Linda Chapman

To twój dom, Mimi

Przełożyła Ewa Kleszcz
Ilustracje Sophy Williams

Tytuł oryginału: A Forever Home for Fluffy

Tłumaczenie: Ewa Kleszcz

Redaktor prowadzący: Olga Gorczyca-Popławska, Anna Król

Redakcja: Ewa Skibińska

Korekta: Joanna Śmieszek, Olek Zawisza

Skład: Joanna Meuś

© Copyright for text by Linda Chapman and Julie Sykes, 2020

© Copyright for illustration by Sophy Williams, 2020

This translation of A Forever Home for Fluffy is published by arrangement with Nosy Crow Limited.

© Copyright for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.,

Warszawa 2022

All rights reserved

Wydanie I

Warszawa 2022

Pierwsze wydanie: Nosy Crow Ltd, 2020

The Crow’s Nest, 14 Baden Place, Crosby Row, London, SE1 1YW, UK

www.nosycrow.com

Niniejszy produkt objęty jest ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że wszelkie udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, upublicznianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych – jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.

ISBN: 978-83-280-9758-2

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 48

tel. +48 22 826 08 82, fax +48 22 380 18 01

biuro@gwfoksal.pl, www.gwfoksal.pl

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- Rozdział 1

- Rozdział 2

- Rozdział 3

- Rozdział 4

- Rozdział 5

- Rozdział 6

- Rozdział 7

- Czy znasz się na kotach?

- Poznaj Jacka

- Niesamowite koty!

- Szalone kocie łamigłówki

- Odpowiedzi do quizów

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla Angel, prawdziwie anielskiego kucyka. Z uszami na sztorc i roziskrzonymi oczami galopujesz teraz wsród jednorożców.

Rozdział 1

– Dzień dobry – przywitała się zdyszana kobieta. – Nazywam się Hanna Nowacka. Przepraszam, że panią zatrzymałam, ale wiem, że zna się pani na psach, i chciałam prosić o radę. Zastanawiam się nad przygarnięciem psa. Kilka miesięcy temu wzięliśmy pod opiekę kotkę, ale nie układa nam się za dobrze. Proszę mnie źle nie zrozumieć, Mimi jest przepiękna. Ma pięć miesięcy i jest naprawdę urocza, ale… – Pani Nowacka zniżyła głos. – Lubi też polować. Wciąż przynosi nam do domu myszy z ogrodu i czasami one jeszcze żyją. – Skrzywiła się. – To trochę makabryczne i dzieci za każdym razem się denerwują. Myślę, że pies odnalazłby się w naszej rodzinie znacznie lepiej.

Gabrysia natychmiast nadstawiła uszu. Jeśli pani Nowacka żałowała zakupu kotki, to może firma To Twój Dom mogłaby jej pomóc. Spojrzała znacząco na Jacka, a on pokiwał głową. Wyszczerzyła zęby w uśmiechu. Bardzo często myśleli dokładnie o tym samym. To była jedna z największych zalet posiadania bliźniaka!

Mama uśmiechnęła się do kobiety ze współczuciem.

– Rzeczywiście wygląda na to, że kot nie jest dla państwa odpowiednim zwierzęciem, ale czy ma pani pewność, że poradzicie sobie z psem?

– Wszyscy uwielbiamy spacery, mamy duży ogród, a ja siedzę w domu całymi dniami. Moja babcia już nie radzi sobie ze swoim labradorem. Jej pies jest dobrze wyszkolony i lubi dzieci. Myśleliśmy o tym, żeby go od niej wziąć, a dla Mimi znaleźć nowy dom.

– To doskonały plan – zgodziła się Sara Tyszka.

Pani Nowacka wyglądała, jakby jej ulżyło.

– Tak właśnie sądziłam.

– A co pani zrobi z Mimi? – wtrąciła Gabrysia. – Jeśli szuka pani dla niej nowego domu, ja i mój brat możemy pomóc.

– Tak – dodał Jacek. – Gabrysia i ja prowadzimy firmę To Twój Dom.

– Znajdujemy idealne domy dla niechcianych zwierząt – uzupełniła dziewczynka.

Pani Nowacka popatrzyła na ich mamę pytająco.

– To prawda. Bliźniaki pomogły już w ten sposób wielu psom i kotom.

– Na przykład znaleźliśmy dom dla Lulu, płochliwej kotki – pochwalił się Jacek. – Ale w tej chwili nie mamy żadnych zwierząt pod opieką.

– Naprawdę? – ucieszyła się pani Nowacka. – Cóż, byłabym wam ogromnie wdzięczna, gdybyście pomogli mi w znalezieniu nowej rodziny dla Mimi. Chciałabym, żeby trafiła do dobrego domu, w którym zostanie obdarzona miłością.

– To oczywiste. – Mama odwzajemniła jej uśmiech. – Jeśli chce pani oddać kotkę pod opiekę Gabrysi i Jacka, proszę ją do nas przynieść. Przy okazji pogawędzimy sobie o psach i poradzę pani, jak się przygotować na przyjęcie do domu labradora.

– Byłoby wspaniale. Kiedy mogłabym was odwiedzić? – zapytała pani Nowacka.

– Mamy czas dziś po południu – powiedział Jacek. – Chwileczkę, gdzieś tu miałem wizytówkę… – Pogrzebał w kieszeni, wyciągnął kulkę do gry, stary cukierek i kartę piłkarską. W końcu znalazł wizytówkę firmy To Twój Dom. – Proszę. Możemy panią przyjąć o dowolnej porze, byle po czternastej.

– Cudownie. W takim razie przyjdę z Mimi. – Pani Nowacka uśmiechnęła się promiennie. – Och, jak doskonale się wszystko ułożyło! Tak się cieszę, że z wami porozmawiałam.

– Do zobaczenia – powiedziała mama i ruszyła z bliźniakami w głąb parku.

– Będziemy mogli pomóc kolejnemu zwierzakowi! – ucieszył się Jacek.

– I to kotkowi! – zawołała Gabrysia. Była naprawdę podekscytowana. – Już nie mogę się doczekać popołudnia!

Rozdział 2

Biuro Jacka i Gabrysi mieściło się w szopie, w głębi zarośniętego ogrodu rodziny Tyszków. Nad drzwiami wisiał namalowany przez dziewczynkę szyld z napisem „To Twój Dom”. W środku znajdowała się tablica korkowa ze zdjęciami podopiecznych, dla których bliźniaki znalazły nowe schronienia. Były tu również biurko, miska na wodę oraz skrzynia z zabawkami dla psów i kotów. Dzieci właśnie sprzątały, gdy kilka minut po drugiej rozległo się pukanie do drzwi.

Na progu stały mama i pani Nowacka z plastikowym transporterkiem w dłoni.

Gabrysia szybko zajrzała do środka.

– To jest Mimi? Przypomina puchatą kuleczkę! – zawołała na widok białej kotki.

Kuleczka poruszyła się i dwoje zielonych oczu odwzajemniło spojrzenie dziewczynki.

– Jest urocza – westchnęła Gabrysia.

Mimi miała różowy nosek i długie białe wąsiki, które drżały delikatnie. Dziewczynka od razu zapragnęła wyjąć ją z transporterka i przytulić. Czekała niecierpliwie, podczas gdy Jacek meldował kotkę, notując informacje na jej temat w dużym, niebieskim zeszycie. Potem poprosił panią Nowacką, żeby podpisała dokument potwierdzający przekazanie im Mimi. Gdy już dopełnili formalności, mama i pani Nowacka ruszyły w stronę domu, żeby porozmawiać o opiece nad psem, którego miała przygarnąć rodzina Nowackich.

– No wreszcie! – zawołała Gabrysia. – Zamknij drzwi, Jacek. Wypuszczę ją.

Jacek dokładnie zamknął drzwi szopy i upewnił się, że okna też są pozamykane.

– Musimy być bardzo ostrożni. Gdyby Mimi uciekła do ogrodu, z łatwością mogłaby przeskoczyć przez płot i się zgubić. Trochę to trwa, zanim kot przyzwyczai się do nowego miejsca i zacznie je traktować jak dom.

Gabrysia otworzyła transporterek i czekała, aż Mimi zbliży się do niej i obwącha jej dłoń.

– Widzisz? Nie ma się czego bać. – Dziewczynka zaczęła przebierać palcami, żeby zachęcić kotkę do wyjścia.

Mimi miauknęła, pewnym krokiem opuściła transporterek i otarła się pyszczkiem o rękę Gabrysi.

– Och! – szepnęła dziewczynka. – Jesteś taka słodka. Każdy będzie chciał cię przygarnąć!

– Przeprowadźmy jej test osobowości – zaproponował Jacek. Testowali w ten sposób wszystkie zwierzęta, dla których szukali nowego domu. Dzięki temu łatwiej im było dopasować do nich odpowiedniego opiekuna. Jacek wyjął piłeczkę ze skrzyni i potoczył ją po podłodze. Ukryty wewnątrz dzwoneczek zabrzęczał. Mimi popatrzyła na zabawkę ze znudzeniem, a potem otarła się łebkiem o nogę Gabrysi.

– Nie za bardzo lubi się bawić – stwierdził Jacek i zanotował to w zeszycie.

– To teraz sprawdźmy, czy lubi się przytulać – powiedziała jego siostra.

– Jeszcze nie, Gabrysiu – zaprotestował Jacek. – Najpierw musimy spróbować z inną zabawką. – Położył na ziemi plastikową rybkę i zaczął nią poruszać. Mimi obserwowała ją, kiwając ogonem z boku na bok. Nagle rzuciła się na rybkę z pazurami i wyrwała ją Jackowi z dłoni.

– Ma bardzo szybki czas reakcji – stwierdził Jacek i to zapisał. – No dobrze, teraz zobaczmy, czy lubi się przytulać.

Dziewczynka tylko na to czekała. Wzięła Mimi na ręce, a ta od razu się w nią wtuliła i otarła się łebkiem o jej podbródek. Gabrysia ucałowała kotkę w czubek głowy.

– Zdecydowanie lubi! Ty też spróbuj, Jacek.

Chłopiec wziął kotkę od siostry, a ona natychmiast do niego przylgnęła.

– Jest taka miękka – powiedział z uśmiechem. – Spróbujmy ją wyczesać. Możesz przynieść tę specjalną szczotkę dla długowłosych kotów? Powinna być w szafce.

Gabrysia znalazła szczotkę. Długie i krótkie druciane ząbki świetnie się nadawały do rozczesywania kołtunów. Podczas gdy Jacek trzymał Mimi, Gabrysia przesuwała szczotką po futerku kotki.

– Przypomina jedwab. Pani Nowacka musiała ją szczotkować codziennie, żeby utrzymać sierść w takim stanie.

– Mimi najwyraźniej to lubi – stwierdził Jacek.

– To prawda! Słyszysz, jak mruczy? Jak silnik samochodu. Ale musimy znaleźć dla niej kogoś, komu nie będą przeszkadzały kocie kłaki – dodała Gabrysia, gdy zdała sobie sprawę, że całe dżinsy ma pokryte długimi, białymi włosami. Wzięła Mimi od brata, żeby mógł zanotować kolejne informacje na temat kotki.

– A zatem potrzebuje opiekuna, który będzie gotów poświęcać czas na jej pielęgnację i któremu nie będą przeszkadzały kocia sierść oraz to, że Mimi poluje na myszy. Czyli pewnie musimy poszukać domu bez małych dzieci – podsumował Jacek, gdy odczytał swoje notatki. – Niezbyt lubi się bawić, ale jest bardzo przyjaźnie nastawiona i uwielbia się przytulać. Musimy jeszcze sprawdzić, jak się zachowuje w obecności psów. Zostań tu. Ja pójdę po Okruszka.

Okruszek, należący do rodziny Tyszków mieszaniec owczarka niemieckiego, był ogromny, ale bardzo łagodny i uwielbiał koty. Jacek wprowadził go do szopy i zatrzymał się kawałek od Mimi, która zdążyła zasnąć na kolanach Gabrysi.

Owczarek z zainteresowaniem zmarszczył nos, gdy poczuł zapach kotki. Na jej widok położył się na podłodze. Mimi szeroko otworzyła oczy i z ostrzegawczym sykiem wbiła wzrok w Okruszka. Pies jeszcze bardziej przywarł do ziemi i położył pysk na łapach, aby pokazać kotce, że nie stanowi dla niej zagrożenia.

Mimi ruszyła w jego stronę, jakby był ogromną myszą. Gdy znaleźli się niemal nos w nos, uniosła łapę i machnęła nią w powietrzu, tuż nad pyskiem Okruszka. Pies chrząknął, zaskoczony. Mimi odskoczyła do tyłu. Okruszek dalej leżał całkowicie nieruchomo. Mimi obeszła go, a potem wspięła mu się na grzbiet. Pies ani drgnął, gdy kotka usadowiła mu się na głowie i miauknęła.

– Och, jakie to słodkie! – rozczuliła się Gabrysia. – Grzeczny z ciebie piesek, Okruszku.

Zamerdał ogonem, ale poza tym się nie poruszył.

– Chyba możemy stwierdzić, że Mimi dogaduje się z psami – powiedziała Gabrysia.

– I lubi się rządzić – zauważył Jacek. – A zatem, czy znamy kogoś, kto chciałby przygarnąć taką kotkę?

Gabrysia pokręciła głową.

– Nie wydaje mi się. – Pogłaskała kotkę pieszczotliwie. – Ale jestem pewna, że idealny opiekun gdzieś tam na ciebie czeka, Mimi.

Jacek uśmiechnął się do siostry.

– A my go znajdziemy!