Rafał Robert Leniar

Trochę już późno

Fotograf Rafał Robert Leniar

© Rafał Robert Leniar, 2024

© Rafał Robert Leniar, fotografie, 2024

„Trochę już późno” to zbiór osiemnastu tekstów poetyckich napisanych głównie latem 2024 roku (w okresie wakacyjnym). Tematyka tych tekstów jest bardzo różna, ale motywem przewodnim jest przemijanie. Tomik zawiera to, o czym autor pisze w swych utworach od lat (jest co nieco o słowiańskim pogaństwie, paranormalnych zdarzeniach, magii), jak i o trudnych relacjach z Bogiem czy takim samym — dzieciństwie. Są i teksty niezwiązane z żadną z powyższych tematyk.

ISBN 978-83-8384-486-2

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Trochę już późno

2. Trochę już późno

3. Persefona

4. Włóczykij

5. Amonoteista

6. Z krypty

7. Z krypty II

8. Piktogram

9. Fizyka kwantowa i mądrość ludowa

10. Jaskółki jak nuty na pięciolinii

11. Czyste świnie

12. Kapitalnie!

13. Niedobitek patriarchatu

14. Nie do wiary

15. Smutno mi, o Boże!

16. Moje modły

17. „Cipuszka”

18. Przedzimie

19. Dlaczego koty nie płaczą?

Trochę już późno

Podglądam byłych znajomych

Ich życie pnie się jak bluszcz

Po drzewie kariery

A moje

To skromna stokrotka

Odwrócona do słońca

Z potarganą przez los łodyżką

Niby dziecko kwiatek

Czasem użyczam nektaru

Odwiedzi mnie jakaś pszczoła

Stać mnie na gest i altruizm

Ich stać na o wiele więcej

Bluszcze pną się po drzewie

Ale widzimy już wszyscy

Że czas podobny do drwala

Nadchodzi wielkimi krokami

Trochę już późno dla mnie

I jakby później

Dla nich

Persefona

Słońce jakby słabiej świeci.

Do nauki wracać, dzieci!

Gdy czuć tchnienie Persefony,

Honorarium napełniony

Portfel. Koniec tych wakacji,

Teraz niech nabierze akcji

Ów poemat już jesienny,

Do Hadesa przez Gehennę!

Wkrótce święto ludzi zmarłych,

Znicze, kwiaty, trumny… larwy.

Cóż to? Czyżby złota jesień?

Przeszła przez chłodną moją sień?

Jeszcze trochę babie lato,

Nic takiego, mądry Platon,

Homer, a nawet Epikur —

Byle ściągnąć ich myśli… z chmur.

Włóczykij

Umyłem dziś stopy

Rosą

Szedłem po trawie

Boso

Zjadłem z krzewu maliny

Ktoś mnie w nie wpędził

Dość już adrenaliny

Na dworze ciepło i słońce

Przyswajam te witaminy

Sroka mi tylko zrzędzi

Na kiju z jednym końcem

Amonoteista

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.