Copyright © by Gabriela Gargaś, 2026

Copyright © by Grupa Wydawnicza FILIA, 2026

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy.

Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2026

Projekt okładki: Kuba Magierowski

Redakcja: Katarzyna Wojtas

Korekta: Olga Smolec-Kmoch, Jarosław Lipski

Skład i łamanie: Dariusz Nowacki

PR & marketing: Andżelika Wojtkiewicz

ISBN: 978-83-8441-402-6

Grupa Wydawnicza Filia sp. z o.o.

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl

Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń jest przypadkowe.

Moim Dziadkom, za piękne wspomnienia…

PROLOG

Janek zamknął oczy. I zobaczył ją. Zawsze do niego wracała we wspomnieniach.

Łucja.

Jej imię wymawiał cicho, jak pierwszą nutę dawno zapomnianej melodii. Nie trzeba było wiele, by pamięć o niej wróciła. Wystarczył zapach mokrego powietrza, stuk tramwaju na zakręcie albo ciepło filiżanki trzymanej w dłoniach. I już była.

Była częścią jego. Są takie osoby, które zlepiają się z nami… I ona właśnie była takim człowiekiem.

Z włosami poruszanymi wiatrem. Z tym spojrzeniem, które miało w sobie spokój i smutek jednocześnie.

Mężczyźni rzadko mówią o takich rzeczach. O uczuciach. Uczy się ich milczenia. Uczy się ich zaciskać dłonie, prostować plecy, iść dalej. Budować domy, drogi, całe miasta. Ale nikt nie uczy ich, co zrobić z sercem. A serce pamięta. Męskie serce kocha, przeżywa. Tęskni.

Janek wiedział to dobrze. Przez lata próbował zagłuszyć wspomnienia pracą. Na budowie hałas był wystarczająco głośny, żeby nie słyszeć własnych myśli. Krzyk majstra, stuk cegieł, metaliczny śpiew rusztowań.

Miasto rosło. Blok za blokiem. Ulica za ulicą. Warszawa powstawała z ruin, tak jak ludzie próbowali powstać z własnych historii. Ale były rzeczy, których nie dało się odbudować. Niektóre chwile pozostają w człowieku na zawsze. Czasem wracają wieczorem, kiedy świat cichnie. Czasem przychodzą nagle, bez zapowiedzi.

Tak jak ona.

Łucja.

Spotkali się wtedy, kiedy świat był jeszcze przerażający w swojej grozie: trzeba było biec, trzeba było przetrwać. A potem… przekonali się, że są uczucia, które przychodzą za późno. Albo w złym czasie. I że miłość nie zawsze oznacza wspólne życie.

Janek otworzył oczy.

Poranek był chłodny. Na ulicy ludzie spieszyli się do pracy, tramwaj zadzwonił gdzieś w oddali. Nad budową unosił się pył. Świat toczył się dalej. Jak zawsze.

Ale on wiedział już jedno. Mężczyźni też pamiętają.

Mężczyźni też potrafią kochać tak, że to uczucie zostaje w nich na całe życie – ciche, wierne, jak światło w oknie, do którego już nigdy się nie wróci.

Janek zamknął oczy jeszcze raz.

I znów zobaczył ją.

Łucję.

CZĘŚĆ I
OCALAŁA

ROZDZIAŁ 1

Śnieg skrzypiał pod ciężkimi butami esesmanów. Mróz szczypał w twarz, a ciemność nocy rozdzierana była jedynie ostrym światłem reflektorów. Niemcy krzyczeli na zebrane dzieci i ich matki, pospieszali, popychali, rozdzielali tłum. Łucja kurczowo ściskała dłoń mamusi.

Na podwórzu przy ulicy Okrzei ustawiono długą kolumnę kobiet i dzieci. Mężczyzn zabrano już wcześniej. Niektórych jeszcze jesienią, innych kilka tygodni temu w środku nocy, kiedy do wsi wjeżdżały ciężarówki z czarnymi krzyżami na plandekach.

Mówiono, że jadą „do pracy”, że wrócą, jak skończy się wojna. Ale nikt już w to nie wierzył.

Zawieziono ich do obozów przejściowych w Zamościu i Zwierzyńcu, a stamtąd dalej, w głąb Rzeszy, do obozów pracy przymusowej, do Majdanka, do Oświęcimia, do Gross-Rosen.

Ci, którzy stawiali opór, trafiali od razu pod mur lub ginęli w drodze w lasach, na poboczach, tam, gdzie śnieg długo był naznaczony krwią.

Na Zamojszczyźnie mówiono wtedy szeptem: „Mężczyzn biorą jak bydło, a ziemię dzielą między Niemców”.

Domy stawały się puste. Pozostawały w nich kobiety i dzieci zdezorientowane, głodne.

Teraz przyszła kolej na matki. Żołnierze SS przechadzali się wzdłuż szeregu, wskazując ręką, kto ma stanąć z jednej, a kto z drugiej strony.

Links! – na lewo. Rechts! – na prawo.

Łucja nie rozumiała słów, ale widziała, co się dzieje. Na lewo odchodzili starsi, na prawo małe dzieci. Rozdzielali rodziny, jakby to były rzeczy, nie ludzie.

– Nie, proszę, błagam! – krzyczała jakaś kobieta, gdy zabrano jej chłopca.

Gestapowiec uderzył ją pejczem w plecy. Zgięła się z bólu, ale dalej próbowała chwytać za rękę syna.

Mamusia Łucji przyciskała ją mocno do siebie, jakby chciała wtopić ją w ciało, by nikt nie zauważył, że to dwie osoby, a nie jedna. Ale żołnierz w czarnym mundurze zatrzymał się przed nimi. Wskazał palcem na dziecko.

– Kind! – rzucił twardo.

– Nie! – zawołała mamusia i objęła Łucję mocniej. – To moje dziecko, moje maleństwo, błagam…

Gestapowiec nie miał litości. Zamachnął się i kolba karabinu uderzyła kobietę w twarz. Upadła w śnieg, a krew natychmiast zabarwiła biel na czerwono.

– Mamusia! – wrzasnęła Łucja, ale już inne, obce dłonie odciągały ją na bok. Krzyczała, kopała, szarpała się, ale jej drobne ciało było bezsilne wobec brutalnych, dużych rąk mężczyzny.

Matka podniosła głowę, oczy miała zamglone od bólu, ale patrzyła wprost na córkę. Usta poruszały się bezgłośnie, aż w końcu Łucja usłyszała urywany szept:

– Musisz być dzielna… Przetrwasz to…

Potem tłum zasłonił mamę. Zostały tylko krzyk i echo w sercu.

Łucja trafiła do grupy innych dzieci. Stały skulone, zmarznięte, niektóre półprzytomne. Popychano je w stronę wagonów towarowych. Drzwi zaskrzypiały, zawiasy jęknęły, a potem wielka ciemność połknęła ich wszystkich.

W środku słychać było tylko płacz. Jedne dzieci wołały matki, inne już nawet nie miały siły. Łucja tuliła swoją szmacianą lalkę, tę jedyną rzecz, którą jej pozwolono zabrać. Lalka też była kaleka: brakowało jej oka. Ale dla Łucji była całą jej rodziną, ostatnim śladem domu.

W głowie wciąż słyszała głos mamy, jak echo: „Musisz być dzielna… Przetrwasz…”.

Jednak kiedy pociąg szarpnął i ruszył w noc, a wokół niej rozległo się zawodzenie setek dzieci, Łucja poczuła, że jej świat, który znała, właśnie się skończył.

Dziewczynka usiadła na podłodze zimnego, drewnianego wagonu. Deski były szorstkie, wilgotne, a przez szpary wciskał się mróz. Skuliła się, kolana podciągnęła pod brodę i przyciskała do piersi swoją lalkę bez oka. Wydawało się jej, że lalka drży razem z nią.

Pociąg zgrzytał, podskakiwał na torach. Każde szarpnięcie rzucało dziećmi o ściany, każde skręcenie toru sprawiało, że głowy uderzały o ramiona obok. Płacz i szlochanie były jak morze, które falowało wokół niej, zalewało każdy kąt.

– Mamo… mamusiu… – płakała jakaś dziewczynka.

– Cicho bądź, bo przyjdą… – szeptał chłopiec, który próbował ją objąć. Ale sam też płakał.

Łucja otworzyła oczy. W półmroku widziała dziesiątki małych sylwetek, skulonych, przytulonych do siebie. Niektóre miały bose nogi, inne zbyt cienkie koszule. Para unosiła się z ich ust jak mgła. Pachniało moczem, stęchlizną, strachem.

Obok niej siedział chłopiec trochę starszy, może dziesięcioletni. Miał zmarznięte, sine usta i rozdarte buty. W rękach trzymał kawałek szmaty, którą raz po raz owijał wokół kostek, jakby to mogło cokolwiek pomóc. Spojrzał na nią spod opadającej grzywki.

– Zimno ci? – zapytał cicho.

Łucja skinęła głową, zbyt zmęczona, żeby odpowiedzieć. Zęby jej dzwoniły tak, że aż bolała szczęka.

– Mnie też… – wyszeptał chłopiec i przesunął się bliżej, tak że ich ramiona się zetknęły. – Jestem Staś. A ty?

– Łucja. – Słowo wyszło jak drżenie, jakby bała się, że wypowie je za głośno i ktoś je ukradnie.

– Masz lalkę… – zauważył, patrząc na jej skarb.

Łucja kiwnęła głową.

– Od mamy.

Na chwilę zapadło milczenie. Wagon znów się zatrząsł. Z ciemnego kąta dobiegł jęk, potem cichy płacz. Ktoś powtarzał modlitwę, szybkim, poszarpanym szeptem: „Zdrowaś Maryjo, łaski pełna…”.

– Ja miałem psa – odezwał się nagle Staś, jakby próbował podtrzymać rozmowę, żeby nie zasnąć. – Ale Niemcy go zastrzelili. Przy chałupie.

Łucja spojrzała na niego szeroko otwartymi oczami.

– A twoja mama?

Chłopiec spuścił głowę.

– Nie wiem. Zabrali ją.

– Moją też zabrali. Została… – urwała.

Łzy popłynęły znów, choć obiecała mamusi, że będzie dzielna.

Staś wyciągnął drżącą dłoń i na chwilę położył ją na jej ramieniu. Tak cicho, że ledwo usłyszała, powiedział:

– Nie płacz. Jeszcze ją zobaczysz. Na pewno.

Ale jego powieki zdradzały, jakby sam w to nie wierzył.

Pociąg pędził dalej w noc. Deski dudniły, dzieci kaszlały, jęczały. Niektóre już nawet nie miały siły płakać. Tylko czasem w tej ciemności ktoś podnosił głos, nawołując matkę, która nigdy nie odpowiedziała.

Łucja tuliła lalkę i szeptała w myślach słowa, które mamusia powiedziała jej po raz ostatni: „Musisz być dzielna… Przetrwasz to…”.

Ale zimno było coraz bardziej przenikliwe, a strach – większy. I tylko ciepło ramienia Stasia obok trzymało ją w tym świecie, jakby to była maleńka wyspa w oceanie ciemności.

Pociąg jechał długo. Tak długo, że dzieci przestały już pytać dokąd. Czas przestał mieć znaczenie. Była tylko ciemność wagonu, zimno, głód i odgłos kół, który dudnił w głowie jak bicie ogromnego serca.

Łucja nie wiedziała, czy minęła noc, czy już kilka dni. Czasem przez szpary między deskami wpadała smuga bladego światła, a wtedy dzieci podnosiły głowy, jakby nagle przypomniały sobie, że gdzieś istnieje świat.

Staś siedział obok niej, coraz bardziej zgarbiony. Nocą dzieci przytulały się do siebie, żeby nie zamarznąć. Tworzyły małe, ludzkie gniazda.

– Tu, bliżej – powiedział któregoś razu Staś, przesuwając się tak, by zrobić miejsce dla dwóch młodszych dziewczynek. – Jak będziemy razem, będzie cieplej.

Dziewczynki nie protestowały. Jedna z nich, może pięcioletnia, miała na imię Hania. Druga, jeszcze mniejsza, nie mówiła prawie wcale. Tylko trzymała się Hani za rękaw jak cień.

Łucja oddała im kawałek swojej chustki.

– Owiń jej ręce – szepnęła.

Hania zrobiła to ostrożnie, jakby to była najcenniejsza rzecz na świecie.

W wagonie dzieci zaczęły powoli tworzyć coś na kształt małej wspólnoty. Starsi pomagali młodszym, choć sami byli wycieńczeni.

Chłopiec o imieniu Franek, może dwunastoletni, pilnował drzwi.

– Jak się zatrzymamy, patrzcie pod nogi – tłumaczył. – Czasem coś wrzucają.

I rzeczywiście, kiedy pociąg zatrzymywał się na jakiejś bocznicy, Niemcy czasem otwierali drzwi tylko na chwilę. Wrzucali do środka wiadro z wodą albo kawałki czarnego chleba. Zawsze wtedy zaczynał się chaos. Dzieci rzucały się do przodu, popychały, płakały. Niektóre były tak słabe, że tylko patrzyły.

Staś złapał kiedyś kawałek chleba. Nie zjadł go od razu. Usiadł obok Łucji i Hani.

– Podzielimy się – powiedział.

Chleb był twardy jak kamień. Musieli go kruszyć zębami i trzymać w ustach, aż zmiękł. Każdy dostał maleńki kawałek. Taki tyci tyci.

Mała dziewczynka, ta, która prawie nie mówiła, patrzyła na niego długo, zanim włożyła go do ust. Potem zaczęła płakać.

– Dlaczego płaczesz? – zapytała Hania.

– Bo w domu mamusia piekła chleb – wyszeptała dziewczynka.

W wagonie zapadła cisza. Tak ciężka, że aż bolała.

Którejś nocy chłopiec siedzący w rogu przestał się ruszać. Najpierw nikt tego nie zauważył. Dopiero rano Franek potrząsnął go za ramię.

– Hej… wstawaj…

Chłopiec się nie obudził.

Dzieci patrzyły na niego w milczeniu. Nikt nie krzyczał. Jakby wszyscy byli zbyt zmęczeni na strach. Kiedy pociąg znów się zatrzymał, drzwi otworzyły się z trzaskiem. Do wagonu zajrzał żołnierz. Franek wskazał ciało. Niemiec nawet nie spojrzał w twarz chłopca. Chwycił go za nogi i bez słowa wyrzucił na śnieg przy torach. Drzwi zamknęły się z hukiem.

W wagonie znów zrobiło się ciemno.

Łucja wtuliła twarz w swoją lalkę. Czuła, jak jej ramiona drżą.

– Staś… – szepnęła.

– Jestem – odpowiedział natychmiast.

– Czy my też… tak…?

Chłopiec milczał chwilę.

Potem powiedział coś, czego chyba sam nie był pewien:

– Nie. My dojedziemy. – Po chwili dodał ciszej: – Bo musimy.

Wieczorem dzieci zaczęły opowiadać o domach. Jakby każde chciało zachować choć kawałek świata, który został gdzieś daleko.

ROZDZIAŁ 2

Zanim przyszła wojna, Janek Lubański miał dzieciństwo spokojne. Ojciec uczył historii w gimnazjum, matka dawała lekcje gry na pianinie. Dom pachniał farbą drukarską i kawą, a półki uginały się od książek. Janek uczył się francuskich wierszyków od pani Heleny, guwernantki, która codziennie zabierała go na spacer do Ogrodu Saskiego i poprawiała mu akcent. Wieczorami słuchał, jak mama gra na fortepianie walce Chopina, a tata opowiadał o bohaterach spod Grunwaldu i powstańcach styczniowych.

Ale teraz… tamten świat wydawał się snem, który uleciał w chwili, gdy pierwsze bomby spadły na Warszawę. Ojca zabrano w czasie łapanki, nigdy nie wrócił. Mama straciła lekkość w palcach, grała już rzadko, a gdy siadła przy fortepianie, jej dłonie drżały tak, że dźwięki rozpadały się w ciszę.

Największym skarbem Janka była teraz jego młodsza siostra, Różyczka. Miała dziewięć lat i delikatne płuca, od dziecka chorowita, wiecznie z kaszlem i gorączką. Jeszcze przed wojną była pyzatą dziewczynką noszącą koronkowe sukienki, ale dziś stała się tylko blada, wychudzona, owinięta w stary koc. Każdego dnia Janek podawał jej mleko z wodą, jakieś resztki chleba, przykrywał ją własnym płaszczem, kiedy nocą trzęsła się z zimna.

– Jasiu… – szepnęła pewnego ranka, gdy poprawiał jej poduszkę. – A kiedy tata wróci?

Chłopiec przełknął ślinę. Serce ścisnęło mu się tak, że trudno było oddychać.

– Wróci… – skłamał cicho, gładząc jej włosy. – Na pewno wróci. Musisz tylko być dzielna, Różyczko.

I tak uczył się być ojcem, bratem i opiekunem w jednym. Na bazarze wymieniał stare książki na ziemniaki, nosił wodę ze studni, pchał się w kolejki po chleb. A kiedy mama, zmęczona i milcząca, płakała w kącie w rozpaczy za ojcem, to właśnie Janek przykrywał Różyczkę i czuwał przy jej łóżku.

Tego styczniowego poranka 1943 roku mama kazała mu zostać w domu, ale Janek wymknął się na Dworzec Wschodni. Wiedział, że coś się dzieje. Miasto huczało od plotek: mają przywieźć dzieci z Zamościa, same, bez rodziców. Mówiono, że jadą w bydlęcych wagonach, że płaczą i marzną, że umierają po drodze.

Na peronie zebrał się tłum. Kobiety w chustach trzymały bochenki chleba i słoiki z mlekiem, starcy przynieśli koce, nawet młodzież z tajnych kompletów rozglądała się niespokojnie, gotowa do pomocy. Wszyscy czekali w napięciu, bo nikt nie wiedział, co przywiozą te wagony: życie czy śmierć.

Janek siedział na zimnej ławce. Mróz szczypał go w dłonie, które ukrywał w kieszeniach. Myślał o Różyczce czy śpi, czy znów kaszle, czy mama poda jej ciepłej wody. Ale jednocześnie jakby wiedział, że musi tu być. Jakby coś pchało go ku tym dzieciom, które miały nadjechać.

Pociągu jeszcze nie było. Tylko cisza peronu, biały oddech ludzi i złowrogie skrzypienie torów w oddali. Janek miał czternaście lat, a czuł się jak dorosły. Wtedy nie wiedział jeszcze, że w jednym z wagonów, stłoczona wśród płaczących maluchów, jedzie dziewczynka z Zamojszczyzny, o niebieskich oczach, trzymająca szmacianą lalkę bez oka. Dziewczynka, której los splecie się z jego życiem na zawsze.

Janek otulił się mocniej paltem, ale i tak ziąb wciskał mu się pod kołnierz. Na peronie panowała nerwowa cisza, tylko od czasu do czasu ktoś kaszlnął albo poprawił koc pod pachą.

– Jasiek! – usłyszał nagle znajomy głos.

Odwrócił się i zobaczył Gienka, starszego o kilka lat sąsiada, który był też jego przyjacielem. Mieszkali w tej samej kamienicy przy Alejach Jerozolimskich. Gienek miał już siedemnaście lat, był wysoki, chudy, w starym płaszczu, z włosami opadającymi na czoło. Zawsze powtarzał, że po wojnie zostanie aktorem. Czasem recytował fragmenty Dziadów na podwórku, a dzieci słuchały go jak zaczarowane.

Teraz jednak jego twarz była zacięta, a w oczach tlił się gniew.

– Co ty tu robisz, mały? – rzucił, podchodząc bliżej.

– Czekam… – odpowiedział Janek. – Mówią, że przywiozą dzieci…

– Ano przywiozą. – Gienek splunął na bok. – Widziałem takie wagony. Byliśmy na Grochowie, jak przejeżdżały. Płacz, krzyk… pieprzone szwaby! – warknął, zaciskając pięści w kieszeniach.

Janek drgnął. Nie był przyzwyczajony do tak mocnych słów, zwłaszcza od Gienka, który zwykle mówił o scenie, o teatrze, o rolach, które chciałby zagrać.

– Myślisz… że my im pomożemy? – zapytał cicho Janek.

– A kto, jak nie my? – Gienek spojrzał mu prosto w oczy. – Niemcy by nas wszystkich najchętniej w piach zakopali. Ale póki żyjemy, musimy ich przechytrzyć. Rozumiesz?

Janek kiwnął głową. Poczuł, że serce bije mu szybciej.

– Zobaczysz, Jasiek – dodał Gienek po chwili, głos mu złagodniał. – Jeszcze przyjdą czasy, że zamiast strachu będzie scena, światła, ludzie będą klaskać… Ja wtedy stanę na deskach teatru. A ty? Ty też coś zrobisz.

– Ja? – zdziwił się Janek.

– Ty masz dobre serce, mały. A to ważniejsze niż wszystkie role.

Pociąg jeszcze nie nadjechał, ale gdzieś daleko, w mroźnym powietrzu, rozległ się przeciągły gwizd. Ludzie na peronie poruszyli się niespokojnie. Ktoś podniósł koc, ktoś inny wyszeptał modlitwę.

Janek spojrzał na Gienka i poczuł, że nie jest już sam. Był chłopcem, ale obok niego stał ktoś starszy, kto też wierzył, że trzeba coś zrobić, choćby tylko rozwinąć koc, podać kawałek chleba.

Gienek zacisnął pięści i powtórzył przez zęby, jakby sam do siebie:

– Pieprzone szwaby…

A Janek w tej samej chwili pomyślał o Różyczce – o jej gorączce, o jej słabym kaszlu – i zrozumiał, że gdyby to ona jechała w takim wagonie, zrobiłby wszystko, by ją ocalić.

ROZDZIAŁ 3

Pociąg wtoczył się na stację z jękiem żelaza. Wagony zatrzeszczały, zgrzytnęły koła, a potem zapadła cisza: ciężka, gęsta, tak jakby ktoś wstrzymał oddech.

Ludzie na peronie zbliżyli się do torów. Janek poczuł, jak Gienek ściska go za ramię. Widział, jak kobiety unosiły koce, jak mężczyźni chwytali za drągi, by otworzyć ciężkie drzwi.

Nagle z wnętrza wagonu dobiegł płacz. Najpierw pojedynczy, chrapliwy, jak jęk ptaka, potem słychać było coraz więcej głosów: cienkich, przerażonych.

– Boże… – jęknęła kobieta stojąca obok Janka.

Drzwi zaskrzypiały, kiedy wreszcie udało się je odsunąć. Z wnętrza buchnęły chłód i odór stęchlizny, potu i moczu. I wtedy wszyscy zobaczyli dzieci. Zgarbione, wynędzniałe, z policzkami zapadniętymi jak u starców.

Jedno po drugim wysypywały się w ramiona ludzi. Niektóre same nie potrafiły zejść. Trzeba było je chwytać, podnosić, przenosić.

Janek podbiegł bliżej, choć nogi miał jak z waty. Stanął przy krawędzi wagonu. I wtedy zobaczył ją.

Dziewczynkę z jasnymi, potarganymi lokami. Z niebieskimi oczami, które ledwo się otwierały. W ramionach trzymała szmacianą lalkę bez oka. Drżała, a jej drobne ciało chwiało się, jakby miało upaść.

– Daj mi ją! – krzyknął Janek do mężczyzny, który próbował ją podnieść. Sam wyciągnął ręce.

Gdy Łucja wpadła w jego ramiona, poczuł, jak jest lekka – lżejsza niż jego siostra Różyczka. Ale od razu zrozumiał, że to nie lekkość, tylko słabość. Dziecko niemal przelewało mu się przez ręce, jakby nie miało już siły trzymać się życia.

– Hej, dziewczynko! Słyszysz mnie? – szeptał, pochylając się nad jej twarzą.

Otworzyła oczy na sekundę. Niebieskie, zmęczone, ale wciąż błyszczące. Wyszeptała coś, tak cicho, że musiał przyłożyć ucho do jej ust:

– Zimno…

Janek przycisnął ją mocniej do piersi, owinął w swój szalik. – Już dobrze, już jesteś bezpieczna.

Była lekka. Za lekka.

Czuł przez ubranie, że jest sztywna z zimna, że oddycha z trudem, jak ptak, któremu ktoś połamał skrzydła.

– Hej… hej, dziewczynko. Słyszysz mnie? – powtarzał, przyciskając ją do siebie.

Otworzyła oczy. Niebo miało taki kolor, jak jej źrenice – blady, wypłowiały błękit.

Usta jej drżały.

– T… tak… – szepnęła. – Tam jest Staś… trzeba pomóc Stasiowi… on śpi.

Janek spojrzał w głąb wagonu.

Na słomie, w kącie, leżał chłopiec. Może o rok, dwa starszy od dziewczynki.

Miał zamarznięte dłonie, sine wargi, otwarte oczy, w których nie było już życia.

– Gienek! – zawołał Janek drżącym głosem. – Gienek, pomóż mi z chłopcem!

Gienek wspiął się na wagon, nachylił nad dzieckiem. Potem popatrzył na Janka. I tylko pokręcił głową.

– Za późno…

Łucja – bo tak zapisano ją potem w spisie uratowanych dzieci – zaczęła płakać.

Nie głośno. Cicho, tak, że ten płacz był jak szept, jak modlitwa.

Janek przytulił ją mocniej.

– Cicho, maleńka. Cicho. Jesteś już bezpieczna…

Ludzie podawali dzieci z rąk do rąk, kobiety przykrywały je chustami, ktoś podał mleko w butelce, ktoś inny zawinął niemowlę w swój płaszcz. Cud, że przeżyło.

Janek klęknął na peronie, wciąż trzymając Łucję. Czuł, że drży, że jej oddech jest krótki, urywany. Myślał o Różyczce, o tym, że gdyby to ona jechała w takim wagonie, też chciałby, by ktoś ją objął i ogrzał.

– Nie pozwolę ci zamarznąć… – wyszeptał do dziewczynki, nawet nie wiedząc, dlaczego mówi te słowa.

Łucja poruszyła palcami, jakby chciała przytrzymać lalkę, ale jej ręka opadła. Zasypiała, wtulona w jego ramiona.

Janek poczuł, że od tej chwili jej życie spoczywa w jego dłoniach.

Na peronie panował chaos, ale był to chaos pełen troski. Ktoś rozwinął worek z kocami, ktoś inny nalewał mleko do blaszanych kubków. Kobiety płakały, obejmując obce maluchy, jakby to były ich własne.

Janek wciąż trzymał Łucję. Miała wysoką gorączkę, choć jej ciało drżało z zimna. Jej włosy, jasne loki, przyklejały się do policzków.

– Chłopcze, podaj mi ją! – odezwała się kobieta w grubym, wełnianym płaszczu. – Trzeba jechać do Szpitala Dzieciątka Jezus, tam przyjmują najcięższe przypadki!

Janek zacisnął dłonie mocniej.

– Nie! Ja pójdę z nią! – wykrztusił, jakby ktoś mógł mu odebrać dziewczynkę, którą ledwie co odnalazł.

Kobieta spojrzała na niego surowo, ale potem skinęła głową.

– Dobrze.

Gienek pomógł Jankowi.

– Spokojnie, Jasiek. Nie jesteś sam. Ja pójdę z wami, pomogę ci ją nieść.

Wraz z grupą innych Warszawiaków ruszyli ulicami miasta. Śnieg chrzęścił pod nogami, a zimny wiatr ciął twarze. Dzieci, owinięte w koce, niesiono na rękach, czasem po dwoje naraz. Ktoś szeptał różaniec, ktoś inny nucił kołysankę, by uciszyć płacz maluchów.

Łucja otworzyła oczy. Jej spojrzenie, blade i zmęczone, spotkało się z oczami Janka.

– Jak masz na imię? – zapytał, pochylając się do niej.

– Łu… Łucja… – wyszeptała.

– Łucja… – powtórzył. – Ja jestem Janek. Nic ci się nie stanie.

Dziewczynka przymknęła oczy, ufnie, jakby te słowa były wystarczającym schronieniem.

Na Tamce zatrzymała ich grupa kobiet z Polskiego Komitetu Opiekuńczego. Spisywały nazwiska, choć dzieci często nie umiały już podać ani imienia, ani skąd pochodzą.

Karetki i furmanki czekały na rogu.

Janek nie wypuszczał Łucji z rąk. Czuł, jak jej czoło pali go przez rękaw.

– Ona jest chora… musi iść do szpitala.

– Dobrze, synku. Do Szpitala Dzieciątka Jezus.

Wielu ludzi próbowało zabrać dzieci do siebie – do prywatnych domów, do klasztorów, sierocińców. Zakonnice otwierały furtki klasztorów, lekarze rozkładali prowizoryczne łóżka.

W szpitalu panował tłok. Małe ciała leżały na siennikach, w pościeli przesiąkniętej potem. Lekarze biegali od jednego dziecka do drugiego.

Janek siedział przy łóżku, na którym położono Łucję. Wciąż trzymała swoją lalkę, choć tak słabo, że Janek musiał poprawiać jej rączki, by nie wypuściła.

– Będę tu z tobą. Nie bój się – szepnął.

Dziewczynka spojrzała na niego raz jeszcze i uśmiechnęła się bladym, krótkim uśmiechem. Potem zasnęła.

Janek oparł czoło o jej dłoń. Wiedział, że ta noc zdecyduje o wszystkim. Wiedział też, że nigdy w życiu nie zapomni tego uczucia – ciężaru małego ciała, które przelewało mu się przez ręce, i świadomości, że to właśnie on musi je uratować.

ROZDZIAŁ 4

Gdy Janek wrócił do mieszkania przy Alejach Jerozolimskich, było już późne popołudnie. W oknach paliły się słabe świece, a w powietrzu wisiał ciężki zapach wilgoci i dymu z pieca, który dogasał.

Matka siedziała na krześle przy stole. Patrzyła w ciemność nieobecnym wzrokiem, dłonie ściskała tak mocno, że aż pobielały jej knykcie. Łzy spływały cicho po jej policzkach. Helena przeżywała swoje melancholie bardzo intensywnie.

– Jasiu, gdzie ty byłeś? – jej głos zadrżał, nie podniosła nawet oczu. – Ojca już straciliśmy… a ja nie mogę stracić ciebie.

Janek podszedł do niej powoli. Nie wiedział, co powiedzieć. Chciałby opowiedzieć wszystko – o wagonach, o dzieciach, o Łucji – ale widział, że matka jest jak pęknięte szkło, wystarczy jeden dotyk, by rozsypała się w drobne kawałki.

Za ścianą rozległ się kaszel. Cichy, męczący. Janek od razu pobiegł do pokoju Różyczki.

Siostra leżała skulona na łóżku, blada jak płótno. Na stoliku stała szklanka z wodą i buteleczka kropli, które kiedyś przyniosła sąsiadka.

– Jasiu… – wyszeptała, gdy wszedł. – Mama znowu płacze?

Chłopiec kiwnął głową.

– Tak. Musimy jej dać krople, żeby zasnęła.

Różyczka podniosła się lekko, z wysiłkiem. Drżały jej ręce, ale podała bratu buteleczkę.

– Ty umiesz lepiej odmierzyć. Ja bym rozlała. Musimy dbać o mamusię, ona tęskni za tatusiem.

Chłopak skinął głową, chociaż niekiedy miał dosyć matki. Oni też tęsknili, ale trzeba było żyć.

Janek nalał kilka kropli na łyżeczkę, zaniósł matce.

– Mamo, proszę. Wypij. Będzie ci lżej.

Kobieta wzięła łyżeczkę mechanicznie, bez słowa. Po chwili jej ramiona opadły, a powieki zaczęły się przymykać.

Janek usiadł na podłodze obok łóżka Różyczki. Było zimno, ale nie zwracał na to uwagi. Myślał o Łucji.

– Wiesz, Różyczko… – zaczął cicho. – Byłem dziś na dworcu. Przywieźli dzieci. Dużo… bardzo dużo. Takich jak ty. Albo młodszych.

– Dzieci? Bez mam? – dziewczynka otworzyła szeroko oczy.

– Bez. Same. W wagonach, jak zwierzęta. Płakały… – Głos mu się załamał. – Jedną dziewczynkę wziąłem na ręce. Bałem się, że mi umrze. Ale żyje. Leży teraz w szpitalu. Ma na imię Łucja.

Różyczka położyła drobną dłoń na jego ramieniu.

– To dobrze, że byłeś tam, Jasiu. Może Pan Bóg posłał cię właśnie do niej.

Janek spojrzał w jej poważne oczy i poczuł, że mała mówi prawdę.

***

Wiatr świstał w szparach okien, jakby ktoś szeptał w ciemności modlitwy, których nikt już nie chciał słuchać. Piec wygasł, a w pokoju unosił się zapach wilgoci i dymu.

Różyczka budziła się co chwilę. Kaszlała, drżała, wołała Janka, a potem znowu zasypiała na moment, niespokojnie, z gorączką.

Janek siedział przy jej łóżku, owinięty w stary, zniszczony koc, i nie wiedział, co robić.

Patrzył na jej drobne dłonie, na te same piegi co u niego i czuł, jak ściska go coś w środku. Strach. Bezsilność. Złość.

Za ścianą spała matka. A może tylko udawała, że śpi. Odkąd zabrali ojca, była nieobecna, jakby jej dusza błąkała się gdzieś po świecie, zostawiając ciało w tym zimnym mieszkaniu. Czasem płakała po cichu, czasem mówiła coś do ojca, którego już nie było. A czasem siedziała i patrzyła w przestrzeń i wtedy Janek jej nienawidził.

Za to, że się poddała.

Za to, że on musiał być dorosły, choć miał ledwie czternaście lat.

– Jasiu… – szepnęła Różyczka, gdy znów się przebudziła.

– Śpij, Różyczko.

– Nie mogę. Zimno mi.

Poprawił jej koc, przykrył aż po brodę.

– Już dobrze. Zaraz zrobi się cieplej.

Cisza rozlała się po pokoju, przerywana tylko chrapliwym oddechem dziewczynki.

Po chwili znowu siostra odezwała się, słabo, prawie bez tchu:

– Nie mów źle o mamusi, dobrze?

Janek zamarł.

– Nie mówię źle.

– Ale myślisz źle. Wiem to, znam cię.

Nie odpowiedział.

– Mamusia kocha tatusia… – kontynuowała Różyczka, a jej powieki drżały. – A jego nie ma z nami. Dlatego jest smutna. Nie złość się na nią.

– Ale ona… – urwał.

Jak miał jej powiedzieć, że matka już prawie nie żyła? Że tylko chodziła po mieszkaniu jak cień? Że przestała się zajmować córką. Chorą córką. On jakoś sobie poradzi, ale była Różyczka.

Siostra uśmiechnęła się lekko, choć jej usta były sine.

– Musisz być dzielny. Kocham cię, Jaśku.

Janek poczuł, że coś w nim pęka.

Chciał krzyczeć, że nie chce być dzielny, że chce ojca, normalnego domu, ciepła. Ale nie krzyknął. Tylko ścisnął rękę siostry, jakby od tego zależało jej życie. A potem, gdy zapadła głęboka cisza, wstał, podszedł do okna i spojrzał w noc. Na zamarznięte podwórko, na ślady butów znikające w śniegu, na świat, który nie miał w sobie już nic dobrego.

Wiedział tylko jedno: że musi przeżyć.

Dla Różyczki.

Dla tej dziewczynki z wagonu.

Dla ojca, którego zabrali.

A może po prostu po to, by jeszcze kiedyś zobaczyć dzień, w którym nikt już nie będzie płakał.

***

Janek obudził się wcześnie, zanim jeszcze nastał świt. W mieszkaniu było jak w grobie. Z ust chłopca unosiła się para, gdy oddychał.

Różyczka spała niespokojnie, jej drobne ciało drżało pod cienkim kocem. Matka leżała w drugim pokoju, skulona, jakby każdy oddech był dla niej wysiłkiem.

Janek wiedział, że dziś musi wyjść. Nie dlatego, że chciał, a dlatego, że nie miał wyboru.

W szafce została łyżka mąki, może garść kaszy. Nawet kropli tłuszczu nie było.

A mama… mama przestała już o cokolwiek pytać.

Na stole leżała papierośnica ojca: srebrna, z wyrytym inicjałem A.S. i maleńkim orłem, którego ojciec gładził zawsze przed włożeniem do kieszeni. Obok w szufladzie spoczywał złoty sygnet, jedyna rzecz, jakiej Janek nie oddał Niemcom podczas rewizji. Pamiątki po ojcu. Po życiu, które przestało istnieć.

Wziął je do ręki. Papierośnica była zimna, ciężka. Sygnet błysnął nikłym światłem świecy.

– Tato… – wyszeptał, jakby ojciec mógł go usłyszeć. – Pożycz mi to na trochę. Muszę coś zdobyć. Dla nich.

Zawinął przedmioty w kawałek materiału i schował za pazuchę.

Zanim wyszedł, pocałował Różyczkę w czoło.

– Idę po chleb – szepnął.

Nie otworzyła oczu, tylko westchnęła przez sen.

Na zewnątrz śnieg skrzypiał pod butami. Niebo było ołowiane, powietrze gęste, przesiąknięte dymem z wypalonych domów.

Z daleka dochodziły odgłosy strzałów. Ale nikt już nie reagował – strzały stały się codziennością.

Janek szedł do podwarszawskiej wsi. Tam, na czarnym rynku, można było jeszcze coś dostać.

Za sygnet mógłby dostać mąkę, trochę cukru, może nawet odrobinę smalcu. Za papierośnicę kilka ziemniaków i trochę chleba.

Na rozstaju spotkał Gienka. Stał oparty o płot, z nosem czerwonym od zimna, w starym płaszczu, który był na niego za duży.

– Dokąd idziesz, Janek? – spytał.

– Do wsi. Muszę coś skołować dla Różyczki i tej małej ze szpitala.

– Niebezpiecznie. Niemcy krążą. Wczoraj złapali chłopa z sąsiedniej wsi, miał worek mąki. Wiesz, co zrobili?

Janek skinął głową. Wiedział. Wszyscy wiedzieli.

– To chodźmy razem – powiedział Gienek po chwili. – Jakby co, łatwiej dwóm niż jednemu.

Ruszyli.

Po drodze mijali opuszczone chaty, z wybitymi szybami i śladami po kulach na ścianach. Na drzewie wisiał zmarznięty plakat: „Verboten! Za nielegalny handel – śmierć”. Ktoś napisał pod spodem ołówkiem: „A za głód co?”.

– Wiesz – odezwał się Gienek po dłuższej ciszy. – Ludzie mówią, że Niemcy zabierają dzieci do jakichś rodzin w Rzeszy. Uczą je po niemiecku, ubierają w swoje ciuchy. A potem już nie pamiętają, kim są.

Janek spojrzał na niego z gniewem.

– Przestań.

– Co? Przecież to prawda.

– Nie chcę o tym słuchać.

Szli dalej, aż dotarli do wsi. Tam, w zaułku za kościołem, odbywał się nielegalny handel. Kobiety w chustach, mężczyźni w starych mundurach, dzieci z pustymi oczami. Wszyscy coś mieli i nic nie mieli zarazem. Wymieniali kawałki życia na odrobinę przetrwania.

Janek wyjął papierośnicę.

– Ile za to? – zapytał starą kobietę z koszem ziemniaków.

Kobieta popatrzyła nieufnie, potem dotknęła srebra palcem.

– Kilka ziemniaków i trochę kaszy. Więcej nie dam, bo sama głoduję.

Zgodził się. Potem oddał sygnet za mąkę i garść cukru.

Kiedy wracali, niósł woreczek z jedzeniem jak największy skarb. Gienek milczał. Na drodze powrotnej spotkali konwój Niemców. Kazali im stanąć.

Serce Janka zamarło.

Żołnierz z karabinem podszedł, spojrzał w worek, w ich twarze.

– Was ist das?[1] – zapytał.

– Für Kinder[2] – wyjąkał Janek. – Für kleine Schwester[3].

Żołnierz popatrzył na niego jeszcze raz. I machnął ręką.

– Raus. Schnell[4].

Gdy wreszcie zostali sami, Janek uklęknął w śniegu. Trzymał worek przy piersi, jakby to było serce jego rodziny. Wiedział, że jeszcze chwilę przetrwają. A potem znowu będzie trzeba coś sprzedać, coś oddać.

Aż w końcu nie zostanie nic.

1 Was ist das? (niem.) – Co to jest?

2 Für Kinder (niem.) – Dla dziecka.

3 Für kleine Schwester (niem.) – Dla małej siostry.

4 Raus. Schnell. (niem.) – Precz. Szybko.

ROZDZIAŁ 5

W sali szpitalnej panował półmrok. Na siennikach leżały dzieci, wiele z wysoką gorączką, inne cicho jęczały przez sen. Siostry zakonne krążyły, zmieniały kompresy, podawały gorzkie krople, przykrywały kołdrami.

Łucja leżała nieruchomo, przytulona do swojej lalki bez oka. Czoło paliło ją jak ogień, a ciało było tak ciężkie, że nie mogła podnieść ręki.

Kiedy pielęgniarka przykładała chłodny okład, dziewczynka wyszeptała:

– Janek…

Siostra uśmiechnęła się ciepło.

– Pan Bóg dał ci dobrych ludzi, dziecko. Chłopiec pewnie przyjdzie, jeśli tylko będzie mógł.

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Spis treści

1. Okładka

2. Karta tytułowa

3. Karta redakcyjna

4. Prolog

5. Część I. Ocalała

Punkty orientacyjne

1. Okładka

2. Strona tytułowa

3. Prawa autorskie

4. Dedykacja