasz datę naszego pierwszego spotkania? – zadałem jasne pytanie, które jeszcze bardziej ją zaniepokoiło, a ja nie chciałem z premedytacją jej szkodzić, więc dodałem: – Wiesz, że czasem miesza mi się wszystko w głowie. A jest to dla mnie ważne. Po ilu dniach po tej mojej życiowej porażce umówiłem się z tobą na kawę? Pamiętam tylko, że spędziłem też kilka dni u Tymka.

Nastało niewygodne milczenie.

– Wojtek, nie pamiętam, ale to było chyba w okolicy Dnia Dziecka, jakoś tak – odpowiedziała krótko, ale nie zapytała mnie, dlaczego pytam, a powinna. Zresztą ani razu nie spojrzała na mnie z zaciekawieniem, tylko ciągle wbijała oczy w pustą kołyskę, jakby już na zawsze planowała patrzeć tylko w tamtym kierunku. Może się czepiałem, szukając dziury w całym.

– To też pamiętam, ale kiedy dokładnie. Szóstego? – podpytywałem z uporem.

– Wiesz co, godzina była dziewiętnasta, i chyba był to dziewiąty, a może jedenasty, nie pamiętam, serio. A może to było w sam Dzień Dziecka? Wiem, że wtedy miałam iść gdzieś z chrześniakiem, ale coś mu wypadło, dlatego znalazłam czas na twoją wizytę – dodała zupełnie bezsensu.

Przecież obydwoje wiedzieliśmy, że Magda nie ma chrześniaka. To był wtedy taki blef, którego używa większość lekarzy, fryzjerów i innych usługodawców, żeby pokazać klientowi, że oni też mają swoje życie prywatne.

– Choć ta data była dla mnie magiczna – ciągnęła dalej, bagatelizując swoje kłamstwo. – Wiesz, że wierzę w numerologię… – dodała, nie pytając o nic więcej, nadal na mnie nie patrząc.

„Co ma piernik do wiatraka”, myślałem. Liczyłem, że coś dopowie, ale ona zamilkła w połowie zdania. Była dziwnie poruszona. Więc sam zacząłem jej wyjaśniać.

– Właśnie zajrzałem na konto. Dokładnie szóstego czerwca zrobiłem dziwny przelew na kwotę pięćdziesięciu tysięcy złotych Pawłowi i Michałowi Negrebeckim, coś ci to mówi? Znasz ich?

– Sprawdzałeś przelewy? Mnie? – zapytała nader zirytowana, w końcu spojrzawszy na mnie z posępną miną, a może obrażoną, dziwną, kurwa. Doprawdy, zrobiło mi się głupio, czułem się jak jakiś cham.

– Nie, to przypadek. Zwyczajnie chcę nas zabezpieczyć, żebyśmy mieli cudowne życie, i jakoś zagalopowałem się do…

Nie dokończyłem, bo Magda mi przerwała.

– Jeśli mamy niedobory finansowe, to zaraz po urodzeniu małej mogę wrócić do pracy – oznajmiła, jakbym o coś ją obwiniał, wyczułem nawet pretensję w jej głosie. Atmosfera zrobiła się niezręczna, a mnie było zimno i gorąco zarazem. Magda zaczęła pocierać ramiona, a na jej czole pojawiły się krople potu. Dziwnie prychnęła.

– Nie o to chodzi, jestem ciekawy – tłumaczyłem się jak winny, tylko z czego.

– Daj spokój. Trzeba dbać o głowę, jest jedna na całe życie i nikt jeszcze nie wymyślił protezy – powiedziała to, co zawsze zwykła mówić. – Nie analizuj, to było dawno, może to jacyś agenci, mechanicy, czy to ważne?! Może to ta twoja zasrana Kasandra – powiedziała, chwytając się za usta.

Pierwszy raz słyszałem, jak wypowiada się tak brzydko o drugim człowieku, w ogóle pierwszy raz wypowiedziała to imię w całości. Zamurowało mnie i udałem, że tego nie słyszę. Może to jakiś znak, po co wracać do miejsc, w których jest nam niewygodnie. Oto są tego efekty. Choć czułem, że kryje się za tym przelewem jakaś tajemnica, nie mogłem narażać narzeczonej na stres.

– Idź do banku, niech jakoś cię naprowadzą – mruknęła zimno. – Przecież jesteś znany, szanowany, to chyba kobieta z placówki ci pomoże? – dokończyła z nutą ironii. Po tej krótkiej wymianie zdań poczułem, jakbym mieszkał z wrogiem.

– Masz rację, spróbuję się tam udać.

Teraz i ja wpatrzony byłem w pustą kołyskę, miałem wrażenie, że się kolebie, jednak ten widok koił moje nerwy, ale też przerażał. Potem położyłem rękę na brzuchu Madzi i poczułem delikatne ruchy mojego dziecka. Ciągle miałem nadzieję, że to syn. Nie wiem dlaczego. Może przez to, że mój chory na depresję ojciec bardzo pragnął córki, czuł zawód, gdy się urodziłem, tak mi kiedyś powiedział w napadzie złości, póki matka nie podała mu leków. Czasem czułem, że wszystko, co robię, to mu na złość, choć już dawno nie ma go wśród żywych.

„Może Tymek będzie kojarzył godność Pawła i Michała Negrebeckich”, pomyślałem jeszcze, aby się pocieszyć.

Kasandra

Leżąc na szpitalnym łóżku, próbowałam ręką przegonić złe myśli, jak muchę. Sama nie wiedziałam, co zrobię, a jeszcze wczoraj byłam pewna, że kiedy urodzę to dziecko, to ucieknę od wszystkich i od wszystkiego. Tylko czy będę na tyle odważna. I najważniejsze: czy uda mi się uciec od siebie. Możesz uciekać od wszystkich przez całe swoje życie, aż po jego kres, jednak od własnego ja nigdy się nie ucieknie, dlatego warto najpierw je naprawić.

Tylko człowiek to nie maszyna, nerwy zawsze już zostaną zszargane. Muszę się zmienić lub zaakceptować te wszystkie sprzeczności. Może Zoja ma rację, że tej decyzji będę jeszcze długo żałować. Tylko ona używa nie do końca odpowiednich argumentów, twierdząc, że mam zatrzymać dziecko, bo ktoś musi się mną na stare lata zająć. Absolutnie się z tym nie zgadzam. Ja ciągle opiekowałam się swoją matką, ciągle się o nią martwiłam, nie otrzymując nic w zamian, ale starałam się na bieżąco wybaczać. Potem przygarnęła mnie babcia. A tak na przykład jej sąsiadka, stara Teresa Rymanowska, nigdy nie doczekała się pomocy od dzieci, mimo że na stare lata była obłożnie chora i właśnie tej pomocy potrzebowała najbardziej. Dzieci się rodzi i wysyła w szczęściu w świat – i to z błogosławieństwem, by czyniły podobnie jak my, a nie rodzi się je i wychowuje z wyrachowania. Nie można ich od siebie uzależniać, bo wtedy często okazuje się, że pozostają nieczułe. Więc po co Zojka próbuje mnie przekonać takimi płytkimi argumentami? Może nie pozostały już żadne inne?

Pogładziłam króciutkie, obcięte jeszcze wczoraj na jeżyka włosy. Poczułam niemiłe ukłucie pod dłonią, ale przynajmniej pozbyłam się tego dziadowskiego blondu, dzięki czemu jakiś balast przeszłości ze mnie spadł i znowu byłam kolejną, ale inną wersją siebie. Wszystko, co mnie od roku otacza, jest takie brzydkie, ale też czasy przyszły gorsze – stare, dobre odeszły. Zmrużyłam oczy z bólu duchowego, bo fizycznego już wcale nie czułam, nawet tych skurczy przedporodowych, jedynie coś, jakby miało się mi na sraczkę. Wolałam skupić uwagę na włosach, a raczej ich braku. Nie sądziłam, że kiedykolwiek obetnę się na chłopaka, chciałam aby odrosły moje naturalne, niegdyś kruczoczarne włosy, choć to nie było już możliwe, bo przy skroniach i w linii czoła błyszczało już srebro. Nie było tak źle, mogłabym przecież zrobić się cała siwa, nawet na brwiach. Zdjęłam rękę z głowy i splotłam obie dłonie pod biustem.

Oczekiwałam na operację cięcia cesarskiego. Lepiej dla mojej psychiki było nie wspominać przeszłości, wcale!

– Boże, zmień coś w moim życiu, bo oszaleję – przypominałam sobie słowa, które przed rokiem kilkakrotnie wypowiadałam w eter. Szkoda tylko, że nie zaznaczyłam co. W tym momencie kąciki moich ust opadły w dół, oczy zaś zaczęły zachodzić łzami. „Nie wspominaj przeszłości, Kas, nie wspominaj”, pouczałam siebie. Teraz pomyślałam o swojej babci, co powiedziałaby na to wszystko. Pewnie jakoś próbowałaby mnie pocieszyć. Od mamy wiele razy słyszałam, że jestem brzydka i pechowa. Żyjąc w poczuciu winy, to ja byłam dla niej matką, a nie odwrotnie. Może podświadomie przyciągnęłam do siebie te wszystkie nieszczęścia. Babcia była spostrzegawcza, w porę wzięła mnie pod swoje skrzydła. Z tego, że jako dziecko czułam się niekochana, też za bardzo nie zwierzałam się nikomu, nawet Wojtkowi. Było mi zwyczajnie wstyd, bo zawsze uważałam, że to ze mną jest coś nie tak, że jestem zła, dlatego matka pije alkohol, wychodzi w nocy na imprezy.

Wytarłam oczy w rękaw koszuli nocnej. Niekochane dziecko nie potrafi kochać, dlatego mam, co mam. Takie cisnęły mi się słowa w gardle, jednak nie wypowiedziałam ich nigdy.

Musiałam skupić się na operacji, ale ciągle nie potrafiłam schwycić się za brzuch.

Cieszył mnie fakt, że to coś, co noszę w łonie – ciągle nie mogłam wypowiedzieć słowa „dziecko” ani „syn”, ma ułożenie miednicowe. Nie wyobrażałam sobie rodzić naturalnie, a z powodu sporych gabarytów bobasa nie było już szans, że zmieni pozycję. Choć w tym wypadku los mi sprzyjał. Nie było mowy o wizytach u fizjoterapeuty, osteopaty i innych, unikałam ludzi jak ognia, bałam się kontaktu z kimkolwiek. Najbezpieczniej czułam się z Pawłem i Zoją, bo ich już znałam.

Mój brzuch był przeogromny, miałam mnóstwo rozstępów, od czasu do czasu gładziłam je ręką, tylko blizny, z „tym czymś” nie chciałam tworzyć więzi, dla mnie najważniejsze było to, że jego pośladki utknęły w miednicy, a ja dzięki temu, bez żadnych znajomości, bo ich nie miałam w tym mieście, nie musiałam płacić za operację cesarskiego cięcia. Nie chciałam nic czuć, jedynie pragnęłam zostawić je w szpitalu, zapomnieć, tak jakby nigdy go nie było. Będąc we wczesnym stadium ciąży, znalazłam ośrodek adopcyjny i podpisałam oświadczenie, tak by oni mogli zając się resztą, a ja zacząć żyć.

„Dlaczego Bóg tak stworzył kobietę, że musi chodzić w ciąży aż dziewięć miesięcy”, zastanawiałam się, nadal opierając ręce pod sporym biustem, z którego już ciekło mleko. „Zbyt długo trwa ta ciąża”, biadoliłam w myślach. Z początku czułam tylko nienawiść, ale mniej więcej od siódmego miesiąca ciąży zaczął tworzyć się ten instynkt macierzyński, ta dziwna więź, cholerna miłość, słynny syndrom wicia gniazda. I mnie też dopadło, choć wypierałam to z całych sił. Ku uciesze Zoi zaczęłam sprzątać w szafach i nawet, będąc w markecie na zakupach, rozglądałam się za śpioszkami i tymi podobnymi, to jakby samo ze mnie wychodziło. Czasem nawet wyobrażałam sobie, jak to dziecko będzie wyglądać, co czuje teraz, czy mnie słyszy, czy lubi Pawła? Choć on akurat miał tak brzydki i donośny głos, mówił jakby krzyczał. Ile razy byliśmy na zakupach, a on coś do mnie mówił, to ludzie oglądali się za nami z politowaniem. Jedna kobieta nawet na te blizny patrzyła takim wzrokiem, jakbym była pokancerowana od uderzeń choleryka, który mi towarzyszył. Bardzo było mi wtedy niezręcznie. Co do mojego z wolna rozwijającego się instynktu macierzyńskiego kilka ostatnich wizyt ginekologicznych ominęłam, nie chciałam widzieć na USG rysów twarzy dziecka, człowieka, którego ja urodzę. Może liczyłam na współczującą informację od lekarza, że dziecko nie oddycha, a jego serce przestało bić. Wtedy pewnie bym się ucieszyła, bo i wstrętna papierologia by mnie ominęła i ten kac moralny, co jednak mnie chwyta: że jestem wyrodna, że ono będzie gdzieś żyło, rozwijało się w dobrych warunkach, na jakie mnie nie było stać. Może liczyłam, że wraz ze śmiercią dziecka zakopię dwa metry pod ziemią swoje błędy. Jestem za stara na dzieci, mam już ponad czterdzieści lat. Czy mogę nagle zgrywać świetną, kochającą mamusię? Nie mam prawa, dosyć już kłamstw. Zacisnęłam ręce w pięści. Najważniejsze, że podpisałam oświadczenie i zostawię dziecko w szpitalu, dla niego to zawsze mniejsza trauma niż porzucenie w okienku życia u jakiejś sadystycznej zakonnicy, może nawet kilku. Kiedy zostawiasz dziecko w szpitalu, adopcja jest o wiele łatwiejsza, a są pary, które na dziecko czekają aż pięć lat, to zależy od wielkości ośrodka adopcyjnego – ja, mając już trochę wiedzy, wybrałam niewielki. Pomimo tych wszystkim złych myśli i kiepskiego samopoczucia –choć dawniej rozprawiałam nad tym, kto jest ojcem, bo nie zrobiłam też badań genetycznych – pobyt w szpitalu bardzo mi służył. Tutaj było cicho, może bezpiecznie, sterylnie. W leśniczówce też nie było źle, ale Paweł swoją aparycją robił wrażenie, że jest brudno. Jego wygląd najczęściej był obrzydliwy. Aż dziwne, że wcześniej nie zwracałam na to uwagi, przecież widziałam w nim wybawcę. Może to jego wieczna zajętość. Teraz mam okazję dokładniej mu się przyjrzeć, wcześniej moim jedynym towarzyszem była Zojka, to ona we wszystkim mi pomagała, była jak wesoły chochlik, do tego taka piękna. Sprzątała, gotowała i myła okna, wieszała też firanki, a ja mogłam skupić się już tylko na pisaniu książek. Była dobra, jak skarb, aż dziwne, że były partner odszedł znienacka, w zasadzie wyrzucił ją z domu – tylko tyle zdołała mi zdradzić. Leżąc tak, analizując, chciałam, żeby było już pięć lat później, żeby przeszłość nie stała się moją przyszłością, pragnęłam być już tego pewna. Pięć lat to taki długi czas.

Oczekiwałam też Pawła. Kiedy przyjdzie? Byłam ciekawa, pomimo szczerej niechęci do niego, co mi dziś przyniesie. Może gałązkę sosny? W lutym tylko tym może uraczyć nas las. Nie do końca pogodził się z moją decyzją o pozostawieniu dziecka w szpitalu – ma nadzieję, że ją zmienię. Tyle razy chciałam odejść, nie potrafiłam, coś mnie przy nim trzymało. Wojtka też nie kochałam, a teraz zrobiłabym wszystko, żeby cofnąć czas. Ewidentnie nie doceniam dobrego. Przede wszystkim musiałam ostrożnie podejmować decyzje, bo chorzy ludzie, a czasem do takich się zaliczałam, robią głupie rzeczy. Teraz poczułam coraz bardziej energiczne ruchy dziecka, i to nie było przyjemne. Szybko więc zdjęłam ręce z piersi, ale skurcz schwycił mnie w podbrzuszu i wygięłam ciało w łuk. Zaraz po tym dziecko zastygło, jakby przestało oddychać, jednak ciągle pobolewało w podbrzuszu. Przeraziłam się.

Obleciał mnie strach, nie rozumiałam dlaczego. Chciałam zacząć krzyczeć za pielęgniarką, bo czułam, że to już się zaczęło, a ja nie chciałam rodzić naturalnie. Wydałam z siebie przeraźliwy jęk. To wszystko jej wina, jej! Myślałam o tej staruszce z Kaliny. Może po wyjściu ze szpitala pojadę tam, odnajdę ją i wypytam, co we mnie było tak przerażające, że mnie opluła, tym samym niszcząc moje życie. Może poproszę ją, by mnie odczarowała. Każdą częścią swojego ciała czułam, że to wszystko jej sprawka. Zaraz na wiosnę odwiedzę tę wieś, nikt mnie nie pozna: oszpecona, chuda jak szczur i wystraszona, obstrzyżona dezerterka, nie muszę się obawiać. Teraz to mnie się ludzie boją, a kiedyś to ja byłam bardziej lękliwa, przerażała mnie inność. Choć i tak nie patrzę w lustro, wiem, że wyglądam jak straszydło, jednak niczego nie zamierzałam zmieniać, zwyczajnie chciałam być taka ohydna.

Dziecko już całkiem mocno zaczęło się rozpychać, może to od tych moich przemyśleń. Może już wie, że zamierzam je z zimną krwią oddać innej kobiecie, może kiedyś dowie się, jak to było, i mi wybaczy, a może nigdy się nie dowie, tego potajemnie mu życzyłam, choć prawda zawsze znajdzie drogę do wyjścia. Ból w brzuchu był już nie do wytrzymania, a skurcze zrobiły się coraz to intensywniejsze, chyba już miałam rozwarcie, czułam coś śliskiego pomiędzy nogami, jakby odszedł mi czop.

Pawła jeszcze nie było, może się obraził. Kilka dni temu był u mnie z kwiatem róży, ale mnie to nie ucieszyło, jakoś nie mogłam się do niego uśmiechnąć. Usłyszawszy ten jego twardy, gruby głos, zmroziło mnie. Poprosiłam, by wyszedł. Poczerwieniał i opuścił salę szpitalną z obrażoną minę. Liczył na coś więcej, że go pocałuję, przytulę, powiem: „tak, razem wychowamy to dziecko”. Wiem, że tego oczekiwał, ale nie tędy droga. Nie potrafiłam się aż tak oszukiwać, na Boga. Jedyna operacja, jaka by mi pomogła, to odcięcie głowy i wstawienie sobie nowej lub wgranie nowego oprogramowania. O miłości w formie lekarstwa nie było mowy, na ten moment nawet książę Walii nie miałby u mnie szans.

Nigdy nie umiałam osiągać w życiu sukcesów, zawsze wszystko psułam, bałam się dobrego, a moim patronem była porażka. To prawda, matka miała rację, od dziecka karmiła mnie słowami, że niczego nie osiągnę, ona już to czuła. Tylko ja temu czemuś w moim brzuchu naprawdę życzę dobrze. Babcia mi zaufała, ale nadaremnie! Medalik…

Nawet o to nie potrafiłam zadbać, przepadł.

– Auć… – Skręciło mnie z bólu. – Ała! – krzyknęłam donośnie. Ale w pokoju byłam sama, drzwi zamknięte, chyba nikt mnie nie słyszał. – Halo, siostro – krzyczałam w głos, bo oprócz bólu poczułam też, że tonę w mokrej kałuży, której nawet materac nie potrafił wchłonąć.

Nikt nie odpowiadał, na korytarzu było cicho jak makiem zasiał.

– Halo! – powtórzyłam wołanie jeszcze głośniej, bo nadal nikt się nie pojawiał, a nie za bardzo mogłam sięgnąć do dzwoneczka, miałam problem unieść górną kończynę.

W końcu usłyszałam szybkie kroki, ktoś biegł korytarzem, ten ktoś wołał lekarza.

W końcu…

Ustami, które przykleiły się do poduszki, próbowałam gryźć poszewkę, ale ze złości, a nie z bólu, chyba jednak czułam z tym czymś więź.

Rozdział 3

Wojtek

Od wczorajszej rozmowy z Magdą nie mogliśmy na siebie trafić, może specjalnie się omijaliśmy. Zresztą narzeczona bez przerwy siedziała u małej w pokoju, a ja spałem, czytałem, drzemałem i znowu spałem. Starałem się już nie myśleć o „Mizianiu Odwet”, nie chciałem się błaźnić, nawet przed Tymkiem. Na szczęście nic głupiego już mi się nie przyśniło. Jednak rano, skoro świt, zamiast obudzić się rześki do życia, zaraz po otwarciu oczu zamknąłem je z powrotem. W nocy było dziwnie, kręciłem się z boku na bok, nasłuchując odgłosów i szmerów z zewnątrz. Kilka razy wstałem, by spojrzeć przez okno z nadzieją, że coś jednak zobaczę, ale nadaremnie. Może to pijackie zwidy, ale pamiętam jedno zdanie z Kasandry pamiętnika – czasem do niego zaglądam. „Każdy dzień, w którym człowiek upija się do nieprzytomności, to dzień wyjęty z życiorysu, a jednak ta druga Kasandra jest silniejsza”. Pomiędzy zdaniami żaliła się, że nie może przestać pić, choć wiedziała, że to jej szkodzi. „Alkohol wypalił mi resztki szarych komórek”, tak pisała sama o sobie. Wspomniała, że nie chciała być jak jej matka, która ciągle się odchudzała, bo nie lubiła ludzi opasłych, a żeby nie myśleć o głodzie, piła alkohol. Nigdy nie poznałem Kasandry mamy, pamiętam tylko, że zmarła zaraz przed komunią Gabrysi. Wcześniej zdążyła namówić Wiolę, by ta ją ochrzciła, dlatego zawsze darzyłem ją szacunkiem i nie kojarzyła mi się źle. W Kasandry pamiętniku dało się wyczuć brak empatii w stosunku do rodzonej matki i mojej również. Nie mnie to oceniać, nie musiała mi się tłumaczyć, ja też za wiele jej nie opowiadałem. Nie miała pojęcia, że miałem ojca tyrana.

Machnąłem ręką, zdecydowanie za często o niej myślałem. Śmierć jej matki była nagła, a babcia Kasandry często powtarzała, że to przez alkohol. Milczeliśmy, bo każdy chciał uchronić Gabi, to była przecież jej ukochana babcia. Teraz, czytając Kasandry pamiętnik, czułem, że poznaję ją na nowo.

Nie potrafiłem zwlec się z łóżka. Kiedy mi się wreszcie udało, kręciłem się w kółko jak fryga, nie mogąc znaleźć sobie miejsca. Trochę jakby mieszkało we mnie mnóstwo innych istot, które wzajemnie się kłócą: ten chce usiąść, ten chce przejść się korytarzem, ten chce iść do toalety, ten przejrzeć się w lustrze, a jeszcze inny coś zjeść. Doprawdy, czułem się rozrywany przez te dziwne postacie, one coraz częściej grały wewnątrz mnie swoją własną muzykę, każdy inną.

Nie potrafiłem nad nimi zapanować, znikały tylko wtedy, kiedy byłem czymś zajęty lub piłem alkohol. Prawdopodobnie dlatego czasem wolałem wypić drinka, tylko by je uśpić. Lecz bywało, że i to nie pomogło, odnosiłem wrażenie, że ze sobą walczą, a ja marzyłem, by je unicestwić. To wszystko, co działo się w mojej głowie, było jak obłęd – musiałam ten fakt zachować tylko dla siebie. Czasem czułem, że przez te istoty zrobię coś wbrew sobie, bo one będą tego chciały.

Jeszcze inne dziwaczne rzeczy mnie otaczały, tak jak w tym momencie. Co rusz mój spokój burzyły dziwne, coraz to głośniejsze szmery z zewnątrz. Było to na tyle nietypowe, że kiedy budziłem się całkowicie, by podejść do okna, wszystko cichło. Zawsze też sprawdzałem, nawet kilkakrotnie potrafiłem się cofnąć, czy dobrze zamknąłem drzwi wejściowe. W nocy często zerkałem na kamery, czy aby nikt się nie kręci, ale widziałem tylko ciemność, lampa na czujkę też się nie włączała.

Wstałem o siódmej trzydzieści. „Może to wczesnowiosenne przesilenie”, pomyślałem. Chciałem zaraz się ubrać i pojechać do sklepu po świeże bułki, żeby zająć czymś ręce i uraczyć dobrym śniadaniem brzemienną Madzię. W każdym momencie mogła zacząć rodzic, chciałem już tylko myśleć o dziecku, na tym skupić swoją energię. Nie mogłem sobie pozwolić na wszelkiego rodzaje słabości czy, co gorsza, doły psychiczne lub jakieś omamy. Starłem się być silnym, od czasu do czasu łykając gorzką białą pigułkę, która pozwalała mi przenieść się w ten bezpieczny, pełen uśmiechu, zdrowy świat. Wtłaczająca się w krew serotonina zmuszała, bym nie myślał zanadto.

Pewien byłem, że jak tylko wyjdę z domu, to kolejny raz odniosę wrażenie, że ktoś mnie śledzi. Nie myliłem się. Będąc w sklepie spożywczym, aż trzy razy obejrzałem się za siebie, ponieważ czułem na swoim ramieniu czyiś oddech, co nie dało mi spokojnie zrobić tych cholernych zakupów. Z dnia na dzień było coraz gorzej. Czasem energicznie odwracałem głowę, tak żeby kogoś przyłapać, tak jak łapie się złodzieja na gorącym uczynku. Cóż, i tym razem, obróciwszy głowę, widziałem tylko szereg emerytów i rencistów oraz tych spieszących się do pracy, nikogo podejrzanego w masce z nożem w ręku.

Wróciłem do domu, zaparkowałem auto prawie pod samym wejściem i z reklamówką wypełnioną spożywką i słodkościami wyskoczyłem z niego jak z procy. Może znowu kogoś się wystraszyłem lub to coś we mnie wyczuło niebezpieczeństwo, bo ledwo wszedłem do domu, usłyszałem wręcz skomlący głos Magdy.

– Ała, ała… – charczała.

– Co ci jest, kochanie? – krzyknąłem zatroskany, rzucając ciężkie siatki na podłogę. Ujrzałem jak Madzia zwija się z bólu. Przeraziłem się, że to już ten czas, że coś przegapiłem, zaniedbałem, znowu.

– Boli, już w nocy pobolewało – poinformowała mnie, trzymając się za podbrzusze.

Nie dotykałem jej, szukając w popłochu telefonu. Chciałem zadzwonić po karetkę, ale kątem oka zauważyłem, że jej brzuch jest nienaturalnie duży, jakby napęczniał jeszcze bardziej. Madzia próbowała mnie uspokoić i zapewniała, że to jeszcze sporo czasu, że termin jest dopiero w przyszłym tygodniu, a takie bóle to normalna sprawa, ale nie dałem się przekonać, ponieważ widziałem też ślady krwi na płytkach w kuchni. „Może to tylko przodujące łożysko, co nie jest żadnym zagrożeniem”, pomyślałem. Jednak zależało mi na Madzi komforcie, wolałem dmuchać na zimne. Najgorsze było to, że nie potrafiłem wystukać numeru alarmowego, sensory w moim telefonie przestały działać. „Cholera”. Przeklinałem, patrząc jak Madzia pokłada się już na podłodze. Telefon nie reagował. „Czy to kolejna kara?”, domniemywałem. „Za co? Za to, że chcę syna?!”.

Rzeczywiście, z początku pragnąłem spadkobiercy, ale to było bardzo egoistyczne podejście – uzmysłowiłem to sobie, zauważając w międzyczasie inne nieszczęścia. Łukasz, były narzeczony Gabrysi, jakiś czas temu też został ojcem, nawet pomimo wielu klątw, jakimi obrzucała go Gabi, Kasandra i reszta rodziny. Nadal tworzą z Balbiną udany związek, mieszkają w lokum, które częściowo remontowała Gabrysia. Niestety im się powodziło, miłość kwitła, ale… Zawsze jest jakieś ale.

Ich córka urodziła się z wrodzoną wadą serca, miała ubytek w przegrodzie międzyprzedsionkowej. Od tego momentu zrozumiałem sens słów: „nieważna płeć, najważniejsze, żeby dziecko urodziło się zdrowe”. I już nie modliłem się o syna, ale o zdrowie dla córki. Tego się nie kupi, zdrowie to dar.

– Magda – odezwałem się twardym głosem – gdzie jest twój telefon, mój nie działa.

– Daj spokój… – wysyczała. – Już tak nie boli, ałaaa… – jęknęła.

– Nie dam się przekonać, dzwonię po karetkę, gdzie ten twój pieprzony telefon.

W tym momencie podbrzusze musiało zaboleć ją mocniej, bo skręciła się jeszcze bardziej, o ile było to możliwe, i potulnie kiwnęła głową, wskazując brodą w kierunku regału z książkami. W ekspresowym tempie ruszyłem po niego, ale miałem wrażenie, że ten się oddala. Tak, wiem, że to nerwy. Kiedy w końcu chwyciłem w dłonie telefon, okazało się, że jest rozładowany. Czas nas gonił. Szybko poszedłem do sypialni, tam już od miesiąca leżała spakowana przez Madzię szpitalna torba. Moja partnerka zawsze była bardzo zapobiegliwa. Sam zresztą pomagałem jej odznaczać wszelkie pozycje na liście, by niczego jej nie zabrakło, kiedy będzie w szpitalu. Nawet byłem osobiście w aptece, by zakupić te olbrzymie podpaski, jak dla słonicy. Ich widok wywołał we mnie salwę śmiechu, zresztą nawet teraz na to wspomnienie się uśmiechnąłem. Śmiech był mi potrzebny, ale chyba zdziwił Magdę, więc szybko odwróciłem twarz. Mogła to źle zinterpretować. Schwyciłem pilota od samochodu. Po kilku minutach ruszyliśmy spod domu niemal z piskiem opon. Na każdym etapie mogłem się z Magdą dogadać, raczej nie tworzyła żądnych problemów, nie komplikowała niepotrzebnie, ale za żadne skarby świata nie chciała dać się namówić na cesarskie cięcie i poród w prywatnej klinice, choć jeszcze było nas na to stać. Była bardzo religijna i mówiła o sobie, że jest szarą, normalną – z naciskiem normalną – myszką.

Podjechawszy pod gnieźnieński szpital, ni stąd ni zowąd, poczułem falę wstydu. Od feralnych przygód z Kasandrą nie gościłem w tych skromnych progach. Miałem tylko cichą nadzieję, że zmieniła się obsługa. Przecież pielęgniarze emigrują od szpitala do szpitala za lepszą pracą, częściej za większą płacą.

Moja pamięć nie chciała się zatrzeć, te wydarzenia z Kasandrą na trwałe wyryły w mojej głowie wąski, brudny korytarz. Ciągle tylko pamiętałem ten jej negliż, czerwone od podgryzania sutki, poranioną skórę, smętną minę, pokancerowaną twarz. To było jak pociski z maszynowego karabinu, na trwałe ostrzelały moją psychikę, a rany ciągle się sączą. Wzdrygnąłem się z nerwów, na szczęście Magda tego nie widziała. Może nie chciała widzieć, zna moją historię, zapewne zdaje sobie sprawę, jakie teraz miotają mną emocje. Ściskając z całej siły powieki, mocno trzymała się za brzuch, co pobudziło mnie do jeszcze szybszego działania. Ale ciągle stałem w miejscu, rozglądając się po parkingu jak otępiały.

Dość! Kas już dawno z nami nie mieszka.

Teraz tylko przeżyć kilka dni w tym nieszczęsnym szpitalu, siedząc w tej nieszczęsnej poczekalni i na tych wysiedzianych krzesłach. Potem znowu wszystko wróci do normy, bo my wrócimy do domu, a będzie nas troje. Ślub wyprawimy razem z chrzcinami. Nie myśl, nie pamiętaj krzywd, wybaczaj.

Udałem się prędko do środka po wózek inwalidzki, czułem, że Madzia lada moment zacznie rodzić, ale czy o własnych siłach, tego już nie wiedziałem. Kostka brukowa pod jej stopami była mokra, wspominała coś o tym, że odeszły jej wody. Nie wiedzieć czemu ja widziałem krew, dużo krwi.

Akcja była szybka, chwyciwszy ją na ręce, posadziłem na wózku i czym prędzej, ale tak, ażeby nie zrobić jej krzywdy, wjechałem do pomieszczenia rejestracji, krzycząc, że to nagła sprawa. Obca mi z widzenia recepcjonistka wzięła pod uwagę powagę sytuacji. Nagle wszyscy zaczęli biegać jak mróweczki, ktoś wyrwał mi wózek, a po sekundzie Magdalena zniknęła za drzwiami windy. Przystąpiłem do wypisywania podsuniętych druków. Pomimo że jeszcze przed momentem od personelu zrobiło się gęsto, to w szpitalu było teraz nadzwyczaj pusto – ani jednego chorego potrzebującego pomocy. Nikt sobie nie złamał nogi ani ręki, nikogo nie bolał brzuch, nie było ani jednej matki z chorym dzieckiem. Jak na nasz gnieźnieński szpital to niepodobne!

Nie mogłem się doczekać, kiedy spojrzę na Magdę, schwycę ją za rękę, a potem pełni wzajemnego podziwu będziemy patrzeć sobie w oczy już po kres. Może jej nie kochałem, tak jak kocha się ten pierwszy raz, ale nie chciałem już niczego psuć. Kiedy wparowałem na drugie piętro szpitala, pielęgniarz wskazał mi palcem pokój czternaście, to tam Madzia leżała schowana w białych prześcieradłach, tylko ogromny brzuch i drobna blada twarz rzuciła mi się w oczy. Nie poznałem jej, wyglądała trochę jak prototyp człowieka – stękała, ale jej twarz nie wykrzywiała się w żadnym grymasie. Wpatrzona w sufit, z doczepioną kroplówką, nieruchoma. Co za dziwny czas, nic, co mnie otaczało, nie było moim zdaniem normalne. Wszędzie panowała niebywała cisza.

Magda zamiast patrzeć na mnie, biegała bladoniebieskimi gałkami ocznymi po suficie, ale ani razu nie zatrzymała ich na mojej twarzy, szyi, koszulce, kurwa, czymkolwiek, tylko próbowała coś wypatrzeć na tym jebanym suficie. Czego? Zakurzonej lampy? W końcu coraz to mocniej zaczęła się wyginać i w każdym kierunku szamotać ciałem. Ciągle nie rozumiałem, dlaczego jeszcze nie wzięli jej na salę porodową, na co czekają? Starałem się ją podpytać, ale ona niczego nie chciała mi powiedzieć. W głębi duszy liczyłem, że może przygotowują salę do operacji, że jednak nie obędzie się bez cesarskiego cięcia. Nie wiedziałem, jak na to zareaguje narzeczona, ale podejrzewałem, że może zacznie im się wyrywać. Twierdziła, że dzieci, które przychodzą na świat o własnych siłach, lepiej radzą sobie w życiu, są silniejsze psychiczne, a przede wszystkim mają silniejszą więź z matką. Uważała, że z cesarskiego cięcia rodzą się zagubieni, nadwrażliwi słabeusze. Nie miałem szans się wykłócać, choć dla mnie ta teza była za bardzo na wyrost. A może jednak nie? Ja urodziłem się z cesarskiego cięcia. Niby wydawało mi się, że jestem silny, a jednak czuję się bardziej zagubiony niż igła w stogu siana. Gładziłem jej dłoń, a ona w pewnym momencie wyrwała ją z mojego uścisku, ale wcale nie złapała się za napięty brzuch, tylko przeniosła jak najdalej od mojej. Byłem zaskoczony. Wcześniej wspominała coś o hormonach, że sama nie wie, jak będzie się zachowywać w dniu porodu.

Odwróciła twarz w stronę okna, jęcząc. Nie dając za wygraną, gładziłem jej policzek. Była tak blada, że miałem wrażenie, że za moment ją stracę. Wiercąc się, wydawała stłumione jęki, serce mi się krajało, bo nikt z personelu nie reagował.

– Lekarza! – krzyknąłem. – Lekarza, lekarza! – powtórzyłem kilka razy.

Cała poduszka jak i pościel były mokre od jej potu. Znowu na prześcieradle zobaczyłem dużo krwi. W końcu, już nawet nie wiem po jakim czasie, do pokoju wtargnęła ekipa trzech pielęgniarzy i, przekładając ją na nosze, wywieźli, sam nie wiem gdzie. Brakło mi odwagi, by za nimi iść, by w ogóle być przy porodzie. Dziwiłem się mężczyznom, że mają chęć i siłę oglądać takie dantejskie sceny. Może to był powód, że nie chciała na mnie patrzeć – cierpi, a ja nawet nie chcę jej towarzyszyć.

„To tylko dwie noce”, pomyślałem, potem będę rozpieszczał moje dwie księżniczki, niechaj już tylko to wszystko skończy się pomyślnie.

W końcu wyszedłem na korytarz i usiadłem na krześle pod drzwiami z napisem „sala porodowa”. Trafiłem tam bezwiednie, pewnie intuicyjnie. Byłem sam jak palec, nikt nawet nie przemknął korytarzem zdającym się nie mieć końca.

Po czasie usłyszałem płacz dziecka. Pełen ulgi energicznie schwyciłem się za serce.

Kasandra

Na wszystkie męki pańskie… Leżałam na operacyjnym stole, ból był tak silny, że nie mogłam już wytrzymać. Nie pozwalał wspominać nawet tego, co być może bolało jeszcze dotkliwej, więc w sumie cieszyłam się, że boli fizycznie, że moja psychika może odpocząć. Starałam sobie tak to tłumaczyć, bo miałam wrażenie, że zaraz rozerwie mi podbrzusze i krocze. Byłam okrutna, przygotowana na męki, ale tyle bólu to się nie spodziewałam. Ciągle powtarzałam w głowie pewne zdanie, żeby go nie zapomnieć i zdążyć umieścić w jakiejś książce, choć wiedziałam, że jeśli teraz tego nie zapiszę, to i tak zapomnę. Niemożliwością było w tych bólach schwycić długopis i kartkę.

„Toksyczna matka, to krzyż na całe życie”. Z toksycznego dzieciństwa nie wychodzi się bez szwanku. Noszę brzemię mojej matki, która pozytywną energię czerpała z nienawiści do mnie, to ją budowało. Tak sądzę, bo… sama lada moment zostanę matką. Mojej już dawno nie ma, ale to, co najlepsze było we mnie, zabrała ze sobą. Nie chcę o tym myśleć

Oddychałam głęboko, wdech, wydech, wdech.

Ja taka nie będę, bo nie będę matką, to jest mój wybór, nikogo nie skrzywdzę, to już koniec. Przerywam tę nić.

Głęboki wdech i uwalniający wydech.

Próbowałam uwolnić to całe zło, które przeżyłam. Wspominając matkę, widziałam ją tylko w czarnych kolorach, złą i okrutną dla mnie. Babcia zawsze powtarzała, że dzieciom trzeba pomagać, trzeba je uczyć, trzeba ostrzegać i chronić. A najważniejsze, aby wzmocnione puścić w świat, a nie je od siebie uzależniać, manipulować nimi i tym samym unieszczęśliwiać, żądając opieki w zamian. Dzieckiem trzeba się opiekować, a nie dziecko ma opiekować się matką. Urodzę, zostawię i będę szczęśliwa, zapomnę o przeszłości, matce, Wojtku, wszelakich problemach. Choć stare porzekadło mówi, że stare problemy rozwiązują nowe.

No właśnie!

Podczas ostatniej medytacji zobaczyłam siebie w trumnie – czy ten widok nabierze mocy sprawczej? To było zadziwiające i przerażające zarazem. W sumie jednak widok był nawet uroczy. Byłam ładna, tak jak kiedyś, wszyscy zgromadzili się w kaplicy, nawet Wojtek, płakali za mną. Widząc to tak się rozczuliłam, że i teraz poleciały mi łzy.

W zasadzie mogłam już umrzeć.

– Ała! – syknęłam.

Pielęgniarki uwijały się jak mróweczki: zielone, przezroczyste fartuszki na grubszej czy szczuplejszej postaci tylko migotały przed moimi oczami. Pracownicy medyczni nosili czepki, więc koloru włosów nie widziałam, no może długie tlenione kucyki oraz ładne i brzydkie twarze. Choć mnie akurat wszyscy się podobali, wiedziałam jak wyglądam.

Uff, wdech, wydech, wdech, wydech.

Dziecko pchało się na świat, a ja leżałam pod wielką okrągłą lampą, światła raziły mnie po oczach. Nie to mnie jednak tak drażniło, tylko fakt, że w tym ostrym jarzeniowym świetle widać było zapewne dokładnie wszystkie mankamenty mojej urody. Usłyszawszy komendę, że mam usiąść, zrobiłam to, odnosząc jednocześnie wrażenie, że ten ktoś jest dla mnie niemiły. Oczywiście mogło mi się wydawać, tak jak wiele innych rzeczy w tym złym czasie. Moje podbrzusze było już ogolone, więc zaraz jak usiadłam, anestezjolog próbował igłą wbić się w kręgosłup, by uraczyć znieczulającym zastrzykiem. Bałam się ukłucia, kojarzył mi się z tym, co przeszłam u Michała. To od tego nieszczęsnego porwania miałam problemy z częścią lędźwiową, często pobolewało w dolnej części kręgosłupa. Zwłaszcza, gdy przemarzłam lub podczas jakiegoś wysiłku fizycznego, na przykład przy dźwiganiu. Może to początek rwy kulszowej, ten łotr mnie tak poturbował, że łupało nawet przy zwykłych skłonach czy siadaniu, a przecież jeszcze teraz byłam w ciąży. Poinformowałam lekarza o moich boleściach, ale on pozostał niewzruszony tematem, nie znał mnie, byłam dla niego tylko kolejną pacjentką, może i brzydką drzazgą w oku. Często odnosiłam wrażenie, że sporo ludzi uważało mnie za jakąś kryminalistkę. Przecież tutaj, w Środzie Wielkopolskiej, już nic nie znaczyłam, byłam anonimowa, ale nie zachęcałam wyglądem do bliższego poznania. Zresztą w moim mieście spotkałoby mnie to samo, może ludzie parskaliby na mój widok gromkim śmiechem, jednocześnie udając, że mnie żałują. Nigdy nie odważę się tam wrócić. Jeszcze rok temu mogłam wszystkie sprawy załatwić, przedstawiając się nazwiskiem Wojtka. Lecz wszystko, co dobre, ma swój kres i teraz byłam człowiekiem bez żadnych sprzymierzeńców. Naznaczona bliznami, z fryzurą na chłopaka niczego dobrego nie mogłam już oczekiwać. Starałam się afirmować życie, myśleć pozytywnie, serce miałam już w połowie czyste – zrozumiałam swoje błędy i nie chciałam, by ta stara Kasandra wróciła. Byłam jednak skołowana,  bardzo ciężko wymazać z pamięci to wszystko, co przeżyłam, Moja przeszłość ciągle chciała być teraźniejszością, a nawet przyszłością. Czasem miałam ochotę wydrapać sobie z twarzy wszystkie blizny, drapać bez końca aż do krwi, do śmierci z wykrwawienia.

– Ała!

Teraz zabolał mnie brzuch, ale nadal musiałam siedzieć, by anestezjolog czynił swoją powinność. Czułam jak cały czas stoi za mną schylony i palcem próbuje wyszukać przestrzeń międzykręgową. Chyba miał problem, taka byłam pokrzywiona, a przecież informowałam go o tym, że mam zwyrodnienia. Jaką jest bzdurą powiedzenie, że wygląd nie świadczy o człowieku, w tych czasach ludzie przede wszystkim patrzą na wygląd, a najważniejsze jest pierwsze wrażenie. Cała reszta to stek bzdur i pustych frazesów wypisywanych przez ludzi, którzy i tak myślą inaczej.

Kiedy lekarz po kilku, na Boga, próbach wkuł się między skrzywione kręgi, kazał mi się znowu położyć. Zrobiłam to z wielką ulgą, zamknęłam oczy. Lubiłam ten stan. Ciągle oszukiwałam siebie, że skoro ja nie widzę świata dookoła, to i nikt nie widzi mnie. Nałożono mi na palec wskazujący pulsoksymetr, zaraz też lekarz zabrał się do cięcia moich powłok brzusznych, moim zdaniem zrobił to za szybko, nawet nie odczekał pełnej minuty. Okazało się, że zastrzyk wcale nie zdążył mnie znieczulić, jedynie jakbym chwilowo straciłam świadomość, ale czułam przecież ból przecięcia ostrym narzędziem, do jasnej cholery, czułam cały ból, jakby ktoś kroił mnie na żywca. Zaraz przypomniał mi się ten łotr Michał, który podcinał mnie nożykiem. Zaczęłam krzyczeć i prosić, by lekarze przestali, bo miałam wrażenie, że powłoki brzuszne falują, czułam, jak lekarze łamią mi żebra, by dostać się głębiej. Byłam nadwrażliwa i pewnie już mi tak zostanie. Czułam ból, choć nie czułam nóg, całym korpusem zaczęłam się nerwowo poruszać, a nawet chciałam zdjąć tę klamerkę z palca, wyrwać się i uciec. Kiedy już naprawdę głośno krzyczałam, błagając, by przestali, wszyscy na sali zaczęli panikować, a lekarz puścił w moją stronę brzydką wiązankę. Może myślał, że ja nie słyszę. Zwyzywał mnie i nie przestawał czynić swojej powinności, nadal grzebał w moim przeciętym brzuchu, by wydobyć dziecko ze środka. Słyszałam chlastanie rąk we krwi i doping innych obecnych, ale z każdą sekundą wszystko wygłuszył mój paniczny krzyk.

Uspokajano mnie, ale ja krzyczałam jeszcze głośniej, ból był nie do wytrzymania, bardzo mnie piekło, parzyło i rozrywało od środka. Wszyscy mnie ignorowali, zaczęłam więc płakać i błagać ich, by przestali, cały czas szlochając i jęcząc jak mordowana na ołtarzu przez jakieś satanistyczne zgromadzenie ofiara. Próbowałam wstać, unieść się, ale nie mogłam, powoli traciłam świadomość. Wyjękiwałam pojedyncze zdania z prośbą, a potem odpływałam. Znowu cucił mnie ból i pokrzykiwałam, nawet nie wiedząc, ile czasu trwa ta operacja. W końcu jak przez mgłę doszedł do moich uszu męski głos.

– Weź ją ucisz. – Lekarz donośnym głosem mówił o mnie jak o kawałku padliny. To było jak największy koszmar. Facet w zielonym czepku i maseczce chirurgicznej na nosie rzucił jakimś narzędziem, informując, że mają mnie uciszyć, bo w takich warunkach nie da się pracować. Dokładnie tak się wyraził, byłam zdruzgotana. Niemal w tym samym czasie jakaś kobieta uniosła mi maskę z tlenem, pod którą leżałam, by coś pod nią wrzucić. Jej ruchy były bardzo szybkie i stanowcze, a ja po chwili wpadłam w stan lekkiej śpiączki. Już nie czułam tego bólu, ale słyszałam głosy, a w końcu płacz dziecka. „Mojego dziecka”, pomyślałam sfatygowana.

Próbowałam uchylić powieki, widziałam bobasa, jak przechodzi z rąk do rąk, wierzga nóżkami i głośno chwyta powietrze, próbując wydobyć z siebie pierwszy krzyk. Miał ściśnięte powieki, ale w końcu je uchylił i nasze spojrzenia się spotkały, to były ułamki sekundy, zapamiętałam kolor jego oczu, to był kolor niezapominajek, zupełnie jak Wojtka. Pewnie, że mogło to być snem, bo przecież byłam w stanie śpiączki, ale ja widziałam te oczy i już do końca życia będę je pamiętać.

Potem zasnęłam twardo.

***

Teraz, leżąc nadal bez czucia w kończynach dolnych, ciągle byłam jak sparaliżowana, to pewnie po tym zastrzyku. Zastanawiałam się, dlaczego tak mnie bolało, dlaczego znieczulenie nie chciało zadziałać po wstrzyknięciu. Czy to było zamierzone? Może Wojtek tutaj też ma znajomości i nadal się na mnie mści. „Nie, to niemożliwe”, wmawiam sobie.

Czasem mam wrażenie, że to wszystko się nie dzieje.

Rozdział 4

Wojtek

Siedząc na korytarzu i czekając na moment, kiedy będę mógł przytulić Madzię i naszą córkę, jeszcze drżałem, nasłuchując kolejnego krzyku mojego dziecka z niewielką już nadzieją, że to jednak syn. Bałem się wejść do środka. Wciągnąłem kolejny łyk powietrza w płuca – pewnie tak samo jak moje dziecko, chcąc całemu światu dać znak, że właśnie zaistniało. Cisza za drzwiami się przeciągała, zapanowała złowieszcza martwota.

Mimowolnie zastanawiałem się, do kogo jest podobne dziecko. Oczywiście zdjęcia w 3D wskazywały na to, że do Madzi, choć lekarz powiedział, że córka zazwyczaj z wyglądu bardziej przypomina ojca. Cały czas tkwił we mnie zalążek nadziei, że to jednak będzie syn, który będzie podobny do Magdy. Miałem nadzieję, że po mnie będzie mieć kolor oczu albo może mądrość, cokolwiek. Byle nie odziedziczył temperamentu po dziadku, a moim ojcu. Przebyte traumy znowu doszły do głosu, przypomniałem sobie ojca sprzed lat, kiedy to raz wszedł do sypialni i, gniewając się na matkę, kopnął z całej siły w ławę, na której ona trzymała ukochane różne gatunki kwiatów domowych w wymyślnych doniczkach. Tym ruchem wszystko strącił, ziemia się rozsypała na jasnym dywanie, niektóre porcelanowe doniczki stłukły się, a blat ławy odpadł od nóg. Matka się wtedy poryczała, a ja zamknąłem w swoim pokoju na klucz – bałem się ojca w takich momentach, kiedy wchodził w stan, w którym tracił nad sobą panowanie. Co prawda na drugi dzień naprawił mebel, który uszkodził, ale ten już nigdy nie prezentował się tak samo, matka wiele doniczek już nie mogła dostać, bo nie było ich w sprzedaży. Zakupiła same plastikowe misy. Powiedziała wtedy bardzo mądre słowa, a ja je zapamiętałem: „Czasem budujesz coś przez całe życie, a ktoś zburzy to w jedną minutę”.

Moja matka jest bardzo mądrą kobietą, mam z nią cudowną relację. Kocham ją, jest dla mnie przykładem najprawdziwszej kobiecości, żyje i ma się dobrze.

Nadal nasłuchiwałem odgłosów zza drzwi, ale tam ciągle panowała cisza.

– Dalej, dalej, rycz, pokaż całemu światu, kto tu rządzi – ponaglałem bobasa zza ściany, nerwowo kibicując. Moje chaotyczne przemyślenia przerwał muskularny czarnoskóry w białym fartuchu, który prędko przeszedł korytarzem, zostawiając za sobą zapach piżma. Zamaszystym ruchem otworzył z łoskotem drzwi pomieszczenia, w którym leżała Madzia, i wszedł do środka. Skąd on się wziął i dlaczego tak energicznie wkroczył do sali porodowej?

Wysiliłem słuch, to wszystko trwało jak dla mnie zbyt długo. Słyszałem tylko coś na podobieństwo bardzo stłumionego kwilenia. Nie minęło kilka sekund, a z sali wyszła kobieta. Zdołałem zobaczyć tylko jej plecy, bo równie szybko jak czarnoskóry przemknęła długim, zdawałoby się niekończącym się korytarzem. Miała czarne włosy sięgające do pasa – chyba to była pielęgniarka, bo była odziana w biały fartuch – ale z tyłu wyglądała identycznie jak Kasandra, tylko ja w każdej brunetce widziałem Kasandrę, nawet w blondynkach. Mam, jednym słowem, zryty beret, więc zignorowałem tę postać, choć chód miała też identyczny jak moja eks – szła, lekko się garbiąc.

Wiedziałem, że niepotrzebnie panikuję, Magda ma dobrą obstawę. Wróciłem do swojej wyobraźni, by wizualizować sobie Leokadię (jednak córkę) w wieku siedmiu lat. Odleciałem. Moja niunia miała na plecach różowy tornister, a na nogach długie białe podkolanówki, właśnie szła do szkoły. Oczekiwałem, że córka będzie mądra jak ja, żeby tylko żadnych głupot nie popełniała, a jeśli nawet, to by czerpała z nich tylko mądre nauki. Nigdy w życiu nie opowiem jej swojej historii, nie chcę by tym przesiąkła. A może jednak jej opowiem? Tak ku przestrodze, niech nauczy się doceniać to, co ją otacza. Wyobrażałem sobie teraz, nie wiem zupełnie dlaczego, że siedzi na różowej kanapie w swoim pokoju, podpierając głowę rozwartą ręką, w wielkich okularach na nosie, oczywiście oprawki są w kolorze różowym. Ma na sobie białą koszulę w różowe serduszka zapiętą na ostatni guzik, tak to widziałem. Uśmiecha się do mnie. Za mną stoi Madzia, malutka wychyla główkę, by ją lepiej widzieć i też się do niej uśmiecha. Potem wstaje i podbiega do nas. Chwytam ją na ręce i robię karuzelę, mogę, bo pokój ma wielki. Jej dwa warkocze uwieńczone kokardkami w kolorze purpury robią za śmigła. Jej uśmiech odkrywa dwa dołeczki w obu policzkach, w zasadzie widać je nawet wtedy, kiedy się nie uśmiecha. Ma też białe równe zęby. Widok jest na tyle uroczy, że schwyciłem się za serce, które mocniej zakołatało.

Opuszczając wyobraźnię, zacząłem ganić się za te myśli, że przecież wygląd to nie wszystko. Dlaczego znowu w mojej głowie wszystko musi do siebie pasować, być takie idealne, nawet obrazek wiszący nad łóżkiem córki ma identyczny odcień co dywan. Przecież w życiu bywa różnie, już tego doświadczyłem i zrozumiałem, że nie wszystko musi ze sobą współgrać, że brak harmonii też jest jakąś harmonią. Że życie to nie piękna piosenka, czasem fałszuje, robią się zgrzyty – lepiej zrozumieć to wcześniej niż później. Czemu ciągle pragnę tego perfekcjonizmu, po co w to brnąć? Tyle razy od dziecka mój świat został zburzony, jak ława wystawna matki. Nie warto tak się spalać.

Nagle widzę, jak moja córka siedzi na zwykłym krześle, które z białego zrobiło się hebanowe, ubrana jest w ciemnozielony golf i granatowe spodnie, uśmiech zniknął z jej twarzy, a wraz nim dwa dołeczki. Ma potargane włosy i brudną od czekolady buzię. Rozmyła się w wyobraźni i zniknęła, a ja ocknąłem się, przypomniawszy sobie, że właśnie w tym momencie moja córka przyszła na świat i potrzebuje mnie. Na wizualizowanie dalekiej przyszłości przyjdzie jeszcze czas. Próbowałem usłyszeć kolejne okrzyki silnej dziewczynki, ale o moje uszy obił się już tylko jęk, nawet nie dziecka, może pielęgniarki albo nawet tego czarnoskórego, jakiś taki męski. I znowu ta okrutna, przeraźliwa cisza. Już nawet nie było słychać kwilenia. Pomyślałem, że lekarze mają obok tego pokoju łazienkę i moja córka właśnie bierze pierwszą kąpiel, a Madzia odpoczywa, dysząc bezgłośnie. Zastygłem na krześle, zastanawiając się, czy nikt nie zrobi krzywdy Madzi lub Leoni, czy za bardzo nie wyginają jej rąk podczas pierwszej kąpieli, czy Madzia ma się dobrze. Nie słyszałem jej głosu, dobiegały mnie jedynie pojedyncze dziwne, nerwowe szmery. Nagle milczenie mojej narzeczonej przerodziło się w płacz, który przeradzał się z każdą sekundą w krzyk, a potem w ryk. To Magda płakała histerycznie, jej płacz odbijał się echem od pustych ścian szpitalnego korytarza. Aż dziwne, że tylko ja tutaj siedziałem, tylko jeden poród był w tym czasie. Czy w tym szpitalu byliśmy jedynymi pacjentami? Dlaczego nie było innych oczekujących, przecież to był szpital państwowy. Najgorsze było to, że nie mogłem tego krzyku pomylić z krzykiem innej kobiety. Ale dlaczego moja córka już nie płacze? Zadławiła się. Nie, to niemożliwe, przecież właśnie przyszła na świat, być może leżała już wtulona w pierś matki i zasnęła przy cycku, a Madzia płacze ze szczęścia, ucząc ją zassania brodawki. Z nadzieją wyczekiwałem, że w końcu lekarz zawoła mnie na salę, bym mógł uspokoić Magdę, może jednak to wszystko się przedłużało, bo musieli posprzątać, w końcu pewnie prześcieradło było brudne od krwi, słyszałem, że w skrajnych przypadkach może nawet od odchodów, zależy od wysiłku, jaki musi włożyć kobieta w poród. Czułem się wmurowany w to cholerne krzesło i dodatkowo czułem się winny, że jednak mogłem się przełamać i być przy porodzie, w końcu nie ja pierwszy. Byłem estetą, ale na tyle mogłem się poświęcić. Czarne myśli rozpostarły nad moją głową parasol i już nie chciały mnie opuścić, do tego wyobraziłem sobie swoją córkę w trumnie. Dlaczego?

Słyszałem o bezdechu, ale on zazwyczaj trwa krótko, zaraz po wyjściu z kanału rodnego. Czytałem o tym wszystkich w książkach, które Madzia przez ostatnie dziewięć miesięcy codziennie podsuwała mi pod nos. Z tym że ona ich nie czytała, bo w ciąży dopadła ją – jak to określiła – niemoc czytelnicza, mnie kazała nadrabiać lektury. Potem pomiędzy kolejnymi wrzaskami usłyszałem, jak Magda mnie wzywa przeraźliwym głosem, nie wiedziałem, co robić. Przecież czekałem, aż ktoś z obsługi mnie wezwie, nie odważyłem się wejść, byłem jakby zalękniony. Ogarnęła mnie panika, w końcu ten przerażający krzyk Magdy, który zmusił mnie, bym wstał z tego cholernego krzesła i wszedł do sali. Poczułem moc, by wreszcie wstać, jakieś przyzwolenie, wręcz nakaz.

Spojrzałem na brudną od krwi leżankę, brunatne zaschnięte plamy były wszędzie, nawet na podłodze, jakby ktoś przed momentem tutaj kogoś zarżnął. Magda płakała, ale nie patrzyła na mnie, za to we wszystkie strony wyginała głowę, może chciała wypatrzeć dziecko. Śmierdziało moczem, wszystko było jakby mokre, nawet ściany. Zamiast uśmiechniętych pracowników medycznych widziałem już tylko krzywe, zmartwione gęby personelu. Cyniczne. Wtedy aż zesztywniałem. W tym samym momencie razem z Magdą spojrzeliśmy na drobne, sztywne, siniejące ciało noworodka, które tkwiło w objęciach czarnoskórego. Chciałem podbiec i wyrwać go z rąk tego olbrzyma, ale nie potrafiłem.

– Ona nie żyje, słyszysz, oni zabili moje dziecko! – krzyczała w opętaniu Magda, widząc siną już Leokadię. Rwała się z łóżka, chcąc wstać, ale pielęgniarka, z trudem ją powstrzymując, dała jej zastrzyk w ramię, najprawdopodobniej uspokajający. Potem ułożyła ją poziomo, poprawiła poduszkę pod głową.

Szok mnie w pierwszym momencie otępił, ale już po chwili próbowałem wyrwać dziecko z rąk pielęgniarza. Ten odepchnął mnie i odwrócił się plecami, nie chciał, bym patrzył. Oni wiedzieli, dlatego on tutaj wszedł, może to wszystko specjalnie, może to czary albo czyjaś zemsta.

Tylko czyja?

Tego kogoś, kto mnie śledził?

Byłem skostniały i bezradny, bez możliwości jakiegokolwiek ruchu. Odpuściłem, chociaż wielkolud odwrócił się do mnie bokiem. Dziecko na jego rękach było już sztywne i miało zamknięte oczy, z każdą minutą robiło się bardziej sine, skamieniałe. Wyglądało jak stara, brzydka lalka wyjęta ze strychu, widok doprawdy był przerażający, a pielęgniarz jeszcze je kołysał. Magda, pomimo agonalnego wyglądu, nie spuszczała z małej oczu. Już się nie ruszała, tylko w otępieniu latały jej gałki oczne. Mamrotała cicho pod nosem:

– Zabiliście moje dziecko, zrobiliście to specjalnie.

– To normalne – uspokajała mnie pielęgniarka, machnięciem ręki. – Zawsze mówią to samo – dodała. Położyła mi dłoń na ramieniu, bym nie zareagował podobnie. Jednak ja czułem wyłącznie otępienie, nic nie mogło mnie z niego wyrwać.

– To wasza wina, twoja też, rozumiesz. – Magda mówiąc to, wbiła w końcu we mnie wzrok. Odniosłem wrażenie, że to są ostatnie słowa, które do mnie wypowiedziała, unosząc firankę źrenic.

Chyba znalazłem się w przedsionku piekła.

Kasandra

Próbowałam uchylić powieki, ale te były ciężkie. Miałam wrażenie, że całe otoczone były ropostkiem, a ja nie miałam nawet siły, by zgarnąć go z oczu, bo ręce moje zastygły pod białym okryciem tak jak nogi – były sparaliżowane.

Dziś około jedenastej muszę opuścić szpital. Bardzo się tego obawiałam, ale też chciałam już stąd wyjść. Pamiętałam, że śniło mi się to miejsce, w którym mieszkałam z Wojtkiem, Kalina. Niegdyś mnie przerażała, zdawało mi się, że wjeżdżając do tej wsi, słońce automatycznie chowa się za gradową chmurą. Dziś w tym śnie było słonecznie i przytulnie.

Przecierając oczy, czułam coś nowego, ucisk w dołku, wielki ból rozłąki z dzieckiem. Pragnęłam, i to było obce mi uczucie, dotknąć i poczuć syna, którego urodziłam. Jednak starałam się twardo trzymać podjętej decyzji. „Nie jestem dwubiegunowa, nie jestem dwubiegunowa”, powtarzałam sobie ciągle, by w końcu w to uwierzyć.

Lecz słyszę tylko głos mojej matki: „jesteś głupia, nienormalna, brzydka”. Zostałam matką i teraz słyszę ją jeszcze wyraźniej. Zawsze mnie tłamsiła, jakby się bała, że ojciec mnie będzie kochał bardziej, rozpieszczał. Mówił do mnie „moja cyganeczka”. Matka była dużym dzieckiem, które stale potrzebowało opieki, jak nie męża to córek. Ciągle każdy o nią drżał.

Od tych wspomnień czasem czułam się chora na umyśle, byłam ofiarą własnej matki.

Obiecałam sobie, że kiedy pozbędę się już tego balastu, dziecka, to w końcu zacznę żyć według jakiś ustalonych reguł, zacznę od nowa, gdzieś z daleka stąd. Tylko dlaczego czułam ten instynkt i chciałam zobaczyć swojego syna? Nie mogłam się oszukiwać, potrzebowałam go przytulić. Ilekroć zamykałam oczy, to pod powiekami widziałam ten lazurowy blask jego tęczówek. Zawsze marzyłam o tym, żeby Wojtek został ojcem moich dzieci. „Przestań”, pouczyłam siebie, „nie masz prawa o nim myśleć, nie zasłużyłaś na niego”. Moja matka miała rację, jestem beznadziejna – a może taka się stałam, bo ona tak mówiła. Lepiej nam uwierzyć w złe rzeczy, lepiej i łatwiej nakręcić spiralę zła niż dobra.

Gdzie jest prawda?

Paweł jednak dotarł do szpitala, tylko nie wiedziałam czy przed operacją, czy po, ale to przecież nie było ważne. Pomimo wielkiego bólu nie miałam żadnej przyjemności mu się skarżyć, że potraktowana byłam jak świniak na rzezi, a tym bardziej szukać ukojenia w jego ramionach. Postanowiłam nadal grać twardą i ani słówkiem nie odezwać się na temat tego, co czuję, jakie miotają mną emocje, że tęsknota za synem po prostu rozrywa mi wnętrze. Zapewne Paweł zacząłby mnie nagabywać, a teraz liczy się głos mojego rozumu. Muszę zostawić dziecko pod opieką pielęgniarek, a potem spakować swoje wybrakowane rzeczy do reklamówki i odejść w siną dal. Moja piękna beżowa walizka Wittchena została u Michała w bagażniku, aż mną wstrząsnęło na samo wspomnienie. W letniej piżamie, którą dała mi Zoja, zmarzłam i musiałam poprosić personel o dodatkowy koc. Natomiast w szlafroku wstydziłam się przechadzać korytarzem, bo wyglądał jakby miał ze sto lat: bladoróżowy, sfilcowany i z powyciąganymi nitkami. Kiedyś nawet bezdomnemu bym takiego nie wręczyła.

Powoli usiadłam na łóżku, Paweł przyglądał mi się z zaciekawieniem, ale ja nie odwzajemniłem jego spojrzenia.

Chciałam stąd zwyczajnie wyjść, nawet na tych wątłych nogach. Tego dnia Paweł wyglądał jeszcze bardziej szkaradnie i naprawdę miałam wrażenie, że wszyscy się z nas śmieją. Poza tym śmierdział potem, nawet gdyby tydzień stosował antyperspirant, nie zdusiłby tego smrodu.

Oboje prezentowaliśmy się komicznie i nie był to wytwór mojej wyobraźni. Ja, ścięta na zapałkę, zaniedbana, z licznymi bliznami na twarzy, których nie miałam ochoty likwidować, i Paweł, wysoki, gruby i czerwony na twarzy, jakby wiecznie pił alkohol, do tego miał tak ordynarny głos jak urodę. Punktowało u niego to, że się nie odzywał. Życie nauczyło mnie, że wygląd to nie wszystko, ale może jednak w tych czasach ludzie kupią nas tylko za ładny wygląd? Może tak naprawdę nic innego się nie liczy, bo cała reszta to jedynie hipokryzja i jedno wielkie kłamstwo.

Ból mojego życia rozsadzał mi pierś, tęsknota za synem robiła się z każdą minutą coraz silniejsza. Znałam swoje prawa i wiedziałam, że mam ponad miesiąc, by bez żadnej konsekwencji zmienić decyzję, teraz jednak chciałam jak najszybciej uciec z tego miejsca, uciec od tych strasznych czuć. Zapomnieć, zacząć żyć na nowych warunkach ustalonych przeze mnie, w wyniku wielu przejść.

Godzinę później

Szłam przed Pawłem korytarzem, wyprostowana jak nigdy, z lekko uniesioną brodą, pieczętując swoje myśli, choć z każdym krokiem bolało. W ręce niosłam reklamówkę z moimi wybrakowanymi przyborami, Paweł nawet nie schwycił tej siatki, by mnie odciążyć. Ciągle był zły o syna, że go zostawiłam, może nawet o ten kwiat, którego wtedy nie przyjęłam. Wojtek w życiu by mi nie pozwolił na to, abym dźwigała jakąkolwiek większą torbę. Przecież byłam po ciężkiej operacji.

Cóż, pocięte podbrzusze nie bolało bardziej niż dusza. Na samą myśl, że będę musiała jeszcze przyjechać tutaj, by zdjęto mi szwy, miałam ochotę zawyć, chociaż robiłam wszystko, by moja twarz pozostała kamienna. Oboje z Pawłem milczeliśmy, a pielęgniarki widząc nas opuszczających teren szpitala, chyba się chowały, wchodząc szybko do szpitalnych sal. Ze wstydu? A może to wszystko mi się tylko wydawało. Paweł ani nie pomagał, ani nie komentował, a kiedy kątem oka zahaczyłam o jego twarz, ujrzałam tylko srogi grymas ust. Bywały takie momenty, że się go obawiałam, zwyczajnie budził we mnie lęk, jednak na ten moment byłam na niego skazana. Zojka też jakoś wszystko cementowała, tak że chciało się tkwić w tym trójkącie. Czasem myślę, że dla Zoi postanowiłam to ciągnąć. Ale też nie miałam, gdzie uciec.

Kiedy już znaleźliśmy się przy drzwiach wejściowych, które rozsuwając się, wpuściły zimny, lutowy wiatr, ja ciągle wrzałam. Wpadające z zewnątrz ostre białe promienie słońca oślepiły mnie, a ja pod zmrużonymi powiekami ujrzałam oczy w kolorze niezapominajek. Ten dzieciak pojawiał się w moich myślach i wołał mnie tym spojrzeniem, żebym się po niego cofnęła. Poprawiłam zamek w czarnej kurtce od Zoi, dopinając go po samą brodę, jak zawsze.

Byłam nikim. W wieku czterdziestu lat nie miałam niczego, nawet kurtki, a teraz jeszcze pozbyłam się własnego dziecka. Miałam już dosyć tych strat. Zaczynają się jak lawina, od tych najdrobniejszych: straty nerwów, równowagi, a potem już wszystko się pruje: problemy finansowe, bo trzeba wydać na lekarza, brak miłości, więzi, urody. Ostatecznie to wszystko może doprowadzić do utraty sensu życia, a nawet samego życia. To było jakby z góry zaprogramowane, a ja za jasną cholerę nie potrafiłam tego powstrzymać.

Łzy pociekły po moich policzkach, obmywając twarz, poczułam je nawet na obojczykach. Słone, ciepłe krople nie chciały zakończyć swojego biegu. Na prędko wyjęłam telefon. Bez żadnego porozumienia z Pawłem, czując jego ciężki oddech na swoich plecach, wykręciłam jeszcze prędko numer do Zoi w nadziei, że podjedzie pod szpital i rozweseli jednym spojrzeniem, rozgrzeje jednym ciepłym słowem. Ale ona nie odbierała, pewnie też miała żal. Nikt nie liczył się z moim zdaniem. Przeszył mnie lęk, że mnie wygnają, że nie jestem warta tego, by z nimi mieszkać. Postąpią tak, jak kiedyś moja mama, ona też kazała mi się wynosić, gdy zaczęłam się buntować, gdy przestałam reagować jak pogotowie ratunkowe, zawsze nad nią czuwając. Przecież miałam zaledwie dwanaście lat. Jak ona mogła, jak życie mogło mnie tak urządzić.

Rozdział 5

Wojtek

Z tygodniowego pobytu w szpitalu, podczas którego siedziałem wciśnięty w szpitalne krzesło, niczego nie pamiętam, byłem jak ten żywy trup, a może gorzej. Moja podświadomość chyba wszystko wymazała, nawet nie odczuwałem żałoby, jakby to wszystko działo się gdzieś obok, a nie dotyczyło bezpośrednio mnie. Jak w przydługim seansie kinowym. Słyszałem tylko dziki kwik Magdy i pouczanie pielęgniarek, które co chwilę szprycowały ją zastrzykami na uspokojenie. Czasem zapinały ją w specjalistyczne pasy… Zapamiętałem mój płacz w rękaw bluzy, tak żeby nikt nie słyszał. Przestałem wierzyć w brednie o tym, że człowiek jest jak radio, że to, co emituje, to przyciąga. Zawsze byłem pozytywny, czyniłem dobrze, i co z tego…?

Musiałem też na kilkanaście godzin opuścić szpital, by zorganizować pogrzeb Leokadii. Cieszyłem się, że zdołałem zebrać w sobie resztkę sił, by godnie stanąć przy trumnie, choć to akurat zasługa leków, dlatego z tej ceremonii za wiele nie pamiętałem, byłem jak w transie. Bardzo pomogła mi Gabi i mama, choć i tak nawet im nie podziękowałem – w tym czasie straciłem zmysły, całą trzeźwość umysłu. Nikomu tego nie powiedziałem, ale czułem się winny śmierci córki. W zasadzie, idąc za trumną, byłem prowadzony przez kuzyna Mateusza i jego żonę Wiolę. Do końca nie wierzyłem, że w środku leży moje dziecko. Trumna była piękna, drobna, w kolorze białym, pokryta złotymi ornamentami. Tak piękna jak moja córeczka. Nie patrzyłem na to, co dzieje się dookoła, nie życzyłem sobie żadnych kondolencji – kto to w ogóle wymyślił? Chyba ten, który nigdy nie przeszedł żałoby, a potrzebował być w centrum uwagi, jakiś zasrany narcyz. Zresztą gdyby nie silne leki, nie potrafiłbym nawet iść na pogrzeb własnego dziecka. Było jednak wiele takich momentów, że pomimo silnych medykamentów ostatkiem sił miałem ochotę zerwać z trumny wieko i położyć się obok szczątek mojej córki lub wykraść je i zawieźć do domu. Naprawdę byłem blisko tego czynu. Nie chciałem być żywy. Nikt nigdy nie powinien wypowiadać się na temat śmierci, jeśli jej nie poczuł choć malutkim paluszkiem. Nie wiem, co myśli Magda, nie wiem, czy jest świadoma, że pogrzeb już się odbył, czy lekarz jej powiedział. Ponoć jej stan pod względem fizycznym i psychicznym jest fatalny, a ja mogę przyglądać się jej jedynie z daleka. To ona sobie nie życzy, abym się zbliżał. Cholernie mnie to boli, ja miałem taką potrzebę, by schwycić ją za rękę, chociaż na nią popatrzeć. W zasadzie tylko jedna pielęgniarka mogła do niej podejść, i to z zastrzykiem uspokajającym. Nie sądziłem, że terapeutkę kiedykolwiek może dopaść taki obłęd, pomór, nie wiem jak to nazwać. Raz usłyszałem od Magdy, że jestem wrogiem przeklętym, a wczoraj nazwała mnie szatanem. Cały czas się łudzę, że to się nie stało, że to jakiś kiepski sen, z którego za moment się wybudzę. Przecież jest niemożliwym, żeby tyle straszliwych plag na nas spadło, czym sobie zawiniliśmy? Za jakie grzechy przodków teraz płacę, kogo mam w drzewie genealogicznym: jakiegoś mordercę seryjnego czy sadystę? Próbowałem zrozumieć, imając się najbardziej infantylnych tez. Obecnie w moim życiu panował taki czas, że wierzyłem we wszystko. Nawet w to, że może Leokadia miała być złą i okrutną kobietą, a Bóg, zabierając ją, chciał mnie tylko uchronić, bym kiedyś jeszcze bardziej nie cierpiał, odwiedzając ją w więzieniu. Tak się pocieszałem… to było chore!

Zamknąłem oczy, żeby tak podle nie myśleć. Jak zawsze czułem na sobie czyjś wzrok, jakiegoś obcego człowieka, pasożyta, który czerpie największą satysfakcję, gdy ja cierpię. Może to któraś z tych mieszkających we mnie postaci chciała to widzieć i czuć, może wcale nie ja, może już dawno mnie nie ma. Może faktycznie to wszystko moja wina, Bóg zabrał mi córkę, bo chciał ją uratować przed własnym ojcem. To było jak przekleństwo. Ciągle ktoś mnie albo śledził, albo obserwował. Teraz jeszcze tkwię na korytarzu szpitalnym, niemal scalony z krzesłem, oczekując jakiegoś przewrotu, nie dostrzegając rzeczywistości, jak prawdziwy mizantrop. Dostrzegałem jedynie rozmazane obrazy grubaśnych kobiet pomykających w szlafrokach wąskim szpitalnym korytarzem i podżerających jakieś smakołyki skryte w szeleszczących zawiniątkach, które już puste zaraz chowały do kieszeni, jakby same siebie chciały oszukać, że wcale nic nie zjadły.

Ale i tak cały obraz w zwierciadle złych przeżyć był zamazany. Skąd nagle tyle ludzi się tutaj wzięło? Jeszcze przed tygodniem, kiedy Magda rodziła, korytarz świecił pustką. Miałem ochotę nachlać się i zasnąć, może i zapić na śmierć, jednak nie mogłem! Musiałem trwać przy narzeczonej, bo ona bardzo mnie potrzebuje, choć temu zaprzecza, obrzucając morderczym spojrzeniem i sycząc „spierdalaj”. Ani razu nie zapragnęła, by mnie zobaczyć, nie chciała mojego pocieszenia, nie chciała słyszeć mojego głosu, czuć dotyku, niczego nie chciała. Ciągle obarczała mnie winą za śmierć naszego dziecka.

– Niech on się stąd wynosi, to jego wina. To jego wina, jego wina, niech on już umrze – krzyczała w opętaniu. – Spierdalaj, słyszysz…! – cedziła przez zaciśnięte zęby.

Początkowo myślałem, że wini lekarza, ale pielęgniarka poinformowała mnie, że to o mnie w tak podły sposób wypowiada się moja narzeczona. Nie chciałem wierzyć, że tak zjadliwe słowa wypowiada w moją stroną. Nie moja Madzia, lekarz chorych dusz.

– To przez ciebie mała umarła, rozumiesz?! – powtarzała co sił w płucach, na miarę swoich możliwości, bo cały czas była wątła i słaba. Jej głos był charczący i oschły, stłumiony, ale jednocześnie dobitny, obcy, trochę jak z zaświatów. Nie miałem pojęcia, czy ona już wie, że pogrzeb naszego dziecka się odbył. Jak zareaguje, gdy się dowie?

Nie mogłem dłużej czekać, lekarz doradził mi, żeby zrobić to jak najszybciej, póki Magda jest jeszcze w szpitalu, że lepiej dla niej, jak nie będzie obecna na ceremonii pogrzebowej. Ma wymazać z pamięci, że była matką. Nie wierzyłem do końca, by był to dobry pomysł, przecież matka Kasandry straciła trzecie dziecko i też nie była na pogrzebie. Od Wioli dowiedziałem się, że od tego czasu zaczęła nadużywać alkoholu. Kasandra o tym nie wspominała, być może nie zachowała w pamięci. Wiola dopiero całkiem niedawno mi to zdradziła, po co? Dlaczego? Może żebym zrozumiał Kasandrę, że wychowywała ją zagubiona matka, która potrzebuje opieki, tak jakby sama była dzieckiem.

Magdy słowa z pewnością zabiły większą cząstkę mnie, może ostatnią żyjącą. Czułem, że już nie zmartwychwstanę, nie odrodzę się jak kiedyś. Człowiek przychodzi z niczym i wychodzi z niczym. Tylko złego nie musisz oddawać – zło, które dostajesz, zostaje w tobie w gratisie i psuje cię od środka, wyciska z ciebie ostatnie resztki człowieczeństwa. I grzechem jest wierzyć, że żyjąc, coś zyskamy, nawet mądrości nie zyskamy, bo przecież człowiek głupi umiera. Ani biedni ani bogaci, przychodzimy na ten świat nadzy i nadzy odchodzimy, więc po co się tak spalałem?

W jakim celu dano nam życie, jeśli ono czasem tak bardzo boli. Przetarłem twarz obiema rękoma, jakbym chciał zedrzeć z niej naskórek. Czułem, że jestem czerwony, ale nie ze złości, bardziej z wszechogarniającego bólu i niemocy. Miałem wrażenie, że moje przemyślenia dodatkowo zżerały mnie od wewnątrz. Zło, które otrzymałem, zostało w środku, budując od nowa, jestem kimś innym. Wiedziałem, że jeszcze dziś, może już za moment – ze strapienia zupełnie straciłem rachubę czasu – wypiszą moją narzeczoną ze szpitala, a ja będę ją eskortował do domu. Co z nami będzie, kiedy zamieszkamy znowu pod wspólnym dachem? Czy w ogóle wrócimy razem do domu, czy ona zechce, ile czasu potrwa, nim wyzdrowieje? Jak żyje się po stracie dziecka? Chyba już nigdy tak samo. Strata to zmiana, zmiana to czasem zysk: ja straciłem Kasandrę, a zyskałem Magdę, z tym że strata życia, to zawsze tylko strata. Jak odnajdziemy się w tej sytuacji teraz, po śmierci Leokadii. Czy będziemy się wspierać, a może szykanować i niszczyć. W końcu moje myśli zeszły na jeszcze bardziej niewygodne tory: czy to możliwe, by kobieta z Kaliny faktycznie obrała sobie mnie za cel i rzuciła na mnie urok? A może Kasandra faktycznie zrobiła jej krzywdę i teraz ja za to płacę, los się mści, bo czegoś nie dopatrzyłem. Takie myśli krążyły po mojej głowie. Miało to sens, coraz usilniej w to wierzyłem, tym bardziej że nie odnaleziono ciała staruszki. Może ona patrząc w moje okna, tak naprawdę prosiła mnie o pomoc, czuła, że jest w niebezpieczeństwie. Może to ja ubolewając nad swoim – jak wtedy uważałem – marnym życiem, pozostałem niewzruszony na drugiego człowieka, a najgorsza jest przecież obojętność na ludzką krzywdę. I dlatego teraz los krzywdzi mnie, by mi za całość odpłacić. To wszystko było cholernie dziwne, a co gorsza, wiarygodne.

Kolejny raz pochyliłem głowę, jedną ręką zacząłem rwać sobie włosy, a drugą macać kieszeń marynarki. Jest! Ucieszyłem się, czując drobną rękojeść ulubionego noża. Nagle na korytarzu znowu zrobiło się pusto, wszechświat mi sprzyjał.

Z wewnętrznej kieszeni wyjąłem scyzoryk.

– A jakby tak to wszystko zakończyć? – szepnąłem.

Skończyć tę podróż, odjechać w nieznane, zdjąć tę ciążącą maskę i tam po drugiej stronie być sobą. Ale samemu tam iść nie chciałem. Myślałem, żeby kogoś ze sobą wziąć, razem raźniej. Bawiąc się ostrzem i próbując wbić go sobie w skórę, słyszałem pojękiwania Magdy, teraz to nawet miałem ochotę odciąć sobie uszy, żeby tego nie słyszeć.

Widząc krople czerwonej krwi, poczułem lęk przed śmiercią. Nagle stwierdziłem, że tutaj na ziemi mam jakąś misję do spełnienia.

Ostrze noża błyszczało tak samo z jednej, jak i z drugiej strony, jak smutek i radość, które goszczą w życiu każdego człowieka.

Kasandra

Zostawiając to dziecko, czułam zarazem ulgę jak i żal, chociaż uczucie ulgi było większe. Przecież jestem zła, okrutna i beznadziejna, nie starczyłoby przymiotników, by siebie napiętnować, więc mam prawo robić złe rzeczy. Może stąd ten nieuzasadniony lęk przed samą sobą, uczucie grozy, które nie chciało mnie opuścić od zawsze? Zwłaszcza w momentach, kiedy byłam o krok od sukcesu, to właśnie mnie przed nim hamowało. Ale teraz nie działo się nawet najmniejsze dobro, wciąż było źle, to dlaczego czułam ten lęk, chyba gorzej być nie może.

Na zewnątrz wiatr wiał z taką prędkością, że bałam się, iż rozsadzi szyby w oknach nad moim łóżkiem, a mnie bolało ciało jak i dusza, o głowie nie wspomnę – nie chciałam pozwolić, by wtargnęły i zakotwiczyły się w niej moje najmroczniejsze demony.

Jestem zła, bardzo zła!

Zostawić własne dziecko, co powiedziałaby na to moja babcia, jak pouczyła? Nawet nie potrafiłam sobie tego wyobrazić, ale podejrzewam, że wyrzekłaby się mnie, nawet chyba nie spojrzałaby w moim kierunku. A mama? Ona by się tylko ucieszyła: „A nie mówiłam, ty zawsze byłaś beznadziejna”.

Potem tylko słyszałam siebie nową. Myśl pozytywnie, myśl pozytywnie, od zawsze wiem, że tak trzeba, jednak styki w mojej głowie czasem się luzowały i widziałam tylko mrok, bez najmniejszego światełka.

Trudno mi było się do tego przyznać, ale niemalże dostawałam obłędu bez tego dziecka, ciągle rozglądałam się za białym zawiniątkiem. Nasłuchiwałam dziecięcego płaczu, wypatrywałam drobnych rączek, ale to były tylko różowe wzory na narzucie. Nawet się nie zawahałam, zostawiłam syna jak starą gazetę w skupie makulatury. Teraz, raz leżąc, a raz siedząc, bo wstać nie miałam siły, ciągle wyczekiwałam płaczu syna, może przez to, że w szpitalu ciągle tylko te dzieci płakały, może już moja głowa tak bardzo się do tego przyzwyczaiła, że aż tego pragnęła, a może to poporodowa depresja? Do tego jeszcze to cieknące z brodawek mleko i ból piersi, jakby miały pęknąć.

Gdybym była żoną Wojtka, też zapewne ozłocilibyśmy nasze dziecko, bo ono powstałoby z miłości, z mojej miłości do Wojtka. A kiedy kobieta kocha mężczyznę, to nawet jak on kocha ją mniej, to związek jest dobrze zacementowany, jakoś tak nic się nie pruje. Gorzej natomiast, jeśli kobieta nie kocha partnera. Wtedy mężczyzna może kochać nawet za dwóch, a wychodzą z tego tylko nici.

Ze względu na majętność rodziców zastępczych do czasu porodu traktowana byłam jak królowa, potem tylko ta garść konowałów okazała się bezlitosna, miałam ochotę złożyć skargę. Pewnie kiedyś bym tak zrobiła, jak jeszcze byłam kimś ważny, teraz czułam, że i tak nie mam szansy przebicia, kto by chciał wysłuchać i przyznać rację tak brzydkiej kobiecie, kto by mi w ogóle uwierzył?

Zresztą to nie było aż tak ważne. Najważniejsza była moja tęsknota za Jackiem – chciałabym, aby właśnie takie imię nosił mój syn. Tak ponoć miał na imię dziadek Olafa, nienawidziłam go jako mężczyzny, jednak znając historię jego dziadka, wiedząc, jakim był honorowym człowiekiem, mogłam urodzić jego imiennika. Dziadek Zamojski był przecudownym człowiekiem i to on opiekował się wnukiem, matka Olafa – tak jak ja – nie dała rady. Byłam wypalona życiem, tak że dla własnego dziecka nie starczyło sił.

Wściekła na cały świat wymyślałam mnóstwo wymówek, argumentów, żeby siebie usprawiedliwić. Wszyscy ludzie wydawali mi się beznadziejni, jakby sprzymierzyli się przeciwko mnie, nic nie szło po mojej myśli, a ilekroć chciałam się odbudować i zacząć wszystko od nowa, to ciągle spadałam jeszcze niżej.

Wizja, że kiedyś będę znaną i lubianą pisarką, może nawet znowu bogatą, też przepadła dokumentnie. Już nawet nie potrafiłam sobie tego wyobrazić. Pomimo trzydziestu propozycji wydawniczych, które rozsyłałam od miesięcy, po skrzynce mailowej hulało echo, tylko wirtualna półka ciągle się zapełniała, na pulpicie nie było już miejsca. Z nudów, a może ciekawości, że coś przeoczyłam, przeglądałam maile z reklamami, bo żaden żywy człowiek do mnie nie napisał. Razy tylko, może ze dwa, serce podskoczyło mi do gardła, widząc pogrubiony napis „redakcja”. Ucieszyłam się, że jednak ktoś się odezwał, nawet oddech z ledwością łapałam. Niestety, wiadomość okazała się być automatyczna. Znowu ten zawód, zderzenie się z niesprawiedliwością. Jakby zapomniał o mnie sam Bóg. Czułam się niesamowicie podle dotknięta takim ogólnym zlekceważeniem, może dlatego, że to ja wcześniej lekceważyłam ludzi. Tylko ja robiłam to nieświadomie, a czas karze mnie do samego szpiku, bez końca.

Do tego Paweł od czasu przyjścia ze szpitala w niczym mi nie pomagał, a wręcz przeciwnie, samą obecnością dolewał tylko oliwy do ognia. Był po prostu ordynarny, a tę swoją brzydotą i oschłością tylko przypominał mi o tym, że na nic co dobre nie zasłużyłam. Nadal czynił wyrzuty o dziecko, jakieś dziwne podteksty, sarkazm na poziomie przedszkolaka. Uważałam w głębi ducha, że to przez niego podejmuję głupie, nie do końca przemyślane życiowe decyzje, może nawet swoje dziecko zostawiłam w szpitalu na złość jemu. Kojarzył mi się z czymś złym, brzydkim, niedobrym, chociaż z początku mnie wspierał, to nie potrafiłam być wdzięczna. Jednak odejść od niego, to też nie należało do prostych zadań, bałam się, że umrę pod mostem. Bałam się też ruszać pieniędzy z prywatnego konta, nawet nie wiedziałam, czy je jeszcze mam, czy Wojtek mi ich nie zabrał w ramach rekompensaty. Nie sprawdzałam tego. Do tej pory utrzymywał mnie Paweł.

Czy mogę go nienawidzić?

W końcu nawet nie zauważyłam, kiedy wstałam z łóżka. Teraz, myśląc o tym wszystkim, chodziłam po kuchni w kółko, nawet nie odbierałam telefonu od ślicznej Zoi, ona też wcześniej ode mnie nie odbierała, więc oko za oko, to jej motto.

Czyje dziecko urodziłam?

Co teraz robi: czy śpi, czy pije mleko, czy już trafił do tych ludzi?

Poczułam coś mokrego i lepkiego, z moich cycków poleciało ciurkiem mleko. Piersi zabolały mnie tak, jakby miały eksplodować. W szpitalu dostałam tabletki na zatrzymanie laktacji, ale nie łykałam wszystkich leków, jakimi mnie faszerowali, bałam się ubezwłasnowolnienia.

Wyjęłam z apteczki bandaż, żeby obwiązać sobie biust. Kątem oka ujrzałam, że Paweł siedzi na krześle w kuchni, był w domu, milczał. Wystraszyłam się go, wyglądał jak żywa kukła – tkwił w bezruchu, próbując wypatrzyć coś za oknem, ale ja wiem, że tak naprawdę kipiał złością. Rozpoznałam to po jego zaciśniętych wargach i zmrużonych kocich oczach. Zostawiłam bandaż i schwyciłam się za polik. Tak, to zdarzyło się wczoraj, pokazał mi swoje drugie oblicze, widocznie nie tylko ja je mam. Nie uderzył mnie co prawda, ale było blisko, bo jego ręka zawisła w powietrzu. Tylko mnie stuknął. Chyba sam się tego wystraszył, zaraz odwrócił się na pięcie i wyszedł z domu na długi spacer. Nie wiem, kiedy wrócił; brudny, jakby wytarzał się w błocie. Ten niekontrolowany odruch i jego wystraszył. Kochał mnie, powiedział, że to z miłości. Nie wyobrażałam sobie, że możemy stworzyć prawdziwy związek, ale teraz, kiedy po części zaczęłam przyznawać mu rację – choć jeszcze wczoraj nie potrafiłam nadać imienia swojemu synowi – pozostawało mi jedynie przełknąć tę gorzką pigułkę i usiąść naprzeciwko niego, być może porozmawiać, na spokojnie, nie wiem, przyznać rację. Poprosić o pomoc, dobrą radę, zapewnić o moim wybaczeniu, pożalić się, że tęsknię za dzieckiem.

– Myślisz, że będzie jeszcze w szpitalu? A może już go wzięli – zapytałam bardzo poważnym głosem. Drgnął i zmienił pozycję, nadal wpatrując się w okno. Zauważyłam, że kołnierz jego płóciennej koszuli zbryzgany jest świeżą krwią, widocznie to smagane wiatrem gałęzie lały go na oślep po czerwonych policzkach, gdy przemierzał kilometry leśnej ścieżki.

– Myślę, że popełniłaś błąd. Dalibyśmy radę, nieważne, kto jest ojcem, ważne jest, kto zaopiekuje się dzieckiem – oznajmił mądrze, jego głos przybrał taką barwę, że chciałam go wysłuchać. Przez ułamek sekundy czułam się przekonana, ale co z tego. Dziecko to nie zabawka.

Kontynuował, a ja wiedziałam, co za moment usłyszę, jakbym miała dar przewidywania przyszłości.

– Nigdy nie poznałem swojej matki – oznajmił, i zaraz zamilkł, a w kącikach oczu zebrały się łzy. Obawiałam się, że zaraz się rozklei, nie miałam jednak odwagi podejść, by go przytulić. Czułam, że tam gdzie jestem, nic mi nie grozi. Już dawno zrobiłam się nieczuła, żałowałam go, ale nie potrafiłam zrobić kroku, by go pocieszyć. Ta moja empatia kryła się gdzieś w głębi, ale nie chciała wyjść na powierzchnię. Ten człowiek ciągle budził we mnie wielką niewiadomą, w zasadzie przez ostatnie dziewięć miesięcy nie rozmawiałam z nim szczerze, jedynie: zjedz, wypierz, ugotuj, wychodzę – on mówił, a ja słuchałam. Czasem ja powiedziałam coś pierwsza, bardzo dziwny układ.

Nigdy nie był zbyt wylewny, a mi wcześniej nawet nie przyszło do głowy zapytać o jego rodzicielkę. Wystarczyło, że pamiętałam nieboszczyka jego ojca, i to dosłownie. Dzień leciał za dniem, dużo pisałam, myśląc, jak pozbyć się brzucha. Naprawdę w ciąży robiłam dziwne rzeczy, czasem martwiłam się, czy dziecko, które noszę w łonie, urodzi się zdrowe, a może nowi rodzice mnie oskarżą, dowiedziawszy się, co czyniłam. To było niemożliwe, ale ja różne rzeczy sobie wmawiałam. Miałam sporo na sumieniu. Nasiadówki, przysiady, bieganie. Jakieś tabletki z Internetu na poronienie. Byłam mordercą, miałam to we krwi. Przecież zabiłam najważniejszą osobę w swoim życiu, siebie.

– Co się stało? Umarła przy porodzie? – dopytałam, bo dziwnie zamilkł, a ja chciałam wyrwać się z gąszczu swoich czarnych myśli.

– Nie, ale pewnie już nie żyje – odpowiedział spokojnie. – Odeszła, kiedy byłem bardzo malutki, twierdząc, że nie nadaje się na matkę. Nie chciała nas, ojcu powiedziała, że jestem za brzydki, by mnie pokochać. – Mówiąc to, chwycił za swoje uszy, które były bardzo odstające, ale mnie nigdy to nie przeszkadzało. W zasadzie pierwszy raz zaczęłam przyglądać mu się z powagą, dopiero teraz zauważyłam ten defekt, tyle ich już miał.

– Małe dzieci nie są brzyd… – zaczęłam wywód, ale on uniósł rękę na znak, bym nie kończyła. Miał rację, wszystko, co bym teraz powiedziała, brzmiałoby jak banał. Po pierwsze sytuacja była patowa, a po drugie nie miałam prawa wypowiadać się w temacie, byłam przecież identyczna jak jego matka, może gorsza, bo oddałam własne dziecko obcym ludziom. Zamilkłam więc w połowie słowa, a on ciągnął dalej.

– Bożena wyjechała z kochankiem do Holandii, ani razu się nie odezwała. Dlatego… dlatego wtedy poniosły mnie nerwy i podniosłem na ciebie rękę, to wciąż boli. – Mówiąc to, zasłonił twarz rękoma, a ja widziałam jak po dłoniach leją się strugi łez. Wielkie krople przeciskały się przez szczeliny palców, zupełnie jakby rozpuściły mu się oczy.

– Miała na imię Bożena? – zapytałam, bo gdzieś już o uszy obiło mi się to imię. Pokiwał znacząco głową, ale nie patrzył na mnie.

– Nie wiedziałam, to naprawdę przykre – oznajmiłam szczerze, ale ciągle gdzieś z tyłu głowy tkwiło mi to imię, Bożena, jednak teraz miałam w pamięci tylko czarną dziurę. Postanowiłam unieść się z krzesła. Wiatr bijący w okna nie był tak przerażający, jak to, że musiałam go teraz dotknąć, tak wypadało. Podeszłam drobnym kroczkiem. W tym samym momencie jeszcze bardziej zastygł, jak betonowa bryła, jakby oddał duszę. Doprawdy, wyglądał jak żywy trup.

– Paweł, Paweł. – Zaczęłam nim potrząsać. – Paweł, przepraszam, nie chcę już zabijać, ja nie jestem taka – zapewniałam. Ta chwila mnie przerażała i chciałam, by jak najszybciej się skończyła.

Zesztywniał. O losie, nie miałam prawa, babcia Stasia zawsze powtarzała, że lepsza zła matka niż żadna. Muszę to wszystko raz jeszcze przemyśleć. Bożena, Bożena… Olaf też miał matkę Bożenę, ona też go porzuciła, może dlatego zapragnął zniszczyć mój związek z Wojtkiem, by pomścić siebie.

Dzieci rodzą się dobre, to dorośli je psują.

Rozdział 6

Wojtek

Dla mnie ciągle była to straszna tragedia. W ciągu kilku dni po porodzie ani razu nie przeprowadziliśmy z Magdą rozmowy, a przecież to merytoryczny dialog buduje związek. Niegdyś nie mogliśmy się ze sobą nagadać, czułem, że tkana miesiącami wiążąca nas nić, właśnie została definitywnie urwana. Moja pamięć odradza w głowie obraz pielęgniarki ze szpitala, tej podobnej do Kasandry. Z odmętów pamięci wydobył się jej wizerunek, nie tylko ze szpitala, ale też z pogrzebu Leonii.

Czy to możliwe?

Stała na końcu orszaku, w długim szarym płaszczu. Trzymała parasol, a przecież nie padał deszcz. Chciała się pod nim ukryć? Odtwarzam w głowie platformę tych wspomnień. Ta kobieta wyglądała identycznie jak moja była partnerka, te same usta, policzki, nos, nawet tworzący się powoli podwójny podbródek. Nie mogłem tego pojąć, że ciągle widzę Kas w innych kobietach, że jej osoba mnie prześladuje. Mogłem podejść, zapytać, ale… Może zwyczajnie bałem się, że usłyszę: „pan się myli”.

Byłem przewrażliwiony na punkcie tych słów, dlatego bałem się bliższej konfrontacji z potencjalną Kasandrą. Przecież to nie mogła być ona, od naszego rozstania upłynęło sporo czasu, zapewne się zmieniła. Może przefarbowała lub ścięła latami zapuszczane włosy?

– Ach – ciężko westchnąłem, machając ręką. – Czy to ważne?

Może nie miałbym takiej rozkminy, gdyby śmierć dziecka przytrafiła się matce, która naprawdę nie chce tego dziecka, wyrodnej pijaczce, flei i leniuchowi. Ale moja Magda? Tak bardzo przygotowywała się do tego porodu, ćwiczyła mięśnie grzbietu, brzucha, miednicy. Chodziła na czworaka, zapierała rękoma o blat, kucała – wszystko to dla dobra swojego dziecka i łatwiejszego porodu. Cieszyła się na macierzyństwo. Dla niej to był nowy cały świat, którego oczekiwała. Ciągle powtarzała, że nie ma nic piękniejszego, niż zostać matką dziecka mężczyzny, którego kocha się ponad wszystko.

Teraz przechodziłem obok jej sypialni po kilka razy dziennie, nawet w nocy, mając nadzieję, że choć na moment mnie przywoła swoim normalnym głosem, że porozmawiamy. Słyszałem jej oddech, wiedziałem, że ona wie, że ja chodzę i czekam na jej komendy, do jasnej cholerki, znaliśmy się jak łyse konie. A może wcale nie? Zatrzymałem się w bezruchu. W końcu to jedynie rok, czasem i beczka soli nie wystarczy, by w związku się przegryzło. Dlaczego wyzywa mnie od mordercy, co ja komu zawiniłem? Mogłem być przy porodzie, fakt, może bym upilnował lekarzy, może ktoś zrobił coś celowo, a może i tak okazałoby się, że Leonia umrze i wtedy też bym został winnym.

Magda zawsze uczyła mnie, bym nie obwiniał otoczenia, tylko szukał rozwiązań w sobie. Wydawało mi się, że nasze relacje są już dopieszczone, że te wszystkie rozmowy, tłumaczenia, miały mnie przygotować na najgorsze. Owszem, ja sobie radzę, a ona? Potrafiła leczyć wszystkich dookoła, tylko nie siebie.

„Wypowiedziałeś jej imię przez sen!”, wysyczała zaraz po przyjeździe ze szpitala. Nie rozumiałem, dlaczego mi to wypomina. Wiedziała, że Kasandra często nawiedzała mnie w snach, czasem jako największy koszmar, że to z nią mam dziecko, że ona to dziecko bije, krzywdzi i wyzywa, że nie daje mu jedzenia, zapomina, że jest matką, woli pić alkohol, dookoła panuje rozgardiasz. Magda wiedziała, że miewam koszmary, wiedziała też, że poniekąd, pomimo najszczerszych chęci, nie mogę zupełnie o niej zapomnieć. Pracowaliśmy nad tym, by wytępić tę babę z mojej głowy. Co ja za to mogłem, że pewnie przez sen wypowiedziałem imię Kasandra. Może prosiłem by odeszła?

To mój pierwszy dłuższy spacer po domu zaraz od przyjścia ze szpitala. Wcześniej nie potrafiłem zrobić kroku, nie chciałem zwracać na siebie uwagi, denerwować Magdy. Nie chciałem znowu usłyszeć raniącego mnie do bólu komentarza przez zaciśnięte zęby, ona mówiła do mnie, ale beze mnie. Robiłem wszystko, by stworzyć jej komfortowe warunki do zdrowienia, a ona robiła wszystko, by mnie dobić. Telefon miałem wyciszony, nie chciałem aby coś jej przeszkadzało. Czasem tak strasznie jęczała, jakby bolało ją wszystko, nawet najmniejszy włosek na skórze czy źle postawiony przedmiot na regale. Kiedy mój ojciec miał depresję, to właśnie jakiś przedmiot, na który popatrzył, mógł wytrącić go z równowagi. Żaluzje przez całą dobę były spuszczone, a ona leżała w ciemnościach jak bestia zamknięta w małym pomieszczeniu, nie odróżniając zapewne nocy od dnia. Bywały kiedyś takie momenty, w których bałem się ojca, a teraz zaczynałem się bać Magdy, boję się nawet siebie i tego, że chodzę z nożykiem w kieszeni.

Z dnia na dzień robiło się gorzej. Żarcie zamawiałem głównie poprzez taksówkarzy. A apogeum mojego pecha było, że raz zamówione sprawunki przywiózł mi ten jebany anorektyk taksówkarz, który zabierał Kasandrę spod szpitala, los mnie nie rozpieszczał. Zło rodzi zło. Zastanawiałem się nad antidotum, ale nic sensownego nie przychodziło mi do głowy. Lekarze cały czas pocieszają mnie, że będzie dobrze, że mam czekać, aż Madzia wyzdrowieje, że ten czas trwa różnie, ale wszystko to, co złe prędzej lub później minie, że mamy pomyśleć o kolejnej ciąży, by nasz dom znów wypełniła miłość. Obecny stan Magdy jest ponoć normalny i każda kobieta podobnie przechodzi żałobę. Wiem, czytałem o tym, ale wiem też, że rzadko kto obwinia o śmierć dziecka partnera, który jest niewinny. A może byłem winny, może ktoś celowo zrobił krzywdę mojej córce, bo komuś wadzę, może Kasandra albo ten jej gach mają jakieś układy w naszym szpitalu. Dlatego Gabi woli kontaktować się ze mną niż z ciotką, nie ufa Kasandrze, a gdy ją wspomina, to aż jej sztywnieją mięśnie mimiczne, robi się blada jak ściana i oddycha nieregularnie, chwytając się bransoletki, którą wręczyłem jej na osiemnaste urodziny. Nerwowo obraca w palcach, dwa razy ją nawet zerwała, i to przy mnie. Nie wierzę w przypadki.

Do tego jeszcze w tym szpitalu wszystko było takie dziwne, ta pustka… Czułem, że ktoś podgląda mnie z toalety przez uchylone drzwi, ale kiedy się odwróciłem, nikogo tam nie było, drzwi jednak lekko się poruszały, to nie mogło mi się wydawać. A może jednak? Może wszystko mi się wydaje, może jestem chory jak ojciec.

Magda coraz to głośniej jęczy, jęk zamienia się w diaboliczny ryk, a ten w przeraźliwy krzyk:

– Wooodyyy, słyyyszysz, wooodddyyy – wydała rozkazy. Ucieszony, że w końcu się do mnie odezwała, czym prędzej schwyciłem klamkę od jej pokoju, może gwoli sprawdzenia, czy mi się nie przesłyszało.

– Już idę, już idę, kochanie – powtarzam dwa razy, rady, że ona w końcu czegoś ode mnie chce, że może zaczniemy rozmawiać, a co więcej, może zaczniemy współżyć… Wiem, że to idiotyczne, bo ja też ciągle myślę o naszej Leokadii, ale z drugiej strony zachowuję zimną krew. Może to wynik licznych terapii, którymi karmiła mnie Magda, a może to siła leków, grunt, że nie rwałem włosów z głowy w żałobie, pozwoliłem odejść duszyczce w spokoju. Od księdza dowiedziałem się, że tego właśnie najbardziej potrzebuje energia, która ulatnia się z człowieka. Spokoju i światełka. A teraz zwyczajnie chciałem znów postarać się o dziecko, o nowe życie.

– Już idę, kochanie – odkrzyknąłem raz jeszcze z pełnym entuzjazmem, uradowany, że może ta jej prośba, to jakiś wyczekiwany z utęsknieniem przełom, że będzie chciała mnie przytulić albo chociaż schwycić za rękę.

Jak nieświadomy szczeniak z dumą zamierzałem zanieść jej to, o co prosiła. Serce moje się radowało, wchodząc niemal w podskokach do pokoju już z butelką wody. Ubrałem najserdeczniejszy uśmiech, na jaki potrafiłem się zdobyć, ale ten migiem zniknął z moich ust. Od razu poczułem, że niczego dobrego się tutaj nie dowiem, nie zobaczę; są straty nie do odzyskania.

– Wooodddyyy – rozległ się zatrważający okrzyk obcej mi już kobiety, która spoglądała na mnie z mordem w oczach. Uznałem, że nie tylko jej głos jest przerażający, ale również odstręczający wygląd. Przede wszystkim w pokoju nieludzko śmierdziało. Od tygodnia się nie kąpała, a w szpitalu sobie tego nie życzyła, więc teraz jej skołtunione włosy aż prosiły się o ścięcie, i to najlepiej na zapałkę. Zebrało mi się na wymioty, ale będąc zmuszonym zachować wszelkie rezerwy powagi i spokoju, musiałem to przetrawić, by Madzia jeszcze bardziej nie zamknęła się w sobie.

Obiecałem, że jej pomogę. Może dlatego, że jednak czułem się winny, a może dlatego, że przyjąłem krzyż na barki.

Na stoliczku nocnym stała pusta butelka po wodzie, zaraz ją sprzątnąłem i położyłem nową, jeszcze szybko odkręcając. Obok postawiłem jej ulubione ciastka BelVita. Nadal na mnie nie patrzyła, była blada jak upiór. Zdołałem usiąść na rancie łóżka, ona również usiadła. Piła zachłannie, nie przerywając nawet na moment. Wyglądała jak mumia, a jej ruchy były sztuczne jak u robota, wcale nie poruszała gałkami ocznymi. W pewnej chwili, trzymając na wysokości biustu do połowy upitą półlitrową butelkę, jak w zwolnionym tempie odwróciła się w moją stronę. Przeszył mnie dreszcz.

– To przez ciebie straciłam moje dziecko – powiedziała enigmatycznym głosem już chyba setny raz, zupełnie jakby była sędzią przygotowującą się do wydania wyroku. – Przez ciebie – powtórzyła, oczekując chyba mojej reakcji.

Miałem ochotę wrzasnąć, żeby w końcu się opamiętała i zaczęła zważać na słowa. Może faktycznie był to jedyny sposób, żeby wróciła do normalności. Co się stało, to się nie odstanie, trzeba żyć. Jeszcze nigdy nie uderzyłem kobiety, a teraz, teraz miałem taką chęć. Jednak w zamian powiedziałem:

– Magda, jeszcze będzie dobrze, jeszcze doczekamy się gromadki wesołego potomstwa, proszę, ocknij się z tego letargu. Zacznij być tu i teraz! – powiedziałem spokojnym acz stanowczym głosem, ale ona tylko prychnęła śmiechem. Jej wzrok zatrzymał się mniej więcej na wysokości mojego ramienia.

– Ty nikczemniku – wysyczała. – Ty być może jesteś ojcem, a ja być może nigdy nie będę matką, za to najbardziej cię nienawidzę! Rozumiesz?! – Uniosła rękę, jakby też chciała mnie uderzyć. Szczęka mi opadła.

„Być może jestem ojcem”, Chryste!

Przeraziłem się niebywale. Już wiedziałem, że Magda jest chora, że potrzebuje pomocy, że te leki zapisane w szpitalu są dla niej za słabe. Zmrużyła oczy i opadła na poduszkę, zaraz też zasnęła. Już wiedziałem, że muszę być silny, bo życie z chorym człowiekiem jest jak życie na skrzyni z dynamitem.

Tylko ja ciągle nie chciałem wierzyć, że ona jest chora.

Kasandra

Po rozmowie z Pawłem nie mogłam dojść do siebie, kręciłam się w kółko, drążąc w starych podłogowych dechach niewidzialne korytarze, bez końca, może nawet bez początku. Ciągle nie rozumiałam, skąd przyszłam, dokąd zmierzam, co to za czasy, co się dzieje z tymi relacjami, z matkami – czy mam prawo obwiniać własną rodzicielkę, matkę Pawła, ukochaną babcię?

Bożena nie stanęła na wysokości zadania, teraz czuję to wszystko jakby podwójnie, jakby ciążyły na mnie grzechy całej ludzkości. Moja matka dla obcych była okej, za to mnie bardzo często poniżała, może właśnie stąd czerpała pozytywną energię. A ja głupia nie przypuszczałam, że widzi we mnie konkurencję. Dramatyzuję z powodu chwytającej mnie depresji poporodowej? Dlaczego to wspominam? Będąc z Wojtkiem wcale nie myślałam o przeszłości, bo miałam piękną teraźniejszość. Jak widać, nieprzerobione tematy zniszczyły mnie dokumentnie, zaczynam od zera i czuję, że osiągnę tylko zero.

Paweł chrapał w pokoju obok, skąd wydobywała się niemiła woń, chyba alkoholu. Znałam ten zapach, zawsze towarzyszył mojej mamie i niegdyś mnie. Pewnie, że było mi żal Pawła – mieszkałam z nim od roku, pomagał mi na wszystkie możliwe sposoby, wspierał. Była jeszcze Zoja, piękna, delikatna Zoja, której też w życiu się nie powiodło, rzucił ją mężczyzna, którego kochała zanadto. Nie wiem dlaczego, nie wiem jak wyglądał, Zoja nie zdradziła nawet jego imienia. Nie mam pojęcia, ile czasu trwał ich związek, jedyne co usłyszałam to to, że jego dziadek był zwyczajnie dobrym człowiek. Wygadała się też, że kiedyś straciła brata Brunona, że tęskni za nim. Właśnie dlatego napiera na mnie, abym starała się odzyskać Jacusia, stąd u niej ta determinacja. Może ma niespełniony instynkt macierzyński, może moim synem chce zatkać swoją dziurę. Poprosiła mnie nawet o napisanie kiedyś książki o niej, wymyślając samodzielnie zakończenie. „To trudne i trzeba czekać”, tak jej odpowiedziałam, bo ja muszę poczuć historię, by dobrze ją przedstawić.

Wiem, żeby życie było lepsze, trzeba stworzyć dobre relacje z otoczeniem, wyjść z samotni. Czuję, że wszystko już odpokutowałam.

Czy na pewno?

Nie wiedzieć kiedy, a byłam już spakowana, wszystko miałam w reklamówce, jeszcze mniejszej niż tej, z którą wyszłam ze szpitala. Wiedziałam, że tej nocy wymknę się i pójdę przed siebie, jak najdalej od tego domu. Bałam się, że tutaj ciągle będę myślała o moim dziecku, że w końcu się przełamię i odbiorę go od przybranych rodziców, znowu skrzywdzę. Przecież nie mogłam cofnąć danego słowa, dziecko to nie przedmiot, z pewnością w swoim nowym, bogatym domu ma swój piękny pokój pomalowany na kolor niebieski. Może na ścianie są przyklejone fluorescencyjne gwiazdki i księżyc? Wygodne łóżeczko i kołyska oraz regał wypchany maskotkami, tak, pewnie w całym domu panuje przepych.

U mnie… nie miałyby nic. Jeszcze ten sen!

Jacek, mój syn, był już większy, w wieku około dziesięciu lat. Miał ciemną karnację i niebieskie oczy, był przystojny z twarzy i sylwetki. A ja bardzo na niego krzyczałam, tak bardzo. Za oknem było szaro, w środku ciemno, niemiło, brudno, dookoła panował bałagan. Słychać było tylko mój krzyk, za to zobaczyć można było jedynie jego strach w oczach. Pastwiłam się nad nim, w końcu uderzyłam go w twarz.

Tak było w tym śnie, a ja wiem, że tak mogłoby być w realu. Miałam z samą sobą problem.

Dlatego lepiej, że będę się trzymać od niego z daleka, zapewne bym go nienawidziła, bo przypominałby mi o tym, co przeszłam. Nie byłam głupia, może po przejściach, ale nie ułomna, przede wszystkim znałam siebie. Paweł miał coś w sobie przerażającego, czasem czułam, że mną manipuluje. Jeszcze po wczorajszej rozmowie włączył dziecięce piosenki, potem bajkę i się wsłuchiwał. Wcale nie wyszedł z domu jak zawsze, by obejść las i sprawdzić wszystkie prawidłowości, tylko siedział, oglądając programy z bajkami dla dzieci i wmawiając mi, że on cierpi, że to była dla niego szansa. Dramat, bo w identycznym poczuciu winy się już wychowywałam. Myśląc o tym wszystkim, co chwilę zaglądałam do spakowanej torby, którą wsunęłam pod łóżko, czy mam wszystkie najpotrzebniejsze rzeczy, głównie chodziło mi o dokumenty i kartę bankomatową. Reszta nie miała dla mnie znaczenia, to były tylko znoszone ciuchy, w dodatku nie moje. Niegdyś stawiałam modę na pierwszym miejscu, teraz jedynie bałam się, że zmarznę.

Dowód osobisty odzyskałam dzięki uprzejmości Pawła, a może Wojtka – wydał go obcemu mężczyźnie, może z ulgą. Zdjęcie na dowodzie, który teraz mimochodem znalazł się pomiędzy moimi palcami, było piękne, z piątego kwietnia dwa tysiące trzynastego roku, kiedy można było jeszcze mieć normalne zdjęcia na dokumencie tożsamości, a nie te z serii kartotek policyjnych! Och! Wzdrygnęłam się, prawie krzyknęłam. Dostrzegłam, że już za ponad miesiąc kończy mi się ważność dokumentu i będę musiała wrócić do Gniezna, by wyrobić nowy.

Nie mogę tam wrócić, nigdy.

Już sobie wyobrażałam ten, pożal się Boże, żałosny wzrok urzędników. Znali mnie, moją godność, zdjęcie, to mówi samo za siebie, wyśmieją mnie. Może wstrzymać się z odejściem, może Paweł zamelduje mnie u siebie, wtedy wyrobię dowód osobisty tutaj na miejscu i wówczas odejdę. Sprawa zaczęła się komplikować. Co robić?

Może faktycznie najlepiej kupić sobie nowe papiery na czarnym rynku? Miałam pieniądze. Wiedziałam, że już czas, by jak najszybciej je wypłacić, bo potem może być problem, mój dowód lada moment będzie nieważny. Z tego co pamiętałam, na koncie prywatnym zgromadziłam jakieś pięćdziesiąt tysięcy złotych. Musze gdzieś te pieniądze schować, w tej reklamówce na przykład; trochę w kieszeniach bojówek, powtykam gdzie się da.

Może napiszę kolejną książkę, wydam własnym sumptem, może nawet opiszę, że wojna się zakończyła zwycięstwem Ukrainy, że wszyscy mają dużo pieniędzy, że w sklepach jest tanio, a ja znowu się uśmiecham, bo mam miłość Wojtka. Siedzę na pięknym złoconym tronie, modnie ubrana, jak kiedyś.

Chciałam to widzieć. Wizualizowałam siebie uśmiechniętą, siedzącą już nie na tronie, a nad brzegiem morza, topiącą stopy w piasku i pokruszonych muszelkach. Wiedziałam, że takie zabiegi wizualizacji dobrze działają na naszą psychikę, że to, co pojawi się w głowie, może też w najbliższym czasie pojawić się w rzeczywistości. Im dłużej tak sobie wyobrażałam, tym bardziej moja twarz się rozjaśniała. Wyglądałam jak ta stara Kas, tam w głębi byłam piękna. Ale nagle obraz zaczął się zacierać, im dłużej widziałam siebie taką uśmiechniętą, tym bardziej moja twarz wykrzywiała się, najprawdopodobniej z bólu.

Zrobiłam się brzydka jak grzech. Teraz widziałam na moich stopach krew, muszle połamane na drobne kawałki raniły delikatną skórę. Nie!

Otrzepałam się z tych wizji. Ze spakowaną skromnie torbą, bo nie miałam prawa przywłaszczyć wszystkich ubrań Zoi, próbowałam wymknąć się z domu bezgłośnie; Paweł cały czas pochrapywał. Nawet cieszyłam się, że reklamówka jest w połowie pusta, naładuję do niej pieniędzy, które muszę jak najszybciej wypłacić. Kto będzie podejrzewał tak biednie ubraną kobietę, o posiadanie przy sobie takiej kasy? Raczej krzywda mi nie groziła, pięćdziesiąt tysięcy złotych wydawało mi się sporą sumą, choć czasy przyszły tak ciężkie, że na długo może nie starczyć. „Z pewnością muszę być oszczędna”, pouczałam siebie.

Zaraz z rana, jak tylko dotrę do centrum – tym razem obrałam sobie kierunek Śrem – muszę dotrzeć na pierwszą lepszą pocztę i sprawdzić dokładny stan mojego konta. Pytanie, czy będę mogła wypłacić pieniążki od ręki, czy też może będę musiała umówić się z dyrektorką oddziału na inny dzień. Byłam spocona z nerwów, ta noc miała być przełomowa.

Oddalałam się już od progu, wtapiając w mrok nocy. Było ciemno, a drzewa szumiały jak oszalałe. Nie bałam się jednak zbytnio, bo ten las znałam jak własną kieszeń. Wiedziałam, że zanosi się na deszcz, bo wcześniej rwała mnie skaleczona odłamkami szyby noga. Tak naznaczył mnie los. Od tamtej chwili na zmianę pogody bolał mnie cały mięsień dwugłowy łydki i rwała kość promienista oraz kolano. Ból był bardzo nieprzyjemny, zwłaszcza, kiedy kończyna była w bezruchu, przed snem lub zaraz jak się obudziłam. Teraz miałam okazję go rozchodzić, czekał mnie długi spacer. Rozmyślałam, ściskając wielki nóż, który na wszelki wypadek wzięłam ze sobą. W lesie jest różnie, można spotkać loszki z małymi dziczkami. Najważniejsze było, abym dotarła na stację benzynową, która mieściła się tuż za lasem, może dorwę jakiegoś kierowcę, który pomoże mi wydostać się z tej mieściny. Okręcając się wokół własnej osi, poszłam jeszcze do samochodu Pawła i, wbijając w każdą oponę błyszczące ostrze kuchennego noża, pozbawiłam je powietrza. Tak na wszelki wypadek, żeby nie mógł mnie dogonić,

Szłam teraz ciemnym lasem, wsłuchując się w odgłosy natury. Bałam się przyszłości, ale czułam też wewnętrzny spokój, ambiwalentne uczucia stały się dla mnie codziennością. Teraz w zamyśle maszerowałam do przodu, ze spuszczoną głową, ku lepszej przyszłości, nie wspominając tego, co było, bo tego przecież nie można było zmienić. We wspomnieniach wraca się tylko tam, gdzie było nam dobrze, ale i tak lepiej marzyć. Czułam, że ten mrok, którym wędruję, coś ukrywa, ale nie jest to nic złego, tylko jakiś nieograniczony niczym potencjał.

Rozdział 7

Wojtek

Spojrzawszy w lustro, przypomniały mi się słowa Kasandry: „Śmierć była pocięła, ale nie wzięła”. Byłem pomarszczony jak pergamin, a ona aż nadto dbała o wygląd zewnętrzny, z czasem stając się uszczypliwa, a nawet cyniczna, twierdząc, że to moja wina. Niestety tak to jest, że niektórzy starzeją się szybciej, inni wolniej, a niektórych, brzydko mówiąc, czas może posunąć w jedną noc. Ja wyglądałem jak starzec. W sumie byłem ciekawy, czy rzeczywiście Kasandra była autorką tych słów, czy może je gdzieś wyczytała.

Najbardziej jednak interesowało mnie, dlaczego nawet śmierć się mnie boi. Może gdyby mnie wzięła, wtedy świat byłby piękniejszy i nie musiałbym oglądać swojej starej gęby w zwierciadle. Gdyby ktoś poinformował mnie, że jutro umrę, to zwyczajnie bym się ucieszył. Z drugiej strony, gdyby nie ból i łzy, to człowiek nie wiedziałby co to radość. Wcześniej tylko ciągle się cieszyłem, żyło mi się dobrze, a słowo „porażka” znałem tylko z tanich seriali. Teraz stała się chlebem powszednim. „Być może jeszcze wszystko wróci do normy”, pocieszałem siebie.

Miałem bardzo poważny problem, więc nie mogłem tracić energii na filozoficzne wywody, na to było już za późno. Ewidentnie w szkole podstawowej powinni uczyć życia, a nie regułek, bo ludzki mózg jest najbardziej ułomnym elementem w ciele człowieka. Kiedy on jest w pełni dojrzały, ludzie zdążą się już pomarszczyć.

Jak miałem pomóc Magdzie, skoro nie potrafiłem przewidzieć, kiedy skończy się jej ta psychoza. Wczoraj majaczyła, że mam dziecko, tylko ja nic o tym nie wiem. Z kim, kiedy? Potem tuliła do piersi powietrze, a dziś z rana nakazała mi się wyprowadzić, mówiąc, że nie ma tu dla mnie miejsca, bo jest za ciasno dla naszej trójki. Jakiej trójki? Zupełnie straciła zmysły, to nie były jej słowa, to choroba przez nią przemawiała. Musiałem zacząć działać. Ciśnienie mi skakało, bolała mnie głowa, w sumie może to przesilenie wiosenne. Pogoda za oknem była nijaka, niebo szare, gościł na nim zarówno księżyc jak i słońce. Wyczuwałem grozę, choć właściwie było nadzwyczaj spokojnie, nie wiał nawet najmniejszy wiatr. Jakby za moment faktycznie miał wyjebać atom.

Postanowiłem zorganizować dla Magdy opiekę, najlepiej kogoś bliskiego jej sercu. Musiałem zrealizować swój plan, czyli wyjazd do Kaliny. Najpierw wykręciłem numer do Gerarda, partnera Marty, a Magdy siostry, z nadzieją, że ten mnie zrozumie jak facet faceta i zdecyduje się pomóc. To miał być tylko jeden, góra dwa dni opieki nad chorą na umyśle, prośba niecodzienna, ale nie spodziewałem się, że odmówi. Z pewną szczyptą niepewności wystukałem do niego numer. Niestety, ku mojemu zdziwieniu, sygnał ciągły zamieniał się w przerywany. Wyraźnie odrzucał ode mnie połączenie. Był zajęty? Dla mnie, kiedy ktoś odrzuca połączenie, to zawsze wielka potwarz. Ja nigdy tego nie praktykowałem, chyba nawet wobec Kasandry bym się tak nie zachował, choć ta pewnie już zdążyła zmienić numer i nawet nie wiedziałbym, czy to ona dzwoni. Trzeba zawsze mieć odwagę, by odebrać, jak i nie odebrać telefonu. Ludzie niby kulturalni, a nie potrafią zachować chociaż pozorów, mógł przecież wyciszyć komórkę. Chyba że tym samym chciał mi coś przekazać: odwal się. Po chwili, chowając honor do kieszeni, zadzwoniłem do Marty, choć mogła być teraz z Gerardem i miałem pewne opory. Zadziało się to samo. Już dokumentnie poczułem się poniżony, a może mój stan psychiczny był na tyle kiepski, że wszystko brałem do siebie.

Ludzie po przejściach są nadwrażliwi.

Byłem zdeterminowany i musiałem poprosić kogoś o pomoc, by na chwilę wyrwać się z domu, zapomnieć, pomyśleć, nabrać dystansu, iść na cmentarz, zapalić znicz u Leokadii – niechaj mój Aniołek czuwa nad swoją matką, nie mogłem tkwić w kozim rogu. Muszę pojechać do tej cholernej Kaliny, odnaleźć rodzinę tej staruszki, zrobić wywiad. Biłem się w pierś, nie wiedząc, dlaczego prędzej o tym nie pomyślałem. Może wróciła, zdejmie ze mnie urok tudzież sprzeda mi jakieś antidotum. Nie mogłem przecież zostawić narzeczonej w tym stanie samej w domu, lekarz kazał mi jej pilnować. Do tego w każdym momencie może przyjść położna, by sprawdzić stan jej zdrowia. Piguła mogłaby nawet złożyć na mnie skargę, kto ją wie, teraz ludzie byli dziwnie złośliwi. Poza tym jest jeszcze moje sumienie, nie mogłem zostawić Magdy na tak długo. Co innego wyskoczyć na szybkie zakupy spożywcze, choć i wtedy drżałem z nerwów.

W końcu w bezsilności, a może chciałem usłyszeć ciepły głos kogoś bliskiego, wykręciłem numer do Gabrysi, na niej to akurat nigdy się nie zawiodłem, dla mnie zawsze była dostępna, nawet w środku nocy była mi podporą. I nie myliłem się, odebrała już po pierwszym sygnale, lecz jej głos był nerwowy, może stłumiony, sam już nie wiedziałem, jak mam go określić. Ewidentnie Gabrysia musiała być w jakiejś niedyspozycji, chociaż mnie wiele się teraz wydawało.

– Tak, wujku.

Często się do mnie zwracała zdrobnieniem. Bałem się zapytać, dlaczego jest taka dziwna, wiedziałem, że może mnie skarcić czy zwymyślać, atmosfera nawet przez telefon była bardzo nerwowa, czułem to, choć może to tylko moja wyobraźnia.

– Gabi, Gabi, Gabi – powtarzałem jak nakręcony, nie mogąc wydobyć innego słowa. Bo nie wiedziałem, co mam powiedzieć, chciałem rozmawiać, ale nie potrafiłem płynnie mówić o tragediach, za dużo ich ostatnio w moim życiu było. Pragnąłem, żeby przyjechała, nie tylko zaopiekować się Magdą, zwyczajnie chciałem się do niej przytulić, wygadać się. W zasadzie od pogrzebu Leonii nie widzieliśmy się ani razu. Bez wsparcia bliskich osób zupełnie się rozklejam. Czuje się jak rozbitek na wielkim szalejącym oceanie podczas burzy, taki co nic nie może. Nie wtajemniczyłem znajomych, że Madzia jest prawie warzywem, jakoś było mi wstyd, nawet przed matką. Ona sporo już wycierpiała za czasów, gdy jeszcze żył mój ojciec, chciałem ją teraz chronić.

– Już wiesz, wujku? – zapytała, a głos jej załamał się wraz z ostatnią głoską. Zupełnie nie wiedziałem, o co jej chodzi. Co już wiem? Myślała pewnie, że dzwonię w jakieś sprawie, o której o dziwo nie mam pojęcia, jebane tajemnice.

– O czym? – odpowiedziałem pytaniem na pytanie. Doprawdy nie miałem pojęcia, co ona ma na myśli. Spoważniałem, jej skruszony ton wydawał się szczery. Milczała, więc powtórzyłem pytanie: – O czym?

– O dziecku – odpowiedziała krótko. – O tym, no wiesz… – zająknęła się.

O co jej chodziło, o jakim dziecku mówiła? O mojej Leokadii? Jasne, wiem, że nie żyje. Po co ona o to pyta? Czy chce mnie jeszcze bardziej zdołować, to jakaś jebana gra? Czy ona też jest przeciwko mnie? Przecież Gabi była na pogrzebie, tak rzewnie płakała.

Magda do niej dzwoniła, mówiła o tym białym zawiniątku. Gabrysia wie?!

– Gabi, o jakim dziecku, co się z wami dzieje? – podpytywałem nerwowo, mając też na uwadze Magdę i jej brednie, że niby jestem ojcem. Owszem, jestem, ale moje dziecko jest na cmentarzu, dwa metry pod ziemią, a nie w swoim pokoju. W słuchawce pojawiła się upiorna cisza. Nie było słychać sygnału wskazującego, że Gabi się odłączyła.

– Halo, halo…! – krzyknąłem kilka razy. Nadal bez odpowiedzi, czułem, że Gabi chce mi przekazać coś ważnego. Zawsze, gdy dziwnie się zachowywała, chodziło o Kasandrę; czy tym razem też? – Halo, halo – powtarzałem.

W końcu usłyszałem sygnał przerwania połączenia. Rozłączyła się, a pewnie będzie mnie zapewniać, że był problem z zasięgiem. Już nie chciałem się z nią rozmawiać. Znowu czułem, że paruje mi mózg od nadmiaru wrażeń. Ciągle nie byłem pewien, czy prawidłowo odbieram rzeczywiste bodźce z otoczenia.

Kasandra

„Matka świnia”, myślałam o sobie, a może o mojej matce, a może o babci, bo ona była świetną babcią, ale nie wiem jaką do końca była matką, może złą, dlatego moja matka była beznadziejna. Cudowną babcią była na pewno, ale taka jest reguła, że ludzie na starość się zmieniają, chcą odpokutować swoje grzechy: z niedobrych rodziców, stają się cudownymi dziadkami.

Spoglądając na wąską ścieżkę, szłam z nożem, wymachując nim jak prawdziwy morderca, a z każdym krokiem czułam ogromną ulgę, że odchodzę od Pawła. Koniec koszmarów, ciemnego pokoju, który niby był kuchnią z niewielkim, zawsze obsranym od much oknem. Koniec mojego krzyku na paroletniego syna. Koniec tego, co pojawiało się w moich snach, snach proroczych. Koniec porażek, nieszczęść i niepowodzeń. Spojrzałam na ostrze noża, które zabłysło w blasku księżyca. W nagłym przerażeniu wyrzuciłam nóż w krzaki, a wraz z nim cały balast dotychczasowego życia, poczułam ulgę. Wiedziałam też, że już nic złego mi się nie przyśni.

Jedyne, czego będzie mi brakować, to Zojki, jej urody i ciepła jakim emanowała, jej tajemnic – wiem, że sporo ich w sobie nosiła.

W końcu ujrzałam pomiędzy drzewami przebijające się czerwone światełko oznaczające, że za moment będę już przy szosie, a co ważne, na stacji benzynowej, do której zmierzałam. Czułam się tak, jakbym wydostała się z więzienia. Tyle razy wizualizowałam sobie ten moment, że odchodzę, że idąc w trudzie, w końcu docieram do celu, choć wcale go nie widziałam, bo celem było moje uwolnienie od przeszłości. To się dzieje teraz!

Byłam spragniona, chciałam napić się kawy, ostatnio polubiłam picie kawy o każdej porze nocy i dnia, zupełnie inaczej niż kiedyś. Naprawdę się zmieniłam, sama nie wiem: na lepsze czy na gorsze. Ale chyba bez względu na wszystko to jakiś postęp, bo każda zmiana prędzej lub później okazuje się zyskiem. Zaraz zamierzałam sobie kupić małą czarną, potem schwycić okazję, by ktoś wywiózł mnie z tej miejscowości hen daleko, najlepiej za darmo lub na ładne oczy, które wciąż były ładne, chociaż płowe. Jeszcze nie miałam przy sobie pieniędzy, dlatego musiałam zagadać jak autostopowiczka. Brnęłam do przodu, nawet się za siebie nie oglądając. Szosa była pusta, księżyc jasny, zdawało mi się, że czuję pojedyncze, drobne kropelki deszczu – cuciły mnie i pobudzały do działania. Chciałam, by się rozpadało, lubiłam deszcz, miałam wrażenie, że obmywa mnie z wszystkich grzechów.

Przeszłam przez drogę. Na stacji benzynowej prócz ekspedienta, który czytał gazetę, nie było żywej duszy. Ten ocknął się dopiero wtedy, kiedy rozsuwane drzwi się otworzyły i weszłam ja – jak zawsze twarz zakrytą miałam szalem, aż pod oczy. Nie podeszłam od razu do kasy, wpierw usiadłam, by się rozejrzeć. Facet za ladą jednak się mną nie przejął, chowając nos w drobny druk. Spojrzał jeszcze przelotnie w monitor, może żeby sprawdzić, czy czasem nikt w tym momencie nie tankuje. Plac był pusty, w niedużej zatoczce stał jedynie czarny bus. Teraz, siedząc na okrągłym stołku, mrużyłam oczy – jasne światło jarzeniówek nie było przyjazne. Spoglądając na pojazd uważniej, dojrzałam biały napis: „przewozy turystyczne”. Czyżbym miała tyle szczęścia? Nie dowierzałam temu. Zaraz też prężnym krokiem skierowałam się w stronę kierowcy, ale widząc kątem oka dziwnie oceniający wzrok kasjera, przystanęłam. Kiedyś martwiłam się wszystkim: co kto o mnie powie, co kto pomyśli, jakie wywrę wrażenie. I co…? Do niczego dobrego mnie to nie doprowadziło.

Lekko unosząc brodę, ruszyłam naprzód, takie zamartwianie się już mi nie grozi. Teraz czułam się wolna i zupełnie skupiona na swoim zamiarze. Rozmowa z kierowcą przebiegła krótko, ale wbrew wcześniejszym założeniom, mężczyzna podał konkretną cenę. No tak, raczej nie uśmiechało mu się wywieźć mnie z tego miejsca charytatywnie, zresztą zaznaczył, że do takich instytucji się nie zalicza. Cena wydawała mi się wysoka, ale o inflacji było na tyle głośno, że nie wypadało narzekać ani się z nim kłócić. Przytaknęłam w nadziei, że uda mi się jak najszybciej, najlepiej po drodze, wypłacić pieniążki, przecież chyba jakiś postój przewidział, Warszawa nie jest o żaden rzut beretem. Nie poinformowałam go jednak o tym szczególe, że nie mam przy sobie gotówki. Podaliśmy sobie dłonie, zacementowaliśmy wspólnym uśmiechem. Ponoć miało jechać z nami jeszcze trzech pasażerów, a odjazd planował za godzinkę, spotkało mnie jednak szczęście. Zapalił papierosa i mrugnął porozumiewawczo, żegnając się jak z facetem. Ani razu nie zwrócił się do mnie „pani”, tylko mówił „ty”, zerkając w niepewności na moją reakcję. To było upokarzające, choć powoli już przywykłam. Miałam kobiecy głos, może nieco zachrypły, ale to ciągle był alt, wygląd jedynie wprowadzał harmider. Wróciwszy do środka, poprosiłam kasjera o kawę, miałam ochotę wypróbować terminal i byłam nawet ciekawa tej transakcji. Już dawno za nic nie płaciłam sama.

Ku mojemu zdziwieniu moja karta została odrzucona, co mnie zszokowało. Ręce tak mi zaczęły drżeć, że kasjer zaczął patrzeć na mnie jak na świruskę, a nawet złodziejkę. Dosłownie tak się czułam. Czy to moja wina, że karta nie działała? Próbowałam ze trzy razy. Bardzo mnie to zdenerwowało, mogłam oczywiście pomylić PIN, kolejność cyfr, ale czy można pomylić kolejność czterech zer? To od zawsze był mój PIN, to znaczy odkąd zmieniłam cztery trójki nadane przez Wojtka. Coś jednak było nie tak, być może karta za długo leżała nieużywana. Tłumaczyłam się sprzedawcy, który wyszedł do kantorka, a po chwili wrócił w towarzystwie innego mężczyzny. Kawa już stała na ladzie, a ja usłyszałam, jak wspominają coś o policji. Paliła mnie twarz i byłam rada, że mam szal i połowę tej czerwoności zakryłam, choć miałam wrażenie, że i moje powieki zrobiły się koloru cegły, nawet czoło. Mężczyzna, który wyszedł z kantorka, polecił, bym raz jeszcze uiściła opłatę za kawę. Więc zrobiłam to nawet z ochotą. Przy czwartej próbie straciłam cierpliwość. Chciałam zalogować się z telefonu i zrobić im przelew, ale nie miałam swojego telefonu, co też okazało się nieprawdopodobne. Byłam spanikowana, miałam wrażenie, że obaj mnie zwiążą i będą przetrzymywać aż do przyjazdu policji. Wybałuszyłam oczy, oczekując ich reakcji. Domyśliłam się, że moje konto zostało wyczyszczone albo karta zablokowana, ktoś mnie okradł. Kto to zrobił i jakim prawem? To były moje, ciężko zarobione pieniądze, prywatne, uczciwe oszczędności. Czyżby Wojtek okazał się aż tak przebiegły? No bo kto inny? Przecież nie Paweł, może był brzydki z wyglądu i nosił się brudno, ale był wobec mnie uczciwy, to on mnie sponsorował i dawał pieniądze na wszelkie wydatki. Wszystko mogłam mu zarzucić, ale nie to, że jest materialistą i złodziejem. Utrzymywał mnie, mówiąc, że on sam za wiele do szczęścia nie potrzebuje. Nie wydawałam tych pieniędzy, leżały w domu w wazonie – nawet teraz, wyprowadzając się, nie wzięłam ani złotówki, bo chciałam być zapamiętana jako uczciwa. Od dawna nie byłam materialistką. Paweł wiedział, że odkładam pieniądze od niego i wcale nie interesowało go, co z nimi robię. Właśnie, pozory mylą, a Wojtek co? Elegancki, być może jeszcze bogaty, bo on zawsze spadał na cztery łapy, a okradł mnie z ostatnich pieniędzy, tupeciarz. Razem z tą swoją lafiryndą. Zagotowało się we mnie i miałam ochotę rozwalić cały sklep, krzyczeć, tupać i pomstować, bez względu na konsekwencję. Na szczęście zamurowało mnie. Nie wiedziałam, co dalej robić, czym zapłacę za tę kawę. Jeszcze podświadomie miałam nadzieję, że kiedy zawitam rankiem na obojętnie której poczcie, to kobieta w okienku powie mi, że pieniądze są i że może mi je wypłacić.

„Czy ja zasłużyłam na tyle złego?”, pytałam w duchu, a łzy zaczęły samoczynnie płynąć z moich oczu. Znowu poczułam, że jestem mokra: na karku, pod pachami, a nawet na brzuchu. Zaczęłam się kleić, być może to mleko zaczęło się jeszcze sączyć z brodawek, nie wiedziałam tego, bo obwiązana byłam bandażem. Machając nerwowo głową, patrząc na telewizor wiszący w rogu, wsłuchując się w wiadomości z dziennika, słysząc o prezydencie Białorusi, który właśnie odwiedził prezydenta Rosji i ślad po obydwóch zaginął, pomyślałam, że być może w końcu ktoś zrobił na nich zamach, zmiótł z powierzchni ziemi i wszystko wróci do normy. A może niechaj już w tym momencie rozpierdzielą cały świat atomem, żebym i ja w końcu zniknęła. Wiedziałam, że w moim życiu już nic nie będzie dobre dla mnie, akuratne, chyba że Bóg uważa, że to, co mam, jest dla mnie dobre. Doprawdy, chciałabym zobaczyć ten koniec świata, może się zbliża, może za tydzień już nikogo z nas nie będzie.

Miałam ochotę biec przed siebie, jak w amoku, uciec, tylko nie miałam gdzie, a co więcej, nie miałam za co!

Przez głupią kawę mogę tylko narobić sobie problemów, nie chciałam policji, bałam się, zupełnie nie wiedząc dlaczego. Czułam lęk na samą myśl o radiowozie.

Chciałam z kierowcą busa odjechać jak najdalej, ale z drugiej strony, teraz taka smutna i bezbronna, chciałam wrócić do Pawła i zwyczajnie pogodzić się ze swoim losem, nie buntować się, być wdzięczna. Postarać się o to, by mój syn wrócił pod nasz dach i wtulał się w moje ramiona. Stworzyć mu zdrową rodzinę. Takie dopadły mnie przemyślenia, tylko dlaczego, skąd?

Najpierw jednak musiałam rozliczyć się za kawę, bo zostałam już całkiem głośno poinformowana, że nikt nie będzie wykładać za mnie kasy. Że takich frajerów jak ja – czyli myślał, że jestem facetem, a może sam do końca nie wiedział – trzeba nauczyć porządku. Szukając w kieszeniach drobnych pieniędzy, to już był taki odruch, usłyszałam za plecami szorstki głos.

– Zaraz wyjeżdżamy! – rzucił kierowca busa, nie zwracając się do mnie osobowo, czyli nie odgadł mojej płci.

Zamarłam, nie wiedząc, jaką ostateczną podejmę decyzję. Nawet już nie chodziło o te zasrane pieniądze.

Rozdział 8

Wojtek

Miałem w głowie mętlik: myślałem o Gabi, o Gerardzie i o tym, jak bardzo czułem się zignorowany, nikt nawet nie oddzwonił. Dodatkowo śniła mi się Kasandry matka i dwa wielkie czarne psy. Biegały przy mnie wesoło, merdając ogonkiem, jednak ja sam byłem w tym śnie przerażony, jak co noc. Znowu zebrała mi się w gardle gęsta, gorzko-słodka ślina, której nie potrafiłem przełknąć, dławiłem się. Ostatnio miałem wrażenie, że to już mój kres. W końcu, kiedy się przebudziłem, zaraz zajrzałem do wielkiego, ilustrowanego sennika, który od zawsze zdobił półkę nad moim łóżkiem. Miałem go jeszcze z czasów dzieciństwa, miał wyrwaną tylną okładkę, ale ciągle mi służył. Uważam, że zawiera wiele prawd, a tłumaczenie zawsze się pokrywało z późniejszą rzeczywistością. W Internecie znaczenie snu inaczej było opisane, jednak ten sennik nigdy się nie mylił. To pamiątka po ojcu, kupił mi go, gdy miałem naście lat. Książki i płyty CD kupował nagminnie. Choć był nerwusem, to dbał o moją edukację.

Otworzyłem sennik na literce „p”. Jest, „pies, czarny”. Napisane było, że otaczają mnie nieprzyjaciele. „Prędzej ja sam sobie zagrażam”, pomyślałem. Ciągle daję sto procent, nie chcąc nic w zamian, uczciwy i dobry. „Każdy człowiek ma swoim życiu do wyboru: być dobrym albo złym, może wybrać, co chce” – takie zdanie zawierał pamiętnik Kasandry. Jak to powiedziała wtedy w szpitalu: „te moje frazesy”. Z perspektywy czasu musiałem przyznać, że wszystkie jej zapiski zawierają sporo prawd. Zamykając książkę z hukiem, zastanawiałem się, kto u licha mógłby pragnąć mojego nieszczęścia? Czyżby ten, który mnie śledzi, ale czy w ogóle ktokolwiek mnie śledzi? To też może tylko mi się wydawało. Czekając, aż Magda wróci do normalności, czy mogę o niej mówić, że jest moim wrogiem? Nie mam prawa, bo ona jest chora. „Wierz w dobre, ale oczekuj najgorszego”. To też gdzieś wyczytałem, ale sam już nie wiem gdzie. Pewnie w tym cholernym pamiętniku, który jestem zmuszony trzymać na wszelki wypadek w razie sprawy w sądzie o podział majątku. Nie wyobrażałem sobie konfrontacji z Kasandrą. Nie dość, że w moim życiu sięgam dna, to jeszcze globalistycznie marnie to wyglądało. Niechaj już coś naprawdę jebnie, niechaj już będzie koniec świata, bo sił do walki mi brak. Ciągle mam awersję do oglądania telewizji, z pospolitego portalu wiem, że Joe Biden przyjechał do Polski, na jego twarzy gościło strudzenie. Jeszcze rosyjski prezydent zrobił te swoje żałosne orędzie, wmawiając, że to, co się dzieje na świecie, to wina Zachodu, a Rosjanie mu wierzą. Jakby było mało nieszczęść z początkiem lutego w Turcji i Syrii nastąpiło ogromne trzęsienie ziemi, budynki padały jeden po drugim, jakby jakiś olbrzym walił w nie młotem, to było jak największa w dziejach ludności katastrofa. Ostatni raz takie trzęsienie ziemi na tym terenie było jakiś kilkaset lat temu. Teraz miliony Turków straciło dach nad głową, ponad pięćdziesiąt tysięcy ludzi zginęło, między warstwami tektonicznymi powstały stu kilometrowe pęknięcia w ziemi, istna katastrofa; niezliczona ilość rannych. Nic już nie będzie takie, jakie było, nadchodzi jeden wielki krach, jeszcze większy niż przed rokiem.

Do tego z Magdą zostaliśmy sami, wszyscy nas opuścili, nikt nie odbiera ode mnie telefonu, nawet Gabi robi uniki. Nie potrafiłem wyobrazić sobie przyszłości, tego, co będzie jutro, a nawet za godzinę. Kiedyś byłem wielki, uśmiechnięty, pozytywny, lubiłem zwiedzać świat. W takiej Turcji spędziłem cudowne momenty. Ten klimat, jedzenie, ludzie – wszystko było bajecznie kolorowe, jak zaczarowane. Z niejednym Turkiem ubiłem dobry interes, a złota tam miałam kilka sztabek, po siedem pierścionków na palcu. Przewiozłem to wszystko przez granicę, gdyby czasem Niemcy zarekwirowali mi bagaż z firmówkami, które niestety, ale zdarzało mi się przewozić nielegalnie. Nieraz szwaby zrobili mi sprawę zaocznie i musiałem płacić cło. Tak było, gdy się dorabiałem. Choć będąc w istambulskim hotelu, też raz czułem jak drgnęła ziemia. Najadłem się wtedy strachu, widząc, jak meble się przesuwają o drobne milimetry. Nie były to drgania tak bardzo śmiercionośne jak teraz, w zasadzie najtragiczniejsze we współczesnej historii.

O losie!

Teraz to nawet nie wiem, gdzie to całe przywiezione z Turcji złoto i diamenty się podziały, może są u mojej mamy, a może Kasandra wzięła. Nie wnikałem, bo już od dawna nie interesują mnie rzeczy materialne, jedynie pragnąłem spokoju, ale i on był mi zabroniony. Im bardziej go pragnąłem, tym dokuczliwiej mi go brakowało.

Czy Bóg naprawdę tak bardzo się na mnie pogniewał, że zsyła same klęski? Dlaczego straciłem dziecko, dlaczego nie jest mi dane zostać ojcem? Setki kłębiących się pytań próbowało wedrzeć się do mojej głowy, pytań, na które nie znałem odpowiedzi. Wiedziałem tylko jedno: w moim domu, pod tym dachem, już nigdy nie będzie dobrze. Obawiałem się, że nigdy więcej nie usłyszę delikatnego głosu Magdy, a tylko ten skrzeczący, obrzydliwy ryk – ryk kobiety wyglądającej jak sam Bazyliszek. Nie kąpie się, nie czesze. Całymi godzinami milczy, wtedy dla odmiany się denerwuję, że już nigdy nie przemówi, więc sam nie wiem, co lepsze. Może niechaj czyni mi wyrzuty, obwinia mnie, wykrzykuje, skrzecząc, przynajmniej wtedy wiem, że jeszcze żyje.

Co z tego, że jest terapeutką, że przeczytała milion ksiąg, skoro nie potrafi pogodzić się z zaistniałą sytuacją, poradzić sobie w obliczu nieszczęścia. Jest słaba niczym źdźbło trawy. Cały czas leży w łóżku, jest na bardzo silnych lekach. Właściwie wolę, gdy leży w łóżku, bo kiedy wstaje, pierwsze co robi, to idzie do pustej kołyski, wyjmuje z niej zwinięte białe prześcieradło i przechadza się po naszej sypialni. Zaczyna śpiewać kołysankę, całuje to zawiniątko. Kołysze, ściskając w ramionach, a na mnie, kiedy wchodzę do pokoju, rzuca nienawistne spojrzenia, mówiąc, że mam odejść, bo obudzę Leokadię. Mówi to w taki sposób, jakby wierzyła, że faktycznie trzyma na rękach dziecko. Tłumaczy mi, że jestem niebezpieczny, że zrobię córce krzywdę. To jest tak przygnębiający widok, że nawet nie potrafię o tym opowiedzieć Tymkowi, taki temat tabu.

Rok dwa tysiące dwudziesty trzeci zaczął się tragicznie i nic nie wróżyło, że będzie lepiej. Magda nawet mnie do siebie nie dopuszcza, pała nienawiścią. Może faktycznie to urok tej staruszki… Zaczynam w to wierzyć. Muszę ją odnaleźć!

Kasandra

Wiercąc się z nerwów z powodu braku pieniędzy, odwróciłam wzrok w stronę szyby wystawowej. Widząc swoje odbicie, miałam ochotę umrzeć. Gdybym miała ten nóż, który wyrzuciłam w krzaki, może i na oczach tego sprzedawcy, który straszy mnie policją, wbiłabym sobie go w brzuch na znak manifestacji. Czułam, że potrzebuję adrenaliny, czegoś nietypowego. Miałam ochotę zrobić coś, co opiszą w gazetach, po czym będzie o mnie głośno, a cały świat dowie się, jak cierpię. Jeszcze ciągle myślałam o dziecku, Wojtku, Pawle i tak w kółko, nawet nie mogłam skupić się na teraźniejszości – obecnie widziałam ucieczkę albo niewolę, nie było niczego pośrodku. Już od dawna, mając tak kotłujące się, chore myśli, starałam się zachować spokój, według rady mojej nieżyjącej już babci: zachowaj spokój, zawsze i wszędzie.

Z tego wszystkiego nie zauważyłam, że osunął mi się szal! Czułam się podwójnie obnażona, podwójnie źle!

Jeszcze na myśl przyszła mi moja stara lalka Dorotka, którą dostałam od babci, kiedy byłam siedmioletnią dziewczynką. Tak bardzo lubiłam się nią bawić, nosiłam na rękach, tuliłam do serca, była moją córką. W tym czasie do mojej matki przychodziła Marianna, stara panna, pijaczka. Powiedziała mi, że lalki są złe, że Dorotka może w nocy ożyć i mnie udusić. Oczywiście uwierzyłam w tę historię, byłam przerażona, a moja matka nawet nie próbowała mnie pocieszyć, zajęta piciem, paleniem papierosów i plotkowaniem. Z nerwów wystawiłam tę lalkę na dwór, nie chciałam jej już w swoim pokoju, miałam nadzieję, że ktoś ją przygarnie. Nie potrafiłam jej wyrzucić do śmietnika, choć miałam taką ochotę.

„Taka z ciebie matka, tak potraktowałaś ukochaną Dorotkę od ukochanej babci”, upomniała mnie na drugi dzień mama. Dlaczego powiedziała to tak bez serca, takim lekceważącym tonem, dlaczego nie reagowała, kiedy mówiłam, że się boję tej lalki.

Wzięłam więc Dorotkę z powrotem do domu, ale czułam się wtedy tak jak teraz, jak najbardziej wyrodna matka na świecie. Wtedy bałam się lalki, a teraz macierzyństwa, dlatego mam jak mam.

Uświadomiłam sobie, co najlepszego zrobiłam ze swoim życiem, jak bardzo jestem beznadziejna i pogubiona. „Nie, Kasandra, nie teraz, nie wspominaj, bądź silna. Przeżyj to wszystko, cokolwiek się stanie, ty musisz żyć, ludzie muszą poznać twoją historię, nie ty jedyna na tym świecie idziesz z plecakiem traum. Nikt z dzieciństwa nie wychodzi cało. Nagrywaj filmiki, udostępniaj na portalach, pomagaj innym, ale najpierw sama sobie pomóż, udowodnij, że wszystko jest możliwe”, pouczałam siebie.

Facet od busa ciągle stał za moimi plecami, a mnie nie pozostało nic innego, jak zwyczajnie poprosić go o dziesięć złotych na kawę, wziąć numer jego konta, a po powrocie do domu – tak postanowiłam – poprosić Pawła, by przelał mu dług z nawiązką. Tylko jak się wytłumaczę Pawłowi? Coś wymyślę, chyba jestem w tym dobra. Kierowca musiał mi zaufać, a ja musiałam wrócić do mężczyzny, od którego uciekłam. Życie czasem samo się jakoś układa, ciągnęło mnie do stabilizacji. Przez te wspomnienie lalki pojawiła się myśl, by odzyskać syna. Czułam, że w środku ciągle się zmieniam, na lepsze, dojrzewam.

– Proszę pana – zaczęłam bez znacznych emocji, facet nawet nie drgnął. – Mam prośbę – kontynuowałam, patrząc mu w oczy z niepewnym uśmiechem. Byłam nawet prawie stanowcza, jak dawniej, choć nie wiem, czy pomogło to mojej szpetnej twarzy. Facet popatrzył z uwagą, chciał mnie wysłuchać, ale widać było, że nie chce bym zauważyła, jak moja uroda go przeraża.

– Słucham? – Założył rękę pod rękę i lekko zmrużył oczy, wydawał się zaciekawiony tym, co chcę powiedzieć, a może moją osobą.

– Pożyczy mi pan dziesięć złotych na kawę? – poprosiłam, trzymając kubek w ręce. – Zapomniałam portfela, a ktoś wyczyścił mi konto. To też jeden z powodów, dla których nie mogę z panem nigdzie pojechać – oznajmiłam, niestety drżącym głosem, który zwiastował rychły płacz. Byłam jak chorągiew na wietrze.

– Jasne – odpowiedział bez cienia zażenowania czy jakiegoś zgorszenia. Wyjął z kieszeni plik pieniędzy i położył kasjerowi na ladzie dwadzieścia złotych, mówiąc, że reszty nie trzeba. – Czułem, że powinienem się cofnąć, moja intuicja rzadko mnie myli – powiedział z troską, już chyba się zorientował jaką mam płeć. Mrugnął do mnie jak mężczyzna do kobiety, a ja poczułam jak oblewa mnie rumieniec. Nawet nie chciał, abym zwróciła mu dług, choć wcześniej zapewniał, że nie uznaje sponsoringu.

W mojej głowie utkwiła jak kotwica myśl, że Wojtek mnie okradł. Gabi już dawno mi powiedziała, że buduje swojej nowej kochance klinikę terapeutyczną, że są szczęśliwi, że mu interes siadł, ale psycholożka zarabia niemałą kasę. Wielka pani psycholog, byłam ciekawa, czy jest taka bystra, jak mówi Gabi. Ponoć Wojtka wyciągnęła z wielkiej depresji, której ja byłam winna. Owszem, czułam się winna, ale to przecież nie może wiecznie trwać. Że też miał tupet, by zgarnąć moje oszczędności, nie mogłam w to uwierzyć. Upijając łyk kawy, z żalem zamknęłam oczy. Mi nikt nie może pomóc, nie chodzę na terapię, radzę sobie sama, a leki dostarcza mi Paweł, choć już coraz rzadziej ich potrzebuję. Usłyszałam szmer. Otworzyłam oczy i zobaczyłam, jak mężczyzna zza lady wyszedł na zaplecze, pewnie z ulgą, że obejdzie go telefonowanie na policję i cała papierologia. Nikt nie lubi problemów.

Spokojnie usiadłam na swoim stołku. Pijąc kawę, wiedziałam już, że moje wyjście z domu, to był zwykły zryw. Po co? Choćby po to, żeby dowiedzieć się, że zostałam okradziona. Naprawdę zrobiłam się ciekawa, jak wygląda Wojtka dziewczyna i jak teraz wygląda sam Wojtek. Poczułam silne ukłucie zazdrości, a potem wdzięczność, że nie jestem sama, mam Zoję, mam Pawła, nieważne, że brzydki. Facet nie musi być piękny, niechaj będzie ciut ładniejszy od diabła, ja też do delikatnych ślicznotek już dawno się nie zaliczam. Czy to ważne, czyim dzieckiem jest mój syn? Ważne, kto go wychowa, a będą wychowywać go ja i Paweł oraz Zojka, moja nowa rodzina – jeszcze wszystkim udowodnię, jeszcze każdy o mnie usłyszy. Czułam, że to dobra decyzja, że podejmuję ją słusznie, nie na złość matce, choć ona stale mi powtarzała, że będę beznadziejną matką i żoną. Mówiła mi to nawet wtedy, kiedy byłam małą dziewczynką. Dlaczego? Może bała się, że będąc żoną idealną, zrozumiem, jaka ona była beznadziejna. A może sama nie potrafiła dać mi miłości, bała się karmy. Kiedyś usłyszałam, że rodzice, którzy wiedzą, że skrzywdzili swoje dzieci – obojętne czy psychicznie, czy fizycznie – czasem się ich boją, piętnując dla spokojności swojego sumienia. Bo tylko oni sami wiedzą, ile im ciąży na sumieniu, że kiedyś to do nich wróci. Dziecko ślepo wpatrzone w rodzica długo nie rozumie, że jest źle traktowane. I to jest tragiczne.

Chcę wychować Jacka z własnej woli, nic nikomu nie muszę udowadniać.

Postanowiłam wrócić do domu i wypić kieliszek wina lub tej cytrynówki, którą własnoręcznie robił Paweł, tak żeby wyluzować. Miałam nadzieję, że Paweł będzie spał i nie zamęczy mnie pytaniami: gdzie byłam, dlaczego? O tym, co planuję, opowiem mu jutro – chyba ten spacer po to był mi potrzebny.

Wojciech Fauda nie miał żadnych skrupułów, pozbawił mnie moich oszczędności, a przecież coś mi się należy. Jak ja mogłam w ogóle za nim tęsknić. Ciężko pracowałam, kiedy on borykał się z problemami zdrowotnymi, i to nie była moja wina, że spijał po mnie resztki z diazepamem. Teraz inaczej zaczęłam na to wszystko patrzeć, pozbywałam się z wolna poczucia winy, które zakorzeniła we mnie moja matka.

Wtedy, kiedy zemdlałam przed zabiegiem skrobanki, to był jakiś znak, że mam urodzić to dziecko, inaczej już by go nie było. Teraz jeszcze wyraźniej to widziałam. To kosmos ciągle daje mi znaki, nawet teraz, kiedy nie mam ani gorsza. Pod zmrużonymi powiekami wszystko pojawiło mi się jak migawki z filmu. Kiedy byłam więziona w tamtym gospodarstwie, jak przez mgłę widziałam nie spocone czoło tego taksówkarza, tylko twarz Wojtka, jego gabaryty, to mógł być on. Wszedł na moment do tej piwnicy, sprawdził, czy cierpię wystarczająco.

Od kiedy wyrzekłam się własnego dziecka, żadna noc nie była spokojna, zazwyczaj budziłam się wyczerpana, jakby przejechał mnie walec.

Wojtek miał wszystko, a ja nic.

Myślałam o tym wszystkim, patrząc w okno na odjeżdżającego busa. Miałam wrażenie, że zamrugał mi tylnymi światłami na pożegnanie. Siedziałam pośrodku sklepu stacji benzynowej z upitą do połowy kawą i miałam zebrać się do wyjścia. Jednak powstrzymał mnie widok wjeżdżającego na plac pod dystrybutor z paliwem pięknego, białego mercedesa. Też kiedyś takim jeździłam, a teraz miałam okazję obserwować to wspaniałe auto przez ogromną szybę wystawową. Kiedyś byłam kimś.

Zazdrość o samochód nie była aż tak silna, bo już dawno przestałam być materialistką, zresztą nie byłam z Wojtkiem dla pieniędzy. Największa zazdrość przyszła w momencie, kiedy z samochodu wyłoniła się młodziutka piękność o długich czarnych włosach, owinięta w biały płaszcz sięgający kostek, zapewne z jakiegoś zwierzaka. Im była bliżej, tym trafniej potrafiłam ocenić, że płaszcz uszyty jest z prawdziwych lisów, znałam się na tym. Jej włosy na tle tej kredowej bieli płaszcza lśniły jak wypolerowane węgle. Buty miała na niewielkim koreczku w kształcie trapezu, widocznie teraz była taka moda, ja już od dawna nie byłam na bieżąco. Zaraz też spojrzałam na swoje buty, ciężkie glany, o których nawet we wczesnej młodości nie było mowy, że włożę na stopy. Te należały do Zojki, ona nie miała własnego stylu, po prostu twierdziła, że kocha luz. Kiedy pionierka z białego auta szła w kierunku stacji, poły jej płaszczyka się rozchylały, uwidaczniając alabastrowe ciało, dekolt, kształtne kolano – wyglądała jak celebrytka, nikt mało ważny nie nosi się tak elegancko na co dzień. Była sama. Kiedy weszła na stację paliw, grzecznie odezwała się do sprzedawcy. Po tonie głosu słychać było, że pycha jej nie grozi.

– Przepraszam, czy zatankuje mi pan samochód? Jestem autem męża i nie bardzo wiem, jak odkręcić wlew. – Uśmiechnęła się przy tym bardzo serdecznie, że aż chciało się jej pomóc, sama bym jej pomogła. Była zwyczajnie piękna.

Mężczyzna przy kasie coś krzyknął i drugi pracownik wyszedł z zaplecza, by służyć pomocą. W końcu ujrzałam na jego srogiej buzi uśmiech. Kobieta zaszczyciła mnie spojrzeniem, a nawet na dłużej zatrzymała na mnie wzrok – nie wyrażał pogardy, raczej szczerą troskę, może zaciekawienie. Tak, czasem czułam się jak eksponat, któremu trzeba się z uwagą przyglądać, już to powoli akceptowałam.

– Czy pani może czegoś potrzebuje, podwózki na przykład? – podpytała mnie z uśmiechem i odgadła moją płeć, co było dla mnie w tym momencie bardzo budujące. W tym momencie obsługujący mężczyzna zapytał jeszcze, co ma wlać, a kiedy usłyszał, że benzynę, wyszedł. Kobieta zbliżała się do mnie powolnym krokiem, serdeczny uśmiech nie schodził jej z ust. Dziwne, że się mnie nie boi.

– Dziękuję – odpowiedziałam. – Niczego mi nie trzeba, zaraz wracam do domu.

Wypowiadając słowo „dom”, zrobiło mi się bardzo ciepło na sercu. Nieznajoma, nie zważając na nic, usiadła blisko mnie, chcąc najwyraźniej porozmawiać.

– Całkiem niedaleko mieszkam, więc… – kontynuowałam. Najważniejsze, że w tym ułamku sekundy zrozumiałam, że miałam dom, może nie tak cudowny jak miała ta kobieta, bo wyglądała jakby mieszkała w pałacu, ale miałam swój dom. Byłam szczęściarą, bo przecież mogłam już nie żyć, a jednak oddycham, widzę, słyszę, a teraz nawet patrzę na piękną kobietę. Nie oślepłam, nie ogłuchłam, mam dwie ręce, mogę pracować. Zjawiskowa kobieta z gęstymi rzęsami i pięknie zarysowanymi brwiami podparła brodę o rozwartą dłoń, a ja ujrzałam oprószony brokatem dekolt, na którym zaświeciło złoto, to był piękny medalik. Dziewczyna chwyciła go i zaczęła obracać pomiędzy palcami, tak że z początku nie widziałam go dokładnie.

– W porządku, proszę się nie denerwować, czasem bywam nadgorliwa. Pytam, bo bardzo przypomina mi pani moją koleżankę z liceum, wygląda pani identycznie – poinformowała mnie.

– Ja pani nie znam, więc pewnie to przypadek, ale cieszę się, że jest jeszcze ktoś tak bardzo brzydki jak ja – zażartowałam, a ona uśmiechając się, wypuściła medalik z dłoni. W tej chwili prawie spadłam z krzesła z wrażenia. To był identyczny medalik, jaki dostałam od babci, a który przed laty zastawiłam w lombardzie, wisiał nawet na identycznym łańcuszku. Pomyślałam, że ta kobieta być może go wykupiła z tego lombardu, może ona pochodzi z Wielkopolski, choć na tablicach rejestracyjnych widziałam rejestrację warszawską.

– Skąd ma pani taki piękny łańcuszek? – zapytałam, starając się zachować spokój, choć miałam ochotę zeskoczyć z krzesła, zerwać jej tę ozdobę z szyi i uciec. Czułam, że to jest mój medalik i nic nie mogłam na to poradzić.

– Kiedyś kupiłam go na dworcu w Poznaniu od pewnego bezdomnego. Musiałam mu wierzyć na słowo, że złoty, dałam mu trzysta złotych, bo o tyle mnie prosił. Na szczęście nie kłamał – odpowiedziała. – Nawet poszłam potem sprawdzić u jubilera. Zresztą i tak dałabym mu te pieniądze, nawet gdyby nie miał, co sprzedać. Zawsze pomagam biednym i potrzebującym – dodała, a ja zrozumiałam, że tak właśnie się prezentuję, inaczej ta kobieta by się do mnie nie dosiadła. Zrobiło mi się przykro.

– Podoba się pani? – podpytywała.

„Bezdomnego? Skąd, u licha, bezdomny dostałbym w ręce mój medalik?”, zastanawiałam się. W końcu wydusiłam:

– Piękny. Mogę dotknąć?

Dziewczyna nachyliła się nade mną, poczułam jej intensywne, słodkie perfumy, chyba Chanel Chance. Wiem, że z bliska i w blasku tych jarzeniowych świateł wyglądałam jeszcze bardziej szkaradnie, przecież nawet nie poprawiłam szalika, ale ona się z tym nie zdradziła, a ja musiałam się przybliżyć, by nacieszyć oko. Kiedyś też ładnie pachniałam, miałam niezliczoną liczbę flakoników z francuskimi perfumami, kiedyś… A teraz jest teraz.

– Jasne – odpowiedziała, przyjazny uśmiech nie schodził jej z ust.

Gdy go dotknęłam już wiedziałam, że należał wcześniej do mnie, był wypolerowany, ale było widać, że to moje cudo z ubiegłego wieku. Gdy go dotykałam, czułam się tak, jakby moja babcia miała usiąść naprzeciwko mnie, by zaraz zacząć rozmowę. Może to ona daje mi jakieś znaki. To było jak magia.

– Antyk – powiedziałam bezwiednie, masując drobny diamencik umieszczony w sercu Matuchny Bożej. Dziewczynę chyba zdziwiło, że taka zabiedzona szpetota zna takie trudne dla gawiedzi słowo, w zasadzie nic o mnie nie wiedziała. Skąd mogła przypuszczać, że kiedyś wyglądałam tak samo, a może nawet lepiej niż ona. Nie mogłam jej też powiedzieć o identycznym medaliku, bo by mi nie uwierzyła, nie chciałam się ośmieszać. Musiałam wypuścić go z rąk, jeszcze chwila, a byłam gotowa naprawdę go ukraść.

– Proszę pani, już zatankowane – usłyszałam głos pracownika stacji. Przesuwne drzwi rozsunęły się i mężczyzna z obsługi wszedł do pomieszczenia, w którym siedziałyśmy.

– Dobrze, dziękuję, już idę do kasy.

Kobieta wstała dość energicznie i zapięła płaszcz, a mnie przeszły ciarki, ten moment był zadziwiający.

– Proszę pani… – zawołałam jeszcze za nią, ale ona chyba nie słyszała, zajęta rozmową z kasjerem.

– Skąd pani jest? – Zdążyłam jeszcze zapytać na szybko.

– Z Warszawy, z samego centrum. Nazywam się Walka, Iwona Walka – uśmiechnęła się do mnie, za moment dodając: – Spokojnie, nie walczę.

Miałam wrażenie, że patrzę na nią z rozwartymi ustami, pewnie wyglądałam komicznie.

– Jestem pisarką, może to też jakaś walka – żartowała nadal. – Teraz akurat wracam ze spotkania autorskiego, dlatego tutaj jestem – kontynuowała.

– Jest pani pisarką? – upewniłam się, bo miałam wrażenie, że mi się to przesłyszało.

– Tak, polecam moje książki, wszystkie. Piszę głównie mafijne romanse, ponoć jestem w tym dobra – stwierdziła na odchodne, nie patrząc już na mnie.

– Znajdę panią – powiedziałam szeptem tak cicho, by nie usłyszała. – Znajdę – powtórzyłam.

Mogłam teraz wrócić do Gniezna i udać się do lombardu, w którym przed laty zostawiłam to cudo. Dowiedzieć się, w jaki sposób medalik dostał się w ręce bezdomnego, może on ukradł go komuś, kto go wykupił. Ale kto mógł go wykupić?

Dlaczego dostaję tyle znaków, o co chodzi?

– Do widzenia! – krzyknęła, wychodząc z gracją, ale już szybszym krokiem. Może sama się wystraszyła tego, co się tutaj zadziało. Mogłam się jej choć zapytać, jak wydać książkę, co mam zrobić, by wydawca chciał mnie kupić? Miałam setkę pytań, chciałam ją gonić, biec za jej autem, lecz już zniknęło z pola widzenia.

Rozdział 9

Wojtek

Jeśli chodzi o stan zdrowia Madzi, to niestety z dnia na dzień było coraz gorzej, żadne leki jej nie pomagały, miałem wrażenie, że po nich jeszcze bardziej świruje. Nawet najlepszy psychiatra nie potrafił dobrać jej odpowiednich medykamentów. O terapii nie było mowy, pacjent musiał wyrazić zgodę, a Madzia przecież nie kontaktowała. Zachowywała się jak wariatka, tępo patrzyła w sufit lub obiegała go oczyma, próbując coś na nim wypatrzeć. Powtarzała, że jest zdrowa, a nie była zdolna do podjęcia najmniejszego dialogu. Ostatnio otworzyła okno i z całej siły krzyczała imię Leokadii, wzywała ją na obiad, jakby ta miała już jakieś siedem lat. Nasi sąsiedzi i inni ludzie idący chodnikiem zatrzymywali się i patrzyli na nasz dom jak na jakiś eksponat. Jedni się śmiali, inni nerwowo kręcili głową na znak współczucia, a jeszcze inni na prędko odwracali od naszego dobytku twarz, by ukryć zgorszenie. Przecież nawet gdyby malutka przeżyła, a w okolicy nie rozeszło się info, że straciliśmy dziecko, to niemożliwością byłoby, żeby Leonia w miesiąc stała się samodzielna i bawiła samotnie w ogródku.

Coraz częściej myślałem o przeprowadzce. Podzieliłem się z Madzią tym pomysłem, w zamian za to usłyszałem, że to ja mam się wyprowadzić, i to jak najprędzej, bo to jej dom, i basta. Wstyd było wychodzić na zewnątrz, miałem dość pytań zawistnych, niewyżytych sąsiadów, w stylu: „a gdzie bobasek?”. Mieli na tyle tupetu. Niegdyś mili i uśmiechnięci teraz byli jak najwięksi wrogowie. Skąd w ludziach tyle nienawiści, jakby czekali, aż trafi mnie szlag. Często miałem wrażenie, że im niżej upadam, tym oni jeszcze bardziej się cieszą. Czy zachowywałbym się podobnie? Nie, i nie uwierzę, że to, co mamy w środku, otrzymujemy z powrotem. Nigdy nie cieszyło mnie ludzkie nieszczęście – nie było dla mnie pożywką, to nie było w moim stylu, wolałem pomagać. Teraz jednak czuję, że moje nieszczęście cieszy otoczenie. Nie miałem gdzie się skryć, nie liczyłem dni, tymczasem Magda żyła w swoim świecie.

Myślałem nawet o tej wsi, może to podświadomość pragnęła, żeby tam pojechać i osobiście zacząć wypytywać o tę babcinkę. Pewnie uzyskam jakieś antidotum na te przekleństwo, bo nie jest normalne ponosić tyle klęsk. Coś jednak było w tych urokach i za żadną cholerkę nie potrafiłem przetransformować złej energii na dobrą. W mojej głowie panował chaos. Kiedyś od tureckiego starego szamana usłyszałem, że każde przekleństwo ma w rezultacie dobry oddźwięk i tylko pomaga dobremu wyjść na zewnątrz, że sprowadza człowieka na odpowiednią drogę, często też otwiera mu oczy. A nic tak nie otwiera oczu jak poczucie krzywdy. Może faktycznie byłem ślepy, a może w czymś innym tkwi problem? Może człowiek w swoim życiu musi ponieść tyle samo klęsk co zwycięstw, dlatego lepiej nie walczyć, by uniknąć obu.

Gerard z Martą odsunęli się definitywnie, jakby bali się tego, że pech zaraża. Oczywiście twierdzą, że mają sporo pracy i jeszcze więcej kredytów, że musieli tak zaaranżować dom, żeby wkupić się w gusta innych swingersów, bo tam biednych nie lubią, przez co się zapożyczyli na sporą kwotę, a teraz muszą spłacać raty. Kredyty zawsze łatwiej brać, dopiero później raty ciągną się jak ślimak po chropowatej elewacji. W ogóle jest dla mnie niezrozumiałe, jak można zapożyczać się, by komuś zaimponować, by kupić czyjąś przyjaźń, toż to apogeum głupoty. Nie miałem jednak prawa im tego powiedzieć, bo Gerard zaraz oddałby mi ciętą ripostę. Bywał chamowaty, a ja miałem swoje skazy. W każdym razie dowiedziałem się, że w tym momencie rata ich kredytu przekracza wysokość jednego dochodu. Jednym słowem, dali mi do zrozumienia, że muszą pracować i nie mogą pomóc, bo skończą na ulicy.

– Wojtek, zrozum, jeśli któreś z nas zrezygnuje z pracy, by zaopiekować się Magdą, to stracimy dom – biadolił przez telefon.

Nawet nie znalazł czasu, żeby przyjechać w odwiedziny do przyszłej szwagierki, nie było ich w szpitalu ani na pogrzebie u Leonii. Taką Magda miała rodzinę, wszystkim pomagała, a teraz gdy sama tejże pomocy potrzebuje, to nie ma nikogo. Byłem na skraju nerwowego załamania, w nocy nie mogłem spać – ciągle słyszałem, że ktoś kręci się przed naszym domem, wspina po drabinie, łamiąc gałęzie. Kiedyś byłem na tyle waleczny, że wyszedłbym i nawalił temu komuś po ryju, teraz jednak – może z racji wieku czy ogólnego osłabienia – bałem się, że sam oberwę łomem w łeb. Zresztą, tak naprawdę nikogo nie widziałem, nawet cienia. I chyba najbardziej bałem się właśnie tego, że tylko utwierdzę się w przekonaniu, że z moją psychiką też nie jest najlepiej, że oboje z Madzią potrzebujemy hospitalizacji. Myśląc o tym wszystkim, leżałem w ciemnościach, wsłuchując się w chrapanie dobiegające z pokoju obok. Nie dzieliłem z Magdą sypialni, ona ciągle sobie tego nie życzyła. Czekałem, aż te wyimaginowane kroki za oknem ucichną. Magdy pochrapywanie nieco je wygłuszały.

Ot, nagle ucichło jedno i drugie – na moje oko, na zbyt długo.

Najprawdziwsza psychoza.

Odgłosy za oknem nagle się wznowiły, ale za to Magdy chrapanie nadal było niesłyszalne. Nawet pomyślałem, że umarła, jednak nie mogłem się ruszyć z miejsca, bałem się, sam nie wiedząc czego. Szmery i kroki były coraz głośniejsze, miałem wrażenie, że ktoś wspina się po drzewie, by wejść do środka przez okno, słyszałem trzask łamanych gałęzi, jeszcze głośniejsze i bardziej złowieszcze.

Magda milczała, jakby miała bezdech.

Nagle dźwięki na dworze ucichły, a spotęgowało się Magdy chrapanie. Sztywniałem ze strachu i niemocy, ale w końcu zwlokłem się z łóżka. Spojrzałem przez okno, ale niczego nie mogłem dojrzeć prócz czarnej głuszy i żałobnego nieba. Przymknąłem więc powieki. Może faktycznie Kasandra zrobiła tej staruszce coś złego, może według kosmosu byłem współwinny. Przetarłem włosy spoconą ręką, to fatum nie może mnie opuścić, trwa już tyle czasu. Dlaczego u licha czuję, że ktoś mnie śledzi, obserwuje, skrada się. A jeśli to Kasandra szuka zemsty? Coś sobie znowu w tej główce wymyśliła… Ta myśl w tym momencie nawet wydała mi się wiarygodna, teraz we wszystko bym uwierzył. Na cmentarzu była bardzo podobna do niej kobieta, może ten jej gach, leśnik, ma jakieś znajomości, razem coś kombinują. Kiedyś nawet wspomniałem o tym Gabrysi, dla niej teza była nieco nad wyrost, uważa, że to tylko mi się wydaje. Podobno patrol policji, a sama to pilotuje, bardzo często przejeżdża obok mojego domu, tak profilaktycznie, i jeszcze nic groźnego nie rzuciło im się w oczy. Tylko sama Gabi też ma swoje tajemnice. Jeszcze przed porodem szeptały razem z Magdą, a kiedy ja się pojawiałem, milkły i zmieniały bardzo nienaturalnie temat, mówiąc sztucznie o pogodzie. Gabrysia coś wie, ale milczy jak grób, a Magda już teraz opowiada tylko brednie, więc pewnie od niej i tak się nie dowiem, co jest prawdą, a co fałszem. Chyba, że Gabrysia kiedyś powie mi prawdę. Te jej rozczulone oczy, kiedy gładzi mnie po ramieniu, kurwa, w każdym widzę wroga.

Stałem tak przy oknie, wpatrując się w czarną głuszę, i nagle zdałem sobie sprawę, że już wcale nie słyszę Magdy. Zaniepokoiłem się, ale też w tej samej chwili rozległ się łomot za oknem, jakby ktoś spadł z jakiejś wysokości, a potem biegł ciężkimi krokami w kierunku furtki. Musiałem iść do Magdy, może spadła z łóżka. Wychodząc z pokoju i zawiązując na prędko szlafrok, pomyślałem jeszcze o tym, że Gabi musi mi pomóc. Niech chociaż jeden dzień, najlepiej jutro, zaopiekuje się Magdą, choćby w rekompensacie za te kłamstwa, wjadę jej na ambicję. Muszę odkryć prawdę! Musze pojechać do Kaliny!

Owszem, nie warto wracać do miejsc, w których było ci źle, a do miejsc, w których było ci dobrze, warto wracać tylko we wspomnieniach. Jednak to był priorytet.

– Yyy… – usłyszałem w końcu jęki Magdy.

Bardzo mnie ucieszyły. Już wiedziałem, że te dziwaczne odgłosy świadczą o tym, że się obudziła i spadła z łóżka. To żaden intruz.

– Yyy…– jęknęła ponownie. Musiałem do niej pobiec, ale zatrzymał mnie kolejny szmer, tym razem przy drzwiach od strony ogrodu, kurwa mać!

Już nie wytrzymałem, pomimo jęków Madzi musiałem zobaczyć choć plecy zbiega. Nagle na niczym mi nie zależało, nawet na własnym życiu, mógł mi ktoś przypierdzielić łomem. Chciałem ujrzeć twarz prześladowcy lub prześladowczyni. Czyjeś kroki świadczyły o tym, że oddala się, więc już w ogóle nie bałem się otworzyć drzwi, by sprawdzić. Zresztą w tym momencie byłem już rozchwiany emocjonalnie. „Niechaj dzieje się wola nieba”, pomyślałem teraz jak Kasandra, ona zawsze tak mówiła. Kręciłem kluczem w zamku bardzo ostrożnie, powoli, jednak im bliżej było otwarcia na oścież, tym strach mnie mocniej otulał. W końcu uchyliłem drzwi i otoczyła mnie fala dusznego powietrza. Na dworze nie było niczego nadzwyczajnego, żadnego dziwnego odgłosu. Nawet śladu głupiego przeczucia, które przecież jeszcze przed momentem czułem, świadczącego o tym, że ktoś przed momentem tutaj był. Furtka była zamknięta, a nie uchylona i kolebiąca się, co też mnie zdziwiło. Bandyci nie zamykają za sobą drzwi. Jednym słowem świrowałem.

Pobiegłem na górę, by pomóc Madzi. Może to dziś będzie ten przełom, może to dziś mi wybaczy, tylko co? A jednak czułem się winny. Wparowałem do jej pokoju, ale widok narzeczonej zwalił mnie z nóg.

Siedziała na środku dywanu, najprawdopodobniej posikana, bo czuć było uryną, a jej koszula nocna była mokra. Bawiła się swoją kupą, twierdząc, że to plastelina, że dla Leokadii lepi jakiegoś pajacyka. Wgniatała drobne, blade ręce w kał i robiła z niego różne kształty.

– Nic nie mów – mówiąc to, przyłożyła sobie brudny od gówna palec do ust – bo ją zbudzisz. Ciii…

Chciałem się popłakać, ale nie miałem już w sobie łez.

Kasandra

Spoczywałam w Pawła fotelu, było mi wygodnie i nawet się zdrzemnęłam. Zrozumiałam, że nikt nigdy nie był mi bardziej obcy, niż moja matka. Moje życie nabrało trochę jaśniejszych barw. Może dlatego, że pogodziłam się z losem i udało mi się podjąć ważne decyzje, wszystko dzieje się po coś, a człowiek może wszystko, jeśli gra fair play. Jest coś, co tym wszystkim kieruje, a widząc, że człowiek nadużywa jakiś złych mocy, to… No właśnie, to jest ten palec boży, o którym często wspominała moja babcia. Wczoraj w nocy obserwując tę pisarkę, pewnie, że chciałam być taka jak ona, ale jeśli mi się nie uda, czy to będzie jakaś tragedia? Absolutnie!

Żyję i oddycham, mam się dobrze. Człowiek nigdy nie będzie tym, komu zazdrości, bo musi być sobą.

Mam inne priorytety, przede wszystkim moje dziecko, które muszę odzyskać. Jacek będzie mój, wszak nie pochodzi z chmury, wiem, że mi się uda, jednak to nie będzie prosta droga. Najważniejsze, żebym najpierw sprawdziła się jako matka. Czułam, że rosnę w siłę, tak jak roślina, która otrzyma dobrą odżywkę.

I ten szalony pomysł na który wpadła Zojka, a mnie się spodobał, bo mogłam się do tej roli przygotować. Zojka zawsze chciała dla mnie dobrze. Z początku jej pomysł obudził we mnie salwę śmiechu, ale teraz nie miało to znaczenia, liczył się cel, który uświęca środki. Nie wraca się do przeszłości, nie myśli się starą głową. Przeszłość nie może stać się przyszłością, chyba, że jest to dziecko, mój Jacek.

Znana autorka nie mogła wyjść z mojej głowy i wcale nie przez spory literacki dorobek, który znalazłam w Internecie, kiedy tylko wklepałam trzy pierwsze litery jej nazwiska. Nie rozumiem, jak to jest, że jednym się udaje, a drugim nie. Doszłam nawet do wniosku, że może faktycznie moje książki nie były tak dobre, jak uważałam, ale były pisane z serca i żaden, pożal się Boże, redaktor nie miał prawa mnie oceniać czy dyskryminować. Że jak biedna i bez znajomości, to mam zniknąć z rynku wydawniczego. Czasem czułam, że ten rynek jest opanowany przez liczne, sztuczne relacje tworzone na siłę i niestety dla pieniędzy. Jedni drugim napędzają czytelników, a książka wcale nie jest fajna, przecież czytam i nawet należę do kilku grup czytelniczych. Zresztą długo chorowałam na depresję, nadal choruję, i nie mam ochoty, na żadne relacje, no chyba że z najbliższymi: Pawłem i Zoją, Jackiem. Pisarka głównie zaprzątała mi głowę przez medalik. Kobiety mają intuicję, a mnie mój szósty zmysł rzadko zawodził. Jednak gdyby ten medali miał należeć do mnie, to by należał, ale widocznie musiałam go stracić, żeby zapomnieć, choćby o nienawiści mojej matki, do mojej osoby. Tylko on też przypominał mi o miłości babci, że kiedyś byłam kochana.

Miałam nadzieję, że wstręt do Pawła również mi minie, akurat on nie zasłużył na ten dystans, którym codziennie go częstowałam. Teraz jednak musiałam skupić się na planie Zojki, przyjechała do leśniczówki z lalką, repliką bobasa, nakazała, bym schwyciła ją w ręce. Zrobiłam to bezwiednie i kiedy tylko ją przytuliłam do serca, poczułam się tak, jak gdybym tuliła żywe dziecko. Jednak nie potrafiłam nazwać go swoim synkiem, to było to, czego najbardziej mi brakowało.

Musiałam zacząć działać i to na kilku frontach: odzyskać medalik i Jacka.

Wiedziałam, że nie będzie zbytniego problemu w odebraniu Jacusia przybranym rodzicom, matka biologiczna zawsze ma pierwszeństwo, to poniekąd jest strasznie niesprawiedliwe. Żal mi było tego małżeństwa, które nie dość, że bezdzietne, to jeszcze teraz ja narażę ich na dodatkowy stres, pewnie syna też, bo pierwsze więzy z przybranymi rodzicami już się stworzyły. Siedząc na stacji paliw, przysięgałam sobie, że to ostatni raz jak robię komuś krzywdę, że to już definitywny koniec, zaklinałam, ściskając palce w pięści. Poczułam moc i siłę.

Na ten moment tylko sobie wyobrażałam, że jestem matką – Paweł z Zojką każą mi ćwiczyć, nakazują hartować ciało i ducha, dokładnie tak, jak przygotowuje się dzieci do opieki nad pierwszym psem, kotem tudzież innym zwierzakiem.

Wiedzieli już, że moje dzieciństwo było trochę nieudane, może dlatego na bieżąco wybaczali mi wszystkie odjazdy, a ja pogodziłam się, że z nimi zostanę. Nie ma przypadków, a ja, chcąc już tylko przyciągać dobre, postanowiłam być najlepszą matką na świecie i jeszcze lepszą gospodynią.

Teraz, siedząc wygodnie, wyrażałam wdzięczność choćby za to, że przecięte opony uszły mi płazem, Paweł się nie domyślił lub tylko udawał, że nie wie, kto przeciął mu te opony, dodał, że nie chce wiedzieć. Jakiś kolega przyjechał i pomógł mu wymienić na nowe, do mnie tylko się uśmiechali. Czułam się bezpiecznie. Teraz trzymałam w ramionach Jacusia – lalkę w niebieskich śpioszkach. Nakarmiłam go i kołysałam do snu, mój syn miał już ponad dwa tygodnie. Tuląc go do serca wyobrażałam sobie, że jest żywy. Kiedy nie trzymałam go na rękach, to co chwilę przerywałam pisanie książek, by zajrzeć do kołyski. Byłam z siebie dumna. Choć lalka miała wielkie niebieskie oczy w kolorze niezapominajek – naprawdę wyglądała jak mój rodzony syn – to ciężko mi było uwierzyć, że jest dzieckiem Wojtka. Nawet już tego nie chciałam, on mnie okradł ze wszystkiego, już nie chodzi o pieniądze, tylko o godność…

Wracając ze stacji postanowiłam, że to koniec z przeszłością, mój syn, bez względu czyje ma geny, jest wyłącznie moim synem. A ten łotr Wojciech, kiedy tylko się dowie, na pewno zrobi wszystko, by mi go odebrać. Jacek był moim największym skarbem. Przytulając do serca lalkę, wstydziłam się, że tak z zimną krwią go… „Nie, Kas, nie myśl o tym, nie wspominaj, nie warto. Na tamten czas podjęłaś takie, a nie inne decyzje i basta”. Człowiek przez całe życie dojrzewa, uczy się, ewoluuje. Tylko jeszcze czasem bywały takie momenty, że chwytała mnie chandra, jakbym była uzależniona od swoich wyrzutów sumienia, a nie od samej nieporadności.

– Tak bardzo bym chciała, abyś do mnie wrócił, Jacusiu – szepnęłam z rana do plastikowej lalki. Na dniach państwo Piskorz mają się dowiedzieć, że jestem gotowa na macierzyństwo, że jednak się zdecydowałam go odzyskać, jak oni to przyjmą? Nie mam pojęcia, obawiam się, że nie będę potrafiła spojrzeć im w oczy, a to przecież nieuniknione.

Przede mną jeszcze jedna misja, ponieważ czułam, że mam już w sobie siłę i jestem jeszcze swojej przeszłości coś winna: musiałam pojechać do Kaliny, by oswoić się ze starym i zarazem pożegnać. Przeprosić tę staruszkę, zrozumieć siebie i sobie wybaczyć, choćby to, że aż tyle piłam alkoholu. Może nie tyle przeprosić, ile porozmawiać z tą kobiecinką. Dowiedzieć się, dlaczego na mnie splunęła, co ją tak bardzo we mnie przeraziło. Czy wiedziała, że piję. A jak wrócę do nałogu?

Czasem czułam, że tego alkoholu bardzo mi brakowało, jakby uśpiony nałóg nie chciał dać o sobie zapomnieć, najchętniej zalałabym się w trupa. Teraz też chciało mi się pić. Gdyby w pobliżu tej leśniczówki, w której teraz mieszkamy, był jakiś sklep, to z pewnością bym poszła i zwyczajnie kupiła jeszcze dwie butelki wina, nie widziałam w tym nic złego. Paweł był w pracy, Zoja na uczelni, a Jacek to lalka, chyba nie naskarży.

Może tylko kieliszek, tak na próbę. To tylko pierwsze zachcianki, ale one często prowadzą do tragedii, wpadłabym w cug, to pewne. A może nie, może tylko delikatnie się wstawię i lepiej poczuję. Nagle ujrzałam twarz swojej babci.

Nie!

Kiedy Paweł z Zojką się zorientują, przestaną namawiać mnie na opiekę nad dzieckiem. Nie mogę ich zawieść. Paweł uszanował moją decyzję i czeka na mnie cierpliwie. Choć nadal mamy oddzielne sypialnie, to wierzę, że nadejdzie taki dzień, że położę się z nim do jednego łóżka. On usilnie w to wierzy, a miłość niestety nie chce przyjść sama, nawet teraz, kiedy już wiem, że on jest dla mnie dobry i że zawsze tak zostanie. Nie zasłużył sobie na to moje traktowanie. Zupełnie jak z Wojtkiem, zło rodzi zło.

Ale teraz jest Jacek. Odłożyłam lalkę na ławę, ale zaraz się wzdrygnęłam i włożyłam do łóżeczka. Kroki skierowałam do swojego pokoju, podeszłam do biurka, sięgnęłam po puzderko, które leżało pod łóżkiem i wyjęłam zdjęcie Wojtka. To było silniejsze ode mnie, jednak nie potrafię tak do końca pożegnać się z przeszłością, powtarzam sobie, że jestem silna, ale pomaga tylko na moment. Jasnoniebieskie oczy miał też ten taksówkarz, na samo wspomnienie, aż się wzdrygnęłam.

Nadszedł czas rozprawić się z przeszłością na dobre, kiedy Paweł wróci z obchodu, powiadomię go o swoich planach. Wyjazd zaplanowałam na jutro, nikomu wcześniej o tym nie mówiąc. Miałam pojechać do tej wsi, odnaleźć staruszkę, przeprosić i porozmawiać. Czułam, że tak wypada, póki nie mam w domu żywego dziecka. Może zachowywałam się nie fair, nie powinnam jej się zwierzać ze swoich irytujących przemyśleń. Co ona miała mi powiedzieć, że będzie dobrze, że Wojtek jest zły i mam sobie dać z nim spokój? Może liczyłam, że powie mi: zdradź go, bo to normalne. Pewnie biła ode mnie jakaś zła energia, że postanowiła mnie przekląć. Czy mi pomoże, czy mnie pozna? Jestem teraz inna, brzydsza, czy uwierzy, że ja to ja? Czy w ogóle ona jeszcze żyje, co będzie jak tam pojadę, wrócą wspomnienia, kto teraz mieszka w naszym domu? Jak zareaguje Paweł, gdy wyjadę na cały dzień, a on zostanie sam na sam z dzieckiem? W końcu obiecaliśmy sobie, że tę lalkę będziemy traktować jak prawdziwe dziecko, pomyśli o mnie źle, tak jak moja mama. Miałam spore obawy, moja psychika nadal kulała. Może to za wcześnie, może nie powinnam rozdrapywać starych ran tuż po porodzie, to mogło różnie się skończyć. Jednak depresja poporodowa nie doskwierała mi tak bardzo, jak smutek ogólny, myśl, że nic dobrego mnie już nie spotka. Przytuliłam fotografię eksnarzeczonego do serca, potem spojrzałam na niego i pocałowałam zdjęcie na samym środku, w usta, a potem zgniotłam i wywaliłam pod nogi, depcząc chaotycznie.

– Wybaczam ci – szepnęłam.

Po tych słowach wspomnienia o Wojtku zacierały się z każdą sekundą, choć pod tym względem było już dobrze.

Jakaś klątwa nadal nade mną wisiała: lalce non stop coś się przytrafiało. Teraz też, kiedy wróciłam do salonu, zobaczyłam, że spadła jej na głowę karuzela dziecięca powieszona nad używanym łóżeczkiem, które przywiozła Zoja. Przecież dobrze zamontowałam grającą zabawkę. Znowu ręce mi opadły. A jakby tam leżał prawdziwy Jacek, to co wtedy? Dosyć, ja już swoje odchorowałam, ja już swoje frycowe zapłaciłam, jadę na tę wieś, bez dwóch zdań.

Rozdział 10

Wojtek

Nagle, bez żadnego wysiłku rozwarłem oczy. Ostre wiosenne słońce wdzierało się do mojej sypialni, odkrywając drobinki kurzu, które równie mozolnie jak promienie słońca tańczyły nad moją głową. Zawsze byłem estetą, dlaczego więc teraz nic mi nie przeszkadza, nawet te wirujące tumany kurzu. Uodpornił mnie ciągle unoszący się zapach ludzkich odchodów. Wojtek, bądź jak zdrowa ryba, te zawsze płyną pod prąd, z prądem płyną trupy. „Bądź silny, walcz”, powtarzałem w myślach, a czasem na głos. Wszystko mi się mieszało, dziś znowu miałem déjà vu.

Jestem w lesie, białe kości, dużo krwi, z moich palców kapie brunatna ciecz, a ja nie wiem, co dalej. Sprzątam gówna, dużo, wyrzucam je wiadrami, ale z górki tkwiącej w mojej sypialni nie ubywa.

Już któryś raz śniłem ten koszmar. Pewne rzeczy dzieją się naprawdę, tylko ja wolę wierzyć, że to sen. Gdy tylko spojrzałem na biały sufit – choć miałem ochotę przemalować go na czarno – znowu pojawiła się myśl: to jest ten dzień, dziś jedziesz tam, dziś dowiesz się, kim była ta staruszka, jakie miała korzenie, czy może już się odnalazła. Być może zrozumiesz, jakie jest drugie dno twojej historii i czy ona w ogóle skończy się pozytywnie. Może krewni staruszki, bo kiedy byłem na przesłuchaniu, dowiedziałem się, że takowych posiada, dadzą jakieś wskazówki, jak się odczarować. Przecież takich tajemnic chyba nie zabiera się do grobu, może szamanka zostawiła jakiś notes z antidotum na przekleństwa. W Internecie jest tego sporo, boję się jednak eksperymentować. Muszę szukać pomocy u źródła nieszczęść. Nie chciałem się też oszukiwać, że nagle ot tak się znalazła. Gabi nie chciała mojej zguby, gdyby tak było, już bym o tym wiedział. Ale to nie znaczy, że sam nie mogę wziąć spraw w swoje ręce, tym bardziej, że one dotyczą mojej karmy. A może pomysł wyjazdu do Kaliny zrodził się z chęci ucieczki, może opieka nad Magdą mnie przerosła i szukałem wymówki. Głęboka psychologia pewnie znałaby na to wszystko odpowiedź, ale tutaj nie było miejsca na naukę, teraz liczyło się niezrozumiałe i niewytłumaczalne. Zawsze jest coś wyżej, każdy musi zdawać sobie z tego sprawę. Odgrażając się karmą, jak ja jeszcze przed rokiem, możesz o sobie przypomnieć, bo czy istnieją ludzie bez grzechów?

Pewnie, że mogłem szybciej drążyć temat, ale szczerze się bałem, że ta manipulantka mnie w coś wrobi. Mało to się spotyka takich historii w literaturze czy w filmie? Femme fatale, to femme fatale, mogła nawet na miejscu zbrodni – jeśli to ona jest faktycznie winna – podrzucić moje włosy lub inne materiały z DNA. Nagle przyszły kolejne czarne myśli.

Krzyknąłem w głos:

– Nie!

Nagle mnie olśniło.

Ten sen mógł oznaczać jedno, że to ja próbowałem ukryć ciało tej staruszki, może wymazałem to z pamięci, a może skoro psychika mi tak szwankuje, to mój mózg czyni mi żarty.

– Nie, nie, nie – szeptałem, ale ten szept zamieniał się w krzyk.

Pękało moje serce, myślałem o Leoni, ona za to wszystko zapłaciła najwyższą cenę, własnym życiem. Pięści zacisnęły się na białej pościeli. Leokadio, kochanie! Wróć!

Dlaczego nie zrobiłem jej zdjęcia, nawet w trumnie, teraz mógłbym z nią rozmawiać. Nie byłem gotowy, nie zdążyłem, poza tym nie chciałem robić dziwnej szopki, bo robić zdjęcie nieboszczykowi, to staropolska schizofrenia. Tylko co z tego, miałbym pamiątkę, tak pięknie wyglądała. Lepiej chyba, że nie zrobiłem zdjęcia, bo całe dnie bym się w nią wpatrywał i jak ostatni czubek rozmawiał z fotografią. „Jadę do Kaliny”, pomyślałem już kolejny raz. Jadę po ratunek.

Magda chrapała dość głośno, ale regularnie, bałem się wejść do jej pokoju, bo wczorajsza zabawa kupą była najgorszym widokiem, jaki można sobie tylko wyobrazić, chyba nawet wolałem wspominać sen, w którym targałem za sobą zwłoki. Jedno było pewne, nawet jeśli Magda wyzdrowieje, to ja i tak zawsze będę pamiętać, jak sprzątałem, wydzierając jej z rąk miękki materiał.

Ciągle czułem ten smród, nie sądziłem, że ludzkie odchody mogą tak śmierdzieć. Intensywnie cuchnęło w całym domu i moje palce też cuchnęły, i to do teraz. Mimo że szorowałem je gąbką, ścierwo przeszło nawet przez rękawiczki. Magda nic nie robiła sobie z tego incydentu, miałem wrażenie, że jeszcze ją to bawiło, śmiała się, nie miałem prawa jednak twierdzić, że robi to celowo. Brakowało mi już sił do zajmowania się nią, jeszcze nie wiedziałem, co zrobię, ale jedno było pewne, musiałem wynająć opiekunkę, choćby na jakiś miesiąc, dwa, aż wszystko wróci do normy. Tylko czy znajdzie się ktoś chętny do opieki nad psychicznie chorą osobą. Nie miałem pojęcia nawet, gdzie szukać. A może oddać ją do hospicjum?

Nie mogę tracić nadziei. Priorytetem było, żebym sam odzyskał swoje życie. Wierzyłem, że mi się uda. Wstałem równie szybko, jak otworzyłem oczy. Czułem się jeszcze przez moment jak w prosektorium po wybudzeniu ze śmierci klinicznej, moje mięśnie były sztywne jak u żywej kukły. Nie myjąc się, nie przebierając, wykręciłem numer do Gabi, chciałem zrobić jeszcze jedno podejście. Czułem, że tym razem mi nie odmówi, że namówię ją do przyjazdu i choć kilkugodzinnej opieki nad Magdą. Na ten czas tylko ona mogła mi pomóc, bo kto inny? Tymek, który jest jeszcze większym estetą niż ja, nawet mi się nie śniło prosić go o pomoc, jest wrażliwy na każdy brzydki zapach, jak większość gejów.

Moja ukochana chrześniaczka zawsze łączyła się ze mną telepatycznie. Tym razem również była w pełnej gotowości, odebrała już po pierwszym sygnale, informując mnie, że właśnie o mnie myślała.

– Gabi, musisz mi pomóc, bo Tymek nie może! – poinformowałem bez pardonu, żeby czasem nie kazała mi najpierw do niego zadzwonić. O Marcie i Gerardzie nawet by nie wspomniała, wiedziała, że nie są tego warci. Czułem, że tak się nie pogrywa z Gabrysią, ale z drugiej strony nie miałem ochoty udawać i być bardzo miłym, by podstępem ją zwabić w pułapkę. Musiałem grać w otwarte karty, powiedzieć rzeczowo, o co mi chodzi i czego ona może się tutaj spodziewać. Zaraz też usłyszałem jej cienki głos. Zdawało mi się, że jeszcze ćwiczę co jej powiem.

– Wujku, po pierwsze, w czym muszę ci pomóc, a po drugie, do czternastej mam służbę, a potem jestem umówiona z Patrycją. Więc trochę mnie zaskoczyłeś! – powiedziała z naciskiem, może i z lekką pretensją w głosie.

– Z Patrycją? – zapytałem zdziwiony, bo miałem nadzieję, że lada moment jej to przejdzie. Że to chwilowe zafascynowanie tą samą płcią, przecież kiedyś była normalna, miała faceta. Ciągle nie mogłem się przyzwyczaić do tego, że Gabi została lesbijką. „To jest właśnie klątwa, to wina Kasandry”, znowu pomyślałem.

– Wynajmij w końcu opiekunkę, już ci to nieraz mówiłam – poinformowała. I chyba zrobiło jej się głupi, bo jej głos nagle zmiękł zupełnie. – Wujku, tyle razy cię prosiłam, żebyś wcześniej mnie informował, kiedy zechcesz pomocy. Tak nie może być, nie mam rodziny, ale to nie znaczy, że jestem niczym pogotowie ratunkowe, dostępna całą dobę – zalewała mnie falą wyrzutów.

„A kto to przewidzi”, pomyślałem. Ale nie powiedziałem tego, bo zaraz dostałbym wykład, że jestem niezorganizowany.

– Opiekunka, no tak. Ale, Gabi, na to trzeba czasu, a sprawa jest pilna – tłumaczyłem. Gabi bardzo lubiła Magdę, pomimo że jej ojciec zdradził z nią Wiolę. Czy nadal ją lubi? To się okaże już za moment, bo czułem, że się zgodzi na przyjazd. Ciężko polubić osobę chorą, bezużyteczną, mało ludzi stać na bezinteresowną miłość. Wolałbym być nie sprawdzany, ale właśnie teraz mój sprawdzian trwa, nie wiem jaką uzyskam końcową notę.

Magda tak bardzo choruje, że strach ją zostawić samą w domu, może nawet popełnić samobójstwo, w końcu wciąż o tym wspomina. Rozmawiając z Gabi, jeszcze bardziej to sobie uświadomiłem, ona była moją jedyną deską ratunku.

– Gabi, proszę, pomóż mi, to sprawa życia i śmierci. Już się ze mną nie drocz – poprosiłem. – Naprawdę to pilne, inaczej bym nie zadzwonił z samego rana. Szanuję cię.

Chyba te ostatnie słowa ewidentnie skruszyły jej serce.

– Wujaszku, jeśli powiesz, o co chodzi, może… zlituję się nad tobą, ty…

Pewnie chciała powiedzieć „łotrze”, często w żartach tak do mnie mówiła.

– Zabrakło mi odpowiedniego słowa – poinformowała. Oboje zaczęliśmy się śmiać.

– Nie mogę – powiedziałem, naprawdę nie mogłem. Przecież teraz, kiedy temat Kasandry nie istnieje, nie chcę, żeby znowu zaistniał. Jak ona to przyjmie, że jadę do Kaliny, aby się odczarować. Zresztą wolałbym, żeby Gabi nie pomyślała, że mam problemy psychiczne i jadę tam, by ściągnąć na siebie jeszcze większe niebezpieczeństwo. Zawsze była zapobiegliwa i taka żyjąca w wiecznym przestrachu. Nie mogłem zdradzić jej, gdzie jadę, bo i mnie wydawało się to dziwne. Dosłownie jakby jakaś czarodziejska siła przyciągała mnie do tej wsi, ale ja sam niczego nie rozumiałem.

– Jedynie mogę ci powiedzieć, że to sprawa, która wynikła nagle. – W słuchawce usłyszałem delikatne westchnienie.

– Jak mi nie powiesz, to nie przyjadę.

Uparciuch z niej.

– Gabi? – Nagle nabrałem powagi. – Nie staluj się ze mną. Co z tę przysługą – dokończyłem, przecierając z czoła pot, który wnet się nagromadził.

– Wujku, kocham cię jak brata, niechaj ci będzie, widzimy się za godzinę, tylko zaraportuję o urlop. A, i wezmę jakąś ciekawą książkę. Poczytamy z Madzią, może tego jej brakuje.

Książki, książki, ciągle tylko książki. „Wszyscy uciekamy w świat książek, ile człowiek musi przejść, by człowiekiem się stać”, pomyślałem. Czasem milion przeczytanych ksiąg nie zrobi z człowieka człowieka, ale i tak warto czytać, książki zawsze otwierają drogę do wielkiego świata.

Kasandra

Spacerowałam ciemnym, gęstym kalińskim lasem. Właśnie przed momentem wyszłam z pociągu, w którym, o zgrozo, zasnęłam. W mojej głowie pojawił się mroczny sen, najgorszy w moim życiu, który czasem się powtarza. Mianowicie szłam deptakiem Gniezna, zupełnie naga, nie tak jak we wcześniejszych snach, że tylko bez majtek i z ledwie zakrywającą nagie pośladki zbyt krótką bluzką. W dzisiejszym śnie byłam permanentnie obnażona, a przechodnie wytykali mnie palcami i się ze mnie śmiali. W tym śnie czułam się upokorzona i bezsilna, a nie miałam, gdzie się skryć. Na szczęście się obudziłam. Gdyby nie mężczyzna, który siedział obok i z którym wcześniej wymieniłam się informacją, że jadę do Kaliny, pewnie przespałabym stację. Szturchnął mnie łokciem i tym samym wybudził. Niby czułam siłę, niby stawałam się inna, waleczna, ale jeszcze dopadały mnie chwile wielkiego zwątpienia.

Teraz, będąc w tym głębokim lesie i idąc w kierunku tej starej chaty, celowo wyłączyłam telefon. Nie chciałam, żeby Paweł dzwonił do mnie, wiedziałam, że jest w domu i pilnuje bobasa – wierzyłam, że to żywy Jacek, już tęskniłam.

Chciałam w spokoju dojść do tego domu, choć czas mnie gonił. Dojechałam pociągiem okrężną drogą. Najpierw do Bydgoszczy, a dopiero stamtąd do Jankowa Dolnego, byleby nie bezpośrednio przez Gniezno. Pierwszą stolicę omijałam wielkim łukiem, nie potrafiłabym ze stoickim spokojem, spojrzeć na katedrę, chyba bym dostała zawału, musiano by mnie reanimować. Może stąd ten sen, to podświadomość robi mi psikusy. Nie byłam przygotowana na wizytę w moim mieście, więc mi się przyśniło. Teraz szłam ciemnym lasem, choć było już jasno, wiatr smagał moje policzki, jednak to było przyjemne. Postanowiłam, że przejdę przez wieś i rozpytam o tę wróżkę, ona jeszcze musi żyć, była stara, ale widać było, że to silny chów, choć już wtedy, przed rokiem, tajemniczo zniknęła i przez ostatnie dni już jej nie widziałam. Może faktycznie się mnie wystraszyła, gdy za gwałtownie przejechałam obok niej swoim samochodem. Chciałam nastraszyć, być może to było jedyne, co mi się udało, dlatego straszę do teraz. Nie radziłam sobie z rzeczywistością i wyhodowałam w sobie zbója, tylko ja już go nie chcę. Jedno ciało dla jednej duszy, zaklinam.

Zaczęłam wspominać Wojtka i to, że on naprawdę mnie drażnił. Miałam taki okres, że nie mogłam na niego patrzeć, pewnie gdybym była teraz jego dziewczyną, nadal trwałby ten stan, bo tak musiało być. Po co więc robię sobie wyrzuty, nie jestem pierwsza, która zdradziła faceta, no może zbyt wielka kara mnie spotkała, może dlatego, że zawsze byłam karna. Wierzyłam jednak w piękny czas, bo babcia zawsze powtarzała, że nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło. Myśląc o niej, schwyciłam się szala kryjącego dekolt, pomyślałam o medaliku i o tej pisarce. To też była sprawa do wyjaśnienia.

Gdybym wiedziała, że Bóg zamierza wręczyć mi chochlę i tym samym pozbawić na moment mózgu, kosztowałabym zupę widelcem.

Planowałam też, tak na wszelki wypadek – o czym poinformowałam Pawła – przenocować w jednym z domów, w którym można było wynająć pokój. Było grubo przed sezonem, wolnych miejsc nie brakowało. Nagle poczułam niepokój, że ktoś mnie obserwuje, jakby zza drzewa. Obejrzawszy się za siebie, nie zobaczyłam nikogo podejrzanego. Leśna ścieżka zaraz za mną była pusta i las dookoła świecił przeźroczystością, drzewa były chude i pojedyncze, jeszcze na wczesną wiosnę nie zdążyły odziać się w zielone listeczki, takie które kryją wszelkich zboków. Pomimo niepokoju szłam przed siebie prężnym krokiem, ale idąc w lęku, co chwilę oglądałam się za siebie. W końcu musiałam na moment się zatrzymać. Żeby się uspokoić, wdychałam powietrze, regularnie i całym brzuchem, tutaj zawsze pachniało tak słodko. Wtedy też to czułam, jak jeszcze Wojtek mnie bardzo kochał i żebrał o każde moje spojrzenie. „O czym ty myślisz“, pouczałam siebie, ale widocznie to wyrzuty sumienia nie dają mi normalnie funkcjonować. Czytałam o tym w jednej z książek. Teraz byłam pewna, że nie chciałam zniszczyć życia komuś, kogo niegdyś kochałam całym sercem. Wojtek musi żyć szczęśliwie, widocznie nie zasłużyłam nawet na prywatne oszczędności, może według kosmosu należą się jemu. Może on jest normalny, tylko ja zawsze byłam zakałą, z winy mojej matki, też zakały – była toksyczna, a toksyczna matka urodzi tylko toksyczną córkę. A może nie, ciągle coś wypierałam. Nagradzałam siebie, swoje nieudane dzieciństwo nowym ciuchem, biżuterią, innym gadżetem, szczęście przychodziło na krótko. Tylko teraz już się zmieniam. Teraz dbam o duszę, a nie o wygląd. Oddychając głęboko jak przy medytacji, zaczęłam kręcić się wokół własnej osi, jakbym chciała to wszystko z siebie zrzucić, jarzmo niekochania, odtrącenia, ignorowania i zazdrości, jeszcze przymus opieki nad matką, która w zasadzie była o mnie zazdrosna. Nie mogłam tego pojąć, tak samo jak nie potrafiłam się zatrzymać, świat mi zawirował, a ja w rezultacie przewróciłam się, uderzając lekko głową w kamień. Nie miej wyrzutów, nie mścij się, odwet i zemsta jest przywilejem słabych ludzi.

Chyba na moment straciłam przytomność. Zauważyłam cień jakiejś postaci stojącej nade mną – czy aby na pewno się tylko przewróciłam? Skąd w takim razie ten tępy ból w głowie. Może ktoś mnie uderzył? Zmrużyłam oczy, udając nieprzytomną. Oczekując kolejnego uderzenia, może łomem, , zobaczyłam przed oczami liczne obrazy, zwłaszcza te z przeszłości, z czasów porwania, najpierw koledzy Gawła, potem Michał. Nikogo nad sobą nie czułam, tylko tyle, że ktoś mi się przygląda. Moje usta wgniotły się w leśne runo i było mi zimno. Jednak nie mogąc się udźwignąć, oczekiwałam sama nie wiem na co, że ktoś mnie zamorduje? Mój mózg zrodził chore obrazy, pastwiły się nade mną, jak to widmo, które nad sobą czułam. Czy wszyscy święci uważają, że powinnam jednak umrzeć, może popełnić samobójstwo, ile razy miałam na to ochotę.

Co, u licha, było ze mną nie tak, że nawet sam diabeł mnie omija.

Nagle w tym amoku i bezsilności wyobraziłam sobie, że toniemy z Wojtkiem w gorących pocałunkach, że nikt mnie nie wywiózł, nie było zdrady, kradzieży i że jest rok dwa tysiące dziesięć, a my tworzymy szczęśliwą rodzinę, mamy syna, mojego Jacusia, a ja właśnie wracam do naszego domu, rodzinnego azylu.

W końcu  otworzyłam oczy. Upewniając się, że nikt przy mnie nie stoi, udźwignęłam ciało i, klęcząc jeszcze moment, próbowałam wstać na równe nogi. Obejrzałam się jeszcze w popłochu, ale nikogo już nie czułam, a tym bardziej nie widziałam. Wspomnienia sprawiły, że nie miałam siły iść dalej, ale starałam się ruszyć z miejsca. Swoją zdradę też sobie przypomniałam, i to jeszcze wyraźniej, teraz wszystko widziałam klarownie, każdą moją notę w pamiętniku, a nawet to, że pragnęłam śmierci Wojtka. Pamiętałam. Musiałam stanąć w prawdzie, bo tak zawsze jest lepiej. Bóg mi świadkiem, Bóg mi świadkiem, że żałuję, w pełnym tego słowa znaczeniu. Trzymając w dłoni garstkę zgarniętego z podłoża runa, zacisnęłam pięść oraz powieki, z których wydobył się wodospad łez. Przyszedł jeszcze moment zwątpienia, że po co mi to jest, że po co tutaj przyjechałam, że czary nie istnieją i że to moja głupota, a nie żadne uroki. Zwykła karma, bo jestem zła, więc nie może przecież spotkać mnie nic dobrego, nim nie spłacę długu do końca. Wspomnienia muszą być czyste, bo rany lepiej goją się w czystości.

Chryste, co ja ze sobą zrobiłam, może to się nie wydarzyło. Może nagle się obudzę i okaże się, że leżymy z Wojtkiem w jednym łóżku, szczęśliwi…

Jestem tutaj. Tutaj, z kimś niewidocznym, a jednak wyczuwalnym. Zaczęłam się podnosić, podpierając się drzewa, aż stanęłam na równe nogi. Rozejrzałam się dokoła. Znowu kogoś poczułam, ale nic nie widziałam, przerażało mnie to. Szłam przed siebie, zerkając na boki, prosto, z podniesioną głową otrzepując resztkę niechcianych wspomnień, byłam jak dawna Kasandra. Nawet nie wiem, ile już uszłam, ale sporo, bo byłam na początku asfaltowej drogi. W tej wsi asfalt kończy się i zaczyna jak w pospolitym dowcipie. Dodatkowo jest podziurawiony; dużo dźwigał.

Nasze drogi z Wojtkiem tutaj się rozeszły.

Musiałam przyznać, że w tej wsi nic się nie zmieniło, teraz jest marzec dwa tysiące dwudziestego trzeciego roku, ale identycznie było tutaj  kiedy wybuchnął covid, kiedy uciekaliśmy przed wirusem, przed Mariolą – ona chyba też wiedziała, że nie jestem taka kryształowa. Nawet nie było mnie stać na to, by oddać jej honor.

Teraz nie mogę już wspominać, teraz muszę odszukać tę kobiecinkę: czy urok to, czy sraczka, musiałam z nią porozmawiać. Już nie potrafiłam nawet nazwać jej „starą kurwą”, jak niegdyś.

Zobaczyłam z oddali jedyny nieotynkowany na tej wsi dom, wybudowany z szarego pustaka. Stał na poboczu, w miejscu, gdzie droga zamieniła się w piaszczystą i prowadziła do wsi Wymysłowo. Minęłam jeszcze dom, który kiedyś wynajmowaliśmy z Wojtkiem, gdzie słałam całemu światu nienawistne spojrzenia i gdzie rzucałam wyzwiska i wulgaryzmy. Aż zapiekło mnie całe ciało i zakuło serce. „Nie, nie patrz, spuść głowę”, nakazywałam sobie. Nie chciałam patrzeć w te okna, tak jak patrzyła w nie ta babcinka. Z komina domu wydobywał się dym, czyli ktoś tam mieszkał. Przeszłam obok ze spuszczoną głową. Na szczęście byłam już coraz bliżej szarej bryły pokrytej eternitem – z tego, co pamiętałam, ta kobieta stamtąd wychodziła i tam też wchodziła.

Było szaro, buro, ale też mroźno. Jednak w moim sercu czułam zalążek radości, że za moment babcinka zobaczy moją twarz; kiedy wszystko jej opowiem, przeproszę, to ona zdejmie ze mnie klątwę, bo zrozumie, że to trochę jak na jednego człowieka za dużo, to wszystko, co mnie spotkało. Opowiem jej, jaki przewrót nastąpił w moim życiu, pewnie się zdziwi, może ucieszy, a może pochwali za cudną przemianę. Bo zdaniem takich staruszek pychę należy najbardziej karać.

Zasłoniłam usta i nos szalem, bo wiał mi w twarz nieprzyjemny, porywisty wiatr, las już mnie nie chronił. Kibicowałam sobie. Ulica z pokruszonym asfaltem była pusta, cieszyło mnie to niezmiernie, bo ciągle chciałam przed kimś się kryć, byłam zdeterminowana. Miałam pewność, że nikt mnie nie rozpozna, miałam czapkę, a w razie gdyby ktoś jakimś cudem zaprosił mnie na kawę, to przecież obcięta jestem na zapałkę, cała w bliznach, więc kto skojarzy, że to ta dama, która wiecznie miała w nosie muchy i nagminnie łamała przepisy drogowe. W zasadzie, teraz nawet lubiłam gładzić te swoje krótkie włosy, nawet te już blizny pokochałam, może i jestem za nie wdzięczna, przynajmniej wiem, że gorzej być nie może. Teraz przede wszystkim musiałam skupić się na spotkaniu, a potem na merytorycznej rozmowie, którą przeprowadzę z tę kobiecinką. Opowiem jej nawet o moim nieszczęśliwym dzieciństwie, o matce, która mnie nie kochała. Wszystko żeby głębiej dotrzeć w rejony jej serca, żeby też mnie trochę zrozumiała, zaczęła współczuć. Wiem, że trzeba czcić ojca i matkę, że tak nakazuje Dekalog, ale dlaczego w nie ma przykazania, że trzeba czcić także swoje dziecko? Kto to w ogóle układał, może jakiś wyrodny rodzic, który wiedział, że na szacunek nie zasłużył i prędzej lub później spotka go kara.

Może nie mam prawa tego oceniać, bo to też jest grzech.

Rozdział 11

Wojtek

Czasem jest tak fatalnie, że nie pozostaje nam nic innego, jak pozostać wdzięcznym, bo nie ma już sensu się użalać. Najgorszy jest stan, gdy boisz się żyć, ale jeszcze bardziej boisz się umierać. Chwała Gabrysi, że jednak zgodziła się na przyjazd, jednak się przemogła

Zaraz jak wyjechałem z Gniezna, znowu byłem pewien, że mam kogoś na ogonie, ewidentnie ktoś mnie śledził. Spojrzałem w boczne lusterko: jechał za mną granatowy jeep z tak ubłoconym numerem rejestracyjnym, że nie było widać ani jednej cyferki i ani jednej literki. Jakby celowo ktoś tak zafajdał tablicę, przecież od paru dni nie padał deszcz, nie było błota, panował przymrozek. Gdyby numery rejestracyjne było widać, spisałbym je, bo o to prosiła mnie Gabi, wiedząc, że już od dawna mam takie odczucia. Mój ojciec zawsze mówił, że jestem przewrażliwiony na swoim punkcie, jego słowa słyszę nawet teraz, więc hamuję i zatrzymuję auto, by udowodnić ojcu – nawet teraz, kiedy już nie żyje – że on się mylił, a ja nie. Głupie, wiem, ale ciągle robię mu na złość, a to dlatego, że on dla obcych zawsze był miły i uczynny, bohater. Potem tylko nasza rodzina najbardziej na tym cierpiała, sumarycznie musiał się na kimś wyładować.

Zjechałem na pobocze, by ten ktoś mnie wyprzedził, ale kierowca jeepa ewidentnie chciał się ze mną podroczyć i też wyhamował. Stanął kilkaset metrów przede mną. Choć promienie słoneczne odbijały się w jego tylnej szybie, byłem już pewien, że to mężczyzna. Chyba czekał, aż ja pojadę – ruszał, kiedy ja ruszałem, by sunąć po oszronionym poboczu. Bardzo dziwne uczucie mną owładnęło, przez myśl przeszło mi nawet, że to jest gach Kasandry, samochód naprawdę był podobny do tego, którym przyjechał kiedyś po jej dowód osobisty. Wyglądał wówczas jak niedouczony typ i chyba był za głupi, żeby móc mi zaszkodzić. Zresztą, poddając to wszystko głębszej analizie, doszedłem do wniosku, że Kas by się nie odważyła kogoś za mną posyłać. Ona nawet się nie upomina o podział majątku, wycofała się, pisze tylko te swoje grafomańskie wywody. Żyje w innym, wyimaginowanym sobie świecie. Pewnie że najłatwiej jest uciec od rzeczywistości, kiedyś w romanse, teraz w książki.

A może mój ojciec miał rację? Może faktycznie wszystko mi się wydawało, i to od dziecka. Może nawet nie krzyczał, nie był wulgarny, tylko ja to wyolbrzymiałem, bo jestem wysoce wrażliwą osobą. A może jego wychowanie wywarło na mnie wielkie piętno i dlatego taki jestem. Bo już od małego musiałem być dorosły. Do dziś mam bliznę na nadgarstku, od zewnętrznej strony: kazał mi znieść szklane butelki po wodzie grodziskiej, załadował mi aż cztery, do piwnicy – miałem zaledwie cztery lata, a schody była naprawdę strome. Byłem silny, ale ta siła była sztuczna i wymuszona, dlatego tak nagle osłabłem. Teraz muszę walczyć z przeszłością, przerobić bolesne tematy, by kiedyś, być może, znowu stać się silnym.

Nie miałem pojęcia, kto mnie śledzi, co to za fanatyk. Nerwy zaczęły mną telepać, kiedy parkowałem trochę mozolniej pomiędzy dwoma ogromnymi dębami. Jak na złość ulicą przejechał tylko jeden samochód, przecież gdyby ten ktoś chciał zrobić mi krzywdę, to by już to zrobił. Wyszedłby z auta i mnie zastrzelił albo zbeształ, choćby i w tym momencie. Nic takiego się nie wydarzyło, przejechałem nieprędko, a kierowca nawet się na mnie nie obejrzał, ciągle parkował, a jego przednie światła zgasły, co znaczyło, że wyłączył silnik.

W końcu wjechałem do Kaliny, niegdyś wioska zabita dechami, a teraz? Przecierałem oczy ze zdziwienia. Przez rok wiele się tutaj zmieniło, wieś stała się jakby przedłużeniem Gniezna, powstało mnóstwo nowoczesnych domków. Nawet nie wyczuwałem już niebezpieczeństwa, było mi raźniej. Wśród tych wszystkich zabudowań nie czułem się wyobcowany, widok koił nerw, a jeszcze przed momentem się zamartwiałem. W swojej paranoi o najgorsze podejrzewałem nawet Gerarda i Martę. Może dlatego, że byli w dole finansowym i nieraz śmiali się, że muszą zrobić napad na bank lub uprowadzić jakiegoś bogacza, żeby odbić się od dna. Tylko co ze mnie za bogacz. Żaden.

Granatowy jeep stał zaparkowany na środku wsi, a ja nie miałem odwagi wysiąść z samochodu i podejść do tego gostka, na samą myśl robiłem się czerwony ze wstydu, że ten ktoś może mnie zbesztać, wyśmiać. Z drugiej strony w głowie tworzyły mi się wizje katastroficzne, że to pułapka, że nagle szosą podjeżdża inne auto, czarne, że ktoś powoli uchyli przyciemniane szyby i wystawi broń, by strzelić prosto w moje serce. Umieram, sprawcy nigdy nie odnajdą. Jestem duchem i widzę ludzi, wiem już wszystko. Widzę Gawła, wiem, że to jego zemsta za to, że on siedzi, a ja jestem na wolności.

Tylko wolności w tym kraju już dawno nie ma.

Zaraz też wyobraziłem sobie swój pogrzeb i płaczące kobiety: Magdę, Kasandrę i moją matkę. Ja płynąłem w stronę światełka, gdzie czekał mój nieżyjący ojciec, mający, jak zawsze, zaciśnięte usta. Pewnie źle się ubrałem albo źle uczesałem, sprawdza, czy mam okruszek na płaszczu lub koślawe podeszwy. Zawsze mnie to denerwowało, ale z wiekiem stałem się identyczny. Nie za bardzo chciałem być taki jak on. Pamiętam te coniedzielne awantury, zaraz przed mszą, że mam niewyczyszczone buty, że ludzie będą się dziwili, może śmiali. Czasem nawet mnie uderzył, a ile razy szedł do kościoła sam, bo gdy moja matka stawała po mojej stronie i jej się dostawało. Też kiedyś nie chciałem wziąć Kasandry na ognisko, bo też wydawało mi się, że źle wygląda. Ale inne kobiety wyglądały gorzej, a wcale się tym nie przejmowały. Ja zaszczułem swoją narzeczoną, bo sam byłem tak traktowany przez ojca. Musiałem to z siebie wyrzucić na bliskiej memu sercu osobie, to taki odwet. Wiem, że już dawno powinienem uwolnić te emocja. Przepuścić przez siebie, ale to nie jest takie proste.

Byłem wychowany wśród paradoksów i hipokryzji, bo przecież ojciec co tydzień chodził do komunii świętej.

Niedziela nie była już niedzielą, tylko piekłem matki i syna. Traumatyczne dzieciństwo zawsze mi się czkało, zawsze w kryzysowych sytuacjach. Moja wizja pogrzebu była taka realna – pocieszające było, że Madzia stała nad trumną, była zdrowa.

Wzdrygnąłem się, nie mogę myśleć o takich bzdurach, Madzia mnie potrzebuje, to dla niej, dla naszej przyszłości tutaj jestem, zaraz też poczułem większą odwagę i na świeżo wylanym asfalcie, choć ten widok mnie zaskoczył, jeszcze mocniej nadusiłem na pedał gazu, płynąłem przed siebie. Granatowy jeep zniknął z zasięgu mojego wzroku.

A może to Gabi wypuściła za mną tajniaka, tak z troski. Nic nie mówiła, w obawie, że się nie zgodzę. Tą ostatnią myślą poprawiłem sobie nastrój, nawet, podkręcając głośność radia, zacząłem nucić sobie piosenkę Roxette, „To musiała być miłość”, taka była.

Czasem dla swojego dobra tworzymy swoje prawdy. Choć Gabi troska o rodzinę była tak ogromna, że czasem to i ze swoim życiem się nie liczyła, by ratować spowinowaconych.

Tak jak dziś, choć nie zdążyłem się z nią spotkać, coś mnie pchało w kierunku tej wsi, każda minuta była na wagę złota i nie chciałem na nią czekać, wiedziałem, że jest już w drodze.

Nie dzwoni, to chyba nic nadzwyczajnego się nie dzieje.

Myśląc o tym, podświadomie nadusiłem guzik telefonu, by jednak się upewnić, co robią moje kobiety. Wybrałem numer do Gabi – wypadało się przecież dowiedzieć, czy na pewno dojechała. Niestety po kilku sygnałach włączyła się poczta. Nie odbierała, a ja w zasadzie za bardzo się tym nie zmartwiłem. Magda była absorbująca, ale i do niej wybrałem numer. Ta na szczęście odebrała już po pierwszym sygnale, informując mnie, że mam dać jej spokój, bo bawi się naszym dzieckiem, a Gabi robi obiad. Czyli wszystko było w normie, a mnie jednak paliły się policzki, wiedząc, że dziewczyna to słyszy, taki upadek. Może nawet cieszy się z tej klęski, tym samym czując, że jej matka jest pomszczona. Hm, tak może być, kto zna prawdziwe myśli drugiego człowieka. „Marność nad marnościami”, pomyślałem, będąc już pod nieotynkowanym domem, w którym najprawdopodobniej jeszcze rok temu mieszkała babcinka z Kaliny. Śmierdziało, w oknach było ciemno. Odniosłem wrażenie, że od dawna nikt tam nie mieszkał. Na zewnętrznym parapecie, w białej plastikowej i popękanej doniczce rosły na wpół zielone pelargonie, w zasadzie suche badyle, ale pojedyncze zielone listki odbijały od korzeni. Widziałem to, choć firanki były naprawdę brudne. Pomyślałem, że ktoś przecież musiał je przez zimę podlewać. Okolica była jakby wymarła. Odwracając się w stronę domu, w którym kiedyś mieszkałem, ujrzałem w oddali jakąś chudą postać, stała i gapiła się w ten dom. Wyglądało to dziwnie.

Po chwili do tej wiotkiej sylwetki człowieka, ni to kobiety, ni to mężczyzny, dołączył mężczyzna, który wyłonił się zza płotu, razem weszli na teren posiadłości, w której niegdyś mieszkałem. „Pewnie to nowi lokatorzy”, pomyślałem. Miałem ochotę z nimi porozmawiać, jednak zrezygnowałem z tego pomysłu, znowu obleciał mnie nieuzasadniony strach. Znowu poczułem, że ktoś mnie obserwuje.

Kasandra

Myśląc o babci, zaraz poczułam w ustach smak mleka z miodem, tak bardzo brakowało mi tego w mojej diecie. Moja babcia zawsze rano, przy muzyce Lata z Radiem, dawała mi taki poczęstunek, mówiła, że łyżka miodu i do przodu.

Działało!

Zawsze potrafiła mnie zmotywować: „dalej, Kas, dajeszֲ”.

Chyba dziwniej być nie mogło.

– Dzisiaj już lepsza pogoda, widać, że wiosna za pasem – zagadnęłam do rudzielca stojącego przed domem, który jeszcze przed wojną wynajmowaliśmy z Wojtkiem. Zaraz też spojrzałam na wyrastające z ziemi liście tulipanów, pewnie za moment wyjdą żółte łebki, takie zapamiętałam. Było ich w tym roku jakby więcej, gęściejsze kępy. Kiedyś kochałam ogrody, Wojtek też. „Jejku, nie myśl”, pouczam siebie. „To już było i nie wróci”. I jeszcze te pokrzywy rosnące pod płotem, tak bardzo zakręciło mi się z nerwów w głowie, znowu nie kontrolowałam rzeczywistości. Moja narcystyczna matka pobiła mnie kiedyś pękiem pokrzyw, bo nie chciałam zrobić jej kawy. Strasznie parzyło, drapałam się i płakałam przez całą noc, a nawet dwie. Ale chyba najbardziej to płakałam nad sobą, że z zemsty naplułam do tej kawy, którą w końcu z przymusu jej zrobiłam.

Czułam się z tym fatalnie. Nie z tego powodu, że zostałam pobita, bo ona nigdy się nie dowiedziała, ale z wyrzutów, że zrobiłam coś niezgodnego ze swoim sumieniem.

– Tak, droga pani. – Mężczyzna wyrwał mnie ze wspomnień, które wcale nie ułatwiały sprawy. – Dosyć już tej zimy, też wyczekuję pierwszej jaskółki, choć jak stare porzekadło mówi, jedna jaskółka wiosny… – Ryży mężczyzna zatrzymał się w pół zdania, byłam jeszcze na tyle inteligentna, by domyśleć się, że pewnie czeka, aż dokończę.

Rozejrzałam się więc dookoła, wokół było smutno i szaro, jak zawsze.

– Nie czyni – dokończyłam w końcu, spoglądając w jego cisowe oczy. Kogoś mi przypominał, ale moja twarz była mokra od łez i widziałam jak przez mgłę.

Ciągle nasuwały mi się paradoksalne myśli. Kiedyś byłam z Wojtkiem, ale marzyłam o tym, by związać się z innym facetem, na przykład z Olafem. Teraz myślę o Wojtku, bo go straciłam, ale wiem, że gdybym go kochała, to nie zainteresowałabym się Olafem – przestępcą, który ponoć zamordował własnego dziadka. Ciągle nie pamiętam, skąd to wiem.

Brama, przy której stałam z nadzieją, że facet zaprosi mnie do środka, miała kolor brązowy, ale z łuszczącej się farby przebijała masa innych kolorów, od seledynu, niebieskiego, a nawet żółtego, po biały i trawiasty. Pewnie miała tyle lat, co ten dom, czyli ze sto albo i więcej. Zawsze czułam się za elegancka do tego miejsca, ale teraz z kolei czuję się zbyt nieatrakcyjna.

Jakaś psychoza.

Facet przyglądał mi się z uwagą, a może przysłuchiwał? Prawdopodobnie szeptałam, ostatnio coraz częściej mi się to zdarzało, robiłam to nieświadomie. W końcu z pokerową miną wyciągnął do mnie dłoń.

– Daniel jestem, a pani? – zapytał bardzo pewnie. W tym momencie, kiedy wypowiedział to imię, zobaczyłam w nim mojego byłego narzeczonego, Daniela Pasińskiego.

– Waleria – skłamałam, bo się wystraszyłam.

Miał zbyt pewny ton głosu, a przecież kiedyś byliśmy parą. Był oficjalny, nie poznał mnie? Jeszcze bardziej zakryłam twarz szalikiem, miałam nadzieję, że głos mnie nie zdradzi. Z bezsilności spojrzałam na krzywo wybrukowany chodnik i stary, rosnący krzywo grab. Co teraz będzie, rozmawiać z Danielem, czy wiać? Widocznie nie jest mi dane żyć beztrosko, może tylko w trudzie człowiek znajdzie sens istnienia, może Bóg mnie kocha, on dźwigał krzyż i ja go dźwigam. Ciągle szukałam drugiego dna w tej całej historii, a im więcej czytałam książek, tym jeszcze bardziej bolała mnie zdobyta mądrość. Faktycznie, lepiej być nieświadomym, a tym samym być głupim.

W tych czasach to luksus!

Kas, nie myśl już o tym, odpuść, przepadło, jesteś z Pawłem, masz syna. To twój syn, twój! Z Danielem od dawna nic już cię nie łączy, on nie wie, że ty to ty.

Wracaj do domu, masz dom!

Daniel, chciałam wyszeptać jego imię, ale na szczęście ugryzłam się w język.

Patrzyliśmy tak na siebie, stojąc dość długo w milczeniu. Jakieś kilkadziesiąt metrów od nas stał samochód, biały bus, zdawało mi się, że kierowca nam się przygląda, ale ja już na wszystko byłam obojętna. Teraz zastanawiałam się tylko, czy Daniel mnie poznał. Może opowiem mu swoją historię, może mi wybaczy i do siebie wrócimy, zamieszkując w tym domu.

Dlaczego myślę w ten sposób?

„Jesteś chora, chora, chora”, słyszałam odpowiedź.

W końcu niemym gestem zaprosił mnie na teren posiadłości, szłam za nim, nie wiedząc nawet dokąd, ale wierząc, że nam się uda. W momencie, kiedy o tym pomyślałam, odwrócił się do mnie, a na jego ustach zagościł ciepły uśmiech. Błogość rozlała się po moim wnętrzu, bo to było doprawdy szczere, a ja już dawno odwykłam od takich serdeczności.

– Gość w dom, to Bóg w dom – zapodał stare przysłowie. – Co panią sprowadza w te strony? – dodał.

– Szukam kogoś – odpowiedziałam zgodnie z prawdą. Starałam się jak najbardziej, w miarę możliwości, zmienić mój ton głosu.

– Tak, a kogo? Może pomogę – zaoferował. Chyba mnie jednak nie poznał, inaczej jakkolwiek by się zdradził. Byłam nadwrażliwa i empatyczna, zauważyłabym, że aktorzy.

Spoglądał na mnie ze szczerym zainteresowaniem, a nawet czułością. A tego brakowało mi najbardziej.

Mogę poznać pani godność? – zapytał, ale już na mnie nie patrzył, szedł, a ja za nim.

– Nowak – wypowiedziałam najbardziej popularne nazwisko w Polsce, ciesząc się, że jednak nie powiedziałam Joanna Nowak, bo to dopiero brzmiałoby jak banał. Waleria Nowak to chyba dość przekonująca godność.

– To nazwisko akurat nic mi nie mówi. To może z innej beczki – powiedział dość odważnie, jego krok też był pewny, a ruchy zadziorne. Czuł chyba nade mną wyższość. – Co dokładnie panią tutaj sprowadza?

Stanęliśmy już przy starym krzywym grabie en face. Zawsze lubiłam patrzeć na to drzewo, a teraz miałam ochotę się do niego przytulić. Chyba że to do Daniela miałam ochotę się wtulić?

– Szukam kogoś – powtórzyłam, bo zrobiło się niezręcznie.

– Kogo? – podpytywał znowu, a ja zdałam sobie sprawę, że i tak niczego się nie dowiem, bo boję się nawet spojrzeć Danielowi w oczy, że mnie zdemaskuje. On może mieszkać tutaj od niedawna, a babcinki już od dawna może nie być. Może wprowadzając się do tego domu, zaraz po mnie i Wojtku (mniej więcej w tym czasie kończył mu się wyrok), mógł poznać nasze tajemnice, dlatego emanowała od niego taka wyższość. On mógł wiedzieć, że ja to ja.

– Nieważne, chyba już sobie pójdę – oznajmiłam zrezygnowana, patrząc na czarne glany Zoi, w które odziane były moje drobne stopy.

– Dopiero co pani przyszła. Spokojnie, bez stresu. – Ewidentnie próbował teraz mnie uspokoić, a nawet odnosiłam wrażenie, że siłą zatrzymać. – Wychowałem się w tej wsi. Znam tutaj wszystkich tubylców, nawet tych nieżyjących od lat sześćdziesiątych. Proszę pytać śmiało.

Nie analizowałam czy mówi prawdę, nie było czasu, nawet chyba nie drgnęłam, nie zmrużyłam oczu.

– Takiej zgarbionej staruszki – oznajmiłam z nadzieją, że moich trosk nastanie kres. – niegdyś mieszkała na samym końcu wsi, w tym nieotynkowanym domu pokrytym eternitem. – Wskazałam palcem oddalony domek, który wyglądał jak niewielki punkt, ciągle stał przy nim biały bus. Nie wiem, czy mi się wydawało czy też nie, ale facet chyba zamarł, miałam wrażenie, że robi się siny.

– Starej Możdżeniowej? – zapytał, cedząc litery.

– Nazywała się Możdżeń? – podpytałam ze zdziwieniem. – Mówi pan o takiej szczupłej pani zawsze na czarno ubranej, co chodziła o lasce i garbiła się?

– Dokładnie, Janina Możdżeń. – Pokiwał głową i zaraz dodał żywiej, już chyba ochłonął. – Niestety, zniknęła przed rokiem i ślad po niej zaginął, nadal jest poszukiwana przez policję. Jedni mówią, że demencja i poszła w las, a inni… – urwał i zamilkł, znowu zrobił się siny.

– A inni? – próbowałam ciągnąć go za język. Ciekawe, że tak zakończył temat, nabierając tajemniczości. Czułam, że to będą kluczowe informacje.

– Wie pani, to delikatna sprawa, przede dwoma laty mieszkało tutaj takie narzeczeństwo bogaczy…

Teraz ja zamarłam, bo on mówił o mnie i Wojtku. Nie poznał mnie. Nie pamięta, że zdradziłam go z Wojtkiem? Na szczęście chyba tak! Zapowiadała się fala nieprzyjemnych informacji, miał bardzo posępną minę.

Czułam, że tracę świadomość, że zaraz zemdleję. Nie, nie mogłam, bo szalik by mi się zsunął. Byłam ciekawa, co ma do powiedzenia ten ryży mężczyzna, mój Daniel, ale naprawdę zakręciło mi się w głowie, bałam się, że usłyszę coś strasznego o sobie.

Patrzyłam na niego wybałuszonymi oczyma, oczekując informacji. Może o tych czarach, to było bardzo głośne, może ludzie wiedzą, że ta babcia mnie ociotowała.

– Proszę dalej mówić – wyszeptałam, a on zaczął bardziej pewnym tonem.

– Facet, bodajże Wojtek Fauda, bardzo znany człowiek, na poziomie, niestety nie miał szczęścia – kontynuował, a ja dopowiedziałam sobie, że nie miał szczęścia w miłości. – W miłości – dodał, kiwając głową, jakby usłyszał moje myśli. – Jak ma się szczęście w pieniądzach, to nie ma się go w miłości, prosta matematyka, nielicznym się udaje, ale nie jemu – ciągnął, jakby nie chciał dopuścić mnie do słowa.

– Ojejku! – Tylko tyle zdołałam z siebie wydobyć, ale on jakby tego nie słyszał, nadal zalewał mnie newsami.

– Proszę sobie wyobrazić, że związał się z taką… – Zamilkł, ale chyba tylko dlatego, żeby zastanowić się nad odpowiednim słowem, a ja stałam jak zaczarowana. – Wywłoką, to zbyt wulgarnie, może lafiryndą. – Znowu ucichł na chwilę. – Może gałganiara, dlaczego nie. No więc właśnie związał się z taką gałganiarą i właśnie ta gałganiara jest poszukiwana przez policję, bo ponoć to ona zrobiła tej staruszce krzywdę.

– Niemożliwe – westchnęłam. – Kobieta kobiecie? – szeptałam, będąc w innym świecie.

– To żadne żarty ani insynuacje. Solidne fakty i świadkowie, może pani iść do Józefa Brzózki, mieszka naprzeciwko. – Wskazał palcem seledynowy dom. – On to potwierdzi, to zła kobieta była. Ponoć groziła naszej znachorce, a że był covid, to i policja mniej pracowała, wszystko puszczono jej płazem. Powinna siedzieć we więzieniu.

– W więzieniu – powtórzyłam jak zaklęcie.

– Tak, w więzieniu, lecz zniknęła. Jedynie jej narzeczony współpracuje z policją, ale nikt nic nie wie, dla dobra śledztwa policja nie ujawnia szczegółów sprawy, która jest w toku. Kobiecinka, o którą pani pyta, pani… – Nie wypowiedział imienia. – Była najlepszą w okolicy znachorką, zdrowa na umyśle, więc żadna demencja jej nie dopadła, to wina tej całej Kasandry, dokładnie tak miała na imię ta femme fatale.

Wylewał się z niego potok słów, nie przerywał, a mnie wirowało w głowie.

– Ilu ludzi teraz cierpi, ta wieś straciła prawdziwy skarb, najlepszą lekarkę, zielarkę, lekarza!

Nie miałam siły nic powiedzieć, choć bardzo tego chciałam, ze spuszczoną głową zaczęłam wycofywać się w stronę bramy. Widać było, że mężczyzna wcale nie zdziwił się moim zachowaniem. To, czego się o sobie dowiedziałam, prawie mnie zabiło, niemożliwe, żeby mnie poszukiwała policja, to dlatego Gabi nie pozwala mi przyjeżdżać do Gniezna, czasem nie odbiera telefonów, każde podłączać się pod jakiegoś zasranego Whoniksa. Nie wierzyłam, to nie mogła być prawda, już czułam się jak trup.

– Proszę pani, wszystko dobrze? – zapytał, a ja pokiwałam głową na znak, że owszem, choć wcale nie było dobrze, wręcz tragicznie. Myślałam, że padnę na zawał serca. Musiałam stamtąd wiać, bo czułam zewsząd zagrożenie. – Pani pewnie też w sprawie choroby – podpytywał, próbując zobaczyć całą moją twarz, ale ja jeszcze bardziej naciągnęłam szalik, by ograniczyć mu widoki. – Widzi pani, trzeba sobie samemu poradzić. Bo ta damula zapewne wywiozła ją do lasu, może i zakopała żywcem, jej uroda sprawiała wrażenie, że jest zdolna do takich czynów, strasznie wulgarna kobieta z niej była. Mieszkała tutaj przez rok, ale nikt jej nie polubił, w oczach to miała dwa sztylety. Ludzie nawet nie odpowiadali jej „dzień dobry” – wygłaszał swoją tyradę.

– Acha – powiedziałam już ze sporej odległości. Wypadało i świadczyło o tym, że jestem obojętna tej sprawie, nie wiem sama, co chciałam wskórać, ale starałam się nie pokazywać emocji, bo miałam wrażenie, że umrę ze wstydu. Jednak malutkimi krokami, idąc jak rak, opuszczałam tę posesję.

Nawet się nie pożegnałam, czułam, że zaraz zacznę biec i będę tak biegła, aż w końcu wbiegnę prosto pod pociąg. Odwróciłam się do niego plecami i, już niczego nie tłumacząc, o nic nie pytając, szłam prężnym krokiem ku bramie, żałując, że w ogóle tutaj weszłam. Ciągle przyspieszałam kroku, chciałam jak najszybciej dojechać do Środy Wielkopolskiej. Wciąż słyszałam o sobie słowa, które zraniły moje serce jak strzały z karabinu. Z oczu kapały mi łzy, czułam się podle, jeszcze bardziej zatęskniłam za synem – lalką, żywym, obojętnie, nawet za Pawłem. Wiedziałam, że tutaj nic dobrego mnie już nie spotka. To tam, w środku lasu, tam był mój azyl, spokój. Żeby tylko udało mi się go zachować, bo przecież jestem poszukiwana przez policję i to pewnie listem gończym. Nagle poczułam wdzięczność, że mam rodzinę, w tym momencie miałam ochotę nawet przytulić się do Pawła i wiedziałam, że jak tylko przekroczę próg naszego domu, to tak zrobię. Czy Paweł wie, że jestem poszukiwana przez policję? Jaki wstyd. A Gabi? Muszę do niej zadzwonić, dlaczego ona to przede mną ukrywa, przecież nie zrobiłam krzywdy tej babince. Chciałam, ale nie zrobiłam. Tak bardzo się bałam niedoli, strach powodował, że jeszcze mocniej bolało.

– Halo, proszę pani – wołał za mną Daniel, ale ja już nie miałam siły się odwrócić. Kiedy jednak to zrobiłam, zobaczyłam, jak wyjmuje z kieszeni srebrną, policyjną odznakę. Taką zawsze świecił Gaweł. To mój koniec...

Rozdział 12

Wojtek

Wspomnienia, które wróciły, kiedy tutaj gościłem, nie pomagały. Doskonale pamiętałem, jakby to było wczoraj, gdy Kasandra kręciła na mnie nosem, mówiąc, że jestem spasiony. Chodziłem po wsi bez celu, słuchając ulubionej muzyki, by zrzucić zbędne kilogramy. Spacery na tamten moment były najbezpieczniejsze dla mojego serca, sprawiały mi przyjemność, choć w rzuceniu zbędnych kilogramów nie pomagały, może tylko bardziej się pogrążałem w samotności.

Teraz, w tym miejscu było mi dobrze – z dala od problemów wszystko wydawało się takie odległe, wiedziałem jednak, że czas wracać do rzeczywistości. Jeszcze tylko celowo chcąc się zderzyć z przeszłością, zwolniłem, przejeżdżając obok domu, w którym kiedyś mieszkałem. Właśnie wtedy obleciał mnie dziwny strach, im byłem bliżej bramy wjazdowej, tym strach mnie jeszcze bardziej oplatał, może to podniecenie, a może przewrażliwienie. Kolejny raz obrazy z zeszłego roku przeleciały przed moimi oczami niczym slajdy w tanim kinie. Zmrużone oczy żmii, jej syczenie i moja wiara, że będzie dobrze.

– Kurwa, nie myśl, nie rozklejaj się, bądź silny – pouczałem się, ale też słyszałem karcące słowa swojego ojca: wulgarne, ale pouczające. W moim dzieciństwie nie było czasu na łzy, łzy u mężczyzny to wstyd, więc płakałem tylko w ukryciu. To nie było mądre, bo potem już tylko się wstydziłem.

Zbyt wiele się skumulowało, samoczynny wodospad łez płynął po policzkach. Po pierwszym rozstaniu z Kasandrą jakoś się trzymałem, byłem bardzo ekspansywny, budowałem, tworzyłem. Przy drugim rozstaniu pogrążyłem się w rozsypce, poznałem Magdę i ona wręcz nakazała mi płakać. To było cudowne uczucie, móc wyryczeć całe czterdzieści parę lat.

Co znaczą jej mądrości teraz, w obliczu takiego nieszczęścia. Może to ojciec miał rację!? Nie, nie mogę tak myśleć, Magda to był najlepszy mój wybór, damy radę. Może ten ucisk w dołku to strach przed, o ironio, nie przyszłością, tylko przeszłością. Ciągle widzę Kasandrę, która ma wiecznie dąsy, jej upodobanie do procentów, moje spalanie się, by ją zadowolić, może udobruchać, i ta nieustająca chęć zemsty, teraz też ją czuję. To musiało skończyć się tylko moim tryumfem, lecz co to za tryumf, gdy jestem tutaj, by odszukać resztki wczorajszych dni, przegrałem! Dziwnie rozbolała mnie głowa, zrobiło mi się ciemno przed oczami, krew odpłynęła z moich policzków. Nadusiłem pedał gazu i, nie zważając na powstały chyba całkiem niedawno garb, podskoczyłem razem z samochodem, co mnie przyhamowało.

Dwoje ludzi nadal stało na posesji, w której kiedyś mieszkałem. Pomyślałem, że mógłbym podpytać ich o tę staruszkę, liczyłem na sensowną odpowiedź. Zatrzymałem więc samochód, ale tylko na moment, bo gdy objąłem wzrokiem cały dom, a nawet cały teren, od płotu do płotu, ta dwójka nagle zaczęła się oddalać w kierunku ogrodu. Może to przede mną uciekali? Wyszedłem z auta, ale oni nawet się nie odwrócili, tylko przyspieszyli kroku. Z wrażenia dotknąłem dwóch linek tworzących płot, które przypominały pastucha, ale nie były podpięte pod prąd. Byłem pewny, że kiedy tutaj mieszkałem z Kasandrą, to płot był zbudowany ze starego betonu. Ale mnie się teraz wiele rzeczy wydaje, byłem naćpany lekami, więc odpuściłem i zawróciłem do auta. Teraz nie widziałem żywej duszy, tych dwoje zapadło się pod ziemię. Moje nadzieje rozpłynęły się wraz z silnym wiatrem, który nagle się pojawił – niósł słodki zapach i smak, ale był zimny, a z każdą sekundą robił się wręcz mroźny, porywisty. Pociemniały od mchu dach mojego byłego domu zaskrzypiał, miałem nawet wrażenie, że się unosi i zaraz zerwie, musiałem się ewakuować w narastającym jak wiatr rozczarowaniu. Sam nie wiem, co sobie myślałem: że spotka mnie tutaj cud? Kobietka nagle wyrośnie spod ziemi jak grzyb i jednym ruchem ręki, niczym czarodziejską różdżką, mnie odczaruje? Nic takiego się nie wydarzyło, wręcz przeciwnie. Stwierdziłem, że nic tu po mnie. Wiatr nadal wiał, a ja, siedząc już w aucie, znowu oddałem się wspomnieniom.

Drewniana stodoła, schody z drabiny, widzę miejsce, w którym nigdy nie byłem. Mnóstwo pajęczyn zwisających z krokwi. Płacz, ból i dużo krwi. Ktoś łka, przeprasza mnie, że nie był ze mną szczery, a ja widzę pokrojone mięso, chyba ludzkie. Czułem się winny, że czegoś nie dopilnowałem, może przegapiłem. Sam już nie wiem, czy to wspomnienia, czy na moment zasnąłem. Przeraziłem się, że ktoś mnie tutaj zobaczy, rozpozna i połączy fakty, domyśli się, że tutaj mieszkałem, może oskarży mnie o zaginięcie tej babcinki. Przecież czułem się winny jej śmierci, choć do końca nie było nawet wiadomo, czy faktycznie ona umarła. Bałem się nawet, zupełnie nie wiem dlaczego, że spotkam tutaj Kasandrę, czułem ją. Doszedłem do wniosku, że skoro już tu przyjechałem po ratunek, a tak naprawdę się pogrążam, to wystarczy zrobić znak krzyża, by ten cały urok zszedł, że być może tylko to mi pomoże – wszelkie troski zostawię w tym miejscu i odjadę.

– Złą energię niechaj pochłonie ziemia, zła energia w dobrą się zamienia – wyrecytowałem dość głośno i powtórzyłem trzy razy, kompletnie nie miałem pojęcia, skąd znałem to powiedzenie. To było jak magia. Spojrzałem jeszcze w błękitne sklepienie i powiedziałem: – Kosmosie, oddaję ci swoje zmartwienia, a ty zrób z tym, co chcesz, ale oszczędź moją Madzię! Niechaj będzie zdrowa i szczęśliwa.

Wiatr rozpętał się jeszcze mocniejszy i zaczęło padać, ale deszcz przechodził w lód, koła zaczęły kręcić się w miejscu i nie mogłem ruszyć do przodu.

Kiedy w końcu samochód wystartował, zjawił się ten dziwny babochłop, którego mijałem w drodze do domu staruszki. Ta istota, bez względu na to, czy była facetem czy kobietą, wydała się z bliskiej odległości przerażająca. Emanowała od niej bardzo zła energia. Poza tym miałem wrażenie, że idzie na mnie z nożem, chciałem krzyknąć, ale zabrakło mi języka w gębie, to był mój koniec, czułem się trupem.

Ślizgając się jak łyżwiarz, uciekałem niczym goniony przez stado wilków. Dusiłem na pedał gazu, na nic nie zważając, wolałem uderzyć w drzewo, niż spojrzeć w twarz tego kogoś. Zresztą, nie było w co patrzeć, bo opatulony był jakimiś szmatami. Zombie mnie gonił, wymachując nożem we wszystkich możliwych kierunkach. „Czy zwariowałem?”, pytałem dusznego powietrza w pojeździe, gazując jednocześnie, by nie dać się schwytać. Moje auto na oszronionej nawierzchni robiło piruety, a ja nie miałem już kontroli nad kierownicą. Jeszcze to coś było szybkie. Biegło na równo z samochodem, ale jakby na oślep. Tonąłem w przestrachu. Nagle moja lewa noga zrobiła się ciężka i ostro zahamowałem, uderzając głową o kierownicę. W tym momencie doznałem déjà vu. Ta chwila już była, ta chwila się już wydarzyła! Tak czułem.

Osobnik również przystanął, ale ku mojemu zdziwieniu nie wtargnął do auta, spojrzał na mnie tylko wystraszony i zaraz poprawił szalik, by jeszcze bardziej zakryć twarz. Oczy tego człowieka – nadal nie umiałem dostrzec czy to mężczyzna czy kobieta – wydawały mi się bardzo znajome. Chyba były bardziej kobiece…

Co za dziwny dzień i dziwni ludzie.

Postać oddalała się, jej ręce były już puste, nóż zniknął, może go schowała, darując mi życie. Widziałem na twarzy wyrysowane utrapienie. Nie miałem siły wyjść z samochodu. Byłem odrętwiały. Przez moment pomyślałem, że to wytwór mojej wyobraźni, że to wszystko mi się wydaje, że Leokadia żyje, że Madzia jest zdrowa albo że jestem z Kasandrą, wszystko jest po staremu, nie ma covidu, nie ma wojny, nie było trzęsienia ziemi w Turcji, jest rok dwa tysiące dziesiąty, a my z Kasandrą szyjemy sztuczne kożuchy we wszystkich możliwych kolorach, które schodzą jak świeże bułeczki – bo to hit tej zimy. Nawet Britney Spears się nimi zachwyca, a pomysł jak zawsze był mój.

Jadąc w kierunku Gniezna, skupiłem wzrok na kierownicy, ujrzałem, że moje ręce są brudne od krwi.

Kasandra

Wybiegłam z posesji z głową przepełnioną czarnymi myślami, z poczuciem winy, ze wstydem, z chęcią zabicia siebie. Wewnętrzny głos ciągle mnie karcił i nakazywał umierać lub kogoś zabić. Katharsis. W tym całym strachu, kiedy znalazłam się na asfalcie, miałam wrażenie, że ulicą jedzie Wojtek, mój Wojtek. To był on, jego profil, jego fryzura, jego zarost, chciałam przetrzeć oczy, ale nie mogłam, bo nagle w mojej dłoni pojawił się nóż. Miałam już chyba wszystkie możliwe zaburzenia widzenia, może przesłyszenia, może byłam chora, może to depresja poporodowa, a może od zawsze chorowałam, bo kto normalny doprowadza się do takiego stanu. Z księżniczki, która niegdyś miała wszystko, zmieniłam się w oszpeconego potwora, bez perspektyw, do tego poszukiwanego przez policję. Jeszcze z alkoholowym nałogiem, bo teraz wiedziałam, że jak tylko zajdę do domu, to zwyczajnie się napiję, aby się otumanić. Zupełnie tak, jak kiedyś moja mama. Nałogi zawsze odzywają się w najmniej oczekiwanym momencie, jestem zła, bardzo zła. Ciągle słyszę te słowa. „Musisz mi pomagać”, mówi gdzieś z tyłu głowy głos mojej matki. „Po to cię urodziłam, jesteś mi to winna”.

„Kasandra, opamiętaj się”. Zatrzymałam się na moment, bo złapała mnie zadyszka, kiedy biegłam za samochodem, którym jechał Wojtek. Było bardzo ślisko, ale ja nie przestawałam biec, wymachując tym nożem, o zgrozo, dokładnie tym, który wyrzuciłam w krzaki w tę wiekopomną noc, odchodząc z dobytku Pawła. Tym, którym przekłułam mu opony, aby mnie nie gonił. Chciałam kogoś zabić… Wojtka! Za to, że mnie okradł, a może za to, że już mnie nie chce. Nie, nie mogę. Może siebie? Mam już wolę życia, mam dziecko. Na razie to lalka, ale… muszę w końcu dojrzeć, nie myśleć już o tym, co było, bo tylko się pogrążam. Moja przeszłość wlecze się za mną, tworząc rzeczywistość, przenika mnie! Przystań, nie biegnij, przestań gonić coś, co nie jest twoje.

A jeśli przybrani rodzice się dowiedzą, że to ja być może stałam za zaginięciem człowieka, że byłam alkoholiczką? Udowodnią mi wszystko na rozprawie. Sąd nigdy nie zgodzi się, bym przejęła opiekę nad Jackiem. Albo jak zacznę pić tak jak moja mama, a syna będę traktować przedmiotowo, poniżać, nakazywać, by w końcu zrobić sobie z niego opiekuna. Mnie uratowała babcia, a jego? Kto go uratuje?

Pamiętam dzień, kiedy wraz z matką poszłam do jej koleżanki. Wiola została w domu. Mama w ten dzień miała na sobie taki granatowy kożuch. W nocy, wracając od Renaty, była mocno pijana i bała się ojca. Na szczęście okno w piwniczce było otwarte i wtedy nakazała mi wejść pierwszej, miałam z jedenaście lat. Mnie się udało, ona natomiast wdrapała się na parapet, ale z niego spadła, następnie, leżąc nieprzytomna, zwymiotowała, a ja zatroskana zasnęłam zaraz obok niej, żeby tylko słyszeć jej oddech, drżąc, czy przeżyje tę noc.

Piła, tłumacząc się tym, że boi się taty, a ja tym przesiąkłam, bo sama bałam się swojego dzieciństwa. Zaczęłam pić i wszystko straciłam, a dodatkowo dokonałam zdrady, teraz to wszystko rozumiem. Rzadko potrafiłam się otworzyć, nawet przed Wojtkiem, wstydziłam się, że będzie mnie podejrzewał o predyspozycje do tego typu nałogów, nie powiedzieć prawdy to tak samo, jak okłamać. Na kłamstwie nie zbuduje się solidnych fundamentów, jeśli czegoś nie przyjmiesz do siebie, nie staniesz w prawdzie, to prędzej czy później i tak cię dopadnie. Teraz z perspektywy czasu wiem, że wszystko to, co złe, wyniosłam od własnej rodzicielki. Kto bierze ze sobą kilkunastoletnie dziecko i idzie pić do koleżanki, tylko żeby odreagować? Jak nie Renata, to Jadwiga lub inna nowo napotkana, byleby miała predyspozycje do nałogu.

Co robić, co robić?

Teraz jeszcze oskarżona jestem o morderstwo, upadek do kwadratu, trzeba już tylko uciekać.

Ja nie mogłam zrobić tej kobiecince krzywdę, przecież prawie całe dnie mnie tutaj nie było, wyjeżdżałam, aby się odmóżdżyć, bo covid prawie wdeptał mnie w ziemię. Tak będę tłumaczyć się na policji, choć to wstyd, ale jednak prawda. Chryste, miałam wrażenie, że to kolejny zły sen, zostałam tą najgorszą, a Wojtek wychwalany jest i wynoszony na piedestały. Może to on zrobił tej babcince krzywdę. I skąd, u licha, się tutaj wziął?

Stałam na środku wąskiej drogi, kapał na mnie marznący deszcz.

Pragnęłam teraz jednego, żeby wciągnęły mnie moce piekielne. „Winna, winna, winna”, słyszałam głos samego diabła.

Samochód z mężczyzną (Wojtkiem?) przejechał z zawrotną prędkością, a ja, nie widząc nic przez zapłakane oczy, pomstowałam, chcąc go gonić. On przecież mnie okradł, ograbił, od zawsze był pazerny, chcę by zniknął, nie doczekał mojej porażki, tego jak sięgam jeszcze większego dna. Miałam wrażenie, że jestem szybsza niż kierowca samochodu, że go prześcignęłam, z pewnością biegłam na równo, nasze spojrzenia się skrzyżowały, a on jeszcze mocniej nadusił pedał gazu, zaskrzypiała skrzynia biegów, jakby zapomniał o sprzęgle. Wystraszył się? Mógł mnie poznać, w wyniku nagłego ruchu szal lekko mi się osunął.

Teraz już szłam ze schyloną głową, nie potrafiłam jej unieść. Moja babcia zawsze mnie pouczała: nie garb się, unieś brodę do góry, bo ludzie cię zgnoją. Babcia, kochana babcia, nie matka. Jaką matką była moja babcia? Nie mam pojęcia, ale być może nie była zbyt dobra, skoro moja matka tak się stoczyła, a może była za dobra. Jedno było pewne, babcią była rewelacyjną.

„Sama siebie zgnoiłaś”, odpowiedział mój wewnętrzny głos, a on nigdy się nie mylił.

Jestem poszukiwana przez policję, ale przecież się nie ukrywam. Dlaczego policja jeszcze do mnie nie dotarła, czy to takie trudne, czy może sama powinnam udać się na komisariat i porozmawiać ze stróżami prawa. Narobię tylko Gabrysi wstydu, czy warto aż tak ryzykować? Zniszczyć kolejną osobę? Muszę koniecznie skontaktować się z chrześniaczką, o ile odbierze ode mnie telefon.

– To Wojtka wina, przeklinam go! – Zacisnęłam pięści. – To jego wina, niechaj zgnije w bólach. Wszystko przez niego, gdyby się wtedy nie przyczepił na siłę. Chciał stworzyć związek, zaspokoić swoje żądze kosztem mnie i Daniela.

Musiał po trupach dotrzeć do celu, to przez niego rozpadł się mój związek z Danielem, tak to teraz widzę. I jeszcze dwukrotnie brał udział w moim porwaniu, okradł mnie. Do tego nie zostawia śladów, wszystko robi w białych rękawiczkach tak, żeby nie być podejrzanym. Może teraz z Danielem tworzyłabym udany związek, może nasza sytuacja by się wyklarowała, żylibyśmy skromnie, ale na poziomie, jego też kochałam. Daniel w życiu by mnie tak nie skrzywdził, prędzej sam siebie.

No właśnie! Czy zatem byłby dobrym ojcem?

Kocham ich i nienawidzę! Zupełnie tak jak w moim rodzinnym domu, rodzice też kochali się i nienawidzili, dusili się w związku, ale nie potrafili rozstać, dla dobra dzieci. Teraz jestem z najbardziej obrzydliwym mężczyzną pod słońcem, bo ja jestem obrzydliwa, odzyskałam wolę życia, ale czasem jeszcze rozmyślam nad samobójstwem, ale takim, żeby nie bolało. Żeby było skuteczne i szybkie oraz by nie zostawiało cienia podejrzeń, że to samobójstwo. Nie chcę też nikogo pogrążyć, nie chcę już na swoim koncie więcej ofiar!

Szłam z powrotem, trzymając się za skronie, nawet nie wiedziałam, gdzie wyrzuciłam ten nóż. Nie pomyślałam, że tym samym zostawiam ślady. Miałam ochotę pojechać do Gniezna, do Wojtka, po prostu z nim porozmawiać o tym wszystkim, jak koleżanka z kolegą. Poprosić go, by pomógł mi sobie przypomnieć. Wiem, że nie miałam prawa już nikogo wykorzystać, jednak poczułam straszliwy lęk o siebie i o przyszłość, bałam się panicznie. Czułam też w głębi serca, choć nie chciałam w to wierzyć, że to ja zrobiłam tej staruszce krzywdę, że policja się nie myli i że mam ją na sumieniu, a to już do końca życia nie pozwoli mi normalnie funkcjonować.

Rozdział 13

Wojtek

Wróciwszy do domu, czułem się rozsypany jak mak z pękniętej torebki, już nie chodziło o ten zator samochodów, który stworzył się przed samym wjazdem na moje osiedle, bo przynajmniej miałem czas na liczne przemyślenia, broń Boże, wspomnienia, bardziej refleksje. Zwyczajnie, nerwy były tak rozdygotane, że nie potrafiłbym chyba wyjść z samochodu. Nogi miałem jak z dykty. Cieszyłem się na kolejnych kilka chwil w samotności, nawet nie analizowałem, skąd ten korek na moim osiedlu. W zasadzie był to widok obcy i chyba zator stworzył się pierwszy raz, odkąd tutaj mieszkam. Czy coś jeszcze może mnie zadziwić?

Malinowa, Truskawkowa i Jagodowa, to trzy nie za długie, wąskie osiedlowe uliczki, które były prawie wyludnione, bo i domów jak na lekarstwo – mieszkam na dość vipowskim osiedlu. Na każdej z tych ulic mieściły się po cztery wille, w tym jedna moja, a dokładnie to na Malinowej. Dlatego mieszkałem tutaj już kilka ładnych lat. Zawsze dojazdy do posesji były bezkolizyjnie, bez dziwnych wydarzeń. Teraz nie szukałem przyczyny tego zatoru, nie analizowałem, być może faktycznie jakaś stłuczka, bo gdzieś tam w oddali widziałem poświatę niebieskich lamp należących do pojazdów uprzywilejowanych. Ludzie są zamyśleni, spieszą się, dlatego są liczne wypadki. „Oby tylko obyło się bez większych ofiar”, myślałem jeszcze z troską. Pozostało mi czekać, ale jak na mój gust, zbyt długo. Minął może kwadrans, może dłużej, zacząłem się niecierpliwić i tęsknić za Madzią, nawet martwiłem się, jak radzi sobie z nową opiekunką. Pragnąłem ją przytulić, wspomóc choćby dobrym słowem, a w razie jej złego humoru znieść liczne upokorzenia. Trwać jak kamień. Chciałem już wejść do domu i schwycić ją za rękę, jednak ciągle tkwiłem w korku. Żeby dotrzeć do domu prędzej, musiałbym wyjść z auta i przejść ten kawałek piechotą, ponieważ nie zanosiło się, by zator sam się rozwiązał. Nie miałem siły wyjść z auta, nadal czułem, jakby ktoś spuścił ze mnie powietrze, byłem bardzo osłabiony tym wyjazdem do Kaliny. Biłem się w pierś, po co ja tam pojechałem, po co ruszać gówno, które tylko mocniej śmierdzi.

W końcu samochody poruszyły się o kilka centymetrów do przodu. Centymetry zamieniały się powoli w metry. Jedni kierowcy skręcali na prawo, w stronę centrum, inni na lewo, wprost do swoich posiadłości, a ja prosto, pod sam wjazd mojej willi. Domu, który kochałem całym sercem i, pomimo wcześniejszych założeń, nie potrafiłem go sprzedać. Kiedy zaparkowałem pod bramą garażową, mimochodem rozejrzałem się dookoła, bo było jakoś pusto. Nagle doszło do mnie, że nie ma zaparkowanej pod płotem niebieskiej zafiry Gabi. Poczułem drobinkę niepokoju i lekko mną zatrzęsło. Spojrzałem jeszcze na zegarek, nie było mnie kilka godzin, zbyt krótko i zarazem zbyt długo, by coś mogło się wydarzyć. Ale gdzie jest samochód Gabi? Być może wyjechała na szybkie zakupy spożywcze? Choć zadbałem o to, by lodówka była pełna i niczego nie brakowało. Tkwiłem na podjeździe pod garażem przy otwartych drzwiach, jedną nogą hacząc już o kostkę granitową, próbując zebrać w całość to, co się obecnie dzieje w moim życiu. „Może to nie czary, nie karma, tylko taki los”, myślałem jeszcze. Trochę dostałem tych batów, przedtem darów, ale teraz czas to wszystko zwrócić, bo być może ktoś inny potrzebuje bardziej. Nic nie jest dane nam na zawsze, a straty to normalna kolej rzeczy. To po co pan Bóg stworzył tylu ludzi, skoro dla wszystkich nie starcza jego dobrodziejstw? Czy zasłużyłem na tyle złego, ja? Nigdy nikomu nie życzyłem źle. Nie zrobiłem nikomu krzywdy, ale może zrobię, może moje serce jest czarne, a nie czerwone, bo skąd te sny.

Raz mroczne, a raz jakby fantastyczne. Niedawno śniło mi się, że Leokadia żyje, ma naście lat i wychodzi za mąż za mężczyznę starszego od siebie aż o piętnaście lat. Wiedziałem to w tym śnie, widziałem ich razem, stojących na ślubnym kobiercu. Leokadia była taka szczęśliwa i uśmiechnięta, Jacek, bo tak w tym śnie miał na imię jej wybranek, również był rozweselony. Odruchowo chwytają się za rękę i całują namiętnie, potem nadchodzi ciemność. Nadal śniąc, widzę czarną dziurę i słyszę płacz córki – ucieka sprzed ołtarza, jest zrozpaczona, że niby Jacek to jej brat. Wiem, że tak jest, w snach pewne rzeczy się wie. Nic nie musi być oczywiste.

Dlaczego śnią mi się takie bzdury. Starałem się wizualizować tylko dobro.

Teraz już wyszedłem z auta, czułem narastający niepokój, ale też jakiś wewnętrzny głos uspokajał mnie, że przecież Gabi jest rzetelna, więc musi być na miejscu, może przeparkowała samochód, a może pojechały gdzieś z Madzią: na basen, do kina, tak odmóżdżyć się, i basta. Wzniosłem oczy do nieba, mrużąc je, bo słońce dawało po nich ostrymi promieniami. Zaraz je wybałuszyłem, gdyż w mgnienia oka ujrzałem, że drzwi od mojego domu są otwarte na oścież. Czy dziewczyny okazały się na tyle bezmyślne, że ich nie domknęły? To do Gabi nie podobne, była człowiekiem prawa. Szybko wybrałem do niej numer, lecz jej telefon był poza zasięgiem. Już od progu zacząłem nawoływać Magdę, bo byłem przerażony tym, co mnie tutaj może zastać. Magda była chora, więc nie mogła zostać w domu bez opieki, i to jeszcze przy otwartych drzwiach. A jak Gabrysia nie dojechała, a Madzia gdzieś uciekła, wpadła pod samochód? A może ten wypadek…?

Jeju, nie, przecież odebrała telefon, informując mnie, że bawi się z dzieckiem.

Nie, to nie możliwe.

– Maagdaa, Maagdaa! – krzyczałem co sił w płucach, z ledwością łapiąc powietrze. Odzywała się jedynie wszechogarniająca cisza. Biegałem we wszystkich kierunkach, wchodziłem do wszystkich pomieszczeń, mając nadzieję, że Magda będzie gdzieś siedzieć, leżeć, a nawet bawić się swoimi odchodami, to już nie było ważne, chciałem ją widzieć całą i zdrową. Nawet z tym swoim zawiniątkiem zrobionym z białego prześcieradła, kołyszącą się w nadziei, że trzyma dziecko. Cały czas próbowałem dodzwonić się do Gabrysi, bezskutecznie. „Może rozładował się jej telefon”, pomyślałem. W kuchni cicho pogrywało radio, więc jeszcze przemknęło mi przez głowę, że to dziewczyny ze sobą szczebioczą, ale to jednak był tylko nędzny odbiornik. Nagle muzyka przestała grać, a ja wsłuchałem się w głos spikera, który właśnie przerwał muzykę, by nadać wiadomość, gadał jak przysłowiowa katarynka najnowsze informacje z Gniezna i okolic. Osłupiałem ze zdumienia i aż włożyłem do ucha palec, by je na prędko wyczyścić, stałem, jakby mnie kto wbetonował w podłoże. Dowiedziałem się, że na ulicy Jagodowej, zaraz obok mojego domu, około południa, czyli mniej więcej o tej, o której wyjeżdżałem do Kaliny, zdarzył się wypadek, a poszkodowaną w tym wypadku jest aspirant Gabriela Kownacka policjantka, która w tym momencie została przewieziona do szpitala. Spiker dodał, że jej stan jest ciężki.

Co to za wypadek, z jaką prędkością musiałaby jechać pojazd po tej wąskiej uliczce? Zacząłem się szczypać, myśląc, że to kolejny sen, ale bezskutecznie, bo tylko bolało, nie spałem, to się działo. Chryste, ona nawet nie dojechała do mojego domu. Spiker, kończąc, poinformował, że sprawca wypadku zbiegł, a prokuratura dla dobra śledztwa nie może ujawnić więcej informacji, ale ponoć to była celowa napaść na funkcjonariusza. Czyli to mogło być zaplanowane… Jakaś jebana zemsta, tylko kto? Rodzina tej staruszki, Kasandra, jej gach, Marta, Gerard, a może sam Mateusz. Już od dawna nikomu nie ufałem. Kto u licha chciałby się mścić na Gabrysi? Łukasz? A może to nie o nią chodzi, tylko o mnie, bo przecież Magda zniknęła, nie było jej w sypialni, w kuchni, w łazience, nie było też jej laczków, musiała w nich wyjść. W mojej głowie zaczęły tworzyć się teorie spiskowe i jak najszybciej musiałem dojechać do miejskiego szpitala, dowiedzieć się, co ze zdrowiem Gabi, czy spotkała się z Madzią, co czuła, może ją ktoś śledził, może kogoś zauważyła. Czy ona w ogóle będzie świadoma? Może nawet Madzia zrobiła jej krzywdę, teraz, w tej chorobie się odgrażała, że zabije siebie, mnie i całą rodzinę. Z niemocy usiadłem na podłodze i zapłakałem rzewnymi łzami, w dupie mając słowa ojca, że prawdziwi faceci nie płaczą. Płaczą, owszem, i już. Czułem ogromną ulgę, jakbym to wszystko, całe nieudane dzieciństwo, dopiero co przez siebie przepuszczał.

Kasandra

Wracając pociągiem, oddałam się licznym przemyśleniom. Nie pierwszy raz, bo przecież niemal od roku nie robię nic innego, jak tylko myślę – problemy się nawarstwiały, a mnie nie pozostało nic innego, jak tylko myśleć. To, co usłyszałam przed godziną, doszczętnie wybiło mnie z rytmu, chciałam już znaleźć się w domu Pawła, przytulić lalkę będącą mym synem. Dopiero pojęłam ten paradoks: miałam moje, żywe dziecko na wyciągnięcie ręki i je oddałam, teraz fascynuje mnie lalka. W odbiciu okiennej szyby zauważyłam swój własny uśmiech, pierwszy od chyba niepamiętnych czasów. Zupełnie straciłam kontrolę, nawet nad szalikiem, bo pozwoliłam, by się zsunął. Uśmiech zaraz zniknął, bo doszły – prócz wyglądu – dodatkowe problemy, czyli lęk o moją wolność. Nie chciałam tak się czuć, moje życie było wystarczająco połatane. Ten lęk mnie dziwnie napędzał, bałam się, że zrobię coś nieprzewidywalnego. Wypełniała mnie adrenalina i miałam wrażenie, że wybuchnę, że dokonam jakichś radykalnych zmian: na plus albo minus.

Gdybym mogła zacząć wszystko od nowa, wyczyścić głowę jak dysk w komputerze, nie pamiętać i żyć zwyczajnie w świecie jak milion innych ludzi. Teraz już rozumiałam, dlaczego Gabi nie kazała mi wracać do dawnej stolicy. Wybrałam do niej numer, żeby ją zbesztać, ale zaraz włączała się poczta. Dziwne to było, bo ona rzadko bywała poza zasięgiem, częściej zwyczajnie nie odbierała ode mnie telefonu. Może faktycznie powinnam pójść do Wojtka, przeprosić go i życzyć mu szczęścia, przede wszystkim wybaczyć, nawet te porwanie i grabież. Najważniejsze jednak, bym wybaczyła sobie. Tylko co będzie, jeśli nie zdążę niczego, co teraz planuję? A jeśli policja już jest na moim tropie, może już od dawna mnie śledzą, stąd te dziwne uczucia, mania prześladowcza, na którą cierpię. Być może to prawda, takie są realia. Przypuszczalnie stróże prawa dalej szukają i z tego tytułu nie spieszą się z aresztowaniem mnie, chcą więcej dowodów, żebym już nigdy nie wyszła z pierdla. Co ja im powiem, jak się wytłumaczę. Czy uwierzą mi, że to nie ja stałam za zniknięciem tej kobiety? Zastanawiałam się też, czy Wojtek był przesłuchiwany w mojej sprawie, co im powiedział. Pewnie, że jestem beznadziejna.

Nienawidziłam tej kobiety i życzyłam jej śmierci, Wojtek nie miał powodów, żeby mnie kryć. Czułam się jak przestępca, bałam się, miałam wrażenie, że wszyscy jadący ze mną w wagonie pasażerowie są tajniakami z policji. Że każdy zna moją czarną przeszłość i że wszyscy się na mnie patrzą. Nic nie mogłam poradzić na to, że tak myślę. Pochylałam głowę coraz niżej, wyobrażając sobie siebie w areszcie, słyszałam słowa policjanta, który informuje, że musi mnie umieścić w celi, bo stanowię zagrożenie dla społeczeństwa, że mam prawo do adwokata, ale nie mam prawa milczeć – wszystko tak słyszałam, jakby to już się działo. Mundurowy trąca mnie i szturcha, spogląda pogardliwie.

„O nie, o nie”, powtórzyłam w myślach. Strata wolności, kolejne straty, straty, których nie ma końca, może jestem tak zła, że nieszczęście już zawsze będzie kroczyć ze mną krok w krok. Aż do śmierci, która z kolei poprowadzi mnie wprost do piekła. Czy ja mogę się jeszcze zmienić? Muszę się starać, muszę być wdzięczna za to, co mam, że żyję, cieszyć się chwilą obecną. Jeśli Bóg pozwolił mi przeżyć, choćby to porwanie i liczne gwałty, to znaczy, że ma jakiś cel wobec mojej osoby, tyle razy otarłam się o śmierć, a jednak ciągle żyję. To nie jest przypadek!

Przez gąszcz myśli nawet nie dostrzegłam, gdy byłam już na dworcu w Środzie Wielkopolskiej. Kiedy pociąg zatrzymał się, poderwałam gwałtownie głowę z zagłówka, oświeciło mnie, powiedziałam sobie, że gdy dojdzie do mojego zatrzymania, powiem prawdę: że nie lubiłam tej kobiety, ale nie zrobiłam jej krzywdy, a jeśli są na to dowody, wskazujące na moją winę, to jestem w stanie wziąć odpowiedzialność na swoje barki i iść do więzienia. Prawda – tylko tego było mi trzeba, stanąć w prawdzie, kłamcy zawsze są sfrustrowani, zwłaszcza wtedy, kiedy bronią swojej prawdy, która jest im obca. Żyją jak moja narcystyczna matka, bieląc tylko siebie. To strasznie eksploatujące i w zasadzie prowadzi do wielkiej destrukcji.

Nie jestem taka, nie chcę! Tylko prawda mnie uratuje.

W końcu czas ucieka, nikt ani nic nie jest wstanie go zatrzymać, a ludzi zadaniem jest go sobie umilać. Posiedzę swoje… Potem już naprawdę zacznę żyć jak dawniej. Jeju, co ja wygaduję, o czym myślę, to przecież nie może być prawda. Ktoś zrobił tej staruszce krzywdę, jeśli byłabym to ja, to raczej bym zapamiętała taki szczegół, wtedy jeszcze wszystko było ze mną dobrze.

Czekając w kolejce do wyjścia, przeglądałam jeszcze Internet w telefonie, szukałam wszelkich informacji na temat tej babcinki. Nie znałam jej prawdziwego imienia, ale pamiętałam nazwisko: Możdżeń. Niczego nie mogłam znaleźć. Na telefonie zniknął obraz i pojawiło się kręcące na niebiesko kółko, nie miałam zasięgu. Nie mogłam nawet wczytać nekrologów. To głupie, wiem, ale kiedyś lubiłam wiedzieć, kto zmarł. Zwłaszcza w czasie covidu, jakoś mnie to pocieszało. Ludzie czasem robią głupie rzeczy.

„Nie myśl, nie myśl. Wystarczy wysiąść z pociągu i przejść na przystanek PKS-u. Raz-dwa będziesz w domu”. Dom, jak to pięknie zabrzmiało. Słowo, które ma tylko trzy litery, a taką w sobie moc, jakby składało się z całego alfabetu. Muszę to docenić, muszę nauczyć się kochać Pawła dla dobra Jacka, muszę nauczyć się wyrażać wdzięczność, muszę napisać o tym wszystkim nową książkę, lepszą od tamtych, bo bardziej dojrzałą i przemyślaną, pozytywną. Może w końcu przyciągnę szczęście. Pomyślałam, że zadzwonię do Pawła, może wyjedzie po mnie na dworzec, bo na przystanek miałam szmat drogi. Poza tym autobus miał przyjechać dopiero za trzy godziny, było mi zimno. Mogłam go powiadomić, że już jestem. Ale w zasadzie nie chciałam go obarczać takim obowiązkiem. To wiązało się z problemem, a mieliśmy dziecko, co prawda tak na niby, ale obiecaliśmy sobie, że będziemy traktować lalkę jak prawdziwego bobasa. Paweł musiałby go ubrać, zabrać do samochodu, a przecież nie mamy jeszcze fotelika. A jak dojdzie do jakiejś stłuczki, wyleci dzik lub sarna, Jacek spadnie na podłogę albo co gorsza za wysoko przypięty pas go udusi? A może Paweł źle by go ubrał, może biedaczysko by przemarzł. Ostatecznie postanowiłam, że jednak dojdę na przystanek piechotą i poczekam. Idąc poboczem, spoglądałam na telefon, który, o dziwota, odzyskał zasięg. Ujrzałam na ekranie biały pasek z czarnym napisem. Była wzmianka o spotkaniu autorskim pani Walki w bibliotece im. R. W. Berwińskiego w Środzie Wielkopolskiej, ta wiadomość bardzo mnie uradowała, choć z tą biblioteką miałam akurat bardzo złe skojarzenia. Byłam tam z kilka razy, ale panie bibliotekarki nie były mi przychylne. A może były, ale ja bałam się swojego wyglądu i zachowywałam jak dzika. Może zaczęłam głupio gadać, informować je, że też piszę swoje książki, że pragnę je wydać, a nikt ich nie chce – pewnie się ośmieszyłam tym biadoleniem, a sam wygląd dolał tylko oliwy do ognia. Nie wiem, co o mnie pomyślały, jednak widząc Pawła, jeszcze bardziej się przeraziły. Wyglądaliśmy jak para gangsterów, a kiedy tak spoglądały z pogardą, czułam, że nie potrafię się odpowiednio zachować, a im bardziej się starałam zachowywać normalnie, tym gorzej mi to wychodziło. Książki wypadały mi z rąk, ocierałam się o innych czytelników, uciekałam wzrokiem do pożółkłego gumolitu – jednym słowem, byłam cała nieskoordynowana. Tylko spotkanie z panią Walką to było jakieś koło ratunkowe – w sprawie medalika i uzyskania jeszcze większej ilości informacji. Jedno było pewne, wezmę leki i pójdę na to spotkanie, ta kobieta powinna mnie poznać, może wprowadzi w świat wydawniczy.

Będąc już w domu, pierwsze co zrobiłam, to podbiegłam do kołyski, przytuliłam Jacusia, a potem spojrzawszy na Pawła, też go przytuliłam. Jego zażenowana mina, była dla mnie tak budująca, że nie przestawałam go ściskać. Nawet poczułam dziwne prądy, jak kiedyś z Wojtkiem. Razem z Pawłem byliśmy naznaczeni, brzydcy, zdani tylko na siebie. Wiem, że mój gest go ucieszył, ale i ja się cieszyłam, miałam swoją rodzinę, głupia byłam, że pragnęłam zmian. Teraz adrenalina ustąpiła, a ja poczułam spokój, wiedziałam, że nikt mnie tutaj nie znajdzie, że z tym pójściem na policję i uprzednim zatelefonowaniem do Gabi, muszę się jeszcze wstrzymać. Czułam, że w tym domu zapanowała błogość, zapachniało wiosną. Wiedziałam, że uda mi się odzyskać żywego syna, że wszystko wróci do normy, że jeszcze będę szczęśliwa, muszę tylko w to uwierzyć, a potem samo będzie się działo. Szczęście siedzi w głowie.

– Pozałatwiałaś co trzeba? – zapytał tym swoim twardym głosem, i w zasadzie zepsuł całą atmosferę.

– Tak – odpowiedziałam krótko, czar błogości prysł, a ja bałam się powiedzieć prawdę, że jestem poszukiwana przez policję. Nie chciałam jeszcze bardziej psuć tej chwili. Nie mam pojęcia, jak by zareagował. Być może kazałby mi się wyprowadzić, a ja nie miałam przecież gdzie. Może zrezygnowałby z opieki nad Jackiem, obawiając się mnie. Zawsze mi powtarzał, że jestem enigmatyczna. Tylko ja nie chciałam już żyć wśród tajemnic, które ciążą i ciągną w dół.

Patrzyliśmy na siebie. Wiem, że wiedział o moim bólu, ale to jego spojrzenie było takie spokojne, koiło moje rozdygotane nerwy, ten moment to był nasz świat, coś, co być może jest nagrodą, tylko jeszcze tego nie wiem. Nie chcę już Wojtka, nie wrócę do Gniezna, nie poddając się wcześniej żadnemu zabiegowi medycyny estetycznej. Gdybym teraz odwiedziła moje rodzinne miasto, to u ponad połowy gnieźnian mój widok wzbudziłby tylko pogardę. Znałam ludzi, cieszyliby się z mojego nieszczęścia, udawali zatroskanych, ale by się cieszyli. I dla takich ludzi mam się zmienić? Po co?

Paweł mnie kocha i akceptuje, Zojka wręcz ubóstwia, a ona jest przecież moim autorytetem. Od zawsze mi się podoba, nie z samego stylu ubierania, a głównie z urody. Kiedyś byłam ładnie ubraną damulką, takich ludzi raczej się nie lubi, a ich upadek cieszy najbardziej.

Moje życie nie jest najgorsze. Czynsz za mieszkanie, które odziedziczyłam po babci i które obecnie wynajmuję wpływa regularnie…

Zamarłam. Czyżby?

Jak wpływa regularnie, skoro mam puste konto? Muszę to wyjaśnić, muszę poradzić się Pawła. Gdzie są te pieniądze i komu w ogóle wynajmuję moje mieszkanie? Nie pamiętałam, niczego nie mogłam sobie przypomnieć.

W pewnym momencie, stojąc tak i topiąc się w gąszczu myśli, poczułam niemiłą woń alkoholu, czyżby Paweł pił?

Bałam się go o to zapytać, nie miałam prawa, ale ten zapach teraz już naprawdę obudził we mnie dawno uśpiony nałóg. Poczułam, że mam ochotę się upić jak dawniej, może nawet razem z nim, a potem… potem będziemy się kochać.

Rozdział 14

Wojtek

O zgrozo, Magda odeszła, a ja nie miałem pojęcia gdzie. Nadal jednak jak ostatni zaryczany desperat oczekiwałem na cud, że jednak nagle wyjdzie spod kanapy, szafy, chuj wie czego, i zwyczajnie usiądzie obok mnie, a co więcej, będzie zdrowa i powie: „Hej, co się tak martwisz, wszystko jest okej, a jak nie jest, to będzie”.

Zawsze tak było, to ona najczęściej ciągnęła mnie w górę. Teraz ja mogłem przejąć stery, tylko nie wiedziałem, gdzie mam chwytać, błądziłem jak malec we mgle. Nie bałem się odpowiedzialności, byłem gotowy na wszystko, nie miałem jednak pojęcia, jak to ugryźć, gdzie jej szukać.

Nie mogłem zebrać myśli, czułem przeraźliwy lęk, że dowiem się czegoś, z czym sobie nie poradzę. Wiedziałem też, że muszę zadzwonić na policję i zawiadomić ich o zaginięciu narzeczonej. Moje rzęsiste łzy w końcu zaczęły wysychać, przetarłem oczy rękawem. Nawet nie wiem, ile czasu klęczałem na zimnych płytkach i płakałem, ale chyba wypłakałem wszystko to, czego nie mogłem wypłakać wcześniej, czego sam sobie zakazywałem.

Wszystko puściło, każda uszczelka dobrze zakręcona przez silne i czasem ciężkie ręce ojca oraz jego ostre słowa w końcu się poluzowała, już nikt mi niczego nie zabraniał. Dlaczego dopiero teraz, w dorosłości, zauważyłem, że nie miałem zdrowego domu, choć moja matka naprawdę bardzo się starała, bym w to wierzył, może właśnie to było gorsze. Czułem wielki żal i wiem, że to dlatego, że sam zostałem ojcem. Niestety, martwego dziecka. Może dobrze, może stałbym się takim samym ojcem jak mój lub gorszym, może Bóg chronił Leokadię, dlatego mi ją zabrał. Może wyzywałbym córkę, poniżał, może cierpiałaby bardziej niż ja, kiedy byłem małym chłopcem, przecież to dziewczynka. Nie wiem, jaki bym był, bo Bóg nie dał mi szansy się wykazać, ale nic nie dzieje się bez przyczyny.

Kiedyś słyszałem, że jak czegoś nie chcemy, to właśnie to musimy przyjąć, przepuścić przez siebie, by w rezultacie uwolnić się od tego – nie uwolnimy się, nie dając przeszłości szansy. Nie mogłem się zebrać do tego zabiegu, więc życie mnie zmusiło.

– Uznaję cię, wszystko co było wielbię i podziwiam. Jestem wdzięczny – wypowiedziałem, ale nie czułem głębi tych słów.

Pewne na tej ziemi i w tej rzeczywistości jest wyłącznie nasze ciało. W głowie miałem istną filozoficzną kołomyję.

Musiałem dowiedzieć się, co z Gabrysią. Dzwoniąc raz do Wioli, a raz do Mateusza, nie osiągnąłem żadnego rezultatu, jakby wszyscy sprzymierzyli się przeciwko mnie. Pewnie dramatyzowałem, jednak nikt ode mnie nie odebrał tego cholernego telefonu. Mateusz wiedząc, że związałem się z jego byłą kochanką, już od dawna robił uniki, by stanąć ze mną face to face. Może było mu wstyd, może obawiał się, że poznam szczegóły z ich intymnego życia. Mnie to nie interesowało, a jeśli nawet, to Magda trzymała poziom i nie zwykła rozmawiać o swoich byłych partnerach.

Teraz jakbym się wybudził ze snu, nabrałem siły i wyskoczyłem z domu jak z procy, prosto do auta. Z ulicy zniknęły drobinki szkła, po wypadku nie było śladu – nikogo i niczego, nawet bezrobotnych gapiów, jakby tego wypadku wcale się nie było. Jadąc w kierunku centrum, nie widziałem niczego nadzwyczajnego, choć liczyłem, że ujrzę postać w białej nocnej koszuli, moją zabłąkaną Madzię.

Ruch był normalny, nie było wyczuwalne napięcie, pogoda też była stonowana, wszystko jak zawsze leniwie, ale znośnie i w pełni opanowania. Tym bardziej nie wierzyłem w przypadkową stłuczkę, to musiało być zaplanowane.

Nie wiedząc kiedy, zajechałem pod komisariat, gdyż przed wizytą w szpitalu u Gabi, musiałem jeszcze zgłosić zaginięcie Magdy. Może nie minęło odpowiednio tyle godzin, co gliny by sobie życzyły, ale Magda choruje, była niepoczytalna, policja jak najszybciej musi wszcząć alert w sieci. Podle to brzmi, ale taka była prawda, moja narzeczona postradała zmysły. Zawiodłem, wcale nie musiałem uciekać do Kaliny – zostawiając ją na pastę losu – by poszukać okruchów przeszłych dni, po co mi to było?

Piąłem się kilkoma betonowymi schodkami, które nie chciały się skończyć. Z każdym kolejnym schodkiem byłem coraz to wyżej. Najgorsze, że schody zaczęły się poruszać, a potem kruszyć, miałem wrażenie, że spadnę na samo dno, którego wcale nie było widać. Moje ciało również dziwnie zaczęło się chwiać, traciłem równowagę. Jednak musiałem zgłosić zaginięcie, musiałem się wdrapać po tych schodkach, były ruchome, ale to była jedyna droga do prawdy. W końcu ujrzawszy wejście, szybko zdążyłem wskoczyć w niewielką lukę drzwi obrotowych i już byłem obok wielkiej lady, gdzie mogłem się zaanonsować jako petent.

Przygotowałem się na serię trudnych pytań, miałem tylko nadzieję, że przesłucha mnie jakiś ogarnięty policjant obyty w temacie, który zna Gabi, zna moją historię i będzie przychylny mojej rodzinie. Trafiłem na nijakiego Wędereckiego Przemysława, znajomego Gabrysi, bardzo sympatycznego karła z bródką i gęstą czupryną, którego czarne rzęsy wyglądały jak doczepiane. Kogoś mi przypominał, ale nie potrafiłem określić kogo. Już wszystko wiedział, co bardzo mnie ucieszyło, bo czas nas gonił. Policja musi się spieszyć, bo sytuacja jest nagląca. Tym bardziej, że wypadek Gabi ponoć był zaplanowany, karzeł nie powiedział mi tego wprost, ale mocno dał do zrozumienia – moje domniemywanie tylko wszystko opóźniało.

Ktoś naprawdę nas nie lubił. Jeżeli wypadek Gabrysi rzeczywiście nie był przypadkowy, to może nieprzypadkowe było też zaginięcie Magdy i jej białego zawiniątka, które nazywała dzieckiem. Było mi wstyd mówić o tym na policji, myślałem, że zapadnę się pod ziemię. Policjant wypytał o szczegóły i, notując, zapewnił, że wrzuci alerty na wszystkie możliwe portale. Rozkazał też czekać, mnie jednak brała jasna kurwica, wizualizowałem sobie najgorsze. Po prostu wiedziałem, że Magda cierpi, że jest gdzieś skryta w ciemnej piwnicy i ktoś ją maltretuje, może nawet sama Kasandra. Dlaczego tak sądziłem?

Czułem Magdy ból, widziałem nawet to, że z wolna umiera z wyziębienia. Jak gdybym był to ja, przecież już od roku byliśmy jednością, nie mogłem inaczej myśleć, odczuwać, byłem empatyczny, zbyt mocno i zbyt dużo widziałem!

Nagle policjant skończywszy notować, pstryknął długopisem i wstał. Powolnym krokiem, trzymając ręce w kieszeniach, podszedł do okna. Drukarka coś wypluła, a ja słyszałem jak policjant się śmieje, szyderczo. Odniosłem wrażenie, a nawet miałem pewność, że ze mnie. Włożyłem palce do uszu, by je przetrzeć, ale kiedy wyjąłem, to niestety nadal słyszałem jego głośny, drwiący śmiech. Nie potrafiłem zareagować, słuchałem, zganiając to na moje ostatnio ulubione słowa: „wydaje mi się”. Najgorsze było to, że znałem ten śmiech, on należał do…

Schowałem twarz w dłoniach. Usłyszawszy ponownie, jak policjant do mnie przemawia, byłem już pewien, to był głos Gawła Menzy. Spojrzałem jeszcze z niepewnością w jego kierunku, a on w tym momencie się odwrócił. Zamarłem, już nie wiem który raz w tym dniu. Gaweł spoglądał na mnie z ognikami w oczach, teraz wyglądał jak dawniej, kiedy był jeszcze młody. Miał piękną, bujną czuprynę i gładką twarz, figurę wysportowaną, brodę dumnie uniesioną do góry oraz wypiętą klatkę piersiową. Pomimo wyczuwalnych złych intencji, miał niezwykle czyste spojrzenie.

– Co ty tutaj robisz? – zapytałem po chwili mocno zirytowany i wstałem na równe nogi, ale jednak coś mnie hamowało, bałem się zrobić krok w przód.

– Jak to co, pracuję – odpowiedział nad wyraz spokojnie, ale na jego twarzy i tak wyrysował się ten cwaniacki uśmieszek, który nie był mi obcy.

– Ty siedzisz w pierdlu – oznajmiłem zdenerwowany.

– Ależ skąd, co ty bredzisz, Wojtek. Pracuję tu, jestem człowiekiem prawa, w jakim więzieniu? Za co? Za miesiąc jest mój i Darii ślub, jesteś zaproszony.

– Daria, ślub, przecież ty ją notorycznie zdradzasz, ona uciekła, jest w Grecji. Co więcej, uciekła przed policją, też powinna siedzieć, tak jak ty! – odpowiedziałem, by sprowadzić drania na ziemię. Zastanawiałem się, kto u licha w ogóle go tutaj wpuścił.

– Wojtek, co ty wygadujesz, lecz się. Daria studiuje prawo, otrząśnij się, do jasnej ciasnej – podszedł do mnie i zaczął szarpać całym moim ciałem. Głowa tak mi się kolebała, że miałem wrażenie, że odpadnie.

– Przestań mnie okłamywać, robić ze mnie czubka.

Zacząłem się wyrywać z jego uścisków i krzyczeć coraz to głośniej, to był istny obłęd. Miałem w nosie, że ktoś mnie usłyszy.

– Dlaczego wszyscy mnie okłamujecie, co się tutaj dzieje, za co wy mnie aż tak nienawidzicie? – pytałem, krzycząc. – Ona oblała egzamin, nie rozwiązała kazusu – mówiłem do niego swoje prawdy, których byłem pewny. Zaraz jak to powiedziałem i wyrwałem się z jego uścisku, uklęknąłem na ziemi i znowu zacząłem płakać w rozwarte ręce. – Czego wy mi zazdrościcie, o co wam chodzi? – pytałem, bezradnie topiąc twarz we łzach zgromadzonych na dłoniach. On milczał, ale przynajmniej już nie śmiał się tak głupkowato.

– Gaweł, ratuj, Magda zniknęła – prosiłem.

– Jaka Magda, kim ona jest? Kto to? Czy to Kasandry koleżanka? – dopytywał z tupetem.

– Moja, moja, moja Magda. Jaka Kasandra? Nas już dawno nie ma!

Już wiedziałem, że sam sobie zagrażam.

Kasandra

Obudziło mnie uczucie, że spadam z jakiejś wysokości, ogarnął mnie straszliwy przestrach i już prawie, chyba tocząc się w dół, miałam upaść, czułam, że zginę. Najgorsze było to, że w momencie, w którym uderzałam o glebę, to się wybudziłam, ale z poprzedniego wieczoru nie mogłam sobie niczego przypomnieć, w głowie i przed oczyma widniała czarna dziura i ten przerażający sen.

Najważniejsze, że żyję, nie zginęłam, zdążyłam się wybudzić.

Tak bardzo mnie suszyło, że pierwsze co, to podleciałam do butelki z wodą, która stała na nocnym stoliczku i wypiłam duszkiem prawie całą. Moja babcia nauczyła mnie, bym zawsze miała pod nosem butelkę wody, a jej wskazówki były drogocenne, w końcu rodzimy się z wody i składamy się w większości z niej. Wspomnienia z poprzedniego wieczoru z wolna pojawiały się przed oczyma. Spojrzałam na kołyskę ze sztucznym bobasem i zaraz do niego podbiegłam. Kolejne minuty zaczęły wzbudzać jeszcze większe poczucie winy. Pamiętałam, że piłam razem z Pawłem, a potem wzięło mnie jakieś dziwne podniecenie, bo on tak inaczej na mnie spojrzał, przekonał mnie tym i zaczęliśmy się całować. Potem dotknął mojej nagiej piersi, a mnie świat zawirował przed oczami jak rozpędzona karuzela, zaczęłam go pragnąć.

A teraz aż mną wzdrygnęło z obrzydzenia, miałam ochotę strzepnąć z siebie te wspomnienia. Brzydziłam się siebie, że poszłam z nim do łóżka, czułam się rozgoryczona. Już nie chodziło o akt, tylko o to, że piłam, mając dziecko.

– Jacek – wykrzyczałam, bo lalka była cała zakryta białym prześcieradłem. Zaraz zaczęłam macać dziecko, czy śpi, czy oddycha. Bałam się, że przez chwilowe zamroczenie czegoś nie dopilnowałam, a tym samym naraziłam go na śmierć, tyle się słyszy o śmierci łóżeczkowej. Schwyciłam się za głowę, która z żalu aż mnie rozbolała, usiadłam po turecku przed kołyską i zaczęłam masować swoje skronie. W tym momencie usłyszałam płacz dziecka, wejrzawszy na białą podusię ujrzałam nie lalkę jak zawsze, ale żywego bobasa… Mój niebieskooki Jacek rozpłakał się tak mocno, że zaczął sinieć. Szybko więc wstałam, zapomniawszy o bólu głowy, i zaczęłam nim potrząsać, czułam jak śmierdzi ode mnie alkoholem, a dziecko zaczęło z każdą sekunda robić się coraz to bardziej sine, już nawet tak nie płakało. Bałam się nad nim nachylać i do niego mówić, byłam na tyle rozsądna, że wiedziałam, że to może mu tylko zaszkodzić, lękałam się go ratować.

– Nie, nie, nie, ja się nigdy nie zmienię. Nie umieraj, kochanie. Paweł! – zaczęłam głośno krzyczeć jak oszalała, by mi pomógł, ale on spał, nie reagował, jedynie chrapnął.

Wczoraj piłam na umór, a żeby nie myśleć o tym, że piję, piłam jeszcze więcej. Paweł mnie uspokajał, ale też dolewał do kieliszka. Zachęcał mnie, a nie powinien, celowo chciał mojej zguby, tak myślę. Teraz, przypominając sobie to wszystko, potrząsnęłam dzieckiem, aby upewnić się, czy faktycznie jest żywy, to było przecież niemożliwe. Niestety wyraźnie siniał i sztywniał, był już coraz to zimniejszy, umierał.

– Zabiłam go, zabiłam go oddechem! – krzyczałam w powietrze. Upuszczając na ziemię zwłoki, z nadzieją, że to jest nadal lalka, usłyszałam niemiły odgłos łupnięcia. Nie potrafiłam się po niego schylić, wykonać żadnego ruchu, niczego nie potrafiłam, sama byłam jak lalka. Nagle usłyszałam, że ktoś puszcza wodę w łazience, to Paweł już wstał. Chciałam go zawołać, ale nie mogłam wydobyć z siebie głosu. Zaraz drzwi się otworzyły, a z łazienki wyszedł nie Paweł, tylko – ku mojemu zdziwieniu – ubrana na czarno moja mama. Zupełnie nie wiedziałam, skąd się wzięła, czułam, że wstąpiłam do piekła. A może ona jest teraz śmiercią i przyszła po moje dziecko. Może po mnie?

Nie podeszła bliżej, nie dotknęła mnie, stała w odległości i zaczęła te swoje wywody:

– Zawsze wiedziałam, że będziesz kiepską matką, że zamordujesz własne dziecko – przerwała, widać było, że się zastanawia, co chce powiedzieć. – To dlatego… – zamilkła, zaraz jak znalazła to słowo. Byłam ciekawa, co chce mi przekazać, bałam się wtrącić jej w słowo, by nie wybić z rytmu. Czułam, że to, co chce mi powiedzieć, to bardzo kluczowa wiadomość. – Dlatego, że ja czasem tego pragnęłam w stosunku do ciebie, bałam się, że będziesz ładniejsza ode mnie. Byłaś moją konkurencją, ojciec oszalał na twoim punkcie, nikt już się dla niego nie liczył, ani ja, ani Wiola, tylko ty. Od samego urodzenia ciebie nienawidziłam, chciałam byś umarła, wybacz…

Ku mojemu zdziwieniu czułam, że ona chce mnie w ten sposób przeprosić.

Za matki plecami ukazała się moja babcia, ona też miała na sobie czarną sukienkę, bardziej garsonkę. Miałam ochotę do niej podbiec i przytulić, ale nadal nie mogłam się ruszyć. Mój syn leżał pod moimi stopami, najprawdopodobniej nieżywy, a ja nie mogłam się nawet po niego schylić, to wszystko było jak największy dramat.

Babcia uniosła palec wskazujący, jak zawsze, kiedy mnie pouczała. Nie patrzyła jednak na mnie, tylko na moją matkę.

– Nie potrafiłaś dać jej miłości, byłaś złą matką, dlatego teraz boisz się konsekwencji swojej oziębłości i wmawiasz jej swoje wady, wmawiasz jej to, co sama w sobie nosiłaś. Chcesz zrobić z niej najgorszą, ale ja ci na to nie pozwolę. To ty jesteś zła, ty, ty, ty – babcia powtórzyła kilkakrotnie.

Byłam roztrzęsiona, jej głos brzmiał tak bardzo dobitnie. Chciałam, żeby już sobie poszły, czułam się obnażona. Pomyślałam, że jeżeli one nie wyjdą, to ja zacznę uciekać. Pewnie bym to zrobiła, gdybym tylko potrafiłam ruszyć się z miejsca.

– Zawsze tylko zdradzałaś Jarka, piłaś, szalałaś, zawsze tylko liczyłaś się ty, ty, ty, najładniejsza. A kiedy zderzyłaś się z rzeczywistością i ujrzałaś, że wcale tak nie jest, uciekałaś w alkohol, byłaś, jesteś i będziesz podła, tacy jak ty nigdy się nie zmienią. – W momencie, kiedy babcia wypowiadała te słowa, zatrzęsła się ziemia, a ja stanęłam nad przepaścią.

– Babciu, nie mów tak do mamy – uspokajałam ją, nie rozumiejąc, dlaczego bronię matki.

Moja rodzicielka nie dawała za wygraną, choć wyraźnie się oddalała, to jednak teraz ona chciała mówić.

– A ty jaką byłaś matką? – zapytała babcię. – Sama wolałaś się najeść, niż dać dzieciom, to przez ciebie w wieku szesnastu lat uciekłam z domu. Szybko szukałam schronienia, znalazłam, ale w objęciach kogoś, kogo nie kochałam. Znałam tylko głód i modlitwę, moje zachowanie to był poniekąd mój bunt. Nie zgrywaj teraz świętej.

W tym momencie babcia zaczęła płakać, a jej wizerunek rozmywać.

Mama mogła mieć rację, bo babcia zawsze była bogobojna i modlitwę stawiała na pierwszym miejscu, a jednak wcześniej, jak się okazało, nie była w stu procentach fair. Każdy nosi w sobie jakieś ciężary, błędy swoich rodziców, których nie zdążył przerobić, nikt z dzieciństwa nie wychodzi cało.

– Daj uznanie – usłyszałam.

– Daj uznanie – powtórzyło echo. Tylko to teraz słyszałam, ale mówił te słowa zupełnie obcy mi głos.

Nagle obie zniknęły, a ja ujrzałam mrok, z letargu wybudziło mnie chrapanie Pawła. Znowu jestem alkoholiczką, to już pewne.

Nie mogłam sobie wybaczyć, że piłam. Czułam ogromną złość, przede wszystkim na Pawła, to on przekonał mnie do kieliszka. Tylko, że on nie wie, że miałam problem z alkoholem, że jestem nieleczoną alkoholiczką, że moja matka piła, że mam to w genach.

Nachyliłam się, spojrzałam na podłogę, wypatrując bobasa lalkę – leżał wprost pod moimi stopami, czyli to nie był sen. Wzięłam lalkę na ręce i zaczęłam całować po czole, przepraszając, że go upuściłam. Potem, kiedy uświadomiłam sobie, że jest cały i zdrowy, odłożyłam do kołyski. Wielokrotnie wyjmowałam lalkę i tuliłam do serca, a po chwili znowu odkładałam z powrotem na poduszeczkę.

– Ostatni raz – wysyczałam, jakby sobie samej chciałam pogrozić.

Jacuś przebudził się i, nie płacząc, spojrzał na mnie tymi wielkimi, niebieskimi oczyma. Z gulą w sercu pomyślałam, że to są oczy Wojtka. Zastanowiłam się, co robi, jak się czuje, czy jest szczęśliwy? Niemalże codziennie o nim myślałam, nie potrafiłam o nim zapomnieć, kochałam go i życzyłam mu jak najlepiej. Ale też nienawidziłam, bo myśląc, że tam gdzieś za lasem mieszka zbir, którego on być może wynajął, nachodziła mnie ta nieuzasadniona złość, a może zbyt uzasadniona, że chciałam mu zaszkodzić. I jeszcze chyba mnie okradł. A może to moja matka, w końcu jeszcze żyje. Wszystko mi się mieszało.

Tylko to mogła być ona. Bardzo często podbierała mi pieniądze ze skarbonki, kiedy brakowało jej na alkohol. O wiele lepsze było życie ze zdewociałą babcią niż z matką, która była narcystyczna i jeszcze mnie okradała, a co najgorsze, życzyła mi śmierci.

Gdyby nie babcia…

Mama zawsze wszystkiego się wypierała.

Szybko udałam się do kuchni, by zrobić dziecku mleko. Jeszcze miałam chwiejny krok, jeszcze czułam, że promile krążą we krwi, więc zaraz też wyjęłam z lodówki zimne piwo. Otworzyłam butelkę. Miałam nadzieję, że nikt nie patrzy i że nikt mi nie przerwie.

Rozdział 15

Wojtek

Nie mogłem tak siedzieć w jednym miejscu, dostawałem białej gorączki, wszystko, co wcześniej mnie śmieszyło, teraz wydawało mi się żałosne. Jeszcze to ciągłe myślenie o Kasandrze, wyobrażanie sobie, że to ona jest Magdą, że to z nią tworzę udany związek, że jednak nie było zdrady, że ojca gadanie, że nic nie jest dane nam na zawsze i na każdym etapie mogę wszystko stracić, jest bez pokrycia, bo ciągle jestem szczęśliwy. Ojciec, Zenon Fauda, bogobojny katolik, który niegdyś drżał o swoją przyszłość, a który teraz już tylko drżał, przez niego wychowałem się w lęku, że na nic co dobre nie zasłużyłem. Brzęczały mi w uszach nie tylko cyniczny głos Gawła, ale jeszcze słowa ojca: „Na nic nie zasługujesz, a już z pewnością nie na szczęście”.

Dlaczego on ciągle się do mnie zwracał w tak paskudny sposób, wmawiając, że to dla mojego dobra, że lepiej, abym o tym wiedział.

Musiałem zasnąć z bezsilności. Spałem bardzo długo, bo kiedy się obudziłem na zegarze gościła dwunasta w południe, a ja straciłem na moment rozeznanie w terenie. Miałem wrażenie, że ocknąłem się nie w swoim łóżku i nie w swoim domu. Nie wiedziałem, gdzie jestem, tylko czułem, że lecę w dół, aż się wzdrygnąłem.

Stopniowo, w ciągu kolejnych kilku sekund rozejrzałem się po swojej sypialni, z nadzieją, że Magda wróciła cała i zdrowa. Byłem sam. Z odmętów nocy przypomniałem sobie mój sen, jeszcze przed tym o spadaniu. Śniła mi się Kasandra z dzieckiem na ręku, potrząsała nim i krzyczała, nakazując dziecku, by spało. Im bardziej nim potrząsała, tym bardziej to dziecko płakało. W tym śnie przedstawiona była jako bardzo zła matka, była tak wściekła, że aż przerażająca, jak z horroru. Obawiałem się, że nawet w tym śnie zrobi krzywdę dziecku. Dodatkowo dookoła panował horrendalny bałagan, że już sam nie wiedziałem, czy jest w kuchni czy w łazience, czy może w chlewie.

– Nie krzycz na niego, nie krzycz na to dziecko – prosiłem ją, ale ona nawet na mnie nie spojrzała, była naburmuszona, obrażona, a mnie miało się na płacz. Dziecko natomiast robiło się z każdą minutą sine, zupełnie jak moja Leonia. Miałem wrażenie, że chce tym płaczącym dzieckiem rzucić w kąt, tak to czułem podczas snu. Zacząłem ją uspokajać, ale ona zaczęła wyzywać mnie od złodzieja, oszusta i zdrajcy, zarzucać, że to, co ją spotkało, to moja wina, bo obiecałem zbyt wiele, nie potrafiąc wywiązać się z tych deklaracji. Miałem wrażenie, że w tym śnie stanowimy parę, ale nie czułem, że to dziecko ze snu jest moje. Potem weszliśmy w ostrą wymianę zdań. Kasandra przeklinała, była wulgarna, i to przy małym dziecku. Niemowlę jeszcze bardziej zaczęło płakać, chcąc nas przekrzyczeć. W końcu wyrwałem jej to dziecko z uścisku i na nią naskoczyłem, puściłem jej najgorszą z możliwych wiązankę, tak jak kiedyś wyzywał mnie mój ojciec, bez powodów, z tym że ja powód miałem. Chodziło o dziecko. Nagle ten malutki człowieczek zesztywniał, ale jednak nie zrobił się siny, zaraz też ujrzałem, że to zwykła plastikowa lalka. Na końcu Kasandra popchnęła mnie w przepaść. Spadałem, a kiedy już pogodziłem się ze śmiercią, to się wybudziłem.

Niemalże codziennie nawiedzają mnie tak idiotyczne sny.

Przetarłem czoło i skrzydełka nosa, wszędzie byłem mokry, bo przecież oprócz zwykłego snu, miałem też inne problemy, ale na szczęście utwierdziłem się w przekonaniu, że jestem w swoim domu i na szczęście nie tworzę relacji z Kasandrą – na parapecie stało w szafirowej ramce portretowe zdjęcie Magdy.

Ucieszyło mnie to, ale też przypomniało o moich problemach.

Najprawdopodobniej moja narzeczona uciekła, a w najgorszym wypadku została uprowadzona, tylko kto by się odważył, jakim prawem i za co? Komu jestem coś winien? Skąd nagle wypadek Gabrysi i jej fatalny stan, że nawet nie pozwolono mi wejść do sali szpitalnej i schwycić jej za rękę, kto za tym stał? To były ciągle pytanie bez odpowiedzi, nie potrafiłem już spekulować, a jednak robiłem to.

Biedulka Gabi, ma zaledwie dziesięć procent na przeżycie. Wiem, że policja dla dobra śledztwa nie może mnie o wszystkim informować, nie może mnie wpuścić, bo Gabi jest pod szczególną ochroną, ale byłem pewien, że ta sprawa ma podwójne dno i ściśle dotyczy bezpośrednio mnie. Może to Łukasz, może razem z Balbiną, w zemście, że urodziło im się chore dziecko, szukali zaczepki. Tylko Gabrysia miała klasę, nie nachodziła ich, nie złorzeczyła, nie odgrażała się i nawet podarowała im swój finansowy wkład w remont mieszkania, a przecież to ja pożyczałem jej te pieniądze. Jasne, że nie chciałem od niej zwrotu. Podniosłem się i usiadłem na rancie łóżka, ale słysząc szmery pod drzwiami wejściowymi, szybko zszedłem ze schodów, co prawda na jeszcze miękkich kolanach. Miałem nadzieję, że gdy je otworzę, to zobaczę za nimi Magdę. W momencie kiedy nadusiłem klamkę, poczułem taką jak gdyby euforię. Otworzyłem je z rozmachem, nie bojąc się jak zawsze, bo w końcu był środek dnia, ale ku mojemu zdziwieniu nikogo za nimi nie było, ni żywej duszy, nawet nic nie wskazywało, że ktoś przed momentem się tutaj kręcił i zapukał w te cholerne drzwi.

Byłem spokojny tylko do czasu, kiedy nie poczułem pod stopami czegoś miękkiego, może włochatego. Spojrzałem w dół i to, co zobaczyłem, mnie zmroziło. Szybko cofnąłem nogę, myślałem nawet, że to kolejne dziwaczne przewidzenie, ale nie!

Na mojej wycieraczce leżał czarny zdechły kot, a ja przed momentem deptałem jego dość włochaty ogon. Tego było już za wiele, zaraz pobiegłem do sypialni po telefon, musiałem zrobić zdjęcie i zgłosić ten incydent policji. Gaweł mi nakazał o wszystkim informować.

Nie miałem pojęcia, kto podrzucił mi pod same drzwi zdechłego zwierzaka, może ktoś, kto teraz więzi Magdę. Zadrżałem na samą myśl, zacząłem sam obtulać się swoimi ramionami, by poczuć ukojenie, jakie to było dziwne. Ale nie poczułem się bezpiecznie, nie mogłem sam siebie pocieszyć, nie potrafiłem sam sobą się zaopiekować, dlaczego więc chciałem za wszelką cenę opiekować się innymi, najpierw człowiek sam o siebie musi zadbać, by umieć dbać o kogoś. Nie mogłem jednak zrobić zdjęcia, bo telefon wysmykiwał mi się z dłoni, nie dodzwoniłem się też na komisariat, bo dusząc na zieloną słuchawkę, zwyczajnie telefon nie chciał zadziałać, sensor się chyba zepsuł i nie mogłem wykręcić tego cholernego numeru. Poza tym ręce miałem jak z waty i w końcu telefon wypadł mi na podłogę. Kiedy próbowałem go unieść, osunąłem się na ziemię, straciłem przytomność, może zasnąłem, ale znowu leciałem w dół, to już mój koniec pomyślałem.

Kasandra

Szłam zielonym gajem. Sama nie wiedziałam po co, dlaczego? Najgorsze zachowanie z rodzinnego domu przeniosłam do swojego obecnego. Gdybym była z Wojtkiem, chyba załamałby ręce, z pewnością nie uwierzyłby, że tak można traktować dziecko. Zdradziłam go, a może jednak by uwierzył, może to wiedział. Być może z natury jestem zła, tylko to zło było uśpione dostojnym życiem w dobrobycie. Los chciał uchronić Wojtka, nie zasługiwał na tyle złego, które ja nosiłam w sobie, i to jeszcze nieświadomie. Babcia miała rację, Bóg wszystko widzi i Boga się nie oszuka. Wszystkich dookoła można oszukać, ale nie Boga. Tylko kto jeszcze w niego wierzy.

Ja już wiem, że jest coś wyżej, coś, co pilnuje porządku na świecie. Teraz jeszcze muszę sobie wybaczyć i kiedyś szczerze porozmawiać z dzieckiem, pomóc mu przejść proces terapii, bo bez tego ani rusz. Muszę nie tyle wybaczyć sobie przeszłość, ale też oddać jej cześć, być wdzięczną za nią, bez niej nie stałabym się takim człowiekiem, jakim jestem. A jestem kimś ważnym, choćby dla Pawła i, co ważne, dla siebie, żyję!

Mój syn ma już siedem lat. Ten czas tak szybko leci, w lesie zwłaszcza.

Wczoraj znowu wypiłam sporo alkoholu, choć jeszcze dwa dni wstecz obiecałam sobie, że to będzie ostatni raz. Wiedziałam, że mogę o tym pisać książkę, ale wolę się z tego nikomu nie zwierzać. Nigdy nie chciałam być taka jak moja matka, a jednak taka się stałam, może dlatego, że tak bardzo chciałam to wyprzeć.

Doszłam do wniosku, że moje książki są tak wartościowe, że musi być o nich cicho, piszę kolejną. Godzę się na wszystko, wszystko przyjmuję i wszystko przepuszczam przez siebie, filtruję wybierając to co najlepsze.

Nadal dumam o swoim dzieciństwie i macierzyństwie. Ciągle pouczam Jacka, ciągle na niego krzyczę, tak jak kiedyś krzyczała na mnie matka, nie chcę być okrutna, a jestem. Potem żałuję, że tak się zachowałam, tulę go i przepraszam. Chryste, to dziecko zachoruje na chorobę dwubiegunowa, zupełnie jak ja. Nawet nie wierzę, że tak pomyślałam.

Mój syn wygląda identycznie jak mój eks, kropla w kroplę, może dlatego się nad nim znęcam, to podświadomość.

Z problemów z dzieciństwa, tego, że ciągle mnie gryzą, już nie zwierzałam się Pawłowi, był taki ostry, stanowczy i logiczny, może tylko by mnie wyśmiał, nakazując, bym wzięła się w garść. Nie miał o niczym pojęcia, nawet nigdy nie zapytał, dlaczego wychowywała mnie babcia. Nie ma nic gorszego niż zataić prawdę, to gorsze niż kłamstwo.

Teraz szłam przed siebie, prężnym krokiem, była wiosna…a może jesień. Jacek z roku na rok coraz bardziej mnie irytował, widziałam, ile zrobiłam błędów wychowawczych, jak bardzo dałam ciała. I chyba na to byłam najbardziej zła. Jego niewyraźna mowa, ciągły płacz, brak dialogów, jakieś bełkotanie pod nosem. Może jest FASD, bo jak można się dobrze rozwijać, jak mogłam ja matka zgotować mu taki los. Myślę, ale już chcę się napić, by zapomnieć.

Nie mogę tak myśleć, bo się sama pogrążam, w końcu bywają wieczory, że nie piję. Teraz jednak nie mogłam sobie przypomnieć ostatniego dnia mojej abstynencji. Nie chcemy patrzeć tam, gdzie jest nieszczęście, boimy się, ale tam gdzie jest szczęście też nie chcemy spoglądać, a szkoda. Bo szczęście właśnie w takich zapomnianych i niepozornych zakamarkach lubi się schować.

Niezwykle polubiłam wyjazdy do Kaliny, jeżdżę pociągiem i myślę – to jedyne, co mi pozostało. Czasem też w kolejnym tajemnym notesiku zapisuję swoje cytaty, choć już dawno pogodziłam się z tym, że tylko ja się nimi zachwycam. Ciągle też poszukuję tej staruszki, bo nadal wierzę, że ona żyje. Wyjazdy sprawiały mi frajdę głównie dlatego, że przejeżdżałam obok Gniezna, a wtedy coś dobrego działo się w mojej głowie, czułam spokój i harmonię, że ciągle jestem kimś. Kiedy przejeżdżałam przez stację Gniezno, babcia z matką zawsze stały na peronie i machały do mnie, śląc w powietrzu całusy. Babcia, kiedy pociąg już odjeżdżał, chwytała moją matkę pod rękę i ciągnęła w stronę centrum, widać było, że się dogadują. Ten widok był niebywale ujmujący, a ja czułam z nimi pewną bliskość. Raz nawet udało się babci przeniknąć do pociągu przez ścianę. Usiadła naprzeciw mnie i przyznała się, że ona też zaniedbała swoją córkę, a moją matkę, że nie radziła sobie z macierzyństwem, bo miała wielkie komplikacje przy porodzie. Tak bardzo ją bolało, że nie potrafiła pokochać mojej matki, że tylko udawała i zmuszała się do miłości. Uznała, że powinnam to wiedzieć, bo wtedy szybciej jej, a może im obu, wybaczę. Ta historia nie była za ciekawa, ale zrozumiałam też swoje wybory, bo historia kołem się toczy. Czasem nasze życie to jedno wielkie oszustwo. Babcia nigdy nie kochała dziadka, poznała go przypadkiem i moja matka poczęta jest z przypadku. Dziadek dużo pił i robił wielkie awantury. Babcia powiedziała mi, że nie odeszła od niego ze względu na dobro mojej matki, a swojej córki. Przyznała, że to był wielki błąd, że gdyby jednak odeszła, jej córka być może stałaby się innym człowiekiem. Nie wiadomo, i tak wszystkie życiowe drogi prowadzą do prawdziwego „ja”, które tylko wielkim staraniem można odciąć od zła

Bądź co bądź, ta historia mną wstrząsnęła, ale w zasadzie czułam, że ja to wszystko już wiem, że babcia mi tylko przypomniała, może tym samym otworzyła szerzej oczy.

Teraz, kiedy nauczyłam się jeździć do Kaliny przez Gniezno, byłam pewna, że Wojtek jest szczęśliwy, że odeszłam nie z troski o siebie, a z troski o niego. Choć tyle mogłam mu dać: spokój. Jak się kogoś naprawdę kocha, to chce się dla tej osoby dobrze i życzy mu się jak najlepiej, wcale nie oczekując tego samego. Jednak z drugiej strony rodziła się też we mnie wielka rozpacz. I taka złość, że miałam ochotę zajechać pod jego dom, zapukać do drzwi, spojrzeć mu w oczy i zapytać: „Pamiętasz mnie, to, jak zostawiłeś mnie w potrzebie? Dżentelmeni tak nie postępują”. Byłam nawet ciekawa jego reakcji, nawet ją sobie wyobrażałam opuszczona: dolna szczęka i rozdygotana grdyka.

„Ach”, machnęłam ręką. „Wszystko będzie dobrze”, pomyślałam. Zawsze i wszędzie myślałam o Wojtku: robiąc obiad, biorąc kąpiel, a nawet, kiedy starałam się o nim nie myśleć, wtedy tym bardziej myślałam.

Wiem, że Paweł mnie pragnie, podgląda moją nagość i zna każdy centymetr mojego ciała. Nawet wie, gdzie z boku, zaraz pod żebrami, mam pieprzyk, kiedyś nakryłam go jak szkicuje kobietę podobną do mnie.

Czy jest możliwe kochać dwóch mężczyzn? Dlaczego równie mocno potrafiłam ich nienawidzić? Może dlatego, że czasem kocham siebie, a czasem siebie nienawidzę, jestem chora, dwubiegunowa, zupełnie jak moja matka, babcia. Jacek pewnie też taki będzie. Chyba że naprawdę zakocha się i stworzy związek pełen miłości, a nie tylko odpowiedzialności.

„Nie ubolewaj”, pouczałam siebie.

Muszę być wdzięczna, wdzięczna i wdzięczna, a kosmos da mi jeszcze więcej. Może Paweł będzie tym jedynym, może kiedy już wszystko się ułoży, kiedy ja sobie poukładam w głowie życie, to może i się zakocham w nim na amen. Najważniejsze, że jest dobry dla Jacka i mówi o nim: „mój syn”. To wiele znaczy.

Miłość sama nadejdzie, tylko ja będę już wrakiem.

Nagle poczułam, że ktoś mnie śledzi. Nawet nie zdążyłam się odwrócić, ponieważ poczułam silne uderzenie w głowę.

– Co jest, kto to? Dlaczego? – ostatnie słowo ledwo wydusiłam, padłam na glebę jak długa.

– Jest pani zatrzymana w sprawie zaginięcia Jacka Faudy – usłyszałam.

Poczułam, że ktoś, najprawdopodobniej mężczyzna, chyba było ich dwóch, może nawet trzech, pochylił się nade mną i wysyczał przez zęby:

– Gdzie on jest, ty niezrównoważona szmato.

Zatrwożyło mnie to. Policjant nie powinien w ten sposób zwracać się do kobiety, nawet przestępcy. Nie miałam pojęcia, co odpowiedzieć, ale zrozumiałam, że ktoś uprowadził mojego syna i że to ja jestem główną podejrzaną. Mężczyzna ścisnął mój nadgarstek i zmusił, bym wstała. W ustach miałam czarny piach, plułam nim, był nawet w dziurkach mojego nosa, nie mogłam oddychać i chciało mi się płakać, poza tym uścisk był bardzo bolesny. Mężczyzna pozostawał niewzruszony.

– Nie wiem, o co ci chodzi, co się stało z Jackiem, ja chcę go odzyskać – oznajmiłam, bo obleciał mnie prawdziwy strach. – Ja go nie uprowadziłam, w domu miałam lalkę, a nie prawdziwe dziecko, dajcie mi spokój, kim wy w ogóle jesteście?

– Jesteś zatrzymana – powtórzył, zapinając na moich rękach kajdanki. – Tacy jak ty muszą zgnić w kryminale – dodał. Byłam oszołomiona.

– Ja niczego złego nie zrobiłam! – Zaczęłam się szarpać i spojrzałam funkcjonariuszowi prosto w oczy.

– Policja już jest w twoim domu, zarekwirowaliśmy tę lalkę, widzieliśmy nad kołyską napis „Jacek”, mamy zdjęcia z miejsca przestępstwa, zaraz wszystko nam wyśpiewasz.

Nie wiedziałam, co mnie czeka.

– Ale to tylko lalka – tłumaczyłam się w drodze do granatowego auta, choć nogi mi się plątały. Mężczyzna, który targał moje ciało, wcale się tym nie przejął, a nawet pchał mnie jeszcze mocniej, nie zważając, że się przewracam. Był arogancki i opryskliwy, dla mnie zbyt mocno jak na policjanta. Zaraz pomyślałam o tej zaginionej staruszce, że dojdzie mi paragrafów. I chyba moje myśli automatycznie ściągnęły jego słowa.

– Ty masz o wiele więcej na sumieniu, czas żebyś za wszystko odpowiedziała – oznajmił zgodnie z moim podejrzeniem.

Siedząc już z tyłu samochodu, na dachu którego przyczepiony był niebieski kogut, spuściłam głowę. Spojrzałam na swój dekolt, na medalik Matki Boskiej, należącej do mojej babci, ten widok wcale mnie nie ucieszył. Gdyby nie uruchomione kajdankami ręce, to zerwałabym go i wyrzuciła przez okno. Wiedziałam już, że on przynosił mi pecha, moja matka mi go pożałowała, była zła, że to ona go nie dostała tylko ja, zła energia, zła energia. Muszę się go pozbyć.

Jak przez mgłę przypominałam sobie panią Walkę, tę pisarkę. Czy byłam na spotkaniu autorskim z nią, czy jednak nie byłam, dlaczego mam ten łańcuszek? Ukradłam jej go? Może za to jeszcze odpowiem, może nawet tej pisarce zrobiłam krzywdę, dlatego policjant powiedział, że mam sporo na sumieniu.

W końcu usłyszałam trzaśnięcie drzwiami, kierowca włączył koguta i odjechaliśmy na sygnale. Z przodu siedział policjant, który mnie zatrzymał, a od strony pasażera moja matka, która, o ironio, zaczęła podśpiewywać: „twoja wina, twoja wina, twoja wina” w takt jakieś znanej mi z dzieciństwa melodii. Potem powiedziała pijackim tonem, że mam jej zapłacić za czekoladę, bo ona nie ma pieniędzy, a ja jestem wstrętna i sporo ją kosztuję. Zamknęłam oczy, znowu wydawało mi się, że spadam z dużej wysokości.

Rozdział 16

Wojtek

Już świtało, ale było ponuro, kilka owadów obiło się hucznie o brudne okno. Byłem zdruzgotany ostatnimi wiadomościami, które do mnie dotarły od Tymka. Nie pytałem, skąd wie, zresztą już nic mnie nie zdziwi, a tym bardziej nie szukam głębi przesłania w tym, co mnie otacza.

Gach Kasandry popełnił samobójstwo, ona siedzi w areszcie, a jej dziecko jest pod opieką Zojki. Zoja to była dziewczyna Olafa Zamojskiego.

Szok!

Los ciągle ze mnie kpił.

Co myśli Kasandra, co czuje? Jest osadzoną, czy ona wie, że to jej facet wjechał w Gabrysię na czołówkę, a teraz już nie żyje, bo sam sobie to życie odebrał! Kto teraz odpowie za krzywdę Gabrysi, która ma uszkodzony rdzeń kręgowy i jest sparaliżowana. Marne ma szanse, by odzyskać czucie w kończynach dolnych i górnych.

Gdzie jest Magda? Może leśnik też zrobił jej krzywdę, dobre miałem przeczucie, że ktoś mnie śledzi, nie byłem chory. Dlaczego więc mnie uchronił, jaki miał cel? Wiedział, że krzywda bliskich będzie boleć mnie stokrotnie bardziej niż własna.

Może to za sprawą Kasandry, jej komendy, zawsze miała zdolność do obwiniania innych o swoje porażki, po czym sama siebie zniszczyła. Za dużo kumulowała złości i nienawiści, pękła, a wystarczyło wybaczać na bieżąco, choć to trudne. Nakazała temu przeokropnemu mężczyźnie, by się mścił.

Czułem swoją nieporadność.

Tyle razy powtarzała, że wszystko ma w nosie. A jednak im więcej się w nim nazbiera, tym gorzej go wydmuchać, zatka się i można się udusić, lub kogoś. Więc zarówno smarkać, jak i srać trzeba regularnie. Od tych myśli miałem ochotę wybiec z domu i biec tak przed siebie, krzycząc. Miałem taki mętlik, że nawet zacząłem rozumieć tych szaleńców z Oklahomy czy Meksyku, którzy wpadają do jakiegoś zaludnionego miejsca i po prostu strzelają w ludzi na oślep, by odreagować.

Los mnie uwrażliwił, teraz martwię się innymi, nawet jeśli na to nie zasłużyli, nie mówię, że mam coś w nosie.

Dziecko Kasandry zaginęło, a to mogło być moje dziecko, czyli może się okazać, że kolejny mój potomek nie żyje, bo Kasandra okazała się niedojrzała, zupełnie jak jej matka. Dlaczego myślę w ten sposób? Magda pewnie o tym wszystkim wiedziała, Gabrysia też. Mówiły coś, czego na tamten moment nie rozumiałem, że jestem ojcem. Czyli nie kłamały. Jestem ojcem Jacka, ojcem otoczonym przez kłamczuchy!

Jesteśmy z synem osaczeni złem.

Wnet usłyszałem pukanie do drzwi wejściowych – byłem już ostrożny po tych wszystkich przejściach, nie chciałem otwierać bez wyjrzenia przez okno i upewnienia się, kto przed nimi stoi. Z oddali poraziły mnie niebieskie światła radiowozu. Policyjny samochód stał zaparkowany na szagę mojego wjazdu, może ten zdechły kot podrzucony pod drzwi mojego domu w końcu ich zmobilizował do działania, zwierzęta w tym kraju mają większe prawa niż ludzie.

Z przodu, na miejscu pasażera oraz za nim siedziały dwie kobiety. Brunetka i blondynka, żadna z nich nie miała munduru, za to włosy zaczesane miały w kucyki. Uśmiechały się do mnie, chyba nawet machały ręką na przywitanie. Ktoś ciągle dzwonił i dzwonił, więc w lekkim przestrachu, bo jednak wizyta policji w tym kraju ciągle budzi lęk, a poza tym to mógł być ktoś podstawiony – takie myśli mną miotały – wyszedłem na zewnątrz. Na ganku przed moim domem, wśród kwitnących na biało hortensji, stała Magda w białej tiulowej sukience, w swojej całej okazałości, wyglądała wytwornie, uśmiechała się i wyciągnęła do mnie ręce.

Ona żyje… Wcale się nie ucieszyłem z tego powodu. W tym momencie chciałem widzieć Kasandrę. Tylko dlaczego, przecież ta kobieta jedyne, co potrafi, to krzywdzić.

Potem obraz zaczął się rozmywać, chyba upadłem i kolejny raz w tym tygodniu straciłem przytomność. Ocknąłem się w jakimś obcym mi sklepie spożywczym, może samoobsługowym markecie. Stałem naprzeciwko regału ze słodyczami, których było mnóstwo. Na górnych półkach leżały tylko te z najbardziej renomowanych firm, na dolne półki nawet nie chciałem patrzeć. Zaraz schwyciłem czekoladki Lindt, bo były najdroższe. Cena czterdzieści osiem złotych biła po oczach, a w uchu zabrzmiały mi słowa ojca: „Za drogie, za drogie, za drogie…”.

Nie miałem przy sobie za wiele gotówki, jednak wiedziałem, że kupuję te łakocie dla swojej żony, ślicznej brunetki, która nazajutrz ma termin porodu. Nie żałowałem jej grosza, była dla mnie najważniejsza, a to tylko ją uraduje. I to najbardziej się dla mnie liczyło, chciałem wydać kasę, by nieść szczęście drugiemu człowiekowi. Moja kobieta i mój syn, który rósł w jej brzuchu.

Bardzo denerwuję się tą operacją, bo dziecko ma wyjść na świat przy pomocy cięcia cesarskiego; niby ustawienie pośladkowe, w resztę nie wnikałem. Najgorsze było to, że nazajutrz moja żona nie będzie mogła nic zjeść, dlatego dziś postanowiłem ją ozłocić, niechaj się naje za pięciu, a nawet dziesięciu. Choć jestem na dorobku, to i tak wykupię dla niej pół sklepu, a może nawet cały.

Kocham Kasandrę.

Myśląc o niej, czułem, jak wyrastają mi skrzydła, to moja największa miłość. To dla niej zakupiłem ogromną działkę pod Poznaniem i to tam chcę wybudować dla nas dom, a nawet gmach naszej nowej siedziby. Dość mam tej starej oficyny, tam nie ma szczęścia. Ciągle huczą w moich uszach słowa ojca: „Ty i dom? Z czego, z tej gównianej roboty, ty do niczego nie dojdziesz, jesteś nikim”. „Za dużo byś chciał, a los jest przewrotny, żebyś jeszcze nie płakał”, słyszałem, ale wcale nie przejmowałem się tymi słowami, jeszcze nie raz mu udowodnię, że zdobędę szczyt.

„Oszczędzaj, bo zgnijesz w rynsztoku, pod mostem, nie mamy pieniędzy, nie mamy, jesteśmy biedni”, kontynuował, ale starałem się nie przyjmować tych słów do głowy. Już nie było w niej dla nich miejsca.

Słowa, które znałem na pamięć od dziecka. Wiedziałem nawet, w którym momencie ojciec je wypowie. Zawsze uczył nas oszczędności, ale co to za życie, jak ciągle liczy się każdy grosz. W zasadzie to tak, jakby nigdy się tych pieniędzy nie miało, skoro nawet nie można zabrać z kupki choćby na nowe buty na WF.

Nie, bo nie. Zawsze chodziłem najskromniej ubrany, zawsze koledzy się ze mnie naśmiewali, choć do biednych się nie zaliczaliśmy.

Byłem już przed kasą z najdroższą bombonierką w dłoni, wyjąłem portfel. Nie miałem za wiele pieniędzy, ale Kasandra nie musiała o tym wiedzieć, pewnie by mnie zbeształa, że rzuciłem się na najdroższą czekoladę w sklepie, że chcę uszczęśliwić ją na siłę. Niechaj się czuje bezpiecznie, nigdy nie będę jej żałował. Ojciec zawsze mi powtarzał, że nic w życiu nie jest za darmo, ale mylił się, miłość jest za darmo, a poza tym nigdy się nie kończy.

W rodzinnym domu ile by nie było pieniędzy, to ciągle było za mało, czasem nie starczało na podstawowe sprawunki. Ojciec, mając kasę, mówił, że jest nie do stracenia na głupoty. Zeszyt na korepetycje, zajęcia dodatkowe, kółko zainteresowań – wszystko było głupotą. Nigdy nie będę oszczędzał na mojej rodzinie. Kasandra i mój przyszły syn są dla mnie najważniejsi, oddam im ostatnią złotówkę, byleby tylko nie ograniczyć im szerokiego świata. Obiecałem to sobie, z dumą ściskając w dłoni czekoladki. Kasjerka widząc to, uśmiechała się do mnie bardzo szczerze i z aprobatą. Zaczęła mnie nawet szarpać za rękaw koszuli. Robiła to coraz mocniej, aż mnie rozbolało ramię.

– Panie Wojtku, panie Wojtku – wołała. Nie miałem pojęcia, skąd zna moje imię. – Panie Wojtku, proszę się obudzić, pańska żona już jest po operacji, macie zdrowego syna. To zdrowy i duży bobas, przystojniak z niego. Dokładna godzina urodzenia to dziewiąta piętnaście, dwunastego marca, wiadomo, dwa tysiące dziesiątego roku. Świetna data, dzieci urodzone na wiosnę są najzdolniejsze. Gratuluję zdrowego bobasa – mówił do mnie bez przerwy miękki kobiecy głos w białym kitlu. Zdawało mi się, że śnię.

– Ja śnię? To już dziś? Niemożliwe, ja mam dla niej czekoladę. – Rozwarłem zaciśniętą dłoń, w której zdawało mi się, że trzymam czekoladki, ale okazała się pusta. Pielęgniarka tylko się uśmiechnęła. Zrobiło się niezręcznie.

– Panie Wojtku – mówiła pouczająco – przesiedział pan na tym zydlu z dwie noce, rozumiem pana roztargnienie. Każdy z nas się panem zachwycał i wszyscy tutaj jesteśmy pełni podziwu, taki mężczyzna to skarb, niczym najlepszy bodyguard, ale chyba czas już wypocząć – skarciła.

– Pani powiedziała, że który mamy rok? – upewniałem się.

– Dwa tysiące dziesiąty, dwunastego marca – powiedziała, prostując swoją sylwetkę. Ciągle się nade mną nachylała.

– Ależ miałem sen, o losie! – powiedziałem w końcu, rozglądając się po korytarzu naszego gnieźnieńskiego szpitala, na którym było dość tłoczno. Tutaj od lat nic się nie zmieniło, co oczywiście w tym momencie bardzo mnie uradowało. Wzdrygnąłem się i aż zatrząsłem, ale chyba ze szczęścia, że to wszystko, co przed momentem działo się w mojej głowie, to był tylko sen.

– Mogę do niej zajrzeć? – wychrypiałem do piguły.

– Jasne! Co prawda po narkozie jeszcze śpi, ale potrzymać za rękę nie zaszkodzi. – Mrugnęła do mnie filuternie, ciągle podobam się kobietom. Ciągle jestem młody, dobry towar, mam zaledwie trzydzieści lat.

Idąc do sali szpitalnej, wiedziałem już, że wbrew temu, co mówił mi ojciec wybuduję sobie i Kasandrze piękny dom, piękny gmach, gdzie będziemy projektować i szyć. Z naszego domu, starej oficyny, i tak musimy się wynieść, tam jest zbyt ciasno, ja jestem nerwowy, bo zbyt wiele przykrych rzeczy kojarzy mi się z tym miejscem. Nie chcę rozładowywać złej energii na narzeczonej, nie chcę przejmować wszelkich nawyków ojca.

Nie boję się wyzwań, kary boskiej, nikomu nie jestem nic winień, potrafię marzyć, będzie dobrze.

Nie wybuduję domu i firmy ojcu na złość, on już dawno leży w grobie, chyba już wie, ile popełnił błędów, choć pewnie ja będę niektóre powielać.

Zrobię to dlatego, że jestem wart tego, by mieć swój własny kąt, może nawet dwa.

Kasandra

Toksyczną matkę trzeba szanować, trzeba tolerować i wspierać, ale nie powinno się brać z niej przykładu, bo kiedy matka toksyczna bądź narcystyczna stanie się twoim autorytetem, to wtedy przepadniesz z kretesem.

„Przepadłam”, myślałam, jadąc radiowozem.

Moja wina, moja wina, moja bardzo wielka wina, brzęczały mi w uszach słowa babci.

Tak byłam wychowana, w poczuciu winy, dlatego podświadomie ciągle brnęłam w grzech.

Teraz, stojąc w niewielkiej celi razem ze swoją córką, która była już nastolatką, bałam się siebie, swoich myśli. Ta dziewczyna była taka ładna, aż niepodobne, że ja ją urodziłam, śliczna brunetka o czarnych oczach, jak cyganeczka. Aż bałam się na nią patrzeć, bo naprawdę jej uroda mnie onieśmielała. Zaraz, żeby już nie patrzeć, otworzyłam więzienną lodówkę. Nie zachęcała wyglądem, była mała, pożółcona, obklejona na wpół zdrapanymi naklejkami i głośno chodziła. Moja córka stała przy lodówce i czesała włosy, wyglądała identycznie jak ja kiedyś, uśmiechała się do mnie. Czy ona zna moje myśli? Dzieci są takie naiwne!

Jeszcze bardziej zaczęłam się jej bać, widziałam w niej już tylko konkurencję, czy ona o tym wie?

Córka, której imienia nie znałam, nie spoglądała na mnie, tylko przed siebie, na szarą ścianę. Wyjęłam szybko mleko, bo woda na kawę właśnie się zagotowała, a przecież ja jej nie wstawiłam, skąd ten odruch? Kartonik był do połowy upity, postawiłam na kuchenny blat, potem tylko wyjęłam z szafki kubek, a już mleko było rozlane na posadzce, to wina mojej córki.

To było jedyne mleko, a ja miałam ochotę na kawę z mlekiem, byłam wściekła. Wiedziałam, że zrobiła to celowo, zaczęłam więc na nią krzyczeć. W końcu z niemocy, bo tylko patrzyła na mnie tymi wielkimi czarnymi oczyma, potrząsnęłam nią, wyzywając od chorej i głupiej. Nastoletnia dziewczyna nagle zamieniła się w siedmioletnią dziewczynkę, a ja wpatrywałam się w nią z wielkim poczucie winy. Widziałam jaka jestem słaba i głupia, że krzyczę i poniżam. Zaczęłam ją więc przepraszać, przytulać, potem płakać, ale dziewczynka chwyciła za rękę moją babcię – nawet nie wiem, skąd ta się tutaj wzięła. Nie obejrzała się na mnie, ciągnęła babcię w stronę wyjścia.

„Stąd nie ma wyjścia, to więzienie!”, chciałam krzyknąć za nimi. „Ode mnie nie ma ucieczki”, pomyślałam jeszcze. Widziałam, że przeszły przez ścianę więziennej celi. Ja, chcąc za nimi biec, by je przy sobie zatrzymać, tylko odbiłam się głową i upadłam.

Na wolności nie było dla mnie miejsca.

Rozumiem już matkę, jej chorobę… rozumiem, rozumiem. Kas, Kas, Kasandra… Kochanie...

Wybudziłam się ze snu cała obolała. Nie mogłam ruszyć ani ręką, ani nogą. Wszystko miałam skostniałe, a przede wszystkim było mi zimno. Powoli dobiegały mnie obrazy wczorajszych wydarzeń. Ja aresztowana za coś, czego nie zrobiłam.

Pokój, w którym się znajdowałam, świadczył o tym, że jestem w szpitalu, a nie więzieniu. Kątem oka spojrzałam na lekko uchylone drzwi, zza nich uwidocznił się granatowo szary skrawek materiału, może marynarki, może policyjnego munduru, nie byłam pewna. Było tłoczno, dobiegały mnie urywki rozmów: głośnych, donośnych, męskich głosów. Drżałam, bo bardzo nie lubiłam, gdy ktoś mówił podniesionym tonem. Paweł miał taki donośny głos, że czasem wydawało mi się, że na mnie krzyczy. Na nic nie pomagały jego tłumaczenia, że on już ma taki głos, że tylko mówi, że to żaden krzyk, że ma się przyzwyczaić, bo przecież moja matka też na mnie krzyczała, to i ja będę taka sama kiedyś, że geny jak zęby prędzej czy później wyjdą. Jak ja nie lubiłam tego powiedzenia. Powiedział mi jeszcze, że będę pić jak matka i że on musi pomyśleć o lepszej ochronie dla jego dziecka.

Jak mógł, byłam bezsilna.

Od czasu, kiedy go poznałam, wolałam milczeć, może prowadziłam tylko wewnętrzne dialogi, pisałam dużo i wszystko. Kochałam ciszę i swoją wyobraźnię, w tym czułam się najbezpieczniej. Sama jeszcze do końca nie rozumiałam, dlaczego się tu znalazłam. Tak naprawdę nikogo nie skrzywdziłam, a już z pewnością tej staruszki, tylko czy zdołam to udowodnić? Owszem, planowałam, ale to tylko pozostało w mojej sferze marzeń. Zostałam sama, już zawsze będę oglądać świat przez metalowe pręty.

Dziwne, że ludzie niczego nie doceniają, a przecież życie codziennie uracza ich swoimi obfitościami.

Wystarczyło mi przejechać się pociągiem i popatrzeć na polską przyrodę, na wieś, odjechać jak najdalej od miasta, od siebie, zapomnieć nawet ludzi, z którymi nigdy nie porozmawiałam, ponieważ wstydziłam się swojego wyglądu, byłam brzydka. Z rozpaczy na samo wspomnienie odwróciłam wzrok od drzwi i, spojrzawszy w okno, usłyszałam, że ktoś kroczy w moją stronę. Nie chciałam zobaczyć kto to, ale byłam świadoma i pewna, iż to jakiś policjant.

Drżałam.

Bałam się przechodzić przez te wszystkie procedury, nie chciałam potoku pytań i bezsensownych tłumaczeń, było mi zimno, a zarazem robiło się gorąco. Czy policjanci mi uwierzą? Próbowałam unieść rękę, aby dać znak, że nie chcę z nikim rozmawiać, nie byłam jeszcze na to gotowa. Ta zaczęła mi drętwieć, potem jeszcze bardziej zesztywniała i ciężko opadła na białą szpitalną pościel. Kiedy postanowiłam w końcu przemówić i poinformować, że coś dziwnego dzieje się z moim ciałem, usta też zaczęły drętwieć. Wyraźnie czułam, że prawy kącik leci w dół. Wywróciłam oczami, język miałam sparaliżowany i tylko mamrotałam niewyraźnie pojedyncze wyrazy. Czułam, że poczerwieniałam, a potem zobaczyłam już tylko niebo i gwiazdy. Piękne granatowe sklepienie i moją matkę, to do niej wyciągnęłam ręce.

– Wybaczam ci, wybaczam ci – powtarzałam, a ona wydawała się być tym uradowana.

– Kas, Kasandra, kochanie – usłyszałam głos Wojtka, ale już byłam pewna, że umieram, że te głosy są z zaświatów, bo przecież on mógł mnie już tylko nienawidzić, za zdradę, za kłamstwo i, co najgorsze, za zabójstwo.

Czy nie powiedzieć prawdy znaczy skłamać? Nie potrafiłam narzekać na swoje dzieciństwo, ale nikt nie ma prawa zmuszać dziecka do miłości wobec rodzica.

– Nie, nie, nie! – krzyczałam, ten krzyk mnie chyba wybudzał.

– Kas. – Czyjaś dłoń schwyciła mnie za rękę, była gorąca, to chyba była ręka Pawła, ale ja nie chciałam na niego patrzeć, przypominał mi o wszystkim co najgorsze.

– Paweł, ja umieram – odpowiedziałam. „Nawet chcę umrzeć, nie chcę iść do więzienia”. – Wybaczam sobie, tylko ty mi wybacz – szepnęłam.

– Kasandra, to ja, Wojtek, wszystko jest dobrze, jesteśmy w szpitalu, mamy syna, pięknego, zdrowego syna, Wojtka juniora. Urodziłaś dzień przed czasem, ale to nic, lekarze stanęli na wysokości zadania i nasz syn ma dziesięć na dziesięć punktów w skali Apgar.

– Syna, Jacka, wiem, wiem… To syn Wojtka, ale nigdy mu o tym nie mów, niechaj będzie to naszą słodką, leśną tajemnicą.

– Kas, co ty bredzisz? Jakiego Jacka, jakiego Pawła? Mamy syna Wojtka juniora, zupełnie tak jak sobie tego życzyliśmy, pierwszy syn, druga może być córka, a jak nie, to też dobrze. Życie to nie koncert życzeń, ale marzenia się spełniają – informował mnie męski głos, rozcierając zdrętwiałe ręce. – Nasze marzenia zawsze będą się spełniać, już ja o to zadbam – uspokajał mnie, a jego słowa grały w moich uszach przepiękną muzykę.

– Paweł, przestań, to koniec, game over, przestań – próbowałam go przywrócić do porządku, bo ciągle nie wierzyłam, że to Wojtek do mnie przemawia.

– Panie doktorze, ona coś bredzi, ja nie jestem Paweł – słyszałam głos swojego eks.

– Proszę się nie denerwować, to normalne po narkozie, niech pan da się jej wyspać.

Tyle słyszałam z tej rozmowy. Przejechałam ręką po swoich włosach, na Boga, one były długie. Kątem oka dostrzegłam, że są kruczoczarne. Pogładziłam też twarz, była gładka.

– Jaki mamy dziś dzień? – zdołałam jeszcze zapytać, ale czułam, że mogę już nie usłyszeć odpowiedzi, odpływałam w kolejny sen. Tak bardzo się tego bałam.

– Dwunastego marca dwa tysiące dziesiątego roku – poinformował mnie Paweł, a może to był Daniel? A może faktycznie Wojtek? Już w tym wszystkim bardzo się pogubiłam. Rozmówca natomiast kontynuował: – Wczoraj zmarł najniższy człowiek świata, He Pingping, a dziś w Kolumbii rozpoczęły się wybory parlamentarne. Ale przede wszystkim to jest data narodzin naszego syna.

– Naprawdę? – Nadal nie dowierzałam. – A ja mam ochotę na biały ser połączony z białą fasolką. Wiesz, już teraz zawsze będę kosztowała jasne pokarmy, wszystko to co białe, to co białe, to co białe… – mamrotałam jak na haju.

– Wyśpij się, kochanie. – Już byłam pewna, że to mówi mój Wojtek Fauda. Mówił głosem łagodnym, uspokajającym, ciągle gładząc moją dłoń. Co za sen, bałam się zasnąć kolejny raz…

Byłam na szosie. Jechałam samochodem, z tyłu miałam pełno walizek i innych luzem rzuconych rzeczy. Nie wiedziałam do końca, skąd jadę i dlaczego jestem tak obładowana, ale chyba się wyprowadzałam, ktoś mnie wyrzucił z domu, jakiś facet… Paweł. Nie potrafiłam przypomnieć sobie, jak wygląda. Było mi przykro, czułam się jak zero – jak przy matce, kiedy z nią mieszkałam. Ona zawsze cieszyła się z moich porażek.

Teraz siedziała obok mnie, a ja sama nie wiem, skąd się tutaj wzięła. Dlaczego mnie nie wspiera, nie da dobrego słowa, dlaczego ją cieszy to, że zostałam potargana przez los, że mój facet mnie wygnał. Co z niej za matka?

– Taka jestem – poinformowała. – A ty będziesz identyczna – mówiła do mnie z satysfakcją.

– Nie, nie chcę, ja zmienię tę prawdę. – Wtedy też usłyszałam głos mojej babci, powiedziała mi, że jeśli jakaś moja prawda o mnie nie będzie mi się podobać, to zawsze mogę ją zmienić. Warunkiem sine qua non jest jedynie, że uda mi się to zrobić czynem, a nie słowem! Moja babcia była mądrą kobietą, a ja, a ja…

Teraz obie zniknęły, a ja jechałam sama.

Zdjęłam dłoń z włosów, ciesząc się, że wyczuwam długie i gęste kosmyki, a nie krótką szczecinę, jaka całkiem niedawno gościła na mojej głowie. Zaraz też przyłożyłam dłoń do dekoltu. Babciny medalik tkwił na miejscu, jedynie trochę się przechylił na prawy obojczyk, zaraz go też poprawiłam.

Chyba jest dobrze. W końcu twardo zasnęłam, bo samochód, którym jechałam, zniknął, a ja znalazłam się na pięknej, zielonej łące. Wokoło było kwieciście, kolorowo i tak pięknie pachniało. Wojtek Fauda stał w oddali i się do mnie uśmiechał.

Byłam szczęśliwa.

Rozdział 17

13 marca 2010 r.

Wojtek

Moja kochana Kasandra, po tej nieszczęsnej narkozie coś złego jej się śniło. Chciała rodzić naturalnie, tylko nasz syn Wojtek uparł się i dupsko ustawił do wylotu. Schwyciłem moją drobną brunetkę za rękę, wiedziałem, że ona ma jakby podwójną traumę, nie chciałem wypowiadać tego słowa na głos, ale już nie chodzi o tę operację. Zawsze marzył jej się ślub kościelny, potem ciąża, w takiej kolejności miało iść, ale zdarzyło się i już. Nie my pierwsi, co wpadliśmy, zresztą to żadna wpadka, kochamy się na zabój. Kasandra przez całą ciążę źle się czuła, nie mogło być mowy o ślubie. Całe dziewięć miesięcy przeleżała plackiem, dziecko nie mogło się ustawić główką w kierunku dróg rodnych, dlatego to cesarskie cięcie, dlatego narkoza.

Jej ręka, pomimo że ścisnąłem ją z całych sił, drżała.

– Kas, wszystko okej, damy radę – pocieszałem ją, choć nie byłem pewien, czy ona mnie słyszy. Była zaraz po wybudzeniu jakby otępiała, być może jeszcze śniła.

– Okej, będzie okej – powtórzyła, szepcząc. Wybudziła się z letargu, jej usta drżały, lekko się uchyliły, jakby chciała mi przekazać coś ważnego. Czy moja miłość do niej jest aż tak silna, że rozumiem ją przez jedno spojrzenie?

– Jesteś, kochanie – poinformowała już bardziej świadoma. Wcześniej powiedziała, że nadal nie czuje nóg i trochę się nawet obawia, że już jej tak zostanie. Cesarkę przeszła bardzo źle, zastrzyk znieczulenia wewnątrzoponowego nie podziałał. Z racji wykonywanego zawodu miała nieco zszargane kręgi i niestety musieli dać jej narkozę. To dobrze, bo tak głośno krzyczała, że aż chciałem się wedrzeć do sali operacyjnej, by osobiście ich o to poprosić. Odniosłem wrażenie, że tną ją na żywca. Biorąc głębszy oddech, kontynuowała, oblizując górną, złuszczoną od suchości, wargę. Nie mogła nic pić, jednak pozwoliłem jej zwilżyć usta, przykładając do nich gwint plastikowej butelki z wodą. Lekarz, który przechodził korytarzem, pogroził mi palcem, ale chyba bardziej na zasadzie „udam, że nie widzę”.

– Wojtek, miałam wstrętny, paskudny, obrzydliwy sen – oznajmiła, patrząc prosto w moje oczy. – Było w nim nowocześnie i strasznie, ja byłam straszna. – wypowiedziała ostatnie słowa z pogardą. Chciałem powiedzieć, że ja też miałem obrzydliwy sen i też bardzo realny, ale po co ją martwić, Kasandra wychowana przez babcię była przesądna, co czasem mnie irytowało. Wierzyła we wszystkie zabobony, w sny też.

– Nowocześnie? – podpytywałem z uśmiechem. – A jaka była moda? – dopytałem, żartując.

Chciałem ją rozśmieszyć, ale ona wzięła moje pytanie na poważnie.

– Żebyś to widział, taka nietutejsza. Blade ciała, nie to co teraz, opalone. Cera koniecznie porcelanowa, matowa jak u lalki. Makijaże praktycznie niewidoczne. Brwi krzaczaste, jakieś wyczesane na żel, jakby kobiety dopiero co wyszły z basenu. – Odruchowo schwyciła się swojej prawej brwi. – Tam, gdzie byłam, w tej przyszłości, wszystkie kobiety były takie ponaciągane, bez zmarszczek, ale zarazem czyste i świeże. Przede wszystkim miały takie długie rzęsy, chyba sztuczne, jakoś podoczepiane.

– Naprawdę? – Przytakiwałem jej, ale byłem ciekawy, co mi jeszcze powie, może wykorzystam to w swoich przyszłych projektach. Zresztą zaraz się skarciłem. O nie, nie kosztem ukochanej.

– Czy ty to sobie wyobrażasz? – mówiła, kręcąc głową. Zaraz też wyrwała dłoń z moich objęć i schwyciła się za medalik, który dostała od babci. Już chyba z czwarty raz podczas tej rozmowy wykonała taki ruch, aby zaraz znowu ścisnąć moją dłoń.

– Teraz moda mnie zadziwia i jest mi nie w smak – mamrotała, nie kłamiąc. Podobnie do mnie kochała klasykę. – Jakieś charmsy, kalosze, motywy zwierzęce i futrzane marynarki. Za dużo tego wszystkiego jak na te czasy. Ale tam, gdzie byłam, to był jakiś kosmos i niby wszystko było stonowane, ale zarazem takie sztuczne. Zwyczajnie inne materiały, jeszcze takich nie widziałam, kobiety miały takie wypielęgnowane ciała.

– U nas zawsze będzie modna klasyka – powiedziałem i zaraz też zmieniłem temat. Nie chciałem przemęczać swojej narzeczonej. Widziałem, że ten sen ją wyeksploatował. Jednak ona patrzyła na mnie, wyraźnie oczekując dłuższego dialogu, może chciała, żebym ją wysłuchał. Nadal była roztrzęsiona. Więc biadoliłem, co ślina na język mi przywiodła. – Wiesz – kontynuowałem – moda w każdych latach rządzi się swoimi prawami. Nie możemy krytykować tego, czego nie znamy, co być może będzie modne albo i nie będzie, to był tylko sen. Słyszałem, że futrzane kamizelki to już zawsze będą na topie, nawet po dwa tysiące dwudziestym roku, jeśli dożyjemy. A z tego co mówisz, to może ten twój sen pomoże nam stworzyć coś ekstra, dzięki czemu wybijemy się na wyżyny – rzuciłem, choć miałem tego nie mówić. – Moda jak fortuna kołem się toczy, zawsze wraca, jedynie zmieniają się materiały, ich jakość. Może dlatego, żeby ludzie nie wyjmowali ze strychów, tylko kupowali, dając zarobić takim jak my – dokończyłem.

– Wojtek… – jęknęła. Już wiedziałem, że nie tędy droga do mojej narzeczonej, trochę przeginałem. Same pieniądze i sława nie niszczą człowieka tak, jak chęć ich posiadania, musiałem przystopować.

– Przepraszam, nie to miałem na myśli – poprawiłem się. Kasandra nie lubiła parcia na sławę, zawsze była skromna, do tego jeszcze miała tak trudne dzieciństwo. Bała się ciąży, porodu, a najbardziej macierzyństwa. Ciągle powtarzała, że nie chce być taka jak jej matka. Podejrzewałem, że w tym śnie coś się wydarzyło, za często chwytała się za medalik od babci.

– Wojtek? – powtórzyła.

– Tak?

– A jak mój sen był proroczy, jak będzie wirus, wojna, jak… jak cię zdradzę, jak ktoś mnie uprowadzi? Ten sen naprawdę był tak realny, że nie jestem w stanie ci tego przekazać słowami, musiałbyś ze mną tam być. Jeśli będę bić swoje dziecko, syna, co ty z tym zrobisz?

Zaskoczyła mnie, nie miałem pojęcia, że aż tyle się tam wydarzyło.

– Kas, ja też miewam koszmary – powiedziałem, uśmiechając się chyba naturalnie, bo nie było sensu jej informować o tym, że czasem nawiedza mnie dusiołek. To obciach się do tego przyznać. W jej oczach byłem silnym wybawcą i chcę, by tak już zostało. – Mamy syna, i to jest najważniejsze – dokończyłem.

– Mamy syna – powtórzyła z trwogą w głosie. – Czy ja będę dobrą matką? Nie chcę być taką matką jak moja rodzona, jak w tym śnie. Chyba najgorsza macocha okazałaby się lepsza – prawowała.

– Nie powinnaś jej teraz osądzać, nie ma sensu. Może twoja mama będąc małą dziewczynką, też nie miała lekko. – Weszliśmy już na bardzo poważne tematy, moim zdaniem, zbyt poważne na ten moment. – To, że twoja babcia była cudowną babcią, nie oznacza, że była cudowną mamą, musisz sobie wziąć to do serca, dać ukłon przeszłości i zapomnieć.

– Właśnie o tym mówię, ale jak mam to w genach? Jak kiedyś obudzą się stare demony i skrzywdzę swoje dziecko, bo sama byłam krzywdzona, bo mam to we krwi, bo jestem sadystką. Co wtedy będzie, zostawisz mnie? – zapytała, patrząc mi w twarz, miała przy tym bardzo poważny ton i cała się trzęsła.

– Proszę cię, przestań. – Zatkała mnie jej powaga, nie potrafiłem powiedzieć nic innego, więc zacząłem powoli zmieniać temat. – Sen, to tylko sen, czasem rządzi w nim podświadomość, a czasem nasze wewnętrzne przeżycia. Nie bierz sobie tego do głowy, a tym bardziej do serca. Podświadomość to bardzo ważna część naszej świadomości, źle karmiona, potrafi zrobić niezły bałagan w życiu – mówiłem w taki sposób, że aż mnie przeszywał strach.

Czy jedna noc może aż tak zmienić człowieka?

– Nie można myśleć źle – poradziłem jej. – Podświadomość jest jak garnek, jakie włożysz do niego produkty, taki ugotujesz z nich dla siebie obiad. Zresztą, kochanie… – Chciałem już naprawdę zmienić temat, bo sytuacja zrobiła się niezręczna. – Z tymi nieogolonymi nogami nikt by cię nie chciał – zasugerowałem, unosząc lekko brew i spoglądając na jej wysuniętą spod pościeli bladą łydkę. Nie wyglądała źle, jednak czarna szczecinka była już całkiem widoczna. Wybuchnąłem śmiechem, Kasandra też pewnie by się roześmiała, nawet próbowała, ale ból brzucha skutecznie ją zahamował, miała przecież świeże rany i szwy. Więc zaraz pożałowałem tego żartu.

– Żeby pielęgniarki przed operacją cesarskiego cięcia jeszcze nogi goliły, a nie tylko brzuch – dokończyła.

Śmiałem się gromko, spoglądając na rozweseloną twarz narzeczonej, i naprawdę w sali zrobiło się miło. Tylko Kasandra po chwili nagle znowu spoważniała, mówiąc:

– Wiesz co, jedno mi się podobało w tym śnie i chyba się skuszę.

– Mianowicie? – zapytałem zdezorientowany, bo tkwiąc przy niej i obserwując jak długo się wybudza, że jest spocona, majaczy, woła pomocy, nie miałem pojęcia, co mogłoby spodobać się jej w tych nocnych marach.

– Chyba zmierzę się z napisaniem książki – poinformowała, jakby już wiedziała, że to zrobi.

– Serio?

– Tak, opowiadanie Niedojrzali, no wiesz, ta historia Olafa Zamojskiego i Zojki Wiśniewskiej tak bardzo wpłynęła na moją głowę, bardzo im kibicowałam, martwiłam się, że się rozejdą, że mi się przyśnili.

– Opowiadanie jak opowiadanie, wcale niespecjalne – powiedziałem, ale nie chciałem ciągnąć tematu, bo obiecałem Kasandrze, że przeczytam Niedojrzałych, jednak już od podstawówki nie lubiłem czytać, chyba nawet krótkich wierszy.

– Jestem ciekawa, czy faktycznie byli szczęśliwi, mając takich ochroniarzy jak Zamojski i Hildebrański.

– Kasandra, nie myśl o tym teraz. To fikcja.

– Fikcja fikcją, ale wiesz co?

– Tak?

– Najchętniej napisałabym ciąg dalszy ich losów – mówiła o nich, jakby byli żywi, bardzo była już pobudzona i rozweselona. Widać było, że wierzy w to, co mówi.

– A co najbardziej podobało ci się w ich historii? – podpytywałem. Doszedłem do wniosku, że temat fikcyjnych bohaterów zdecydowanie był lepszy, niż temat nieszczęśliwego dzieciństwa.

– To, że mieli wsparcie, to znaczy Olaf miał. Był niegodny, ale mimo to miał wsparcie dziadka, który kochał go ponad wszystko, i to za nic. Ja bardzo chciałam być kochana przez matkę, ale ona pomimo moich najszczerszych starań nie chciała mnie pokochać, nawet gdybym oddawała jej całą wypłatę. Nie dała mi najważniejszego, wiesz. – Zamilkła, ale zaraz dodała: – Poczucia tożsamości.

Słuchałem i nie chciałem jej przerywać, choć różne słowa cisnęły mi się na usta.

– Dobrze, że była babcia. Może jej dobroć wynikała z poczucia winy, bo jednak matką też nie potrafiła być dobrą, tak mi się przynajmniej przyśniło. Nie chcę już zresztą o tym myśleć – dodała.

Nastała –moim zdaniem – odpowiedniej długości cisza.

– Pisz sobie pisz, może ci ulży – wydukałem w końcu. Jakby nie było, przez całą ciążę wałkowaliśmy temat nieudanego dzieciństwa, zastanawiając się, czy my sprostamy jako rodzice. Nie chcieliśmy już o tym rozmawiać, ale to było silniejsze.

– Skąd biorą się tak głupie sny. – Kręciła głową Kasandra, jeszcze raz się uszczypnęła, by sprawdzić, czy faktycznie jest w realnym świecie. – Przeszłość potrafi przygnieść – szepnęła. – Może masz rację, że żąda szacunku, to wtedy odpuszcza i odchodzi, robiąc miejsce na nowe.

– Dajmy spokój, zobacz, Wojciech junior, pięknie brzmi, co? – zagadnąłem, i jakby zrobiło się lżej w powietrzu. – Ma oczy w kolorze, jak ty to mówisz…

– Niezapominajek – powiedzieliśmy niemal równocześnie. Zachichotała, ale bezgłośnie, bo ciągle trzymała się wolną ręką za podbrzusze.

– Tak jak ty – oznajmiła z czułością.

– Tak jak ja i mój ojciec, szkoda, że zmarł tak nagle. Czasem myślę, że tym samym zwolnił miejsce naszemu synowi. Dusza za duszę. Może ten sen to jakiś znak, zmienimy bieg naszej historii – powiedziałem hardo. – W nas jest moc, siła i wszystko inne, czas odciąć się od zła.

– Dokładnie, wszystko w naszych rękach i sercach oraz głowie, wraz z ukłonem dla tego, co było – szepnęła, przymykając powieki ze zmęczenia.

Ja też byłem zmęczony i szczerze chciałem już iść do domu, by się wykąpać i wyspać. Wrócić tu nazajutrz z wielkim bukietem kwiatów i najdroższą czekoladą.

– Będzie dobrze – mówiłem do niej, widząc jak powoli przechyla głowę w stronę okna, chyba zapadała w sen. „Obyś wydobrzała”. Pomyślałem o komunii Gabrysi, która miała się odbyć już za dwa miesiące, ale nie chciałem za wiele mówić, by nie spowodować przebodźcowania.

– Wiesz co było najdziwniejsze w tym długim śnie? – mamrotała sennie. – Cały czas o tobie myślałam, nawet jak nie byliśmy razem, a ja byłam na ciebie wściekła, nawet gdy byłam zajęta, nawet w obecności innych ludzi. Nie było sekundy, żebym o tobie nie pomyślała. Ciągle tylko tęskniłam.

Czyli ja też byłem obecny w tym śnie. Chciałem zapytać, jak wyglądałem w dalekiej przyszłości, czy byłem takim ciachem jak teraz, ale wolałem już odpuścić.

– Ja też cię kocham – powiedziałem zgodnie z prawdą. – Wstałem z krzesła i pocałowałem ją w czoło. Na jej twarzy ujrzałem szczęście.

Lekarz mnie ostrzegał, że po narkozie ludzie dziwnie się zachowują, na dziś miałem już dość wrażeń.

Kasandra miała sen w śnie, a wiem już, że mój ojciec często miewał takie stany. Sen we śnie, to ponoć rzadkie zjawisko, zwiastujące trudności, nagłe zmiany, nawet własnego charakteru, tak wyczytałem w senniku, który ojciec zdążył mi jeszcze przed śmiercią zakupić. Jest w mojej biblioteczce na honorowym miejscu, a tak wiarygodny, że nigdy się go nie pozbędę.

Kasandra

W nogach wracało mi już czucie i naprawdę czekałam, kiedy Wojtek już sobie pójdzie, ta rozmowa, choć lekko humorystyczna, bardzo mnie wyczerpała. I jeszcze ten sen! Naprawdę byłam nim przerażona. Ciągle miotały mną mroźne dreszcze. Choć o wszystkim mi przypomniał, to w osobie Wojtka naprawdę los mi wynagrodził całe złe dzieciństwo, to była miłość jedna na milion.

– Obiecaj, że będziemy siebie słuchać i mówić o swoich potrzebach i że nie będziemy stawiać pieniędzy na pierwszym miejscu – mówił, cofając się malutkimi kroczkami, ale ciągle ściskał moje dłonie.

– Mam nadzieję, kochanie. – Już sama nie wiem, czy powiedziałam te słowa, czy miałam siłę. Moja babcia zawsze mówiła, że człowiek celowo obdarzony został w dwoje uszu, a tylko jedne usta: żeby słuchać, a nie krzyczeć. Zaraz przypomniałam sobie, jak ten mężczyzna ze snu bardzo mnie wyzywał, jak podnosił na mnie głos, aż zmrużyłam oczy. Bardzo nie lubiłam krzyku.

– A jak trafię do piekła? – Zupełnie nie wiem, dlaczego o to zapytałam.

– Jak tam trafisz, to ja cię uratuję, ponoć tam po drugiej stronie można dużo więcej, niż nam się wydaje. A prawdziwa miłość wszystko przetrwa i pokona wszelkie trudności. Więc odnajdę cię w tym piekle i wyzwę diabła na pojedynek.

– Kto to wie.

– Ten sen, to było uwolnienie – zaczął tłumaczyć. – A że oboje jesteśmy zapracowani, to musiało nas uwolnić przez sen, inaczej mielibyśmy zamknięte oczy przez całe życie i powielali błędy naszych rodziców. Kosmos nam sprzyja. To był znak, że nie wolno się zaharowywać, pieniądze zawsze się znajdą – kontynuował, przesyłając mi całusa na do widzenia.

Natrętne myśli, które coraz częściej mnie nachodziły, mogą zabić, w najlepszym wypadku zniszczyć. Czułam, że ciągle będę miewać ataki paniki, że będę złą matką. Ciągle nakręcałam w sobie spiralę strachu, w końcu padłam, poddałam się, a resztę przeżyłam we śnie. Może dobrze, może tym samym stanęłam w prawdzie, przyjęłam ją i przepuściłam przez siebie, żeby to już odeszło. Po przebudzeniu czułam ulgę, chciałam zasnąć, by znowu znaleźć się w tej historii, zobaczyć, jaki będzie miała finał. Bałam się tych myśli, im bardziej je wypierałam, tym bardziej przyciągałam, one mówiły o mnie coś okropnego, tak czułam. Chciałam to ujrzeć, prześwietlić raz jeszcze.

Bałam się też przytyć w ciąży, bo Wojtek może nie będzie mnie już wtedy kochał. Moja matka nie chcąc być gruba, już tylko piła alkohol. Czasem nie chcemy być tacy jak nasi rodzice, a właśnie takimi się stajemy, nawet nie rejestrując dokładnie, kiedy następuje ten proces.

– Od dziecka byłam rzucona na głęboką wodę, dużo pracowałam. Nie miałam dzieciństwa, to nie jest fair – informowałam go szeptem, bo ciągle przy mnie tkwił. On też ciągle dużo pracował, a ja miałam wrażenie, że kocha mnie za to, że i ja jestem pracowita, że kiedy zaniemogę, to mnie zostawi. Czasem czułam się jak maszynka do robienia pieniędzy, tylko nawet maszyny się psują. Doprawdy, byłam pełna obaw, nie powinnam o tym teraz myśleć, a myślałam. Byłam ofiarą przemocy psychicznej, ale chyba to wszystko wyparłam, może ze wstydu. Zawsze miałam wizję szczęśliwej rodziny, nie chciałam jako dziecko myśleć inaczej. Wiedziałam od Marioli, mojej przyszłej teściowej, że u Wojtka było to samo, tylko on nigdy mi się nie zwierzał. Traumy z dzieciństwa wszystko psują, nikt, kto nie czuje silnych korzeni, nie będzie latać w chmurach, nie pofrunie do gwiazd, taki oto paradoks.

Od tego są terapie, ale babcia mówiła, że to wstyd, że lepiej się pomodlić do Boga, niż chodzić na jakieś, pożal się Boże, terapie. Teraz też czuję, że ze wszystkim zostałam sama, bo Wojtek nic nie rozumie.

Co ja zrobię, gdy nie zauważę w porę, jak bardzo jestem zła?

Myślałam jeszcze o historii Olafa i Zoi, oboje skrzywdzeni… Jednak brnęli do przodu w tym pogubieniu, krzywdząc. Do nich też chciałam wrócić, musiałam ich spotkać we śnie, tak bardzo lubiłam czytać, tak dobrze czułam się w świecie fikcji, że wolałam tam uciec, niż spojrzeć w twarz rzeczywistości. Wszystko wyjaśniło się w jednym śnie.

Niby człowiek może wszystko, babcia jednak mnie hamowała, twierdząc, że owszem może wszystko, ale tylko w imię dobra, bo jednak jest coś wyżej. Coś, co zawsze zatamuje zło. Nikt nie wie co to i kto to, ale coś jest, coś, nad czym człowiek nie może być ponadto. Teraz wiem, że wszystko będę robić dla siebie, a nie pod publikę. Już nikomu niczego nie muszę udowadniać. Zostałam matką, bo Bóg tak chciał.

Zasnęłam.

Biegłam przez pola zbóż, obfite i złote jak słońce. Schowałam się między połyskujące kłosy, jakbym chciała się ukryć, ten ostatni raz.

Miałam jednak cel, musiałam jak najprędzej, póki śniłam, dostać się do domu na ulicę Czeremchową, spotkać się z Zoją i Olafem oko w oko, sprawdzić, czy faktycznie nadal są razem, czy pan Zamojski żyje, czy Olaf go nie zniszczył. Musiałam się dowiedzieć, co słychać u Ludwika, po prostu musiałam tego wszystkiego się dowiedzieć. Musiałam ich zobaczyć, cały ten dom, a potem dokończyć ich historię.

Wojtek chyba opuścił salę szpitalną, a ja tymczasem jechałam na Czeremchową.

Epilog

Trzynaście lat później

Czerwiec 2023 r.

Kasandra

„Co za paszczur jeden”, dokończyłam ostatnie zdanie w moim pamiętniku. Lubiłam notować tam wszelkie przeżycia. Powiedzmy, że się jakby tym procesem odchamiałam – wyżywałam, mówiąc delikatniej. Zamknęłam go z hukiem i wzniosłam oczy ku niebu. „W tych osiedlowych spożywczakach ekspedientki są coraz bardziej bezczelne, może to covid, a może wojna”, myślałam. Wszystkim zlasowało mózgi.

– Młode to głupie, nawet nie mają pojęcia, że karma wraca.

Ledwo to wypowiedziałam, schwyciłam się za usta. Ta staruszka z Kaliny, bo jakiś czas temu mieszkałam tam z moimi Wojciechami, powiedziała mi, że nie wolno wypowiadać słowa „karma”, bo wtedy ona sobie przypomina o człowieku. Wszak nie ma ludzi bez winy.

Ale to nie zmieniało faktu, że sprzedawczyni była bezczelna. Takie stwierdzenie przy ludziach, prosto w oczy, i to jeszcze do pani Faudy. Że niby ja źle wyglądam, że się postarzałam. Nie powinna komentować mojego wyglądu, nic jej do tego, zwłaszcza, kiedy w kolejce za mną stało tylu sąsiadów, znajomych. Powinnam ją zbesztać, powiedzieć w twarz, że jest jak dupa od srania, żeby mnie obsłużyła, a nie pierdzieliła androny i wypowiadała się na temat mojego wyglądu. Tym bardziej, że sama nie grzeszyła urodą, też miała zmarszczki. Nie zwróciłam jej uwagi, bo mam klasę, ale nazajutrz pójdę do Beni Wichrowej, właścicielki sklepu, i zaraz jej nagadam, żeby ogłady nauczyła te swoje pracownice. Skąd ona w ogóle je bierze, z łapanki? Myślałam jeszcze, patrząc w lustro nad komodą, w której trzymam swój różowy notatnik. Doszukiwałam się tych niby zmarszczek, które świadczą o tym, że jestem stara. Z przykrością stwierdziłam, że może nawet nie przez zmarszczki, ale jakoś w całokształcie wyglądałam szkaradnie: pomadka na ustach mi się rozmazała, nawet jedynki były ubrudzone karminem od Diora. Dobrze, że jeszcze mnie stać na takie kosmetyki, covid, wojna, inflacja, wszystko to nauczyło mnie oszczędności. Moja babcia zawsze powtarzała, że ludzie stali się tak niepokorni, że tylko klęski żywiołowe czegoś ich nauczą.

Jak widać nie wszystkich. Mnie tam pycha nie groziła!

Nie byłam stara, no może trochę zajechana. Hm, a może jednak stara? Rocznik, który pamięta jeszcze czerwone stówy z Ludwikiem Waryńskim, walkmany, kasety magnetofonowe, włosy na nogach. Uśmiechnęłam się w końcu do swojego odbicia, oblizując z zębów resztki szminki.

Musiałam się spieszyć do pracy, więc szybko wybiegłam.

Zaraz odpaliłam silnik mojego białego mercedesa i ruszyłam z impetem niczym gangster. Spóźniona jak zawsze przez mojego już, o zgrozo, trzynastoletniego syna Wojciecha, który jest notorycznym śpiochem. Zbyt dużo czasu spędza przed lustrem i przy komputerze, ale tworzy innowacyjne projekty, to wielka sztuka. Ma to we krwi. Zastanawiałam się jeszcze, kiedy zleciał ten czas? Te trzynaście lat.

– Jednak jestem stara – zawyłam w głos. Na syna nie mogłam narzekać, to dziecko mi się udało, jest bardziej poukładany niż niejeden młodociany, jest też przystojny, mój elegancik. Dziś też się stroił na zakończenie roku szkolnego.

– Tylko mnie wysadź, nie wchodź ze mną na apel, bo obciach – prawował, by mnie tylko wkurzyć.

Phi.

A może faktycznie czas nie jest dla mnie łaskawy, może ekspedientka miała rację.

Niemniej jednak nie powinna o tym mówić w głos, za to należy się nagana.

Cóż, tak jak prosił mnie mój syn, zawiozłam go na szkolny parking i wysadziłam jak taksówkarz, jedynie opłaty nie pobrałam. Ale kiedy szedł w stronę drzwi wejściowych swojej szkoły, to nie mogłam oderwać od niego oczu: wysoki, przystojny brunet z oczami w kolorze niezapominajek.

Czy byłam dobrą matką? Przez moment się zastanowiłam. Czy lepszą niż moja rodzicielka, czy sprawdziłam się w tej roli? Nie mnie to oceniać. Jedyne co, to Wojciech junior jeszcze do teraz – kiedy jesteśmy sami – przychodzi do mnie i przytula się serdecznie, czule całując w czoło lub polik, mówiąc te swoje: „kocham cię, mamusiu”. Tym samym daje mi jasną odpowiedź na moje pytanie, że tak.

Ja nigdy nie zrobiłam takiego ukłonu w stronę matki, nie potrafiłabym.

Wycierając nos w mankiet białej koszuli, zaraz go ubrudziłam od tuszu i pomadki, sunęłam jak najszybciej do mojej i Wojtka seniora firmy. Przez moment miałam jakieś dziwne déjà vu. Ale czasy ciężkie to i odczucia dziwaczne.

W tym tygodniu na służbie byłam sama.

Mój mąż wyjechał do Łodzi w interesach, ponieważ planujemy zakupić dość sporej wielkości lokal u Ptaka, by i tam czynić sprzedaż hurtową. Imamy się już wszystkiego, by jakoś pchać tę biedę, by zabezpieczyć syna i zapewnić mu przyszłość. Tym bardziej, że on czuję modę.

Czy mogłabym zdradzić Wojtka? Zastanowiłam się moment. Kto by mnie chciał?

Stojąc w korku, jeszcze raz spojrzałam w lusterko i parsknęłam śmiechem. Rozmazany kontur i szminka, cera świecąca, bo spiesząc się, zapomniałam zmatowić pudrem, wygnieciona błękitna koszula nijak pasująca do seledynowych dresowych spodni, których na szczęście nie widziałam w lustrzanym odbiciu. Sandałki w ogóle nie wiem skąd wytrzasnęłam, niby kolor nude, ale bardziej przypominały sraczkowaty brąz, włosy potargane, istna komedia. Nawet pies z kulawą nogą nie zwróciłby na mnie uwagi, więc Wojtek mógł podczas wyjazdu czuć się bezpiecznie. Jesteśmy na siebie skazani: on opasły chorowitek, bo serducho mu niedomaga, tym samym ze swoich ulubionych siłowych ćwiczeń musiał zrezygnować, i ja, zajechana życiem. Jeszcze ta plama na koszuli, bo w ostatnim momencie wylałam na siebie kawę, dopiero teraz zauważyłam. I dobrze, że jednak nie wyszłam z synem po świadectwo z czerwonym paskiem, bo faktycznie każdy zwątpiłby w moje zdolności kreatywne i przyniosłabym synowi wstyd.

Ale ja naprawdę na nic nie miałam czasu!

Ciągle ktoś dzwonił, ciągle mejlował, pisał na Messengerze, wszystko było na mojej głowie, a Wojtek nadal nie ogarniał techniki. Jeśli ktoś napisał do niego wiadomość, to tak długo czekał, aż ja nie odpisałam, a przecież w dobie kryzysu każdy klient był na wagę złota. Monitoring w firmie jest, ale nadal nie można obserwować tego, co się tam dzieje z domu, bo Wojtek nie potrafi obsłużyć procesora i wgrać aplikacji w telefon. Jego kolega Tymek jedzie już z pomocą jakieś trzy tygodnie, i ani go widu ani słuchu. Pewnie ja będę musiała załatwić profesjonalistę, ale też przekładam to z dnia na dzień, bo ciągle coś. Pomimo, że wakacje były za pasem, nic nie zapowiadało, że wypocznę.

Zresztą moje problemy to nie problemy. Nikt nie wie, co będzie dalej, wojna rosyjsko-ukraińska nadal trwa. Mówią, że Rosja jest ogromna, ale Ukraina wielka, toteż walczy.

Szczerze, to Ukraińców obecnie w Polsce było multum, zastanawiałam się, gdzie podziali się ci wszyscy Polacy. Ludność z Ukrainy wszędzie miała pierwszeństwo, w przychodni, MOPS-ie, a nawet w szkole. Na plaży, w marketach, na ulicy, w kinie, parku. Drażniło mnie to, nie mówiłam tego na głos, bo zaraz zebrałabym na siebie falę hejtu. Oni wszystko mieli za darmo, a rodacy za wszystko musieli płacić podwójnie. Często, nawet przed momentem, miewałam jakieś cholerne déjà vu, że kiedyś już żyłam w tych czasach i że byłam świadkiem tych fatalnych wydarzeń.

A może mi się śniło.

Miałam dobre serce i jak mogłam, tak pomagałam, nie wyobrażam sobie takiego przewrotu, że to ja zostaję bezdomna i od nowa muszę się dorabiać. To musiała być straszliwa trauma. Zwłaszcza, gdy inflacja nie chciała się zatrzymać, oj, przepraszam, paliwo staniało.

Jednak ciągle źle się żyło.

Jeszcze to trzęsienie ziemi w Turcji, istna kara boska.

Kombinujemy z Wojtkiem jak koń pod górkę, by nie wypaść z rynku, co prawda dwa sklepy już zamknęliśmy, ale te lokale nie były naszą własnością, a zima oraz opłaty za gaz i prąd nas wykończyły. Prąd niby został zamrożony, tylko całkiem niedawno przyszło mi wyrównanie za dom. „Żadne to zamrożenie”, biadoliłam uwolniona z zatoru drogowego, bo przez te przemyślenia nawet nie spostrzegłam, jak zluzował.

Nikt nie wie, co będzie za miesiąc, dwa. Jedna babka w szkole syna straszyła mnie, że nawet wybory mają zostać odwołane, bo ma być stan szczególnego zagrożenia. Polacy, Słowacy i kto się da mają zostać wciągnięci do armii, aby pomóc Ukraińcom. Może to fake news?

Ile można pomagać, a kto nam pomoże?

Chore, dobrze, że Wojtek ma tylko trzynaście lat, bo chyba bym drżała ze strachu, że i jego pociągną do armii, w końcu to mój jedynak. Mąż chyba jest już za stary, a może ja jeszcze pójdę walczyć?

W życiu.

Marzy mi się jeszcze córka Leokadia, ale powiedzmy, że za takową uznaję moją Gabrysię. Ma już dwadzieścia dwa lata, a ja ciągle uważam ją za małą dziewczynkę i doprawdy pęka mi serce, gdy dzieje się jej krzywda, jak teraz na przykład. Rozstała się z Łukaszem, bo ją zdradził z jej najlepszą koleżanką, Balbiną. Dodatkowo wyszło na jaw, że jej ojciec Mateusz, zdradził moją siostrę z jakąś terapeutką, och losie.

Gabi potrzebuje dużo uwagi, a moja siostra w czarnej rozpaczy zaniemogła. Więc jakim cudem mam zorganizować czas, aby o siebie zadbać. Tu, tam, tam, tu!

Byłam już pod firmą, szybko zaparkowałam mercedesa, prawie na szagę, i w biegu wkroczyłam do środka, na szybko niemym ruchem przywitałam się z obecnymi pracownicami i już siedziałam w swoim pokoju, na fotelu. Odpaliłam komputer, by odpowiedzieć na maile, od których na skrzynce było aż czarno. Całkiem niedawno wymyśliłam szkolenia z krawiectwa, chcę uczyć młodych adeptów zawodu. Dziś już miałam zaplanowane pierwsze rozmowy, a wyglądam jak fleja, no cóż. W zasadzie nie muszę się nikomu podobać, ledwo kończyłam pisać elektroniczny list, a już weszła Alicja, sekretarka, informując mnie, że jeden z potencjalnych uczniów już czeka.

– Ale ciacho, ale ciacho – powtarzała w kółko sekretarka, zalotnie do mnie mrugając. Wiedziałam, że mówi o petencie, potencjalnym uczniu. – Przyjechał bordowym motorem – zalewała mnie falą informacji. – Powiedział mi, że w okresie letnim porusza się tylko jednośladem, a zimą czarnym porsche. Ach, grzeję się na niego, grzeję – szeptała.

„To się grzej”, pomyślałam, ale nie powiedziałam tego w głos.

– Za moment, Alicjo tylko odpiszę na mejla. – Starałam się wyciszyć jej zapał, nie lubiłam, jak ekscytowała się męską urodą. O Wojtku też często się tak wypowiadała, choć z niego już żadne ciacho, bardziej pączek, i to beznadziejny. Miałam ochotę parsknąć śmiechem. Jest na diecie, ale wiem, że podjada, więc nigdy nie schudnie. Ja trochę popijam procentów, więc oboje mamy te swoje tajemnice, o których nie rozmawiamy, bo po co się dołować.

Alicja jedną nogą była już za drzwiami, ale jeszcze zdążyła powiedzieć:

– A ten głos, taki szorstki, taki męski – wyszeptała.

Mnie z kolei teraz wydawało się dziwne, że petent ma motor i porsche, a zainteresowany jest zwykłym szkoleniem z krawiectwa, które prócz zatrudnienia w naszej firmie niczego innego mu nie zagwarantuje. Ludzi nie zrozumiesz.

– Dobrze, zatem poproszę pana Olafa Zamojskiego, by moment poczekał – powiedziała już poważnie. Może bała się, że on to usłyszy, a może zauważyła moją irytację. Nie była głupia, tylko trochę roztrzepana i szybko przechodziła w zachwyt, ale raczej należała do tych bystrzejszych. Nazwisko „Zamojski” wydawało mi się dziwnie znajome. Byłam ciekawa, kto to jest i jak rzeczywiście wygląda.

– Dobrze, już stawiam kropkę, a na resztę mejli odpiszę potem – mówiłam, żeby dać Alicji do zrozumienia, że jestem już gotowa na wizytę tego niby ciacha. – Niechaj już wejdzie – dodałam, na szybko chowając pod rozwartą ręką plamę po kawie, bo jednak zrobiło mi się niezręcznie. Zamierzałam tak siedzieć podczas naszej rozmowy, której w zasadzie nie planowałam przedłużać, miało być raz dwa, i narka.

Wszedł, a ja skamieniałam. Co więcej i on wydawał się być oniemiały, tak to czułam. Nie potrafiliśmy powiedzieć sobie nawet dzień dobry, ta dziwna aura, która wytworzyła się między nami… Już dawno tego nie czułam… Teraz wydawało mi się, że jestem atrakcyjna, młoda i pociągająca. Choć facet tylko mi się przyglądał, w jego oczach ujrzałam błysk zainteresowania.

Najgorsze, że mi się to podobało.

Table of Contents

Prolog

Rozdział 1

Wojtek

Kasandra

Rozdział 2

Wojtek

Kasandra

Rozdział 3

Wojtek

Kasandra

Rozdział 4

Wojtek

Kasandra

Godzinę później

Rozdział 5

Wojtek

Kasandra

Rozdział 6

Wojtek

Kasandra

Rozdział 7

Wojtek

Kasandra

Rozdział 8

Wojtek

Kasandra

Rozdział 9

Wojtek

Kasandra

Rozdział 10

Wojtek

Kasandra

Rozdział 11

Wojtek

Kasandra

Rozdział 12

Wojtek

Kasandra

Rozdział 13

Wojtek

Kasandra

Rozdział 14

Wojtek

Kasandra

Rozdział 15

Wojtek

Kasandra

Rozdział 16

Wojtek

Kasandra

Rozdział 17

Wojtek

Kasandra

Epilog

Trzynaście lat później Czerwiec 2023 r.

Kasandra