ROZDZIAŁ PIERWSZY

– Samolot zaraz spadnie do morza! – drze się jakiś nastolatek za moimi plecami.

– To nie jest morze, idioto – zauważam, a siedząca obok mnie kobieta zaczyna chichotać.

Patrzę przez okno i uśmiecham się do siebie, gdy cudownie niebieska woda Jeziora Ochrydzkiego wydaje się tak blisko, że mogłabym zanurzyć w niej palce, gdyby tylko w samolotach można było otwierać okna. Dużo podróżowałam, ale okrążenie w powietrzu nad tą czystą i zachwycającą taflą jest czymś, co za każdym razem zapiera mi dech w piersi. Z jednej strony nie dziwię się, że ten młotek pomylił jezioro z morzem, bo jest naprawdę duże. Z drugiej mógł się, kurwa, wysilić i przeczytać co nieco o miejscu, do którego targają go rodzice. Powinien też być wdzięczny, że zabrali go do jednego z najpiękniejszych zakamarków globu, żeby wypoczął po zakończeniu roku szkolnego. Ja mam nadzieję, że kojący widok jeziora, słoik makalo oraz produkowana przez miejscowych rakija uzdrowią moje złamane serce.

– Może pojedziemy jedną taksówką? – zagaja moja towarzyszka, a ja odrywam wzrok od fenomenalnego widoku za szybą i odzywam się do sąsiadki z fotela obok:

– Dokąd pani jedzie?

Podaje mi adres hotelu, a ja potakuję, bo kojarzę ten obiekt. Chwalę jej wybór, po czym informuję, że taksówka będzie już na mnie czekać, więc mogę wziąć kogoś dodatkowego. Jestem w Ochrydzie trzeci raz i mam zaufanego taksówkarza, który nie poda wygórowanej ceny za transport. Wielu mieszkańców utrzymuje się dzięki turystom, więc korzystają z niewiedzy przyjezdnych. Babce siedzącej obok mnie się upiekło, bo dotrze do celu bez rujnowania się.

– Skąd pani jest? – pyta moja nowa znajoma, gdy powoli podchodzimy do lądowania na mikroskopijnym lotnisku.

– Z Nowego Jorku. A pani?

– Ja również – oznajmia z szerokim uśmiechem. – Proszę wybaczyć wścibstwo, ale skądś kojarzę pani twarz.

Yhm, zaczyna się. Niby jestem przyzwyczajona do tego, że obcy ludzie mnie rozpoznają, ale czasem tęsknię za anonimowością. Kobieta wciąż się we mnie wpatruje. Czeka na moją reakcję. No dobra, Susan kazała mi być miłą dla fanów. Uśmiecham się uprzejmie, wyciągam dłoń i mówię:

– Emily Larsen.

Babka szerzej otwiera oczy i rozdziawia usta. Już połączyła kropki.

– Ale numer! – piszczy. – Czytałam pani książki. Jestem wielką fanką.

– Bardzo mi miło – rzucam, a potem skupiam się na przetrwaniu lądowania, bo to dla mnie najmniej komfortowy moment podróży.

Nastolatek za mną przeżywa każdą sekundę i chyba nie rozumie, że można to robić w ciszy, bo ciągle gada o tym, że wykąpie się w morzu, jeśli przeżyje lot. Mam nadzieję, że wynajęli pokój w hotelu położonym z dala od mojego miejsca pobytu. Ta, co przytuliła się do mojej taksówki, mieszka bardzo blisko.

– Ja jestem Betty – trajkocze moja czytelniczka, idąc obok mnie chwilę później, gdy już można postawić stopy na ziemi.

– Fajnie cię poznać, Betty.

– Koleżanki mi nie uwierzą! Przyjechałam na urlop, a tymczasem spotykam znaną autorkę. Nawet mam w walizce twoją ostatnią książkę, bo jeszcze nie zdążyłam przeczytać.

– Wyszła dwa tygodnie temu – próbuję ją pocieszyć, że nie mam jej za złe braków w lekturze.

– Pierwszą pochłonęłam w poprzednie święta… – kontynuuje swój wykład, kiedy czekamy na bagaże.

Półtora roku temu na rynku ukazała się moja pierwsza książka. Nie spodziewałam się, że odniosę sukces, ale zaufałam Susan i wtargnęłam szturmem na księgarniane półki. Czasem mam wrażenie, że to tylko sen, który zaczął się pewnego jesiennego dnia. Wtedy moja rzeczywistość wyglądała zupełnie inaczej: wróciłam z zagranicznej eskapady i razem z narzeczonym zaczynaliśmy układać sobie życie w małym mieszkaniu w Nowym Jorku. Niestety los ze mnie zadrwił i mimo satysfakcjonującej kariery moja sytuacja jest w tej chwili – delikatnie rzecz ujmując – do dupy.

– Może wyjdziemy któregoś dnia na drinka? – nie poddaje się Betty. Ja pierdolę, a tak cichutko siedziała przez prawie cały lot. Nie spodziewałam się po niej takiego słowotoku. – Będę tutaj przez tydzień, później lecę do Albanii. A ty gdzie się zatrzymałaś?

– Wynajęłam piętro w prywatnym domu – odpowiadam i udaję, że nie słyszałam pytania o drinka. Potrzebuję spokoju. – Tam jest nasz transport – dodaję i wskazuję machającego do mnie faceta.

Informuję go, że zabieramy moją znajomą, na co on jedynie wzrusza ramionami i pakuje nasze walizki do bagażnika. Ponieważ uwielbia gadać, ucinają sobie z Betty pogawędkę, a ja przymykam powieki i wmawiam sobie, że najbliższy miesiąc należy do mnie i do mojego zdrowia psychicznego, które staram się odbudować. Mój wydawca, Jack, kazał mi nie myśleć o pracy aż do sierpnia. Nowa książka się sprzedaje, czytelnicy wracają, spotkania autorskie zaplanowaliśmy dopiero na jesień, a tekst, który ma się ukazać na początku roku, odesłałam przedwczoraj do redakcji. Mam wolne. Mogę, a właściwie muszę odpocząć. Naprawdę tego potrzebuję.

– Jak Emily przyjechała tutaj po raz pierwszy – opowiada nasz kierowca – wyrżnęła orła tuż po wyjściu z lotniska. Od razu zaoferowałem jej tani przejazd, żeby ją pocieszyć. Dotarła nad jezioro z obdartymi kolanami.

Oboje z Betty zanoszą się od śmiechu, a ja szczerze tęsknię za wakacjami, gdy krwawiły mi kolana. Z perspektywy czasu oceniam, że był to niewielki uszczerbek na zdrowiu i dumie. No i zdecydowanie łatwiejszy do wyleczenia niż obecne rany. Dzisiaj przybyłam do Ochrydy z krwawiącym sercem, bo w moim życiu nie ma już Granta.

ROZDZIAŁ DRUGI

Jest prze-kurwa-pięknie. Stoję na promenadzie, która ciągnie się wzdłuż brzegu jeziora, i gapię się na hipnotyzującą wodę. Odbijają się w niej promienie popołudniowego żaru, rozświetlając rozległy błękit. Za moimi plecami toczy się życie mieszkańców oraz turystów. Kawałek stąd można spotkać zaniedbane chodniki, niewielkie sklepy z rdzewiejącymi dachami, kilkupiętrowe bloki pozbawione uroku małych domków, foliowe obrusy na plastikowych stołach w knajpach, w których trudno dogadać się po angielsku. Tutaj jednak, przy Jeziorze Ochrydzkim, panuje turystyczny raj. Każdy zakątek krzyczy: „Wakacje!”. Uwielbiam tu być. Gdy tylko narzeczony zrobił mnie w chuja, natychmiast pomyślałam o zaplanowaniu wyprawy właśnie tutaj – do najpiękniejszego miejsca w Macedonii.

Wysiadłam z taksówki przy promenadzie, bo przede mną drobna wspinaczka wąskimi uliczkami. Przyda mi się trochę ruchu po kilkunastu godzinach siedzenia w samolocie lub na lotnisku. W Belgradzie wprawdzie spacerowałam, czekając ponad dwie godziny na lot, ale korytarze pełne sklepów to co innego niż przechadzka na świeżym powietrzu. Betty pojechała kawałek dalej, aby zameldować się w hotelu. Obiecałam jej, że wyskoczymy na tego drinka jutro wieczorem. Może przyda mi się towarzystwo, gdy będę odwiedzać którąś z lokalnych restauracji, aby topić smutki w alkoholu.

– Pora się zbierać – mówię sama do siebie, po czym chwytam walizkę i powolnym krokiem ruszam w górę przecinającymi się uliczkami.

Wynajęłam piętro w domu, w którym zatrzymaliśmy się kiedyś z Grantem. Nie unikam ryzyka, ale w kwestii lokalu wolę sprawdzone miejscówki. Tę testowaliśmy razem. Pewnie dopadną mnie wspomnienia, ale będę dzielna. Obiecałam Susan, że nie dam się pokonać jakiemuś facetowi i jego kutasowi – nawet jeśli ten facet był moim narzeczonym, a jego kutas… no cóż… lubiliśmy się. Będę silną i niezależną kobietą, która odcina się od beznadziejnych mężczyzn, za to wchodzi w dojrzałe, zdrowe relacje z macedońskimi winami oraz słoiczkami pełnymi czosnkowej magii. Spoglądam na zegarek i dokonuję szybkich obliczeń. Nie zdążę już dzisiaj, ale jutro wyruszę po tutejsze smakołyki. Jest tu genialny sklep. Chyba za nim tęskniłam.

– Wreszcie – sapię, dotarłszy do celu.

Wygrzebuję klucze spod doniczki, którą wskazała mi w mailu właścicielka budynku, i po chwili otwieram drzwi do mieszkania, w którym spędzę najbliższy miesiąc. Uśmiecham się na widok wielkiego łóżka. Tym razem będę w nim spać sama, ale nie wykluczam, że być może ktoś je jednorazowo odwiedzi. Susan twierdzi, że najlepszym sposobem na to, aby wybić sobie z głowy faceta, jest inny facet. Nie wiem, skąd u niej takie przemyślenia, bo zanim związała się z moim bratem, zwykła nie zapamiętywać nawet imion mężczyzn, których przeleciała. Robi mi się przyjemnie ciepło na wspomnienie najbliższych, więc wykonuję kilka fotek, których będą mi zazdrościć – między innymi ujęcie jeziora, które widzę z balkonu – i wysyłam do rodziców, brata oraz Susan, mojej agentki i przyjaciółki.

– Dotarłaś bez przygód? – pyta ona, kiedy odbieram połączenie wideo na komunikatorze.

– Nie wyjebałam się, jeśli o to pytasz – oznajmiam z uśmiechem.

Nic nie poradzę na to, że słynę z bliskich relacji z grawitacją.

– Cieszę się – mówi Susan. – Jakie masz plany?

– Wezmę prysznic, rozpakuję się, a potem ruszę coś zjeść i wpatrywać się w zachód słońca.

– Brzmi idealnie.

– Mam dużo miejsca – kuszę i uśmiecham się wymownie. – Pakuj walizkę i przybywaj.

– Przydałby mi się odpoczynek. – Udaje, że się zastanawia. – Muszę jednak dopilnować promocji twojej książki, a poza tym June ma jakiś kryzys od rocznicy ślubu, więc razem z Mallory staramy się zapewniać jej rozrywkowe weekendy.

– W Ochrydzie na pewno pożegnałaby ten kryzys – namawiam ją.

– Mam nadzieję, że ty pożegnasz swój – odpowiada i celuje we mnie palcem. – Zapominasz o tym cwanym chujku, zabawiasz się z jakimś przystojniakiem i wracasz do Nowego Jorku bosko opalona. No i z winem dla mnie.

– Słyszałem! – drze się gdzieś w tle mój brat, a w następnej sekundzie widzę, jak na kolana Susan wskakuje Cookie. – Cześć, siostra.

– Spacerek? – pytam, choć jest to oczywiste, bo Leo trzyma w ręku smycz.

– Przewietrzyłem ją trochę. – Śmieje się, po czym głaszcze psa po głowie. – Ochryda nadal słoneczna i bajecznie piękna? – dodaje, a ja tylko kiwam głową.

– W samolocie spotkałam swoją fankę – wyznaję, a potem opowiadam im o podróży i o tym, co zamierzam dziś zjeść.

Chyba mi zazdroszczą, bo każą się bujać i kończą rozmowę, rechocząc jak hieny. Udaję się pod prysznic, przebieram w sukienkę i szybko wypakowuję zawartość walizki do szafy. Wsuwam stopy w lekkie trampki, zamykam mieszkanie i ruszam – tym razem w dół – aby znaleźć miejsce na jednoosobową kolację mającą uzdrowić serce. Na parterze wytężam słuch, bo podobno ktoś wynajął drugie mieszkanie, ale panuje cisza, więc jedynie wzruszam ramionami. Mam tylko nadzieję, że pode mną nie zamieszkała druga Betty, tylko jakiś seksowny i mówiący po angielsku mężczyzna, który pomoże mi zapomnieć o przeszłości. Śmiejąc się z własnego pomysłu, zahaczam paskiem torebki o klamkę i prawie nabijam sobie siniaka.

Idę pomiędzy domami i wdycham świeże powietrze, które pachnie początkiem czegoś nowego. Gdy docieram nad jezioro, wszędzie roi się od gawędzących ludzi, wesołych dzieci, spacerujących psów i kotów, które wydają się nie mieć domów, ale ktoś się nimi opiekuje. Kilkakrotnie weszłam tutaj do restauracji i poczułam się, jakby to kot był kierownikiem sali. Cookie – suczka mojego brata – pewnie byłaby w Ochrydzie królową dzielnicy. Wszędzie jej pełno i jest pyskata. Choć kota mogłaby się pewnie wystraszyć, znając ją i jej poczucie bycia kozakiem.

Dostaję stolik już w pierwszym odwiedzonym miejscu, co mnie cieszy, bo jestem cholernie głodna. Szybko dokonuję wyboru, dorzucając do kolacji porcję makalo, a także lampkę wina. Należy mi się za ostatnie miesiące ciężkiej pracy oraz prób uzdrowienia duszy.

Kilka minut później zanurzam usta w cudownie owocowym trunku, a jakiś wysoki brunet zmierza do wyjścia, puszczając do mnie oko. Uśmiecham się i pewnie pomachałabym zachęcająco, ale koleś znika za drzwiami. No proszę, jeszcze nic nie zjadłam, a już mam ochotę na ciacho. Zapominam jednak o potencjalnym deserze w ładnej koszuli, gdy na stół wjeżdża moja kolacja. O tak, to jest to, czego potrzebowałam: wakacyjny klimat, boska okolica, pyszne jedzenie i plączący się wokół przystojniacy. Chyba nie ma opcji, aby coś popsuło mi ten urlop.

ROZDZIAŁ TRZECI

Kocham biżuterię. Chyba każda kobieta zaciera rączki na widok szlachetnych kamieni, błyszczących kolczyków czy – no właśnie – pereł ochrydzkich. Nic dziwnego, że w celu poprawienia sobie humoru po wciąż nieprzepracowanym rozstaniu z Grantem o poranku wędruję do jednego ze sklepów rodziny Filevi. Perły są niejako znakiem firmowym Ochrydy. Wyglądają cudownie i najchętniej obwiesiłabym się nimi jak choinka. Nie ukrywam, że kręci mnie też wątek tajemniczej receptury, według której rodzina Filevi od tysiąc dziewięćset dwudziestego ósmego roku tworzy perłowe warstwy, używając do ich produkcji łusek plaszicy. Podobno sposób wyrabiania biżuterii jest przekazywany z pokolenia na pokolenie i pilnie strzeżony. Cholera, aż mam ciarki, jak o tym myślę. Lubię takie klimaty.

Wkraczam do sklepu witana chłodem bijącym od płytek podłogowych i klimatyzacji. Na zewnątrz jest bardzo ciepło, a promienie słoneczne wdzierają się przez ubranie. W sklepie od razu dostaję gęsiej skórki, i to nie tylko na widok pereł. Uśmiecham się do ekspedientki i węszę wśród dostępnych wzorów. Mam już w domu kolczyki i naszyjnik, ale odniosłam sukces na rynku wydawniczym i mogę sobie poszaleć w jednym z miejsc, gdzie mam do czynienia z oryginałem, a nie tanią podróbą, jaką zdarzyło mi się kupić na straganie podczas pierwszej wizyty, bo po prostu nie miałam o tym pojęcia.

– Poproszę ten komplet – mówię po chwili do miłej pani, która podaje mi dopasowane do siebie kolczyki i bransoletkę.

Już widzę, jak dekoruję się tym podczas spotkań autorskich jesienią. Będę miała przy sobie namiastkę lata. Z uśmiechem na ustach płacę w euro i dostaję resztę trochę w euro, trochę w denarach macedońskich. Uwielbiam beztroskę tutejszych mieszkańców. Dziękuję za obsługę, zgarniam perły i certyfikat ich autentyczności, a potem powolnym krokiem szukam miejsca na idealne ochrydzkie śniadanie, czyli zupę. Udaje mi się dorwać stolik z widokiem na jezioro i podczas posiłku czuję, jak moja wyjąca o litość dusza stopniowo doznaje ukojenia. Wiedziałam, że tutaj uda mi się uzdrowić serce. Póki co dobrze mi idzie. Perły już pomagają, mimo że jesteśmy razem godzinę.

Po drodze do mieszkania odwiedzam jeszcze sklep z lokalnymi przysmakami i zaopatruję się w makalo, ajvar i przepyszne masło z orzechów laskowych. Dorzucam butelkę wina, żeby było w pogotowiu w razie spadku nastroju. Jest bardzo dobre. Wiem, bo próbowałam. Lubię ten sklep, bo można tutaj skosztować kilku rzeczy, zanim dokona się zakupu. Ja obkupiłam się wzorowo. Targam to wszystko pod górę, a gdy docieram do drzwi, słyszę, że w mieszkaniu na dole ktoś się przemieszcza. Ciekawe, kto tu przebywa. Może zapukam wieczorem i zaproponuję wspólne rozpracowanie butelki wina. Mam tylko nadzieję, że to nie jakaś nadpobudliwa czytelniczka, która będzie potem informować cały świat, gdzie jestem i co robię. Głupio się najebać, gdy wiesz, że ktoś wrzuci dowody na Instagram.

Spoglądam na zegarek i oceniam, że moi bliscy w Nowym Jorku chyba jeszcze śpią lub dopiero co wstali i nie chciałabym drażnić ich z rana. Przygotowuję sobie kawę, siadam na balkonie i relaksuję oczy, wpatrując się w Jezioro Ochrydzkie. Odpoczywam. Tak na sto procent. Przymykam powieki, unoszę twarz w stronę słońca i macham sobie stopą w rytm południowych dźwięków miasteczka, docierających do mnie z każdej strony.

– Niech to szlag – szepczę, gdy klapek zsuwa mi się ze stopy, którą radośnie machałam, i ląduje na parterze.

Wychylam się za barierki i widzę, że uciekinier wylądował pod oknem sąsiada z dołu. Wzdycham, odstawiam niedopitą kawę na stolik i w jednym bucie wędruję na parter, żeby odzyskać zgubę. Wychodzę z domu i uśmiecham się do starszego pana, który właśnie przejeżdża rowerem obok mnie. Podnoszę klapek i zerkam przez okno, bo z natury jestem ciekawska i chętnie podejrzę kogoś, kto tu mieszka. Okno jest otwarte, ale nic nie słyszę. Może ktoś sobie uciął drzemkę, czyta lub po prostu… hmm… wali konia? Cholera, Susan chyba miała rację, że potrzebuję romansu, aby zapomnieć o zerwanych zaręczynach. Właściwie to odrzuconych, bo przecież pierścionek przeleciał przez pokój po moim nerwowym rzucie.

Może wieczorem razem z Betty zapolujemy na wolnych samców? Zamyślona zmierzam na górę, ale – ponieważ wciąż mam klapek w ręce zamiast na stopie – już na trzecim schodku uderzam palcami o drewno i ostatkiem sił powstrzymuję jęk bólu, który wydobywa się z mego wnętrza. Muszę pamiętać, żeby pić głównie w mieszkaniu, a nie poza nim. Na tych schodach na pewno się wypierdolę, jeśli będę wracać napruta.

Wieczór jest ciepły, bezwietrzny i głośny. Turyści okupują duże restauracje i małe knajpki, zakochane pary wędrują nad jeziorem, trzymając się za ręce, czym wywołują u mnie odruch wymiotny, a dzieci śmieją się głośno i biegają jak napędzane piekielną mocą. Spacerem docieram do hotelu, w którym zatrzymała się Betty. Mają przyjemną restaurację tuż nad brzegiem jeziora, więc widok jest bajeczny. Odnajduję wzrokiem moją nową koleżankę i odkrywam, że siedzi przy stoliku w towarzystwie dwóch facetów. Wszyscy troje trzymają w rękach szklanki i głośno rechoczą, więc chyba zapowiada się udana noc. Gdy podchodzę bliżej, rozpoznaję mężczyznę, który wczoraj puścił do mnie oko w restauracji. O tak, bardzo dobrze, że się tu zjawiłam. Koleś uśmiecha się uwodzicielsko na mój widok i śmiem przypuszczać, że to może być początek mojej terapii zalecanej przez doktor Susan.

– Mówiłam wam o Emily – oznajmia podniecona Betty, gdy mnie zauważa. – To moja ulubiona autorka. Na pewno macie jej książki też w Los Angeles.

– Miło poznać – odzywa się blondyn, siedzący tuż obok mojej czytelniczki. Chyba nawet trzyma ją za kolano. – Jestem Ian, a to mój przyjaciel z importu Vito.

Zerkam na przystojnego bruneta o zdecydowanie włoskich korzeniach i witam się z nim w jego ojczystym języku. Wygląda na to, że mu zaimponowałam, bo również po włosku wyznaje:

– Nie sądziłem, że coś jeszcze mnie tu zaskoczy.

– Dobrze znasz miasto? – pytam, zajmując miejsce obok włoskiego ciacha.

– Jestem tu drugi raz, ale nigdy jeszcze nie miałem tak znakomitego towarzystwa. – Wymownie lustruje mnie od stóp do głów.

Dziękuję samej sobie, że ogoliłam nogi i całą resztę, bo jeśli ten facet po kilku drinkach wprosi się do mnie na ruchanko, będę gotowa. Cholera, celibat chyba zaburza moją decyzyjność, ale co tam. Co dzieje się na wakacjach, zostaje na wakacjach.

– Możemy się włączyć do dyskusji? – wtrąca żartobliwie Ian, więc przechodzimy na angielski. – Betty mówiła, że piszesz.

– Zdarza mi się – rzucam z uśmiechem.

– Przyznaję, że nie czytałem twoich książek, ale obiecuję nadrobić – kontynuuje opalony blondas, a Betty zaczyna wymieniać mu tytuły i prezentować recenzje moich papierowych dzieci.

W tym czasie pojawia się kelner, więc wybieram coś dla siebie, bacznie obserwowana przez nowego znajomego. Vito jest wysoki, ma ciemne oczy, falujące włosy i to coś, czego nie da się zdefiniować, a czemu trudno się oprzeć. No i, podobnie jak wczoraj, nosi ładną koszulę. Hmm, Vito. Jak tak na niego zerkam, to mam nadzieję, że złoży mi propozycję nie do odrzucenia.

– Czy twoim ulubionym filmem jest Ojciec chrzestny? – wypalam, a wszyscy wybuchają śmiechem.

– Jednym z wielu na pewno – mówi rozbawiony Vito. – A twoim?

– Lubię go, ale na swojej liście mam też trochę typowo kobiecych pozycji.

– Ian ciągle ogląda Moje wielkie greckie wesele – kabluje, wskazując na kumpla.

– Kocham greckie klimaty – tłumaczy się tamten i chichocze. – Lubię też Mamma Mia!.

Serio? Faceta kręcą śluby i tańce na plaży? To nie domena kobiet?

– Jesteście parą? – wypalam po raz kolejny, marszcząc brwi, a oni obaj zapowietrzają się ze śmiechu.

Betty też się chichra, choć zerka z ciekawością na Iana. Pewnie czeka na informację, w kogo wolałby wejść dziś w nocy: w nią czy w swojego przyjaciela.

– Emily – odzywa się włoski cud natury, wycierając łzy. – Mam przeczucie, że ten urlop na długo pozostanie w mojej pamięci.

Patrzy na mnie tak, że chyba zaraz będę musiała zmienić majtki. Gdyby był gejem, nie oblizywałby się na mój widok, prawda? Z trudem biorę głęboki wdech, odbieram od kelnera swojego drinka, a potem wdaję się w dyskusję o ciekawych miejscach świata, książkach i magii Ochrydy.

O Nowym Jorku mówi się, że nigdy nie zasypia, ale o Ochrydzie też trudno powiedzieć, aby kładła się z kurami. Niektóre sklepy z pamiątkami są tutaj otwarte do późnych godzin wieczornych, a wręcz zahaczających o noc. Dochodzi dziesiąta, gdy zbliżam się do tętniącego życiem zbiorowiska knajp, w których turyści wspomagają macedońskich przedsiębiorców. Mijam pomnik świętego Klimenta i łapię się na tym, że kiwam w jego stronę głową. Jeszcze tylko brakuje, abym mu życzyła dobrego wieczoru. Ten piąty drink mógł być przekroczeniem pewnej granicy, ale tak dobrze smakował w towarzystwie nawalonej Betty, wesołego Iana i seksownego Vita, że nie chciałam rezygnować. Wchodzę w plątaninę wąskich i stromych uliczek, łapię równowagę i postanawiam poświecić sobie telefonem, aby nie zaliczyć spektakularnej gleby, zanim w ogóle dotrę do tych wyczynowych schodów w wynajmowanym mieszkaniu. Grzebię w torebce, ale nie odnajduję smartfona.

– Co, do chuja? – gadam sama do siebie, a moje ciśnienie rośnie z powodu stresu.

Uzmysławiam sobie, że zgubiłam telefon, i chce mi się płakać. Hmm… A może zostawiłam go w restauracji hotelowej? Decyduję się wrócić tam i zapytać. Napędzana adrenaliną nieco trzeźwieję, więc bez chwiania się i dyskusji z posągiem Klimenta docieram do restauracji, a kelner od wejścia macha do mnie… moim telefonem. Z radości ściskam chłopa i daję mu drugi tego wieczoru napiwek. Muszę chwilę ochłonąć z tych wrażeń.

– Poproszę zimne piwo. – Rozsiadam się na pierwszym wolnym krześle.

– Na pewno chce pani mieszać alkohole? – docieka mężczyzna, chowając banknot do kieszonki w koszuli.

– Dam radę – zapewniam i po chwili sączę chłodnego browara. – Od razu lepiej – kwituję, a zmęczenie nadprogramowym spacerem jakby osłabia się wskutek chłodzenia od wewnątrz. – Dobranoc – rzucam kwadrans później i po raz kolejny kieruję się do mieszkania.

Przechodzę przez plac, unikając kontaktu wzrokowego z posągiem i z podchmielonymi uwodzicielami po pięćdziesiątce. Wkraczam w gąszcz uliczek i wspinam się ostrożnie, bo jednak trochę kręci mi się w głowie od wypitego alkoholu. Ponadto z każdą minutą coraz mocniej żałuję, że nie skorzystałam z toalety, bo muszę coraz mocniej zaciskać uda, aby nie popuścić. Jest blisko, kiedy się potykam, ale przypominam sobie o latarce w odnalezionym cudownie telefonie. Oświetlając sobie drogę, docieram do drzwi wejściowych. Przede mną te cholerne schody, ale chyba już nie dam rady.

– Ratunku – szepczę sama do siebie i rozglądam się w ciemności, bo u sąsiada lub sąsiadki z dołu nie świeci się światło.

Przebierając nogami, szybciutko podejmuję brawurową decyzję. Schylam się i przechodzę pod oknem, żeby schować się za róg domu. Widziałam w ciągu dnia, że jest tam bujny trawnik, który rozrósł się od mojej ostatniej wizyty. Czuję pod stopami miękką trawę i kucam, aby opróżnić pęcherz. Pamiętam, że kiedyś byłam gotowa zrobić to w windzie mojego wydawnictwa, ale na szczęście uniknęłam takiego występu. Dzisiaj nie było opcji, abym wspięła się po tych jebanych schodach z pełnym, a właściwie przepełnionym pęcherzem.

– Ale ulga. – Wzdycham, a po chwili otwieram drzwi i rozpoczynam wspinaczkę. – Kurwa, nic nie widzę.

Nie zaświeciłam sobie światła, więc po omacku pokonuję kolejne stopnie, trzymając się kurczowo ściany. Wreszcie jestem u siebie. Dopiero teraz wpadam na to, że znowu mogłam wykorzystać latarkę w telefonie. Mój mózg chyba serio jest na wakacjach. Od razu idę pod prysznic, a potem zanurzam się w pościeli i zasypiam, kołysana wspomnieniem włoskiego spojrzenia oraz procentami obezwładniającymi moje ciało.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Budzi mnie cudowne ciepło promieni słonecznych wpadających do pokoju przez cienkie firanki. Siadam na łóżku i stwierdzam, że spodziewałam się większego kaca, a tymczasem tylko lekko pobolewa mnie głowa. Kawa powinna załatwić sprawę. Decyduję, że zjem lekkie śniadanie i udam się do Twierdzy Samuela, żeby napawać się widokiem z najwyższego punktu obserwacyjnego. U stóp twierdzy jest genialna miejscówka, gdzie kupię kawę, usiądę na turkusowym krześle i będę podziwiać Ochrydę z wysokości. Tak, to brzmi jak zajebisty plan. Przygotowuję sobie kanapki z masłem z orzechów laskowych, które łechta moje podniebienie, a potem wypijam jedynie małą butelkę wody, aby nie powtórzyć numeru z nocnej wyprawy. Gdybym sikała pod murami, które przyciągają turystów, w dodatku w biały dzień, ktoś mógłby mnie zauważyć. A internet nie zapomina.

Opuszczam budynek i nasuwam na nos moje niebieskie okulary. Jest niesamowicie gorąco, ale zarazem niesamowicie cudownie. Zaopatrzona w kapelusz z szerokim rondem rozpoczynam wspinaczkę do twierdzy. Na szczęście mieszkam w połowie drogi od jeziora, więc nie spocę się jak dzika świnia, zanim dotrę do celu.

– Emily? – pyta męski głos z mojej lewej, gdy kilka minut później prawie wypluwam płuca.

Patrzę na faceta, który wygląda, jakby wyszedł z żurnala, a nie wędrował po oblanych żarem kamiennych uliczkach. Ma na sobie jasną koszulę, krótkie spodenki wyprasowane chyba z osiem razy, mokasyny oraz kapelusz, w którym prezentuje się niczym lowelas z telewizyjnego romansu, a nie początkujący farmer. Podoba mi się. Zasapana uśmiecham się do niego, próbując wyrównać oddech. Cholera, pewnie jestem cała czerwona i mokra od tego ciepła, a włosy przyklejają mi się do policzków. Niezłe zestawienie z jego świeżością i zajebistością.

– Cześć, Vito.

– Domyślam się, że planujesz odwiedzić Twierdzę Samuela – zgaduje, spoglądając na mnie wymownie zza swoich eleganckich i zapewne modnych okularów przeciwsłonecznych.

– Trafiłeś.

– Mogę się przyłączyć?

Posyła mi uśmiech, który pozbawia mnie wolnej woli, więc jedynie się szczerzę.

– Niebieski to twój ulubiony kolor? – docieka, przyłapawszy mnie na poprawianiu niesfornych kosmyków oblepiających czoło.

– Lubię dużo kolorów, ale niebieski jest dość oryginalny, jeśli chodzi o włosy, a jestem fanką oryginalności – wyjaśniam, za wszelką cenę próbując nie sapać przy każdym kroku.

– Przyznam, że rano przy śniadaniu zerknąłem na opisy twoich książek i chyba na serio potrafisz się wyróżnić.

– Dziękuję.

– Czytałem, że masz narzeczonego i że w książkach…

– To już nieaktualne – przerywam mu, żeby nie drążył tematu. – Moje życie wciąż się zmienia. Piszę trochę o przeszłości, trochę o tym, co dzieje się teraz. Najważniejsze jest odkrywanie z czytelnikiem nowych miejsc i pokazywanie, co mi się tam przytrafiło.

– Zaintrygowałaś mnie – przyznaje i śmieje się krótko. – Skoro nie przyjechałaś z narzeczonym, to może wypijemy razem kawę w tej knajpie przy twierdzy?

– Jesteś jakąś wróżką? – pytam wesoło. – Taki miałam plan od momentu, gdy się obudziłam.

– Nigdy nie sprawdzałem, czy mam dar, ale obiecuję zerknąć kiedyś do szklanej kuli – oznajmia i oboje w dobrych nastrojach wdrapujemy się na górę, gdzie wchodzimy do nietypowej miejscówki.

Jest tu wszystko. No może poza zwłokami, bo w takim upale pewnie byłoby je czuć. Chyba że są w lodówce, to cofam swoje słowa. Generalnie trudno określić styl wnętrza. Stoją tu krzesła drewniane, tapicerowane, fotele, ława, manekin, wielkie kwiaty, meble pamiętające minimum lata osiemdziesiąte, stare radioodbiorniki, walizka, telefon jak z dawnych filmów, a nawet maszyna do szycia. Nigdzie nie widziałam takiej mieszanki jak tu. Wystarczy jednak odwrócić wzrok od tego nietuzinkowego zestawienia i spojrzeć przez otwarte okna, aby zbierać szczękę z podłogi. Widok na jezioro oraz czerwone dachy zabudowań jest stąd po prostu nieziemski. Większy obszar można podziwiać jedynie z murów twierdzy.

– Siądziemy na zewnątrz? – proponuję, wskazując turkusowe krzesła stojące na wąskim tarasie.

– Jasne – odpowiada Vito. – Ja zapraszam.

– Dżentelmen. – Poruszam znacząco brwiami, czym go rozbawiam.

Wychodzę na zewnątrz i zdejmuję okulary, aby lepiej przyjrzeć się temu, co figuruje na liście światowego dziedzictwa UNESCO, a czego mogę doświadczać na żywo. Wzdycham z zachwytu i opadam na krzesło przy niewielkim stoliku stojącym przy barierce. Chwilę później zjawia się Vito i też na moment zastyga, gapiąc się na leżącą w dole Ochrydę.

– Uwielbiam ten klimat – komentuje, po czym zajmuje swoje miejsce. – Długo się znacie z Betty?

– Poznałyśmy się w samolocie. W sumie to już lądował.

– To dlatego nie mieszkacie razem w hotelu.

– Jakie śledztwo – rzucam i parskam śmiechem. – A ty długo znasz Iana?

– Przyjechałem do Los Angeles na studia i tam się poznaliśmy. Trzymamy się razem od prawie dwudziestu lat.

– Czym się zajmujesz zawodowo?

– Pracuję w Hollywood – mówi i uśmiecha się szeroko. – Odpowiadam za dźwięk.

– Wow, to ciekawe. Lubisz obracać się wśród gwiazd?

– Nie jesteśmy przyjaciółmi, ale mijamy się – tłumaczy. – Ian jest kaskaderem, więc ma większe szanse na krótką rozmowę z jakimś aktorem.

– Macie bardzo ciekawą pracę – przyznaję, a on się śmieje.

– Powiedziała autorka bestsellerów. Opowiedz, jak ty trafiłaś do swojej branży.

– Właściwie to przypadkiem – zaczynam, a zanim nasza kawa pojawi się na stoliku, jestem w połowie opowieści o tym, jak poznałam Susan.

Pół godziny później, gawędząc o naszych ulubionych miejscach we Włoszech, wchodzimy przez wielką bramę, kupujemy bilety i pokonujemy liczne schody, aby pospacerować wśród turystów odwiedzających wysokie mury. Jest przyjemnie. Podziwiam ogrom jeziora, słuchając opowieści Vita, który wspomina swoje odwiedziny w Nowym Jorku. Pyta, w której części miasta mieszkam, i już mam powiedzieć, że w Bronksie, ale przecież kilka miesięcy temu wyprowadziłam się, porzucając narzeczonego, który wcześniej porzucił mnie.

– Rozglądam się za mieszkaniem, ale jeszcze nie zdecydowałam – wyjaśniam. – Chwilowo zaszczycam rodziców swoją obecnością.

– Lubisz z nimi mieszkać?

– W sumie to nawet śmieszne, gdy przed snem sprawdzają, czy czegoś nie podpaliłam.

– Co proszę? – pyta zaskoczony i szeroko otwiera oczy.

– No cóż – mówię i przygryzam wargę. – Był pewien incydent z kanapą.

Miło spędziłam czas z moim nowym znajomym. Porozmawialiśmy po włosku, co chyba mu się spodobało, bo kazał mi się trzymać pod ramię. Możliwe też, że po moim trzecim potknięciu stwierdził, że rozwalę sobie ryj, jeżeli nie będzie mnie asekurował. Dziś wieczorem znów wychodzimy we czwórkę i jeśli ręka Iana nadal będzie błądzić po kolanach Betty, będę mogła uznać to spotkanie za podwójną randkę, bo Vito coraz mocniej mnie do siebie przyciąga. Taki wniosek wysnuwam, wdrapując się na schody prowadzące do mieszkania. Z uśmiechem i nadzieją na wakacyjny romans wchodzę pod prysznic, aby zmyć z siebie trudy wędrówki w porannym upale. Na całym ciele pojawiły mi się pierwsze ślady opalenizny. Gdy wychodzę z łazienki, odkrywam, że mam wiadomość od właścicielki mieszkania. Czytając, z trudem powstrzymuję śmiech, bo kobieta pyta, czy nie słyszałam niczego podejrzanego, gdyż w nocy ktoś nasikał do butów sąsiada z dołu. Koleś chyba się poskarżył. Co za pizduś, czy też – jak by to powiedziała Mallory – miękka faja. Teraz w dodatku faja z obszczanymi butami.

– Ja pierdolę – szepczę. – Nie widziałam ich.

Zresztą jak miałam widzieć, skoro było ciemno jak w dupie? No trudno, chłop wypierze je sobie jeszcze raz, bo z wiadomości wynika, że suszyły się pod domem. W nocy? Niech się nauczy, że pranie suszy się do słońca, a nie księżyca. Odpisuję, że nic nie słyszałam, a potem przebieram się w lekką sukienkę i przeszukuję ofertę lokali gastronomicznych, wypatrując czegoś interesującego na wczesny obiad. Zerkam też na Instagram, bo widzę, że sporo osób polubiło moje zdjęcie z wczorajszego spaceru po Ochrydzie. Przeglądam swój profil i zastanawiam się, co mogłabym w nim udoskonalić. Na pewno przydałoby się wymazać Granta z kilku zdjęć, ale wtedy pojawi się wiele niewygodnych pytań, na które nie chcę odpowiadać ludziom w sieci lub podczas wywiadów. Grant w jakiś sposób już na zawsze zostanie częścią mojego dawnego życia, tylko szkoda, że potraktował mnie na koniec jak jakąś niezbyt udaną randkę. Z bólem w sercu oglądam fotki z kolacji, kiedy to świętowaliśmy moją pierwszą książkę. Miałam ładną sukienkę, Leo wystroił się w garnitur, w którym – jak się potem dowiedziałam – wystąpił na swojej sprawie rozwodowej, a Susan wyglądała na dumną i szczęśliwą. Grant założył krawat. Pamiętam, jaka byłam zaskoczona, bo krawat w zestawieniu z jego łysą głową, brodą i tatuażami prezentował się naprawdę dziwnie. On powiedział jednak, że to wyjątkowa okazja. Wtedy jeszcze mnie kochał.

– Niech to szlag – oświadczam i rzucam telefon na łóżko, po czym wychodzę na moment na balkon, żeby uspokoić nerwy.

Opieram się o balustradę i uważam, aby przypadkiem znów nie zrzucić klapka. Przypominam sobie o butach, które w nocy uraczyłam wątpliwą przyjemnością. Wychylam się za róg, spoglądam w kierunku trawnika i widzę, że na zielonej wysepce stoi para granatowo-białych cichobiegów. Pewnie suszą się po raz drugi. No cóż, wygląda na to, że powinnam unikać sąsiada z dołu, aby nie zaśmiać mu się w twarz, że noc to nie pora na pranie.

Uśmiecham się do siebie, a potem cofam o krok, bo słyszę na dole jakiś ruch. Otwierają się drzwi. Oho, Pan Obszczybut widocznie wybiera się na spacer. Z ciekawością podpatruję, jak wyłania się z budynku. Widzę szerokie barki otulone jasnym T-shirtem, sandały w rozmiarze nie-ma-większego, a także kapelusz mający chronić przed słońcem, które zaczyna jeszcze mocniej przypiekać. Nagle moje serce podchodzi do gardła, gdy dostrzegam, że spod rękawów koszulki wychodzą tatuaże. Dobrze mi, kurwa, znane tatuaże. Kiedy obiekt zatrzymuje się, żeby poprawić kapelusz, wstrzymuję oddech na widok ogolonej głowy. Nie, błagam, losie. To się nie dzieje naprawdę. Stoję cicho, aby mnie nie zauważył, choć pewnie z moich mediów społecznościowych już wie, że jestem w Ochrydzie. Targa mną wiele emocji i mam ochotę zarazem zacząć płakać i rzucić czymś ciężkim za oddalającym się mężczyzną.

– To są jakieś jaja – stwierdzam, a następnie wracam do pokoju i drżącymi dłońmi wystukuję wiadomość do Susan.

Emily:

W nocy zlałam się w buty nie zgadniesz kogo.

Otrząsam się z osłupienia i ponownie patrzę przez okno balkonowe. Sylwetka rozpływa się w promieniach słońca oraz wskutek rosnącej odległości, ale jestem pewna, że przeleciałam mnóstwo mil, dotarłam na inny kontynent i zaszyłam się w małym mieście w Macedonii, a moim sąsiadem jest Grant Donovan – facet, z którym miałam spędzić życie.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Rozsiadam się na łóżku, a następnie odbieram połączenie z Nowego Jorku, gdzie wstaje dzień. W Ochrydzie jest wczesne popołudnie i właśnie wróciłam z obiadu w uroczej knajpce, w której na szczęście nie spotkałam nikogo, kto miał stać się moją przeszłością.

– Spuściłam cię z oka na kilka dni – zaczyna rozbawiona Susan – a ty już lejesz komuś w buty?

– Nie widziałam ich po ciemku – wyjaśniam, wzruszając ramionami.

– Kim jest ten szczęśliwiec?

– Zgadnij.

– Hmm… Niech pomyślę. – Drapie się po brodzie, symulując zaawansowane procesy myślowe, choć wiem, że nie jest do nich skora przed pierwszą kawą. – Ktoś znany?

– Znasz go. Ja też.

– Denis! – woła z uśmiechem.

Denis jest facetem, z którym Mallory kiedyś spędziła upojny czas, a Susan na co dzień pracuje. Zdradziecka szuja, dlatego moja agentka notorycznie walczy z nim niczym dzieci w piaskownicy o najładniejszą babkę. Sama też go nie znoszę i gdyby to jego buty stały pod domem, celowo bym w nie nasikała.

– Muszę cię rozczarować, ale go tu nie widziałam – oznajmiam.

– Cholera. – Susan wzdycha, a potem odbiera od mojego brata kubek kawy.

– Już się opaliłaś – zauważa Leo.

– Pewnie cię nie zaskoczę, ale zdążyła też zeszczać się komuś do butów – informuje go Susan, a Leo tylko parska śmiechem, po czym woła Cookie na spacer.

Brat zna mnie od zawsze, więc trudno mi go czymś zadziwić. Nawet obuwnicza toaleta nie robi na nim wrażenia. Czasem sobie myślę, że nie byłby zaskoczony, gdybym okazała się Antychrystem.

– Opowiedz o tej akcji – prosi moja agentka, gdy zostaje sama w pokoju.

Opowiadam, a ona opluwa monitor kawą. Dokładnie wyciera kamerę, podczas gdy ja wciąż nawijam:

– Naprawdę było ciemno. Nawet w oknie się nie świeciło, bo sąsiad pewnie spał. Zresztą nie wiedziałam nawet jeszcze, czy to mężczyzna, czy kobieta. Słyszałam tylko jakiś ruch na dole, to wszystko. No i dzisiaj rano wreszcie się ukazał.

– Ten sąsiad, tak?

– Yhm – burczę. – Powiem ci tylko tyle, że jest wysoki, łysy i wytatuowany. Muszę mówić dalej?

Robi wielkie oczy i odstawia kubek na stół, przy którym siedzi. Potrząsa głową, jakby nie dosłyszała. Mruga kilka razy, a później marszczy brwi i pyta:

– Nie robisz sobie ze mnie jaj?

– Jaja to robi sobie ze mnie życie.

– Ja pierdolę – mówi Susan. – Co za kutas. Dopadł cię na końcu świata.

– Możliwe, że nie zdaje sobie sprawy z mojej obecności. Nie spotkaliśmy się oko w oko.

– Ale ze wszystkich miejsc na ziemi musiał wybrać właśnie to? Nie do wiary. Dziewczyny jebną, jak im to opowiem.

– Nie wierzę, że mnie to spotyka – wyznaję. – Najpierw mnie zostawia, a potem śledzi. Mogę to gdzieś zgłosić?

– Jeśli uznasz to za prześladowanie, pewnie tak. Mogę zapytać Bretta, gdy już wróci ze swojej zasranej konferencji, gdzie robi wykład dla ważniaków, podczas gdy Mallory cierpi w samotności z powodu humorków Janice.

– Widzę, że nie tylko u mnie się posrało – komentuję.

– Jeśli to cię pocieszy, June okłamała Adama, że ma dużo pracy, żeby nie musieć jechać z nim na jakieś pojebane przyjęcie u jego rodziców. Tak na serio nie pracowała, tylko siedziała w gabinecie i oglądała serial.

– To straszne, że rok po ślubie dopada ich jakiś kryzys – stwierdzam. – Lubię June. Mam nadzieję, że wszystko im się ułoży.

– Ja też, bo chwilami mam wrażenie, że ona komuś przypierdoli – kwituje Susan, a potem wraca do mojej aktualnej sytuacji. – Udało ci się kogoś wydymać?

– Nie, ale jestem chyba na dobrej drodze.

Uśmiecham się i opowiadam jej o moich nowych znajomych, z którymi ponownie spotkam się wieczorem. Jej uwadze nie umyka włoski akcent, na którym mam zamiar się dziś skupić.

Wybieram krótką jasną sukienkę, która ładnie współgra z moimi niebieskimi włosami. Wsuwam stopy w sandały, bo w obcasach na bank zaliczyłabym glebę, jeszcze zanim dotrę do celu. Umówiliśmy się w lokalu obok hotelu Betty. Ona ma najsłabszą głowę, więc musi mieć krótką i łatwą drogę do przebycia, aby w ogóle dotrzeć do łóżka. Swojego łóżka. Ja pewnie nie miałabym nic przeciwko, gdybym wylądowała dziś w łóżku Vita. To pomogłoby mi zapomnieć o byłym narzeczonym, który po porzuceniu mnie przyjechał w miejsce mojej rekonwalescencji emocjonalnej. Życie nie jest sprawiedliwe.

Gotowa na niezapomnianą noc ruszam do wyjścia. Ostrożnie stąpam po schodach, aby przypadkiem nie wywabić Granta z jego nory i nie stanąć z nim oko w oko. Liczę na to, że uda nam się mijać i uniknąć konfrontacji. Co miałabym mu powiedzieć? Że okazał się miękką fają? Że mieliśmy spędzić razem życie, a tymczasem on… Chuj mu w oko. Nie będę tego rozpamiętywać. Przyjechałam odpocząć, dobrze się bawić i nabrać energii na jesienne prace wydawnicze. Nie będzie mi w tym przeszkadzał jakiś niedoszły mąż.

Wieczór nad jeziorem objawia się wakacyjnym klimatem, gwarem rozmów, wybuchami śmiechu i zapachem pysznego jedzenia, które serwują w knajpach. Mój nastrój poprawia się z każdym krokiem zbliżającym mnie do celu. Chlusnę sobie drinka i wszystko się ułoży. No może więcej niż jednego, ale mam zamiar trzymać fason, żeby wrócić do domu o własnych siłach.

– Ale się cieszę, że przyszłaś – miauczy Betty, gdy dosiadam się do zajętego przez nią stolika. – Chłopaki są ekstra, jednak towarzystwo mojej ulubionej autorki znaczy dla mnie więcej.

– To miło z twojej strony. – Uśmiecham się do niej ciepło. – Ian chyba do ciebie startuje – dodaję i wymownie poruszam brwiami.

Betty rozgląda się, jakby chciała mieć pewność, że nikt nie podsłuchuje, a potem przechyla się w moją stronę i szepcze:

– Twoje podróże inspirują mnie pod każdym względem i mam ochotę na wakacyjną miłość, ale trochę nie wierzę, że facet z Los Angeles mógłby dać mi coś więcej niż jedną noc. Później chyba miałabym wyrzuty sumienia, że dałam się ponieść… no wiesz… chuci.

Mruczę coś, niby się zgadzając, ale tak naprawdę jestem rozdarta. Nie wiem, czy pochwalić Betty za jej postawę i przyklasnąć wierze w wielką miłość, czy może wyjaśnić jej, że sama chętnie zerżnęłabym Vita, a wiara w uczucie po kres dni umarła we mnie pewnego zimowego wieczoru.

– Drogie panie – rozlega się głos, który poszerza uśmiech na mojej twarzy.

– Skoro już stoicie, możecie skoczyć po drinki – oświadcza wesoło Betty, a przystojniacy z Los Angeles posłusznie wykonują jej polecenie. – Jeszcze zastanowię się nad zabawami dla dorosłych – zwraca się do mnie, gdy panowie się oddalają. – Ale drinka niech postawią.

Śmieję się z tego, jak w Betty walczą grzeczna i niegrzeczna dziewczynka. Jedna chce być wakacyjną dziewicą i zapunktować rozsądkiem przed samą sobą, druga ma ochotę się zabawić i nie myśleć o konsekwencjach moralnych. Jestem cholernie ciekawa, która z nich wygra.

– Wybierasz się może do klasztoru świętego Nauma? – pyta moja czytelniczka.

– Tak, kupiłam bilet na pojutrze. Też płyniesz?

– Taki jest plan, ale wolałam się upewnić, że będę miała towarzystwo.

– Warto odwiedzić to miejsce – mówię, patrząc jej w oczy. – O której startuje twój rejs?

Obgadujemy z Betty detale, zanim wrócą panowie. Okazuje się, że spotkamy się pojutrze na łodzi, która regularnie przepływa jezioro, dostarczając turystów na przeciwległy brzeg, gdzie znajduje się klasztor, sklepiki z pamiątkami, restauracja z widokiem na błękitną wodę oraz możliwość odbycia fenomenalnej wycieczki łódką po źródłach Czarnego Drinu, czy też Drimu, jak mówią w niektórych rejonach. Ja na pewno nie odpuszczę, choćbym miała sama płacić za przejażdżkę wodną taksówką, w której zwykle gromadzi się grupa chętnych i zrzuca na rejs.

– Przyjechałaś do Macedonii, żeby napisać kolejną książkę? – wypala Ian, gdy razem z Vitem wracają z naręczem alkoholi.

– Totalnie na odwrót – odpowiadam. – Przyjechałam odpocząć od pracy.

– Już myślałem, że stanę się twoją inspiracją – żartuje Ian. – Jak będziesz ekranizować swoje książki, koniecznie załatw nam angaż – dorzuca i puszcza oko do Vita.

– Opowiedzcie o swojej pracy – proszę ich, sięgając po szklankę z chłodnym drinkiem. – Dobre. Co to?

– Vito wybierał – oznajmia krótko Ian. – Co do naszej pracy…

Rozpoczyna się opowieść o pobycie na planie. Okazuje się, że Ian spotkał sporo sławnych osób, ale jeszcze mu mało, bo średnio co pół godziny przypomina mi, żebym zatrudniła go przy ekranizacji. Jakbym miała cokolwiek do gadania w tej kwestii. Mimo to śmieję się z jego anegdot, a ma ich całkiem dużo. Trochę się chwali, ale opowiada ciekawe rzeczy, więc razem z Betty wypijamy po dwa drinki, zanim nasz znajomy skończy nawijać.

– Ja po prostu ze wszystkim się zgodzę – kwituje wywód przyjaciela Vito i wszyscy wybuchamy śmiechem. – Betty, a czym dokładnie ty się zajmujesz? Wspominałaś tylko, że masz kota.

– Właściwie to kilka – precyzuje Betty, po czym rozbraja nas informacją: – Zajmuję się tygrysami w nowojorskim ogrodzie zoologicznym.

Rozdziawiam usta i spoglądam na siedzącą obok mnie kobietę. Jest niższa ode mnie o pół głowy, ma twarz niewiniątka, a obwód mojego ramienia niemal odpowiada obwodowi jej uda. Wygląda jak przekąska dla tygrysa, a nie ktoś, kto może mówić wielkiemu kotu, co ten ma robić. Kiedy już mam zapytać, czy ściemnia, ona zaczyna opowiadać o swoich podopiecznych i pokazuje kilka zdjęć. Ale numer. Betty Treserka Tygrysów. Powinna zostać bohaterką książki. Nie może się zmarnować.

– Napiszę kiedyś o wyjątkowych kobietach i zdecydowanie trafisz do tej książki – oświadczam. – Ale musisz mi obiecać wycieczkę do zoo.

Znowu się śmiejemy, ale Betty wygląda na wzruszoną. Lub pijaną. Trudno mi ocenić.

– Zapraszam, kiedy tylko chcesz.

– A dasz mi potrzymać małe tygrysiątko?

– A umiesz pisać książki stopami?

Po mojej minie poznaje, że nie, więc chyba nici z miziania małych tygrysów.

– Słuchajcie, ja zgłodniałem – mówi nagle Ian.

Przez niego zaczyna mi burczeć w brzuchu.

– Co proponujesz? – pytam.

– Podobno warto tu skosztować pstrąga. Dostałem cynk, gdzie dają dobre rybki.

– Ja jestem za – zgłasza się Vito.

– Czuję się namówiona – wyznaje Betty.

Ja tylko wzruszam ramionami, co chyba zostaje uznane za zgodę, bo wszyscy wstają i po chwili opuszczamy lokal, zmierzając na otuloną mrokiem promenadę. Tuż pod naszymi stopami rozlewa się jezioro. Gawędząc, docieramy do miejsca, w którym znajduje się długie kamienne molo. Pojutrze będę nim człapać w stronę statku krążącego między Ochrydą a klasztorem świętego Nauma. Teraz molo, mimo gęstniejących ciemności, wpada w oko Betty, która woła:

– Zróbmy sobie zdjęcie na końcu!

Panowie natychmiast na to przystają, ustalają, kto ma dobrą latarkę w telefonie, a potem poruszamy się po kamiennym podłożu, aby zrobić selfie w nocy. Nie ogarniam idei, ale idę za resztą. Vito zarządza stop i ustawiamy się do zdjęcia. Wychodzimy trochę jak wampiry, ale Betty cieszy się jak szalona. Wracamy na brzeg, aby kontynuować wędrówkę do knajpy z rzekomo dobrym pstrągiem. Nie dane mi jednak dotrzeć do lądu, bo ledwo zrobię kilka kroków, mój sandał – który kilka godzin temu wydawał się idealnym wyborem – zaczepia czubkiem o wystający kamień, druga noga zaczepia o tę z felernym sandałem, wypity alkohol pozbawia mnie refleksu, którym i tak nie grzeszę, a w kolejnej sekundzie, wymachując rękami, lecę wprost w czyste wody Jeziora Ochrydzkiego.

– Emily! – drze się Betty, a wtórują jej Ian i Vito, jednak słabo ich słyszę, bo nie jestem mistrzem pływania i obraz świata zasłania mi wszechobecna woda. – Ratunku! – wzywa pomocy treserka tygrysów.

Zapadam się w mokre zimno, gdy moja głowa ląduje w jeziorze. Macham rękami i nogami, jednak nie osiągam celu, jakim jest elegancki i skuteczny styl pływacki. Lekko się wybijam i chyba tylko odsuwam w czasie utonięcie. Zaczynam trzeźwieć, a za gardło chwyta mnie strach. Ostatkiem sił podryguję i trzymam się na wodzie, ale nie wiem, jak długo dam radę. Moje ciężkie dupsko ciągnie mnie na dno. Wtedy dzieje się cud. Ktoś chwyta mnie wpół i transportuje do mola. Inne ręce łapią mnie pod pachy i ciągną do góry. Uratowana. To na pewno Vito, bo czułam, jak holuje mnie silne męskie ramię. Ja pierdolę, a już zaczęłam żałować, że nie zdążyłam pożegnać się z rodzicami.

– Żyjesz? – Głos Betty przebija się przez osłonę z szoku i strachu. – Emily?

Podpieram się dłońmi o podłoże i koncentruję się na swoich sinych palcach. Widzę je, bo ktoś świeci latarką na stopy zebranych. Unoszę głowę i skupiam wzrok na moim wybawcy. Wychwytuję jego sylwetkę w otaczającej nas nocnej aurze. Chcę podziękować, jednak w sekundzie robi mi się niedobrze, i to nie przez fakt, że wypiłam trochę jeziora.

– Co ty tu robisz? – pyta mój były narzeczony.

Jest cały mokry, bo przed chwilą uratował mnie przed utonięciem. Ze wszystkich ludzi w mieście właśnie on przybył mi z pomocą, a teraz po prostu się na siebie gapimy. O chuju złoty, ale się porobiło.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Dociera do mnie stłumiony głos Betty:

– To jej narzeczony.

No tak, przecież jest moją czytelniczką, więc zapewne śledzi mnie w mediach społecznościowych. Przez rok pokazywałam się tam z Grantem, aż pewnego dnia on po prostu przestał się pojawiać. Nie poinformowałam czytelników, co się stało, gdyż staram się chronić pewne sfery życia prywatnego przed wścibstwem obcych ludzi, którzy znają mnie jedynie z książek. W tym momencie jednak moje życie uczuciowe, a właściwie jego upadek, przestaje być moją prywatną sprawą, bo Vito zwraca się do Betty słowami:

– Podobno to już przeszłość.

To działa na Granta jak płachta na byka. Wstaje i, ociekając wodą, rusza w stronę brzegu. Nie rozumiem, co go tak zdenerwowało. Vito ma rację: Grant jest moją przeszłością. Nasz związek jest przeszłością. I to nie był mój pomysł, więc tym bardziej nie ogarniam genezy tej wściekłości, którą właśnie reprezentuje sobą mój eks.

Wstaję i na drżących nogach wykonuję kilka kroków, aby chwycić byłego narzeczonego za ramię. Mimo wszystko czuję wdzięczność, bo gdyby nie on, byłabym elementem dna Jeziora Ochrydzkiego. Obawiam się, że mogłoby wtedy zniknąć z listy UNESCO. Wyciągam przed siebie dłoń i kładę ją na mokrym rękawie koszulki Granta. Przeszywa mnie dreszcz, bo moje ciało zbyt dobrze pamięta jego dotyk. Otrząsam się jednak szybko z bolesnych wspomnień i odzywam się cicho:

– Dziękuję.

On bierze głęboki wdech, wpatrując się w odległy punkt na brzegu, i mówi:

– Uważaj, jak chodzisz.

To nie było miłe. Ale domyślam się, że skakanie do wody, aby ratować tonącą dziewczynę, która okazała się mną, też nie było dla niego przyjemne. Może nawet tego żałuje. Pozwalam mu odejść, po raz kolejny w ciągu ostatnich miesięcy, a potem odwracam się do nowych znajomych.

– Niezłego masz cela – stwierdza Ian. – Pomiędzy tymi ukrytymi w nocy łódkami znaleźć miejsce na wpadnięcie do wody… Brawo. Nic ci się nie stało?

– Chyba już jest okej – odpowiadam i pocieram dłońmi ramiona.

– Odprowadzę cię do domu – oferuje Vito. – Pstrąga zjemy jutro.

– Brzmi dobrze – mówię, a potem żegnam się z Ianem i Betty, żeby razem z Vitem rozpocząć wędrówkę do ciepłego i suchego mieszkania.

Nie tak miał się skończyć ten wieczór, ale los zdecydował za mnie. Właściwie nie los, tylko ten pieprzony sandał, który wykonał manewr odbierający mi stabilność. Muszę ukryć mordercze obuwie na dnie walizki i wyciągnąć z szafy trampki. Będą bezpieczniejszą opcją.

– Wiedziałaś, że on tu jest? – pyta Vito, gdy przechodzimy pomiędzy cieszącymi się ciepłą nocą oraz urlopem ludźmi.

– Nie miałam pojęcia – kłamię, aby nie pomyślał, że przyjechałam tu za Grantem i że nie jestem gotowa na wakacyjny romans.

– Myślisz, że jest tu z twojego powodu?

– Nie wiem. Nie sądzę.

– Dawno się rozstaliście? – drąży, a ja czuję, że ogarnia mnie lekkie rozdrażnienie.

– Minęło trochę czasu – informuję, po czym dodaję: – Mogę wrócić sama. Nie chciałabym psuć ci wieczoru. Może wolisz kontynuować konsumpcję z Ianem i Betty?

Parska krótkim śmiechem i oznajmia:

– Obawiam się, że Ian ma zamiar skonsumować Betty, a pstrąg będzie jedynie na przystawkę. Nie jestem zainteresowany. No i nie lubię trójkątów.

– A to ciekawe – mówię rozbawiona. – Pierwszy raz słyszę, żeby faceta nie interesował eksperyment seksualny.

– Uważam, że jestem w stanie sam zaspokoić kobietę i nie potrzebuję do tego pomocy kolegi – wyjaśnia. – A ty? Jak jest u ciebie z trójkątami? Jakimikolwiek.

– Kocham nachosy – odpowiadam natychmiast, a on zaczyna się głośno śmiać.

– Chodziło mi raczej o trójkąty miłosne. Brałaś kiedyś udział?

– Nie i chyba lepiej, żebym ich unikała. Mam talent do… hmm… robienia sobie lub innym krzywdy. Pewnie przypadkiem kopnęłabym tę drugą kobietę i posądziłaby mnie o nieuczciwe zagrywki.

Vito śmieje się tak głośno, że płoszy dwa przechadzające się koty.

– Naprawdę mam wyrzuty sumienia, że omija cię pstrąg – wyznaję, gdy zbliżamy się do budynku, w którym mieszkam.

Na dole świeci się światło. Grant jest u siebie. Cholera, nie mogę teraz zaprosić Vita. Nie dość, że sama jestem przemoczona, to jeszcze podkurwiłabym byłego, który i tak zionie ogniem piekielnym z powodu mojej obecności w mieście. Jak się dowie, że jesteśmy sąsiadami, pewnie wybuchnie. A jakby tak usłyszał, że harcuję z innym, to pewnie musiałabym się wyprowadzić.

– Myślę, że ten pstrąg będzie lepiej smakował w twoim towarzystwie – bajeruje Vito, a ja wracam na ziemię z krainy rozmyślań.

– Może rano wypijemy razem kawę? – proponuję. – Mam nadzieję, że się nie przeziębiłam w tych przemoczonych ubraniach, ale wierzę, że rano będę zdrowa i gotowa na kolejny dzień. – Uśmiecham się i mam nadzieję, że dostrzega to w półmroku. – Zrobię wszystko, abyśmy jutro zakończyli wieczór rybą.

– Mam tylko nadzieję, że nie będziesz jej sama łowić, jak dzisiaj – żartuje Vito, a potem przysuwa się i całuje mnie w policzek. – Idź się wysuszyć, żebyś serio nie złapała przeziębienia.

Trochę wyprowadzona z równowagi tym nagłym gestem tylko kiwam głową i dumnie kroczę do domu, mimo że czuję się jak miss mokrego podkoszulka, ale taka z ostatniego miejsca poza podium. Macham do Vita, a gdy ten się odwraca, zamykam za sobą drzwi i najciszej, jak potrafię, wspinam się po schodach. Błagam, niech te pieprzone sandały nie spowodują mojego upadku ze stopni, a także upadku moralnego.

W łazience zdejmuję mokrą sukienkę, wykręcam bieliznę i wchodzę pod prysznic. Jezioro na pewno jest czyste, ale profilaktycznie wolę je z siebie zmyć. Wskakuję w piżamę, a następnie sięgam po słoik czosnkowej radości, który niedawno nabyłam. Rozsiadam się na łóżku i dzwonię do Susan, aby opowiedzieć jej o moim wieczorze, który potoczył się inaczej, niż to planowałam. No i żeby dać znać, że wciąż jestem cała i zdrowa, bo moja niezdarność czasem spędza sen z powiek moim bliskim.

– Co tam w kraju słońca i wypoczynku? – zaczyna rozmowę.

Widzę, że jest w swoim mieszkaniu i chyba niedawno przyjechała z pracy, bo ma na sobie elegancką sukienkę, a jej włosy wyglądają jak po wizycie u fryzjera. Prezentuje się świetnie. Nie to co ja w tej chwili.

– Wróciłam z knajpy – mówię, nabierając łyżeczką porcję raju ze słoika. – Nie poruchałam dziś.

– Moje kondolencje – komentuje Susan i marszczy brwi. – Co tam żresz?

– Makalo.

– Wygląda jak majonez.

– Jest lepsze – zapewniam.

Moja przyjaciółka prycha, po czym stwierdza:

– Nie ma nic lepszego od majonezu.

– Musisz tego spróbować. – Wskazuję łyżeczką słoik. – Jest boskie.

– Kupuję bilety.

Śmieję się z jej oświadczenia, choć na serio chciałabym, żeby była obok.

– Grant mnie widział – informuję.

– Zamieniam się w słuch.

Streszczam jej swój wieczór, a ona nie potrafi powstrzymać rechotu, chociaż moje przygody nie powinny jej ruszać. Pamiętam nasze pierwsze spotkanie, gdy wyjebałam się w restauracji, a chwilę później Susan zaproponowała mi pomoc w wydaniu pierwszej książki. Moje życie wyglądało wtedy zupełnie inaczej niż dziś.

– Gdybym przeczytała w gazecie, że ktoś tam wpadł w nocy do jeziora, postawiłabym gruby hajs, że to ty – kwituje przyjaciółka, gdy kończę opowieść o moim antypływackim popisie.

– Chyba powinnam przestać nosić sandały – zastanawiam się głośno.

– I zacząć nosić kapok.

– Pomyślę o tym pojutrze, bo będę płynąć łodzią.

– Pamiętam, jak wyjebałaś się na łodzi w Oslo – przypomina mi z wrednym uśmiechem.

– Wiesz, ilu mi wtedy przybyło obserwatorów?

– Ludzie cię kochają, Emily. Mimo licznych upadków.

– Nie wszyscy – oznajmiam i robię kwaśną minę.

– Tęsknisz za nim?

– Czy ja wiem. – Wzruszam ramionami, ale to nie tłumi bólu w sercu. – Byliśmy razem długo i intensywnie. Chwilami chciałabym odzyskać tamto życie, ale… Wiesz, o co chodzi.

– Wiem. Pamiętam tamten dzień. – Susan wzdycha. – Najważniejsze, że na coś się przydał, bo wyciągnął cię z wody, gdy ten cały Fabio…

– Vito – wtrącam.

– Czy tam Vito, nieważne. Reszta stała i się gapiła, a Grant działał. To stawia go wyżej niż Denisa w hierarchii małpiszonów.

– Jesteś okrutna – zauważam, ale się śmieję.

– Tak mówią. – Susan uśmiecha się szeroko. – Widziałaś się już na liście bestsellerów? Zaraz pokażę ci gazetę, bo kupiłam po drodze, aby pławić się w blasku twojej sławy jako agentka ulubionej autorki Ameryki.

– Chyba trochę przesadzasz – sugeruję.

– Wróżka mówiła, że odniesiesz sukces, i tak się stało. Pokaż mi punkt, w którym przesadzam. Nie dasz rady, bo takiego nie ma. – Rozkłada gazetę przed kamerą i pokazuje palcem listę bestsellerów. – Patrz i ciesz się razem ze mną. Jack był dziś taki zadowolony, że bałam się o jego serce.

Zmienia temat na pracę i dziwnie poprawia mi to nastrój, mimo że to właśnie od pracy potrzebuję odpocząć. Miło jednak widzieć się w topce najlepiej sprzedających się książek. Mam nadzieję, że będą mi się dziś śniły spotkania autorskie, a nie pełna napięcia twarz Granta.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Wprawdzie zapomniałam umówić się z Vitem na konkretną godzinę w jakimkolwiek miejscu, ale przypadkiem trafiłam na niego i Iana, gdy o świcie zeszłam nad jezioro, żeby zjeść zupę i wypić kawę. Dowiedziałam się, że panowie chcą dziś odwiedzić Kanion Matka, więc życzyłam im udanej wyprawy, obiecaliśmy sobie nadrobić wieczór z pstrągiem i każde z nas poszło w swoją stronę. Po drodze do mieszkania wstąpiłam po nowy słoik makalo, bo przypadkiem zjadłam wczoraj cały.

– Chyba się zdrzemnę – proponuję samej sobie, gdy wchodzę na pierwszy ze złowieszczych stopni w budynku.

W sumie nie odespałam jeszcze wielogodzinnego lotu, a zmiana strefy czasowej daje mi się we znaki dopiero teraz, gdy opadły emocje związane z przyjazdem tutaj i poznaniem nowych ludzi. Drzemka może okazać się bezcennym sposobem na spędzenie wolnego czasu.

Wychodzę na balkon, aby nasycić spojrzenie genialną pogodą i bajkowym widokiem. Powinnam mieć przez to ładne sny. Uśmiecham się, ale zaraz poważnieję i robię krok w tył, bo słyszę dźwięk otwieranych drzwi. Po sekundzie Grant wyłania się z budynku i spacerowym krokiem zmierza przed siebie. Ciekawe, dokąd lezie. Tak po prostu na przechadzkę? To nie w jego stylu. On woli przejażdżki motocyklem. Nie sądzę też, aby przybył do Ochrydy, żeby się opalać i żreć makalo. Musi mieć jakiś cel. Taki jest. Nie usiedzi w miejscu, a tutaj zwiedził już każdy kąt, więc nie ma co odkrywać. Właściwie to zrobiliśmy to razem, ale ja wróciłam ukoić nerwy. A on?

– A chuj. Raz się żyje – stwierdzam i wychodzę z mieszkania, żeby śledzić mojego byłego narzeczonego.

Na stopach mam tenisówki, w których szansa na wypierdolkę znacznie maleje, więc nie powinnam zostać zauważona przez śledzony obiekt. Idę powoli, starając się nie stracić Granta z oczu. Nadal jest wysoki i przystojny, co znacznie utrudnia zapominanie o naszym rozstaniu. Nie wiem, jakim cudem miałby stać się niższy, ale jego wzrost rzucił mi się w oczy i zaimponował już przy pierwszym spotkaniu w pociągu, do którego wsiadłam przez pomyłkę. Piękne wspomnienia, choć bolesne. No trudno, pocieszę się włoskim mięskiem i załatam pogruchotane serce. Tymczasem Grant jest jedynie człowiekiem, który wzbudził moją ciekawość swoimi poczynaniami. Na moment muszę zapomnieć o tym, co nas łączyło i jak bardzo on mnie skrzywdził. Niech zapewni mi odrobinę rozrywki tym swoim węszeniem po zakamarkach Ochrydy. Kiedy skręca w uliczkę, która nie prowadzi nad jezioro, moje zainteresowanie rośnie. Czyżby wiedział o jakiejś ukrytej atrakcji, o której ja nie mam bladego pojęcia? Muszę to sprawdzić.

Zachowuję bezpieczną odległość, ale mam ochotę podbiec, szarpnąć go za ramię i zapytać, dokąd idzie i co przede mną ukrywa. Po raz kolejny. Choć tym razem czuję, że jego tajemnica może przynieść mi zdrowsze emocje niż poprzednio. Zamyślona w ostatniej chwili rejestruję, że Grant przystaje przy drzwiach jednego z domów. No tak, przecież potrafi dogadać się z tubylcami. Zapomniałam. Jeśli domownicy nie mówią po angielsku, jak kelnerzy w każdej knajpie przy jeziorze, nic nie zrozumiem, ale staję za rogiem i z ukrycia obserwuję całe zajście.

Drzwi otwiera jakaś kobieta, na oko po pięćdziesiątce, a Grant pokazuje jej wyjętą z kieszeni kartkę i coś gada. Kobieta przygląda się świstkowi i myśli. Moje emocje rosną, mimo że nie czaję, co się dzieje. Nagle ona zaprasza Granta do mieszkania, a ja zostaję bez odpowiedzi, za to z milionem pytań i niezdrową ciekawością, która domaga się zaspokojenia. Cholera, chyba koniec mojej dzisiejszej zabawy w detektywa.

Wracam do mieszkania, zastanawiając się nad poczynaniami Granta. Skoro węszy, przywiodła go tutaj jakaś ciekawa kwestia. Czy kroi się jakaś sensacja? Kurwa, nie znoszę nie wiedzieć, o co chodzi. Gdy docieram do celu, znowu muszę iść pod prysznic, bo lejący się z nieba żar skrapla mnie bezlitośnie. Po prysznicu udaję się na planowaną wcześniej drzemkę, która wchodzi tak elegancko, że trochę zasypiam i ledwo wyrabiam się na spotkanie z moimi nowymi znajomymi.

Vito i Ian są opaleni, jakby słońce lubiło ich bardziej od innych, a Betty smaruje czerwone ramiona kremem, bo dzisiaj podobno przysnęło jej się na balkonie. Ja jestem gapą, ale ona nieźle pojechała z tym przypadkowym opalaniem.

– Jak tam Kanion Matka? – zagajam panów.

– Przepięknie – zachwyca się Ian. – A wy jak spędziłyście dzień?

– Ja tak jak widzisz – rzuca kwaśno Betty, po czym syczy z bólu, smarując przypieczony dekolt. – Dobrze, że wzięłam dużo kremu, bo wchłania się z prędkością światła.

Ian oblizuje się na widok dekoltu Betty, ale biorąc pod uwagę jej nietykalność, nasz kolega chyba dziś nie porucha. Z trudem odrywam wzrok od poruszającej się jak na polu minowym dłoni mojej czytelniczki i orientuję się, że wszyscy patrzą na mnie. Ach, pytali, co robiłam. Przecież nie powiem im, że śledziłam byłego, aby przekonać się, że odwiedził czyjś dom.

– Głównie odpoczywałam – odpowiadam wymijająco.

– No tak, życie gwiazdy jest męczące – dopieka mi Ian. – Cały czas na świeczniku. Nie dziwię się, że uciekłaś na koniec świata.

Niestety to, od czego próbowałam uciec, przybyło tu za mną.

– A ten facet na molo? – wtrąca Betty. – Twój narzeczony, tak? A raczej były, jeśli dobrze zrozumiałam.

– Wybaczcie, ale nie chcę o tym mówić – oznajmiam, a oni wszyscy unoszą ręce w geście poddania, jakby się zmówili. Sięgam po menu i dodaję: – Spróbujmy tego pstrąga.

Gdy na stole ląduje żarcie, dyskusja schodzi na doświadczenia kulinarne z różnych miejsc na świecie. Nie mogę nie rozpływać się nad dobrze znaną mi włoską kuchnią, ale i w Macedonii odnajduję dla siebie sporo przysmaków. Oczywiście nic nie zdetronizuje czosnkowego raju, nawet zajebisty pstrąg.

– Włoskie smaki są zdecydowanie najlepsze – broni swojej rodzinnej kuchni Vito, a ja wracam myślami do potraw, które serwuje moja mama.

– Ja najbardziej lubię pizzę z ananasem – śmieje się Ian. – A ty, Betty?

– Niech no pomyślę. – Wyciąga z torebki buteleczkę z kremem i po raz kolejny smaruje swoje oparzenia. – Chyba postawię na tiramisu.

– Czyli wybierasz słodycze – kwituje wesoło Vito. – No cóż, któż się oprze dolce vita.

Wznosimy toast za słodkie życie, a potem znajdujemy miejsce na jakiś deser. Nie podają tiramisu, ale nasze podniebienia nie mają na co narzekać.

– Betty, może jeszcze drinka? – proponuje Ian, czym wzbudza moją czujność. – Jak więcej wypijesz, będziesz mniej odczuwać pieczenie skóry.

– Czemu nie.

Moja czytelniczka wskazuje na swój pusty kieliszek, a ja zastanawiam się, czy Ian jednak nie próbuje jej upić, aby wsadzić w nią swego kutasa. Nieładnie, bo ona cierpi z powodu poparzeń. Zresztą nawet gdyby ich nie miała, upijanie kobiety, aby dobrać się jej do majtek, to po prostu świństwo. Postanawiam trochę powęszyć. Panowie są dość enigmatyczni, ale chyba mam na nich sposób. Uśmiecham się, też zamawiam kolejnego drinka, a potem zaczynam:

– Propozycja ekranizacji z waszym udziałem nadal aktualna?

Vito natychmiast się ożywia.

– Jasne. Czyżbyś dostała jakąś ofertę?

– Jeszcze nie, ale czuję, że może się coś wydarzyć – ściemniam, poruszając brwiami. – Dacie mi wizytówkę, żebym nie straciła możliwości pracy z wami w razie sprzedania praw?

– Pewnie – włącza się Ian i sięga do kieszeni. – Proszę bardzo. Pamiętaj o nas.

Puszcza do mnie oko, a ja odpowiadam uśmiechem. Skoro mam już jego dane, to w mieszkaniu zrobię porządny research, aby mieć pewność, że Betty nie zostanie wykorzystana. Może pan od filmów ma na koncie jakieś molestowanie seksualne. Żyjemy w takich czasach, że każdego warto dokładnie sprawdzić.

Budzę się z cholernym bólem głowy. Ile wczoraj było tych drinków? Obok mnie niestety nie leży przystojny Włoch, bo wieczorem podczas kolacji dostałam okres. Nie zaproszę do siebie wakacyjnego amanta, aby pokazać mu, jak krwawię. Moje plany podboju seksualnego muszą zaczekać kilka dni, aż będę gotowa na najazd. Tymczasem leniwie zaczynam dzień, popijając wodę mineralną. Muszę się ogarnąć, bo za dwie godziny płynę do klasztoru świętego Nauma. Mam nadzieję, że Betty czuje się dzisiaj lepiej i że nie zapomni zakryć się przed słońcem. Zarówno na łodzi, jak i po drugiej stronie jeziora na pewno można się opalić.

Gdy szykuję się na dzisiejszą wyprawę, słyszę znajomy dźwięk i wiem, że Grant opuszcza budynek. Nie potrafię powstrzymać ciekawości, więc ukradkiem zerkam przez okno. Mój eks nasuwa kapelusz na ogoloną głowę i znowu gdzieś lezie. Dzisiaj nie mam czasu go śledzić, ale coraz mocniej uwiera mnie to, że nie wiem, po co przybył do Ochrydy. Może po prostu wychleję butelkę wina i pójdę go zapytać? Pomyślę o tym wieczorem, a tymczasem muszę się spieszyć, żeby nie uciekła mi łódź transportująca turystów do klasztoru.

Jestem u celu w ostatniej chwili. Jak zwykle wydaje mi się, że mam dużo czasu, a potem nagle zegarek przyspiesza i ledwo wyrabiam. Wkraczam na pokład i od razu spostrzegam Betty, która macha do mnie zawzięcie. Siedzi przy stoliku przy samym barze, więc po drodze pewnie będzie raczyła się jakimiś napojami.

– Już myślałam, że nie zdążę – wyznaję, opadając na kolorowe poduszki ułożone na siedzeniach wzdłuż pokładu.

– Ja rano czułam się tak fatalnie, że przeszło mi przez myśl, żeby nie płynąć – opowiada Betty. – Ale nie odpuściłabym rejsu z moją ulubioną autorką. Jestem w trakcie czytania twojej najnowszej książki. Podpiszesz mi ją wieczorem?

No tak, zapomniałam, że ponownie obiecałam im swoje towarzystwo. Biorąc jednak pod uwagę to, że odwiodą mnie w ten sposób od śledzenia Granta i ewentualnej kompromitacji przed nim, jest to najlepsza z możliwych opcji spędzenia wieczoru. Poza tym nadal po cichu liczę na jakieś erotyczne doświadczenia we włoskim wydaniu.

– Jasne. Podoba ci się? – pytam.

– Bardzo – zapewnia Betty, a łódź odbija od brzegu.

– Mam nadzieję, że to nie ona uśpiła cię na balkonie – żartuję.

– Przysięgam, że zasnęłam bez wspomagania.

– A jak twoje poparzenia?

– Na tyle dobrze, że zarezerwowałam sobie leżak na plaży przy klasztorze – odpowiada ze śmiechem.

Zaczynam się zastanawiać, czy Betty przyjechała tu nie po relaks i pamiątki, a po udar słoneczny. Zostawiam to jednak dla siebie, bo ona zaczyna opowiadać o swojej pracy, a tygrysy wydają mi się niesamowicie wciągające.

Betty nadaje przez całą drogę. Robi przerwę tylko wtedy, gdy opuszcza łódź, aby zwiedzić Zatokę Kości. Ja już to widziałam, więc daruję sobie powtórkę i spędzam czas, popijając chłodną kawę na pustym statku. Gdy wszyscy tłumnie wracają, przymykam powieki i nachylam się, aby słońce musnęło moją twarz. Nie chcę wprawdzie wyglądać jak moja nowa koleżanka, ale chciałabym przylecieć z wakacji ładnie opalona.

– Znowu muszę się posmarować – informuje Betty, wróciwszy na swoje miejsce.

– Lepiej wsmaruj w siebie całość, skoro masz zamiar spędzić godzinę na leżaku – proponuję, a ona wylewa na dłoń więcej kremu z filtrem.

Kiedy statek przybija do brzegu, jestem już głodna, bo w sumie zjadłam rano tylko banana. Teraz kac odpuścił i mój żołądek dopomina się jedzenia. Ponieważ moja towarzyszka będzie wylegiwać się w słońcu dopiero za godzinę, oferuję jej wspólne śniadanie w tutejszej restauracji hotelowej. Udaje nam się zająć stolik na tarasie i z uśmiechem wpatruję się w błękit jeziora otoczony zielenią gór. Nad tym wszystkim roztacza się bezchmurne niebo. Na tle tego rajskiego krajobrazu kursują łodzie, a pod nami wędrują turyści.

– Sama przyroda sprawia, że odpoczywam tutaj od Nowego Jorku – komentuje Betty. – A jak pomyślę o tej ciszy, braku klaksonów i szumu zakorkowanych ulic, czasem wydaje mi się, że śnię.

– Racja. To jest totalnie inny świat.

– Chyba kiedyś chciałabym zmienić otoczenie.

– Zawsze możesz poderwać jakiegoś Macedończyka i po prostu spakować walizki. – Puszczam do niej oko. – Tylko co na to tygrysy?

– Fakt. – Śmieje się. – Nie oddałabym ich w obce ręce.

Na stole pojawia się woda mineralna i dopiero teraz orientuję się, jak mocno mnie suszy. Chyba nie tylko mnie, bo we dwie prawie opróżniamy dzbanek w kilka minut.

– Czy to paw? – Betty marszczy brwi.

– Tak. Przechadzają się tu i mają wyjebongo na nasze towarzystwo.

– Który raz tutaj jesteś?

– Trzeci – informuję, a potem skupiam się na jedzeniu, bo uprzejmy kelner przynosi zamówione przez nas potrawy.

– Może spędzimy jutro dzień bez facetów? – proponuje nagle Betty, wsunąwszy pół porcji swojego śniadania.

– Męczą cię podchody Iana? – pytam wprost.

– Trochę tak. Niby pierwszego wieczoru całowaliśmy się pod hotelem, ale potem przystopowałam i sama już nie wiem, czy chcę z nim przeżyć wakacyjny romans.

– Jeśli chcesz, możemy ich okłamać, że jutro musimy leczyć kaca.

– Byłoby super. – Rozpromienia się. – Marzę, żeby pogadać z tobą o książkach, a oni wciąż paplają o tym, gdzie byli i przy jakich filmach pracowali. No i kogo to nie mijają na ulicy, gdy są w domu. Nie byłam w Los Angeles, ale przez nich już nim rzygam.

Śmieję się, bo wywód Betty szczerze mnie rozbawia. Obiecuję jej, że jutro zabiorę ją w ciekawe miejsce, a ponadto pokażę, gdzie kupić prawdziwe perły, bo wyznała, że dała się nabrać i pierwszego dnia pobytu wróciła do hotelu z plastikową podróbką. Rozumiem jej irytację i chęć zastąpienia fałszywego naszyjnika takim z certyfikatem autentyczności.

Po posiłku moja koleżanka rusza kontynuować przypiekanie swego ciała, a ja idę poszukać łódki, którą przepłynę się po kojących oczy i duszę źródłach Czarnego Drinu, zwanego też Drimem. Jakiś sympatyczny pan informuje, że w jego łódce jest jeszcze miejsce, więc płacę i podaję mu dłoń, aby jak dama wkroczyć na pokład. Cieszę się perspektywą rejsu po źródłach, bo to miejsce ma w sobie magię i ekscytuje mnie ponowne zobaczenie go. Moja mina natychmiast rzednie, gdy zauważam, że pomiędzy pięciorgiem innych osób siedzi Grant. Co on tu, kurwa, robi?

– Proszę siadać – ponagla mnie uprzejmie kierownik wycieczki.

Na miękkich nogach podchodzę zatem do ostatniego wolnego siedzenia i opadam na nie, z trudem łapiąc oddech. Na wprost mnie siedzi mój były narzeczony i wpatruje się we mnie z takim samym zaskoczeniem, jak w noc mego upadku do wody, kiedy to wyłowił mnie z jeziora. Niby się nie znosimy, bo rozstaliśmy się w nieprzyjemny sposób, ale nie umiemy oderwać od siebie wzroku. Łajba rusza, a wiosłujący mężczyzna zaczyna opowiadać o regionie. Jego słowa jednak przelatują mi koło uszu, bo wciąż skupiam się na Grancie. Od naszego zerwania trochę schudł, ale nadal jest potężny. Broda mu zgęstniała, co niestety działa na jego korzyść. Jego spojrzenie zionie chłodem, więc przełykam ślinę i dumnie stawiam opór.

– Ale czysta woda – jara się jakaś kobieta obok mnie, więc postanawiam wykorzystać tę okazję i udawać, że babka odwróciła moją uwagę.

Zatapiam spojrzenie w cudownie przezroczystych źródłach, staram się chłonąć wszechobecną ciszę przerywaną pluskiem powodowanym przez wiosła, ale przeszkadza mi w tym świadomość, że Grant się na mnie gapi. Czuję to na skórze. Zaraz chyba będę bardziej czerwona niż Betty.

Właściciel łódki łamaną angielszczyzną wciąż prezentuje nam ciekawostki o Galiczicy i klasztorze, ale nie potrafię korzystać z przywileju słuchania tych opowieści. Jestem zbyt zdenerwowana ponownym spotkaniem z moim byłym. On chyba cały czas nie zorientował się, że jesteśmy sąsiadami, a ja nie mam ochoty go oświecać. Jeszcze brakuje, żeby skojarzył moją obecność i talent do wpadek z faktem, że ktoś nasikał mu do butów. Gotów pomyśleć, że zrobiłam to celowo. Miałabym przejebane.

Grant nachyla się w moją stronę, co przy jego wzroście nie stanowi problemu na tak niewielkiej przestrzeni. Patrzę na niego i robię zdziwioną minę. Wtedy on szepcze:

– Co tu robisz?

– Płynę łódką – pyskuję, a on przewraca oczami.

– Pytam, co robisz w Macedonii.

– Mogłabym zapytać cię o to samo.

– Mam tu coś do załatwienia – mówi enigmatycznie, a mnie rozsadza ciekawość.

Postanawiam jednak trzymać fason i nie pokazywać Grantowi, że w jakimkolwiek stopniu interesuje mnie jego życie, które postanowił wieść beze mnie. Opieram się o siedzenie, aby wyglądać bardziej beztrosko, i oświadczam:

– Przyjechałam odpocząć od pracy.

– Yhm.

Na tym kończy się nasza dyskusja, bo dziewczyna siedząca obok Granta karci nas spojrzeniem. Nie dziwię jej się, bo przecież tutaj najlepiej zrelaksować się w ciszy. Zaciskam usta i z wielkim wysiłkiem odwracam wzrok w kierunku lśniącej w słońcu wody. Teraz już wszyscy słuchamy naszego przewodnika, który dzielnie pracuje wiosłami, a ja marzę o tym, aby szybko wrócić do Ochrydy i schować się przed natarczywą obecnością Granta Donovana.

ROZDZIAŁ ÓSMY

Mam wrażenie, że ten rejs zamiast niespełna pół godziny trwa tydzień. Gdy łódka dobija do brzegu, a moje stopy znów dotykają ziemi, dostaję przyspieszenia i uciekam pomiędzy stragany, aby tylko nie zetknąć się znów z byłym narzeczonym. Budzi we mnie za dużo emocji, a dobre chwile z przeszłości są jeszcze zbyt świeże, abym mogła wykreować w stronę Granta czystą i permanentną nienawiść. Powtarzam sobie, że Susan nazwała go podłym chujkiem, i z tą myślą próbuję zrelaksować się na zakupach. Obiecałam kupić coś ładnego dla Jacka, mojego wydawcy, więc wypatruję filigranów, które tutaj często mają postać motyla. Jest to piękna ozdoba i Jack na pewno będzie zachwycony.

Sycę oczy malowniczym krajobrazem, starając się odsunąć od siebie myśli o Grancie. Pomaga mi w tym widok Betty, która chyba znowu zasnęła na słońcu, bo pierwszym, o czym myślę na jej widok, jest lokalizacja pogotowia. Moja czytelniczka wygląda jak przybysz z innej planety. Gdyby była brzydka i przypakowana, mogłaby grać czerwonego Hulka bez charakteryzacji. Ja pierdolę, aż zaczyna mnie piec skóra, gdy obserwuję zbliżającą się do mnie kobietę w kolorze poparzenia słonecznego.

– Dobrze się czujesz? – pytam.

– Tak, ale skończył mi się krem.

– Proponuję, żebyśmy wróciły do restauracji i zostały tam do momentu, aż przypłynie po nas łódź. Zamówię ci dużo wody, a sobie rakiję, bo na trzeźwo trudno mi patrzeć na twoją skórę.

Betty się śmieje, ale co chwilę przerywa to sykiem. Chyba orientuje się, że pewne miejsca pieką i wkrótce zamienią się w bąble. Nie rozumiem, jak można świadomie zrobić sobie coś takiego.

Kiedy godzinę później wracamy do Ochrydy, wyciągam z plecaka cienką koszulę i okrywam nią ramiona Betty, bo mam wrażenie, że nawet podmuch wiatru sprawia jej ból. Obiecuje mi, że spędzi czas, który dzieli nas od kolacji, w swoim pokoju, z włączoną klimatyzacją i z dala od promieniowania słonecznego. Mam nadzieję, że nie zaśnie na balkonie po raz kolejny, bo to już skończyłoby się wizytą w szpitalu.

Widzę, jak po dotarciu do brzegu Grant idzie do domu, więc postanawiam zboczyć z trasy i zrobić drobne zakupy. Nie wiem, jakim cudem nie wyczułam obecności Donovana na pokładzie, bo okazuje się, że rano płynęliśmy z Ochrydy tym samym statkiem. Muszę być bardziej czujna, jeśli nie chcę, aby moje serce jeszcze bardziej ucierpiało podczas tego urlopu. Zaopatruję się w wodę oraz owoce i powoli przebywam drogę do mieszkania, rozglądając się bacznie za wiadomym obiektem. Kiedy wreszcie zamykam drzwi i mogę beztrosko się odświeżyć, świat wydaje się o wiele lepszy. Z wilgotnymi po prysznicu włosami siadam na łóżku i nawiązuję połączenie z Nowym Jorkiem.

– Właśnie o tobie mówiłyśmy – informuje Susan, odebrawszy.

Na monitorze pojawia się roześmiana twarz Mallory.

– Fajnie was widzieć. – Uśmiecham się do ekranu. – Dużo przyjemniej niż Granta dziś podczas wycieczki do klasztoru.

– Co robiłaś w klasztorze? – docieka Mallory, marszcząc brwi.

– Nic szczególnego, po prostu oglądałam. Taka kilkugodzinna wycieczka. Okazało się, że z nieplanowanym spotkaniem na łódce.

– Ble – kwituje Susan, robiąc wymowną minę. – Miał do ciebie jakiś problem?

– Brzmisz jak bandyta z zaułka – ocenia ją Mallory.

– Nie wiadomo, kim byłam w poprzednim wcieleniu. – Susan śmiesznie mruży oczy. – Emily, jak sobie radzisz z obecnością tego złamasa?

– Gdy go nie widzę, nawet okej. Ale Ochryda jest zbyt mała, abyśmy więcej na siebie nie wpadli.

– Tym bardziej że mieszka pod tobą.

– Niezła jazda – komentuje Mallory i sięga po stojący na blacie kubek. – I co teraz? Rozmawialiście o tym, co zaszło?

– Nie wiem zbytnio, o czym miałabym z nim gadać – przyznaję. – Chciał odejść i odszedł, a że stało się to w taki pojebany sposób… No cóż… Nie cofniemy czasu.

– Czujesz jeszcze coś do niego? – pyta z troską Mallory.

Susan spogląda na nią z zaskoczeniem i mówi:

– Miałaś pomagać, a nie podpowiadać jej głupoty.

W odpowiedzi przyjaciółka pokazuje jej środkowy palec i sączy coś z kubka.

– Pokłóciłam się z Brettem – odzywa się nagle. – To znaczy na początku naszej znajomości. A potem wszystko sobie wyjaśniliśmy i żyjemy dalej. Może, no wiesz, warto omówić swoje uczucia?

– Po pierwsze, Grant jasno wyraził brak swoich uczuć – stwierdza Susan, a mi pozostaje się z nią tylko zgodzić. – A po drugie, czy nie mówiłaś wczoraj, że Brett to, cytuję, pieprzony bufon? Już się pogodziliście po ostatniej sprzeczce o jakąś imprezę dla prawników?

– Tak – rzuca Mallory.

– Niesamowite – drwi Susan. – Jakiego argumentu użył?

– Języka.

Moja agentka wzdycha, ale w następnej sekundzie wybucha śmiechem.

– Mam pomysł – oświadcza. – Przyjedziemy do ciebie. – Wskazuje na mnie palcem, a potem zwraca się do Mallory: – Dzwoń do June. Przyda jej się urlop.

– Sama do niej dzwoń. Ja się jej boję. Adam tak ją wkurwia, że obrywa za to cały świat. Wczoraj w sklepie przyjebała gościowi w ryj, bo zwinął jej sprzed nosa ostatniego melona.

Robię wielkie oczy i sugeruję:

– Jeśli June ma sprawę o pobicie, to wyjazd do Macedonii może nie wchodzić w grę. Wolno jej opuszczać kraj?

– Brett wszystko załatwił – uspokaja nas Mallory. – Koleś wydawał się rozumieć. Pewnie jego żona też zrobiła się agresywna po ślubie i jest przystosowany do okazjonalnego wpierdolu małą pięścią. No i zachował melona.

– Emily. – Susan wraca do tematu. – Przygotuj nam jakieś legowisko na podłodze. Ogarniemy bilety, z bezpiecznej odległości ustalimy wszystko z June, ocenimy możliwości pogodzenia urlopów i sprawdzimy, co tak cię ciągnęło do tej całej Ochrydy. Każdej z nas chyba przyda się trochę relaksu. Fryzjer mówi, że zaczynam siwieć. Nie podoba mi się to.

– Może w tym czasie Adam przemyśli swoje zachowanie i June przestanie bić ludzi – dodaje cicho Mallory.

W moim sercu rośnie radość. Bliskie mi kobiety na pewno sprawią, że pobyt będzie genialny, a nie zepsuty przez objawy przeszłości.

– Weźcie okulary przeciwsłoneczne i dużo kremu do opalania – informuję. – I wygodne buty, bo śledzę Granta.

Obie przekrzywiają głowy jak małe, słodkie pieski i w skupieniu przyglądają się mojej twarzy. Chyba czekają na wyjaśnienia. Wzdycham i opowiadam:

– Spaceruje uliczkami i wypytuje o coś ludzi. Nie rozumiem, po co tu przyjechał, ale na pewno ma jakiś cel. Jestem ciekawa, czy Ochryda ma jakąś tajemnicę, którą odkryje… hmm… podły chujek, a nie ja.

– Jest dziennikarzem – przypomina mi Susan. – Może pisze artykuł o mieście.

– Czuję, że chodzi o coś więcej.

– Pamiętasz, jak June czuła, że Adam ją zdradza, i musiałyśmy go śledzić autobusem? – Mallory trąca siedząca obok niej Susan. – Mam wrażenie, że Emily potrzebuje naszej pomocy.

Pod osłoną nocy Betty wydaje się mniej obolała niż za dnia. Vito jest równie seksowny jak wczoraj, a Ian chyba też zasnął na słońcu, bo jego jasna koszula podkreśla brązową skórę. Może miał lepszy krem z filtrem i dlatego nie wygląda jak przypieczony żywym ogniem.

– Jaka szkoda, że za kilka dni będę już w Albanii – zaczyna Betty. – Tu jest fantastycznie.

– My też niedługo wracamy do Los Angeles – przyłącza się Ian. – A ty, Emily?

– Zostaję na cały miesiąc.

– Szczęściara – komentuje wesoło.

– Mogę wykonywać swoją pracę z każdego miejsca na ziemi – tłumaczę. – Jestem na urlopie, ale jak będę potrzebna wydawcy, siądę do komputera i ogarnę co trzeba.

– Proponuję dziś nie myśleć o pracy – odzywa się Vito. – Zabawmy się. Stawiam pierwszą kolejkę.

– Jesteś bardzo przekonujący – odpowiadam i wszyscy wybuchają śmiechem.

Kolacja jest smaczna i robi mi się coraz weselej. Panowie zamawiają trzecią czy czwartą porcję drinków, a moje ciało ogarnia odprężenie. Betty przestaje być czerwona od opalania, a robi się bordowa od opalania i wypitego alkoholu. Kiedy miejscowi zaczynają śpiewać i znienacka pojawia się muzyka, kilka osób wstaje, żeby zatańczyć. Beztroska mieszkańców ponownie mi imponuje. Odwracam się ku środkowi sali, żeby obejrzeć tańce, i zauważam Granta. Moja euforia natychmiast opada. On w sekundzie chwyta moje spojrzenie i znów walczę, by odwrócić wzrok. Chęć nienawidzenia go rywalizuje z tęsknotą za spokojnym, szczęśliwym życiem z tą durną łysą pałą. Przypominam sobie jednak, jaką krzywdę mi zrobił. W tej chwili siedzący z nim przy stoliku starszy pan o coś go zagaduje, więc połączenie wzrokowe zostaje zerwane. Co za fuks.

Skoro mój eks obraca się wśród starszych ludzi, to może rzeczywiście pisze reportaż o Ochrydzie, a ja wmawiam sobie, że jego pobyt tutaj to coś znacznie ciekawszego i tajemniczego. Postanawiam teraz tego nie analizować. Pchana zranioną dumą decyduję się pokazać Grantowi, co odrzucił. Niech nie myśli, że będę za nim tęsknić i że nie mam zamiaru korzystać z uroków świata pełnego biegających luzem samców. Chwytam Vita za rękę i ciągnę go na parkiet. Śmiejąc się, dołączamy do tańczącej grupy, a po chwili muzyka sama dyktuje mi kroki. Chichoczę, obijając się o pląsające obok osoby. Vito też bawi się znakomicie, a jego oczy lśnią… pożądaniem. O tak, czuję, że dziś odfajkuję wakacyjny romans na liście rzeczy do zrobienia.

Wlewam w siebie następną porcję procentów i liczba osób na parkiecie cudownie się podwaja, ale tylko w moich oczach. Wirują nie tylko goście lokalu, ale też wszystko w mojej głowie. Ile tych drinków wypiłam? Betty przysypia na ramieniu Iana, ale oboje trochę mi się rozmazują. Vito przyciska mnie do siebie i tańczymy razem, a ja powoli robię się rozmiękczona z powodu bliskości twardego męskiego ciała, które napiera na mnie coraz intensywniej. Czyżby Vito był bardziej nakręcony niż ja? On też ma ochotę na letnie bzykanko? Jego twarz, choć nieco niewyraźna, zbliża się do mojej, a potem czuję smak alkoholu i rozgrzanej skóry. Gorący Włoch zachłannie całuje mnie na parkiecie, a ja ani myślę, żeby z tego rezygnować. Odlatuję, tracąc czucie w całym ciele. Nagle jednak ktoś mnie odpycha, zaś zamglone wydarzenia sugerują, że coś bardzo szybko przeleciało mi przed oczami, a Vito zniknął. Chyba muszę usiąść, bo moje nogi robią się dziwnie bezwładne…

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Podusia jest taka mięciutka. Uśmiecham się przez sen, czując na policzku przyjemny w dotyku materiał. Powolutku łapię kontakt z rzeczywistością. Promienie słońca delikatnie smyrają mnie po powiekach, aż wreszcie otwieram oczy i… Gdzie ja, kurwa, jestem? Siadam gwałtownie na łóżku i szybko orientuję się, że nie jest moje. Co to za miejsce? Atakuje mnie mocny ból głowy oraz chęć obalenia dzbanka wody, a najlepiej dwóch. Mimo to wstaję i sięgam po swoje tenisówki. Mam na sobie wczorajszą sukienkę i jakoś tak dziwnie pachnę przetrawionym alkoholem. Jak żul spod nocnego, tylko że ja ładniej wyglądam. Sięgam do klamki, ale drzwi nagle się otwierają, a ja w ostatniej chwili odskakuję, aby nie dostać nimi w twarz. Rozdziawiam usta ze zdumienia, gdy moim oczom ukazuje się Grant. Jest spokojny albo dobrze maskuje emocje. Przygląda mi się z politowaniem, czemu się nie dziwię, bo moja osoba często wzbudza takie uczucia w innych. Ale chwileczkę… Co ja robiłam w jego łóżku? Czy my…? O chuju bosy. Nie, błagam. Chociaż z drugiej strony… Oglądam się za siebie, ale pościel nie wygląda na potarganą nocnymi harcami. Grant lekko kaszle, więc wracam spojrzeniem do niego.

– Nic się nie wydarzyło – informuje.

– Co ja tu robię? – pytam zdezorientowana obecną sytuacją.

– Nie wiem, gdzie mieszkasz, więc przywlokłem cię do siebie.

– Ale po co?

– Bo ten Włoch wkładał ci rękę pod sukienkę, a nie wyglądałaś na przytomną i świadomą tego, co się dzieje.

Ja jebię. Robię wielkie oczy, a Grant kontynuuje:

– Nie mam pojęcia, co jest między wami, ale gdy facet rozpoczyna macanki, a kobieta nie wygląda na obecną duchem i ciałem, interweniuję.

– Wiem – przyznaję cicho, bo zawsze był rycerski wobec płci pięknej. – Dziękuję – dukam i zaczynam się zastanawiać, jak wymknąć się na tyle sprytnie, żeby nie zauważył, że idę na górę.

– Odprowadzę cię do domu – proponuje.

– Nie trzeba. Nie mam daleko.

– Tak? – Unosi brwi ze zdumienia. – A skąd wiesz, gdzie jesteś?

No i mnie ma. Zaciskam powieki w nadziei, że zniknę, ale gdy je unoszę, Grant nadal się we mnie wpatruje i chyba robi sobie ze mnie podśmiechujki. No trudno. Przecież mu nie powiem, że jestem wróżką. Wzdycham i oznajmiam:

– Widziałam wczoraj, jak wychodzisz.

– Skąd?

– Stąd – wyjaśniam, rozglądając się wokół.

– A ty gdzie byłaś?

– Na balkonie.

Łączy kropki, bo patrzy na sufit, a potem znowu na mnie. Ma taki wyraz twarzy, jakbym mu powiedziała, że wyrósł mi kutas.

– Mieszkam na górze – precyzuję, a potem chwytam leżącą na komodzie torebkę i uśmiecham się lekko. – Jeszcze raz dziękuję za pomoc. Pójdę już.

Jest lekko zszokowany, ale ja też byłam, gdy się okazało, że oboje wróciliśmy pod znajomy adres, mimo że każde z osobna.

– Uważaj na siebie – rzuca, przepuszczając mnie w drzwiach.

W moim sercu odzywa się nieproszona tęsknota za jego obecnością, opieką, rozmowami, a nawet dotykiem. Otrząsam się jednak z tej nostalgii, bo przecież mnie zostawił. Okazał się niewierny i niestabilny emocjonalnie, więc nie powinno mi tego brakować. Idę do siebie, pocieszając się tym, że przylecą do mnie dziewczyny z Nowego Jorku i razem przetrwamy cholerną burzę, która niechybnie nadciąga.

Wczesnym popołudniem spotykam się z czerwoną Betty. Ona też wczoraj dała w palnik, bo gdy nadchodzi od strony hotelu, w ręku trzyma niemal opróżnioną butelkę wody. Unoszę niebieskie okulary przeciwsłoneczne i witam się z moją przypadkową towarzyszką, którą polubiłam przez tych kilka dni. Gdyby nie przypadły nam konkretne miejsca w samolocie, pewnie byśmy się nie poznały.

Na dobry początek proponuję mrożoną kawę, na co Betty zgadza się niczym spragniony na pustyni. Znajdujemy wolny stolik, a do chłodnego napoju przysysamy się jak komary do nagiej skóry.

– Gdzie cię wczoraj wcięło? – zagaja Betty. – Ja obudziłam się w trakcie imprezy z głową na stole i poszłam do hotelu, a panowie zostali pić. Vito chyba się bił, bo miał podbite oko, ale przespałam ten epizod.

O cholera, a więc to, co wieczorem przeleciało mi przed oczami, było pięścią Granta.

– Wróciłam do domu, bo źle się poczułam – ściemniam. – Chyba za dużo wypiłam.

– Ja chyba też. Okropnie boli mnie głowa – wyznaje Betty. – Ian chciał mnie odprowadzić do hotelu, ale odmówiłam. Chyba się obraził.

– Miałam go sprawdzić – przypominam sobie, po czym sięgam po telefon.

Wyciągam z torebki wizytówkę, którą dostałam od naszego znajomego, i wpisuję dane w wyszukiwarkę. Przeskakuję przez kilka stron, aż docieram do mediów społecznościowych. Zasycha mi w gardle, więc proszę przechodzącą kelnerkę o sok. Mrugam ze zdumienia, a potem podaję swój telefon Betty.

– Zobacz, jaki kutas – kwituję, a ona przegląda zdjęcia na profilu Iana.

Na jednej z fotek widzimy jego żonę, a pod spodem informację, że świętowali dziewiątą rocznicę ślubu. Data wskazuje na maj tego roku, czyli kilka tygodni temu. Poza tym widzimy Iana przy pracy, z synem na wycieczce rowerowej, z córką w basenie, z żoną na jakiejś imprezie. Wydaje się, że tylko w kwestii zawodowej nie minął się z prawdą.

– Napiszę do tej kobiety, co jej mąż robi na wakacjach – oświadcza Betty i oddaje mi telefon, żeby wyciągnąć swój.

Spoglądam na ekran i mina mi jeszcze bardziej rzednie. Klikam, żeby powiększyć fotkę, na którą spojrzałam. Wstrzymuję powietrze i staram się nie wybuchnąć gniewem. Ian wraz z żoną świętują ostatniego sylwestra, a obok nich stoi Vito ze swoją drugą połówką. Na zdjęciu, w przeciwieństwie do ostatnich dni, obaj panowie noszą obrączki. Wiedziałam, że włoski temperament i zdrada idą w parze, ale nie sądziłam, że mnie to spotka. Jak dobrze, że Grant zareagował i uchronił mnie przed przespaniem się z żonatym facetem. Powinnam kupić mu prezent dziękczynny.

– Kawał gnoja – gada do siebie Betty, zawzięcie klikając w ekran. – Dobrze, że niechcący wyłudziłam od niego sporo drinków, więc jesteśmy kwita.

Zerkam jej przez ramię i widzę, że żona Iana otrzyma wyczerpującą relację z samotnych wakacji swojego męża. Domyślam się, że od niego dostała wersję pilnego wyjazdu służbowego lub jakiegoś szkolenia. Była żona mojego brata okłamywała go i jeździła napadać na banki. Czasem zastanawiam się, czy komukolwiek można ufać.

– Podpiszesz mi książkę? – rzuca nagle moja towarzyszka. – Przeczytałam. Jest zajebista. Chcę też mieć z tobą zdjęcie przy tej cerkwi, którą pokazują w każdym katalogu.

– Jana Teologa? – dopytuję, a potem kreślę autograf na pierwszej stronie mojej książki.

– Tak. Podobno można tam popłynąć taksówką wodną.

– Zgadza się. Możemy popłynąć, jak już uzbroisz się w perły – mówię i puszczam do niej oko. – Poza tym tam jest najpiękniej przy zachodzie słońca. Mamy jeszcze trochę czasu. Obiecałam ci spacer po starówce.

Po kawie prowadzę Betty do jednego ze sklepów rodziny Filevi, gdzie może do woli przebierać w oryginalnych ochrydzkich perłach. Obiecuję sprzedawczyni, że przyjdę jeszcze raz, bo prawdopodobnie przylecą do mnie koleżanki. Cóż może poprawić humor June lepiej niż cudowny komplet perłowych błyskotek? Na pewno odechce się jej bić mężczyzn, choć wygląda na to, że niektórym się należy.

Zaopatrzona w biżuterię Betty idzie za mną do pracowni, w której powstaje papier i gdzie znajduje się kopia prasy Gutenberga. Oglądamy, jak wykonuje się papier czerpany bez użycia żadnej chemii, a także zaopatrujemy się w urocze pamiątki z widokami z Ochrydy. Panuje tu niesamowity klimat, jakbyśmy cofnęły się w czasie. Betty jest zachwycona, że wciąż wykorzystuje się tę metodę robienia kartek i że można obejrzeć to na żywo. Widząc jej podniecenie skarbami Ochrydy, myślę sobie, że jednak pozwoli mi potrzymać małego tygrysa, jeśli tylko zabiorę ją do Kaneo na zachód słońca. Przy wyjściu z pracowni papieru oczywiście mijamy kota, bo tutaj chyba w każdym miejscu szanuje się obecność tych zwierzaków. Futrzak przeciąga się leniwie w popołudniowym żarze, a my ruszamy ukryć się w jakiejś restauracji, bo kac odpuścił i pora coś zjeść.

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

Betty wyjechała przedwczoraj i odczuwam brak towarzystwa. Tym bardziej cieszę się, że jutro przylatują dziewczyny. Podobno June natychmiast zrezygnowała z agresji, gdy pojawiła się wizja urlopu. Może jest przepracowana i zrozumie to dopiero wtedy, gdy w ciszy i spokoju wypije kawę, prażąc się w promieniach słońca i zerkając zza okularów na Jezioro Ochrydzkie. Mallory już dopytywała, czy można się opalać przy wodzie i pić alkohol w miejscach publicznych. Susan zapowiedziała, że jej wystarczy poduszka i wyłączony budzik. Chyba nie spodziewają się, że na miejscu zastaną błogi klimat letniego kurortu. Czyż można w bardziej radykalny sposób oderwać się od tempa i gwaru Nowego Jorku? Myślę, że każda z nich wręcz zakocha się w Ochrydzie i naładuje akumulatory.

– Nie mogę się doczekać spotkania. Będę za pół godziny.

Nadstawiam uszu, gdy głos Granta dobiega spod balkonu. Ostrożnie wychylam się od siebie, aby nie zostać oskarżona o podsłuchiwanie. I tak już pewnie się domyślił, kto mu olał buty. Zbyt długo i zbyt dobrze mnie zna, aby nie przypisać mi tej zasługi. Aktualnie chyba wybiera się badać swoją tajną misję. Obawiam się, że ciekawość nie pozwoli mi zmarnować takiej okazji. Wsuwam stopy w tenisówki i gapię się przez balkon, aby wiedzieć, w którą stronę uda się obiekt. Jest. Idzie. Tym razem rusza w górę. Niech to szlag. No trudno, poprawię kondycję.

Podążam za byłym narzeczonym, chowając się pomiędzy domami. Ludzie raczej spędzają czas w knajpach nad jeziorem, więc w tej okolicy przechodzą głównie mieszkańcy. Nie ma mowy o wmieszaniu się w tłum, gdyż nie ma tu żadnego tłumu. Mogę zostać zauważona, zatem zachowuję maksymalną ostrożność. No dobra, raz kichnęłam, ale chyba nie słyszał, bo ani się nie obejrzał. Wędruję za nim, pchana wrodzoną ciekawością. W końcu obiekt zatrzymuje się, sprawdza coś w telefonie, a potem puka do drzwi jednego z domów. Kiedy wchodzi do środka, zakradam się pod budynek i odnajduję otwarte okno. Grant i jakaś kobieta, na oko mniej więcej trzydziestoletnia, siedzą przy stole i rozmawiają. Ona wydaje się zachwycona jego słowami, bo robi wielkie oczy i zakrywa usta dłonią, jakby Donovan sprzedawał jej megasensację. Mam nadzieję, że to nie jakaś jego korespondencyjna kochanka, bo… Bo co, Emily? Przecież nie jesteś zazdrosna o byłego, prawda? Robię naburmuszoną minę i postanawiam się sobie nie tłumaczyć z odczuwanych emocji, których wcale nie zapraszałam.

Ukryta za śmierdzącymi pelargoniami staram się dosłyszeć, o czym rozmawiają Grant i ta kobieta, ale okno jest zbyt daleko i niewiele mogę zdziałać. Sądzę, że rozmawiają po angielsku, bo tak toczyła się gadka przez telefon. Tym bardziej szkoda mi tego, że nie rozumiem ani słowa, mimo że docierają do mnie rozmyte przez odległość głosy. Postanawiam się wycofać i obserwować dom od frontu. Pójdę za Grantem, bo chcę wiedzieć, za czym węszy w mieście. Może wreszcie los okaże się łaskawy i pozyskam jakieś dane. Podnoszę się z dziwnej i niewygodnej pozycji, w której zdrętwiały mi nogi. Przypadkiem potrącam głową doniczkę, która podskakuje, ale na szczęście nie spada. Niezrozumiały dla mnie szum rozmowy cichnie i domyślam się, że niechcący przykułam ich uwagę.

– Kurwa – szepczę do siebie i ze zgiętymi kolanami oraz obniżonym zadkiem, żeby nie wystawać nad parapet, wycofuję się spod okna.

Pewnie przypominam teraz wielkiego kurczaka, ale trudno. Grunt to ucieczka. Oblana potem docieram do frontu budynku i szybko chowam się za sąsiadującym z nim domem. Mam nadzieję, że nikt nie obserwuje mnie z przeciwnej strony ulicy, bo pewnie już dzwoniłby na policję.

Po kilku minutach nie widać policjantów, ale na progu domu ukazuje się Grant. Podaje kobiecie dłoń, co nie wygląda jak schadzka kochanków, więc trochę się uspokajam. Obiecuję też sobie zalać winem niebezpiecznie tlącą się we mnie zazdrość. Susan, Mallory i June na pewno pomogą mi stanąć na nogi, bo właśnie orientuję się, że jestem od tego daleka, mimo że od rozstania minęło trochę czasu.

Jakiś kot obok mnie miauczy, czym wyrywa mnie z rozmyślań o mojej beznadziejnej sytuacji emocjonalnej. Okazuje się, że Grant jest już przy zakręcie, więc ruszam za nim, żeby móc śledzić jego postępy w rozwiązywaniu zagadki, o której nie mam pojęcia. Po kwadransie domyślam się, że trasa mojego eks prowadzi nad jezioro. W sumie dobrze, bo tam jest dużo restauracji, a ja zrobiłam się głodna. Nie jadłam jeszcze dziś obiadu. Mam ochotę na jakieś mięsko. Grant chyba też, bo gdy tylko wchodzimy na teren pełen turystów, od razu kieruje się do konkretnej knajpy. Idę za nim, bo jeśli ma tam jakieś spotkanie z kolejną dziewczyną lub staruszkiem, chcę co nieco podsłuchać. Będę udawać, że wybrałam sobie to miejsce na dzisiejszy obiad i nikogo nie śledziłam.

Odczekuję kilkanaście sekund, aby nie wyglądało, że szłam krok w krok za nim, a potem wkraczam do lokalu i wpadam na otulony jasną koszulą tors Granta Donovana. Niech to chuj strzeli. Teraz już nie mogę obserwować go z ukrycia. Postanawiam trzymać się swojej wersji z obiadem, więc udaję zaskoczenie, a potem uśmiecham się i mówię:

– Cześć. Co za niespodzianka.

Zza mojego byłego narzeczonego wychyla się młoda kelnerka i pyta:

– To ta pani, na którą czekaliśmy?

Tym razem moje zaskoczenie jest autentyczne. Marszczę brwi i rzucam Grantowi pytające spojrzenie. On wzdycha, uśmiecha się z politowaniem i wyjaśnia:

– Widziałem cię, jeszcze zanim uderzyłaś doniczkę w oknie.

No to chyba tyle z mojego tajnego śledztwa.

– Zapraszam. – Kelnerka prowadzi nas do stolika.

Zajmuję miejsce, bo przecież teraz nagle nie ucieknę. Grant nie wydaje się wrogo nastawiony. Obawiam się, że nie ma takiej rzeczy, która w moim wykonaniu mogłaby go zdziwić.

– Co robisz w Ochrydzie? – pytam bez ostrzeżenia, gdy dziewczyna się oddala.

– Jakaś ty subtelna – nabija się mój eks. – Jeszcze nie odkryłaś, co tu robię?

– Gdybyś rozmawiał po angielsku lub bliżej okna, może miałabym szanse – burczę, a on się śmieje.

Chwilami tęsknię za tym śmiechem, podobnie jak za przekomarzaniem się, wspólnymi śniadaniami oraz wiadomościami pełnymi serduszek. Ale wtedy przypominam sobie, dlaczego nie jesteśmy już razem, i tęsknota się rozmywa.

– Czemuż to interesują cię moje sprawy? – docieka, mrużąc oczy.

– Znam tu niemal każdy kąt, więc uznałam, że może odkryłeś coś nowego i mnie tam doprowadzisz.

– Sprytnie.

– Chyba cię jednak przeceniłam – rzucam kąśliwie, a kąciki jego ust wędrują jeszcze wyżej.

– Chciałbym zobaczyć twoją minę, gdy poznasz powód mojego przyjazdu do Ochrydy – wyznaje, patrząc mi w oczy.

– Możesz mi go wyjawić teraz i zobaczysz, jak zareaguję – oznajmiam.

Przez moment się zastanawia, na czole pojawia się zmarszczka zadumy, a moje serce niemal wyskakuje z piersi. Mimo że Grant okazał się niegodny mej miłości, drzemie we mnie jakaś niereformowalnie zakochana w nim dziewczyna, którą muszę zamordować, żeby pozwoliła mi normalnie żyć. Na zbrodnię przyjdzie jednak czas, bo teraz chcę wiedzieć, co go tu sprowadza.

– Wolę, żebyś sama do tego doszła – oświadcza nagle, posyła mi zadowolony uśmiech, a potem sięga po menu i dodaje: – Zjedzmy razem obiad. Jak cywilizowani ludzie, którzy potrafią zapomnieć o urazach i zachować się z klasą.

O kurwa, tym mnie zaskoczył. Na moment wstrzymuję oddech, ale rozsądna strona mnie stwierdza, że to bardzo dojrzałe podejście, więc przystaję na propozycję.

– Okej – mówię i zaczynam przeglądać menu. – Co nowego w pracy? – pytam spokojnie, bo mamy zachowywać się z klasą.

– Wszystko po staremu i w jak najlepszym porządku. Portal ma coraz więcej odwiedzin, gazeta świetnie się sprzedaje.

– O czym teraz piszesz?

– O Ochrydzie – odpowiada z szerokim uśmiechem.

– Chyba sobie kpisz – wypalam. – To jest cel twojej wyprawy? Praca? I jakiej niby reakcji ode mnie oczekiwałeś?

Chichra się pod nosem, czym mnie wkurza. Chyba się wymknę po obiedzie i każę mu zapłacić.

– Przyjechałem służbowo, ale mam też prywatny cel. Postanowiłem załatwić to hurtowo.

– Teraz to już zgłupiałam – przyznaję. – Muszę coś zjeść.

– A jak się kręci rynek wydawniczy? – pyta, zamykając kartę.

– Bardzo dobrze. Wydawca pracuje nad książką, a ja odpoczywam.

– Wybrałaś dobre miejsce – zauważa.

Wzdycham, spuszczam wzrok na swoje dłonie i mówię:

– Musiałam oderwać się najmocniej, jak to możliwe. Jestem bardzo zmęczona. Także psychicznie. Nie wiedziałam, że tu będziesz, i… Sam rozumiesz.

– Nie mieliśmy okazji porozmawiać o tym, co się stało – stwierdza. – Ja…

Przerywam mu ruchem dłoni. Patrzy na mnie jak szczeniaczek, ale muszę być twarda.

– Nie chcę o tym dyskutować, a przynajmniej jeszcze nie teraz – informuję cicho. – Pogadajmy o pracy.

– Jak uważasz – kapituluje, ale widzę zawód na jego twarzy. – To co z tą nową książką? O czym będzie?

Posiłek mija mi naprawdę przyjemnie, choć nie powinnam raczej mieć takich wrażeń, siedząc przy jednym stoliku z byłym narzeczonym. Nic jednak nie poradzę na to, że zawsze dobrze się dogadywaliśmy i widocznie nadal tak jest mimo rozstania. Gdy późnym popołudniem wracam do mieszkania, zostawiwszy Granta z jakimś dziadkiem, który ma mu podać pewne istotne dane do artykułu, opadam na łóżko i rozmyślam o swoim życiu. Próbę wyciągnięcia jakichś mądrych wskazówek na przyszłość przerywa mi dźwięk połączenia. Susan chce wiedzieć, jakie panują tu temperatury, bo zastanawia się, czy dorzucać gruby sweter do torby. Parskam śmiechem, a potem oznajmiam:

– Przygotuj się tak, jakbyś jechała do małego miasteczka położonego obok piekła.

ROZDZIAŁ JEDENASTY

Zachowuję się jak dziecko. Co chwilę zerkam na zegarek i wyglądam przez okno, choć wiem, że przecież spotkamy się przy jeziorze, gdzie zabiorę je na obiad, a dopiero później do siebie. Wysłałam po nie swojego zaufanego taksówkarza. Mam nadzieję, że dotarły bez opóźnień i wkrótce się zjawią. Gdy wybija odpowiednia pora, wskakuję w buty i schodzę stromą uliczką, żeby zobaczyć się z dziewczynami. Mimo że jestem tu ponad tydzień, mam wrażenie, że dopiero teraz zaczną się prawdziwe beztroskie wakacje. Dobrze, że Susan, Mallory i June mogą nocować u mnie, bo o tej porze nie znalazłyby zapewne żadnego wolnego pokoju. Mamy lipiec, jest szczyt sezonu.

– Nareszcie – szepczę z podekscytowaniem, kiedy zauważam znajomy samochód.

Podchodzę w podskokach, bo jestem taka szczęśliwa, że je tu mam i mogę pokazać im jedno z najpiękniejszych miejsc świata. Pierwszy wysiada mój znajomy, udaje się w stronę bagażnika i woła do mnie:

– Zabierz ją ode mnie, błagam!

Miejsce z przodu opuszcza Mallory i zanosi się od śmiechu, po czym oznajmia:

– June zrobiła mu wykład na temat bezpiecznej jazdy.

Przytulam ją mocno i mnie też udziela się jej nastrój, choć trochę sram w gacie, czy przypadkiem June nie wyżyje się na nas za grzechy Adama.

– Jak tu pięknie! – drze się Susan, biorąc mnie w ramiona.

– Mówiłam wam, że to raj na ziemi – przypominam.

June wysiada z samochodu, nasuwa na nos okulary przeciwsłoneczne i w milczeniu wpatruje się w jezioro. Po kilku sekundach na jej ustach pojawia się uśmiech; podbiega do mnie, zarzuca mi ramiona na szyję i przyznaje:

– Czuję, że tego potrzebowałam.

A nie mówiłam? Przepracowanie i wybryki męża najlepiej wyleczyć w Ochrydzie.

Taksówkarz zmywa się, gdy tylko podaję mu pieniądze. Mam nadzieję, że odwiezie dziewczyny na lotnisko, kiedy będą wracać do Nowego Jorku. Do tej pory June na pewno będzie łagodna jak baranek.

– Ja pierdolę, to jest prawdziwe? – Mallory nie wierzy własnym oczom i szybko mruga, gapiąc się na góry po drugiej stronie Jeziora Ochrydzkiego.

– Zapewniam cię, że tak. – Śmieję się, chwytam najbliżej stojącą walizkę i dodaję: – Chodźcie na obiad, na pewno zgłodniałyście przez tyle godzin.

– Kiedy wylatywałyśmy z Nowego Jorku, zapadał wieczór – oświadcza June. – Milion godzin później widzimy tę boską wodę i błękitne niebo. Warto było.

Prowadzę je do restauracji, w której wcześniej zarezerwowałam stolik, aby mieć pewność, że dziewczyny posilą się po cholernie długim locie. Opuściły kontynent, bo zaufały mi, że czekają tu na nie wakacje życia. Nie mogę ich zawieść. Gdy zajmujemy swoje miejsca i składamy zamówienie, podejmuję dyskusję:

– Opowiadajcie, co u was.

– Chyba się rozwiodę – rzuca June.

– Gada tak od kilku dni – wyjaśnia mi Mallory. – Nie przejmuj się.

– Nie sądziłam, że po ślubie wszystko zacznie mnie wkurwiać – kontynuuje niezrażona June. – Najpierw chrapanie. Niby chrapał od zawsze, ale od kilku tygodni napierdala jak jakiś stary grat.

– Nazywamy to syndromem pierwszej rocznicy ślubu. – Susan puszcza do mnie oko. – Wtedy się zaczęło. Adam zaczął za głośno jeść, pić, chrapać, pierdzieć, a nawet oddychać.

– I tupać – oznajmia poważnie June. – Kurwa, jak on tupie. Jak czytam książkę, a on idzie przez pokój, czuję się, jakbym miała w domu konia.

– Jebnę zaraz – szepcze Susan, z trudem hamując śmiech.

– Ale cię nie zdradza? – pytam, bo przed ślubem June miała jazdy, że Adam kogoś ma. Okazało się, że w tajemnicy przed nią kupował podróż niespodziankę. – Nie podejrzewasz go o skok w bok?

– Waham się, mam zmienne odczucia na ten temat – odpowiada filigranowa blondynka i marszczy nos. – A wiecie, co najbardziej wyprowadza mnie z równowagi?

– Teściowa – odpowiadają chórem Susan i Mallory.

– No właśnie. Ta jebana franca jest wszędzie. Ostatnio przyjechała na herbatę, oczywiście bez zapowiedzi, a po skorzystaniu z toalety wyjaśniła mi, że kolor ręczników nie pasuje do płytek. Przysięgam, że zaczęłam wtedy myśleć o kupnie siekiery i koparki.

– Dlaczego taki zestaw? – dociekam.

June wzrusza ramionami, jakby tłumaczenie było oczywiste.

– Ucięłabym jej ten durny łeb i całość zakopała w New Jersey. Nie mogę machać łopatą, bo będę miała odciski. Jestem ginekologiem, muszę dbać o dłonie. Koparka rozwiązałaby mój problem.

– Problem w postaci bezgłowej teściowej leżącej na płytkach, które nie pasują do ręczników – precyzuje Mallory, nie kryjąc rozbawienia.

– Dokładnie. – June wzdycha przeciągle i znów spogląda z uśmiechem na Jezioro Ochrydzkie. – Jak dobrze, że zwabiłaś nas w to piękne miejsce, Emily. Moje nerwy wymagają regeneracji. Nawet cena biletów lotniczych mnie nie powstrzymała.

– Na pewno wyszły taniej niż koparka – kwituje Susan. – Pomyśl, że zaoszczędziłaś, a w dodatku się opalisz. Z głową w cipkach na pewno byś tego nie zaznała.

Kelnerka, która właśnie się zbliża, robi wielkie oczy, a potem bez słowa serwuje nam mrożoną kawę i truchcikiem wraca do kuchni. Susan słynie z braku subtelności wypowiedzi, o czym wkrótce pewnie przekona się cała Ochryda.

– A co u ciebie, Mallory? – zagajam, nasyciwszy się kawą.

– Jeśli June kupi tę koparkę, też chcę skorzystać.

– Janice?

– Aha. Ależ ona mnie wkurwia. Jak jej nie było, to naprawdę dobrze się bawiłam. Teraz nawet podwyżka nie ukoiła mojego serduszka.

– Jeśli ta koparka na serio by się pojawiła, rezerwuję kolejkę – mówi Susan.

– Denis? – zgaduję.

– Yhm. Ostatnio znowu zaczął dymać autorki. Jedna zrezygnowała z mojej oferty na rzecz jego kutangi. Co on tam ma? Jakiegoś czarodziejskiego fiuta, co sypie brokatem i gra radosne melodie?

Nasza kelnerka, zjawiwszy się znienacka, przełyka ślinę i zaciska usta. Ostrożnie stawia na stole zamówione przez nas dania, po czym zerka z lękiem, ale i trochę podziwem na Susan i ponownie ucieka do kuchni. Dziewczyna pewnie nigdy nie zapomni tego dnia. Muszę jej zostawić solidny napiwek, gdyby po tym popołudniu jej zdrowie psychiczne wymagało konsultacji ze specjalistą.

– Czasem nie rozumiemy naszych działań wobec mężczyzn – mówię, chwytając widelec. – Nie usprawiedliwiam Denisa, ale te laski mogą dopiero po czasie poddać analizie swoje wybory. Ja sama… No cóż… Wczoraj zjadłam obiad z Grantem.

Wszystkie trzy nieruchomieją i patrzą na mnie w oczekiwaniu na ciąg dalszy. Daję im go.

– Pogadaliśmy o pracy, mimo że on chciał rozmawiać o rozstaniu. Nie chcę tego wałkować. Stało się, czasu nie cofniemy, ale możemy zachowywać się kulturalnie wobec siebie. Kiedy jednak dotarłam do domu, miałam poczucie winy, że dobrze bawiłam się w restauracji w towarzystwie byłego. Czy to nie pojebane?

– Widzę, że każda z nas musi zapewnić urlop swojej duszy – podsumowuje June, a następnie zaczyna jeść. – Dopiero się zorientowałam, jaka byłam głodna. Ten lot wydawał się trwać bez końca.

– Mam nadzieję, że znajdziecie w sobie jeszcze trochę energii – oznajmiam. – Na wieczór zarezerwowałam stolik w uroczej knajpce na końcu deptaka. Widok jest magiczny i ma się poczucie, że stolik unosi się na wodzie.

– Mają alkohol? – chce wiedzieć Mallory.

– Mają.

– Mnie namówiłaś.

Wieczór jest gorący i ekscytujący. Lepkie powietrze otula nasze ciała, gdy wędrujemy wąską uliczką, a potem kierujemy się na drewniany deptak zbudowany nad wodą. Dziewczyny są zachwycone licznymi zaułkami i klimatem okolicy. Kiedy zapada zmierzch, docieramy na miejsce. Ostatnie promienie zachodzącego słońca uciekają do jeziora, a moje towarzyszki z szeroko otwartymi ustami obserwują ten spektakl. Woda jest na wyciągnięcie ręki. Mamy też widok na cerkiew Jana Teologa, która o tej porze oświetlona jest w magiczny sposób. Widzę, że krajobraz robi na moich koleżankach niemałe wrażenie. Cieszę się, bo obiecałam im niezapomniane widoki.

– Czytałam, że warto tu zjeść pstrąga – informuje June.

Na te słowa przypominam sobie Iana i Vita, bo przecież pstrąg zajmował też ich myśli. Jak się okazało, nie tylko pstrąg, ale też nagabywanie kobiet, które sądziły, że są singlami. Na szczęście w porę się zorientowałam, a właściwie Grant mi pomógł. Teraz jednak nikt mnie nie bałamuci, więc rybka będzie smakować znacznie lepiej.

– Pamiętajcie tylko, że to duże porcje – przypominam delikatnie.

– Jestem cholernie głodna – stwierdza Susan. – Chyba przez zmianę stref czasowych. Niby nie tak dawno był obiad, ale już mi burczy w żołądku. Ojebię całego pstrąga.

Robię wielkie oczy, ale nie będę jej powstrzymywać. Ona i June zamawiają po całej porcji, a Mallory decyduje się posłuchać mojej propozycji i podzielić się ze mną jedną rybą. W międzyczasie na stole pojawia się wino, które niechybnie otwieramy i wznosimy pierwszy toast.

– Za cudowne spotkanie w jednym z najpiękniejszych miejsc świata. – June unosi swój kieliszek.

– Żebyśmy zawsze znalazły bilety na samolot do siebie – dodaje Susan. – Nawet drogie.

Szkło uderza o szkło, a schłodzony trunek gładko spływa po gardłach. Wszystkie cztery wzdychamy z błogimi uśmiechami na ustach, a ja ponownie nalewam po kolejce. Po kwadransie kelnerzy przynoszą kolację. Mallory zaczyna się śmiać, a następnie mówi:

– Obawiam się, że te rybki będziecie jeść do rana. Są naprawdę wielkie.

– O słodki chuju – szepcze Susan. – To wygląda jak dinozaur, nie ryba.

– Nie gadaj, tylko jedz – pogania ze śmiechem June. – Nie wiem, o której zamykają, ale nie mamy zbyt dużo czasu na obalenie tej porcji.

– W tej knajpie jest taki duży kot – podpowiadam. – Może wesprze was w konsumpcji.

Susan chichocze, rozgląda się wokół, chyba za futrzakiem, spogląda na swój talerz, wypuszcza głośno powietrze, a potem pyta:

– A ten kot ma kolegów?

ROZDZIAŁ DWUNASTY

Mallory zapewnia, że będzie pilnować naszych pasibrzuchów, a ja ruszam na poszukiwanie ziółek, bo pstrąg chyba wszedł w zbyt dużej ilości. June wprawdzie w środku nocy zwróciła co nieco, ale Susan wisiała nad kiblem nadaremno. Od rana za to leży i wyje, jak to jej ciężko i że stek nigdy by jej tego nie zrobił. Muszę pomóc im w trawieniu, bo na jutro zaplanowałam wycieczkę do świętego Nauma, a pojutrze zdecydowały się pojechać obejrzeć Skopje. Stolica Macedonii oddalona jest od Ochrydy o trzy godziny jazdy autobusem. Obliczyłam, że jeśli wyjedziemy o świcie, to zdążymy obejrzeć centrum miasta, zrujnować się finansowo na bazarze i coś zjeść, a potem udać się na wieczorny autobus powrotny. Dużo fajniej obudzić się nad Jeziorem Ochrydzkim niż w wielkim Skopje, które jak dla mnie nie grzeszy urodą i czystością. Ale być w Macedonii i nie zobaczyć stolicy trochę szkoda, więc dziewczyny są gotowe. To znaczy będą, gdy przestanie męczyć je efekt obżarstwa.

Kupuję jakieś ziółka oraz wodę mineralną, żeby moje gwiazdy jednej porcji się nie odwodniły. Jutro muszą odbyć podróż statkiem, więc analizuję, czy w razie czego mam jakieś tabletki, żebym nie czuła się jak nauczycielka na wycieczce szkolnej. Gdy zamyślona wracam do mieszkania, zauważam na progu Granta. Siedzi w wejściu i uśmiecha się do mnie. O co mu chodzi? Dziwnie wyglądam? Przesuwam dłonią po włosach, ale nie mam na głowie żadnego liścia. Podchodzę bliżej i z zaciekawieniem spoglądam na byłego narzeczonego.

– Zostałem wypędzony z mieszkania – oznajmia z rozbawieniem.

– O czym ty mówisz?

– Susan wparowała do mnie z informacją, że przejmuje toaletę, bo June nie chce wyjść z tej na górze.

Zakrywam twarz dłonią i przez moment dziękuję losowi, że w budynku są dwie łazienki. Patrzę skruszona na Granta.

– Przepraszam cię. Wczoraj zabrałam je do Kaneo i zjadły po pstrągu.

– Całym? – Unosi wysoko brwi.

– Tak. Ziemniaki też ojebały. W środku nocy obudził mnie pierwszy galop June do kibla. Potem Susan. I tak w kółko.

– Mają probiotyki?

– Obawiam się, że nie. Ja powinnam jeszcze mieć.

– Dam ci. Mam dużo – proponuje i podnosi się ze schodka, po czym powoli zmierza do swojego mieszkania.

– Bardzo ci dziękuję – mówię, drepcząc za nim. – Nie sądziłam, że…

– Że co? – pyta, odwracając się nagle.

– No wiesz… Rozstaliśmy się w złych emocjach. Nie myślałam, że będziemy mogli zachowywać się jak dobrzy znajomi i wyświadczać sobie przysługi.

– Jestem dobrym sąsiadem – stwierdza i posyła mi uśmiech. – Mam lekarstwo. Dzielę się.

– Mówiłam też o tym, że zajebałeś w ryj napalonemu Włochowi.

– Polecam się. – Parska śmiechem, pewnie na wspomnienie miny Vita.

– Ja pierdolę – oświadcza wychodząca z łazienki Susan. – Nigdy więcej nie spojrzę na żadną rybę, nie wspominając o jej jedzeniu.

– Myślę, że twój żołądek, przyzwyczajony do steków, hamburgerów i innego amerykańskiego żarcia, przeżywa po prostu szok, bo skosztował czegoś zdrowego – wyjaśnia jej rozbawiony Grant.

– Pewnie masz rację – podsumowuje moja agentka. – Dzięki za łazienkę. Wracam okupować łóżko Emily, zanim June rozwali się na całym.

Znika za drzwiami, a ja robię minę niewiniątka i uśmiecham się do Granta.

– Jeszcze raz przepraszam i dziękuję, że jej pomogłeś.

Podaje mi pudełko z probiotykami i patrzy prosto w oczy, mówiąc:

– Jakbyś nie miała gdzie się położyć, mam duże łóżko i śpię w nim sam.

Zatyka mnie. Co on powiedział? Zaprasza mnie na… Nie, chyba się przesłyszałam.

– Czy ty masz udar? – pytam, a on z uśmiechem kręci głową.

– Chciałem być miły.

Patrzy na mnie jakoś tak dziwnie. Trochę to na mnie działa, nie powiem.

– Dziękuję za propozycję. Jakby zajęły mi całą przestrzeń, wiem, gdzie mieszkasz.

Wychodzę od niego i czuję się zagubiona emocjonalnie. Grant zachowuje się, jakbyśmy dopiero się poznawali, i… podrywa mnie. Przynajmniej takie mam wrażenie. Muszę to skonsultować z dziewczynami, gdy tylko będą mogły skupić się na czymś innym niż wyścig do toalety.

Jest piękna pogoda. Łódź odbija od brzegu, a moje trzy podopieczne wyglądają na szczęśliwe i zdrowe. Całe szczęście, że ziółka i probiotyki pomogły i już wieczorem mogłam beztrosko wziąć prysznic bez zastanawiania się, czy ktoś zaraz nie wbiegnie do łazienki.

– Nie wierzę, że to miejsce jest prawdziwe – wyznaje June, która od rana tryska energią. – Nawet obecność twojego byłego wydaje się nie szkodzić okolicy.

– Pamiętaj, że uratował nam dupy, i to dosłownie, tymi probiotykami – przypomina jej Susan.

– Brett się kończył ze śmiechu, jak mu o tym powiedziałam wieczorem – informuje Mallory, a ja zaczynam się śmiać. – No co? – pyta, patrząc na zszokowane miny June i Susan. – W końcu mam historię, którą przyćmię wasze opowieści o tym, jak to niedoszły kochanek uciął mi pasmo włosów, bo zaplątały się, gdy uciekałam przez okno.

– Ty mściwa cholero – zwraca się do niej Susan, ale cały czas się śmieje.

– Pamiętaj, kto ci podawał herbatkę cały wczorajszy dzień – rzuca Mallory i teraz wszystkie rechoczemy.

Podczas zwiedzania słyszę kolejne okrzyki zachwytu, a gdy płyniemy po źródłach, moje koleżanki milczą, z niedowierzaniem gapiąc się na przejrzystą wodę.

Kiedy wieczorem zabieram je do restauracji, gdzie serwują między innymi dobrze znany każdej z nas makaron, widzę zmęczenie na twarzach moich towarzyszek.

– Dzisiaj żadnego winka – ostrzegam. – Jutro musimy wstać o świcie.

– Dobrze, mamo – odpowiada June, po czym posyła mi wredny uśmiech.

– Poważnie zastanawiam się, czy nie napisać do Janice, że przedłużam urlop – oznajmia Mallory. – Tu jest tak dobrze, że odpoczywa każda komórka mojego ciała. W dodatku nikt nie piłuje ryja. No może Susan, gdy poje pstrąga.

Opluwam się wodą, a June śmieje się jak szalona. Susan grozi Mallory palcem, a w jej głowie już pewnie kwitnie plan zemsty. Znam ją, nie lubi być dłużna. Zresztą trenuje na Denisie, więc zna dużo sposobów, jak komuś uprzykrzyć życie. Mój brat był kiedyś jej nowym sąsiadem i szczerze się nie znosili. Opowiadał mi wtedy, jakie z niej ziółko, ale nie miałam pojęcia, że jest nie tylko jego koszmarem i przyszłą dziewczyną, ale też moją agentką. Życie potrafi zaskoczyć.

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

Co to ja mówiłam o zaskakiwaniu? Doznaję szoku, kiedy następnego dnia prowadzę niemal nieprzytomne dziewczyny na dworzec autobusowy, gdzie spotykam Granta z kobietą, której prawie zniszczyłam pelargonię. To są jakieś jaja.

– Nowa dupa? – zagaja Susan, wskazując ruchem brody mojego eks.

– Nie mam pojęcia. Chyba poznali się tutaj, a przynajmniej tak to wyglądało – tłumaczę, a ona zerka na mnie ze zmarszczonymi brwiami. – Śledziłam go. Zadowolona?

Przewracam oczami, a moja agentka śmieje się tak głośno, że zwraca na nią uwagę cały tłum, w tym również Grant. Jest zaskoczony naszą obecnością, co łatwo wywnioskować z jego miny. No to jesteśmy kwita.

Gdy autobus podjeżdża, wszyscy powoli pakują się do środka. Zajmuję miejsce obok June i zauważam, że Grant z tajemniczą kobietą siadają na przedzie. Przynajmniej nie będą słyszeć, jak rozmawiamy. June mruży oczy i szepcze konspiracyjnie:

– Jak chcesz, to mogę mu przypadkiem pierdolnąć.

– A nie miałaś tutaj poskromić swojej agresji? – Posyłam jej wymowne spojrzenie.

– Jeszcze jeden dzień nie zaszkodzi.

– Bardzo ci dziękuję za propozycję, jednak nasz związek się rozpadł i w sumie każde z nas może robić, co chce i z kim chce.

– Ale trochę słabo, że robi to na twoich oczach – ocenia i zaciska usta.

– To racja, ale na dobrą sprawę ja też migdaliłam się z włoskich ciachem tuż pod nosem Granta, więc chyba mamy jeden do jednego w tej chorej grze zazdrości.

– Jesteś o niego zazdrosna? Czujesz coś jeszcze?

– Sama nie wiem, June. To trudne. Ty niby chcesz się rozwieść z mężem, ale kochasz go nadal, prawda?

Wzdycha, układa usta w dzióbek, a potem odpowiada:

– Niestety. Dlaczego my, kobiety, musimy kochać tych facetów?

– Nie mam pojęcia. Wydaje mi się, że to może być poniekąd przywiązanie i niepewność.

– To znaczy? – docieka June, gdy autobus rusza.

– No wiesz, jesteś z takim jednym czy drugim, on nie do końca jest fajny, ale nie wiesz, czy spotka cię w życiu jeszcze coś podobnego. Gdybyś była pewna, że za zakrętem czeka dbający o higienę facet, który czuje potrzebę uprawiania z tobą seksu oraz sprzątania za sobą brudnych naczyń, a do tego ma normalną matkę, to pewnie odważniej rozstawałabyś się z obecnym partnerem.

– Masz rację – zgadza się June. – Szczególnie przekonuje mnie ta normalna matka.

Zaczynamy się śmiać, a pomiędzy siedzeniami przed nami pojawia się oko Susan, która proponuje:

– Zawsze możemy iść do wróżki i sprawdzić, czy czeka na ciebie koleś, który nie jest pokłócony z wodą i mydłem.

– Ona jeszcze żyje? – wypalam.

– Jasne. Umówić cię na przyszły miesiąc?

– Umów nas wszystkie – decyduje June. – A co mi tam. Jak powie, że mam zostawić Adama, jebnę tym wszystkim.

– Nie poznaję cię, June – mówi Mallory, wymieniwszy się z Susan pozycją podglądacza spomiędzy siedzeń. – To ty zawsze wmawiałaś nam, że miłość istnieje, że mężczyźni są tacy cudowni, że monogamia rządzi, a w ogóle ślub to spełnienie marzeń. Uderzyłaś się w głowę? Martwię się o ciebie.

– Moja mama mówi, że to jakiś szok poślubny.

– Jak dobrze, że mnie to nigdy nie spotka – kwituje Mallory i po chwili rejestruję, że wszystkie trzy zapadły w tryb drzemki.

Opieram się wygodnie o siedzenie i obserwuję przesuwające się za szybą krajobrazy. Zielone wzgórza, małe wioski umieszczone na wysokościach, wystające ponad domy wieże meczetów oraz oblane słońcem dziewicze obszary panowania najróżniejszej roślinności. Wkrótce i ja zapadam w czujny sen. Budzi mnie szum miasta, gdy autobus wjeżdża do Skopje. Krajobrazy pełne zieleni i błękitu zostają zastąpione przez wysokie budynki, sunące wolno samochody oraz szary beton. Wiem, że w centrum czeka na nas plejada pomników, a na bazarze eksplozja kolorów, i nie mogę się doczekać, aż tam dojedziemy.

Budzę dziewczyny i każę im się przygotować na spacer z dworca. Uprzedzam, że będziemy mijać bezdomne psy, bo w Macedonii nie ma schronisk i zwierzaki żyją na ulicach. June natychmiast ma łzy w oczach, ale uspokajam ją, że tutaj też, podobnie jak w Stanach, działają organizacje pozarządowe, które starają się zapewnić tym zwierzakom lepsze życie. W Ochrydzie pies czy kot jest karmiony przez turystów i pracowników pobliskich zabudowań, natomiast Skopje jest ogromnym miastem i trudno tutaj o taki komfort dla bezdomniaków.

Zanim dotrzemy na Stary Bazar, June wchodzi do sklepu, robi mięsne zakupy i karmi każdego spotkanego psa. W efekcie pokonanie trasy zajmuje nam niemal godzinę, ale wiem, że dla niej to ważne, więc cierpliwie wspieramy ją w jej dobrych uczynkach, dokupując kolejne mięcho.

– Nie wiem, gdzie iść najpierw – stwierdza Mallory, gdy wkraczamy na popularny bazar.

Wokół nas roi się od straganów i sklepów, wśród których znajdują się też knajpy, ale nie będę ryzykować z wrażliwymi brzuszkami moich koleżanek i zabiorę je na jakieś znajome żarcie w centrum. Tymczasem spędzamy dwie godziny wśród najróżniejszych towarów. Każda z nich zaopatruje się w jakąś błyskotkę, ale każę im nie szastać szmalem, bo planuję zabrać je jutro po ochrydzkie perły. W Skopje można obłowić się w złoto i srebro, przed czym staram się powstrzymać moje niesforne podopieczne. Spędzają sporo czasu, podziwiając wystawy z sukniami balowymi, których tutaj nie brakuje. Wszystko się błyszczy i kusi, ale w końcu udaje mi się wyrwać je ze szponów bazaru, który swoją obfitością potrafi zgubić człowieka i jego portfel.

– Przygotujcie się na spacer wśród pomników – informuję, prowadząc je do centrum.

Przechodzimy przez most, który pewnie byłby ładniejszy, gdyby nie walające się w wielu miejscach śmieci. Wkrótce wkraczamy w krainę białych budynków, antycznych naleciałości i oczywiście pomników. Nie liczyłam ich, gdy byłam tu po raz pierwszy, ale podobno jest ich dobrze ponad sto. Najciekawszy wydaje mi się wielki Aleksander Macedoński, więc to przy nim cykamy sobie pamiątkową fotkę, a potem idziemy na obiad, bo już ledwo zipiemy.

– Tych pomników jest więcej niż chłopców, których przeleciałam, zanim poznałam twojego brata – mówi do mnie Susan, kiedy zajmujemy stolik w otwartej części restauracji z widokiem na Aleksandra Macedońskiego.

– Na moście stało chyba z milion – ocenia June.

– June, co ty miałaś z matmy w szkole? – Mallory marszczy czoło i wbija baczne spojrzenie w naszego blondaska.

– Nie denerwuj mnie – odpowiada z uśmiechem, a Mallory udaje, że chowa się za moimi plecami.

– Co zjemy? – wtrąca Susan, przeglądając menu.

June prycha, a następnie oświadcza:

– Na pewno nie pstrąga.

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

Budzę się pierwsza i na palcach wychodzę na balkon, aby zacząć dzień od podziwiania magicznego widoku. Chcę też podsłuchać, czy Grant jest u siebie. Nie wracał wczoraj ze Skopje tym autobusem co my, więc moje zapędy śledcze niechcący się uruchomiły. Mam sporo pytań. Najbardziej interesuje mnie, czy spała u niego ta tajemnicza kobieta, ale nie przyznam się do tego dziewczynom. Nie powiem im też, że nie chcę, żeby to on spał u niej. Na samą myśl się wzdrygam.

– Co się ze mną dzieje? – pytam samą siebie.

Przypominam sobie słowa „co z oczu, to z serca”, które często powtarzała moja mama, gdy nieszczęśliwie zakochiwałam się w kolegach ze szkoły, osiedlowych łobuzach lub aktorach, również tych nieżyjących. Mama potrafiła zedrzeć mi ze ściany w pokoju plakat ukochanego artysty i wyrecytować swoją standardową formułę. Działało. Dopóki nie przyjechałam do Ochrydy i nie nawiązałam cywilizowanej rozmowy z Grantem, też działało. Muszę przestać przebywać blisko niego, aby móc o nim zapomnieć. W Nowym Jorku było to znacznie prostsze. Tam nie był moim sąsiadem, bo kilka miesięcy temu wyprowadziłam się z mieszkania, w którym mieliśmy się razem zestarzeć.

– O czym myślisz? – Głos Susan sprawia, że podskakuję. – Wybacz, nie chciałam cię wystraszyć. Ja pierdolę, ale tu pięknie! – zachwyca się, patrząc na jezioro rozpościerające się za czerwonymi dachami budynków.

– Myślałam dokładnie o tym – kłamię i unoszę twarz do słońca. – Jak się czujecie po wczorajszej wyprawie? Nikogo nie boli brzuszek?

Ledwo kończę mówić te słowa, z głębi pokoju dobiega intensywny tupot, a potem trzaśnięcie drzwiami łazienki. Chyba jednak komuś zaszkodziło macedońskie żarcie. Wracamy z Susan do środka, a ja potykam się o leżące na podłodze spodenki June, w które wczoraj, według niej, ledwo się wcisnęła. Mallory stoi pod łazienkowymi drzwiami i spokojnym głosem mówi:

– Chcesz ziółka?

– Nie – odpowiada krótko June, a potem słychać dźwięk uruchamianej spłuczki.

Martwię się o nią. Może te probiotyki są jakieś przeterminowane? Ale Susan czuje się dobrze. O co więc chodzi? Do mojej głowy wpada szalona myśl i werbalizuję ją dokładnie w momencie, gdy blada June opuszcza łazienkę.

– Może jesteś w ciąży? – wypalam.

Wszystkie trzy patrzą na mnie z wymalowanym na twarzach szokiem. Mam wrażenie, że nikt nie mruga i nie oddycha przez kilka długich sekund. Pierwsza reflektuje się Mallory, sięga po telefon blondaska, odblokowuje urządzenie bez najmniejszego problemu, a potem wchodzi w aplikację rejestrującą miesiączki. Ja i Susan patrzymy przez ramię koleżanki, która przesuwa kalendarz i pokazuje nam datę. Przenosimy pytające spojrzenia na June, która stoi ze zmarszczonymi brwiami i chyba próbuje sama policzyć to, co my widzimy na ekranie.

– Spóźnia mi się jakieś dwa tygodnie? – zgaduje.

– Raczej trzy i pół – precyzuje Mallory. – I ty jesteś ginekologiem? Na pewno nie znalazłaś dyplomu w jakimś wafelku? Jak Charlie biletu do fabryki czekolady?

– Uwielbiam ten film – oznajmiam, kładąc dłoń na sercu.

– Myślę, że o kinematografii pogadamy później – sugeruje Susan, chichocząc. – No, June, zdiagnozuj się. Czy ten twój morderczy nastrój nie zaczął się przypadkiem mniej więcej wtedy, gdy Adam zrobił ci bobasa?

– Ja pierdolę – szepcze zaskoczona June. – Ja…

– Skoczę po test – proponuję.

– Świetny pomysł – zgadza się ze mną Mallory.

Nie tracąc czasu na zbędne dyskusje, szybko zmieniam piżamę na bieliznę i sukienkę, wsuwam na stopy tenisówki i pędzę do najbliższej apteki, aby zaopatrzyć się w test ciążowy. Ustawiam się w krótkiej kolejce. Ludzie kupują jakieś pianki na oparzenia i plastry na otarcia. Kurwa, ja mam ważniejszą sprawę do załatwienia, więc mogliby się sprężyć. Gdy wreszcie nadchodzi moja kolej, jestem już tak podekscytowana potencjalnie bobasową sytuacją, że dość głośno proszę o test ciążowy, a za sobą słyszę świst wciąganego do płuc powietrza. Płacę, odwracam się, żeby pobiec do June, i wpadam na stojącego za mną Granta. Patrzy na mnie z przerażeniem. Cholera, pewnie myśli, że to ja jestem w ciąży. No trudno. Nie mam teraz czasu na tłumaczenie. Po prostu rzucam krótkie powitanie, a potem wychodzę z apteki i szybko wracam do mieszkania.

– Sikaj! – woła Susan, przekazując test rzekomo przyszłej matce.

Ta pospiesznie znika w łazience, a my stoimy jak jacyś domokrążcy i czekamy, aż drzwi się otworzą. Po zajebiście długiej minucie June zaprasza nas do środka i we cztery, trzymając się za ręce, sterczymy nad umywalką, oczekując wyniku. Mam wrażenie, że czas stanął w miejscu. W pomieszczeniu słychać nasze ciężkie oddechy. Moje serce galopuje. Żadna z nas się nie odzywa, aż do momentu, gdy odliczający czas telefon wydaje z siebie krótki dźwięk. June przełyka ślinę i przerywa ciszę:

– Ja chyba nie dam rady.

Susan robi krok w przód i odważnie podnosi test tak, abyśmy wszystkie widziały wynik.

– Dwie kreski – szepcze Mallory, a w kolejnej sekundzie zaczynamy płakać i się śmiać.

Jak mogłyśmy pomylić ciążę z niestrawnością? Te nerwy, metamorfoza wkurwienia w błogi uśmiech, buzujące hormony, mdłości, zmęczenie motywujące do urlopu i za ciasne spodenki. Wszystko staje się jasne. Po opadnięciu pierwszych emocji odzywa się Susan:

– June, będziesz musiała przeprosić właściciela tego lokalu, gdzie jadłyśmy rybkę, którą oskarżyłaś o zatrucie pokarmowe. Okazuje się, że pstrąg był niewinny. Twój bobas chyba po prostu nie przepada za rybami, a ja… no cóż… nażarłam się jak świnia i odpokutowałam.

W sklepie z perłami trochę nas ponosi. Lecimy na fali porannych emocji. W szampańskich nastrojach kupujemy po parze kolczyków, a moje towarzyszki jeszcze po naszyjniku. W klimatyzowanym pomieszczeniu spędzamy jakieś czterdzieści minut, bo wybór jest spory, a poza tym zdjęcia na ścianie działają jak magnes i dziewczyny z zainteresowaniem oglądają, kto odwiedził rodzinę Filevi przez lata ich działalności na rynku. Uprzejma sprzedawczyni uśmiecha się serdecznie, gdy Susan opowiada jej o pierścionku, który nosi na łańcuszku. Kobieta w sklepie ewidentnie kocha biżuterię, za którą stoi ciekawa historia, taka jak ta o powstawaniu ochrydzkich pereł oraz ta o prababci Susan i jej zaręczynowym pierścionku.

Po zakupach idziemy oblanymi słońcem uliczkami. June jest tak podjarana, że prawie dzwoni do wszystkich z rodziny, aby poinformować ich o ciąży. Udaje nam się jednak przekonać ją, że najpierw powinna powiedzieć Adamowi, i to najlepiej w cztery oczy, a nie przez telefon. Okazuje się, że zaraz po ślubie starali się o dziecko, ale nic z tego nie wychodziło. June skupiła się na pracy, nikomu nie mówiąc o swoich zawiedzionych nadziejach na zostanie matką, co stopniowo psuło jej nastrój i potęgowało poczucie zawodu. Obrywał za to Adam, a tymczasem los postanowił zadziałać. Mallory stwierdziła, że Adam przynajmniej ma sprawne jądra, więc nie jest taką do końca miękką fają.

– Wychodzi na to, że trwa sezon na zapładnianie – mówię, gdy siedzimy w jednej z restauracji i oglądamy zakupione perłowe cuda.

– O czym ty mówisz? – ożywia się Susan.

– Pamiętasz moją byłą sąsiadkę? – pytam, a ona prycha.

– Wszystkie ją pamiętamy – odpowiada. – Przecież wróżka przewidziała, co ta szma…

– Hej! – przerywa jej June. – Nie przy dziecku. – Kładzie dłoń na swoim płaskim brzuchu i marszczy brwi, jakby była zła.

– Chyba sobie kpisz – wypala Susan. – Przecież ono nas nie słyszy, bo być może jeszcze nie ma uszu. A poza tym i tak dowie się, że świat jest porypany, a niektóre sąsiadki to po prostu wywłoki.

– A mężczyźni w dużej mierze nadają się tylko do wydymania – dodaje Mallory i wzrusza ramionami. – Taka prawda, June. Twoja córka się o tym dowie, a lepiej chyba, żeby uświadomiły ją ukochane ciocie, a nie jakieś kretynki typu Melanie.

Na wspomnienie kuzynki Mallory wszystkie robimy zdegustowane miny. Kiedyś wysłuchałam całej opowieści o tym, jak to obie rywalizowały o spadek, tymczasem Mallory zakochała się i jest szczęśliwa, natomiast Mel męczy się z facetem, który chyba wkurwia ją samym faktem istnienia.

– Zastanowię się – kwituje June, a potem macha do kelnera, bo pora zamówić coś na obiad.

– O jakim sezonie na zapładnianie mówiłaś? – przypomina sobie nagle Susan i spogląda na mnie ze zmarszczonym czołem.

Pokazuję jej swój telefon, na wyświetlaczu którego widnieje profil mojej byłej sąsiadki. Na zdjęciu zamieszczonym wczoraj Ophelia ma już widoczny brzuszek i uśmiecha się szeroko do obiektywu. Od razu przychodzi mi do głowy jeden wniosek, ale szybko go odrzucam, żeby się nie dołować. Susan chyba to wyczuwa, bo chwyta mnie za dłoń i uśmiecha się ciepło, zaś June i Mallory tłumaczą kelnerowi, co zjemy i wypijemy. Biorę głęboki wdech i uspokajam rozedrgane serce. Myśli kotłują się w głowie, ale nie daję im dojść do głosu. Postanawiam zmienić temat i gdy kelner się oddala, zagajam:

– June, jakie imiona dla dziecka ci się podobają?

Przyszła mama się rozpromienia. Mam nieodparte wrażenie, że czekała na to pytanie.

– Skoro Mallory już wywróżyła, że to będzie dziewczynka, będę chciała za wszelką cenę wygrać spór z Adamem i postawić na imię Harper.

Wszystkie popieramy jej wybór i obiecujemy wspierać ją w walce o swoje.

– Ciekawe, jakie imię zaproponuje twoja teściowa – mąci Mallory.

– Na pewno swoje. – June prycha. – Ta kobieta ma się za boginię nieomylności i zajebistości, więc na bank stwierdzi, że jest godnym dawcą imienia. Może mnie w dupę cmoknąć, bo nie mam zamiaru słuchać jej w żadnej kwestii dotyczącej opieki nad dzieckiem.

– Swoje wychowała nienajlepiej, więc niech się nie odzywa – komentuje Susan, po czym pyta: – Kupiłaś jej jakieś perły na pamiątkę?

– Teściowej? – June wybałusza oczy. – Czy ty za długo przebywałaś na słońcu?

– Na niektórych stoiskach mają tutaj korkociąg w kształcie chłopczyka, który… otwiera wino swoim… korkociągiem. Może spodoba się teściowej – sugeruję, a one natychmiast zaczynają bić brawo mojemu pomysłowi.

– Kupię jej butelkę wina, żeby mogła świętować poczęcie wnuczki. – June uśmiecha się szeroko. – I dorzucę ten korkociąg z kutasem, żeby nie myślała, że nagle chcę być jej psiapsi z jednej ławki w kościele.

Na stole pojawiają się nasze zimne napoje. Jest cholernie gorąco, ale radzimy sobie znakomicie. Unoszę szklankę z sokiem i wygłaszam toast:

– Za małą Harper!

Szkło stuka o szkło, słychać gwar rozmów i nasz chichot, a moje nachalne myśli wciąż próbują zepsuć spokój serca.

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

Wieczorem udaję się na przechadzkę, aby ukoić duszę. June położyła się szybciej, Mallory i Susan włączyły jakiś serial, a ja postanowiłam się przewietrzyć. Wierzę, że jak wyprowadzę myśli na spacer, to się uspokoją. Docieram nad jezioro i przymykam powieki, bo lekki wiaterek przyjemnie muska moją twarz. Słońce zaraz zacznie chować się pomiędzy otaczającymi nas górami, a jasny dzień stopniowo przechodzić w królestwo cienia. W tym wydaniu Ochryda również wygląda zjawiskowo.

Powoli stawiam kroki, zmierzając w stronę pełnej turystów promenady. Wśród drzew dostrzegam znajomą postać siedzącą na ławce. Czuję szybsze bicie serca, jakby ostrzeżenie, ale mimo to kieruję się w miejsce, które wybrał sobie Grant. Od razu oceniam, że wypił więcej niż jedno piwo, bo wykazuje oznaki lekkiego upojenia alkoholowego. Oczy charakterystycznie błyszczą mu w promieniach zachodzącego słońca. Spostrzega mnie, zanim się przysiądę. Nie reaguje. To źle. Grant Donovan wykazuje obojętność wtedy, gdy naprawdę ma kiepski nastrój.

– Można? – pytam, ale w tym samym momencie pcham dupsko na wolne miejsce.

– Zapraszam – rzuca sucho.

– Jak ci minął dzień?

Nie odpowiada. Robi taką minę, jakby się zastanawiał, ale zarazem czuł zdegustowanie.

– Chcesz piwo? – wypala po chwili ciszy.

– Mogę chcieć.

Idzie do sklepu znajdującego się kilka metrów dalej i przynosi dwie butelki z chłodnym trunkiem. Otwieram swoją, oczywiście oblewając trochę kolano, ale ignoruję to i zanurzam usta w zimnym piwie. Grant przechyla swoją butelkę i w trzy sekundy wypija niemal połowę zawartości. Nigdy nie ogarniałam, jak ludzie to robią. Nie łykają, tylko wlewają to do żołądka? Czują w ogóle smak? Wiedzą, o co chodzi w degustacji?

Nagle Grant patrzy na mnie z szokiem wymalowanym na twarzy. Spogląda na moje piwo, na mnie, potem znowu na piwo i wyciąga po nie rękę.

– Masz swoje – stwierdzam, odsuwając szybko szkło.

– Ale ze mnie cymbał.

Tu nie zaprzeczę, więc tylko wydymam wargi.

– Nie powinnaś pić alkoholu – oznajmia poważnie.

Te jego zasady. Przewracam oczami i wyjaśniam:

– To, że raz macałam się po pijaku z jakimś Włochem, nie znaczy, że zaraz będę się puszczać po jednym piwie.

– Moim zdaniem tylko on wtedy macał – poprawia i wymownie unosi brwi.

– Nieważne. – Macham dłonią, lekceważąc jego przestrogi. – Nie najebię się już i nie będziesz musiał mnie ratować.

– Yhm.

– Co yhm?

– Nie, nic – odpowiada i kręci głową, a potem pyta: – Dobrze się czujesz?

– Tak, dziękuję. A ty?

– Nie do końca.

– Coś się stało? – dociekam, próbując chwycić jego spojrzenie, ale on gapi się w chodnik.

– Czy ja wiem…

– Jesteś zły?

– Nie. Dlaczego tak uważasz?

– Dziwnie się zachowujesz – tłumaczę. – Smutno ci?

– To prędzej.

– Dlaczego?

Bierze głęboki wdech i przez chwilę milczy, więc daję mu troszkę czasu na namysł. Na dobrą sprawę nie muszę przejmować się jego samopoczuciem, ale spędziliśmy razem kilka lat i przeżyliśmy tak wiele, że przywiązanie bierze górę i z przyzwyczajenia wiercę mu dziurę w brzuchu, dopóki nie powie mi, co go trapi.

– Co cię smuci? Coś się wydarzyło?

Nagle przychodzi mi do głowy myśl, że ktoś umarł. Robi mi się zimno, a oddech grzęźnie w piersi, ale nie pośpieszam Granta, bo widzę, że zbiera się w sobie. Mam nadzieję, że nie zbliża się żaden pogrzeb. Zawsze lubiłam jego rodzinę i znajomych. Aż mnie skręca w żołądku, gdy tak czekam na informacje. W końcu pada wyznanie:

– To nie moje dziecko.

Od razu wracają do mnie moje natrętne myśli z dzisiejszego dnia. Widzę w pamięci zdjęcie na Fejsie. Moja była sąsiadka i jej brzuch. Granta i Ophelię coś łączy lub – jak się teraz okazuje – łączyło. Jeśli to nie jego dziecko nosi w łonie, to w sumie powinnam się cieszyć i przyznaję, że czuję lekką satysfakcję. Wszechświat zemścił się w moim imieniu. Niechcący to werbalizuję:

– Ty zdradziłeś mnie, ona zdradziła ciebie. Widocznie karma wraca.

Potrząsa głową i wpatruje się we mnie zaskoczony. Cholera, mogłam zachować przemyślenia dla siebie. Teraz już za późno, więc jedynie czekam na jego reakcję.

– O czym ty mówisz? – pyta cicho.

– O ciąży Ophelii.

– Na serio myślisz, że…

Przerywam mu głośnym westchnieniem.

– Nadal nie chcę o tym gadać – oznajmiam. – Jeśli jej ciąża cię smuci, mogę ci kupić jeszcze jedno piwo na chwałę starych, dobrych czasów.

– Rzeczywiście były dobre – przyznaje i uśmiecha się do siebie. – Czyli…

Zerka na mnie czujnie, a ja nie mam pojęcia, o czym mówi.

– Czyli nie chodzi o jej ciążę? – dopytuję, a on kręci głową. – No to o co?

Pociągam łyk z butelki, a Donovan wciąż jest w jakimś zawieszeniu, bo śledzi wzrokiem ruch mojej dłoni. Wreszcie przemawia:

– Nie jesteś w ciąży.

Zaczynam kaszleć, bo to stwierdzenie wybija mnie z rytmu. Czy on ochujał? W jakiej ciąży? I niby z kim? Kiedy ostatnio sprawdzałam, wibratory nie miały funkcji „zapłodnij”. Ocieram usta, bo trochę oplułam się piwem. Grant mruga, jakby przetwarzał dane, a ja przypominam sobie nasze spotkanie w aptece.

– Ja pierdolę. Myślałeś, że to test dla mnie?

Od razu wie, o czym mowa, bo natychmiast pyta:

– Nie był dla ciebie?

– Nie, łysa pało. June jest w ciąży.

Zawsze mówiłam mu wszystko i wiem, po prostu wiem, że moje tajemnice nadal są bezpieczne. Nie umiem wyjaśnić tego przeczucia, że mogę mu powiedzieć o każdej akcji, ale nadal mocno się mnie ono trzyma. Dlatego bez namysłu poinformowałam go o ciąży June.

– Myślałem, że…

Dopiero teraz składam w całość strzępki rozmowy. Myślał, że jestem w ciąży, i zrobiło mu się smutno, że to nie jego dziecko? Czy ja dobrze rozumiem?

– Jeszcze raz – proszę. – Wyjaśnij, dlaczego ci smutno.

W odpowiedzi przechyla butelkę, kończy piwo, umieszcza szkło w koszu, a potem lekko się uśmiecha, w mgnieniu oka wyciąga swoją wielką łapę, obejmuje moje ramiona i mocnym szarpnięciem przyciąga mnie do siebie. Tracę kontakt z rzeczywistością, gdy chłodne usta Granta na moment przyciskają się do moich. W osłupieniu wstrzymuję oddech, kiedy mój mózg rejestruje całusa. Szybkiego i mocnego. Zaskakującego i zniewalającego. Nagle wytatuowane ramię znika, mój były narzeczony posyła mi promienny uśmiech, a następnie wstaje i wędruje w prawo. Chyba wraca do siebie, ale ja na pewno nie pójdę teraz w jego ślady. Drżącą dłonią ledwo utrzymuję butelkę, więc stawiam ją na ławce. Moje nogi pokrywają się gęsią skórką i są dziwnie miękkie, więc nie mogę wstać i pobiec za Grantem, aby mi, do chuja pana, wyjaśnił, co tu się właśnie wydarzyło.

ROZDZIAŁ SZESNASTY

Zapada zmrok, a ja wciąż spaceruję po promenadzie. Muszę przemyśleć swoją sytuację, bo strasznie się pogubiłam we własnych emocjach. Wiatr znad wody zapewnia mi orzeźwienie, które jednak nie chce wkraść się w moje zagmatwane myśli. Co robić? Czym się kierować? Komu ufać? Doświadczenie pokazało mi, że Grantowi nie powinnam, ale przed chwilą, tam na ławce, ten pocałunek… To wydawało się cholernie szczere i spontaniczne. A może wcale takie nie było i są to jedynie zwodnicze podszepty mojej wyposzczonej duszy i jeszcze bardziej wyposzczonego ciała? Może tak naprawdę Grantowi nie wyszło z Ophelią i stwierdził, że spróbuje wrócić do mnie, bo w sumie było nam dobrze? Bierze mnie na wspomnienia starych, dobrych czasów i robi minę szczeniaczka, myśląc, że się nabiorę. Nie mogę tego zrobić. Zachowujemy się jak kulturalni ludzie, rozmawiamy bez agresji, on jest pomocny, bo wyciąga mnie z jeziora, wyrywa z rąk włoskich cudzych mężów i udostępnia łazienkę moim gościom, ale nie mogę dać się ponieść nostalgii za tym, co mieliśmy. Ostatecznie złamał mi serce. Nie chcę tego przeżywać po raz kolejny.

Dostaję wiadomość od Susan, że June się obudziła i jest głodna. Potrzeba opieki nad ciężarną motywuje mnie do porzucenia myśli o własnych problemach. Odpisuję, że już pędzę z pomocą, po drodze wpadam do znajomej knajpy, żeby zarezerwować stolik, a godzinę później wszystkie cztery raczymy się kolacją w otoczeniu turystów z różnych zakątków świata. Staram się skupiać na rozmowie i nie zadręczać wydarzeniami dzisiejszego wieczoru. Idzie mi średnio, ale robię, co mogę.

– Emily – zwraca się do mnie Susan. – Twój brat kazał mi przywieźć trochę tego czosnkowego majonezu.

– Jutro pójdziemy na zakupy – obiecuję.

– Też chcę czosnkowy majonez – wtrąca June.

– A jeśli dziecko będzie miało przez to nieświeży oddech? – szydzi z niej Mallory.

– Jestem przekonana, że wszystko z nim w porządku. Jak tylko wrócimy, ktoś w pracy mnie zbada i będę wiedziała, jak się rozwija moja mała Harper.

– Wróżka umówiona – odzywa się Susan. – Może jest lepsza niż USG i od razu powie ci, za kogo młoda wyjdzie za mąż.

June robi zniesmaczoną minę, po czym ubiera to w słowa:

– Jeszcze się zastanowię, czy będę jej polecać małżeństwo.

– Nam polecałaś i widzisz, jak się skończyło – zauważa Mallory. – Bronimy się rękami i nogami. Może jak nie będziesz się w tej kwestii wypowiadać, Harper znajdzie księcia z bajki, dostanie wielki pierścionek zaręczynowy, weźmie ślub w niesamowicie ekskluzywnych warunkach i zamieszka w pałacu.

Susan parska śmiechem, a potem mówi:

– Powinnaś kupić kapelusz, Mallory, bo chyba słońce ci przygrzało. Książę z bajki? Błagam cię. Czego życzysz naszej Harper? Kolesia w rajtuzach, który całe życie jest na utrzymaniu rodziców i jedyne, co potrafi zrobić, to jeździć konno i się uczesać?

Śmieję się z ich dyskusji. June zaciska wargi, ale śledzi bieg wydarzeń. Na pewno też jest ciekawa, co ciotki jej pociechy planują jej przekazać na temat świata i jego książąt. Mallory chwilę myśli, mruży oczy, spoglądając na Susan, a w końcu stwierdza:

– Najważniejsze, żeby nie oglądał kanału pogodowego z filiżanką rumianku w ręce, nie kroił zielonego groszku, nie miał byłych dziewczyn w ciąży i nie wsadzał kutasa w inne dziury, gdy rzekomo spotyka się z jedną.

Zdecydowanie zgadzam się z jej wywodem, szczególnie z ostatnim punktem, więc unoszę szklankę z wodą mineralną i wznoszę toast:

– Za współczesnego księcia z bajki!

Nie mogę zasnąć. Po kolacji pogadałyśmy i pospacerowałyśmy trochę, więc byłam pewna, że padniemy jak muchy. To znaczy plan częściowo wypalił, bo moje tymczasowe współlokatorki są w krainie Morfeusza już od godziny, a ja przewracam się z boku na bok. Moje zmęczenie się nasila i jestem coraz bardziej rozdrażniona faktem, że nie śpię. June raz na jakiś czas pochrapuje, Mallory przed chwilą gadała coś przez sen, a Susan chyba śniło się bieganie, bo skopała z siebie cienką kołdrę. Obstawiam, że we śnie goniła uciekającą w parku Cookie, bo to podobno ich stały numer.

Na zewnątrz panuje cisza. W małym mieście życie toczy się inaczej niż w metropolii, jaką jest Nowy Jork. Tutaj ucho odpoczywa, a przynajmniej powinno. Moje jednak nie może spać, więc po kolejnym kwadransie leżenia w ciemności poddaję się. Wstaję, wsuwam stopy w klapki, chwytam butelkę wody i wychodzę na balkon, żeby orzeźwić się mrokiem. Jest gorąco, ale jednocześnie przyjemnie, bo wieje lekki wiatr.

Zauważam, że na dole wciąż świeci się światło. Grant pewnie pracuje. Może ma wirtualne spotkanie z redakcją, bo przecież w Nowym Jorku jest dopiero późne popołudnie. Prawdopodobnie konsultuje postępy w pracy. Jestem ciekawa, co napisze o Ochrydzie. Na pewno przeczytam jego artykuł. W sumie czytam wszystkie, nawet te, które napisał, gdy już nie byliśmy razem. Chyba nie przestałam być jego fanką. Uśmiecham się smutno i biorę łyk wody, bo lato jest tutaj bardzo mocno odczuwalne nawet nocą. Podziwiam otulone mrokiem miasto, a potem rejestruję, że na dole coś dzwoni i Grant zaczyna rozmowę. O nie, nie mogę zmarnować takiej okazji. Niby nie powinnam być ciekawa, co dzieje się teraz w jego życiu, ale nic nie poradzę na to, że jestem. Cicho opuszczam mieszkanie i ostrożnie schodzę na dół.

Otwieram drzwi, starając się nie hałasować. Na zewnątrz jakieś dwa koty wylegują się na schodkach, więc płoszę je swoim nagłym pojawieniem się.

– Wybaczcie – rzucam szeptem i przesuwam się pod otwarte okno.

Grant rozmawia przez telefon, siedząc przy biurku. Nie ma na sobie koszulki, a widok jego tatuaży podsuwa mi odległe wizje upojnych chwil, które spędzaliśmy razem. Kurwa, muszę się skupić na śledztwie, a nie rozmyślać o erotycznych uniesieniach należących do przeszłości. Czuję, że Donovan ma na oku naprawdę ciekawą historię. Inaczej by się tym nie zajmował. Jest człowiekiem, którego raczej trudno zaskoczyć. Nawet moje życiowe potknięcia rzadko go dziwiły. No może poza tym, kiedy przypadkiem podpaliłam rodzicom kanapę.

– Tak, mam kilka istotnych informacji. Ten artykuł pokaże Ochrydę w prawdziwym wydaniu – mówi Grant, a ja nadstawiam uszu. – Dotarłem do gościa, który mieszka tu prawie siedemdziesiąt lat i ma świetną pamięć. Poza tym właściciel pracowni zgodził się na sesję zdjęciową przy procesie produkcji papieru.

Muszę przyznać, że mój eks nie próżnuje. Nie dość, że stara się przedstawić mocne punkty miasta, to przy okazji ratuje mnie z opresji i próbuje rozwikłać jakąś zagadkę, która niesamowicie mnie interesuje.

– Jeszcze go nie widziałem – odpowiada na pytanie, którego nie mogłam usłyszeć. – Pracuję nad tym, ale to osobny temat, wiesz o tym. Artykuł i ta sprawa nie będą się łączyć.

A więc jego szef, bo zakładam, że to z nim rozmawia, wie o tym, czego ja próbuję się dowiedzieć. Nie odpuszczę. Jestem zbyt ciekawska, a poza tym nie mam tu wiele do roboty. Gdy dziewczyny wyjadą, będę sobie samodzielnie organizować czas i zabawa w detektywa wydaje się idealną opcją. W dodatku Grant chyba chce, żebym dotarła do prawdy, bo zasugerował to podczas wspólnego posiłku. Wciąż jednak nie mam punktu zaczepienia. Może poproszę moje współlokatorki o pomoc. We cztery będzie nam łatwiej coś podsłuchać.

Nagle robi się cicho, bo Grant kończy rozmowę, czym mnie rozczarowuje. Sądziłam, że nocne przeszpiegi przyniosą lepszy efekt, a tymczasem jedynie podkręciły moją ciekawość, nie podpowiadając żadnego tropu.

Już mam wrócić na górę, kiedy mój były narzeczony ponownie sięga po telefon i wykonuje połączenie. Czekam w napięciu, co tym razem powie. Mam nadzieję, że dzwoni do Nowego Jorku i będzie rozmawiał po angielsku. Wprawdzie znam włoski i norweski, ale chyba powinnam była uczyć się macedońskiego, bo przez nieznajomość tego języka ucieka mi pewien etap węszenia Granta po mieście. Tymczasem ktoś odbiera i Donovan wita się po angielsku. Mój żołądek zaciska się w supeł, gdy padają słowa:

– Jak się masz, Ophelia?

A więc ta gnida jest obecna w jego życiu. Czy to z nim jest w ciąży, a mnie w tej kwestii okłamał? Niech to szlag, coraz więcej pytań, a żadnej odpowiedzi.

– Tak, udało mi się porozmawiać z kilkoma osobami i jestem już naprawdę blisko – zapewnia Grant, a moje serce przyśpiesza. Wygląda na to, że Ophelia też jest wtajemniczona w prywatne sprawy Donovana. – Wiem. Yhm. Nie śledziłem ostatnio jej Instagrama, ale… Nie uwierzysz. – Głośno wypuszcza powietrze i dodaje: – Mieszkamy w tym samym budynku. Dowiedziałem się niedawno. Niezłe jaja, no nie?

Po co on jej o mnie opowiada? Co jej do tego, gdzie jestem? Dlaczego obserwuje mnie w sieci? Ta wywłoka nie powinna interesować się moim życiem. Życiem, które mi zniszczyła. Poza tym mogliby się wreszcie ujawnić, a nie stoję tu jak widły w gnoju i czekam na informację, że mój były facet zrobił dziecko byłej sąsiadce, przed którą ostrzegała mnie wróżka. Ja pierdolę, nawet w książce nie wymyśliłabym takiego scenariusza.

– Wiem, wiem – mówi Grant do telefonu, a później przez chwilę słucha Ophelii. – Nie, chcę to załatwić tak, jak zaplanowałem. Tylko najpierw potrzebuję porozmawiać w cztery oczy z tym facetem.

Jakim facetem? I co załatwić? Może mnie. Naślą na mnie płatnego zabójcę? Tutaj pewnie jest taniej niż w Stanach. Ze zdenerwowania tupię nogą, bo przez to, że nie słyszę słów wywłoki, otrzymuję niepełne dane i nie mogę rozwikłać zagadki ochrydzkiego śledztwa Granta.

– Byłem w Skopje. Mieszka tam…

Żeby lepiej słyszeć, robię krok w stronę otwartego okna, a jakiś zabłąkany kamyk wymyka się spod mojej podeszwy i uderza o elewację. Jestem pewna, że obserwowany przeze mnie obiekt to zarejestrował, bo przecież jest noc i słychać niemal każdy dźwięk z zewnątrz. W ostatniej chwili kucam pod parapetem.

– Czekaj chwilę – prosi Grant, a ja wstrzymuję powietrze. – Chyba coś słyszałem, a nie chcę pijanych turystów na podwórku.

O słodki chuju. Ale stres. Staram się nie oddychać, aby nie zdradzić swojej obecności. Zbliżające się kroki sprawiają, że skacze mi adrenalina. Grant podchodzi do okna, ale chyba nie wychyla się zbyt mocno, bo z pokoju dobiega mnie jego głos:

– Pewnie koty grandzą. Są tu wszędzie.

Znowu chwila ciszy. Słyszę, jak człapie do stołu, a potem padają słowa, które zapewniają mi jeszcze większe poplątanie myśli:

– Ach, Ophelia, zapomniałbym. Widziałem fotkę. Gratuluję potomka w drodze.

Chyba zaraz ocipieję. Skoro on nie jest ojcem, to kto? A właściwie jebać Ophelię i osoby odwiedzające jej waginę. Najważniejsze pytanie brzmi: z kim odszedł Grant, gdy przypadkiem odkryłam, że chce mnie opuścić?

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY

Susan intensywnie przeżuwa kęs rogalika i wpatruje się we mnie w oczekiwaniu na wyjaśnienia.

– Nie, nie wrócił już do tematu Skopje – mówię, a one trzy wydają z siebie stęknięcie oznaczające zawód.

– Trzeba się dowiedzieć, po co tam pojechał – stwierdza Mallory.

– I kim jest tajemniczy facet – dodaje June.

Kiwają głowami, jakby właśnie opracowały genialny plan rozwiązania zagadki, która męczy mnie od wielu dni. Opowiedziałam im wszystko od samego początku, bo obawiam się, że bez ich pomocy nie uda mi się podsłuchać niczego istotnego. A może przy okazji rozmowy o pogodzie będą umiały wyciągnąć z Granta choćby drobny szczegół, który pomoże mi odkryć ten pieprzony sekret.

– Przeszukajmy jego mieszkanie – proponuje nagle Susan, a my patrzymy na nią w osłupieniu. – No co? Jeśli ma tam jakiekolwiek notatki, będziemy przynajmniej znały jakieś nazwisko, którego później można poszukać w internecie. Przecież sam nam nie powie.

To prawdopodobnie najlepszy pomysł. Łażenie za Grantem nie dało mi wiele. Zobaczyłam trzy osoby, których personaliów ani roli w tej zagadce nie znam. Poza tym wiem jedynie, że rozwiązanie wywoła we mnie reakcję, która ciekawi Granta. Jakby nie mógł mi go od razu wyjawić i zaspokoić swojej ciekawości. Ależ on mnie wkurwia tymi swoimi tajemnicami. Powiedział nawet Ophelii, z którą nie jest, bo tak wynika z rozmowy o jej ciąży. Po co w takim razie ją wtajemniczał? Przyjaźnią się? Byli parą i się rozstali? Już się pogubiłam.

– Susan ma rację – odzywa się po chwili June. – Jak Grant wylezie z mieszkania, dwie z nas pójdą za nim, a dwie ruszą na przeszpiegi. Będziemy w kontakcie, więc nas nie nakryje na myszkowaniu w swoich notatkach.

– A masz klucze? – pytam delikatnie.

June prycha, spogląda na Mallory i Susan, a następnie oznajmia:

– Wiemy, kto ma doświadczenie we włamaniach i ucieczkach przez okno.

– Nie chcę znowu skończyć na komisariacie. – Susan śmieje się na wspomnienie wtargnięcia do mieszkania mojego brata. – Ale dla dobra sprawy jestem gotowa popełnić przestępstwo.

– Wchodzę w to – zapewnia Mallory.

– Tylko uważaj na włosy – dogaduje jej Susan.

– Nie masz przypadkiem ochoty na pstrąga? – docina jej Mallory z wrednym uśmiechem.

– Zróbmy sobie dzisiaj ładne zdjęcia. – June przerywa pyskówkę przyjaciółek. – Emily, mówiłaś o jakichś cerkwiach i o antycznym teatrze. Potrzebuję takich fotek, żeby teściowa mi zazdrościła. Zrobimy sobie wycieczkę?

– Jeśli tylko dobrze się czujesz – mówię. – Nie masz ochoty zwrócić śniadania?

– Nigdy nie czułam się lepiej.

– No dobrze, możemy pospacerować po mieście i zrobić fotki dla teściowej – zgadzam się. – Skoczę tylko pod prysznic, żeby odświeżyć się po nocy.

Zgarniam z szafy sukienkę i bieliznę, a potem zamykam się w łazience i słyszę krzyczącą do mnie June:

– Emily, tylko zostaw otwarte, gdybym musiała nagle przytulić porcelanę!

A przed chwilą twierdziła, że nie będzie rzygać. Chichoczę cicho, bo moja ciężarna współlokatorka jest zabawna. Odbezpieczam drzwi i profilaktycznie podnoszę deskę, aby ułatwić June sprawę. Wchodzę pod prysznic i przymykam powieki. Ciepła woda sprawia, że robię się senna. Dobrze, że zażyczyły sobie ten spacer, przynajmniej będę się jakoś trzymać po swoich nocnych harcach. Emocje długo nie dały mi zasnąć, więc odczuwam zmęczenie.

Kiedy dziesięć minut później opuszczam łazienkę, moje towarzyszki są już gotowe do drogi. Posprzątały po śniadaniu, przebrały się i grzecznie czekają na swoją przewodniczkę. Szykuję się dość szybko, przy okazji nabijając sobie siniaka o róg szafki nocnej, który wyzywam od najgorszych. Nie byłabym sobą, gdybym nie odstawiła jakiejś destrukcyjnej akcji.

Gdy schodzimy na dół, otwierają się drzwi drugiego mieszkania i zatrzymuje mnie widok Granta.

– Emily – mówi, a potem kiwa głową reszcie. – Mogę na słówko?

Wszystkie trzy patrzą na mnie tak, jakbym właśnie usłyszała w sądzie wyrok śmierci i była odprowadzana do celi. Przełykam ślinę i ledwo powłócząc nogami, wkraczam do mieszkania Granta. On przymyka drzwi, więc czekające na mnie dziewczyny będą wszystko słyszały, gdybyśmy zaczęli się kłócić. Nie mam jednak nic na swoje usprawiedliwienie, więc jestem pogodzona z losem. Winna, wysoki sądzie.

Czekam, aż Grant przyzna, że widział mnie w nocy pod swoim oknem i że nieładnie podsłuchiwać. No i doda pewnie, że wie, że to ja nasikałam mu do butów. Czuję, że nadciąga mój koniec. Biorę głęboki wdech i staram się brzmieć beztrosko, pytając:

– Coś się stało?

– Słyszałem – rzuca i zaciska usta, a ja chcę zapaść się pod ziemię.

A więc nie umiem podsłuchiwać ani zachowywać się cicho. Chujowy ze mnie detektyw i zaraz spłonę ze wstydu, gdy były narzeczony zarzuci mi prześladowanie.

– Ja… – zaczynam cicho, ale w tym samym momencie on mówi:

– Możesz korzystać z mojej łazienki.

Czekaj, czekaj. Co?

– Proszę? – dociekam, bo chyba się przesłyszałam.

– Jak June potrzebuje mieć swobodny dostęp do toalety, możesz przyjść tutaj. Nie zrobię ci krzywdy – tłumaczy i uśmiecha się uprzejmie. – Darła się tak, że trudno było jej nie usłyszeć. Domyśliłem się, że nie wolno ci w spokoju wziąć prysznica.

A więc o to chodzi. Co za ulga. Moje śledztwo jest bezpieczne.

– Wybaczam jej to, bo jest w ciąży – informuję z uśmiechem. – Ale dziękuję za propozycję. Może po spacerze skorzystam, bo każda będzie chciała wejść do łazienki choć na pięć minut.

– Będę wychodził za godzinę, ale zostawię mieszkanie do waszej dyspozycji – ożywia się, a ja mu nie przerywam. – Zamknę tylko główne drzwi, a tutaj będzie otwarte, gdybyście potrzebowały drugiej łazienki.

– Jesteś bardzo miły – zauważam.

– Nie chcę mieć na sumieniu sytuacji, gdy June nie zdąży przytulić porcelany – przyznaje i oboje się śmiejemy.

– Naprawdę jestem ci bardzo wdzięczna. Życie z ciężarną to dla mnie wyzwanie.

Chwilę później dołączam do dziewczyn stojących pod domem. Wpatrują się we mnie intensywnie, ale odzywam się dopiero wtedy, gdy znajdujemy się w bezpiecznej odległości i Grant nie może nas usłyszeć.

– Dolegliwości June przypadkiem załatwiły nam dostęp do mieszkania bez konieczności włamywania się – oświadczam, a one przybijają mi piątkę.

Jestem nieco podjarana, bo czuję się jak w filmie detektywistycznym. Naciskam klamkę i z mocno bijącym sercem przekraczam próg. Od razu widzę, że Grant nadal kocha porządek, bo nie walają się tu ubrania, opakowania po jedzeniu czy puste butelki. Nie zmienił się po odejściu. To ja zwykle zostawiałam jeansy na oparciu fotela lub puste pudełko z herbaty na blacie w kuchni, a mój eks za mną sprzątał i nabijał się ze mnie. Wtedy oczywiście jeszcze nie był moim eks i robił to wszystko z miłości – do mnie i do porządku.

Ponieważ już raz tu byłam, po tej nieszczęsnej próbie macanek z Vitem, pamiętam rozkład mebli. Łóżko jest w pomieszczeniu po prawej, a przez salon z biurkiem wychodzi się na schody. Kuchnia nas raczej nie interesuje, więc skupmy się na meblu, przy którym Donovan pracuje. Na biurku leży kalendarz w ciemnej oprawie. Grant zawsze lubił zapisywać dużo rzeczy w taki sposób. Trochę mi to imponowało, że nie daje się zdominować wszechobecnej i zachłannej technologii, tylko pracuje poniekąd analogowo. Jego styl retro mnie pociągał. Pewnie nadal tak jest, ale to nie czas i miejsce na takie rozkminy.

– Wezmę prysznic, a ty to przejrzyj – instruuję Susan, która weszła ze mną do mieszkania. – Idę trochę pochlapać w brodziku. Jak nie będzie śladów w łazience, to pomyśli, że olałam jego hojną ofertę lub po prostu weszłam pogrzebać w rzeczach.

– Nie zorientuje się, że czegoś dotykałyśmy – zapewnia Susan i ostrożnie przysuwa do siebie kalendarz.

Nie byłabym tego taka pewna. Jak znam życie, to wychodząc z łazienki, potrącę coś, czego nie da się ponownie ustawić w pozycji wyjściowej. Ewentualnie przypadkiem coś poplamię lub rozerwę. Taka już jestem. Nie robię tego celowo, ale skala zniszczeń z moim udziałem jest potężna.

Zamykam się w łazience, odkładam na pralkę ręcznik i czyste ubranie i czuję komfort, że mogę wziąć prysznic bez zerkania co chwilę, czy nie otwierają się drzwi i nie galopuje przez nie June gotowa przytulać porcelanę. Bez pośpiechu oglądam dobrze mi znany zestaw kosmetyków. Unoszę butelkę perfum i zaciągam się ich zapachem. Pamiętam go doskonale. Tęsknię za nim. Cholera, jak trudno zacząć żyć na nowo, gdy człowiek był szczęśliwy. To znaczy do momentu, aż to szczęście nie pierdolnęło wskutek jednego zdarzenia. Wzdycham, odstawiam perfumy na miejsce i zdejmuję nieco klejącą się do ciała sukienkę. Spacer po starówce w lipcowym słońcu dał nam popalić. Kiedy June zaczęła sapać, zarządziłam powrót. Nie chcę, aby coś stało się dziecku, bo jego mama wojowniczo podchodzi do świata i pokonywania jego ścieżek.

Nago staję przed lustrem i oglądam swoją opaleniznę, która w tej chwili ma jeszcze lekko czerwony kolor, ale zdecydowanie nie przypomina skóry Betty Treserki Tygrysów. Zastanawiam się, co u niej słychać. Może później odezwę się do niej na Instagramie. Fajnie spędziłyśmy razem te kilka dni. No i cały czas liczę na to, że jednak będę mogła pogłaskać tygrysiątko.

– Myj się szybciej! – Głos Susan wyrywa mnie z rozmyślań. – Musisz to zobaczyć!

Natchniona tą informacją biorę ekspresowy prysznic i czuję się jak młoda bogini. Wskakuję w świeże ubrania, po czym szybko zgarniam swoje rzeczy i wychodzę z łazienki. Susan siedzi przy biurku, częstuje się orzeszkami z małej miseczki stojącej na blacie, a w dłoni trzyma coś, co od tyłu przypomina zdjęcie. Mam nadzieję, że Grant nie miał policzonych tych orzeszków, bo na pewno dojdzie do wniosku, że to ja je zeżarłam.

Podchodzę na miękkich nogach, bo czuję, że zobaczę zaraz fotografię Granta i jego nowej dziewczyny, którą – co wczoraj do mnie dotarło – nie jest jednak Ophelia. Ciężko oddychając, staję obok Susan, a ona z tajemniczym uśmiechem podaje mi zdjęcie. Spoglądam na nie i… Co? To są jakieś jaja.

Opadam na stojący w pobliżu fotel i gapię się… na siebie. Nic nie rozumiem.

– Skąd to masz? – pytam cicho.

– Było w tym kalendarzu, który miał dać nam jakąś wskazówkę, a tymczasem dał nam jedno wielkie gówno. To znaczy – Susan unosi dłoń – nie że tak nazywam twoje zdjęcie. Chodzi mi o to, że są tu powpisywane tylko spotkania online z szefem, godziny lotów do i z Macedonii, no i adres domu, zakładam, że właśnie tego, bo wpisał go pod datą przylotu tutaj.

– A to? – drążę temat, oddając jej fotografię.

– Było wetknięte pomiędzy strony z tego tygodnia. Albo nie ma lepszej zakładki, albo on też nie potrafi o tobie zapomnieć – stwierdza Susan i patrzy na mnie ze współczuciem. – Co robimy?

Wsuwa fotkę do kalendarza i podaje mi go. Przeglądam zapiski i rzeczywiście nie znajduję tam żadnych wskazówek co do tajemnicy, którą znają chyba wszyscy poza mną. Z ciekawości sprawdzam zapisane loty i odkrywam, że Grant przyleciał dwa dni przede mną. Moją uwagę przykuwa jednak widniejący na danej stronie adres.

– To nie tutaj – mówię.

– Co nie tutaj? – ożywia się Susan, przerzucając strony najnowszego numeru czasopisma, dla którego pracuje Grant.

– Adres się nie zgadza – wyjaśniam. – Wzięłaś telefon?

– Tak.

– Zrób zdjęcie. Poszukamy w Googlach i pójdziemy tam. Może to jest właśnie trop, którego szukałyśmy.

Moja wspólniczka w zbrodni odkłada gazetę na biurko, a wtedy spomiędzy stron wysuwa się wizytówka i upada na podłogę. Obie spoglądamy na kartonik, a potem na siebie. Czuję ekscytację, bo być może znowu coś znalazłyśmy. Podnoszę papier i czytam imię oraz nazwisko.

– Jakiś optyk – szepczę.

– Nie pierdol, że przyjechał tutaj kupić sobie okulary. – Susan prycha. – Nastawiłam się na sensację nie z tej ziemi, a jemu chodzi o pingle?

– Może ten optyk wie coś, co pomoże Grantowi osiągnąć cel – sugeruję.

– Mam taką nadzieję, bo liczę na jakieś tajemnicze morderstwo sprzed lat lub coś w tym stylu, a nie, kurwa, dobieranie szkieł.

Od razu myślę sobie, że może koleś na co dzień sprzedaje okulary, a nocami dorabia jako morderca do wynajęcia. Moje zdjęcie w kalendarzu Granta miałoby wtedy sens, podobnie jak jego oczekiwanie na poznanie przeze mnie prawdy. Nic dziwnego, że nie chce mi zdradzić takiej niespodzianki. Moja mina na widok wycelowanego we mnie gnata na pewno byłaby bezcenna. Wsuwam wizytówkę pomiędzy strony gazety, licząc na to, że Grant nie pamięta, gdzie dokładnie ją umieścił.

Telefon Susan wydaje krótki dźwięk.

– Idzie – oznajmia moja agentka. – Pora się zmywać.

Mallory miała stać na czatach na balkonie i napisać nam, gdy zauważy wracającego do domu Donovana. Nie może nakryć nas na myszkowaniu. Przytulam kokon z brudnych ubrań i ręcznika, Susan poprawia krzesło i rzeczy na biurku, a potem szybciutko uciekamy na górę. Kiedy wchodzę do siebie, słyszę dźwięk przekręcanego w zamku klucza. Grant otwiera główne drzwi. Ale fuks.

– Opowiadajcie, co znalazłyście – mówi Mallory, a June zaciera ręce.

Po złożeniu zeznań idę do łazienki i rzucam brudne ubrania na podłogę. Proponuję dziewczynom zbiorowe pranie jasnych szmatek, na co one chętnie przystają. Rozwieszam mokre ręczniki na balkonie, a potem wracam do łazienki, żeby skompletować zawartość pralki. Raz po raz spoglądam na to, co przyniosłam od Granta, i jakoś tak dziwnie mi czegoś brakuje. Pewnie przesadzam. Przecież w tej sukience weszłam do jego mieszkania, a w tej drugiej wyszłam. Ręcznik zabrałam, bo suszy się u mnie. Zmieniłam bieliznę, bo trochę się zgrzałam, więc powinnam mieć jedne majtki na dupie, drugie do prania, stanik na sobie i ten koronkowy… O kurwa. Jednak coś tam zostawiłam.

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY

Odnajdujemy w sieci adres optyka, którego wizytówkę znalazłyśmy z Susan u Granta. Następnego dnia przed południem wybieramy się na przechadzkę i wpadamy odwiedzić tajemniczego faceta, który może nieświadomie pomóc nam ruszyć śledztwo z miejsca, a przynajmniej tak sobie wmawiamy. W lokalu pytam o niejakiego Zorana i po chwili staje przed nami młody mężczyzna, szczerząc się na nasz widok. Pewnie myśli, że każda z nas potrzebuje okularów, tymczasem Mallory zaoferowała, że będzie przynętą i zajmie naszego informatora rozmową na temat niezbędnych jej w tym momencie okularów przeciwsłonecznych.

– Panie nie chcą czegoś nowego? – zagaja chłopak, kiedy Mallory przedstawia mu swoje oczekiwania, a on wydaje się doskonale znać angielski.

– Ja poproszę – rzuca Susan. – A co mi tam. Nowa para zawsze się przyda.

Dotykam swoich ukochanych niebieskich okularów i uśmiecham się uprzejmie do chłopaka, po czym informuję, że nie potrzebuję kolejnych. June w ogóle ma wyjebane na naszą rozmowę, bo ogląda etui i prowadzi dyskusję z panią zza lady.

– Bardzo dobrze mówisz po angielsku – zaczyna Mallory, gdy Zoran prezentuje jej pierwszy model z ciemnymi szkłami.

– Dziękuję.

– Uczyłeś się za granicą?

– Głównie w domu – odpowiada i chyba się lekko rumieni. – Jesteście z Ameryki?

– Z Nowego Jorku – wyjaśnia Mallory, a oczy Zorana zaczynają błyszczeć niczym Times Square w sylwestra. – Byłeś tam kiedyś?

– Nigdy, ale chciałbym zobaczyć Wielkie Jabłko. Co sądzisz o tych? – pyta, podsuwając do zmierzenia oprawki w cętki.

– Całkiem niezłe – stwierdza Mallory i kontynuuje przesłuchanie: – Długo mieszkasz w Ochrydzie?

– Całe życie.

– Czyli niedługo. – Mallory puszcza do niego oko. – Bo wyglądasz bardzo młodo.

Przysuwam się do Susan i szepczę jej do ucha:

– Czy ona go zarywa?

– Jeśli tak i to pomoże, nie powiemy Brettowi.

Zoran okazuje się gadułą i podejrzewam, że nie każdy klient jest zainteresowany konwersacją, bo po kilku minutach chłopak zaczyna streszczać nam swój żywot. Opowiada o swojej edukacji, o ulubionych miejscach w Ochrydzie, a potem o marzeniach. Wyznaje, że chciałby zwiedzić świat, ale póki co odkłada na to forsę, gdyż nie zarabia kokosów, a ponadto ma dziewczynę i chciałby jej kupić pierścionek zaręczynowy.

– Chciałbym, żeby był tak ładny jak twój – zwraca się do Susan, która dumnie nosi na łańcuszku pierścień po prababci.

Mallory na wzmiankę o oświadczynach robi taką minę, jakby ugryzła coś kwaśnego. Wybiera okulary i odstępuje Susan miejsce przy lusterku. Kiedy i moja agentka ma już upatrzony model, a Zoran nadal smęci o tym, jak kocha swoją dziewczynę, gdzie się poznali i jakie mają plany matrymonialne, decyduję, że pora się zbierać. No trudno, może ten adres, który widniał w kalendarzu, rzuci nieco więcej światła na sprawę.

Dziewczyny płacą z nawiązką, wmawiając Zoranowi, że to napiwek na poczet pierścionka lub wycieczki do Nowego Jorku. Chłopak jest zachwycony i uśmiecha się tak, że gdyby nie uszy, robiłby to naokoło głowy. Zakupy udane, ale tajemnica Granta nadal pozostaje tajemnicą.

– Kupiłam sobie etui w kotki – oświadcza June, kiedy we cztery znajdujemy się znowu na zewnątrz. – A wy czegoś się dowiedziałyście?

– Że pierścionki zaręczynowe są drogie – kwituje zdegustowana Susan.

– No i że po ślubie Zoran i jego dziewczyna zamieszkają z jego ojcem – dodaje Mallory.

– Grunt, że dobrał wam okulary – podsumowuję i wzdycham. – Chodźcie na jakieś ciastko i kawę. Ja stawiam.

Po południu, gdy wyleżałyśmy już obiad, a dziewczyny skosztowały wszystkiego, co wczoraj przyniosły z mojego ulubionego sklepu, proponuję herbatę. Sączymy ją powoli i delektujemy się wakacjami. June analizuje, jakie badania musi zrobić i gdzie urządzi pokój dla dziecka. Mallory zastanawia się, czy Janice mogłaby odkryć swoje lepsze ja, gdyby spędziła urlop w bajkowej Ochrydzie. Susan rozważa plusy i minusy seksu na odległość.

– Największym minusem jest to, że wszystko usłyszymy – informuję ją. – Nie zniosę tego. Przecież to mój brat. Na samą myśl, że to planujecie, robi mi się niedobrze.

– Błagam, nie używajmy słów kojarzących się z rzyganiem – prosi June i zakrywa twarz dłońmi.

– Żadnego seksu na kamerkach – zarządza Mallory. – Napisz mu, niech sobie zwali konia pod prysznicem, bo Emily nie chce słuchać, jak robicie sobie dobrze przez ocean.

– Tego o waleniu konia też nie chciałam usłyszeć – przyznaję cicho, a one zaczynają się śmiać.

Nagle stwierdzają, że potrzebują więcej fotek, nie tylko dla teściowej June, więc wybiorą się do twierdzy. Ja odpuszczam, bo moje nogi potrzebują trochę odpoczynku. Od kiedy tu jestem, niemal bez przerwy gdzieś chodzę, a spacery pod górę dają mi się już we znaki. W Nowym Jorku ulice są płaskie, co zaczynam doceniać.

– Trafimy same – zapewnia Susan, gdy są gotowe do wyjścia. – Jakby co, zapytamy kogoś o drogę.

Zamykam za nimi drzwi i wykładam się na łóżku, żeby zregenerować siły. Zrobiło się dziwnie cicho. Są tu zaledwie kilka dni, a ja już przyzwyczaiłam się do ich obecności i będzie mi smutno, gdy wyjadą w przyszłym tygodniu. Niby zawsze dużo podróżowałam, w tym samotnie, ale z wiekiem chyba robię się coraz bardziej towarzyska.

Rozlega się pukanie do drzwi. Ciekawe, która i czego zapomniała. Uśmiecham się pod nosem, wstaję i otwieram. Brakuje mi słów, gdy w wejściu widzę Granta z zarozumiałym uśmieszkiem. Wiodę wzrokiem wzdłuż jego wytatuowanego ramienia i zatrzymuję się na uniesionym palcu wskazującym, o który zaczepione jest ramiączko swobodnie zwisającego stanika. Zamykam oczy i błagam wszechświat o łaskę. Nie dostępuję jej, więc odsuwam się i zapraszam byłego do środka.

– To chyba twoje – sugeruje Grant.

– Dziękuję – odpowiadam i odbieram bieliznę.

– Leżał u mnie na podłodze.

– A to pech – komentuję, unikając kontaktu wzrokowego.

– Nie wiesz, jak tam trafił?

– Pewnie wypadł mi, gdy wczoraj brałam prysznic i potem zabierałam swoje rzeczy – tłumaczę, udając pewność siebie.

– To ciekawe, bo leżał pod biurkiem – rzuca Grant i unosi brew, jakby chciał mi dać znać, że zostałam przyłapana na ściemnianiu.

– Jak to możliwe? – rżnę głupa.

– Ty mi powiedz. Szukałaś czegoś w moich papierach? – pyta, a jego zapach mnie rozprasza. Pieprzone perfumy, które sama mu kiedyś wybrałam i kupiłam pod choinkę. Niby trochę ciężkie, ale jednak cytrusowe i przyjemne. O czym on to…? Ach, no tak, moja nieudana akcja szpiegowska.

– Skąd ten pomysł? – nie poddaję się.

Grant stoi blisko. Bardzo blisko. Unoszę głowę, żeby spojrzeć mu w oczy, a zarazem ze wszystkich sił próbuję nie dać po sobie poznać, że owszem, szperałam w jego rzeczach.

– Wiem, jaka jesteś dociekliwa. Co chciałaś znaleźć tym razem?

Niech go chuj strzeli. Wypomina mi, że raz go śledziłam. No dobra, więcej niż raz, ale o tamtym zdaje się nie wiedzieć. Muszę iść w zaparte, że nie było mnie przy biurku. Inaczej wyjdę na zajebiście wścibską babę, a ten tytuł należy do teściowej June.

– Nie mam pojęcia, jak mój stanik się przemieścił – mówię twardo.

– Zastanów się chwilę. – Posyła mi karcące spojrzenie, którego chyba długo nie zniosę. – Może jednak przypominasz sobie, po co węszyłaś w moim biurku.

– Za kogo ty mnie masz? – Lekko podnoszę głos. – Jak nie chciałeś, żebym wchodziła do mieszkania, to po co mnie zapraszałeś?

– Proponowałem skorzystanie z łazienki, nie przeszpiegi – cedzi przez zęby.

Chyba się wkurzył, ale to nigdy nie sprawiało, że ja kapitulowałam. Kłótnia to wyzwanie, a ja lubię wyzwania. Chcę wygrać. Teraz też rzucam stanik na komodę, zakładam ręce pod boki i marszczę czoło, bo rośnie mi ciśnienie. No i próbuję wyglądać choć odrobinę groźnie.

– O co ci w ogóle chodzi? – pytam z nutą gniewu w głosie.

– O co mi chodzi? Znajduję twoją bieliznę pod moim biurkiem i uważasz, że to ty powinnaś zadawać pytania?

– Udowodnij mi, że ją tam zostawiłam.

– Stanik dostał nóg i sam sobie poszedł?

– Może leżał pod łazienką, a ty go kopnąłeś?

– Naprawdę sądzisz, że bym się nie zorientował?

Oboje zachowujemy się coraz głośniej. Napięcie między nami rośnie wprost proporcjonalnie do mojego wkurwienia. Mam nieodpartą chęć tupnięcia nogą, a najlepiej uderzenia w coś pięścią. Pomogłoby też kopnięcie Granta w kolano.

– Po co robisz aferę? Przyszedłeś mi zepsuć dzień? Zostawiłam stanik, przyniosłeś i po sprawie.

– Będzie po sprawie, gdy przyznasz, że szperałaś w biurku!

– W jaki sposób pomoże ci to w życiu?!

– Czego szukałaś, Emily?! – warczy.

– Po co ci moje zdjęcie?! – wrzeszczę, bo już dłużej nie wytrzymam tej pyskówki.

Grant milknie, zaciska zęby i pięści, przez jego twarz przelatuje mnóstwo emocji. Najpierw jest zdziwiony moim pytaniem, a może i lekko zawstydzony zdobytą przeze mnie wiedzą, potem wkurzony, bo przyznałam, że grzebałam w jego rzeczach, a na koniec chyba sam już nie wie, jak zareagować, bo w sekundzie chwyta moje policzki i mocno przyciska swoje usta do moich.

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY

Ten pocałunek jest jak pierwszy haust powietrza po wynurzeniu z wody. Niby fajnie buszować pod taflą, ale w momencie, gdy możesz już swobodnie oddychać, wypełnia cię nowa energia i świeżość. W tym przypadku świeżość mnie zaskakuje, bo przecież dobrze znam zachłanność tych ust, ciepło tych dłoni i miękkość warg. Mimo to mam wrażenie, że kosztuję czegoś nowego, co zajebiście mi smakuje. Przez moje ciało przebiega mrowiąca fala podniecenia. Gdy zaczynam mruczeć z zadowolenia, uruchamia się jednak mój mózg. Kurwa, co ja robię? Całuję się z byłym, który mnie porzucił. Natychmiast odrywam się od jego ust i z niedowierzaniem spoglądam w oczy, w których również widzę zaskoczenie. Jestem pewna, że tego nie planował, ale bardzo chciał. Byłabym hipokrytką, gdybym zapierała się, że ja absolutnie nie wyraziłam chęci. Wyraziłam, i to całą sobą, bo przed sekundą moje łapska błądziły po szyi Donovana, a język baraszkował z jego językiem. Co mi odwaliło?

– Emily, ja…

– Chyba oboje nie nadajemy się w tej chwili do prowadzenia poważnej rozmowy – sugeruję.

Grant przeciera twarz dłońmi, bierze głęboki wdech i kiwa głową. Wiem, że nie udzielił mi odpowiedzi na pytanie o moją fotografię, ale odpuszczam na moment i po prostu otwieram drzwi, gapiąc się w podłogę. Odkrywam, że towarzystwo mojego eks nie jest dla mnie bezpieczne emocjonalnie. On powoli wychodzi, a gdy już mam zamknąć mieszkanie, dociera do mnie cichy głos:

– Wszystko ci wyjaśnię, gdy przyjdzie czas.

– Okej – szepczę, ale nie wiem, czy słyszał.

Co on mi chce wyjaśniać? Bo nazbierało mu się. Wiem, że podczas rozstania nie dałam mu wiele powiedzieć, bo mnie to nie interesowało. Miałam dowód, to było wystarczające. Poza tym nie potrafił mi odpowiedzieć na pytanie, gdzie był z Ophelią, i to nie raz, więc po prostu spakowałam się i odeszłam. Nie widziałam sensu w ciągnięciu tej szopki, kiedy on znika z sąsiadką, a ja nie dostaję żadnych wyjaśnień. Odsunął mnie na bok, więc usunęłam się z drogi do jego szczęścia. Teraz wiem, że nie planował zostawić mnie dla Ophelii, ale jednak planował, przecież wiem, widziałam.

A może ma zamiar wyjaśniać to, że całuje mnie w taki sposób, jakby wciąż coś między nami było. Lub to, po co mu moje zdjęcie w kalendarzu. Musiał je tam umieścić już po rozstaniu, bo przecież mamy lipiec, a rok – tudzież kalendarz – zaczął się wkrótce po tym, jak się wyprowadziłam. W takich sytuacjach raczej niszczysz zdjęcia byłej, a nie je zachowujesz, żeby móc codziennie popatrzeć. Totalnie tego nie ogarniam, ale nie mam siły o tym dyskutować z Grantem.

Opadam na łóżko i gapię się w sufit. W mojej głowie krąży zbyt wiele myśli, abym była w stanie je teraz uporządkować. Poczekam na dziewczyny. To dla mnie duże wsparcie. Poza tym co cztery głowy, to nie jedna.

Wstaję, bo mnie nosi. Muszę się czymś zająć, żeby nie myśleć o tym, co zaszło. Będę się zadręczać później. Teraz przypominam sobie o adresie z kalendarza Granta. Skoro on i tak już wie, że w nim grzebałam, to nie powinien być zaskoczony, gdy udam się w to miejsce. Sprawdzam na mapach, czy to daleko, ale okazuje się, że bez problemu dotrę tam na piechotę. Dobrze, że nie muszę dzwonić po znajomego taksówkarza. Mam wrażenie, że po spotkaniu z June chłopak musi sobie trochę odpocząć psychicznie od amerykańskich klientów.

Wkładam buty, chwytam okulary i kapelusz, a następnie wychodzę z domu. Umieszczam klucze pod doniczką i wysyłam Susan zdjęcie schowka. Informuję, że muszę na chwilę wyjść. Jeśli uda mi się coś odkryć, wszystko wyśpiewam im przy kolacji. Mam dziś ochotę na pstrąga, ale nie będę tego robić June.

Posiłkując się mapą, przemierzam uliczki skąpane w słońcu i dopada mnie coraz silniejsze wrażenie, że już pokonywałam tę trasę. Kiedy wreszcie docieram do celu, nie jestem zaskoczona, bo mogłam się tego spodziewać. Pod adresem, który ukradłyśmy z Susan, znajduje się dom, do którego już raz dotarłam. Miało to miejsce podczas mojego pierwszego spaceru śladami Granta. To tutaj rozmawiał z jakąś starszą panią, w dodatku po macedońsku. Niech to szlag. Jak tak dalej pójdzie, to zostanę najgorszym detektywem świata. Postanawiam się jednak nie załamywać i wkraczam do małej kawiarni, która znajduje się pięć minut drogi od tajemniczego domu. To małe miasto. Ludzie się znają.

– Dzień dobry – rzucam na powitanie, a mniej więcej czterdziestoletnia kobieta uśmiecha się serdecznie i pyta po angielsku:

– Jak się pani miewa?

A więc jest szansa, że coś od niej wyciągnę.

– W porządku, dziękuję.

– Pierwszy raz w Ochrydzie?

– Nie, kolejny, ale lubię tu wracać.

– O tak, ciężko zabrać stąd serce.

– Zdecydowanie. Poproszę mrożoną kawę.

Gdy przygotowuje napój, obmyślam ściemę, którą serwuję jej podczas płacenia:

– Kiedy byłam tu po raz pierwszy, poznałam takiego chłopaka, Zorana. Mieszkał tu niedaleko – opowiadam, starając się ryzykownie połączyć posiadane przeze mnie dane. – Pokazał mi najfajniejsze miejsca w okolicy. – Przypominam sobie, o czym nawijał rano Zoran. – Zaprowadził mnie do Kaneo i po schodach zeszliśmy do taksówki wodnej.

– O tak, Zoran uwielbia przesiadywać w Kaneo – świergocze kobieta, a ja powstrzymuję radosny okrzyk, bo chyba trafiłam w końcu na jakiś ślad. – Nie rozumiem, jak mu się to nie nudzi.

– Przecież mieszka tu całe życie – dopowiadam, wykorzystując zwierzenia optyka.

– Właśnie. – Śmieje się. – Ale nie mieszka już tutaj. Przeprowadzili się z ojcem po tym… no wie pani… po tym incydencie.

Robi taką minę, jakby definicja incydentu była oczywista, więc i ja udaję, że wiem, o co chodzi. Skoro znam Zorana, powinnam poniekąd wiedzieć, co u niego.

– No tak, coś kojarzę – mówię cicho.

– Straszna kłótnia – wspomina ona i wydyma policzki, a potem z impetem wypuszcza powietrze. – Jaka szkoda, że go to spotkało. Był jeszcze młody.

– Chciałam mu zrobić niespodziankę i odwiedzić go na miejscu. Tak bez uprzedzania wiadomościami – kłamię dalej.

– Fajny pomysł – ożywia się kobieta. – Wiem, gdzie pracuje.

Podaje mi adres optyka, u którego już byłam, ale dziękuję jej wylewnie za pomoc, zabieram kawę i wychodzę. Cholera, co tu się wydarzyło? I co ma z tym wspólnego Grant?

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY

Nad Ochrydą przeszła nocna burza. Stałam w oknie i gapiłam się na pioruny, które toczyły walkę z chmurami na niebie nad jeziorem. O poranku nie było śladów walki, ale muszę przyznać, że ilość mojego snu jest poniekąd dowodem, że noc była aktywna. Nie dość, że dręczyły mnie pytania dotyczące historii z Zoranem, to jeszcze te bajecznie piękne błyskawice nie pozwalały mi zmrużyć oka. Za to moje współlokatorki spały jak susły.

– Wspaniały dzień – oświadcza June, popijając wodę mineralną na balkonie. – Wypatrzyłam w sieci fajną knajpę. Pójdziemy dziś?

Zerkam na ekran jej telefonu, gdy prezentuje nam menu.

– Ja chyba nie powinnam się tam pokazywać – przyznaję.

– A to dlaczego? – szydzi Susan. – Zacięłaś się tam w kiblu?

Przypomina mi moje niechlubne dokonania na terenie wydawnictwa, a potem wybucha śmiechem. Też się uśmiecham, a następnie wyjaśniam:

– W tej knajpie Grant obił mordę mojemu włoskiemu absztyfikantowi.

– Ciekawe, co teraz u niego – rozkminia Mallory.

– Możesz zejść na dół i zapytać – sugeruję. – Przy okazji dowiedz się, co przede mną ukrywa.

– Mówiłam o włoskim absztyfikancie – precyzuje i rechocze.

– Ach, o nim. Betty doniosła mi, że żona tego drugiego jej odpisała. Chyba szykuje się do rozwodu.

– To ciekawe, że tak po prostu uwierzyła obcej kobiecie – analizuje Susan. – Ależ wielka siła drzemie w przymierzu jajników.

– Myślę, że większa drzemała w fotce, którą Betty dołączyła do wiadomości – oznajmiam. – Niezaprzeczalnie potwierdziła, że poznała Iana i Vita.

– Jeśli żony się znają, ta cała Betty prawdopodobnie może odfajkować dwa rozwody na swojej liście rzeczy do sprowokowania. – Susan chichocze. – Powinnaś napisać o niej książkę.

– Jak da mi pogłaskać tygrysiątko – mówię ze śmiechem, a potem dodaję: – Idźcie do tej restauracji. Mają świetny klimat. Ja będę na was grzecznie czekać.

– Jesteś pewna? Nie chcemy być kutasami. – June spogląda na mnie zza okularów przeciwsłonecznych. – Jesteśmy wdzięczne, że pokazałaś nam to miejsce.

– I że możemy u ciebie mieszkać – przyłącza się Mallory.

– I że ani przez moment się nie nudzimy, bo trwa twoje śledztwo – wtrąca radośnie Susan.

– Cieszę się, że dobrze się bawicie. I możecie iść same do knajpy. Tylko nie wszczynajcie bójek, bo jeszcze przestaną wpuszczać tam Amerykanów.

Kiedy godzinę później dziewczyny zbierają się na obiad, ja wyciągam książkę i planuję na chwilę zanurzyć się w inny świat, gdzie nie dręczą mnie pytania bez odpowiedzi i byli narzeczeni, całujący mnie tak, jakby jutra miało nie być. Zostaję sama, wykładam się na łóżku i otwieram książkę, którą kupiłam na lotnisku w Nowym Jorku. Jestem niemal przy końcu, bo lot tutaj trwał – jak to mówi June – milion godzin. Zaczynam rozdział, a gdy mam przewrócić stronę, dociera do mnie dźwięk otwieranych drzwi. No i dupa, już poczytane.

Zrywam się i pędzę na balkon, aby zobaczyć, czy Grant rusza prowadzić swoje dochodzenie, czy też jedynie wyprał jakieś buty, aby suszyć je w nocy. Wygląda na to, że dokądś lezie. No dobrze, sprawdzę, jaki ma cel na dzisiaj. Jeśli to kolejny starszy pan, który będzie mu opowiadał o Ochrydzie, wrócę czytać. Mam jednak przeczucie, że właśnie zwęszyłam trop.

Dwie minuty później jestem na dole i podążam śladem Granta. Skoro nie chce mi wyjawić tajemnicy, którą skrywa, niech mnie do niej doprowadzi. Wiem tylko, że ma to coś wspólnego z rodziną Zorana i jakąś dramą, która się tu rozegrała. Jako autorka czuję w tym pomysł na bestseller, ale jako ja muszę po prostu zaspokoić swoją ciekawość.

– A to niespodzianka.

Ktoś zastępuje mi drogę i w ostatniej chwili cofam się, aby nie wpaść na tors pachnący i wyglądający jak grzech. Unoszę swoje niebieskie okulary, żeby się upewnić, że widzę to, co widzę.

– Vito?

– Tęskniłaś?

– Jak ty za żoną podczas urlopu? – wypalam, a on emanuje czystym zaskoczeniem. – Spieszę się, Vito, więc jakbyś był tak miły…

Wykonuję ruch sugerujący zejście mi z drogi.

– Skąd wiesz, że mam żonę?

– A co ty tu jeszcze robisz tak w ogóle? – odpowiadam pytaniem na pytanie. – Nie mieliście wracać do Los Angeles?

– Przeciągnęło nam się trochę. – Błądzi wzrokiem po swoich butach, więc chyba ściemnia. – Może masz ochotę na spotkanie we dwoje?

Ja pierdolę. On tak serio?

– Czy ty masz jakieś zaburzenia? – pytam. – Nie spotykam się z żonatymi.

– Planuję się rozstać z żoną. Małżeństwo mnie ogranicza.

– Nie jestem zainteresowana.

– Może tym razem twój były nam nie przerwie. – Uśmiecha się, jakby nie rozumiał, że ma spierdalać. – Jakiś nadpobudliwy typ, tak swoją drogą.

– No cóż… Nie zachowałeś się wtedy jak gentleman – przypominam, a on zaciska wargi.

– To jak? Dziś wieczorem? – nie poddaje się.

– Jesteś zajebiście nachalny. Gdybyś całą tę energię poświęcił na dbanie o małżeństwo, może byłbyś dziś szczęśliwy z żoną.

– Zapomnijmy o niej, to już prawie przeszłość – rzuca, machając lekceważąco dłonią.

Szkoda, że tego nie nagrywam, żeby przesłać plik rozwodowy tej kobiecie.

– Vito, nie jestem zainteresowana – powtarzam i próbuję go wyminąć, ale chwyta mnie za ramię i przyciąga do siebie.

– Nie przyjmuję odmowy – szepcze, przysuwając twarz bardzo blisko mojej. – Za bardzo mnie kręcisz.

– Daj mi spokój – mówię zrezygnowana, bo widzę właśnie, że pomyliłam się co do niego i wcale nie jest kuszącym kąskiem, a jedynie namolną gnidą.

– Przecież tak dobrze się bawiliśmy – próbuje brzmieć uwodzicielsko, ale ja już spisałam go na straty.

– Vito… – zaczynam, usiłując wyswobodzić się z jego uścisku.

– Lubię, jak wypowiadasz moje imię – stwierdza i nie puszcza mojego ramienia.

– Czego w zdaniu „nie jestem zainteresowana” nie zrozumiałeś? – odzywa się nagle znajomy głos, a ja odczuwam dziwną ulgę.

Vito puszcza mnie i ogląda się na Granta. Wzdryga się lekko, bo pizda pod okiem jeszcze się dobrze nie zagoiła, a pojawia się ryzyko pozyskania kolejnej. Donovan podchodzi bliżej i od razu zauważam, że góruje wzrostem nad Włochem. Może w tym kapeluszu nie wygląda jak bokser, a raczej jak księgowy na wakacjach, ale wiem, że potrafi się bić. Wie to też Vito.

– Nie było tematu – stwierdza ugodowo włoski amant i unosi ręce w geście poddania.

Odwraca się na pięcie i odchodzi. Pewnie polować na kolejną niczego nieświadomą dziewczynę. Mam nadzieję, że Betty napisała też do jego żony.

– Chodź – rzuca Grant, wyrywając mnie z rozmyślań.

– Proszę?

Niech to szlag. Właśnie się zorientowałam, że on doskonale wiedział, że za nim idę. A przynajmniej dowiedział się tego w momencie, kiedy zaczęłam dyskusję z Vitem. W tych uliczkach nie dzieje się wiele, bo znajdujemy się kilkanaście minut drogi od jeziora. Jest tu dość cicho, więc nietrudno wychwycić dźwięk rozmowy czy kroków. Po raz kolejny uświadamiam sobie, że chujowy ze mnie detektyw.

– Jak masz uderzyć się w głowę, podsłuchując przez okno, to lepiej po prostu wejdź tam ze mną – proponuje Grant i posyła mi spojrzenie mówiące, że doskonale wie, na co mnie stać.

Układam usta w dzióbek, jakby przejrzenie mnie było w jego wykonaniu czymś nowym i zupełnie niespodziewanym, a potem idę za Donovanem. Nie pytam o nic, bo i tak nie udzieli mi odpowiedzi. Jak sobie ubzdurał, że mam sama dojść do prawdy, to będzie się tego trzymał i nie ułatwi mi zadania. Ja jestem uparta, ale on również. Może odgrywa się za to, że odeszłam, mimo że to on tak naprawdę chciał odejść? Dręczenie mnie może sprawiać mu jakąś chorą satysfakcję, a wie, że pogrywanie z moją ciekawością zawsze działa. Skomplikowane to wszystko.

Kilka minut później stajemy w progu ładnego domu, a drzwi otwiera nam Zoran. Doznaję szoku i chyba to po mnie widać, bo Grant lekko trąca mnie łokciem, abym się zachowywała.

– Moja przyjaciółka – przedstawia mnie Zoranowi.

– Ona była u mnie z koleżankami po okulary przeciwsłoneczne – oświadcza wesoło optyk.

– Serio?

Mój eks patrzy na mnie z ledwo powstrzymywanym uśmiechem, a jego spojrzenie mówi „wiem, co robiłaś w moim mieszkaniu”. No trudno, czasu nie cofniemy. Nie odłożę już tej wizytówki na miejsce i nie uniknę podejrzeń graniczących z pewnością, że znalazłam Zorana dzięki przeszpiegom. No i że mój stanik sam nie podszedł do biurka. Wzruszam ramionami i wkraczam do domu, w którym mam nadzieję dowiedzieć się tego, co spędza mi sen z powiek.

W środku jest bardzo ładnie. Wszędzie panują jasne kolory przeplatane błękitem, a narzuta w salonie pasuje odcieniem do zasłon. Pokój nie jest zagracony, a na meblach nie leży gruba warstwa kurzu. W korytarzu minęliśmy wielkie lustro oraz elegancką drewnianą szafkę na buty. Mam wrażenie, że jestem w jakimś magazynie wnętrzarskim. Jest tu naprawdę fajnie. Ktoś ma gust. Zoran? A może jego przyszła narzeczona już zaczęła się urządzać? Jeśli on wszystkim tak chętnie opowiada, że planuje się oświadczyć i zamieszkać z żoną u ojca, to sądzę, że te informacje już dawno do niej dotarły.

Za panem domu wchodzimy do przestronnej kuchni, gdzie na stole już parzy się kawa. A więc spodziewał się Granta. W myślach zacieram rączki w oczekiwaniu na sensacyjną rozmowę, której będę… Co, do chuja wafla?

– Poczytaj sobie gazetkę – prosi Grant i podsuwa mi ostatni numer tytułu, dla którego pisze.

To chyba ten sam egzemplarz, który wertowałyśmy z Susan. Mrużę oczy, próbując prezentować się złowieszczo, ale Donovan nic sobie z tego nie robi. Wygląda wręcz na zachwyconego własną przebiegłością, kiedy zostawia mnie z czasopismem, a sam zaczyna rozmawiać z Zoranem… po macedońsku. No to się dowiedziałam. Miałam rozwikłać zagadkę, a tymczasem gotuję się w sobie, bo mogłabym wszystko odkryć, ale nie jest mi dane. Z nerwów przewracam gwałtownie kilka stron, a kiedy znajduję artykuł o włoskich zabytkach, z nudów zanurzam się w lekturze. Tymczasem przy stole toczy się spokojna dyskusja, jakby panowie ustalali menu obiadowe, a nie omawiali jakąś niesamowicie interesującą kwestię. Nie zdziwię się, jak Zoran za chwilę wyciągnie okulary dla Granta. Wzdycham zrezygnowana, bo chyba jednak zmarnowałam czas.

Gdy nagle Grant sięga do kieszeni, śledzę ruch jego ręki. Wyjmie forsę za szkła czy może wreszcie wydarzy się coś istotnego? Co on tam ma? Wyciąga mały woreczek, a z niego coś owiniętego w papier. Ciśnienie mi rośnie i nie mogę oderwać wzroku od dłoni mojego eks. Nie tylko dlatego, że czasem chciałabym, aby znów mnie dotykały, ale dlatego, że z jasnego papieru wydobywają… Czy to obrączka?

– Mogę? – Zoran przechodzi na angielski, za co jestem mu wdzięczna.

– Oczywiście – szepcze Grant i podaje mu biżuterię.

Chłopak przez chwilę ogląda przedmiot, ale nie umiem odczytać emocji z jego twarzy. Ile może mieć lat? Dwadzieścia pięć? Nie więcej. Jest za młody, aby stracić współmałżonka, więc zakładam, że obrączka należy do kogoś z jego rodziny. Rozglądam się wokół. Na ścianie wisi kilka zdjęć. Na jednym jest mały chłopiec z rodzicami. Na drugim Zoran w obecnej postaci i jakiś mniej więcej pięćdziesięcioletni mężczyzna. Na kolejnym Zoran w wieku szkolnym, obstawiam jakieś piętnaście lat, i kobieta z pierwszej fotografii, tylko trochę starsza.

– To obrączka twojej mamy – mówię, choć chciałam to tylko pomyśleć.

– Poniekąd należała do niej – odpowiada wzruszony.

Spoglądam na Granta, a moja mina musi wyrażać chęć zdobycia wiedzy, bo on tylko delikatnie kręci głową. Nie teraz. No dobrze. Ale niech nie myśli, że nie zasypię go pytaniami, gdy tylko opuścimy ten dom. Muszę wiedzieć, co się stało z tą kobietą. I skąd Donovan ma jej biżuterię. Znalazł ciało? Dorabia teraz w FBI? Zoran ma kłopoty? Co się, do jasnej cholery, wydarzyło?

– Tata wraca w przyszłym tygodniu – oznajmia chłopak. – Ale chciałbym pokazać ci coś jeszcze, zanim on przyjedzie. Tylko… – zerka na zegarek – spóźnię się na kolację do przyszłych teściów, a bardzo bym tego nie chciał.

– Jasne – zapewnia Grant. – Kiedy możemy się spotkać ponownie?

– Jutro muszę iść do pracy i czekają mnie dodatkowe obowiązki, ale pojutrze byłoby super.

Ustawiają się na konkretną godzinę, a ja czuję się zaproszona, więc zapamiętuję termin i miejsce spotkania. Potem wychodzimy na zewnątrz. Znów zanosi się na deszcz, bo zerwał się wiatr i zbierają się chmury. Mam nadzieję, że dziewczyny zdążą wrócić, zanim się rozpada.

– Idę pogadać z kolesiem od produkcji papieru – oświadcza Grant i odwraca się, żeby odejść w stronę pracowni, w której byłam jakiś czas temu z Betty.

– Chyba sobie kpisz – rzucam. – Zostawisz mnie tutaj bez żadnych wyjaśnień?

– Teraz chcesz wyjaśnień? – Wydaje się lekko wkurzony. – Kiedy odchodziłaś, nie chciałaś mnie słuchać.

– To nie ma nic wspólnego z Zoranem – stwierdzam.

– I tu się mylisz – mówi, a potem ciężko wzdycha i dodaje: – Możesz przyjść ze mną pojutrze, bo domyślam się, że i tak będziesz mnie szpiegować.

– Gdzie jest ta kobieta? – Ciekawość rozrywa mnie od środka.

– Nie wiem.

– Jak to nie wiesz? Przecież masz jej obrączkę.

– Poniekąd należała do niej – powtarza mi słowa Zorana, kładąc nacisk na „poniekąd”, a mój mózg powoli wymięka w starciu z tyloma niewiadomymi.

– Nie rozumiem – przyznaję.

– Zrozumiesz. W swoim czasie.

Dotyka ronda kapelusza, jak jakiś zasrany kowboj, a potem bez słowa odchodzi, zostawiając mnie z jeszcze większym mętlikiem w głowie.

Kiedy docieram do mieszkania, zaczyna kropić. Odwracam się na dźwięk kroków i widzę truchtające dziewczyny. Wyglądają na wesołe, więc cieszę się, że choć one dziś się dobrze bawiły. Wchodzimy na górę, a na niebie pojawia się pierwsza błyskawica.

– Sprowadziłyśmy burze do Ochrydy – komentuje Susan. – W nocy jedna, teraz druga.

– Tutaj trzecia – wtrąca Mallory i wskazuje dłonią June.

– O co chodzi? – dociekam, bo czuję, że coś się zbliża.

– Ja ostrzegałam – zaznacza June.

– Wyobraź sobie, że nasza przyszła matka była podrywana przez natręta – opowiada Mallory. – Najpierw kazała mu przestać się gapić na jej cycki, a potem, kiedy klepnął ją w tyłek, no cóż… zajebała mu w ryj. – Śmieją się we trzy, a ja otwieram usta ze zdumienia.

– Obawiam się – kwituje Susan – że żadna z nas nie powinna już pokazywać się w tej restauracji.

– Jest na YouTubie! – woła Mallory, chwyciwszy swój telefon. – Brett mi właśnie podesłał.

Wszystkie trzy patrzymy jej przez ramię na ekran, na którym Ian podchodzi do stojącej przy kasie June i daje jej klapsa. Nasz blondasek odwraca się w sekundzie i stosuje jeden ze znanych tylko wielbicielom kung fu ciosów. Ian leci na podłogę, a stojąca obok kelnerka parska śmiechem. My też się śmiejemy.

– Znam tego gościa – wypalam, a one skupiają na mnie swoje spojrzenia. – Podeślij mi to. Betty musi to zobaczyć. Żona tego faceta chyba też.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIERWSZY

Pieprzona bezsenność. W książkach czy filmach prezentuje się romantycznie, ale w normalnym życiu po prostu człowieka wkurwia. Przewalam się z boku na bok po raz nie wiem który i jestem bliska obłędu. Chyba już rozumiem June, która po prostu musiała komuś przypierdolić, bo hormony ją o to prosiły. Mnie powoli namawiają wyczerpanie bezradnością i nadmiar rozmyślań, które do niczego nie prowadzą. Zbliża się druga w nocy, a sen nie nadchodzi. Rano obiecałam dziewczynom pracownię papieru i taksówkę wodną, a później mamy wykupiony nocny rejs po Jeziorze Ochrydzkim. Jeśli będę nieprzytomna, nie skorzystam z tych atrakcji, bo zasnę, jak tylko łódź odbije od brzegu. Muszę pamiętać, aby poprosić o kapok, gdybym przypadkiem wylądowała w jeziorze.

Na zewnątrz miauczy kot, a do pokoju wpada światło księżyca, bo wiatr rozgonił chmury i wieczorem po burzy nie było już śladu. Postanawiam przestać się oszukiwać i cicho podnoszę się z łóżka. Dziewczyny śpią w najlepsze i nie chcę ich obudzić. Niech wypoczną, w końcu to ich urlop. Cieszę się, że postanowiły spędzić go w moim odległym schronieniu, które jednak zawiodło, bo nie uchroniło mnie przed zakusami przeszłości. Jest ciepło, więc tylko nasuwam na stopy klapki i wychodzę na balkon. Wdycham świeże powietrze i uśmiecham się do otaczającego mnie mroku. Rejestruję jakiś dźwięk poza kocimi harcami, więc wychylam się lekko i widzę, że u Granta świeci się światło, a on znowu z kimś rozmawia. Pewnie streszcza Ophelii swój dzień i wtajemnicza ją w historię Zorana. Na tę myśl prycham, ale chyba zbyt głośno, bo Grant milknie, a minutę później pojawia się na zewnątrz i patrzy wprost na mnie.

– Też nie śpisz? – pyta głupio, więc decyduję, że z niego poszydzę.

– Śpię, tylko na stojąco, żeby nie pognieść piżamy.

W świetle padającym z jego okna widzę, że się uśmiecha. Miło kogoś rozbawić, gdy samemu ma się kiepski nastrój spowodowany bezsennością.

– Chcesz lemoniady? – proponuje Grant, a ja jestem tak bardzo zmęczona, że nawet mnie to nie dziwi, choć pewnie powinno, bo przecież nie jesteśmy już parą i nie powinniśmy umawiać się na drinka, nawet takiego, który nie jest drinkiem.

Możliwe jednak, że zachowywanie się jak cywilizowani ludzie – bo tak to określił Donovan przy obiedzie jakiś czas temu – obejmuje zapraszanie byłych na lemoniadę w środku nocy. Nie mam pojęcia.

– A daj – rzucam, po czym opuszczam balkon i schodzę na dół.

Siadam na schodku, na który Grant rzucił jakiś koc, i odbieram szklankę z chłodnym napojem.

– Pewnie nie mogłam zasnąć, bo chciało mi się pić – stwierdzam po pierwszym łyku.

– Znam cię – oznajmia Grant z uśmiechem. – Nie śpisz, bo zżera cię ciekawość, o czym rozmawiałem z Zoranem. Myśli kotłują ci się w głowie, odpędzając sen.

– No tak, mogłam próbować oszukać samą siebie, ale ty rzadko dajesz się zrobić w balona.

– A nie mam racji?

Wydymam wargi, bo cóż mogę powiedzieć? Zawsze umiał mnie przejrzeć.

– No masz – przyznaję i przysysam się do lemoniady. – Ale dobre.

– Zgadzam się.

– Gdzie kupiłeś?

– Zadajesz strasznie dużo pytań – zauważa wesoło.

– Nic nie poradzę, że masz przede mną tyle tajemnic – odpowiadam. – Skąd masz obrączkę? – próbuję po raz kolejny.

– Cierpliwości, Emily.

– Doskonale wiesz, że cierpliwość nie jest moją mocną stroną.

Uśmiecham się do niego, a on to odwzajemnia. W półmroku odnajduję jego spojrzenie i przez krótką chwilę jest tak jak dawniej: my dwoje i energia pomiędzy nami. Rzeczywistość jednak przypomina o sobie i powoli wracają do mnie wydarzenia sprzed kilku miesięcy. Oddech staje się coraz cięższy, bo serce wciąż boli. Wolałabym, żeby Grant okazał się podłym chujkiem – jak mówi Susan – i zachowywał się zupełnie inaczej, niż się zachowuje. A mam wrażenie, że od kiedy tu jestem, nie mam do czynienia z jego nową twarzą: niewiernego gnoma i okrutnego kłamcy. Moje zranione serce czuje, że obok siedzi stary, dobry Grant, którego kochało. A może – co mnie przeraża – kocha nadal. Serce to jednak naiwniak. Mózg nie dałby się tak załatwić.

– Szkoda, że to nie głowa się zakochuje – wypalam, choć wcale nie planowałam tego powiedzieć na głos.

Robię wielkie oczy, słysząc własne słowa. Ale pojechałam. Zaraz pewnie ryknie śmiechem i każe mi się puknąć w ten głupi łeb. Grant jednak ze świstem wciąga powietrze, a potem potwierdza:

– W zupełności się z tobą zgadzam.

W kolejnej sekundzie znów dzieje się to, co nie powinno, a co już raz się stało. Nasze usta prędko odnajdują do siebie drogę. Czuję smak lemoniady, kiedy całuję byłego narzeczonego na rozłożonym na schodku kocu, przy kocim miauczeniu i pod rozgwieżdżonym niebem Macedonii. Zmęczenie, noc i ukryta tęsknota sprawiają, że angażuję się w ten pocałunek całą sobą. Przesuwam dłonią po gęstej brodzie i zatapiam w niej palce. Grant mruczy, a to działa na mnie jak afrodyzjak. Rozchylam usta i zapraszam do zabawy nasze języki. Czuję ciepło męskiej dłoni na swoim udzie oraz skraplające się po plecach gorąco, które wynika nie tylko z temperatury na zewnątrz, bo w moim wnętrzu płonie ogień, jakiego dawno nie doświadczyłam. Taki włoski lowelas jak Vito wydaje się zajebiście nieudolny w starciu z eksnarzeczonym. Czekaj, czekaj. Halo, tu mózg! To przecież były narzeczony. Słowo klucz: były.

– Nie możemy – szepczę, oderwawszy się nagle od warg, których wciąż pragnę.

Grant patrzy na mnie tak jak dziecko, któremu zabrania się ukochanej zabawy. Zaraz być może zapyta, czy jestem niezrównoważona psychicznie, skoro najpierw rzucam się na niego w świetle księżyca, a potem nagle prawię morały. Przymyka jednak powieki i potakuje. Ciepła dłoń znika z mojej skóry. Mam ochotę ją odzyskać, przyciągnąć całe dobrze mi znane ciało i zatopić się w tym, co mi da. Ale doskonale wiemy, że to nie na miejscu.

– Masz rację – mówi cicho Donovan.

Oboje prostujemy się niczym dzieci, które ktoś właśnie opieprzył i kazał się zachowywać. Wyrównuję oddech, a tuż przed nami przechodzi kot. Pewnie to on się tak awanturował.

– Czasem myślę, że fajnie byłoby mieć kota – informuje nagle Grant, a ja jestem mu wdzięczna za rozładowanie napiętej do granic możliwości atmosfery.

– Gdyby ci tak przebiegł w nocy po tej łysej glacy, pewnie śpiewałbyś inaczej.

Śmieje się, a ja zarazem cieszę się i cierpię, bo sytuacja między nami zajebiście się skomplikowała. Nie to miałam dostać na końcu świata.

– Może zaryzykuję po powrocie do Nowego Jorku – kontynuuje koci wątek. – Przygarnę jakiegoś sierściucha, żeby po mnie biegał.

– Kiedy wracasz?

– Kolejne pytanie. – Chichocze. – Nie sprawdziłaś w moim kalendarzu? – droczy się ze mną.

Jedyne, co przychodzi mi do głowy, to pokazanie mu języka, więc właśnie to robię.

– Jak zwykle chodząca klasa i szyk – nabija się, ale w jego wypowiedź wtrąca się dzwonek połączenia na komunikatorze. – Wybacz, ale wydawca miał się odezwać wieczorem.

– Chyba w środku nocy – drwię.

– W Nowym Jorku jest wieczór – przypomina, puszcza do mnie oko, a potem wstaje i zmierza do środka, rzucając: – Nie siedź tu sama, bo przyciągasz namolnych Włochów jak żarówka muchy.

– Dotychczas zawsze ktoś mnie ratował – oświadczam ze śmiechem.

– Dobranoc, Emily.

– Dobranoc, Grant.

Ale się porobiło. Nie mam jednak siły teraz tego analizować. Dopijam lemoniadę, a potem zgarniam pustą szklankę oraz koc i idę na górę. Staram się być najciszej, jak umiem, bo wyrwana z głębokiego snu June mogłaby mi niechcący pizdnąć.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DRUGI

Ochryda nocą prezentuje się równie genialnie jak za dnia. Rześki powiew wiatru, obecność ukrytych w mroku gór, czyste powietrze i klimat nie do podrobienia. Na łodzi, która zabrała nas w nocny rejs, jest sporo ludzi, bo mamy szczyt sezonu. Patrzę na moje koleżanki i uśmiecham się. Wyglądają zarówno na wypoczęte mentalnie, jak i na zmęczone fizycznie wszelkimi atrakcjami. Podczas moich podróży zawsze tak właśnie rozumiałam szczęście. Dziewczyny również podejrzewam o ten stan. Mają na sobie pomięte po całym dniu ubrania, ale wakacje są po to, aby żelazko nie narzucało nam swojej woli. June jest lekko senna, ale znamy przyczynę. Susan zaczyna schodzić skóra na ramionach, a Mallory nie rozstaje się z okularami przeciwsłonecznymi od Zorana. Wyglądają jak perfekcyjne turystki.

– Jaka szkoda, że w poniedziałek wyjeżdżamy. – June wzdycha. – Mogłabym tu zamieszkać.

– Całymi dniami byś jadła, a wieczorami biła facetów w knajpach? – pyta Mallory i się śmieje. – Ale przyznaję, że ja też chętnie tu wrócę.

– Ja nie umiałabym żyć poza Nowym Jorkiem – wyznaje Susan. – Ale tu naprawdę odpoczywam, więc piszę się na ponowną wycieczkę.

– Możemy coś zorganizować w przyszłym roku – proponuję. – June zostawi dziecko z mężem i przyleci się wyspać – dodaję i puszczam oko do przyszłej mamy.

– Brzmi idealnie – stwierdza ona. – A ty odpoczęłaś, Emily?

– Zrelaksowałam się, to fakt – odpowiadam. – Ale w mojej głowie panuje istny chaos, więc trudno mówić o wypoczynku. Poza tym to, przed czym uciekłam do Ochrydy, bardzo szybko mnie tutaj dogoniło. Ta cała sprawa z Grantem nie pozwala mi się wyluzować.

– Jutro idziemy z tobą – informuje nagle Mallory.

– Ze mną? – dopytuję zaskoczona.

– Tak, na spotkanie z optykiem. Weźmiemy stolik obok i będziemy udawać, że nie podsłuchujemy.

– A znacie macedoński? – Uśmiecham się pod nosem. – Jeśli Grant znów postanowi mnie wychujać i nie rozmawiać po angielsku, żadna z nas nie pozna sekretu Zorana.

– Jak będzie utrudniał sprawę, June się z nim rozprawi – oferuje spokojnie Susan. – No co? Nie mów, że nie swędzi cię ręka.

June wzrusza ramionami i wyjaśnia:

– To pomaga mi rozładować napięcie.

– Biedny Adam – ocenia Mallory. – Może nie bij go za mocno, żeby nie uciekł do mamy?

– Oszczędzę go. Może kupię worek treningowy.

– Ze zdjęciem ukochanej mamusi – mówię rozbawiona. – Będziesz mogła jej nawrzucać.

– Masz dziś same dobre pomysły – oznajmia June i się szczerzy.

Kiedy rejs dobiega końca, stoimy jeszcze chwilę na brzegu i wpatrujemy się w ciemność jeziora. Wiem, że skradło serce każdej z nas i będzie przyciągało nas do siebie, gdy stąd wyjedziemy. Dla mnie Ochryda zawsze była magiczna i mam nieodparte wrażenie, że ten czar zawładnął też moimi koleżankami.

Grant umówił się z Zoranem w uroczej restauracji, gdzie serwują między innymi pstrąga. June i Susan marszczą nosy na tę wieść, a Mallory ma z nich niezły ubaw. Obiecują mi, że nie będą zachowywać się zbyt głośno, aby nie spłoszyć Granta i jego gościa.

– Czemu mnie to nie dziwi – stwierdza Donovan, kiedy spotykamy się na miejscu. – Bądźcie grzeczne – poleca moim towarzyszkom, a one zgodnie salutują i idą zająć sobie stolik.

– Gdzie Zoran? – chcę wiedzieć, bo nie mogę doczekać się sensacji o jego rodzinie.

– Spóźni się chwilę. Chodź, zamówimy coś do picia. Tu jest gorąco jak w piekle.

– To żadna nowość – zauważam i posyłam mu wymowne spojrzenie.

Zajmujemy miejsca i od razu prosimy o wodę. Grant wygląda na zdenerwowanego. Mam nadzieję, że ten stan uśpił jego czujność, bo postanawiam znów spróbować wyciągnąć od niego więcej danych.

– Jak znalazłeś Zorana?

– Miałem adres – odpowiada enigmatycznie.

Mam nieodparte wrażenie, że dręczenie mnie daje mu dziką satysfakcję.

– A adres miałeś… – podpowiadam, a on się śmieje.

– Obrączka trafiła do mnie jeszcze w Nowym Jorku, a podążając jej tropem, pozyskałem adres – wyjaśnia. – Zadowolona?

– Tak średnio, bo niby coś wiem, ale mam dużo pytań.

– Cała ty. – Kręci głową i wciąż się śmieje. – Szukam ojca Zorana, ale…

– Ale?

Jego ramiona opadają z impetem i przez moment Grant wpatruje się w ścianę. Czekam, aż przemówi, co też wreszcie czyni:

– Kiedy już tu dotarłem i jestem tak blisko, zrozumiałem, że ojciec może mi dużo opowiedzieć, ale kluczem do tej historii jest matka Zorana.

– A gdzie ona jest?

– Tego nie wiem.

– A Zoran lub jego ojciec wiedzą?

– Prawdopodobnie też nie.

– Czyli to osoba zaginiona? – pytam, starając się ułożyć w głowie wszystkie dane.

– Poniekąd.

– Kurwa, znowu to „poniekąd” – mówię i wzdrygam się, bo jest za dużo niewiadomych.

– Jesteś zabawna, jak się złościsz – oświadcza Grant i uśmiecha się promiennie.

– Ale to wszystko, co mi powiedziałeś, to nie są kłamstwa mające tylko mnie wkurzyć, żebyś ty mógł poszydzić moim kosztem?

– Nigdy cię nie okłamałem – wyznaje, a mi się coś nie zgadza. Przecież…

– Przepraszam za spóźnienie – odzywa się Zoran, zjawiwszy się obok nas. – Miałem telefon od rodziny. Tata wraca w poniedziałek.

Patrzy rozemocjonowany na mojego byłego narzeczonego.

– Świetnie – stwierdza Grant. – Chciałeś mi coś pokazać, prawda?

– Tak, tak.

Zoran wyciąga swój telefon i zajmuje wolne miejsce. Kelnerka przychodzi z naszą wodą, więc chłopak prosi o napój też dla siebie. Jestem taka podjarana, że nawet odechciało mi się pić. Spoglądam dyskretnie na stolik przy ścianie i widzę, że dziewczyny wpatrują się we mnie, unosząc kciuki. Tak, moje drogie, ja też liczę na jakiś hit i na odpowiedzi na wszelkie pytania. A mam ich coraz więcej.

– Jak wiesz, moi rodzice rozstali się dziesięć lat temu – zaczyna Zoran, a ja wreszcie otrzymuję jakieś konkrety. – Ani ojciec, ani ja nie mamy pojęcia, gdzie podziewa się mama.

– Kontaktuje się z tobą? – pyta Grant.

– Tak, raz na jakiś czas wysyła mi maila ze zdjęciami z miejsc, które odwiedziła. Pytałem ciotki, ale z nimi robi dokładnie to samo. Zdarzyło się, że wysłała mi paczkę na urodziny, gdy byłem młodszy, ale była to poczta w Atenach, gdzie mama akurat wtedy zwiedzała starożytne ruiny. Nie wiem, gdzie mieszka ani czy w ogóle osiadła gdzieś na stałe. Zajmuje się tłumaczeniami, więc może pracować w podróży.

– Jasne. Domyślam się, że chcesz mi pokazać te zdjęcia – sugeruje Donovan, a Zoran podaje mu swój smartfon.

– Co tłumaczy twoja mama? – zagajam chłopaka.

– Kiedyś były to w dużej mierze wiersze, sztuki teatralne i powieści. Teraz nie wiem, bo niewiele pisze o swojej pracy. Zwykle dopytuje, co słychać u mnie i u rodziny i opowiada o swoich podróżach, planach, ciekawych filmach czy książkach.

– Jakie zna języki?

– Macedoński, naturalnie, angielski i francuski.

Od razu myślę sobie, że muszę sprawdzić, kto tłumaczy moją książkę na francuski. Szansa jest niewielka, ale wierzę w niespodzianki od losu. Wiem, że mój debiut ma się ukazać w tym języku końcem roku. Oczywiście niesamowicie mnie to kręci.

– Wybacz, jeśli jestem wścibska, ale nie widziałeś mamy od dziesięciu lat?

– Tylko na zdjęciach.

Po tych słowach spuszcza wzrok, a na jego twarzy maluje się ból.

– To smutne – szepczę.

– Jeśli chcecie ją odnaleźć na potrzeby artykułu, zrobię wszystko, aby pomóc. Muszę się z nią zobaczyć, żeby przeprosić i w ogóle – zwraca się do Granta, a ja notuję sobie w pamięci kolejne pytanie: jakiego, kurwa, artykułu?

Kelnerka stawia przed Zoranem szklankę soku i pyta, czy coś zjemy. Na moment zanurzamy się w menu, żeby złożyć zamówienie. Gdy dziewczyna odchodzi, Grant ponownie wpatruje się w ekran telefonu Zorana. Nachylam się, żeby też coś zobaczyć.

Na zdjęciach jest kobieta z fotografii, które widziałam w domu optyka. Jest starsza, ale od razu ją rozpoznaję. Przez lata podsyłała chłopakowi fotki z Francji, Belgii, Włoch, Grecji, Austrii, Niemiec, Chorwacji i Czech. Poznaję te wszystkie miejsca, bo sama sporo jeździłam po Europie. Dużo tu selfie, więc można przypuszczać, że nasza zguba podróżuje po świecie samotnie. Albo jest świetna w udawaniu, a jest inaczej.

– A te fotki? – pyta Grant, podsuwając Zoranowi telefon.

– Nie wiem, ale zakładam, że obcuje ze sztuką, bo zawsze to kochała – tłumaczy chłopak. – Wiecznie planowała odwiedzać muzea, galerie, opery.

– Kręci się gdzieś w Europie – gada do siebie mój eks. – To Luwr. To wejście do opery w Wiedniu. A to na sto procent Wenecja.

– Tu jest na Krecie – dodaję, rozpoznając zabudowania na wyspie. – Tu mamy Rodos. A ta rzeźba jest w Brukseli. Niezła kolekcja, kobieta naprawdę dużo podróżuje.

– Zakładam, że mieszka gdzieś pośrodku – mówi Zoran. – Przecież to sporo kilometrów. Musi mieć stosunkowo blisko do każdego z tych miejsc. Nie umiem jednak rozpoznać wszystkiego, tak jak robicie to wy. Dobrze, że na was trafiłem. Może wreszcie znajdę mamę, bo pytanie o powrót do Ochrydy za każdym razem spotyka się z brakiem jej reakcji.

Szkoda mi Zorana, naprawdę. Ledwo go znam, ale bardzo chcę pomóc mu odnaleźć matkę i spotkać się z nią oko w oko. Nie będzie to jednak proste. Przez lata ukrywała się przed najbliższymi, a wiadomo, że trening czyni mistrza. O ile bez problemu lokalizujemy z Grantem zdjęcia, na których widać charakterystyczne elementy budynków, mosty, obrazy czy znane rzeźby, o tyle sama ściana, rząd krzeseł czy kasa biletowa nic nam nie mówią.

– Wybaczcie, ale jesteśmy zbyt ciekawe, a nic nam nie przekazujecie – odzywa się June za moimi plecami. – Poza tym wypiłyśmy kawę i idziemy gdzie indziej, bo tu za mocno jedzie pstrągiem. Nie dam rady. Wszyscy wokół go jedzą.

Grant tylko parska śmiechem, bo pewnie spodziewał się akcji tego typu. Ja nie wiem, co powiedzieć, a Zoran uśmiecha się szeroko na widok Mallory i Susan w okularach, które sam wybierał. Nie czai, że nie powinno ich tu być, ale może jest tak podekscytowany nowymi możliwościami w związku z mamą, że nie pojmuje rzeczywistości wokół siebie.

– Okej, dajcie znać, gdzie wylądujecie. Spotkamy się po obiedzie – proszę moje współlokatorki.

– Jasne – rzuca Susan i marszczy brwi. – Polowałam na tę kieckę.

Wskazuje palcem zdjęcie, które aktualnie oglądaliśmy z Grantem.

– Pamiętam, jak każdemu podsyłałaś wiadomość, żeby ci kupił tę szmatkę – wspomina June. – Nawet poświęciłam przerwę na lunch, żeby sprawdzić okoliczne sklepy.

– Komuś udało się kupić – stwierdza Susan i prycha. – Co to za kobieta?

– Mama Zorana – informuję. – Zniknęła dziesięć lat temu i podsyła mu tylko fotki z różnych znanych miejscowości. Pomożemy Zoranowi ją odnaleźć, tylko musimy namierzyć jakieś europejskie miasto, w którym zrobiono te wszystkie zdjęcia w eleganckich sukienkach.

– Myślisz, że powstały w jednym miejscu? – pyta zaciekawiony Zoran.

– Też tak uważam – wtrąca Grant. – Wykonano je na przestrzeni ośmiu lat. Ostatnie ma datę z kwietnia tego roku. Powtarzają się te same fotele, a za nimi identyczna ściana. Poza tym są tu różne kreacje, a podłoga pozostaje niezmienna. Sądzę, że warto skupić się na tych właśnie ujęciach twojej mamy. Myślę, że mieszka gdzieś, gdzie mają operę lub teatr, i regularnie odwiedza to miejsce. Obstawiam operę, bo te suknie wydają się bardzo eleganckie.

– Możemy sprawdzić na Google Maps wszystkie europejskie budynki opery – proponuję. – Przecież podłogi w takim wielkim obiekcie nie zmienia się co roku. A nawet jeśli zrobili to niedawno, w sieci może jeszcze nie być aktualizacji. Jest duża szansa, że wirtualny spacer nas tam zaprowadzi.

– To świetny pomysł – komentuje Grant i robi zaskoczoną minę.

Chyba nie spodziewał się po mnie takiego przebłysku geniuszu. Czuję się miło połechtana jego uznaniem, ale to nie czas i miejsce na podniecanie się interakcjami z byłym narzeczonym. Najważniejsze to zlokalizować naszą zaginioną i pomóc rodzinie się zjednoczyć. Choć najpierw muszę się dowiedzieć, co tak właściwie tutaj zaszło.

– Wiedeń odpada, tam wygląda to zupełnie inaczej – analizuje Grant, a ja orientuję się, że zaczął własny przegląd oper.

– W Paryżu jest więcej złota wokół sali z fotelami – dodaje June, która chyba wciągnęła się na maksa, bo aż iskrzą jej oczy. – Mam nawet nagrany krótki filmik, bo zahaczyliśmy o operę w podróży poślubnej.

– Miałem właśnie zaproponować, że to będzie Paryż – przyznaje zrezygnowany Zoran. – Mama mówi po francusku i miałem cichą nadzieję, że Francja okaże się strzałem w dziesiątkę.

– Moja siostra przysłała ostatnio serię zdjęć z opery w Rzymie – przyłącza się Susan. – Tych tutaj na pewno tam nie zrobiono.

– Najlepiej przygotować listę – dyryguje mój eks. – I po kolei sprawdzać każdy obiekt.

– Tego będzie od kurwy – trafnie ocenia Susan.

– Podzielimy się. – June trąca ją w ramię.

Nie wiem, kiedy to się stało, ale nagle wszyscy przyłączyliśmy się do poszukiwań i każdy jest gotowy poświęcić swój urlop, aby rozwikłać zagadkę zaginięcia matki Zorana.

– Trzeba wziąć pod uwagę też te mniej turystyczne miejscówki – włączam się do dyskusji.

– Naprawdę się tego nazbiera – mówi nasz młody optyk i ciężko wzdycha. – Ale zróbmy to. Tak się cieszę, że was spotkałem.

– Skończyliście? – pyta spokojnie Mallory, a potem bierze głęboki wdech i wyciąga dłoń po telefon: – Pokaż mi to.

Donovan posłusznie oddaje jej aparat, jakby bał się jej reakcji. Kto by pomyślał, że on taki pokorny. Mallory skupia się, przerzucając fotki. Chyba każdy wyczuwa, że ona wie więcej od nas wszystkich. Coś tam sobie mruczy i potakuje, a my czekamy w napięciu, co się wydarzy. Wreszcie panna Fox kładzie telefon na stole i oznajmia:

– Znam to miejsce.

– Tak? – Zoran wybałusza oczy, a jego głos ocieka nadzieją.

– Tak. Niemal codziennie wychodzę stamtąd wkurwiona.

– Chyba nie rozumiem – szepcze nasz macedoński kolega.

– Fotele, kasa, ściany, podłoga. Wszystko się zgadza. To żadna europejska opera. Wszyscy zostaliście fachowo wychujani. Te zdjęcia zrobiono w naszym teatrze. Twoja mama, Zoran, jest w Nowym Jorku.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY TRZECI

Wiedziałam, że nie zasnę, ale mimo to położyłam się do łóżka i z ulgą przyłożyłam głowę do poduszki, bo popołudnie było niesamowicie emocjonujące. Moje współlokatorki długo rozmawiały o wydarzeniach tego dnia, aż w końcu dopadło je zmęczenie. Ja znowu rozmyślam. Nie tylko o tym wszystkim, czego byłam świadkiem, ale też o tym, co dzieje się między mną a Grantem. Bo bezsprzecznie się dzieje. Mam wrażenie, że cofnęliśmy się w czasie, razem z historią rodziny Zorana, i dopiero mamy się ku sobie. Nie wydarzył się jeszcze związek i nie miało miejsca rozstanie. Odczuwam takie emocje, jakbym dopiero co wsiadła do tego pociągu we Włoszech i podczas rozmowy z nieznajomym odkryła, że jadę w złą stronę. Było już jednak za późno, na wszystko – siedziałam obok łysego motocyklisty i słuchałam jego opowieści, nie mogłam wysiąść pośrodku niczego i nie chciałam tego robić. Mam wrażenie, że już wtedy zaczęłam się zakochiwać w jakiś przedziwny sposób, któremu sprzyjały przedziwne okoliczności. Czy nadal coś czuję do Granta? Wydaje mi się, że…

– Co, do chuja? – mówi nagle rozespana Mallory, a ja wzdrygam się w reakcji na dźwięk wydawany przez jej telefon. – O tej porze?

– W Nowym Jorku jest popołudnie – przypomina jej Susan.

– To z pracy? – burczy June w poduszkę.

Albo dźwięk wiadomości wszystkie obudził, albo tylko udawały, że śpią.

– Tak. – Mallory unosi telefon i mruży oczy. – Jest! Mike wreszcie się do czegoś przydał. Mail mamy Zorana znajduje się w naszej bazie mailingowej.

– Jesteśmy na dobrym tropie – stwierdzam podekscytowana i już wiem, że nieprędko zasnę tej nocy, więc dodaję: – Pójdę powiedzieć Grantowi. Na pewno jeszcze nie śpi.

– Pamiętaj, Emily – mówi cicho Susan i słyszę, że chichocze. – Co dzieje się w Vegas, zostaje w Vegas.

– Nie jesteśmy w Vegas – zauważam.

– Co dzieje się w Ochrydzie, zostaje w Ochrydzie – tłumaczy mi rozbawiona Mallory.

June próbuje tłumić śmiech poduszką. Wiem, o co im chodzi, ale udaję, że nie.

– Nie rozumiem, o czym gadacie – kwituję, wstając z łóżka.

– Baw się dobrze i zamknijcie okno – drwi Susan. – Ludzie chcą spać.

Otwieram drzwi i opuszczam tę lożę szyderców. Pewnie mają rację, że najchętniej przespałabym się z byłym narzeczonym, bo moje ciało wręcz wyje z tęsknoty, ale muszę trzymać fason. Schodzę na dół i najpierw podsłuchuję. Dobra, nie śpi, gada z kimś przez komunikator. Pukam cicho, bo jeśli to Ophelia, chcę zaznaczyć swój teren. Czekaj, czekaj, swój teren? Czyli jednak idę się pieprzyć czy nie? Poza tym Ophelia podobno jest w ciąży z kimś innym, więc nie stanowi dla mnie konkurencji. Ale czy ja na serio konkuruję o względy byłego? Co ja najlepszego wyprawiam? Moje rozważania przerywa pojawienie się Granta, gdy otwiera drzwi.

– Wszystko w porządku? – pyta.

– Tak, mogę wejść?

– Jasne.

Wkraczam do mieszkania i mam ochotę podskakiwać, bo rozpiera mnie energia. Niesamowicie jaram się tym, czego dotychczas dowiedzieliśmy się o Zoranie, tajemniczej obrączce oraz ojcu, który ma się tu zjawić po weekendzie i który chyba jeszcze nic nie wie, a przynajmniej tak wywnioskowałam z rozmowy w restauracji.

– Coś się stało? – dopytuje Grant i wygląda na zaniepokojonego.

– Skończ sobie może pracę – proponuję, wskazując komputer.

– W sumie dobrze, że przyszłaś, bo będę mógł się uwolnić od tego namolnego redaktora – szepcze i puszcza do mnie oko, po czym siada przed komputerem i oznajmia: – Richard, musimy dokończyć jutro. Mam gościa. Przygotuję wszystkie zdjęcia i omówimy, które wrzucić.

– Pewnie, do zobaczenia – odzywa się jego rozmówca, a potem milknie.

A więc to Richard, który zawsze przypierdala się o wszystko, a sam nie wnosi nic ciekawego do czasopisma. Nasłuchałam się o nim sporo i miałam wątpliwą przyjemność go poznać. Widocznie nie przestał być sobą, skoro zakończenie rozmowy z nim to marzenie pracowników, a na pewno jednego. Grant zamyka laptop i podchodzi do mnie.

– A więc? – zaczyna.

– A więc mamy info z Nowego Jorku – oświadczam podekscytowana. – Kolega Mallory potwierdził, że adres mailowy mamy Zorana widnieje na liście mailingowej teatru.

– Wow – wydusza i uśmiecha się szeroko. – Wiesz, co to oznacza, prawda? – Wydaje się równie podjarany jak ja.

– Wiem – odpowiadam i też się szczerzę. – Ta kobieta niemal na pewno mieszka w Nowym Jorku. Ewentualnie gdzieś bardzo blisko, skoro regularnie bywa w teatrze Mallory. Po co śledzić repertuar, jeśli nie masz opcji wybrania się na przedstawienie? Obstawiam, że jest w mieście.

– Ale numer – nakręca się Grant. – Ogarniasz to? Przyjeżdżamy do Ochrydy, żeby znaleźć faceta od obrączki, a tymczasem jego żona cały czas była tuż pod naszym nosem. – Kręci głową z niedowierzaniem. – Mam nadzieję, że ten gość zgodzi się wszystko opowiedzieć, bo ta historia coraz bardziej mnie kręci.

– Dlaczego miałby się nie zgodzić? – podnoszę go na duchu. – Ludzie marzą o tym, żeby ktoś opisał ich historię. I to jeszcze jakaś gazeta w Ameryce.

Przewracam oczami, a Grant się śmieje. Nagle poważnieje i spogląda na mnie uważnie. Bierze głęboki wdech. Atmosfera natychmiastowo staje się gorąca jak ochrydzka noc. Nasza ekscytacja odkryciem w jednej sekundzie przybrała niepokojącą formę błysku w oku i napięcia wiszącego w powietrzu. Czuję na całym ciele mrowiący prąd, który pcha mnie ku temu mężczyźnie. Zostałam jego wspólniczką w tajemniczej wyprawie. Los pchnął nas w to samo miejsce. Grant całował mnie tutaj, jakby jutra miało nie być, jakbym wciąż była dla niego ważna. Twierdzi, że nigdy mnie nie okłamał? Jakim cudem? Przecież…

– Obawiam się, że powinniśmy przebywać w osobnych pomieszczeniach – sugeruje przez ściśnięte gardło.

– Dlaczego? – pytam, jakbym nie znała powodu.

Odczuwam go przecież całą sobą. Chemia między nami wciąż istnieje. Mało tego, mam wrażenie, że nabrała potężnej siły. Zupełnie jakby tutejszy klimat podkręcał pożądanie i osłabiał rozsądek.

– Nie wiesz? – docieka cicho Grant, a w jego oczach płonie ogień.

Oddycham ciężko, a moje nogi za cholerę nie chcą się stąd ruszyć. Ciało podjęło już decyzję. Sumienie musi ją po prostu zaakceptować. Jak to było?

– Co dzieje się w Ochrydzie, zostaje w Ochrydzie – zwracam się do Granta, a potem wyciągam dłoń i przekręcam klucz w drzwiach.

On uśmiecha się znacząco, robi krok w moją stronę, nachyla się i mówi:

– Tylko mnie nie ciągnij za włosy.

Parskam śmiechem, bo dokładnie to samo powiedział na naszej trzeciej randce, kiedy to pierwszy raz się bzykaliśmy, a on… no cóż… już wtedy był łysy.

– Masz jak w banku – odpowiadam.

A potem to się dzieje. W jednej chwili odrywam się od ziemi, a silne ramiona przyciskają mnie do męskiego ciała, którego brakuje mi każdej nocy od rozstania. Co właściwie zaszło? Na pewno zostałam zraniona i to wystarczyło, żebym nie pozwoliła Grantowi dojść do słowa. Opuściłam go, bo on chciał opuścić mnie. Może jednak powinniśmy o tym porozmawiać? Decyduję, że nie czas i miejsce na to, bo jestem przyciśnięta do ściany, spragnione usta błądzą po mojej szyi, a między nogami odczuwam pulsującą potrzebę. Na rozmowy przyjdzie czas. Teraz zajmę się działaniem.

Wpijam się w wargi Granta niczym w ostatni posiłek. Łapczywie całuję, a moje dłonie przesuwają się po twardych ramionach, które wciąż mocno oplatają mnie w talii. Mam wrażenie, że ta noc dzieje się poza czasem – jutro wszystko wróci do znajomego kształtu i nadal będziemy byłymi narzeczonymi o złamanych sercach. Dzisiaj jednak dajemy sobie to, czego oboje potrzebujemy. Skąd wiem? Kładę dłoń w kroku Granta i mam pewność, że on też pragnie tego co ja.

Wydaje z siebie takie niby warknięcie, a niby jęk, co niespodziewanie nakręca moje podniecenie. Później chwyta mnie za pośladki i niesie na biurko. Jedną ręką odsuwa laptop na brzeg, a drugą strąca na podłogę wszelkie papiery. To dziwne, bo zawsze uwielbiał porządek, układanie, pucowanie, segregowanie. Ale może sprzątanie tego burdelu będzie dla niego dodatkowym doświadczeniem seksualnym. Przestaję się nad tym zastanawiać, gdy ląduję na biurku, a zachłanne palce Granta znikają pod moją bielizną i zanurzają się w moim wnętrzu. Wzdycham przeciągle, bo tak dobrze znów czuć go w sobie. Chcę więcej, zatem patrzę mu w oczy i bezceremonialnie rozpinam rozporek jego spodenek. Nie będziemy bawić się w długą grę wstępną. To dobre dla początkujących. My jesteśmy gotowi.

Palce Granta przesuwają się w przód i w tył, a moja wagina intensywnie się na nich zaciska. Spodenki opadają na podłogę, a ja szarpię się z bokserkami, choć nie jest to proste, kiedy sama próbuję nie dojść, zanim prawdziwa akcja w ogóle się zacznie. Gdy uwalniam twardego kutasa, na sam jego widok jestem bliska spełnienia. Witaj, stary druhu. Nagle palce znikają, a Grant znów mnie całuje. Po chwili odsuwam się i drżącym głosem mówię:

– Masz gumkę, prawda?

– Zawsze – szepcze z uśmiechem, a potem wychodzi z leżących przy biurku nogawek i nagi grzebie w plecaku.

Ja w tym czasie pozbywam się majtek, bo przecież chcę się dymać. Nie przyszłam tu na macanki, tylko na porządną zabawę dla dorosłych. Pocałunek można przerwać, ale w takim momencie, gdy ubrania leżą już na podłodze, raczej głupio wmawiać sobie lub komuś innemu, że się rozmyśliłam, a tak właściwie to przyszłam tylko pożyczyć sól.

Gdy moim oczom ukazuje się opakowanie z kondomem, uśmiecham się szeroko. Kurwa, jak można tak się cieszyć na widok prezerwatywy? Śmieję się sama z siebie, a w tym czasie Grant zabezpiecza się, chwyta mnie za biodra i jednym sprawnym ruchem przysuwa do siebie. Czuję go w wejściu i jestem tak podniecona, że nawet nie mam przestrzeni na żart o ciągnięciu za włosy. Kiedy penis wsuwa się w moje mokre wnętrze, mam ochotę krzyczeć. Nie pamiętam, kiedy ostatnio miałam taki odlot.

Nasze biodra obijają się o siebie, a moje spocone dłonie ledwo trzymają się brzegu biurka. Zaczynam wydawać z siebie niekontrolowane odgłosy ekstazy. Czuję, że jestem coraz bliżej, a moja cipka ciasno pochłania każde pchnięcie. Grant wpatruje się we mnie jak zaczarowany i pracuje zaciekle, aż wreszcie oboje odpływamy. Wszędzie pojawiają się gwiazdy, a cisza za oknem wydaje się czekać na nasz ruch. Robię go ja, gdy wraca mi siła na żarty.

– Zgrzałeś się – mówię, dysząc. – Mogłeś związać włosy.

Wybucha śmiechem, który płoszy jakieś koty, bo słychać tylko oddalające się miauknięcie. Później mój eks, co brzmi pojebanie w tej sytuacji, oddala się do łazienki, jednak bez miauczenia. Ja tymczasem wstaję, a właściwie odklejam się od biurka, poprawiam krótką koszulkę nocną, wycieram dłonią ślady pośladków na blacie i rozglądam się za swoimi majtkami. Nagle trzaskają drzwi i śmiech się powtarza. Zerkam pytająco na wciąż nagiego mężczyznę. Grant podchodzi do mnie, a kiedy myślę, że jest gotowy na powtórkę, on sięga do mojego tyłka i odkleja od niego żółtą karteczkę.

– Notatki są mi potrzebne – oznajmia wesoło, a ja jedynie wzruszam ramionami, posyłam mu uśmiech i bez słowa wychodzę.

Dostałam to, po co przyszłam, choć zmierzając do mieszkania na dole, nie miałam pojęcia, że właśnie seks jest mi tak cholernie potrzebny. Wiedziały o tym jednak moje współlokatorki, bo nie dość, że same mnie zachęcały, to gdy wracam, witają mnie oklaskami. Mam tylko nadzieję, że tych owacji nie słychać na dole.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY CZWARTY

Poranek wstaje piękny, a ja rześka i zadowolona. Wprawdzie trochę boli mnie tyłek od tego obijania się o biurko, ale absolutnie mi to nie przeszkadza. Jest raczej jak przyjemny skutek uboczny czegoś, o czego konsekwencjach mam zamiar pomyśleć dopiero po powrocie do domu. Teraz cieszę się dobrym samopoczuciem. Niesamowite, jak seks potrafi poprawić nastrój. Staram się wciąż odsuwać od siebie myśli, że to seks z byłym narzeczonym, ale moje cudowne koleżanki przypominają mi o tym na każdym kroku. Ich znaczące uśmiechy dekorują mi poranną kawę oraz śniadanie. Wreszcie grożę June, że zamknę łazienkę na zasuwkę, gdy pójdę pod prysznic.

– Nie zrobiłabyś mi tego – mówi, udając szok. – Jeszcze dziś nie rzygałam.

– Czyli mamy być zwarte i gotowe? – docieka Mallory.

– Tego nie powiedziałam. Może dziś mi się fuksnie.

– Tak, tak – odzywa się Susan. – Tak samo miało ci się fuksnąć wczoraj czy przedwczoraj, a w drodze do kibla przebiegłaś mi po włosach.

– To nie dlatego tak wyglądają – kwituje June, a Susan wybałusza oczy, dotyka swojej czupryny i pyta:

– Ale że co?

– Nie, nic. – June wzrusza ramionami. – Myślałam, że coś z nimi nie tak.

Ledwo powstrzymuje uśmiech, ale Mallory się nie hamuje i głośno rechocze. Dołączam do niej, a Susan grozi nam wszystkim palcem, po czym stwierdza:

– Jak tylko wrócimy do miasta, zapiszę się do fryzjera.

– Ja na badania – informuje przyszła mama.

– A ja będę dymać Bretta – planuje Mallory. – Może u niego w pracy – dodaje, zerkając na mnie wymownie. – Tam jest duże biurko.

Teraz to ze mnie się śmieją, ale postanawiam nic sobie z tego nie robić i spokojnie wypić swoją kawę. Delektuję się towarzystwem dziewczyn, bo pojutrze muszą wracać do domu. Ich wakacje dobiegają końca. Moje potrwają jeszcze tydzień. Co się wydarzy, kiedy zostanę tu sama z Grantem? Czy dam radę zapanować nad wspomnieniami z czasów, gdy byliśmy razem i planowaliśmy życie we dwoje? Te miłe wspomnienia popchnęły mnie wczoraj w jego ramiona i na jego biurko. Na tę myśl przechodzi mnie dreszcz podniecenia, ale też niepokoju.

– Muszę kupić ten czosnkowy majonez – przypomina Susan.

– Możemy iść zaraz na zakupy – odpowiadam. – Mamy cały dzień dla siebie. Ojciec Zorana wróci dopiero po waszym wyjeździe, więc nie zajmuję się teraz tajemnicą rodzinną. Jestem do waszej dyspozycji.

– Liczę na to, że będziesz nam wszystko kablować na bieżąco, gdy już opuścimy ten raj na ziemi. – Mallory wskazuje na mnie palcem. – Ja będę się uważnie rozglądać w teatrze, choć aktualnie nie mamy w ofercie nic ciekawego. No chyba że mama Zorana lubi odgrzewane kotlety.

– Ciekawe, jak to wszystko wyglądało – zastanawia się głośno June. – Rozstali się, ale nie wiemy, co zaszło. Czy to była zdrada? Wypalenie? Jakiś mroczny sekret współmałżonka? A może to jakiś wątek kryminalny i ona wyjechała, żeby chronić rodzinę?

– Nawet ja nie wymyśliłabym takiej akcji – przyznaję z uznaniem. – Ale też jestem ciekawa, co tam się wtedy wysrało. Babka w kawiarni mówiła, że to była megakłótnia. Obstawiam, że poszło o kogoś trzeciego. To się nigdy nie kończy dobrze.

– Słyszałyśmy w nocy, jak się skończyło u ciebie – mówi z uśmiechem Susan, a potem naśladuje jęki, jakie wydawałam na biurku Granta.

– I co teraz? – pyta wprost Mallory. – Wrócisz do niego?

– Rozmawialiście o tym? – Do przesłuchania przyłącza się June. – Nadal go kochasz?

Jakim cudem od analizowania sytuacji zaginionej kobiety przeszły do kwestii mojego życia seksualnego? Co mam im odpowiedzieć? Rozchylam usta i po prostu czekam na objawienie, ale nie nadchodzi. Nie mam pojęcia, co czuję i jak z tego wybrnąć, a powrotu do Granta nie rozważałam ani przez moment, bo… przecież się rozstaliśmy, bo chciał odejść. Mrugam szybko, bo moja rzeczywistość matrymonialna nie jest prosta do ogarnięcia. Z pomocą przychodzi mi Susan.

– Wy na serio myślicie, że oni o czymkolwiek tam wczoraj rozmawiali? Ja słyszałam tylko jęki.

– W sumie racja – zgadza się z nią Mallory. – Ale masz jakieś przemyślenia, Emily?

– Skąd u ciebie taki filozoficzny nastrój? – pyta ją moja agentka.

– Za dużo czasu z June.

Blondasek paca ją w ramię i przejmuje wywiad ze mną.

– Może jak omówicie wszystko, co się stało, to okaże się, że po prostu zbłądziliście i uczucie jest silniejsze, niż się wydawało.

– O słodki chuju – stwierdza Susan. – Dawna June wróciła. Bla, bla, bla, jednorożce i tęcza, bla, bla, bla, mężczyzn trzeba przytulać do serduszka. A niedawno chciałaś się rozwieść z mężem.

– Nie mówcie mu tego – prosi June z szokiem wymalowanym na twarzy.

– Zbłądziłaś? – szydzę, za co dostaję kuksańca. – No dobrze, moje drogie. Jeśli chcecie obłowić się w makalo i inne smakołyki, udajmy się dziś na porządne zakupy. Musimy sprawdzić, czy słoiki zmieszczą się do waszych bagaży.

– Ja też kupię ten czosnkowy cud kulinarny – oznajmia Mallory. – Mam nadzieję, że Brett nie ma ukrytego uczulenia na czosnek, bo mam zamiar posmarować tym całym makalo jego…

Snucie erotycznych wizji przerywa jej dźwięk przewracanego krzesła, gdy June zrywa się, aby pogalopować do łazienki. Susan spogląda za nią, kręci głową i mówi:

– Jutro damy jej czerstwą bułkę, bo codziennie marnuje dobre śniadanie.

W poniedziałek dziewczyny długo stoją na promenadzie i wpatrują się w Jezioro Ochrydzkie. Wiem, że trudno im wyjeżdżać. Rozumiem tęsknotę za miejscem, zanim jeszcze się je opuści. Proszę jakąś kobietę o zrobienie naszej czwórce zdjęcia na tle jeziora i otaczających go szczytów. Ta pamiątka pozwoli nam nieraz wrócić do tematu Ochrydy i być może zaplanować ponowną wizytę. Gdy przyjeżdża mój znajomy taksówkarz, od razu spogląda spłoszony na June. Pewnie boi się, że czeka go opierdol za niezapięte pasy. Podchodzę do niego, wręczam mu sowite wynagrodzenie i informuję cicho:

– Jest w ciąży. Wybacz jej.

Natychmiast uśmiecha się ze zrozumieniem, kiwa głową, a potem chwyta walizki i pakuje je do bagażnika. W tym czasie dziewczyny ściskają mnie, jakbyśmy miały nie widzieć się co najmniej rok.

– Przecież za tydzień wracam do Nowego Jorku – przypominam im.

– Mam nadzieję, bo za dwa miesiące startujemy z zaawansowaną promocją twojej radosnej twórczości – mówi Susan i szczerzy się do mnie.

Tym samym strąca mnie na ziemię z krainy marzeń o wiecznych wakacjach. Kocham swoją pracę, ale jestem w takim momencie życia, że bardzo chciałabym odpocząć, ale nie potrafię, gdyż ciągle coś się dzieje. Miałam przylecieć do Macedonii, żeby połatać serce i zrelaksować umysł. Tymczasem uprawiam seks z byłym i głowię się nad tajemnicą rodzinną jakiegoś optyka. Zdążyłam też prawie przespać się z żonatym Włochem, poznać swoją czytelniczkę, nasikać do butów Granta i śledzić go wąskimi uliczkami. Mam wrażenie, że zrobiłam wszystko poza odpoczynkiem.

– Uważajcie na siebie i informujcie mnie z trasy – proszę moje koleżanki, a potem drzwi zamykają się i samochód rusza w stronę lotniska.

Spoglądam za pojazdem, aż znika mi z oczu. Natychmiast czuję ciężar na sercu. Uwielbiam dziewczyny, a ich obecność naprawdę dużo dla mnie znaczyła. Wzdycham, hamuję wzruszenie, a potem znajduję stolik w uroczej knajpce i postanawiam zajeść smutek. Ledwo składam zamówienie i odbieram coś do picia, moim oczom ukazuje się wchodzący do lokalu Grant. Zauważa mnie w sekundzie i jestem przekonana, że jego myśli też odlatują do naszej nocnej pracy biurowej. Chowam wstyd w szklance wody, a mój eksnarzeczony i nie taki eks kochanek podchodzi do mnie powoli i pyta:

– Pogardzisz towarzystwem?

W odpowiedzi odsuwam dla niego krzesło obok.

– Jak ci mija dzień? – zagajam.

– Bardzo dobrze. A tobie?

– Odprawiłam dziewczyny na lotnisko.

– Czyli wieczorem spotkamy się z Zoranem i jego tatą bez podsłuchiwaczek?

Hamuję śmiech na wspomnienie ostatniej akcji w knajpie, gdzie June dokuczała obecność pstrąga w menu.

– Przyznaj, że Mallory się przydała.

– Racja. Bez niej bujalibyśmy się po mapach pewnie kilka dobrych tygodni.

– Jak rozstali się rodzice Zorana? – pytam, przerywając Grantowi machanie do kelnera.

– Mogę tylko zgadywać. Zoran miał trzynaście lat. Niewiele pamięta, choć sądzę, że sporo po prostu wypiera.

– Matka zostawiła jego i ojca i tak po prostu odeszła?

– Zoran wybrał zostanie z ojcem w Ochrydzie – oznajmia, a ja ze zdumienia otwieram szeroko usta. – Wybacz, ale ten widok po poprzedniej nocy działa na moją wyobraźnię. – Grant dwoma palcami łączy moje wargi. – Nie mogę się skupić, gdy wyglądasz, jakbyś była gotowa zrobić loda.

Parskam i dziękuję samej sobie, że akurat nie miałam w ustach wody, bo oplułabym mojego kompana, stolik i kelnera, który właśnie w tej sekundzie zjawia się obok i patrzy na mnie zszokowany.

– Nie dziwię się, że matka unika kontaktu – szepczę, kiedy zostajemy sami. – Mi chyba pękłoby serce, gdyby własne dziecko pogardziło matczyną miłością. Moja mama by tego nie zniosła, jestem pewna. Nie umiałaby pojąć, że rezygnuję z jej spaghetti i wtrącania się w moje życie.

– Myślę, że wiele matek nie dałoby sobie z tym rady – zgadza się ze mną Grant. – Wierzę, że uda nam się ją odnaleźć i poznać jej wersję tej historii.

– Dlaczego to tak cię interesuje?

– A ciebie nie?

– Mnie interesuje wszystko – wyjaśniam krótko, a on się śmieje i potakuje. – To jak to było? Znalazłeś obrączkę należącą poniekąd do matki Zorana i stwierdziłeś, że ją oddasz? Czy już wtedy wiedziałeś, że stoi za tym tajemnicze rozstanie?

– Nie wiedziałem. Zoran mi powiedział, gdy znalazłem ich aktualny adres.

– Aktualny?

Wzdycha, a następnie przysuwa się bliżej, czym nie pomaga mi się skupić, bo pachnie tymi swoimi perfumami i nocnym grzechem. Zaciągam się tym zapachem, a potem skupiam na słowach Granta.

– Wcześniej mieszkali gdzie indziej, ale tamten dom został sprzedany. Nowa właścicielka pokierowała mnie do faceta, od którego kupiła nieruchomość. Nie był to niestety tata Zorana. Ten facet dał mi adres agentki nieruchomości. To pod jej domem zajebałaś w doniczkę z pelargonią – informuje, unosząc brwi. – Mieszka tam aktualnie tylko córka agentki, ale była tak miła, że zawiozła mnie do Skopje, gdzie teraz przebywa jej mama, zajmująca się swoją schorowaną ciotką. Babka przypomniała sobie całe zajście i posiłkując się ogromem wiedzy o mieszkańcach…

– Czyli plotkara – wtrącam z uśmiechem.

– Dokładnie. – Też się szczerzy. – Podała mi adres salonu, w którym pracuje Zoran. Tak do niego dotarłem, a on napędzany wizją odnalezienia matki obiecał mi spotkanie z ojcem.

– Brzmi jak fabuła książki – rzucam.

– Albo jak temat artykułu, który pozwoli mi poznać niesamowitą historię związaną z Nowym Jorkiem i wybić się w redakcji – oznajmia, a ja powoli rozumiem jego motywację. Spryciarz.

– Czyli teraz spotkamy się z nim i dowiemy się, co obrączka robiła w Nowym Jorku? – dociekam, a Grant mruczy potwierdzająco. – A jak ty ją znalazłeś?

– Tego też dowiesz się na spotkaniu – oświadcza z uśmiechem, a potem sięga po piwo, które postawił przed nim kelner.

– Wspomniałeś niedawno, że chciałbyś zobaczyć moją minę, gdy odgadnę, co tu robisz – zaczynam po chwili. – Przyznaję uczciwie, że jestem bardzo zainteresowana losem tej rodziny i poszukiwaniami matki Zorana. Jak ona ma na imię?

– Elena.

– Ładne. Rzekłabym: międzynarodowe. Łatwo było jej się pewnie odnaleźć u nas z takim imieniem i znajomością języka. W każdym razie… Co to ja chciałam? Ach, już wiem. Jeśli sądziłeś, że zaskoczy mnie ta cała historia, zniknięcie, poszukiwania, porzucony syn, to udało ci się. Niesamowicie się wciągnęłam.

Uśmiecha się tajemniczo, bierze łyk piwa, a później patrzy mi w oczy i mówi:

– Nie znasz jeszcze całej historii. Najlepsze zostawiłem na później.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIĄTY

Denerwuję się tak, że trzęsą mi się dłonie. Zbliżamy się do domu Zorana i coraz trudniej mi oddychać. Bardzo mocno zaangażowałam się w tę zagadkę i polubiłam młodego optyka, więc emocje sięgają zenitu. Grant też wydaje się skupiony na całej akcji, bo milczy przez drogę. Zwykle zagłębia się w swojej jaskini myśli, gdy coś go bardzo absorbuje.

– Dzień dobry – wita się po angielsku, gdy drzwi otwiera nam na oko pięćdziesięcioletni facet.

– Dzień dobry. Grant i Emily? – zgaduje koleś, a ja dopiero teraz odkrywam, że mam mega szczęście, bo przecież mógł mówić tylko po macedońsku i byłabym w dupie.

– Zgadza się – odpowiada mój eks.

– Jestem Gligor, zapraszam.

Nie wiem, czy gość jest zainteresowany powodem naszego najścia, czy może ogólnie ma wyjebane i zaraz nas pożegna. Na jego twarzy nie widzę żadnych emocji. Zauważam je jednak na twarzy Zorana. Chłopak jest podjarany chyba bardziej niż ja. Wskazuje nam miejsca przy stole, na którym stoi dzbanek z kawą i talerzyk z ciastkami. Chyba zostajemy.

– Syn wspomniał, że chcecie opisać moją historię – zaczyna Gligor, usiadłszy na drewnianym krześle. – Muszę przyznać, że z jednej strony miło mnie to łechcze, z drugiej jednak nie jestem przekonany. Chyba wolałbym zostawić przeszłość za sobą.

– Tato, oni pomogą znaleźć mamę – wtrąca Zoran i wlepia w ojca proszące spojrzenie. – Wiesz, że zależy mi na spotkaniu z nią. Zrób to dla mnie.

Gligor spogląda na syna, potem na nas. Walczy ze sobą. Rozumiem, że nie chce, aby ktoś grzebał w jego życiu, ale jeśli jego historia sprawiła komuś ból i wygnała stąd matkę Zorana, to facet chyba jest im winien wyjaśnienia. Wprawdzie nie w cztery oczy, ale w gazecie i w sieci, ale chuj, dzisiaj rozmach jest w cenie.

– Mój wydawca od jakiegoś czasu wyszukuje ciekawe ludzkie historie, które są w jakiś sposób związane z naszym miastem – odzywa się delikatnie Grant. – Nowy Jork latami skrywał pana opowieść. Chcę ją opisać.

– Zgódź się, tato – prosi Zoran.

– Musi pan wiedzieć… – kontynuuje mój eks.

– Mówcie mi po imieniu – przerywa mu Gligor.

– Musisz wiedzieć, że jestem prywatnie związany z twoimi przeżyciami. Nie planowałem tego, ale moja dusza potrzebuje, abyś opowiedział światu, co się wydarzyło dziesięć lat temu.

Gligor wpatruje się w niego z zainteresowaniem. Sprytne. Teraz to on chce się zwierzyć, aby odkryć tajemnicę amerykańskiego dziennikarza. Przyznaję, że ja sama zaraz wybuchnę z ciekawości. Czy ktokolwiek przy tym stole nie ma jakiegoś pojebanego sekretu?

Nasz gospodarz nalewa wszystkim kawy i myśli. Grant zdradza mu, ile redakcja jest gotowa zapłacić za prawo do opublikowania tekstu. To dobry argument. Nawet bardzo dobry. Później po raz kolejny Zoran błaga o pomoc w odnalezieniu matki. Postanawiam, że i ja dołożę coś od siebie.

– Opowiedzenie własnego życia światu nie sprawi, że stracisz prywatność – mówię, a mężczyzna unosi na mnie wzrok. – Ja opisałam ważne momenty i ważnych ludzi, a moja książka sprzedaje się na całym kontynencie. Wkrótce trafi do Europy. Nadal mogę wyjść z domu i nikt nie wytyka mnie palcem. Jak ukazał się e-book, odezwała się do mnie dawna znajoma, z którą kiedyś wspólnie zjeździłam Grecję. Straciłyśmy kontakt na kilka lat, a dzięki książce się odnalazłyśmy. To dobra przyjaźń. Nie chcesz odnaleźć osób, które widziałeś ostatni raz właśnie wtedy, dziesięć lat temu?

Widzę, że moje słowa działają, bo Gligor zaciska wargi, bierze głęboki wdech, a potem kiwa głową i wyciąga z kieszeni obrączkę, którą Grant zostawił Zoranowi. Teraz Gligor ogląda biżuterię bardzo uważnie. Obraca ją w palcach, a jego oczy wydają się pełne bólu. Wygląda jak Gollum z pierścieniem. Wreszcie odkłada obrączkę na stół i zwraca się do Granta:

– Zostawiłem ją wtedy w Nowym Jorku.

A więc to jego obrączka? Myślałam, że Eleny, jego żony. Nic nie czaję. Zaczynam niespokojnie wiercić się na krześle, gdy Grant oznajmia:

– Wiem. Tak trafiła do mnie.

– Jak to się stało?

Wydaje mi się, że to dziennikarz powinien zadawać pytania, ale jestem wdzięczna naszemu gospodarzowi za to, że przycisnął Granta. Ja sama chcę poznać jego część tej opowieści.

Mój były narzeczony wzdycha, opiera się wygodnie, bierze łyk kawy, a potem zaczyna wspominać:

– Moja znajoma pracuje w hotelu.

Natychmiast łączę kropki. Wiem, że chodzi o Ophelię. Oddech grzęźnie mi w gardle.

– Pewnego dnia zaprosiła mnie do siebie, bo twierdziła, że ma coś, co mogłoby zainteresować mnie zawodowo – wyjaśnia Donovan, spoglądając na mnie z wyrzutem.

Czy to możliwe, że…? Ale jak? Przecież wiem, że chciał mnie opuścić. Jeśli Ophelia na serio jest w ciąży z kimś innym, a spędzali razem dużo czasu ze względu na tajemnicę sprzed lat, to… pomyliłam się. Nie mieli romansu. Ale nie zmienia to faktu, że Grant planował odejść.

– Ta znajoma pokazała mi to, co dziesięć lat temu kobieta z housekeepingu znalazła w apartamencie. Odkryła znalezisko, przejąwszy funkcję kierownika po swoim koledze. Grzebała w jego szufladzie i wpadła na twój ślad.

Gligor przymyka powieki i chyba odpływa do wspomnień, bo na moment zapada cisza. Czekam w napięciu, bo okazuje się, że ta historia zaczyna dotyczyć też mnie. Pieprzona Ophelia. Nie mogła powiedzieć nam obojgu, tylko robić jakieś jebane tajemnice? Przez to, że Grant się z nią wymykał, nabrałam podejrzeń i znienawidziłam szmatę. A jeśli jest niewinna? Robi mi się gorąco i zimno jednocześnie, ale głos Gligora przywraca mnie do rzeczywistości.

– Jak mnie znalazłeś?

– Pytanie za pytanie – proponuje z uśmiechem Grant, na co mężczyzna też się uśmiecha i zgadza się skinieniem głowy. – Co robiłeś w Nowym Jorku?

– Jestem fizykiem, jak już być może wiesz od mojego syna. Gdy byłem młody, studiowałem w Nowym Jorku, a później zająłem się pracą naukową. Odwiedzałem Amerykę, prowadząc wykłady czy wykonując pewne zlecenia dla NASA. Nowy Jork często bywał celem moich podróży, jednak moje serce wciąż chciało wracać do Macedonii. Tutaj założyłem rodzinę i wychowałem syna. Kiedy zawodowo przebywałem w Stanach, wybierałem zwykle konkretną sieć hoteli. Domyślam się, że właśnie dla niej pracuje twoja znajoma.

– Zgadza się. Wracając do twojego pytania, znalazłem cię właśnie dzięki personelowi hotelu. Tygodniami przepytywałem każdego, kto chciał rozmawiać, i próbowałem cię namierzyć. Na kopercie, którą wtedy zostawiłeś, było napisane „zima, dwa tysiące piętnaście”, zaś na obrączce są wygrawerowane inicjały. Trochę zajęło mi zawężenie granic czasowych. Pomogła mi pewna sympatyczna pani z kuchni, która przyjaźni się z kobietą, która wtedy pracowała w hotelu i znalazła to – wskazuje obrączkę – w wynajmowanym przez ciebie pokoju. Gdy już znałem miesiąc, było mi łatwiej wytypować cię wśród ówczesnych gości.

– To przywiodło cię do Ochrydy – stwierdza Gligor.

Mam wrażenie, że przebiegłość Granta niesamowicie mu zaimponowała. Mnie zresztą też.

– Z archiwum hotelowego miałem adres, ale okazał się nieaktualny. Na szczęście po kilku rozmowach z różnymi osobami udało mi się dotrzeć do Zorana, a on zainteresował się tym tematem.

– Co dokładnie chcesz, abym opowiedział? – docieka mężczyzna.

– Chcę wiedzieć, co wydarzyło się w Nowym Jorku i dlaczego twoja żona opuściła rodzinny dom. Mam wrażenie, że to wszystko jest ze sobą powiązane.

– Masz rację. Te historie to plejada nieszczęść, jakie były konsekwencją moich decyzji. Zniszczyłem rodzinę. I skrzywdziłem Edith.

Jaką, kurwa, Edith? Marszczę brwi i widzę, że Zoran robi to samo. Oboje czekamy, aż Gligor podejmie wątek. Grant zaciska pięści. On też jest buzującą górą pytań i emocji.

– Którą z nich planowałeś zostawić? – wypala, a ja przestaję oddychać, bo takiej akcji się nie spodziewałam. – Sądziłem, że żonę, ale teraz nie jestem pewien.

Gligor robi się blady. Przełyka ślinę, a potem cicho pyta:

– W kopercie znalazłeś nie tylko obrączkę, prawda?

Grant kręci głową i szepcze:

– Było tam coś jeszcze.

Czuję dziwny dreszcz pełznący mi po plecach.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SZÓSTY

Nie oddycham. A przynajmniej przez kilka zajebiście długich sekund. Mam wrażenie, że jestem w odjechanym śnie lub że trafiłam w środek akcji jakiegoś filmu. Grant i Gligor patrzą sobie w oczy i jest oczywiste, że jeden zna myśli drugiego. Zoran ma taką minę, jakby ktoś właśnie tłumaczył mu zasady podróżowania w czasie, a ja czekam, co się wydarzy. Elena uciekła. Edith była kobietą bliską Gligorowi. Twierdzi, że skrzywdził obie, a przynajmniej tak wywnioskowałam. W tym wszystkim Nowy Jork. Dlaczego obrączka tam została? I co, do chuja wafla, było w tej kopercie?

– Masz rację – odzywa się w końcu Gligor. – Chciałem odejść od żony. Poznałem Edith podczas jednego z wyjazdów i od razu między nami zaiskrzyło. Poniosło mnie. Okazałem się jednym z tych facetów, którzy jadą w delegację i znajdują kochankę. Tak mi wstyd.

– To dlatego mama odeszła? – pyta Zoran. – Bo miałeś romans?

– To był… To było coś więcej niż romans. Po prostu się zakochałem – wyznaje jego ojciec, a młody chyba się zaraz zamieni w czystą rozpacz. – Edith była jak nowy początek. Od jakiegoś czasu miałem przeczucie, że moje małżeństwo się sypie. Zamiast porozmawiać o tym z żoną, dałem się ponieść świeżemu uczuciu. Nawaliłem.

– Co było dalej? – dociekam, bo użalanie się nad sobą niczego nie zmieni. Gligor zjebał jako mąż, ale ja chcę poznać fakty. – Dziesięć lat temu spotkałeś się z Edith w hotelu?

– To był nasz trzeci raz na przestrzeni roku. Ciągnęło nas do siebie niesamowicie. Wciąż pielęgnowałem w sobie gasnące uczucie do żony, ale wiedziałem, że nasza relacja z czasem umrze. Po prostu wiedziałem, że ten moment nadejdzie, ale nie potrafię tego wyjaśnić. Mieliśmy Zorana i to on trzymał nas razem, mimo że na początku małżeństwa bardzo się kochaliśmy. Nie wiem, co poszło nie tak, jednak nawaliłem dużo wcześniej, nie w chwili rozpoczęcia romansu. Nie zadbałem o szczęście Eleny i dlatego uszanowałem jej decyzję o wyjeździe. Nie dałem jej tego, na co zasługiwała. Nie umiałem być dobrym mężem.

– Wróćmy do zimy sprzed dziesięciu lat – prosi Grant, a Gligor dolewa sobie kawy i kontynuuje:

– Miałem serię wykładów i cieszyłem się, że mogę spędzić z Edith więcej czasu. Lepiej się poznaliśmy, dużo się śmialiśmy i nie chciałem tego kończyć. Jeszcze przed wyjazdem z Ochrydy podjąłem decyzję, że rozstanę się z żoną. O czym wiesz – zwraca się do Granta. – Tę kopertę wraz z zawartością miałem wysłać do Eleny z Nowego Jorku, ale najpierw zapodziałem obrączkę, a później… tę drugą część, którą niestety znalazła Edith.

– Skąd wiesz? – dopytuje Grant.

– Bo ode mnie odeszła – mówi smutno Gligor. – Myślała, że to wiadomość dla niej.

Grant głośno wciąga powietrze, a potem łamiącym się głosem oświadcza:

– Nie tylko ona.

– Nie rozumiem. – Gligor marszczy czoło.

– Ja też nie – dodaję.

Wtedy mój eks wyciąga z kieszeni kopertę, a z niej kartkę. Rozwija papier i zanim jeszcze podsunie mi go pod nos, rozpoznaję list. W oczach stają mi łzy. Moja dusza już wie to, czego głowa wciąż nie potrafi pojąć.

– Znalazłam go w twojej szufladzie, gdy szukałam spinaczy do papieru – opowiadam. – Byłam pewna… Ty i Ophelia. Spędzaliście razem tyle czasu. Ten list…

– Gligor napisał go do żony – wyjaśnia Grant i widzę, że też jest poruszony.

– Rozstaliście się przeze mnie – zgaduje nasz gospodarz i robi wielkie oczy. – Bardzo was przepraszam. Nie miałem pojęcia, że mój list zrobi tyle złego.

– Mamy taką samą maszynę do pisania – mówi Grant i wydaje się nie mieć żalu do ojca Zorana. – Często z niej korzystam przy tworzeniu pierwszych wersji artykułów. Emily była pewna, że to ja napisałem te słowa, więc ode mnie odeszła.

– To samo zrobiła Edith – oznajmia Gligor. – Znalazła list w moich rzeczach i nie chciała słuchać tłumaczeń. Rzucała wszystkim: moimi ciuchami, swoimi, hotelowymi poduszkami, a nawet butem. Była przekonana, że wracam do żony i ją zostawiam. Nie pozwoliła mi dojść do słowa. Trzasnęła drzwiami i zniknęła z mojego życia.

– Ja pierdolę – szepczę. – Mogłybyśmy założyć jakiś klub. Stowarzyszenie Rzekomo Porzuconych. Ale ze mnie idiotka – dodaję i w chwili słabości chwytam Granta za dłoń.

Nie odpycha mnie. Jak ja odepchnęłam jego kilka miesięcy temu. Delikatnie ściska moje palce, jakby chciał mi dodać otuchy, mimo że jestem kretynką roku. List. Inicjały. Wiadomość zaczynała się od „Droga E.” jak Elena, ale też jak Edith czy Emily. Gdyby Gligorowi chciało się napisać całe imię, nie byłoby tylu nieporozumień. On może pretendować do tytułu idioty dekady.

– Skoro Edith odeszła, bo myślała, że wracasz do Eleny, to dlaczego twojej żony tu nie ma? – pytam, bo ta kwestia interesuje chyba wszystkich, a najbardziej Zorana, który kokosi się niespokojnie na krześle.

– Jak wiesz, Grant, na maszynie nie możesz skasować i poprawić literówki. To nie komputer. Pod koniec wiadomości zrobiłem błąd i z przyzwyczajenia wrzuciłem kartkę do kosza przy biurku. Pisałem na maszynie wszelkie wystąpienia, wykłady, artykuły naukowe do prasy. Nie przyszło mi do głowy, że ktoś może zerknąć do moich śmieci. Zachowałem się jak tchórz. Gdybym powiedział jej to w cztery oczy, a nie planował wysłanie listu i obrączki z Nowego Jorku, wszystko potoczyłoby się inaczej.

Chowa twarz w dłoniach, a my wszyscy milczymy. Nie wiem, co powiedzieć. Ten człowiek zdradził żonę, zachował się jak świnia, ale zarazem padł ofiarą własnego błędu, bo przecież jest sam. Zarówno kochanka, jak i żona odeszły. Każda przeczytała list, ja również, ale miał on trafić tylko do Eleny. Eleny, którą obiecaliśmy odnaleźć, aby Zoran mógł zrozumieć jej postępowanie. Ja już rozumiem.

– Twoja żona przeczytała list – komentuje Grant. – Była gotowa do wyjazdu, gdy wróciłeś, tak?

– Dokładnie – potwierdza cicho Gligor, po czym kładzie dłonie na stół, wzdycha i spogląda na syna. – Przepraszam cię, Zoran. To wszystko moja wina.

– Nie wiem, co bym zrobił na twoim miejscu – informuje młody. – Jeśli ta kobieta, ta Edith, to miłość twojego życia, może jestem w stanie cię zrozumieć, choć to trudne.

– Jesteś niesamowicie wyrozumiały i rozsądny – zauważam. – Ja tylko zobaczyłam list i od razu spakowałam walizkę i jebłam drzwiami.

– Jak Edith – kwituje smutno Gligor. – Dałbym wiele, aby móc się jej wytłumaczyć. Naprawdę ją kochałem. Byłem gotowy zostawić dla niej żonę.

– Może przeczyta artykuł Granta – ożywiam się, natchniona jakimś popierdolonym romantyzmem. – Przecież to popularny portal i gazeta. Wszyscy tam zaglądają.

Nagle brakuje mi słów. Marszczę brwi. Łączę kropki, ale idzie mi opornie. Grant patrzy mi w oczy i czyta w moich myślach, ale daje mi czas na wyartykułowanie wniosku.

– Chciałeś, żebym ja to przeczytała. – Doznaję olśnienia.

– Inaczej byś mnie nie wysłuchała – odpowiada. – Musiałem odnaleźć Gligora, żeby opowiedział ci tę historię. Jest świadkiem mojej niewinności. Tylko tak mogłem ci wszystko wyjaśnić.

– Tato, słyszałeś? – jara się Zoran. – Twoja opowieść zaprowadziła ich tutaj, a teraz pomogła im wyjaśnić nieporozumienie. Jakie to słodkie.

Wpatruję się w Granta i jestem mu cholernie wdzięczna, że wykazał się cierpliwością, której ja nie umiałam z siebie wykrzesać. Cierpliwie pracował nad odsłonięciem tajemnicy hotelowego listu, aby pokazać mi, że doszło do nieporozumienia. Zajebiście wielkiego nieporozumienia. Teraz muszę odpokutować swoją głupotę i postarać się odzyskać względy Granta, bo jestem pewna jak cholera, że nadal go kocham. Jak Gligor tajemniczą Edith.

– Czy ona nadal mieszka w Nowym Jorku? – pytam nagle.

– Kto taki?

– Twoja kochanka. Edith.

– Nie mam pojęcia. Miałem tylko jej numer telefonu, który oczywiście zmieniła po odejściu. Nie znam nawet jej nazwiska. Nigdy nie pozwoliła odprowadzić się do domu. Gdy widziałem ją po raz ostatni, wsiadała do samochodu pod hotelem.

– Ile może mieć dzisiaj lat?

– Urodziła się w roku śmierci Elvisa. Podobno zawsze tak mówiła, gdy pytali ją o wiek.

– To nieco ułatwia sprawę, ale wciąż mamy dużo kont w mediach społecznościowych do przejrzenia – zapowiada Grant i posyła mi znaczące spojrzenie. – Będziemy się zbierać, ale pozostajemy w kontakcie. Muszę to wszystko spisać i dać ci do autoryzacji, Gligor. A później ruszymy na poszukiwania kobiet, które cię opuściły.

– Nie mogę się doczekać spotkania z mamą – gada podekscytowany Zoran.

Chwilę później wychodzimy z domu Gligora i Zorana, a ja wciąż próbuję się pozbierać po ogromie tych wszystkich informacji. Grant idzie w milczeniu, wpatrując się w chodnik. Kurwa, nawet sobie nie wyobrażam, jak bardzo go skrzywdziłam. To nie on zwątpił w naszą relację, tylko ja. Jestem złą kobietą.

– Grant, ja…

– Pewnie zrobiłbym to samo – mówi, jakby znów czytał mi w myślach. – Choć prawdopodobnie po jakimś czasie, gdy emocje opadły, pozwoliłbym ci wszystko wyjaśnić. Rozumiem, że mogłem nie zatajać charakteru spotkań z Ophelią, ale chciałem ci zaimponować gotową historią. Mój błąd. Jednak wciąż uważam, że wyleciałaś z domu niczym huragan, nie dając mi nic powiedzieć.

– Powinieneś był pozwolić mi utonąć wtedy w tym jeziorze – oświadczam i się krzywię, a on zaczyna chichotać.

– Nie wiedziałem, że to ty. Było ciemno.

Teraz oboje wybuchamy śmiechem. Poważnieję jednak po chwili i wracam do tematu:

– Wiem, że to pewnie niewiele zmieni, ale bardzo cię przepraszam, że byłam podłym chujkiem.

Przecież tak właśnie Susan określiła Donovana. Ale zrobi minę, gdy się dowie, że to tak naprawdę ja zawaliłam.

– Ty chujkiem? – pyta rozbawiony. – Brzmi ciekawie.

– Na tyle ciekawie, że mi wybaczysz?

Zatrzymuje się i patrzy gdzieś w dal. Moje nogi robią się wiotkie i ledwo utrzymuję się w pionie. Chyba się zaraz porzygam ze stresu. No, niech w końcu coś powie.

– Może nie będziemy czekać dziesięć lat, jak Gligor i Edith, ale na pewno powinniśmy przeanalizować swoje uczucia po rzekomej zdradzie.

– Rozumiem, że mam błagać o wybaczenie. Dobrze. Zgadzam się. Uklęknąć?

Parska śmiechem i patrzy mi w oczy.

– Tobie to tylko jedno w głowie – kwituje, a potem kiwa głową i prowadzi mnie w stronę jeziora. – Chodź, od tej całej historii zgłodniałem. Chcesz pstrąga?

Lądujemy w knajpie w Kaneo. Zanim na stole pojawi się nasza kolacja, proszę Granta, aby jeszcze raz pokazał mi list, który wszystko zniszczył. Podsuwa mi papier, a ja czytam, ale już z innej perspektywy.

Droga E.,

to, co nam się przytrafiło, to wspaniałe chwile. Takie uczucie uskrzydla na samym początku. Z upływem czasu, jak chyba wszystko, słabnie. Mam wrażenie, że los nam nie sprzyja. W moim życiu jest ktoś ważny, dlatego moje samolubne serce odrzuca dobro, które mi dajesz, i wciąż wraca do tamtej kobiety. Nie chcę Cię dłużej zwodzić. Muszę odejść. Przepraszam Cię za wszystko. Mieliśmy coś pięknego, ale wszystko zepsułem i nie umiem tego naprawić.

Twój G.

– Edith naprawdę mogła pomyśleć, że to ona przegrała – mówię, oddając Grantowi kartkę. – Ten list jest jak strzał w pysk. Taki mocny. Jak od Rocky’ego.

– Dlatego nie słuchałaś moich wyjaśnień? Zbyt mocno bolało?

– Tak. Moje serce weszło w tryb obronny. Najlepszą obroną jest ucieczka.

– Teraz rozumiem. To znaczy jest to bardzo kobiece zagranie, a ja nie mam w sobie pierwiastka kobiecego, ale po opowieści Gligora o zachowaniu Edith rozumiem, że ten list zrobiłby krzywdę każdej kobiece, gdyby tylko inicjały imion zgadzały się z rzeczywistością.

– Myślisz, że ta Edith się odezwie? No wiesz, jak wyjdzie artykuł.

– Mam nadzieję. Gligor zrobił źle, ale… hmm…

– Mnie też go szkoda – wtrącam. – Jeśli jego i tę całą Edith łączyło prawdziwe uczucie, to nieporozumienie z listem nie powinno stanąć im na drodze, aby znów byli razem.

Uśmiecha się pod nosem i rzuca:

– Co ty powiesz?

W tej sekundzie orientuję się, że nieświadomie przedstawiłam naszą sytuację. June byłaby ze mnie dumna za ten wywód na temat siły uczuć. Moje policzki na bank są tak czerwone, że widać to w słabym świetle restauracji, która sąsiaduje z mrokiem jeziora. Ukrywam się za menu, a Grant się śmieje. Wtedy pojawia się kelnerka i mogę skupić się na żarciu, a nie na swoim wstydzie. Gdy składamy zamówienie, Donovan proponuje:

– Porozmawiajmy o ich historii. Co o tym sądzisz jako pisarka?

– No cóż, zazdroszczę ci, że masz ten temat. Będzie z tego świetny tekst.

– Myślisz, że znajdziemy Elenę i Edith?

– Sądzę, że na miejscu będzie na nas czekać ogromne wsparcie, bo Susan, Mallory i June mocno wciągnęły się w sekretne życie Gligora. Jestem przekonana, że są gotowe nawet zrobić coś nielegalnego, aby rozwikłać tę sprawę.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SIÓDMY

Trzy pary oczu z utęsknieniem spoglądają na krajobraz za moimi plecami. Siedzę na balkonie i specjalnie skierowałam kamerę komputera tak, aby dziewczyny mogły widzieć w oddali czerwone dachy i jezioro. Jeszcze trzy dni temu miały to wszystko na wyciągnięcie ręki, a dziś patrzą na wieżowce Nowego Jorku. Wzdychają z sentymentem, a ja cieszę się, że dzięki mnie odkryły magiczną Ochrydę.

– Czyli była jakaś kochanka, która odeszła, bo myślała, że on zrywa z nią, a nie z żoną? – dopytuje Mallory, próbując chyba ułożyć sobie w głowie moją opowieść. – A potem ty myślałaś, że Grant chce zerwać z tobą, więc go ubiegłaś, a wyszło na to, że to nie on, tylko… Ja pierdolę.

– Dokładnie to samo pomyślałam – dołącza Susan. – Koleś napisał list, a mógł wysłać SMS-a i byłoby wszystko jasne, ale nie, on chciał być, kurwa, romantyczny.

– Słaby ten romantyzm – podsumowuje Mallory i prycha. – Zresztą zerwanie SMS-em brzmi równie chujowo. Mógł po prostu odnaleźć swoje jaja i porozmawiać z tymi kobietami.

– Faceci są beznadziejni – oświadcza Susan.

– Znaleźliście ślad tej kochanki? – chce wiedzieć June.

– Nie, w ciągu dwóch dni przeszukaliśmy mnóstwo kont w mediach społecznościowych i nikt nie wydał nam się podejrzany. Przyznaję, że Gligor dzielnie spoglądał mi przez ramię, gdy byłam u niego wczoraj, ale nasze małe śledztwo nic nie dało. Musimy chyba zdać się na moc artykułu, kiedy już Grant go napisze.

– Pomożemy wam szukać – oferuje przyszła mama. – Ja mam teraz trochę mniej godzin w klinice, bo tak zarządziła szefowa. Mnie to na rękę, nie przepracuję się, a to całe tajemnicze śledztwo mega mnie wciągnęło.

– Adam ucieszył się na wiadomość o dziecku? – zmieniam temat.

– Dobrze, że się z nim nie rozwiodłam, bo jego reakcja to był wspaniały dowód miłości.

– Aha. – Susan chichocze. – Mówiłaś, że płakał jak dziecko.

– A to nie dowód oddania? – June marszczy brwi. – Mam znajomą, której mąż po wiadomości o ciąży zapytał o możliwość aborcji.

– Adam dobrze wie, że gdyby zepsuł ci marzenie o bobasie, skopałybyśmy mu dupę – wyjaśnia Mallory, a June jedynie potakuje.

– Kiedy urodzisz? – kontynuuję przesłuchanie, bo ciąża June mocno mnie podekscytowała. Może dlatego, że niejako zmotywowałam blondaska do zrobienia testu. – Byłyście już u wróżki po informacje o dziecku? – Puszczam do nich oko.

– Mam termin na walentynki – szczebiocze nasza ciężarna.

– Chyba sobie rzygnę – szepcze Mallory.

– To takie romantyczne – ekscytuje się June.

– Rzyganie? – Susan unosi brwi.

– Nie, urodziny w walentynki.

– Potwierdzimy to u wróżki.

– Czy ty właśnie powiedziałaś, że wróżka będzie dokładniejsza od badań w gabinecie ginekologicznym i lepiej wyznaczy termin narodzin mojego dziecka?

– A słyszałaś kiedyś, żeby ona się jebła?

Susan wpatruje się w zamyśloną June, a Mallory zanosi się od śmiechu.

– Ale wszystkie badania w normie? – próbuję wrócić do rozmowy.

– Tak, bąbel rozwija się prawidłowo. – Przyszła mama spogląda z uśmiechem na Susan i dodaje: – Tego jestem pewna i bez wróżki.

Śmieję się z nich, bo uwielbiam te ich pyskówki.

– Co zrobisz z Grantem? – wypala nagle Mallory, a ja zastygam z szeroko otwartymi oczami.

– Nie wiem – wyznaję. – Nie zastanawiałam się nad tym, ale oczywiście jest mi głupio, że potraktowałam go jak zdrajcę, którym nie był. Póki co jednak absorbuje nas śledztwo w sprawie Gligora, więc nie rozmawialiśmy o ewentualnym… Hmm… Nawet nie wiem, jak to nazwać. Powrocie? Wymazaniu przeszłości?

– Pamiętaj, że seks możecie uprawiać bez ustalania statusu związku – przypomina Susan.

– Dokładnie – zgadza się z nią Mallory.

– Moje dziecko nie może tego słuchać. – June przewraca oczami.

– O właśnie, Emily – rzuca Susan, pacając się w czoło. – Możesz przywieźć więcej czosnkowego majonezu?

– Makalo – poprawiam ją po raz milionowy.

– Jak zwał, tak zwał. Twój brat opierdolił cały słoik, jak tylko wyjęłam z torby. Zamiłowanie do czosnku chyba macie rodzinne.

Wieczorem wybieram się na spacer po starówce. Zachodzę też nad jezioro, aby obserwować, jak znikają w nim promienie lipcowego słońca. Zbliża się sierpień, a ja wkrótce wyjadę z Ochrydy. Już tęsknię. Nie umiem opisać, jak mocno zżyłam się z tym miejscem przez te kilka tygodni, podczas których wydarzyło się tak wiele. Powoli klaruje mi się pomysł na nową książkę, zdecydowanie mocno ochrydzką. Wiele tu przeżyłam. Macedonia stała się jeszcze bliższa mojemu sercu i na pewno zechcę wrócić tutaj za rok. Może nie sama. Uśmiecham się do swoich planów, a potem staję na promenadzie i wpatruję się w gasnący dzień i rodzącą się noc.

Za trzy dni zamknę walizkę i wyruszę w podróż do Nowego Jorku. Pierwszy raz nie czuję, jakbym wracała do domu, ale pewnie dlatego, że znaczna jego część wylądowała tutaj ze mną. I razem ze mną powróci do Ameryki. Wiem, że wracamy z Grantem innymi lotami, ale mam w sobie jakąś dziwną radość, że nie zostanę wykluczona ze sprawy Gligora, tylko będę mogła kontynuować śledztwo w Nowym Jorku. Najgorsze jest to, że nie mamy punktu zaczepienia i nie wiemy, jak szukać Edith. Jedyna nadzieja w artykule.

Wracam do mieszkania i od razu idę pod prysznic. Upał daje się we znaki o każdej porze. Gdy letnia woda obmywa moje ciało, przymykam powieki i zastanawiam się, dokąd polazł mój sąsiad. Światło było zgaszone, więc może Grant po swojemu powoli żegna się z Ochrydą. Nie zdziwiłabym się, gdyby imprezował z miejscowymi, wyciągając od nich smaczki do swojego artykułu o mieście. Przecież on poniekąd przyleciał do pracy. Tylko ja miałam na celu wakacje. Wychodzę z łazienki, gaszę światło i kładę się nago do łóżka. Jest tak parno, że chyba nie ogarnę nawet cienkiej piżamy. Zresztą mieszkam już sama, więc nie muszę się krępować. Chłodna pościel przyjemnie koi rozgrzaną upalnym dniem skórę.

Myślę o tym wszystkim, co wydarzyło się od momentu mojego przyjazdu tutaj. O nadziei na regenerację zabitej przez świadomość, że moim sąsiadem jest właśnie Donovan. O Betty i o dwóch podrywaczach z Los Angeles. O odwiedzinach we wszystkich bajkowych miejscach, ale w innym towarzystwie. O rejsie po źródłach Czarnego Drimu z Grantem siedzącym w tej samej łajbie. O pstrągu, który nie był kompatybilny z ciążą June, o pięknych perłach, kolorowych drinkach w pełnych radości knajpach i o tym, jak mój eks, ale nie do końca, pieprzył mnie na biurku. Na samo wspomnienie robię się mokra między nogami, a moje podniecenie rośnie w jednej sekundzie.

Biorę głęboki wdech, a ponaglające pulsowanie wspina się w górę. Nie umiem go lekceważyć. Wsuwam do pochwy palec i mruczę, a potem dokładam kolejny. Przymykam powieki i drażnię wejście, po czym przenoszę się na nabrzmiałą łechtaczkę. Wydaję z siebie jęk, który niesie się po ukrytym w mroku pokoju. Czuję delikatny powiew wiatru od strony balkonu, a przez cienkie firanki zagląda do mnie blade światło księżyca. Przyciskam palec i masuję łechtaczkę, a oddech grzęźnie mi w gardle, pozwalając, aby wydobywał się przez nie jedynie zduszony krzyk. Nagle siadam wyprostowana na łóżku, bo coś słyszałam. Czy to pukanie?

– To są jakieś jaja – szepczę, gdy znajomy odgłos się powtarza, a ja miotam się w poszukiwaniu okrycia.

Narzucam na siebie cienki satynowy szlafrok, który znajduję pod krzesłem, a potem podchodzę do wyjścia i zaglądam przez judasza. Z mocno bijącym sercem otwieram nocnemu gościowi i spoglądam na niego wyczekująco. Po co przyszedł o tej porze? Ma rozpiętą koszulę z lnu, krótkie granatowe spodenki i… o kurwa… wzwód.

– Coś się stało? – pytam, udając niewiniątko.

– Nie zamknęłaś okna – oznajmia Grant. – Pomyślałem, że może potrzebujesz pomocy.

O słodki chuju. Słyszał moje stękanie i przyszedł zaoferować mi… seks? Nie ukrywam, że wolę pracę w parach od samodzielnych robótek ręcznych. Patrzę na mojego byłego narzeczonego i zauważam nieposkromiony ogień w jego oczach. Domyślam się, że to samo mogłabym powiedzieć teraz o jego kroku, gdzie próbuje się ukryć sterczący drągal. I kto tu potrzebuje pomocy? Raczej nie ja. Uśmiecham się na tę myśl, przygryzam wargę i odsuwam się, aby zaprosić Granta do środka.

Kiedy zamyka drzwi i staje tak blisko, że czuję na skórze jego oddech, wiem, że zrobię wszystko, aby go odzyskać. Nie miałam pojęcia, jak bardzo mi go brakowało. On chyba też tęsknił, bo nie zastanawiając się wiele, przyciąga mnie do siebie i całuje tak, jakby nie mógł się tego doczekać. Staję na palcach i zarzucam mu ramiona na szyję. Szlafrok rozchyla się i moja rozgrzana skóra ociera się o nagą skórę pod lnianą koszulą. Koszulą, która kilka sekund później ląduje na podłodze, a ja coraz intensywniej czuję twardy żar w portkach Granta. Gryzę go w dolną wargę, a kiedy odsuwa się i posyła mi lubieżny uśmiech, mówię:

– Obiecuję nie ciągnąć za włosy.

Bierze mnie w ramiona i zapominam o wszystkim, co mnie trapiło: o rozstaniu, nieomówionych ranach na sercach, zaufaniu, miłości i potrzebie bycia razem. O tym, co na zawsze naznaczy naszą historię. Ale teraz, całując Granta bez opamiętania, jestem pewna, że ta historia nadal się toczy i nie pozwolimy jej się zmarnować.

– Masz gumkę? – upewniam się, gdy zdejmuje spodenki.

Wyciąga z kieszeni kondom i podaje mi, a potem wyskakuje z odzieży i staje przede mną zupełnie nagi. Zsuwam z siebie szlafrok i teraz oboje mamy na sobie jedynie ciemność ochrydzkiej nocy. Lądujemy w łóżku, gdzie obłapiamy się gorącymi dłońmi, a potem łączymy w jedno, gdy penis Granta wypełnia moje złaknione pieszczot wnętrze. Poruszamy się w znajomym rytmie, a wielkie łóżko trzeszczy przy każdym pchnięciu bioder. Czuję, jak moja cipka pulsuje z zadowolenia, kiedy o jej ściany ociera się spragniony wielkiego finału kutas. Nasze oddechy przyśpieszają, podobnie jak nasze ruchy. Gdy zmieniamy pozycję i jestem na górze, sprężyny coraz mocniej wyją o litość, ale nic sobie z tego nie robię, ujeżdżając mojego kochanka i pędząc ku spełnieniu. Osiągam je dokładnie w tym samym momencie, w którym po pokoju – obok mojego jęku – niesie się dźwięk pękającego drewna. Kiedy wycieńczona kładę się obok Granta, mam wrażenie, że materac się zapada, a wcześniej tego nie robił. Donovan się śmieje, a potem ostrożnie wstaje i w drodze do łazienki woła radośnie:

– Lepiej przenieś się na podłogę lub na parter, bo na sto procent rozjebaliśmy stelaż.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY ÓSMY

Samolot oddala się od lądu, a Macedonia staje się coraz mniejsza, gdy patrzę na nią przez okno. Czuję ukłucie w sercu. To żal, że muszę wyjeżdżać. Rano wypiłam jeszcze kawę z widokiem na Jezioro Ochrydzkie i smakowała jak ostatnie pożegnanie. Wiem jednak, że wzywa mnie codzienność w Nowym Jorku, który przecież kocham całym sercem. Przyciągał mnie z powrotem po każdej z moich wypraw. Teraz też weźmie mnie w swe objęcia, gdy późnym wieczorem wysiądę z samolotu. Za kilkanaście godzin w Ochrydzie będzie zbliżał się świt, ale w innej strefie czasowej nie będzie jeszcze północy. Podróżowanie zawsze mnie zadziwiało, bo poniekąd przenoszę się w czasie, a przynajmniej tak lubię sobie wmawiać, aby dodać nieco magii kilkunastogodzinnemu lotowi z przesiadką.

Obok mnie siedzi jakaś starsza pani i przysypia, więc może tym razem nie trafiłam na wygadaną fankę. Wyciągam z torebki notes i oddaję się rozmyślaniom nad kolejną książką. Czuję moc Ochrydy i chcę to wykorzystać. Na pewno będzie to jakaś słoneczna historia. Zastanawiam się jednak nad wątkiem romantycznym, bo nie chcę przedstawiać swojego. Jest zbyt skomplikowany. Cholera, chyba jednak pomyślę o tym później. Napiszę maila do Jacka. Może zechce zmyśloną historię i nową bohaterkę, której perypetie będą tylko inspirowane moimi doświadczeniami. I ani słowa o sikaniu do butów. To pozostanie moją tajemnicą.

– Przepraszam, czy pani jest tą autorką z Nowego Jorku? – zagaja starsza pani, obudziwszy się nagle.

– Bardzo możliwe – odpowiadam i dyskretnie chowam notes, bo wygląda na to, że podróż nie upłynie mi jednak w ciszy.

Kiedy niespełna dwie godziny później lądujemy w Stambule, mam już wymyśloną fabułę do nowej książki. Nie przeze mnie, ale przez los. Starsza pani, czyli Gloria, okazała się bardzo ciekawą osobą i chętnie podzieliła się ze mną szczegółami ze swojego życia, którego sporą część spędziła właśnie w Ochrydzie. Trzy razy upewniła się, że napiszę o niej i jej perypetiach, więc postanawiam spisać na kartce zobowiązanie i wręczyć jej do akceptacji. Sama będę miała podkładkę, gdyby chciała mnie kiedyś pozwać, bo opowiedziałam światu, jak to baraszkowała ze swoim byłym chłopakiem na łajbie na środku Jeziora Ochrydzkiego. Zapraszam Glorię na obiad, bo przed nami cztery godziny oczekiwania na następny lot. Później robimy sobie jeszcze pamiątkowe zdjęcie, które ona natychmiast wrzuca na swojego Instagrama, oznaczając mnie i informując wszystkich, że będzie bohaterką książki. Kurwa, teraz to już chyba nie mam wyjścia.

Na lotnisku w Nowym Jorku czekają na mnie Susan i Leo. No i oczywiście rozszczekana Cookie. Najpierw witam się z psem, a dopiero później ściskam brata i agentkę. Los płata przedziwne figle, że połączył tych dwoje. Pakuję się do czerwonego Camaro, a Cookie natychmiast wskakuje mi na kolana. Głaszczę jej rudawe kędziorki i pozwalam lizać się po twarzy. Jak miło, że ktoś tak się cieszy na mój widok.

– Zorganizujemy spotkanie grupy poszukiwawczej – rzuca Susan; spogląda na mnie podekscytowana z przedniego siedzenia.

– Jakiej grupy? – Marszczę czoło, a Cookie przechyla łepek i bacznie przygląda się swojej pani, która zapina pas.

– Poszukamy Eleny i tej całej Edith. June już zaaranżowała salon, jutro zaprasza wszystkich do siebie. Adam jest informatykiem, podobno samo ma się coś tam wyszukiwać, ale nie znam się na tym.

– Chodzi teraz za June jak szczeniak, więc dla niej pewnie szukałby tej kobiety nawet w ciemnych uliczkach – dodaje wesoło Leo.

– I to w New Jersey – wtrąca Susan, a potem wraca do opowieści o spotkaniu: – Brett obiecał, że może spróbować uzyskać dostęp do jakichś tam papierów, jeśli będzie to na granicy legalności. Milion osób wisi mu przysługi, więc pomoże.

– Milion? Zaczynasz liczyć jak June – zauważam z uśmiechem.

– Ale ja nie jestem w ciąży – zaznacza, a Leo odwraca głowę i patrzy na nią z przerażeniem w oczach. – Nie jestem. Czego nie zrozumiałeś?

– Będę zakładał po dwie gumki – gada w stronę przedniej szyby, skupiwszy się na drodze.

– Naprawdę możecie oszczędzić mi szczegółów swojego pożycia – informuję i się krzywię, a Cookie szczeka, jakby się zgadzała.

– Ty nie oszczędziłaś nam nawet wrażeń słuchowych – mówi Susan i wymownie porusza brwiami.

Mój brat lekko kaszle i prosi:

– Wolałbym tego nie słuchać.

– Myśmy musiały – przypomina Susan.

– Mówiłem o opowieści o tym.

Ona przewraca oczami, a ja parskam śmiechem. Są zajebiście pocieszni w pakiecie.

– O czym ja to…? Ach, spotkanie. Jutro u June, o siódmej wieczorem. Mallory ma jakiś pomysł, ale jest tajemnicza w tej sprawie. Chyba poczuła powołanie do pracy detektywa – szydzi moja agentka.

– A pamiętasz, jak we dwie śledziłyście Adama autobusem? – wypomina jej Leo. – A potem porwałyście mój samochód, mnie i Cookie.

Psiak daje głos, usłyszawszy swoje imię.

– Nie wyglądałeś wtedy na przerażonego porwaniem – sugeruje Susan.

– Co miałem zrobić, gdy wtargnęłyście do mojego auta?

– Nauczyć się zamykać drzwi? – pyskuje ona, a ja wciąż się chichram.

– Pewnie wtedy weszłybyście oknem.

– Możliwe. W każdym razie, jak powiedziałam, Mallory ma jakiś pomysł, a poza tym wszyscy są zwarci i gotowi, aby odnaleźć te kobiety i pozyskać wszelkie możliwe plotki na temat tego romansu.

– Obstawiam, że każda z nich wiedzie już własne życie i nie chce wracać do przeszłości z jakimś skorym do zdrady facetem – komentuje Leo.

– Ty to jak zwykle tryskasz optymizmem – odzywam się. – Uwierz w miłość.

Wzdycha i kręci głową. To jego standardowy komentarz na moje sugestie dotyczące radości.

– Mam w walizce makalo – wypalam.

Leo natychmiast uśmiecha się pod nosem, co widzę w lusterku, po czym obiecuje:

– Pomogę szukać tych pań.

Stoję w oknie domu rodziców i przyglądam się, jak sierpniowy deszcz obmywa ulice Nowego Jorku. Mam nadzieję, że Grant doleci jutro bezpiecznie. Łapię się na tym, że coraz częściej o nim myślę. Ponadto zastanawiałam się nad powrotem do naszego mieszkania, ale sądzę, że to byłby zbyt wielki szok dla mojego nie do końca byłego narzeczonego. Najpierw spotkam się z nim i porozmawiam o nas. No i przedstawię szczegóły tego, co jutro ustali June, bo domyślam się, że myśli o tych poszukiwaniach od momentu powrotu do domu. Mocno się wciągnęła.

Robię sobie herbatę, bo nie mogę zasnąć. Dochodzi druga w nocy, a ja wciąż funkcjonuję w innej strefie czasowej. Siadam w fotelu, otwieram okno i popijam napar, wsłuchując się w deszcz. Z jednej strony tęsknię za żarem Ochrydy, z drugiej cieszę się, że znów jestem w domu. Nie zdążyłam wprawdzie opowiedzieć rodzicom o wakacjach, bo zbierali się już do łóżka, ale przy śniadaniu uraczę ich opowieścią. Oczywiście pominę kilka detali. Lepiej śpią, gdy myślą, że jestem grzeczną dziewczynką. Opieram głowę o fotel i zanurzam się we wspomnieniach z ubiegłego miesiąca.

Następną rzeczą, jaką rejestruję, są promienie świecące mi w oczy. Unoszę powieki i od razu je przymykam, bo słońce mnie razi. Mrugam, rozglądam się i rozpoznaję salon rodziców. Spałam na fotelu? Krzywię się, gdy po prawej stronie zauważam leżący na mięciutkim dywanie kubek i plamę po herbacie. Cholera, mama pewnie się wkurwi, bo wybierała ten dywan ze trzy tygodnie. Jeden był za jasny, drugi za ciemny, trzeci za okrągły, czwarty za drogi – i tak obraziła chyba z piętnaście egzemplarzy. No trudno, jak plama się nie spierze, to czeka mnie kolejna seria odwiedzin w sklepach z dywanami.

– Dzień dobry – wita mnie radośnie tata, wchodząc do pomieszczenia.

– Cześć, tato.

– Kawy? Herbaty?

– Najpierw muszę posprzątać tę, bo mama urwie mi łeb.

– Tobie to wiecznie się coś przytrafia – śmieje się staruszek. – Zrobię kawy. Piękny dzień nam się zaczyna. Czekam na twoje opowieści z Macedonii.

Podczas śniadania zachwycam się Ochrydą, a wyciągnięte z walizki podarunki sprawiają, że mama macha ręką na poplamiony dywan. Ale fuks. Gdyby mnie wyrzuciła z domu, musiałabym przyspieszyć proces odzyskiwania Granta lub zamieszkać tymczasowo u Leo, choć wolałabym nie słuchać, jak razem z Susan przerabiają Kamasutrę. Mogłabym oczywiście zamieszkać sama, ale nie znoszę takiego stanu rzeczy, więc zwykle szukam sobie współlokatora. Przez długi czas był nim Grant.

– Moja koleżanka z pracy ma syna… – zaczyna mama, a ja prawie dławię się kęsem tosta.

– Mamo, błagam, nie.

Tata chichocze w kubek.

– Kochanie, ale przecież możesz zacząć się z kimś spotykać. Owszem, wszyscy kochaliśmy Granta, ale na nim świat się nie kończy.

– Tak się składa, że spotkałam go w Macedonii.

Oboje wlepiają we mnie zaskoczone spojrzenia. No trudno. Sami zaczęli. Teraz muszę opowiedzieć im historię Gligora, która stanowi tło dla mojej skomplikowanej relacji z Grantem.

– Może po prostu wynajmiemy eksperta? – proponuje Brett, kiedy wieczorem siedzimy wszyscy w mieszkaniu June i Adama, analizując sposoby odnalezienia Eleny i Edith.

– Nie żartuj. – Mallory prycha. – Eksperta? Że niby detektywa?

– Chyba właśnie na niego patrzysz – szepcze do Bretta mój brat, a potem obaj wybuchają śmiechem.

– Już nigdy nic wam nie opowiemy – grozi im Susan.

– Zapytamy kierowców autobusów – stwierdza Leo, a Cookie mu przytakuje.

– O co chodzi? – pyta Adam, wchodząc do salonu z tacą pełną szklanek.

– Są spragnieni. – June odwraca jego uwagę od akcji ze śledzeniem go. – Przyniesiesz lemoniadę?

Mimo że dzień przeszedł w wieczór, jest naprawdę gorąco. Nowy Jork nie skąpi nam letniej pogody. Miło z jego strony. I ze strony Adama, który stawia na blacie wielki dzbanek lemoniady, a następnie przynosi miskę moich ulubionych chrupek.

– Jak proponujecie odnaleźć te kobiety, które obracał nasz Macedończyk? – przechodzę do konkretów.

– Ja dałbym im spokój – powtarza Leo. – Ale rozumiem, że to na potrzeby artykułu twojego przyszłego byłego niedoszłego narzeczonego.

– Jakiś ty dobroduszny – mówi Susan i posyła mu fałszywy uśmiech. – Nie ciekawi cię, co się z nimi stało?

– My, mężczyźni, nie mamy takiej funkcji jak interesowanie się cudzym życiem – wyjaśnia Brett, a Mallory wymownie unosi brwi i oznajmia:

– A szkoda, bo z tych wszystkich spraw rozwodowych mógłbyś nam zaserwować masę ciekawych plotek.

– Trzeba będzie rozwieść tego całego Gligora i jego żonę? – ożywia się Brett.

– Mają już rozwód – odpowiadam. – Oczywiście wszystko w jej imieniu załatwił prawnik. Dom należał do Gligora, był spadkiem po jakimś wujku. Syn zadeklarował chęć zostania w Macedonii, zresztą jeszcze się uczył, a ucieczka Eleny pomogła sądowi podjąć decyzję o przyznaniu opieki ojcu.

– Odpadnie ci jeden rozwód – szydzi Mallory i trąca swojego faceta w ramię. – Będziesz miał więcej czasu, żeby mnie…

– Nie chcę tego słuchać – przerywa jej Adam. – A co do poszukiwań, to stworzę algorytm, który pozwoli nam przeszukać sieć i wyhaczyć tę całą Elenę. Mamy nazwisko panieńskie i po mężu, z którym się rozwiodła, ale to powinno wystarczyć. Znamy też adres mailowy. Ktoś ma lepszy pomysł?

– Pojutrze jestem umówiona z wróżką – oświadcza Susan i sięga po chrupka.

Adam robi wielkie oczy, Brett opluwa się lemoniadą, a Leo zaciska usta, żeby się nie zaśmiać. Mężczyźni. Zero finezji. Zero wiary w metafizykę.

– Pójdę z tobą – proponuję.

Ta cała wróżka lekko mnie przeraża, ale ostatnio zrobiła na mnie wrażenie swoim talentem. Nie wszystko trafnie zinterpretowała, ale była cholernie blisko. Sama chętnie zadam jej kilka pytań odnośnie do swojej przyszłości. Jeśli ponadto pomogłaby odnaleźć Elenę lub Edith, byłby to łakomy kąsek dla dziennikarzy. Właściwie dla jednego.

– Weź ten list – instruuje Susan. – Może skoro dotykała go Edith, to wróżka znajdzie trop.

Brzmi to trochę tak, jakby wróżka była psem policyjnym, ale potakuję, zgadzając się na tę szeroko zakrojoną akcję.

– Ona tak serio? – Adam odwraca się spłoszony w stronę June, a ta jedynie kiwa głową i oznajmia:

– Pójdę z nimi. Może poznam płeć i przyszłość naszego dziecka.

– I może znajdziemy Elenę szybciej niż ten twój algorytm – dodaje Susan.

– Zajmijcie się Edith – wtrąca Mallory. – O niej nie wiemy nic. Ja spróbuję wywabić Elenę z kryjówki.

Przedstawia nam swój plan, a ja szeroko otwieram usta, bo jestem pod wrażeniem jej geniuszu. Mam tylko nadzieję, że nie wyleci za to z pracy.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DZIEWIĄTY

Jack wita mnie szerokim uśmiechem i butelką wody, bo na zewnątrz panuje sierpniowy upał. Obdarowuję go filigranem, który natychmiast postanawia powiesić na ścianie w swoim gabinecie.

– Twoje relacje z Ochrydy były wspaniałe! – zachwyca się mój wydawca. – Widoki genialne! A to jezioro! Moja żona uznała, że musimy tam pojechać w przyszłe wakacje.

– Bardzo się cieszę, że moje fotki mają taką moc – odpowiadam i się śmieję, bo wiem, że żona Jacka rządzi wszystkim, więc za rok na pewno wylądują w Macedonii. – Jak tam prace nad książką?

– Mamy już propozycję okładki, ale zerknij, bo nie jestem przekonany do kolorów.

W ciągu zaledwie kilku minut Jack potrafi przywrócić moje myśli z wakacji i skupić je maksymalnie na pracy. Omawiamy okładkę, która bardzo mi się podoba, ale rzeczywiście chciałabym podkręcić kolory. Prezentuję mu pomysł na książkę inspirowaną życiem Glorii, a on jest zachwycony. Uwielbia historie oparte choćby częściowo na faktach. Plotkujemy chwilę o moim urlopie, pokazuję mu kilka zdjęć, żeby upewnić go w przekonaniu, że warto pojechać do Ochrydy. Przypominamy sobie listę jesiennych spotkań, planujemy posty promocyjne, a kiedy wychodzę z wydawnictwa po niemal trzech godzinach, jestem pełna energii do pisania kolejnej książki. Glorio, nadchodzę.

Zerkam na zegarek. Mam jeszcze chwilę do spotkania, więc postanawiam się przejść. Wieżowce Nowego Jorku to zupełnie inny krajobraz niż ten, do którego wzdychałam przez ostatni miesiąc, ale pora umieścić Ochrydę na kartach książki, a samej wrócić do rzeczywistości. Spaceruję ulicami pełnymi spieszących się mieszkańców oraz turystów zadzierających wysoko głowy lub spoglądających na mapę w telefonie. Mijam sprzedawcę hot dogów, budkę z lodami, grupę zwiedzających z przewodnikiem oraz dziecko targające pluszowego tygrysa. Od razu myślę o Betty. Muszę do niej napisać i powspominać nasze wspólne wakacje.

Przed pierwszą docieram w umówione miejsce i od razu spostrzegam Granta. Moje serce wyrywa się do lotu, ale uspokajam je. O ile z mojej strony uczucie natychmiast uległo regeneracji, o tyle Donovan może potrzebować więcej czasu na analizę naszej pokręconej sytuacji. Mam nadzieję, że wnioski będą z korzyścią dla mnie. Podchodzę do niego z uśmiechem, a on szczerzy się na mój widok. Wstaje i szybkim ruchem przyciska mnie do siebie swoją wielką łapą. Odsuwam się lekko, zachwycona powtórną bliskością, a Grant spogląda mi w oczy, potem zerka na usta, znowu w oczy, a następnie… uśmiecha się szeroko i odsuwa. Kurwa, co jest? Liczyłam na buziaka. W sumie może karać mnie za głupotę, jaką wykazałam się po znalezieniu listu, więc z pokorą przyjmuję odmawianie mi czułości i wodzenie mnie za nos. Zajmuję swoje miejsce i w sekundzie zjawia się przy nas kelner.

– Jak minęła podróż? – zagajam, gdy już składamy zamówienie.

– W porządku. A tobie?

– Powiedziałabym, że nadzwyczajnie, bo spotkałam staruszkę, która streściła mi swoje życie, i ta historia nadaje się na książkę.

– To się mogło przytrafić tylko tobie – stwierdza i się śmieje. – A jak poszło to wczorajsze spotkanie, o którym wspomniałaś w wiadomości? Ktoś ma genialny pomysł na znalezienie Edith?

– Susan idzie do wróżki – wypalam bez zastanowienia.

– Proszę? – Unosi brwi, jakby nie dosłyszał.

– Wróżka.

– A jakieś mniej odjechane opcje?

Streszczam mu propozycje Adama i Mallory. Jest zaskoczony kreatywnością i zapewnia, że chętnie przyjmie jakąkolwiek pomoc, skoro z własnej woli wszyscy chcą szukać dwóch kobiet w tak wielkim mieście.

– Udało mi się tylko ustalić, że ta cała Edith nie meldowała się w hotelu, gdy przebywał tam Gligor – relacjonuje Grant, gdy dostajemy zamówione potrawy. – Podobno to niska brunetka z dużym biustem i zgrabnymi nogami. Tak ją wspomina. No i rzekomo urodziła się w siedemdziesiątym siódmym. Gligor nie wie nawet, gdzie wtedy pracowała, ale mówił, że gdy się spotykali, zawsze miała przy sobie teczkę z papierami.

– W Nowym Jorku jest tak dużo biur, że to żadna wskazówka – zauważam. – Mógłby się bardziej wysilić. Czasem mały szczegół prowadzi do wielkich rzeczy.

– Zgadzam się. Może uda mi się coś z niego wyciągnąć. Liczę na to, że widok hotelu i ogólnie miasta przywróci mu pamięć.

Marszczę czoło. Co on powiedział? Jak Gligor miałby zobaczyć hotel? Przecież… Nagle doznaję olśnienia, odkładam widelec i pytam:

– Przywiozłeś go tutaj?

– Uparli się, że chcą lecieć. Zgodzili się na sesję zdjęciową i wywiad. Mój wydawca załatwił formalności w jedną noc.

Wzrusza ramionami, a ja walczę z natłokiem najróżniejszych pomysłów i emocji. Gligor i Zoran są w Nowym Jorku.

– Potrzebuję listu – rzucam.

– Chcesz o nim porozmawiać? – docieka ostrożnie.

– Chyba powinniśmy, ale jest mi też potrzebny u wróżki – tłumaczę, a on wybucha śmiechem.

Wyciąga z torby kopertę i wręcza mi. Czuję ból na wspomnienie tego, jak się zachowałam, ale to chyba nie mnie bolało najmocniej.

– Po raz kolejny przepraszam, że posądziłam cię o chęć zerwania.

– I że nie dałaś mi się wytłumaczyć.

– I że nie dałam ci się wytłumaczyć.

– I że się wyprowadziłaś bez słowa.

– I że się wyprowadziłam bez słowa.

– I że nasikałaś mi do butów.

– I że nasika… – przerywam, wybałuszając oczy. – Skąd ty…?

Śmieje się jeszcze głośniej, po czym wyjaśnia:

– Nie byłem pewien, ale teraz już jestem. Przyznaj, że takie wypadki do ciebie pasują. Moje podejrzenia były zbyt mocne, abym nie spróbował się dowiedzieć.

– To było niechcący – mówię i oblewam się rumieńcem. – Było ciemno jak w dupie.

– Wybaczam – zapewnia, wycierając łzy z kącików oczu. – Po tej akcji mogłem od razu wpaść na pomysł, że to ty jesteś moją sąsiadką.

– Nie planowałam tego. Nie śledziłam cię i nie wybrałam tego miejsca specjalnie.

– Wierzę. Ja również, ale los… no cóż… w jakiś sposób zdołał tego dokonać.

Patrzymy na siebie i mam wrażenie, że każda sekunda to odbudowywanie naszej więzi, którą straciliśmy przez nieporozumienie z listem. Tak samo jak Gligor i Edith dziesięć lat temu. Kobieca nadpobudliwość i męskie niedopowiedzenia – wybuchowa mieszanka. Grant wyciąga w moją stronę rękę, więc podaję mu swoją. Delikatnie ściska moje palce, a ja z trudem powstrzymuję łzy wzruszenia. Chcę go odzyskać. Bardzo. To właśnie tego potrzebowałam. Nie romansu z Vitem Niewiernym Mężem, nie widoku Jeziora Ochrydzkiego, nie wakacji pełnych drinków i makalo. Pojechałam do Macedonii, aby odzyskać Granta. Los miał dla nas plan i go zrealizował.

– Podrzucić cię gdzieś po obiedzie? – pyta nagle Donovan, a ja wracam z krainy rozmyślań.

– Mam wolne popołudnie – informuję z nadzieją, że wykorzysta tę wiedzę.

– To podrzucę cię do naszego mieszkania – proponuje i spogląda na mnie tak, że już wiem, co będę dziś robić. On uśmiecha się znacząco i dodaje: – Tylko żadnego ciągnięcia za włosy.

Umawiam się z dziewczynami na miejscu. Docieram pod królestwo wróżki niemal spóźniona, bo musiałam jeszcze zajrzeć do zoo i zobaczyć, jak Betty karmi tygrysy. To było silniejsze ode mnie. Poza tym jestem trochę obolała, bo wczoraj po południu dwie godziny prosiłam Granta o wybaczenie i dzisiaj mam zakwasy w miejscach, o których istnieniu już dawno zapomniałam. Zaskakujące, jak wiele mięśni daje o sobie znać po wyczynowym ruchanku. Mam tylko nadzieję, że Donovan się nagle nie rozmyśli i da nam jeszcze jedną szansę. Wczoraj wyglądał, jakby dawał.

– Masz list? – pyta na powitanie Susan, gdy truchtam w ich stronę.

– Mam – zapewniam, po czym sprawdzam w torebce, czy na sto procent nie śniło mi się wsuwanie koperty do notesu. – Jest. Idziemy?

We cztery wchodzimy do krainy czarów, a zza dyndających w futrynie koralikowych sznurów na spotkanie wychodzi nam wróżka. Jak zwykle otacza ją jakaś nieuchwytna aura. Gdyby ktoś kazał mi wymienić osoby, które podejrzewam o podróżowanie w czasie, wymieniłabym właśnie Mathilde. No i może jeszcze sąsiada rodziców, bo w jego mieszkaniu zawsze jest cicho, a raz na kilka miesięcy koleś wychodzi ze swojej nory, wita się ze wszystkimi i znów znika na długo. Mógłby być wtedy w innej czasoprzestrzeni i tam ściemniać sąsiadom, że cały czas siedzi w pokoju.

– Czuję się jak Frodo, gdy spotkał Galadrielę – szepcze Mallory za moimi plecami.

– Witajcie – odzywa się wróżka, a my wszystkie prostujemy się jak na apelu i wstrzymujemy powietrze. – Zapraszam.

Wskazuje nam krzesła ustawione wokół okrągłego stołu, na którym widzimy granatowy obrus, talię kart i… ja pierdolę… szklaną kulę.

– Tego tu ostatnio nie było – zauważam, a Susan potakuje i robi zdziwioną minę.

– Chyba zaraz popuszczę – wyznaje cicho June, a potem pierwsza zajmuje jedno z krzeseł.

Mathilde patrzy nam po kolei w oczy, a z jej twarzy niczego nie da się wyczytać. Przełykam ślinę i splatam palce dłoni na kolanach, bo chyba zaczynam lekko dygotać. Gdy przychodzi kolej na mnie, wróżka wpatruje się w moją duszę i jestem przekonana, że ogląda moje życie jak przyśpieszony film. Wstyd mi za wszystkie błędy i jestem gotowa przyznać się do każdej brzydkiej myśli, byle tylko uniknąć rozczarowania na twarzy tej kobiety. Nie widzę na niej nic, a jej wzrok przeskakuje na siedzącą obok mnie Susan. Ona dzielnie znosi walkę na spojrzenia, po czym wyciąga do mnie rękę i prosi:

– Pokaż list. – Następnie zwraca się do Mathilde: – Chciałybyśmy wiedzieć coś o osobach związanych z tą wiadomością.

Podaję naszej czarodziejce kopertę, a ona jedynie kładzie na niej dłoń, nie wyciąga kartki, nie czyta listu. Jeśli tylko pomaca papier i powie, że jest tam informacja o odejściu od żony, zacznę podejrzewać ją o kontakty z diabłem. Ale wróżka zamiast przewrócić oczy tak, żeby było widać tylko białka, przemówić w aramejskim i wskoczyć na sufit, uśmiecha się. O kurwa, ona patrzy na mnie i się uśmiecha.

– Chyba nie rozumiem – przyznaję cichutko.

– Odnaleźliście drogę do siebie – oznajmia spokojnie, a ja prawie uderzam żuchwą o ten przeklęty stół.

– Ale jak… – zaczynam, jednak postanawiam wypomnieć jej, że kiedyś rypnęła się w swoich przepowiedniach. – Pomyliłaś się co do tej innej kobiety – informuję, bo przecież Grant nie skończył u boku Ophelii i nie zmajstrował jej dzieciaka.

– Nie pomyliłam – mówi bez cienia złości. – Miałaś uważać na kobietę kręcącą się obok twojego mężczyzny.

– Okazało się, że kręciła się na innym kutasie – precyzuje Susan.

Mathilde robi pobłażliwą minę, jakby tłumaczyła coś dzieciom, i przemawia:

– To nie znaczy, że nie wolała kręcić się na tym, który teraz do ciebie wrócił.

Patrzy mi prosto w oczy, a po moim ciele wędruje lodowaty dreszcz. Ona na pewno ma coś wspólnego z siłami nieczystymi. Potem nagle zrywa ze mną kontakt wzrokowy i skupia się na kopercie, na której wciąż trzyma dłoń. Następnie spogląda na Susan i oświadcza:

– Wszechświat potrafi zaskakiwać, prawda?

– Skoro tak mówisz, to pewnie tak jest – zgadza się moja agentka. – O co chodzi z listem?

– Wyczuwam pojednanie kochanków, których rozdzielił.

Wszystkie głośno wciągamy powietrze. Skąd ona, do chuja pana, wie, co tam jest? Nawet nie zerknęła na list. To są jakieś jaja.

– Których? – docieka June. – Tych obecnych czy tych sprzed lat?

Bardzo dobre pytanie. Wróżka jednak postanawia je olać. Teraz skupia się na naszym blondasku, mruży oczy, a potem uśmiecha się szeroko i stwierdza:

– A więc to ty.

– Ale co ja? – June prostuje się na krześle.

– Od początku wiedziałam, że przyszłyście w piątkę – tłumaczy nasza czarodziejka. – Ale nie byłam pewna. Teraz już wiem, że to ty jesteś w ciąży.

O chuju złoty. W tej chwili wstrzymujemy oddech, bo baba nas po prostu rozjebała. Nie spodziewałam się, że potrafi zerknąć nie tylko w szklaną kulę, ale i w macicę. Potrząsam głową, aby upewnić się, że ta cała absurdalna sytuacja mi się nie śni.

– A co z listem? – Susan delikatnie próbuje wrócić na moment do tematu Gligora i jego przeszłości, zanim June zacznie wypytywać o stopnie w szkole swojej pociechy.

Mathilde szybko odwraca głowę, wskazuje palcem na Susan i rzuca:

– Nie możesz się spóźnić.

– Ale… Ja pierdolę. Możesz jaśniej?

Ale ona nie może, bo właśnie oddaje mi list i sięga po karty, żeby odpowiedzieć na wszelkie pytania dotyczące – jak twierdzi wysłanniczka szatana – dziewczynki rosnącej w łonie June.

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY

Wieczorem spotykam się z Grantem na kolacji. Jestem podjarana, jakbym cofnęła się w czasie do naszych początków. Przed wyjściem przebierałam się trzy razy, żeby wyglądać pociągająco dla mojego niedoszłego byłego narzeczonego. Wybrał ten sam lokal, w którym byliśmy na naszej pierwszej nowojorskiej randce. Czasem jego pamięć mnie zaskakuje. Wielu mężczyzn nie pamięta nawet daty urodzin lub rocznicy ślubu.

– I jak się udała wizyta u wróżki? – zagaja Grant, gdy zajmujemy stolik. – Mamy już adres Edith?

– Bardzo zabawne – kwituję, uśmiechając się pod nosem.

– A miejsce pracy chociaż podała? – nie przestaje szydzić. – Rozmiar buta? Rejestrację samochodu? Numer ubezpieczenia?

– Nie, ale powiedziała mi coś ciekawego o tobie.

Zatyka go. Robi zaskoczoną minę. Skoro już palnęłam, to będę w to brnąć. Wzdycham i spokojnie wyjaśniam:

– Już mówiłeś, że Ophelia jest w ciąży z kimś innym i nic was nie łączyło.

– Wierzysz mi?

– Tak – zapewniam, chwytając go za dłoń. – Jednak wróżka, która kiedyś ostrzegła mnie, że jakaś baba ma ochotę na mojego mężczyznę, twierdzi, że miała rację. Jest przekonana, że Ophelia smaliła do ciebie cholewki. Chcę poznać prawdę.

Spuszcza wzrok na jasny obrus i przygryza wargę. Znam tę minę. Coś mi musi powiedzieć i niekoniecznie mi się spodoba. Emocjonalnie jestem w czarnej dziurze, bo przecież się pojednaliśmy, ale moje ciało reaguje i próbuję zabrać dłoń. Grant mocno zaciska na niej swoje palce, a potem spogląda mi w oczy i opowiada:

– Ophelia przyszła z kopertą Gligora do mnie, nie do ciebie, bo rzeczywiście liczyła na coś więcej. Zapytałem ją wtedy, dlaczego nie dała tego tobie, bo to przecież dobry materiał na książkę, a ona wyznała, że… no wiesz.

– Że na ciebie leci – zgaduję, a on potakuje. – Dlaczego mi nie powiedziałeś?

– Nie chciałem cię denerwować. Wytłumaczyłem jej, że jest sąsiadką i tylko sąsiadką. Pomogła mi później z tym listem, ale kiedy poznała tego kolesia od dziecka, kamień spadł mi z serca, bo czułem się nieco chujowo, przepytując z nią pracowników hotelu, podczas gdy ona wciąż liczyła na romans. W jej mniemaniu byłem wtedy wolny, bo odeszłaś, więc jej starania się nasiliły, ale nie uległem i nie chcę do tego wracać.

– Ale porozumieliście się jakoś, bo przecież nadal z nią rozmawiasz.

– Tak, jak pojawił się tamten koleś, zaczęła mi o nim opowiadać, a ja mocno zachęcałem ją do randkowania. Liczyłem na to, że wyzwoli mnie to od niechcianej adoracji.

– A więc wróżka miała rację. – Opadam na oparcie krzesła. – Ophelia chciała cię mieć, jeszcze gdy byliśmy razem po raz pierwszy.

– A teraz jesteśmy po raz drugi? – pyta ze śmiechem.

– Mam taką nadzieję – wyznaję, na co Grant unosi moją dłoń i składa na niej pocałunek.

– Jesteśmy – mówi i brzmi to w moich uszach jak najpiękniejsza piosenka świata. – A teraz powiedz, czy ta wróżka powiedziała cokolwiek przydatnego na temat listu Gligora.

Streszczam mu całą wizytę u Mathilde i dodaję od siebie, że chyba nie chcę już tam iść, bo wróżka jest trochę przerażająca, szczególnie to jej czytanie w duszy. Rozbawia go to do łez. Gdy zaczynamy jeść, zmieniam temat na jego pracę.

– Kiedy planujesz skończyć artykuł o Ochrydzie?

– Już jest gotowy. Powinien ukazać się we wrześniu. Są fotki, a na stronie będzie film, na którym widać etapy produkcji papieru.

– Przeczytam i obejrzę – obiecuję. – A ten artykuł o tajemnicy rodzinnej Gligora?

– Zastanawiałem się, czy nie wypuścić go teraz, bez historii Edith i Eleny, żeby wywabić z kryjówki tę pierwszą, ale mój szef twierdzi, że lepiej będzie wyglądać całość, gdy dodamy zdjęcia Gligora, listu i Zorana, no i opowieść z perspektywy tych kobiet.

– To chyba będzie problem – sugeruję i się krzywię. – O ile Mallory może udać się z Eleną, o tyle Edith może być wszędzie. Poza tym nie mamy pewności, że była żona Gligora zgodzi się na wywiad.

– Łudzę się, że poleci na kasę – przyznaje Grant. – Mojemu wydawcy naprawdę na tym zależy i przygotował niezły wabik. Musimy tylko ją odnaleźć i zapytać, co ona na to.

– Mallory opracowała zasadzkę. Czeka, aż ofiara w nią wpadnie – oświadczam, a on śmieje się z mojego porównania. – Masz pomysł, jak odnaleźć Edith? Adam obiecał przeszukać internet pod kątem informacji o tej kobiecie.

– Gadałem dziś rano z tą babką, która pomogła mi namierzyć Gligora. Podała mi opis kobiety, która wtedy przebywała z nim w pokoju. Okazuje się, że panie z housekeepingu umilają sobie pracę plotkowaniem o romansach hotelowych. Zapytałem, czy pamięta twarz i czy jeśli skołuję rysownika, to pomoże, a ona, że oczywiście. Aktualnie szef kogoś szuka.

– Znakomicie – komentuję zachwycona. – Gdybyśmy znali jej wygląd, byłoby o wiele łatwiej jej szukać.

– Zobaczymy, co uda nam się osiągnąć. A co nowego od wczoraj w twojej pracy?

– Jeszcze nie zaczęłam pisać, ale już mi się wszystko układa w głowie.

– Jestem ciekawy tej historii.

Uśmiecham się do niego ciepło, a potem przypominam sobie, gdzie byłam rano, więc wyciągam telefon i szybko odnajduję zdjęcia z zoo, nawijając:

– Nie zgadniesz, co ja dzisiaj widziałam.

Zrobiło się ciemno, ale światła teatru są dla mnie dziś wyjątkowo jasne. Mają mi przynieść rozwiązanie tajemnicy, która znalazła mnie w pełnym słońcu na stromych ulicach Ochrydy i zaprowadziła do miasta, które jest moim domem. To tutaj wszystko ma się rozwikłać. Stoimy z Grantem i Zoranem za filarem w pobliżu kasy biletowej, w której siedzi dziś Mallory. Wszyscy spoglądamy z nadzieją na opanowane przez gęstniejący wieczór ulice Nowego Jorku. Każde z nas liczy na to, że wkrótce pojawi się Elena. Została tu zwabiona podstępem, za który Mallory mogłaby pewnie wylecieć z pracy, ale gdy ją o to zapytałam, machnęła ręką i stwierdziła, że ma wyjebane. Skoro tak, to działamy.

– Liczymy na ciebie, Zoran – przypominam, kładąc mu dłoń na ramieniu. – Najszybciej rozpoznasz mamę. Regularnie widywałeś ją na zdjęciach, więc jesteś na bieżąco z wyglądem.

– Chyba zaraz dostanę zawału ze stresu – przyznaje cicho.

– Miejmy nadzieję, że pomysł Mallory zadziała – wtrąca Grant i bierze głęboki wdech.

Zerkam na kasę biletową, skąd panna Fox pokazuje mi uniesiony kciuk, a potem uśmiecha się uprzejmie do jakiejś pary, która kupuje bilety na dzisiejszy spektakl. Nie jest to jakaś premiera czy wielki hit, bo trwa sezon ogórkowy, ale odbywa się dość popularne przedstawienie i Mallory napisała wiadomość do mamy Zorana, że niby została wylosowana w jakimś wewnętrznym konkursie i należy jej się gratisowy bilet na dziś wieczór. Liczymy na to, że Elena połakomi się na darmowe przedstawienie i lada moment będziemy mogli ją poznać.

Przebieram nogami, bo denerwuję się całą sytuacją. Widzę wielką nadzieję na twarzy Zorana i chyba pęknie mi serce, jeśli nie uda mu się spotkać z matką. Patrzę na Granta, a on tylko zaciska kciuki i daje mi znak, że wciąż wierzy w powodzenie naszej misji, choć do przedstawienia zostało jedynie dwadzieścia minut. Moja początkowa ekscytacja stopniowo opada i powoli zastanawiam się, jak pocieszymy Zorana, który przeleciał pół świata, aby odzyskać stabilność emocjonalną po dawnych wyborach swoich rodziców. Może wezmę go do zoo i poproszę Betty, żeby pozwoliła mu nakarmić tygrysiątko? A potem karuzela na Coney Island. Czy to działa w takim wieku?

– Jest! – woła Zoran przez zaciśnięte gardło, a my z Grantem wzdrygamy się w reakcji na dźwięk jego głosu.

– Rzeczywiście – potwierdzam podjarana, gdy zauważam kobietę ze zdjęć.

Elena podchodzi do kasy i chwilkę rozmawia z Mallory. Nasza wspólniczka podaje jej bilet, który po prostu ukradła z puli darmowych wejściówek dla jakiejś szkoły czy firmy, a potem macha do mnie i coś mówi do Eleny. Ta odwraca się i zamiera, gdy w jej stronę rusza Zoran, wołając:

– Mamo!

W moich oczach natychmiast stają łzy, kiedy na ustach kobiety zakwita uśmiech pomieszany z niedowierzaniem, a potem matka szeroko rozkłada ramiona i przytula syna, którego nie widziała dziesięć lat. Mam wrażenie, że czas się zatrzymał dla tej właśnie chwili szczęścia.

– Wzruszyłam się – wyznaję, a stojący obok Grant przyciska mnie do swego boku i pociera dla otuchy moje ramię. – Chodźmy z nią porozmawiać – proponuję, kiedy Elena i Zoran przestają płakać.

Zauważam, że siedząca w kasie Mallory też wyciera łzy. Posyłam jej całusa, bo jestem cholernie wdzięczna za tę całą akcję.

– Mamo, to moi znajomi z Nowego Jorku – wyjaśnia Zoran. – Pomogli mi cię znaleźć.

– Szukałeś mnie? – pyta poruszona. – Myślałam, że nie chcesz, że kontakt mailowy jest wystarczający, bo przecież lata temu wybrałeś ojca.

– Nie wiem, czy zauważyłaś, ale dorosłem i wiele zrozumiałem, ostatnio głównie dzięki nim – tłumaczy ze śmiechem i wskazuje na nas.

Przedstawiamy się, a Elena jest zaskoczona i zapewne nie rozumie, skąd się wzięliśmy i czego od niej chcemy.

– To długa historia – mówi Grant, tradycyjnie czytając w myślach. Czy on jest spokrewniony z tą całą wróżką? – Może po przedstawieniu pójdzie pani z nami na kawę i wszystko wyjaśnimy?

– Przebywam tutaj legalnie – informuje Elena.

– Gwarantuję, że nie jesteśmy z żadnego urzędu – oznajmiam spokojnie. – Chcemy tylko porozmawiać o pani doświadczeniach. No i poruszyła nas historia Zorana, więc zaangażowaliśmy się w szukanie pani po świecie. Prosimy tylko o krótką rozmowę.

– Dobrze, ale chcę zabrać syna na spektakl. Zoran, musisz zobaczyć teatr w Nowym Jorku – gada z ożywieniem, a potem odwraca się do okienka, gdzie Mallory macha drugim zapewne ukradzionym biletem. – Widzę, że to szeroko zakrojona akcja – dodaje czujnie Elena.

– Proszę się nie obawiać – uspokaja ją Mallory. – Nie stanowimy zagrożenia.

Uśmiechamy się, aby potwierdzić jej słowa, a potem umawiam się z obojgiem w pobliskiej knajpie, gdzie razem z Grantem będziemy czekać na koniec spektaklu i przygotowywać się do rozmowy z odnalezioną kobietą.

– Będę ją mieć na oku – obiecuje Mallory, gdy matka z synem znikają w budynku. – Drugi raz nie ucieknie – dorzuca i puszcza do mnie oko.

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY PIERWSZY

Nerwowo stukam palcami w blat stołu, a Grant wlepia wzrok w ciemność. Wokół nas spacerują ludzie, a Nowy Jork tętni swoim własnym rytmem, jednak my jakbyśmy na moment się wyłączyli. Nasze myśli przeplatają się z wydarzeniami sprzed dziesięciu lat, które wkrótce mamy nadzieję poznać. Patrzę na drugą stronę ulicy i w napięciu wyczekuję tej chwili, kiedy ludzie zaczną wychodzić z teatru.

– Możemy potem skoczyć do twoich rodziców po kilka rzeczy i pojechać razem do domu.

Głos Granta dociera do mnie z opóźnieniem. Gdy orientuję się, że mówi do mnie, on już wyczekująco wpatruje się w moją twarz.

– Co proszę? – pytam, bo byłam skupiona na przeszklonych drzwiach teatru.

– Przyjechałem motocyklem. Możemy potem pojeździć, wziąć od twoich rodziców czyste majtki i pojechać razem do mieszkania – wyjaśnia z uśmiechem.

– Sugerujesz, że mam brudne majtki? – droczę się.

– To byłby dla mnie komplement – oznajmia, a ja zaczynam się śmiać.

Spoglądam na zegarek, a potem znów na teatr.

– Długie to przedstawienie – stwierdzam.

– Wiem, mi też się wydaje, że siedzimy tu siedem godzin – mówi, po czym zerka do pustego kubka po herbacie. – Chyba skoczę jeszcze po coś do picia. Chcesz też?

– Może jakiś sok. Zasycha mi w gardle na samą myśl o rozmowie z Eleną – przyznaję. – Mam do niej tyle pytań.

– Miejmy nadzieję, że zechce na nie odpowiedzieć.

Po tych słowach Grant wchodzi do lokalu, przed którym siedzimy przy jednym z licznych okrągłych stolików. Ludzie tłumnie ruszyli podbijać nocne życie, bo niemal wszystkie miejsca są zajęte. Mamy dwa wolne krzesła, bo naprawdę liczymy na to, że Elena zgodzi się na rozmowę. Wyglądała na zachwyconą widokiem syna, ale czy zdecyduje się wyjaśnić jemu i nam, co się z nią działo przez te wszystkie lata?

Po kilku minutach wraca Grant z naszymi napojami, a wtedy z teatru powoli wyłania się tłum. Moje serce zaczyna bić szybciej. Pocą mi się dłonie. Czy Elena i Zoran tu przyjdą? A może zwiali tylnym wyjściem i już ich nie zobaczymy? Mallory pobiegła za nimi?

– Idą – szepcze podekscytowany Donovan, a ja od razu wybijam się ze strumienia myśli i obserwuję kroki matki oraz syna. Zbliżają się do naszego stolika. – Czego się napijecie? – pyta Grant.

– Ja poproszę mrożoną kawę – odpowiada Elena i zajmuje miejsce obok mnie.

Ale ulga. Czyli jednak nie uciekła po raz kolejny.

– To ja też poproszę. – Zoran siada na wprost matki. – Emily, przedstawienie było wspaniałe!

– Cieszę się, że podoba ci się to, co ma do zaoferowania nasze miasto – mówię uprzejmie i naprawdę sprawia mi przyjemność fakt, że Zoran, ilekroć z nim rozmawiam, zachwyca się Nowym Jorkiem.

Streszcza mi spektakl, a potem na stół wjeżdża kawa i możemy przystąpić do wycieczki w przeszłość.

– Zoran już co nieco mi powiedział – uprzedza Elena. – Wiem, że macie list. To znaczy oryginał, bo ja znalazłam nieudaną wersję i przez ten świstek papieru zmieniłam swoje życie.

– Nie tęskniłaś za tym starym? – wyrywa mi się, a ona uśmiecha się lekko i odpowiada:

– Tęskniłam za Zoranem. Myślałam, że skoro zdecydował się zostać z ojcem, to tak naprawdę nie chce mnie znać. Spróbowałam z mailami i odpisał. Nie byłam jednak pewna, czy chce mnie widzieć, więc nie zapuszczałam się do Ochrydy. Bałam się konfrontacji. Porzuciłam tamto życie i nie czułabym się dobrze, wracając do miasta. Wiele osób miało mi za złe, że opuściłam rodzinę. Ja sama sobie to wyrzucałam, ale maile wymieniane z synem pozwoliły mi poniekąd odzyskać ułamek tego, czego mi brakowało. No i lekko uciszyć sumienie.

Wyciąga dłoń i kładzie ją na dłoni Zorana. On jest tak wpatrzony w matkę, że przez moment zastanawiam się, czy w ogóle oddycha.

– Co się z tobą działo przez te wszystkie lata? – docieka Grant.

– Podróżowałam. – Elena wzrusza ramionami, jakby odpowiedź była oczywista. – Zawsze chciałam zobaczyć świat, ale pochłaniały mnie praca, sprzątanie, gotowanie, wychowanie syna. Gligora wiecznie nie było, bo robił karierę, jeździł z wykładami, przesiadywał w gabinecie i pisał artykuły do gazet naukowych lub po prostu ruszał do innego kraju na jakąś konferencję. Godziłam się na takie życie, ale skrycie marzyłam o innym. Nie zrozumcie mnie źle. Kocham syna i lubiłam mieszkać w Ochrydzie. To przepiękne miejsce.

– Zgadzam się – wtrącam, a ona znowu się do mnie uśmiecha.

– Wiodłam tam naprawdę dobre życie. – Elena wraca do swojej opowieści. – Jednak w głębi duszy czułam, że czeka mnie coś innego, jakaś odmiana, szansa na realizowanie siebie, a nie listy obowiązków domowych. – Na chwilę milknie, bierze łyk kawy, wykonuje głęboki wdech i wydech. Wygląda, jakby ciężko jej było mówić o tym, że postawiła na siebie. Mam wrażenie, że to wciąż problem wielu kobiet. Wreszcie kontynuuje: – Wyjechałam. Nie chciałam tkwić w związku, w którym poświęcam się bez reszty, a i tak nie jestem tą jedyną. Kiedy znalazłam ten list, coś we mnie pękło. Wiedziałam, że odejdę, ale jeszcze nie wiedziałam gdzie i czy będzie ze mną dziecko. Zoran był za młody, dziś to wiem, poza tym miał tam szkołę, rodzinę, kolegów. Rozum mi to tłumaczył, ale serce krwawiło, bo jedyne dziecko stanęło po stronie wiecznie nieobecnego w domu Gligora. Sądziłam wtedy, że po prostu bardziej kocha ojca, a do mnie ma żal za pozew rozwodowy i jego decyzja to bunt nastolatka. Chciał mi pokazać, że jest na mnie zły, i to zrobił. Zasłużyłam. Teraz już wiem, że zmarnowałam dziesięć lat, podczas których mogłam widywać syna, ale bałam się jego reakcji. Przerażała mnie myśl, że prosto w oczy powie mi, że mnie nienawidzi. Internetowe rozmowy o jego codzienności i moich podróżach były bezpieczne i musiały mi wystarczyć.

– Dokąd pojechałaś? – chce wiedzieć Grant. – Mogę umieścić takie informacje w artykule o… nazwijmy to: mocy listu Gligora?

Elena chichocze, ale potakuje.

– Możesz, jeśli moje personalia pozostaną tajemnicą.

– Oczywiście. Zmienię imiona dla waszego komfortu.

– Pojechałam do przyjaciółki do Albanii. Przez jakiś czas opłakiwałam tam mój związek i rozstanie z synem. Potem wzięłam się do pracy. Przez dwa miesiące intensywnie realizowałam zlecenia, żeby zarobić na dalszą podróż i na prawnika. Rozwiodłam się i ruszyłam do Francji. Cały czas pracowałam zdalnie, więc mogłam pozwolić sobie na tułaczkę po Europie.

– Jak trafiłaś do Nowego Jorku? – odzywa się Zoran.

– We Włoszech poznałam mężczyznę – informuje mama chłopaka i spuszcza wzrok na swoje dłonie. – Wkręciłam się w to uczucie. Planowałam jedynie wakacyjny romans, ale dość szybko okazało się, że na Schodach Hiszpańskich czekała na mnie miłość życia.

– Jakie to romantyczne – skamlę i z trudem powstrzymuję wzruszenie.

Nie mówię jej, że podobny los najprawdopodobniej spotkał wcześniej jej męża, który zakochał się w Edith, rezygnując z uczucia do żony.

– Oni też poznali się we Włoszech – oświadcza Zoran i wskazuje palcem na mnie, a potem na Granta.

– Historia lubi się powtarzać – zauważa wesoło Elena.

– Nawet nie wiesz, jak bardzo – komentuje Grant i wiem, że ma na myśli list i fakt, że zareagowałam jak Edith. – Co się stało z tym mężczyzną z Włoch?

– Dzisiaj jest moim mężem – wyznaje matka Zorana, a my we troje rozdziawiamy usta i patrzymy na nią osłupiali. – No cóż, postawiłam wszystko na jedną kartę: chcę być szczęśliwa i zwiedzać świat. Nowy Jork był jednym z moich marzeń i przywiodła mnie tu miłość. Na Schodach Hiszpańskich w Rzymie natknęłam się na faceta z Manhattanu. Los przygotował dla mnie plan.

– Masz żal do Gligora? – pytam, bo czuję, że to rozstanie przed laty wyszło jej na dobre.

– Miałam – odpowiada po chwili namysłu. – Ale z perspektywy czasu wydaje mi się, że musiało do tego dojść, aby każde z nas odnalazło życie, które było mu pisane. Przepraszam cię, Zoran, za to całe zamieszanie, za ból i nieciekawe doświadczenia. Czasem jednak los rzuca nam ciężkie chwile, abyśmy mogli narodzić się silniejsi i lepsi. Wierzę, że po moim odejściu Gligor stał się lepszym ojcem i wasza więź się zacieśniła.

Chłopak wyciera łzę z kącika oka, a potem uśmiecha się do matki i mówi:

– Teraz, kiedy poznałem tę historię dzięki odwiedzinom Granta, chyba już rozumiem wasze decyzje z tamtego czasu. Mam też nadzieję, że nie byłem nigdy przyczyną twojego nieszczęścia i nieobecności taty.

– Nie myśl tak nawet. – Elena patrzy na syna przez łzy. – Zawsze cię kochaliśmy. Mimo że nasza miłość do siebie nawzajem stopniowo gasła. Jesteś najlepszym, co narodziło się z naszej relacji.

– Ja się chyba zaraz rozpłaczę – oznajmiam, a oni wszyscy jak na zawołanie zaczynają się ze mnie śmiać.

Przy sobotnim śniadaniu na mieście powtarzam dziewczynom wszystko, czego byłam świadkiem poprzedniego wieczoru. June pociąga nosem i prosi o chusteczki. Mallory jest dumna ze swojego planu, więc co kwadrans nagradzamy ją oklaskami. Susan zachwyca się historią Eleny i odnalezieniem przez nią szczęścia. Ja sama wciąż nie mogę uwierzyć, że udało nam się zwabić ją do teatru, no i że w ogóle przez cały czas była w Nowym Jorku.

– Wyobrażacie sobie, że gdyby list nie trafił do Granta, a on do Ochrydy, to Zoran wciąż bezskutecznie szukałby matki? – mówię podekscytowana. – Życie pisze niesamowite historie.

– Teraz tylko mogłoby nam pomóc odnaleźć tę całą Edith – stwierdza June. – Czuję, że to będzie szczęśliwy finał perypetii Gligora. Nie jest ideałem faceta, ale przecież wszyscy szukamy miłości i zasługujemy na nią.

– Zaczyna się – oznajmia Susan ze śmiechem. – Natchniona tęczą i jednorożcami June o dziewiątej rano. Zero litości.

– Też kiedyś mi nie wierzyłaś, a potem Leo znienacka stanął na twojej drodze.

– I to dosłownie. – Susan prycha. – Zaparkował jak pizda i obtarłam mu lakier.

– Ty przynajmniej nie dałaś mu w ryj na dobry początek znajomości – zauważa Mallory i śmiejemy się z początków jej i Bretta, o których to słyszałam liczne opowieści.

– Wróćmy do zaginionej kochanki – proponuje Susan.

– Grant jest właśnie u tej kobiety, która kiedyś pracowała w housekeepingu – relacjonuję. – Jest z nimi rysownik i ma sporządzić portret, jak to mówisz, zaginionej kochanki. Gdybyśmy wiedzieli, jak wygląda, dużo by to ułatwiło.

– A ten cały Gligor nie pamięta? – Mallory się krzywi. – Posuwał ją i nie wie, jak wyglądała?

– Pamięta, ale on opisuje ją jako piękną, wspaniałą, kształtną, ponętną – wymieniam określenia, które słyszałam od Gligora. – To facet. Według niego jej włosy były po prostu brązowe, zero wnikania w odcień. Raz mówi, że mojego wzrostu, innym razem, że niższa. Rano jej nos jest prosty, a wieczorem już lekko zadarty. Według mnie do jego opisu pasuje niemal każda kobieta w Nowym Jorku.

– Mężczyźni. – Susan wzdycha przeciągle i sięga po niedojedzonego rogalika. – Grant umieści portret od rysownika w artykule?

– Naczelny ma podjąć decyzję – odpowiadam i macham do kelnera, bo chcę więcej kawy.

– A co z nagraniami z kamer hotelu? – docieka Mallory.

– Grant był tam kilka miesięcy temu. Taśmy już nie istnieją. Minęło za dużo czasu.

– Cholera. – June marszczy nos. – Wygląda na to, że ten portret to jedyne, czego można się chwycić. Chyba że ta cała Edith przeczyta artykuł po opublikowaniu i zgłosi się do redakcji jako zaginiona kochanka, która wciąż czuje coś do swojej miłości sprzed lat.

– Jak ty o tym opowiadasz w tym swoim cukrowym języku, trochę mnie mdli – informuje Susan, a June jedynie wzrusza ramionami.

Wtedy dzwoni mój telefon. Krew szybciej krąży mi w żyłach, gdy widzę, że to Grant. Z jednej strony jestem podniecona faktem, że znów jest obecny w moim życiu, z drugiej czekam na sensacyjne doniesienia w sprawie Edith.

– Halo?

– Emily, pojawił się problem z portretem.

– To znaczy? – pytam, a dziewczyny bacznie mi się przyglądają. Też są ciekawe.

– Jak by to powiedzieć… Hmm… Po jakimś kwadransie zorientowałem się, że ona opisuje samą siebie.

– Jeszcze raz, bo chyba mi się coś pojebało – proszę go natychmiast.

– Babka chciała uzyskać swój portret – wyjaśnia zmęczonym głosem. – Ta wizyta to marnowanie czasu. Może i ona widziała wtedy Edith, ale jest dziwna i już nie uwierzę jej w ani jedno słowo.

– Niech to szlag. Myślałam, że jak pomogła znaleźć Gligora, to i z Edith pomoże.

Grant ścisza głos i mówi:

– Z rozmowy odniosłem wrażenie, że ona potępia czyny Gligora. Wiesz, małżeństwo to dla niej świętość i chyba postanowiła utrudnić temu facetowi odnalezienie kochanki, która przyczyniła się do odejścia żony. Babka czytała list, gdy go znalazła, więc połączyła kropki i wie, że mamy do czynienia z niewiernym mężem.

– To są jakieś jaja – kwituję, a potem żegnam się z Grantem i powtarzam rozmowę dziewczynom.

– Powinnam przedstawić tę kobietę Denisowi – komentuje rozbawiona Susan. – Pewnie obdarłaby go ze skóry za te wszystkie zdrady żony oraz kochanek.

– Chyba wysłałabym jej wtedy kwiaty – stwierdza beztrosko Mallory.

– Dopisz mnie do bileciku – kontynuuje moja agentka. – Ostatnio Denis prawie ukradł mi autorkę.

– To znaczy? – pytam, bo chętnie pogadam o życiu zawodowym koleżanek, zamiast znowu denerwować się niemożnością odnalezienia Edith.

– Wyobraźcie sobie, że stałam w korku i prawie spóźniłam się na spotkanie z Jackiem – opowiada Susan. – Wpadam do biura, a Jack informuje mnie, że właśnie miał dzwonić po innego agenta, bo jego nowa autorka jest dość niecierpliwa, a chce mieć kogoś od promocji. Wiem, że w firmie był wtedy tylko Denis, więc odebrałby telefon i zgarnął nagrodę za moje spóźnienie. Normalnie w ostatniej chwili zdążyłam i pozyskałam świetną babkę do współpracy.

– Masz jeszcze miejsce dla nowych autorów? – Mallory uśmiecha się i grozi palcem, bo wszystkie pilnujemy, aby nasza gwiazda się nie przemęczała, gdyż ma skłonność do pracoholizmu.

– Tak się składa, że jedno się zwolniło, bo odeszła ode mnie najmłodsza stażem autorka.

– Co się stało? – drążę.

– Jak by to ująć… – Układa usta w dzióbek, a potem wypala: – Nie ruchałam jej. A teraz rucha ją Denis.

– Że jemu jeszcze nie odpadł – mówi Mallory. – To my razem chyba nie dymałyśmy tyle, co on sam. – Zerka na June i wyjaśnia: – Oczywiście zanim się ustatkowałyśmy.

– Wiedziałam, że tak skończycie – przyznaje wesoło przyszła mama. – Susan, czyli wróżka znowu miała rację. Kazała ci się nie spóźnić i dzięki temu twoja kariera może się jeszcze lepiej rozwinąć.

– Nie wiedziałam, o jakim spóźnieniu mówi, ale wzięłam to sobie do serca i zaczęłam szybciej wychodzić z domu. Ta wróżka ma chyba zbyt duży wpływ na moje życie.

– Mnie też przeraża – odzywam się cicho.

– Mi powiedziała, że będziemy niedługo mieszkać we trójkę – szepcze Mallory, jakby bała się, że ktoś usłyszy. – Wróciłam do domu i oznajmiłam Brettowi, że w czasie mojej owulacji może sobie ewentualnie pomarszczyć freda do mojego zdjęcia. Boję się tej wróżki.

– Mnie pasuje – oświadcza June. – Powiedziała, że moje dziecko skończy studia z wyróżnieniem.

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY DRUGI

Czekam na Gligora w Central Parku. Obiecałam mu spacer po mieście, żeby mógł zobaczyć, jak zmieniło się od jego ostatniej wizyty. Zoran wybrał się z Grantem do redakcji, żeby uzupełnić swoją część opowieści. Rano odbyła się sesja zdjęciowa. Artykuł ma się ukazać za trzy tygodnie. Nie mogę się doczekać. Czuję się poniekąd częścią tej zawiłej historii. Szkoda tylko, że nie udało nam się odnaleźć Edith. Wciąż jednak łudzę się, że nadal mieszka w Nowym Jorku i zgłosi się do Donovana po opublikowaniu tekstu. Musi się dowiedzieć, że list, który przeczytała, podobnie jak obrączka ślubna Gligora miały trafić w ręce Eleny. Jego serce chciało zostać przy Edith.

– Jak było? – pytam, kiedy mój macedoński znajomy siada obok mnie na ławce.

– Dziwnie – przyznaje. – To takie uczucie, jakbym nadal ją znał, ale zarazem jakbyśmy oboje byli już zupełnie innymi ludźmi.

– Żałujesz? – dociekam, a on wzdycha i przez moment wpatruje się w dal.

– Nie. Nie powiem, że to same pozytywne emocje, ale chyba było mi to potrzebne. – Posyła mi słaby uśmiech. – Wiesz, co mi powiedziała?

– Spotkałeś się po latach z byłą żoną, którą pomogłam odnaleźć, więc liczę na plotki – rzucam, a Gligor chichocze.

– Powiedziała, że wtedy była na mnie wściekła, że złamałem jej serce, i życzyła mi, abym spłonął w piekle.

– Mocne słowa – zauważam.

– Zasłużyłem na nie. Mogłem poprosić ją o rozwód, podzielić pieniądze, uzgodnić naprzemienną opiekę nad Zoranem. Teraz widzę, że dorastanie bez matki bardzo go bolało. To moja wina.

– A co na to Elena?

– Przyznała, że brakowało jej syna. Cieszy się, że go odzyskała. Chcą nadrobić stracony czas. Nie dziwię się. Powiedziała też, że jest mi wdzięczna za to, że ją zdradziłem. Uznała, że to było konieczne, aby zaczęła żyć po swojemu i mogła odnaleźć szczęście u boku obecnego męża. Rozumiesz, podziękowała mi, że zachowałem się jak kutas.

– Finalnie doprowadziło ją to do punktu, do którego nie dotarłaby, piorąc twoje skarpety – wyjaśniam mu dobitnie. – Fajnie, że Zoran nie chowa już do niej urazy i odzyskał matkę. Jest jeszcze młoda, nie ma pięćdziesiątki, może cieszyć się macierzyństwem od nowa.

– Zasłużyła na to – mówi i znów gapi się gdzieś daleko. – Jest… hmm… zupełnie inna.

– Stała się kobietą, jaką chciała być – podsuwam, a on potakuje.

– Teraz przypomina mi Edith – wyznaje po chwili. – Światowa, odważna, pociągająca, świadoma swojej wartości. Masz rację, Emily. Przy mnie nie miała szans stać się taką wersją siebie. Nie kochałem jej wystarczająco, aby pozwolić jej się rozwijać.

Robi mi się go szkoda, choć jakaś część mnie cieszy się, że zrozumiał, co było nie tak w jego małżeństwie. Zjebał sprawę, ale wreszcie przejrzał na oczy. Kładę mu dłoń na ramieniu i mówię pocieszająco:

– Grant wysmaruje taki artykuł, że Edith sama się zgłosi po zagubione uczucie.

– Myślę, że szczęśliwie wyszła za mąż – odpowiada Gligor. – Za kogoś, kto potrafił postawić na nią od razu, a nie dopiero po jakimś czasie.

Ściskam jego ramię, bo nie umiem znaleźć słów, aby poprawić mu nastrój. Naprawdę wierzę, że Edith się odnajdzie, i nawet jeśli jest już czyjąś żoną, powie Gligorowi to samo, co Elena – że nie ma do niego żalu o przeszłość, bo czekała na nią lepsza przyszłość. Wolałabym, aby rzuciła mu się w ramiona i wyznała, że tęskniła, ale to chyba efekt przebywania z June. Zaczynam widzieć świat przez okulary szczęścia.

– Jutro organizujemy wam pożegnalną kolację – informuję, mając nadzieję, że mój kompan się rozpromieni.

– Bardzo miło z waszej strony.

– To była świetna przygoda dla nas wszystkich. Naprawdę cieszymy się, że mogliśmy pomóc Zoranowi odnaleźć mamę.

– Mnie też jest lepiej, że to się stało. Głupio mi, że przez moje miłostki oberwało tyle osób, i to najbliższych. Przepraszam też, że przez mój list uciekłaś od Granta.

– To już mamy przepracowane – tłumaczę i uśmiecham się ciepło. – Chodź, mama mojej znajomej prowadzi cukiernię. Nic tak nie poprawia humoru, jak jej ciastka.

Śmiejąc się, Gligor podąża za mną we wskazanym kierunku. Po drodze pyta, jak poznaliśmy się z Grantem, bo Zoran wspomniał mu, że miało to miejsce we Włoszech.

– Właściwie był to pociąg… – zaczynam swoją opowieść.

Szef Granta na szczęście ma dziś jakąś rodzinną imprezkę, więc nie musimy przesiadywać z nim przy jednym stoliku. Koleś bywa męczący, bo wiecznie opowiada o rybach. Kiedyś zastanawiałam się nawet, czy te gatunki, które rzekomo łowi, mogą w ogóle mieć takie rozmiary, jakie on im przypisuje. Obędzie się jednak bez rybackich opowieści z nutą przesady. Dzisiaj bawimy się w swoim gronie. Jest piękny, ciepły wieczór, a na stole szybko lądują zamówione przez nas drinki. Grant przyjechał motocyklem, więc pije wodę, a jego wzrok mówi mi, że nasze prywatne świętowanie potrwa dziś zdecydowanie dłużej niż kolacja w restauracji.

Zoran jest zachwycony ostatnimi wydarzeniami. Po raz kolejny dziękuje Mallory za kradzież biletów w teatrze i za zorganizowanie przekrętu dla Eleny. Brett oczywiście najbardziej interesuje się przebiegiem rozwodu w Macedonii, a Leo wspomina czas, kiedy sam bujał się po Ochrydzie. Susan musiała zostać dłużej w wydawnictwie, a June i Adam byli u jego rodziców, aby oficjalnie poinformować o ciąży. Czekamy na ich przybycie i relację.

– Susan jest w drodze. Ma lekki poślizg – informuje Leo, zerknąwszy na telefon. – Denis zamknął ją w toalecie i musiała czekać, aż ktoś usłyszy jej wołanie i przyjdzie z drugim kluczem.

Mallory opluwa się wodą, po czym stwierdza:

– Obawiam się, że los Denisa został właśnie przesądzony i niedługo będzie miał do wyboru: zwolnić się i zachować zdrowie psychiczne lub utrzymać pracę i skończyć u czubków.

– Kim jest Denis? – zagaja Gligor, a wtedy Mallory się odpala i opowiada mu o znajomości z „wydawniczym ruchaczem”.

Nie jestem pewna, czy historia o zdradzaniu żony trafia właśnie do odpowiedniego odbiorcy, ale Mallory jest jak pędzący pociąg – nie do powstrzymania. Gdy jednak przechodzi do szczegółów wiecznej wojny Susan i Denisa, nawet Gligor zaczyna się śmiać.

– Nie mogę się doczekać, aż poznam tę młodą damę – stwierdza.

– Nie taką znowu młodą – szydzi Mallory. – Stuknęła nam już trzydziestka.

– Ja w waszym wieku miałem już Zorana. – Klepie syna po ramieniu. – Ale wcześniej trochę się imprezowało.

– Zaraz przypomnisz sobie zmienianie pieluch i wybieranie wózka – sugeruję, gdy zauważam, że do stołu zmierzają June z Adamem. – Oto nasza przyszła mama i jej radosna wizja świata.

Po złożeniu gratulacji Gligor podpytuje o imię dla dziecka i termin porodu. Facet chce być po prostu miły, ale June odbiera to jako sygnał do wykładu na temat ciąży oraz – tradycyjnie – nienawiści do teściowej.

– Ta kobieta wzbudza we mnie żądzę mordu – warczy, a Adam tylko spokojnie popija sok. – Wiesz, co ona powiedziała?

– Nie mam pojęcia – szepcze lekko wystraszony Gligor.

– Wyobraź sobie, że poinformowaliśmy o tym, że będą mieli wnuka, a ona hasło, że ma nadzieję na chłopca. Ja do niej, że przeczuwam narodziny córki, a ona, jebana dama oburzona, mówi do mnie, że u nich w rodzinie zawsze pierwszy był syn. Ale ja nie jestem jej rodziną, tylko rodziną Adama. Ona chyba tego nie czai.

Gligor rozgląda się, jakby potrzebował pomocy, więc zmieniam temat i podpytuję Adama o poczynania jego algorytmu, czy co on tam wymyślił. Okazuje się jednak, że Edith znakomicie się ukryła i wytypowane przez komputer kobiety nie do końca odpowiadają opisowi Gligora oraz posiadanym przez nas szczątkowym informacjom.

– Zjedzmy coś – proponuje Mallory, zapewne próbując podtrzymać dobry nastrój grupy.

– Świetny pomysł – zgadza się June i sięga po menu. – U teściowej musiałam odmówić niektórych rzeczy, bo zdecydowanie nie nadawały się dla kobiety w ciąży.

– Wkurwiła się? – pyta Mallory.

– I to jak. – June prycha. – Ale przynajmniej nie zaprosiła nas na kolejny obiadek, więc mogę odfajkować drobny sukces. A gdzie Susan?

– Gdzieś między redakcją a knajpą – oznajmia Leo. – Przez Denisa musiała zostać po godzinach. A tak się śmiała, że my, faceci, chodzimy do kibla z telefonem. Muszę ją tego nauczyć.

– Nie rozumiem – rzuca June.

– Ten szmaciarz zamknął ją w toalecie – tłumaczy Mallory. – Jakby miała telefon, pewnie już by tu była, a tymczasem ktoś uwolnił ją dopiero po dłuższej chwili, bo darła ryj zza drzwi.

– Co za złamas. Mści się za to, że w ostatniej chwili zwinęła mu sprzed nosa tę nową autorkę? – June węszy podstęp.

– Chyba nie. – Mallory zamyka menu i patrzy na naszą ciężarną. – Sądzę, że Denis jest po prostu wrednym chujem, a ejakulat uciska mu mózg i dlatego proces dorastania trwa u niego jakieś czterdzieści lat.

– Nie wygląda na czterdzieści – zauważam.

– Dlatego powiedziałam, że proces wciąż trwa, ale nie wróżę mu finalizacji.

– Biorąc pod uwagę jego zachowanie, możliwe, że nigdy się nie przepoczwarzy – mówię, a potem uśmiecham się do kelnera, który właśnie się pojawił.

Pół godziny później kończymy przystawki i jesteśmy gotowi na danie główne, ale Gligor wyciera usta serwetką i oświadcza:

– Bardzo dziękuję wam za wszystko, co dla nas zrobiliście. Nigdy nie zapomnę wam dobroci, jaką ofiarowaliście mnie i mojemu synowi. Zoran, baw się dalej i korzystaj z uroków miasta. Ja wybiorę się jeszcze na spacer, żeby pożegnać Nowy Jork, a potem pójdę do hotelu, bo jestem bardziej zmęczony, niż sądziłem. Wybaczcie mi, proszę. Ja, w przeciwieństwie do was oraz wciąż dorastającego Denisa, mam już pięćdziesiątkę na karku – dodaje wesoło.

Wstaje, więc robimy to samo. Po kolei ściska każde z nas, a ja czuję, że naprawdę nawiązała się między nami więź i że ten człowiek wysyła w naszym kierunku ogromną wdzięczność. Szkoda tylko, że nie ma tu…

– Przepraszam za spóźnienie – woła truchtająca od wejścia Susan. – Ja pierdolę, w tym mieście wiecznie są korki.

– Gligor, może zostaniesz jeszcze na moment? Wypijesz coś na odchodne? – zagaja Grant. – To jest właśnie nasza agentka literacka, Susan. Niemal dwa lata temu pomogła Emily wydać… Gligor? – Trąca osłupiałego mężczyznę w ramię. – Wszystko w porządku?

– Czy on gapi mi się na cycki? – szepcze w moją stronę Susan, a ja nie wiem, co się dzieje.

– Może ma udar – proponuje cicho June.

Gligor ciężko oddycha, jest blady i martwię się, że zaraz zemdleje. Podsuwam mu krzesło, ale on stoi jak wryty i nie może oderwać oczu od przybyłej. Co jest, do chuja?

– Tato? – odzywa się zaniepokojony Zoran.

– Ja… – duka jego ojciec. – Ja już to widziałem.

Unosi palec i wskazuje nam to, na co patrzy. Wszyscy wlepiamy wzrok w pierścionek wiszący na łańcuszku na szyi Susan, a mnie przeszywa chłodny i zarazem gorący dreszcz. Ciało czuje już to, czego rozum jeszcze sobie nie poukładał. Moja agentka przyciska dłoń do szyi i zaciska palce na rodzinnym skarbie. Chyba już wiem, dlaczego wróżka kazała jej się nie spóźnić.

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY TRZECI

Mam wrażenie, że jestem tylko obserwatorem jakiejś sceny, która rozgrywa się w innej czasoprzestrzeni. Podglądam obcych ludzi, którzy utknęli w niekomfortowej sytuacji i teraz próbują ją ogarnąć. Z tej wizji wyrywa mnie głos Susan.

– Kiedy?

– Proszę? – wydusza z siebie zdezorientowany Gligor.

– Kiedy widziałeś pierścionek?

– Dziesięć lat temu.

Wszystkie oczy skierowane są na bladą Susan, która wygląda, jakby miała zaraz albo się porzygać, albo komuś przypierdolić. Leo podchodzi do niej i siłą sadza ją na krześle, które przed chwilą proponowałam Gligorowi.

– Kochanie, halo, tu Ziemia – mówi mój brat, próbując złapać kontakt wzrokowy ze swoją dziewczyną.

– Czy on właśnie zasugerował, że dymał moją babcię? – pyta cicho Susan. – Wtedy tylko ona mogła nosić kamień.

– Niczego nie zasugerował – uspokaja ją Leo. – Zresztą to byłoby obrzydliwe, gdyby twoja świętej pamięci babcia… Dajmy mu wyjaśnić – prosi i chwyta trzęsące się dłonie swojej drugiej połówki.

– Gligor, mów, bo zaraz jebnę na zawał – wtrąca Mallory, zaciskając pięści. Uderzy go? Mam nadzieję, że nie rozpęta się tu bitka.

– Widziałem go na zdjęciach – oznajmia Gligor, otrząsnąwszy się z szoku. – To były tylko zdjęcia w telefonie Edith, ale jestem pewien, że to właśnie ten pierścionek.

– Co Edith o nim mówiła? – dociekam.

Gligor głośno wypuszcza powietrze, po czym wreszcie przechodzi do konkretów:

– Pokazywała mi zdjęcia i opowiadała, że jej babcia dostała ten pierścionek od dziadka, a potem przekazano go jej rodzicom i że kiedyś trafi w ręce jej lub kogoś z jej rodzeństwa. To podobno rodzinna pamiątka, bardzo cenna. Jestem przekonany, że na fotkach był identyczny. – Znów wpatruje się w błyskotkę, a na jego twarzy pojawia się strach. Drżącym głosem pyta Susan: – Jesteś jej córką, o której nie mówiła? Czy Edith przekazała ci pierścionek, bo zmarła?

W jego oczach migoczą łzy. Nie wiem, jakim cudem tak szybko stworzył zaiste chujową wersję wydarzeń, ale wnioskuję, że Gligor zawsze zakłada dla siebie najgorsze, nauczony doświadczeniem sprzed lat. A przynajmniej zachowuje się tak, jeśli chodzi o miłość.

– Pierścionek dostał mój tata, a ja nie… – zaczyna Susan, ale nagle milknie, marszczy brwi, myśli dosłownie trzy sekundy, a potem gorączkowo zaczyna przeszukiwać torebkę.

– Czego szukamy? – Leo delikatnie wyciąga jej torbę z rąk.

– Telefonu.

– Już się robi – zapewnia i po chwili wyjmuje jej smartfona.

– Odblokuj.

– Gotowe. – Podsuwa jej aparat, a Susan zaczyna nerwowo klikać w ekran. – Pomóc ci coś znaleźć?

– Pamiętasz, jak na urodzinach Mabel poznałeś rodzinę od strony mojego taty?

– Tak, jego brat Stephen z żoną i synem, kuzynka, która przyjechała z Kanady – wymienia Leo. – Najmłodszy brat twojego zmarłego dziadka i jego syn z wielkim wąsem oraz młodszą o dwadzieścia osiem lat żoną, ciocia… – Mój brat milknie i teraz on wygląda, jakby potrzebował krzesła.

Susan zdecydowanym ruchem podsuwa Gligorowi pod nos telefon, na którym widnieje zdjęcie z imprezy urodzinowej. Na stole jest wielki tort, zapewne dzieło mamy Susan, a przy torcie stoją: Mabel, moja agentka z rodzicami, jakiś starszy pan oraz zadbana kobieta w okolicy pięćdziesiątki. Czekaj, czekaj. Szerzej otwieram oczy. To są jakieś jaja.

– Ciocia Meredith – szepcze Susan, a Gligor odbiera od niej telefon i z uśmiechem na ustach wyciera dłonią sunącą po policzku łzę.

– Edith – mówi cicho, jakby zatapiał się we wspomnieniach pełnych radości.

– O słodki chuju – kwituje Mallory, zjawiając się obok mnie. – Jak mogłyśmy nie wziąć tego pod uwagę? Przecież twoja ciocia od zawsze mieszka w Nowym Jorku i gustuje w obcokrajowcach.

– Wszyscy mówią do niej Meri – wyjaśnia Susan. – Przez myśl mi nie przeszło, że mogła wywinąć taki numer.

– To się nie dzieje naprawdę – stwierdza Grant. – Jak to możliwe, że historia Gligora z Ochrydy doprowadziła nas do cioci Meredith z Nowego Jorku? I w jak głębokiej dupie bylibyśmy, gdyby on nie zobaczył dziś tego pierścionka?

– Dobrze, że się nie spóźniłaś – mówię, a Susan patrzy mi w oczy i wiem, że załapała, o co chodzi, bo po chwili przyznaje:

– Ta wróżka zaczyna mnie wkurzać.

Następnego dnia rano zjawiam się w kawiarni z Grantem oraz naszym macedońskim gościem. Susan i Leo już na nas czekają. Towarzyszy im elegancka kobieta, która natychmiast pasuje mi do opisów Gligora. On sam rozdziawia usta i nie może wydusić słowa.

Meredith O’Brien wstaje i zdejmuje okulary przeciwsłoneczne. Na jej twarzy wymalowany jest szok, mimo że Susan wszystko jej opowiedziała i nie braliśmy jej z zaskoczenia. Wiedziała, że spotka się z dawnym kochankiem, i wyraziła na to zgodę. Cały czas nie wierzę, że rozwiązanie zagadki było na wyciągnięcie ręki, a my przeszukiwaliśmy internet z jakimś algorytmem Adama.

– Gligor? – pyta kobieta, jakby nie dowierzała własnym oczom.

– Edith – szepcze mężczyzna i w następnym momencie padają sobie w ramiona.

Goście kawiarni odwracają się i chyba też czują, jakby oglądali niezły film.

– A więc to ona – mówię do Granta. – Tajemnicza kochanka, którą chcieliśmy znaleźć. Udało ci się. Masz cały artykuł. W tej historii nie ma żadnych dziur.

– Właściwie jest jedna – stwierdza i uśmiecha się do mnie.

– Tak? A czego jeszcze nie wiesz?

– Jeszcze od czasu pobytu w Ochrydzie zastanawiam się, czy przyjmiesz z powrotem pierścionek, którym we mnie rzuciłaś.

Zaciskam usta i po raz kolejny robi mi się głupio, że w ogóle dałam się podejść Gligorowi i jego listowi. No i że zostawiłam Granta. I że myślałam, że to na zawsze. Głupio mi za rzut pierścionkiem, wyprowadzkę i za obsikane buty. Jestem jednym wielkim kokonem wstydu. Nasuwam na nos swoje niebieskie okulary przeciwsłoneczne i udaję, że mnie nie ma. Grant zaczyna się śmiać, a potem całuje mnie krótko i proponuje:

– Postawmy kawę naszym odnalezionym kochankom i wysłuchajmy ich historii, bo za kilka godzin musimy odwieźć Gligora na lotnisko.

Meredith okazała się cudowną kobietą. Świadoma swojej wartości, przebojowa, zadbana singielka z Nowego Jorku tęskniła za niespełnioną miłością i nie potrafiła na serio związać się z żadnym mężczyzną. Romans z Macedończykiem tak mocno zawładnął jej sercem, że kiedy uznała, że to koniec, zamknęła się na uczucia ofiarowane jej przez innych adoratorów. Dzisiaj odkryła, że popełniła błąd. Jak ja, tylko że ona żyła w niewiedzy dziesięć lat, a ja kilka miesięcy. Postanowiła, że da Gligorowi jeszcze jedną szansę. Obiecała spakować walizkę i polecieć do Ochrydy na krótkie wakacje, czego jej zazdroszczę, bo mnie czeka kilka tygodni wytężonej pracy. No i muszę napisać książkę inspirowaną życiem Glorii, która codziennie przypomina mi o tym na Instagramie.

– Jakie to romantyczne, że odnaleźli się po tylu latach – wzdycha June, kiedy kończę relację z porannego spotkania.

Siedzimy w uroczej knajpce i popijamy mrożoną herbatę. Nad miastem rozpościera się zasnute chmurami nocne niebo, a Nowojorczycy jak zwykle gdzieś pędzą. Tęsknię za kojącym spokojem i świeżym powietrzem Ochrydy, ale na swój sposób jestem bezsprzecznie zakochana w Nowym Jorku. Tak samo jak w mężczyźnie, który za godzinę ma mnie odebrać z knajpy i zabrać na przejażdżkę motocyklem, a potem do łóżka, abyśmy mogli świętować zakończenie misji.

– Ciocia trzy razy kazała opowiadać sobie historię o tym, jak w ogóle odkryliśmy istnienie Gligora i fakt, że kiedyś spotykali się w hotelu – oznajmia Susan. – Ja pierdolę, ale akcja. Byłam po południu u rodziców, nawet Mabel siedziała cicho i słuchała, co mam do powiedzenia.

– Dlaczego twoja ciocia podała poniekąd inne imię? – pytam, bo wciąż mnie to nurtuje. – Gdyby przedstawiła się Meri, już dawno wpadłabyś na jej trop.

– Pewnie po to, że gdyby im nie wyszło, miałby problem z odnalezieniem jej. I rzeczywiście miał. Ja bym tak zrobiła, gdybym nie wiedziała, czy facet jest wart mojego czasu. Zresztą nieraz tak właśnie traktowałam chłopaków na dyskotekach, zanim poznałam Napoleona – spogląda na June – i się ustatkowałam – dodaje głośniej.

Przyszła mama z uśmiechem unosi kciuk.

– To wszystko jest zajebiście dziwne – przyznaje Mallory. – Zrywasz z Grantem przez list Gligora, potem jedziemy do Ochrydy i przypadkiem natykamy się na tę całą rodzinną tajemnicę, aby przekonać się, że obie zamieszane w to kobiety mieszkają w Nowym Jorku, a jedna z nich to zakręcona ciotka Susan.

– Też jestem w szoku – informuję. – I cholernie zazdroszczę Grantowi, że ta historia trafiła właśnie do niego.

– Ty masz opowieści podstarzałej nimfomanki z samolotu – przypomina mi Susan. – Czekam na tę książkę.

– Właśnie uzmysłowiłam sobie, że moje wakacje się skończyły – mówię i się krzywię, a one wszystkie zaczynają się śmiać.

ROZDZIAŁ TRZYDZIESTY CZWARTY

Lato dobiega końca, a sierpniowy deszcz stuka w szyby, gdy razem z Grantem kończymy malować sypialnię. Wymyśliłam sobie błękit, więc mam. Wprawdzie wdepnęłam w kuwetę z farbą i musiałam wyrzucić ulubione domowe ciapy, ale było warto. Z szerokim uśmiechem rozglądam się po pomieszczeniu i przybijam piątkę mojemu wspólnikowi, a potem sprzątamy cały malowniczy bałagan, odkrywamy meble ukryte przez kilka godzin pod folią i domywamy nieplanowane ciapki w różnych miejscach. Kiedy kończymy, na zewnątrz nie ma śladu deszczu, a rześkie powietrze wdziera się przez otwarte okna, niosąc ze sobą nieśmiałą zapowiedź jesieni oraz dźwięki nowojorskich ulic.

– Chyba masz tu farbę – mówi Grant i dotyka czubka mojego nosa.

– Myślę, że nie tylko tu – kwituję wesoło.

– Muszę w takim razie sprawdzić i zadbać, żeby każda cętka zniknęła – stwierdza, a potem przerzuca mnie sobie przez ramię i niesie pod prysznic.

Nasze ubrania dosłownie latają po łazience, bo od kiedy wróciliśmy do siebie, napędza nas nieposkromiona fala pożądania. W każdym zakamarku mamy przygotowane gumki. Ostatnio nawet moja mama chciała sobie posłodzić herbatę, więc otworzyła szafkę i sięgnęła po cukierniczkę z taką jakąś dziwną miną i rumieńcem na policzkach. Zapomniałam, że niedawno było ruchanko na blacie, więc otwarta paczka prezerwatyw czeka w pogotowiu właśnie w szafce z cukrem. Jedną mamy nawet w samochodzie, bo ostatnio naszło nas na niemal pustym parkingu po wieczornych zakupach w spożywczaku. Dzisiaj wyciągam kondom z szafki na leki, a potem wchodzę pod strumień ciepłej wody i od razu szczypię Granta w pośladek.

– No i gdzie mam te plamy z farby? – zaczepiam go, ale odechciewa mi się dokuczania, gdy zostaję przygwożdżona do ściany, a w moje wnętrze wnika twardy i gotowy do zadowalania mnie penis. – Ja pierdolę – szepczę pomiędzy westchnięciami, które niosą się po pomieszczeniu i odbijają echem od jasnych płytek.

Kiedy kwadrans później jestem umyta, wydymana i cholernie zmęczona, padam na kanapę i proponuję, aby zamówić kolację. Grant przystaje na moją propozycję, bo w lodówce mamy podobno tylko coś do picia, trzy jajka, groszek i jogurt. Chyba pora na wyprawę do spożywczego z tym dużym parkingiem.

Zamawiamy chińszczyznę i rozpoczynamy pochłanianie lemoniady, którą specjalnie na tę okazję trzymaliśmy od wczoraj w lodówce.

– Padam na ryj, ale przynajmniej mamy piękną sypialnię – oznajmiam.

– Zgadzam się z tobą – przyznaje mój odzyskany narzeczony. – Ten kolor wyszedł obłędnie.

– W ośmiu procentach przypomina niebo w Ochrydzie – mówię, a Grant się śmieje.

– W ośmiu? Pokusiłbym się nawet o dziewięć.

– Nie gadaj – udaję szok, a potem uciekam myślami do naszych znajomych. – Ciekawe, jak radzą sobie Meredith i Gligor. Czy ich miłość powróciła z podwójną mocą.

– Jak nasza? – pyta cicho Grant i uśmiecha się do mnie.

– Jak nasza – szepczę.

Ma rację. To, że rozstaliśmy się wskutek nieporozumienia, dało obojgu nam pewność, że to drugie jest nie do wymazania z głowy i serca. Grant Donovan jest miłością mojego życia. Jestem tego pewna. Nawet ta cała wróżka by to potwierdziła, ale w świetle jej nieomylności trochę cykam się do niej iść. Zresztą nie tylko ja. Mallory powiedziała, że nie da się tam zwabić ponownie, bo Mathilde za dużo o niej wie. Przepowiednia się sprawdziła i Mallory postanowiła sama odkrywać to, co ma dla niej los. Stało się to tuż po tym, jak panna Fox, wychodząc z pracy, znalazła porzuconego kota i zamieszkali we trójkę – tak jak rzekła nasza czarownica.

– Nie mamy prezentu powitalnego dla kota – przypominam.

– Mieszka tam dopiero cztery dni, jeszcze zdążymy coś mu upolować.

– Masz na myśli szczura? – pytam i poruszam wymownie brwiami. – Ja go nie łapię, bo na pewno czymś się zarażę.

– Miałem raczej na myśli jakąś puszkę z kocią konserwą, czy co on tam je.

– Susan mówiła, że Mallory i Brett trochę odjechali na jego punkcie – informuję. – Nie zdziwiłabym się, gdyby jadł lepsze rzeczy, niż oni podają gościom.

Następnego dnia mamy okazję zweryfikować kocią dietę, gdyż Mallory i Brett zaprosili wszystkich do siebie, aby beztrosko się najebać w gronie przyjaciół. Przez cały miesiąc każdy domykał jakieś pilne sprawy zawodowe, więc wykorzystujemy okazję i spędzamy razem pierwszy wolny wieczór od dawna. Kiedy tylko przekraczamy próg, zauważam, że drzwi otworzył nam Brett z czarnym kotem na ramieniu.

– Czy on przypadkiem nie bronił się rękami i nogami przed przygarnięciem tego stwora? – zagajam Mallory, która w kuchni wykłada przekąski na talerze.

Prycha, upewnia się, że nikt nie nadchodzi, a potem wyjaśnia:

– Oczywiście, że tak, ale nie uwierzyłam w to jego pierdolenie. Nie miał żadnego logicznego argumentu, a poza tym każdy zbiłabym propozycją obciągania w samochodzie. Powiedziałam mu od razu, że albo wracam do domu z kotem, albo zamieszkam z nim w teatrze i umrzemy z głodu, a potem będziemy go straszyć, więc Brett poszedł po rozum do głowy.

– Sprytnie – przyznaję. – To kot czy kotka?

– Kot. Weterynarz powiedział, że trochę go podkarmimy, sierść nabierze blasku i będzie okaz zdrowia.

– Jak ma na imię?

– Weterynarz? Chyba Jeff.

– Pytałam o kota – tłumaczę, a ona wybucha śmiechem.

– Wiem, szydzę. Łajdak.

– Yhm… Słodziutko. Bardzo oryginalnie.

– Miałam do wyboru Łajdak i Wywłoka, bo tak właśnie Brett określił zwierzaka, gdy po mnie przyjechał i go zobaczył. Płeć zdeterminowała decyzję o imieniu.

– Wyglądają na kolegów – zauważam cicho, wskazując głową salon, gdzie Brett i Grant popijają piwko, a kot wciąż siedzi na ramieniu swego pana i paca łapą butelkę za każdym razem, gdy Brett zbliża ją do ust.

– Wiesz, jak to jest. „Nie, nie, żadnego kota”, a potem wielka miłość, bo się okazuje, że Łajdak bardziej kocha Bretta niż mnie. A to przecież ja go znalazłam i postanowiłam zapewnić mu dobrobyt.

– Nie ma sprawiedliwości na tym świecie – pocieszam ją, a ona potakuje, wciąż chichocząc z futrzastej słabości swojego faceta.

Przechodzę do salonu, gdzie na komodzie dostrzegam ramkę ze zdjęciem, które zrobiła nam jakaś dziewczyna. We cztery uśmiechamy się szeroko, jesteśmy opalone, trochę zmęczone, a za nami rozpościera się Jezioro Ochrydzkie. Aż się łezka w oku kręci, gdy przypomnę sobie ten moment.

Dziesięć minut później dołączają do nas June z Adamem, a tuż po nich w drzwiach stają Susan i Leo. Przyszli bez Cookie, bo nie wiadomo, jak skończyłoby się spotkanie z Łajdakiem. W sumie to zastanawiam się, czy to Cookie nie siedziałaby ze strachu na ramieniu Leo.

– Chciałam oficjalnie ogłosić, że znamy płeć dziecka – oświadcza uroczyście June, unosząc szklankę z wodą mineralną. – To będzie dziewczynka.

– Chyba zostanę wróżką – mówi Mallory. – Przewidziałam to jeszcze w lipcu.

– A masz szklaną kulę? – nabija się Susan. – Czarny kot już jest, więc chyba możesz robić konkurencję Mathilde.

– Gratuluję córki! – Grant wraca do tematu potomka.

– Co na to teściowa? – pytam, bo przecież mama Adama trzymała się wersji, że w ich rodzinie pierwsi rodzą się chłopcy.

– Chyba jebła fochem – odpowiada wesoło June. – Za focha teściowej! – wznosi pierwszy toast.

– Za małą Harper! – dołączam się po chwili.

– Mamy już imię? – Adam jest zaskoczony. – Nie przypominam sobie negocjacji.

– Więcej się gap w ten komputer – gasi go Susan. – Wciąż nie mogę uwierzyć, że dałeś radę ją zapłodnić pomiędzy tymi algorytmami i gierkami.

– Nie rozumiem. – Mąż June robi minę, jakby zostawił mózg w domu.

– Za spotkanie! – przerywa tę dyskusję Leo. – Abyśmy zawsze znaleźli czas dla siebie.

– Amen – zgadza się z nim Brett, a Łajdak liże go po włosach.

Uśmiecham się, bo jest mi po prostu dobrze. Ciepła dłoń Granta ląduje na mojej talii i jestem wdzięczna światu, że znowu postawił Donovana na mojej drodze. Drodze, którą dzielnie kroczymy razem. Przesuwam wzrokiem po ludziach wokół i moja wdzięczność rośnie. Dziewczyny są radosne, Leo wygląda na zakochanego, Adam na pogodzonego z losem i odcięciem pępowiny, a Brett na zachwyconego tym, że kot zaczyna wąchać mu ucho. Śmiejemy się do późna, wspominamy zabawne sytuacje, opowiadamy o tym, co w pracy, a także zwierzamy się z problemów i wspólnie cieszymy z dobra, które nam się przytrafiło. Siedzimy w salonie, za oknem znowu pada deszcz, a Łajdak zdecydowanym krokiem oddala się od Bretta i układa się na kolanach Mallory, czym wzbudza jej euforię. Wszyscy gratulują jej tego sukcesu. Jest cudownie. Zwyczajnie i cudownie. Wydaje mi się, że właśnie takie chwile składają się na to, co nazywamy szczęściem.

EPILOG

ROK PÓŹNIEJ

Budzę się i od razu uśmiecham. Czekałam na ten moment bardzo długo. Pierwszy dzień mojej podróży poślubnej. Spoglądam na śpiącego obok Granta, który wydaje mi się w tym momencie najlepszym mężem na świecie, a potem z westchnieniem podziwiam błyszczącą na moim palcu obrączkę. W myślach przewijam slajdy z dnia ślubu. Trudno mi powstrzymać pisk szczęścia, więc wstaję i ruszam na balkon, aby tam wyrazić swoją radość niepohamowanym śmiechem.

Stawiam stopy na ukrytych jeszcze w cieniu płytkach i wystawiam twarz do wędrującego coraz wyżej słońca. Przymykam powieki, żeby skupić się maksymalnie na tu i teraz, po czym pozwalam sobie po prostu cieszyć się tą chwilą. Czuję świeżość powietrza i delektuję się ciszą poranka. Słyszę ruch w pokoju, a następnie dźwięk otwieranych drzwi balkonowych. Duże dłonie wędrują pod moją koszulkę i przyciskają mnie do gorącego męskiego ciała.

– Dzień dobry, pani Donovan.

– Dzień dobry, panie Donovan.

– Wyspana?

– Nie umiem tu długo spać. Za dużo do chłonięcia.

– To proponuję poranny seks, chłodny prysznic, a potem chłonięcie kawy i śniadania z widokiem na wodę.

– Powinieneś być policyjnym negocjatorem – szydzę, a potem ulegam jego propozycji.

Kiedy godzinę później głodni jak wilki dopadamy wolnego stolika, głośno wypuszczam powietrze i z radością spoglądam na Jezioro Ochrydzkie. Pamiętam, jak w ubiegłym roku przesiadywałam tutaj sama lub z Betty, która mimo moich usilnych próśb nadal nie pozwoliła mi pogłaskać tygrysiątka. Pamiętam swoją fascynację pewnym Włochem, który okazał się wrednym gnojkiem, moje samotne spacery, odwiedziny dziewczyn i test ciążowy June. Dzisiaj mała Harper raduje nas za każdym razem, gdy ją widzimy. Jest bardzo podobna do mamy, co oczywiście wkurwia teściową June, ale nas wszystkie bawi. Adam jest niesamowicie mocno zakochany w córce. Dla niej przestał nawet przesiadywać non stop przed komputerem, za co Susan wydrukowała mu w pracy dyplom o treści: „Dla nawróconego męża i zajebistego taty. Nie spierdol tego”.

– Jak patrzę na taflę, to przypomina mi się ta scena na łódce – wyznaje Grant i się śmieje.

– Obawiam się, że wielu osobom ta książka kojarzy się głównie z łódką – żartuję.

O tak, Gloria stała się bohaterką, której potrzebowałam. Jej harce z młodości zyskały nowy kształt i rozbawiły moich czytelników, a także pomogły pozyskać kolejnych. Sama Gloria jest zachwycona książką, która ukazała się wiosną i stała się bestsellerem. Czytał ją nawet Gligor, który postanowił zostać moim najwierniejszym fanem.

– Meredith jest w Macedonii? – pyta mój mąż, kiedy dostajemy kawę, a ja wracam z krainy zadumy.

– Chyba tak. Wylatywała w zeszłym tygodniu – odpowiadam, próbując przypomnieć sobie plany ciotki Susan. – Wciąż się docierają, ale podobno ta znajomość ma potencjał.

– I pomyśleć, że rok temu Meredith nie miała pojęcia, że Gligor wciąż do niej wzdycha – kontynuuje Grant.

– Rok temu wszyscy byliśmy w dupie – oświadczam. – Gdyby nie ten cały zajebiście dziwny bieg wydarzeń, nie bylibyśmy dzisiaj razem.

– I nie mielibyśmy za sobą pięknego wesela – dodaje Grant i spogląda na mnie znacząco.

– No tak – rzucam i udaję, że nie jest mi do śmiechu. – I nie potknęłabym się o sukienkę, żeby wpaść w tort.

– Gdybyś tego nie zrobiła, miałbym poważne wątpliwości, czy ktoś mi nie podmienił żony.

Przekomarzając się, pochłaniamy śniadanie, a potem udajemy się na spacer. Popołudnie spędzamy z Zoranem i jego narzeczoną, którą zdążył już przedstawić mamie podczas zimowych odwiedzin w Nowym Jorku. Elena podobno jest pod wrażeniem przyszłej synowej i bardzo im kibicuje. Regularnie odwiedza teatr, gdzie nadal pracuje Mallory, która ma już tak wyjebane na Janice, że ta przestała ją denerwować i mam wrażenie, że pewnego dnia zostaną koleżankami. Brett uważa, że to obecność kota wpływa w ten sposób na jego dziewczynę, że postawiła bezstresowe podejście ponad wszystko. Łajdak okazał się niezwykle cennym nabytkiem. Mallory kupuje mu z wdzięczności coraz nowsze zabawki, bo Brett zaczął brać mniej spraw, aby tylko spędzać więcej czasu w domu… z kotem.

– Męczące to małżeństwo – droczy się Grant, kiedy późnym wieczorem wędrujemy w górę tak dobrze znanymi uliczkami, aby wylądować w łóżku.

– Chcesz telefon do Bretta? – docinam mu, za co zostaję bezczelnie złapana i połaskotana. – Nie, proszę, tylko nie to – skamlę, śmiejąc się. – Wypiłam tak dużo wody, że łaskotki są w tym momencie bardzo ryzykowne. Jeszcze sekunda i się posikam.

Grant udaje przerażenie, rozgląda się po ukrytych w mroku zaułkach i mówi:

– Szybko. Poszukajmy jakichś butów.

OD AUTORKI

Kiedy spędzałam wakacje w Ochrydzie, za każdym razem, gdy piłam kawę z widokiem na jezioro, powtarzałam "Jak tu pięknie!". Mam nadzieję, że udało mi się przekazać ten zachwyt poprzez Emily. Moja bohaterka nie wiedziałaby jednak, że makalo to raj w słoiku, że zupę je się na śniadanie i gdzie kupić prawdziwe perły ochrydzkie, gdybym ja nie spotkała na swojej drodze Anki Ochrydzianki. Jeśli chcecie dowiedzieć się o Ochrydzie jeszcze więcej lub wybierzecie się tam na urlop (co gorąco polecam!), koniecznie zajrzyjcie na ten profil:

To są jakieś jaja

ISBN: 978-83-8423-340-5

© Katarzyna Bester i Wydawnictwo Amare 2026

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody Wydawnictwa Amare.

REDAKCJA: Magdalena Wołoszyn-Cępa

KOREKTA: Emilia Kapłan

OKŁADKA: Izabela Surdykowska-Jurek

PRZYGOTOWANIE E-BOOKA: Gabriel Wyględacz – Studio Akapit

Wydawnictwo Amare należy do grupy wydawniczej Zaczytani.

GRUPA ZACZYTANI SP. Z O.O.

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 716 78 59, e-mail: kontakt@wydawnictwo-amare.pl

https://wydawnictwo-amare.pl

Publikacja dostępna jest na stronie zaczytani.pl.

Table of Contents

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Rozdział szósty

Rozdział siódmy

Rozdział ósmy

Rozdział dziewiąty

Rozdział dziesiąty

Rozdział jedenasty

Rozdział dwunasty

Rozdział trzynasty

Rozdział czternasty

Rozdział piętnasty

Rozdział szesnasty

Rozdział siedemnasty

Rozdział osiemnasty

Rozdział dziewiętnasty

Rozdział dwudziesty

Rozdział dwudziesty pierwszy

Rozdział dwudziesty drugi

Rozdział dwudziesty trzeci

Rozdział dwudziesty czwarty

Rozdział dwudziesty piąty

Rozdział dwudziesty szósty

Rozdział dwudziesty siódmy

Rozdział dwudziesty ósmy

Rozdział dwudziesty dziewiąty

Rozdział trzydziesty

Rozdział trzydziesty pierwszy

Rozdział trzydziesty drugi

Rozdział trzydziesty trzeci

Rozdział trzydziesty czwarty

Epilog

Od autorki