Karolina Kasprzak-Dietrich

Psychoza

Truciciel tom 3

© Copyright by Karolina Kasprzak-Dietrich

Korekta: Karolina Szastok

Okładka: Katarzyna Krzan

ISBN: 978-83-968106-8-7

Wydawca: Karolina Kasprzak-Dietrich

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości

bez zgody wydawcy zabronione.

Wydanie II 2025

Patronat medialny

Prolog

Niebo przybrało kolor jałowej szarości kąsającej oczy jeszcze dotkliwiej niż przenikliwa ciemność, którą on kochał – w takie dni jak dziś wręcz łaknął jej jak kania dżdżu. Rosły mężczyzna z wielkim mozołem przemierzał hektary swojego wymarłego pola – czynił tak zazwyczaj w chwilach strapienia. Już nie zajmował się uprawą i od roku ziemia leżała odłogiem. Dlatego jak nigdy wcześniej porośnięte była perzem, na które pozostawał ślepy. Z każdym kłopotliwym krokiem dezelował wiechciowate chwasty. Oślepł, bo miłość jest ślepa, a on po raz pierwszy w życiu zdołał pokochać. Jego flegmatyczny chód był spowodowany nie tylko wszechogarniającym smutkiem, który zazwyczaj towarzyszy ludziom nieszczęśliwie zakochanym, lecz również niewyobrażalnie gargantuicznym pędem powietrza, bo w końcu doczekał w szczęściu przedwiośnia. Jak co roku o tej porze nad północnym Atlantykiem tworzyły się głębokie niże, niosąc ze sobą niezdrowo zawyżone wartości ciśnienia. Porywiste wiatry, które były jak najbardziej zrozumiałe i których on sam pożądał, tego dnia jednak wydawały się nieprzychylne, zupełnie jak wspomnienia. Czuł czarne skłębione chmury nad swoją głową i to wyjątkowo nie dawało mu spokoju, coś ewidentnie się kończyło.

Szeptał:

– Kara musi być, wszystkich spotka kara, jestem grzeszny, dlatego rozgrzeszam.

Strudzony, zlekceważony i odizolowany mężczyzna nie potrafił odnaleźć się w nowych realiach. Kolejny raz przemierzał wysuszone wichrem grudy swojego pola, głowiąc się nad trudną sytuacją, w której się znalazł. Kasandra często powtarzała, że gdyby człowiek wiedział, że się przewróci, to by się położył. On nie chciał leżeć, to już tylko droga do trumny.

– Do diaska – wymamrotał. Słowa zniknęły w kłębach porywistego wiatru. Jego czerstwe lica były tak przekrwione, że w dość szerokich porach, którymi pokryta była cała twarz, miejscami uwidaczniały się drobne kropeczki ciemnobordowej krwi.

Szedł, powłócząc nogami, żłobiąc w wysuszonej wiatrem ziemi wielkie koryta, a roztrzepane ziarenka, unosząc się brudnym tańcem na wysokość kadłuba i wyżej, niczym pieprz drażniły nozdrza i trzeszcze. Próbował je chronić, lecz bardzo nieudolnie, bo dłonie i paznokcie jak zawsze miał brudne, więc tylko mrużył oczyska, podążając przed siebie na oślep, byle ukoić rozdygotane nerwy. Znowu miał ochotę zabijać, najlepiej nieśpiesznie, żeby ofiarę bardzo bolało, tylko w taki sposób mógł rozładować skumulowane po wizycie w szpitalu napięcie. Zabić kogoś, by zabić w sobie ofiarę. Może to dla niej chciał zabić, by przestała wspominać, obwiniać się, a tym samym zatruwać życie innym.

– Po jaką cholerę poszedłem do tego szpitala, co ja sobie wyobrażałem? – biadolił coraz głośniej.

Był jednak świadomy, że nie może mordować, miał zbyt wiele do stracenia. Zresztą, gdy zostanie ojczymem, jego życie się zmieni, bo kiedy dochodzą obowiązki, zawsze jest dobrze. Wierzył, że Kasandra – ciągle z czułością wypowiadał to imię – zdecyduje się wychować syna, a nie oddać obcym ludziom jak niepotrzebną rzecz. Pokochał ją jak nikogo innego, pomimo że wcześniej przyjął pieniądze, by razem ze swoim kuzynem ją unieszczęśliwić. Aż się wzdrygnął na wspomnienie tego pliku pieniędzy, które wręczył mu tamten bogacz.

– Zrób z nią, co chcesz, jest łatwa! – powiedział wręczający dolę.

Zdrada boli tak, że człowiek zostaje posunięty do ostateczności i działa jak w amoku.

Teraz wszystko się zmieniło, teraz było mu wstyd, że wziął te pieniądze, a może najbardziej był wściekły, że się zakochał, że jego serce okazało się indywiduum – nie mógł nad nim zapanować. Ta dziewczyna miała coś w sobie, a poza tym to on mógł być ojcem jej syna.

– Kasandra, Kasandra, Kasandra – powtórzył, ale słowa znowu uleciały z wiatrem. Nawet nie zauważył, że w ogóle je wypowiedział.

Jego priorytety zmieniły się diametralnie: najważniejsze to chronić chłopca i matkę, choć nie wiedział, na ile starczy mu rezerw cierpliwości. Nie potrafił wpłynąć na swoją rybę – tylko potajemnie mógł ją tak nazywać – żeby w końcu zdecydowała, co dalej z tym macierzyństwem. Wiedział już, że zaraz jak bobas się urodzi, on pobierze próbkę śliny i wyśle do laboratorium. Kasandra będzie wściekła, ale to nie jego wina, że tamtej wiekopomnej nocy ją posiadł. Zatarł ręce zarówno ze szczęścia, jak i z zimna, bo wiatr owiewał jego wszystkie nieosłonięte części ciała jak oszalały. Chciał mieć to dziecko blisko siebie, na zawsze. Tak samo jak tę kobietę, której żadnym staraniem nie potrafił w sobie rozkochać, być może to w tym momencie stanowiło dla niego największy problem. Kasandra była zimna jak sopel lodu i niewzruszona na jego nieco pierzchliwe zaloty, a on, mimo swojej groźnej natury, czuł wobec kobiet respekt, tego nauczyła go bogobojna babcia.

Dziś jej opryskliwe zachowanie tak bardzo go ubodło, że nie było możliwości, by towarzyszył jej w szpitalu dłużej niż kwadrans, musiał uciekać, ulotnić się jak kamfora, bo gotów był zrobić coś, czego być może jeszcze przez długi czas by żałował – pokazałby swoją prawdziwą twarz, twarz mordercy, Nie mógł, przecież ponad wszystko kochał wolność. Zostawiwszy czerwoną różę na szpitalnym stoliczku, czym prędzej wyszedł. Włożył swoje ulubione, luźne, płócienne ubrania i udał się na włóczęgę, by ukoić w sercu ból upokorzenia.

Pokochał ją od pierwszego wejrzenia, a jeszcze bardziej, kiedy już po wszystkim znalazł ją pod drzewem, taką pokaleczoną i wystraszoną, właśnie to w kobietach lubił najbardziej. Często doprowadzają się do stanu pogubienia i niemocy, nawet jak wcześniej są takie pewne siebie. Ten moment, kiedy oblubienica truchleje w jego ramionach, pragnąc wsparcia. Była tak wynędzniała, że lepszej zdobyczy nawet nie mógł sobie wymarzyć. Niczego też nie czuła, a obudziwszy się nazajutrz, niczego nie pamiętała. Wtedy, w tę przełomową noc śmierci swojego ojca, zaraz przy zwłokach, odbył z nią stosunek, nie potrafił się powstrzymać, bo nie wiedział, co przyniesie jutro. To było jak zawarcie wiecznego przymierza, jak ślub. Choć wiedział, że przez pewien czas będzie ją kurować, liczył, że potem to ona zajmie się nim i domem jak wcześniej jego ojciec. Niczego z nią nie ustalił, to miało wyjść naturalnie. Wtedy, podczas tego stosunku czuł, jak cała się trzęsie, tak jakby w jej ciało weszła dusza jego ojca, nic nie mógł na to poradzić, że tak to odebrał. Dlatego za wszelką cenę nie mógł pozwolić jej odejść. Zacisnął pięści, uszedł jeszcze kilka kroków i zawrócił. Wiedział, że musi inaczej to wszystko rozegrać, porozmawiać na spokojnie z Kasandrą. Tylko ten nagromadzony żal, który nakazuje zabijać… Złe wspomnienia zawsze wszystko psują.

Niepamięć uśmierza ból, ale czy zahamuje agresję, która z każdą godziną tylko się wzmagała?