Andrzej Brzostowski

To, co nieuchwytne. Poezja chwili

Autorka okładki Natalia Makowska

© Andrzej Brzostowski, 2025

„To, co nieuchwytne. Poezja chwili” to zbiór poezji kontemplacyjnej o silnym zabarwieniu duchowym, inspirowanej filozofią zen i minimalizmem japońskiej tanki. Motywem przewodnim tomu jest ulotność istnienia oraz poszukiwanie harmonii pomiędzy ciszą a słowem, myślą a przestrzenią.

Wiersze skłaniają do refleksji nad jednością rzeczywistości, nietrwałością chwili oraz głębią doświadczenia wewnętrznego.

ISBN 978-83-8414-129-8

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. To, co nieuchwytne. Poezja chwili

2. Przestrzeń poza słowami

1. I. Cisza i pustka

2. II. Przemijanie i nietrwałość

3. III. Granice i tożsamość

4. IV. Sen i rzeczywistość

5. V. Jedność i nieskończoność

6. VI. Powrót i przebudzenie

7. VII. Źródło i spełnienie

8. VIII. Całość i pełnia

9. IX. Naturalna prostota

10. X. Dźwięk i cisza

11. XI. Tożsamość wiatru

12. XII. Pierwotna chwila

13. XIII. Przebudzenie ciszy

14. XIV. Dotyk światła

15. XV. Jedność oddechu

16. XVI. Mowa ciszy

17. XVII. Pękające odbicie

18. XVIII. Bez granic

19. XIX. Nici istnienia

20. XX. Próg czasu

21. XXI. Dom poza czasem

22. XXII. Nieustanne teraz

23. XXIII. Nigdy oddzielony

24. XXIV. Cisza widzi wszystko

25. XXV. Obecność

26. XXVI. Niebo przyjaźni

27. XXVII. Jedno światło

28. XXVIII. Wszystko w wszystkim

29. XXIX. Nie ma różnicy

30. XXX Ostatni krok, pierwszy krok

Przestrzeń poza słowami

Tym, którzy patrzą poza słowa i odnajdują światło w przestrzeni pomiędzy.

Zanim narodzi się myśl, istnieje cisza. Zanim dźwięk rozbrzmi, trwa przestrzeń pełna obecności. Poezja tanka nie jest tylko zapisem słów, lecz bramą do doświadczenia czegoś większego — głębokiego, nieuchwytnego, lecz prawdziwie obecnego. To ścieżka prowadząca nie ku rozumieniu, lecz ku czuciu.

Tanka to klasyczna forma japońskiej poezji, sięgająca VIII wieku. Składa się z pięciu wersów o schemacie sylabicznym 5-7-5-7-7. Jest bardziej rozbudowana niż haiku, pozwalając na subtelne rozwinięcie myśli i emocji. Tradycyjnie tanka była sposobem wyrażania najgłębszych przeżyć — miłości, ulotności życia, piękna natury. Współcześnie zachowała swoją esencję: jest medytacją nad chwilą, próbą uchwycenia tego, co nieuchwytne.

W każdej chwili, w każdym oddechu kryje się nieskończoność. Kiedy patrzysz na liść drżący na wietrze, nie ma nic poza tą chwilą. Nie ma przeszłości, nie ma przyszłości — tylko ruch, tylko światło, tylko cisza, która otula wszystko swoim bezgranicznym ramieniem.

Czy cisza jest brakiem dźwięku, czy może jest źródłem wszystkiego, co słyszysz? Czy pustka jest nieobecnością, czy może jest przestrzenią, w której wszystko się rodzi? W tej poezji nie znajdziesz odpowiedzi, bo one nigdy nie były potrzebne. Znajdziesz pytania, które, jeśli pozwolisz im wybrzmieć, mogą rozpuścić się w ciszy — tak, jak krople rosy znikają w porannym świetle.

Oddychaj, czytaj, ale nie szukaj. Pozwól, by wersy przepływały przez ciebie jak chmury na letnim niebie. Pozwól, by twoja świadomość rozszerzyła się jak fale oceanu, który nie zna granic. Wszystko, czego szukasz, jest już tutaj — w cichym dotyku światła, w drżeniu wiatru, w chwilowym rozbłysku myśli, która znika, zanim zdążysz ją nazwać.

Otwórz ten tomik jak otwierasz okno o świcie — bez oczekiwań, bez potrzeby zrozumienia. Cisza już mówi, a światło zawsze wskazuje drogę. Zanim zamkniesz tę książkę, pozwól ciszy otworzyć coś w Tobie.

Niech ta książka będzie echem ciszy, w której rodzą się pytania. Niech prowadzi do przestrzeni, gdzie myśl się zatrzymuje, a serce rozpoznaje to, co zawsze było obecne.

To, co nieuchwytne, nie wymaga uchwycenia — wystarczy pozwolić mu być.

Andrzej Brzostowski

I. Cisza i pustka

Cisza oddycha

Światło bez kształtu — czyste

Serce otwarte

Bez granic, bez myśli

Tylko — istnienie

Czy cisza potrzebuje słuchacza? Czy światło potrzebuje oczu? Gdy serce jest otwarte, niebo rozciąga się we wszystkich kierunkach.

II. Przemijanie i nietrwałość

Krople rosy lśnią

jak myśl niedokończona

Pustka się otwiera

Bez wysiłku, bez pragnienia

W bezmiarze czystej próżni

Myśl rodzi się jak kropla. Lśni, drży — i znika. Gdzie była przed chwilą? Gdzie jest teraz?

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.