Adrianna Starbała

Tomik I: Uczucia i emocje

© Adrianna Starbała, 2021

Tomik I: Uczucia i emocje, to zbiór przemyśleń oraz wierszy autorki z nastoletnich lat jej życia. Co czuła? Jakie wyciągała wnioski z obserwacji życia codziennego? Przekonaj się sięgając po tę książkę.

ISBN 978-83-8245-843-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Tomik I: Uczucia i emocje

2. Znienawidzicie lub pokochacie

1. Jestem głosem wrażliwców

3. Udawanie, udawanie, udawanie

4. Zima w duszy

5. Sama

1. Urok

6. Niepewność…

7. Pół żartem, pół serio

8. Co widzisz?

9. Czy da się zrozumieć ten świat?

10. Nie mów

1. Sama

11. Starania

12. Dean

13. Wierzę

14. Fałsz

15. Przyjaciel

16. KAŻDY

17. Zima

18. Wyścig Szczurów

19. Skomercjalizowany Świat

20. Tęsknota

21. Historia pewnego zauroczenia

22. Co nam pozostało?

23. „Przyjaciel”

24. Ukochany

25. Wrażliwość

26. „Coś”

27. (Nie)Idealna

1. Inni

28. Wolny umysł

29. Miłość

1. Poniedziałki

30. Banalne, ale prawdziwe

31. Społeczeństwo

32. Bezsilność

33. Ukrywanie emocji

1. Krótki wiersz o życiu

34. Czego nienawidzę?

35. Siła uczucia

36. Zaskakujące…

37. Odwyk od siebie

38. Dlaczego?

39. Postanowienie: Być Szczęśliwą

Dla tych którzy byli, są i będą — dziękuję.

Znienawidzicie lub pokochacie

Jestem głosem wrażliwców

Udawanie, udawanie, udawanie

Jakże częste zjawisko. Niby go nie lubimy.

Zdecydowanie, nie lubimy.

Gdy ktoś mi przeszkadza, a raczej jego zachowanie.

Udaję.

Udaję, że wszystkie zbędne słowa, które wypowiada, mi

nie przeszkadzają.

Nie wszczynam kłótni, nie komentuję.

Siedzę cicho.

Udaję.

A wewnątrz mnie wojna

Zima w duszy

Czy zima w duszy może okazać się szczęśliwą?

Można przełamać lody i otworzyć się na drugą osobę.

Zaufać. I tu pojawił się ironiczny uśmiech na mojej twarzy.

Jak zaufać, skoro zaufanie mogło być już nadużyte?

Zaufasz, a potem z depresją kładziesz się spać i budzisz się

z nią każdego dnia.

Depresja stanie się twoją przyjaciółką, kochanką.

Fajnie co? Mówią, że razem raźniej!

Sama

I znów sama wieczorem. Sama, ale nie samotna.

Piję kawę, zapale papierosa, może napiszę do Ciebie…

Urok

Powtarzała sobie, że ideały nie istnieją.

Jednak, była pod silnym działaniem jego uroku.

Nawet gdy był ostatnim skurwysynem.

Ciężko przechodziła samotne noce, bez niego.

Nocą- rzewnie płakała. Rano- ukradkiem szlochała

Niepewność…

Idę ciemną ścieżką, na wietrze kołyszę się, jak liść,

który na gałęzi jako jedyny utrzymał się

Drżę ze strachu, boję się tego, co po drugiej stronie czeka mnie.

Cały czas podążam w głąb

W ciemności szukam twych rąk…

Stawiam kolejny krok, niepewny krok… chwiejny krok…

Po policzkach lecą mi łzy, W mej duszy rozlega się krzyk,

Na zimną powierzchnię przewracam się, upadając ranię się,

niepewna przyszłości, skrywanej w ciemności

Pół żartem, pół serio

— Chodź, muszę zapalić

— Nie rozumiem, dlaczego zatruwasz swoje płuca…

— Rozejrzyj się dookoła. Tyle ludzkich umysłów zatrutych głupotą,

a ty się przyczepiłaś akurat do moich płuc!

Co widzisz?

Patrzysz na mnie i widzisz pewną siebie dziewczynę.

Jeśli zajrzysz w głąb jej duszy, to ta z pozoru pewna siebie

dziewczyna jest cholernie wrażliwą, smutną,

uzależnioną od kawy i słuchania rocka istotą

Chciałabym żebyś obiecał mi, że zostaniesz przy mnie.

Złapał za rękę, przytulił i nigdy nie odszedł

Czy da się zrozumieć ten świat?

Czy da się zrozumieć ten świat?

— zadaję sobie to pytanie nie pierwszy raz

Wokół fałsz, sztuczność, masek stos

Szepty za plecami co krok,

złowrogich twarzy krąg

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.