Copyright © 2023

Alicja Tomczuk

Wydawnictwo NieZwykłe

All rights reserved

Wszelkie prawa zastrzeżone

Redakcja:

Katarzyna Moch

Korekta:

Sara Szulc

Joanna Boguszewska

Barbara Hauzińska

Redakcja techniczna:

Paulina Romanek

Projekt okładki:

Paulina Klimek

Autor ilustracji:

Marta Michniewicz

www.wydawnictwoniezwykle.pl

Numer ISBN: 978-83-8320-889-3

Fragment

Ostrzeżenie

Prolog

Rozdział 1: Zło nigdy nie śpi

Rozdział 2: Bezwartościowa dusza

Rozdział 3: Pierwszy stopień

Rozdział 4: Urokliwy smutek

Rozdział 5: Niewdzięczny dupek

Rozdział 6: Lekki grzech

Rozdział 7: Bajeczna zguba

Rozdział 8: Wieczór spowiedzi

Rozdział 9: Nagie wyznanie

Rozdział 10: Uzależniające doznania

Rozdział 11: Zakazane kroki

Rozdział 12: Chwila szczęścia

Rozdział 13: Nieszczęsna przepowiednia

Rozdział 14: Początek końca

Rozdział 15: Fałszywa nadzieja

Playlista

Podziękowania

Przypisy

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.

Osobom, które straciły wiarę w lepsze życie…

Nie przestawajcie marzyć, bo stracicie nadzieję, która pozwala żyć ze świadomością, że dołożyliście wszelkich starań, by było dobrze. Uwierzcie, że posiadacie w sobie płomień, który nigdy nie zgaśnie. Już zawsze, ale to zawsze będzie migotał.

Ostrzeżenie

The Fake Hope porusza drażliwe tematy, tj. toksyczne relacje, myśli samobójcze czy okaleczanie się. Książka jest przeznaczona dla osób powyżej szesnastego roku życia.

Czytasz na własną odpowiedzialność!

Prolog
„Nadzieja jest płomieniem, który miga, ale nie gaśnie”

Sądziłam, że po przejściu przez piekło nic więcej mnie nie zaskoczy. Cieszyłam się na samą myśl o tym, że dzieliło mnie tak niewiele od ucieczki przed przeszłością. Nareszcie dostałam od życia szansę, by zapomnieć. Pragnęłam wymazać z pamięci te wszystkie przykre, a czasami tragiczne obrazy, przez które miewałam koszmary w nocy i nie mogłam spać, bo płakałam z niemocy. Byłam bezradna i słaba.

Ty jedynie spotęgowałeś tę niemoc i słabość.

Objawiłeś się w jednym z moich snów. Przestrzegałeś przed życiem i tym, co na mnie czeka. Patrzyłam w te twoje czarne oczy z nadzieją, że będzie dobrze. Niestety, tak się nie stało. Czekałam cierpliwie na chwilę, w której oboje odpuścimy. Zniszczenie przejęło nasze życie, a raczej jego chęć. Pierwszy zadeklarowałeś to ty, a następnie ja. Mąciłeś mi w głowie jak wszystkie demony razem wzięte. Za każdym razem nabierałam się na twoje miłe, słodkie słówka. Nabierałam się na twój dotyk i pocałunki.

Teraz wiem, że miałeś rację. W tamtej chwili byłam słaba, bo nie umiałam znaleźć sobie miejsca. Myślałam, że to ty nim będziesz, ale się myliłam. Tak kurewsko się pomyliłam. Twoje czyny nie raniły mnie tak bardzo jak słowa, które wylatywały z twoich bladych ust, smakujących tak intrygująco. Wyczuwałam na nich ciągle to samo. Słodkie i ciężkie kłamstwa.

Jednak z upływem czasu zrozumiałam jedno…

Sprawiłeś, że moja nadzieja stała się jeszcze większą ułudą.

Rozdział 1:

Zło nigdy nie śpi

Do you really wanna hurt me?
Do you really wanna make me cry?

Nessa Barrett

Nie wierzyłam w to, co działo się na moich oczach. Opuszczałam miejsce, w którym wszystko już dawno straciło sens. Zostawiałam ludzi, którzy byli potworami i nareszcie mogłam o nich zapomnieć. Czerń mogła spokojnie odejść w zapomnienie, a zamiast niej wkroczy wielobarwne życie. Ostatni raz przebywałam tam, gdzie nie byłam sobą. Poczucie bezpieczeństwa i domowego ciepła szybko straciło na sile, przez co otoczyły mnie pustka i niewyobrażalny chłód.

W dzieciństwie zawsze marzyłam, by być najszczęśliwszą dziewczyną na świecie. Nie znałam wtedy realności życia. Obserwując swoich rówieśników, z którymi nie utrzymywałam zbyt ciepłych stosunków, łzy napływały mi do oczu. Wszyscy byli kochani, tylko nie ja. Przyczyniało się to do nieprzespanych nocy albo dekoncentracji w szkole. Nie docierały do mnie żadne słowa. Obojętność ogarnęła moje życie w całości. I co gorsza, nie umiałam z tym walczyć. Nawet pomoc babci już nic mi nie dawała i więcej nie da, ponieważ odeszła z tego świata. Dumnie patrzyła na mnie z góry, jak spełniam marzenia. Może nie było to takie proste, ale dawałam sobie radę, mając w głowie myśl, że kiedyś znów się zobaczymy i będziemy ze sobą na zawsze.

Domknęłam spakowaną czarną walizkę i odchyliłam głowę do tyłu, by móc spokojnie odetchnąć. Moje oczy samoistnie się zamknęły i nie czułam nic. Zupełnie nic. Wzięłam kilka głębszych oddechów. Słyszę, że się zbliża. Po upływie kilku sekund spojrzałam na wielki portret naszej rodziny. Szczęki automatycznie mi się zacisnęły, widząc jedno wielkie kłamstwo na ścianie. Każdy z czterech uśmiechów był tak sztuczny jak moja empatia do ludzi. Cieszyłam się, a wręcz skakałam wewnątrz ze szczęścia, że zostawiałam przeszłość za sobą, choć wolałabym być w tej chwili martwa.

Nerwowo spojrzałam w bok, gdy drzwi lekko się uchyliły, a zza nich wyłoniła się Laura. Przełknęłam ślinę i zacisnęłam dłonie w pięści, wbijając końce jasnych paznokci w skórę. Gdy ją zobaczyłam, oddech mi przyspieszył. Chciałam jak najszybciej stąd wyjść i nigdy więcej nie wrócić. Błagałam o to los każdego dnia, aż w końcu moje prośby zostały wysłuchane.

– Zabrałaś wszystko, Madelaine? Nie będę wysyłać niczego paczkami, bo masz sklerozę. – Blondwłosa kobieta założyła ręce na piersi, lustrując mnie wzrokiem, co nieco mnie peszyło. – Mówić nie umiesz?

– Tak, mam wszystko. Nie musisz się martwić – odpowiedziałam cicho.

– Wiem, że nie było między nami kolorowo, ale jesteś moją córką i troszczę się o ciebie…

Prychnęłam na jej słowa.

– Twoje zdanie po prostu nigdy nie będzie się liczyć, córeczko. Musisz do tego przywyknąć. Jesteś tylko idealnie wyglądającą laleczką, kochanie. – Podeszła kilka kroków w moją stronę, a gdy jej dłoń zetknęła się z moją skórą, przeszyła mnie fala okropnych dreszczy. – Nie bój się. Strach jest niepotrzebny. Nic ci nie zrobię, Madelaine.

– Ty już dawno to zrobiłaś, Lauro. Nienawidzę cię bardziej niż samej siebie, rozumiesz? – wysyczałam przez zęby.

– Kłamiesz, promyczku. – Powoli zaczęła oplatać pasmo moich włosów wokół własnej dłoni. – Dlaczego to robisz? Uczyłam cię, jak okazywać wdzięczność ludziom, którzy sprawili, że jesteś kimś.

– Mylisz się. Zawsze to robisz. – Poczułam pierwsze pociągnięcie za włosy. – Chęć sławy i bogactwa aż tak przysłoniły ci oczy?

Kobieta zesztywniała.

– Powiedz to, co naprawdę o mnie sądzisz. Zniszczyłaś mi życie, rozumiesz? Zabiłaś chęci do robienia tego, co kocham. – Oczy zaszły mi łzami. Ucisk w moim sercu nie znał granic. To tak mocno boli. – Nawet nie zdajesz sobie sprawy z rodzącego się we mnie szczęścia na myśl o tym, że już nigdy więcej nie będę musiała was oglądać. Koniec z tym, słyszysz?

– Nigdy się od nas nie uwolnisz. Każdego dnia głos w twojej głowie będzie mówił, że popełniłaś błąd, zostawiając nas. Jesteś nikim beze mnie, promyczku. Chciałam podarować ci cały świat, każdą gwiazdę, a ty tak mi się odwdzięczasz, co? – Wzmocniła uścisk, ciągnąc mnie mocniej za włosy. Cicho syknęłam. – Teraz już wiesz, co oznacza ból. Od zawsze wiedziałaś.

– Ciekawe, kto mi go podarował – brnęłam odważnie w dyskusję, choć coś podpowiadało mi, że powinnam sobie odpuścić.

– Ty sama, dziecko. Zasłużyłaś sobie na niego – powiedziała tak bezemocjonalnym głosem, że aż mnie zatkało. – Nikt cię nigdy nie pokocha. Ludzie będą cię darzyć jedynie nienawiścią. Tylko na to sobie zapracowałaś, promyczku.

Szarpnęła mnie mocniej za włosy. Złapałam za jej nadgarstek, odciągając go od siebie. Nie puściłam go.

– Zapamiętaj sobie coś, Lauro. Nie płynie we mnie wasza krew, słyszysz? Nic mnie z wami nie łączy. Za niecałe trzy miesiące będę miała osiemnaście lat, a wtedy? – Poprawiłam chwyt palców, sprawiając, że na skórze kobiety powstały białe ślady. – Wtedy wszystkie wspomnienia o was znikną. Nareszcie pożegnam się z rodziną White. Nie chciej, abyśmy się jeszcze kiedykolwiek spotkały, bo gwarantuję, że moja zemsta będzie bardzo zimna i słodka. Nic z was nie zostanie.

Puściłam jej rękę, a następnie założyłam na plecy czarny plecak i chwyciłam rączkę walizki. Jeszcze przez chwilę obserwowałam szok na twarzy Laury i w końcu ruszyłam w stronę wyjścia. Na mojej twarzy malowała się kompletna obojętność na to, co będzie się działo. Marzyłam jedynie o tym, by przekroczyć próg tego domu i nigdy więcej nie postawić w nim nogi.

– Bez nas zginiesz, Madelaine. – Szept, który dotarł do moich uszu, wywołał delikatny, ociekający cynizmem uśmiech na mojej twarzy. – Stracisz wszystko.

– Prawda jest taka, że nigdy nie znalazłam swojego wszystkiego i nie wiem, kiedy to nastąpi. – Wzruszyłam nonszalancko ramionami. – Jestem pewna tylko tego, że bez was będę nareszcie sobą. Nikt nie będzie sterował moim życiem. – Żegnam, Lauro White. Obyś zgniła w piekle za to, co mi zrobiłaś.

To były ostatnie słowa, które wypowiedziałam do mojej prawnej opiekunki. Nawet nie było mi przykro, że zostawiałam za sobą siedemnaście lat życia. Nie wspominałam ich najlepiej, chociaż miałam również miłe wspomnienia, o których będę pamiętać już zawsze. Jednym z nich była moja babcia, którą kochałam nad życie, a którą w pewnym momencie tak po prostu straciłam.

Wyszłam szybkim krokiem z domu, spoglądając jeszcze raz na okno swojego pokoju. Budynek z czerwonej cegły wzbudzał we mnie obrzydzenie, a także pewnego rodzaju strach przed dalszym życiem. To właśnie w nim straciłam jakikolwiek sens i nikt nie był w stanie przywrócić go do mojego serca. Biło ono tylko dlatego, że babcia nie chciała mnie jeszcze do siebie zabierać, a także ktoś trzymał mnie na tym świecie. Pytanie tylko kto. Nie miałam nikogo ważnego. Dla nikogo nie chciałabym zostawać na tym padole łez. Chciałam zniknąć, usunąć się w cień. Tak jak wszyscy ludzie, dla których nie było ratunku.

– Czyli jednak wyjeżdżasz?

Wzdrygnęłam się lekko, słysząc ten głos.

– Pozbyłaś się mnie, Olivio, tak jak tego chciałaś – odpowiedziałam pewnie, choć w środku cała trzęsłam się ze strachu.

Była ode mnie starsza dwa lata i nigdy nie umiałam się jej przeciwstawić.

Odwróciłam się w jej stronę, by móc jej powiedzieć w twarz, co o niej sądziłam. W momencie, gdy nasze spojrzenia się ze sobą skrzyżowały, Olivia zlustrowała mnie wzrokiem z góry na dół.

– Drżysz jak osika, wiesz? Boisz się mnie. Przechodzą cię ciarki, gdy tylko ktoś o mnie wspomni, prawda, Madelaine? – Włożyła ręce do kieszeni jasnych dresów i zaczęła podchodzić w moją stronę.

– Nieprawda. – Zaprzeczyłam stanowczo ruchem głowy. – Nie istniejesz dla mnie. Jesteś tylko zjawą, która nawiedza mnie każdej nocy we śnie.

– Chciałabyś, by tak było, i dlatego kłamiesz, słońce. Wszyscy znamy prawdę. – Nachyliła się nade mną i głęboko spojrzała mi w oczy, jakby pragnęła poznać całą prawdę o mnie. – Teraz dopiero widzę, jaka jesteś słaba. Myślałam ostatnio, że wydoroślałaś, ale jak widać, myliłam się.

– Zawsze się mylisz, Olivio. – Również odważyłam się przejrzeć ją na wylot. – Uważasz się za silną, odporną na ból dziewczynę, ale prawda jest zupełnie inna. Boli cię to, że odebrałam ci marzenie o wylocie do Los Angeles. Jak widzisz, jestem od ciebie lepsza pod każdym względem.

Olivia nagle zbladła, a jej pewność siebie spadła na plan dalszy.

– Co? Zamurowało cię, prawda?

– To ja powinnam być na twoim miejscu. Doskonale wiedziałaś, że potrzebuję tego stypendium. Mówiłam ci, że muszę wylecieć, by dostać się na wymarzone studia – powiedziała niemrawo pod nosem. – Zniszczyłaś moją przyszłość.

– A ty zniszczyłaś mi życie, pamiętasz? – przypomniałam dziewczynie. – Już nigdy nie będę patrzeć na siebie jak kiedyś. Brzydzę się sobą przez ciebie. Mam ogromny dystans do ludzi przez ciebie. Nienawidzę siebie przez ciebie, rozumiesz?!

– Było się nie wpierdalać między mnie a niego – wysyczała przez zęby, łapiąc mocno mój nadgarstek. Pisnęłam z  bólu, gdy delikatnie go wykręciła. – Gdyby nie ty, nadal bym się mu podobała. Bylibyśmy razem.

– Może wtedy zniszczyłby ciebie, a nie mnie – wyszeptałam pod nosem, na co Olivia puściła moją rękę.

– Lepiej tu nigdy nie wracaj, bo inaczej już więcej stąd nie odejdziesz, Madelaine.

Złapałam się za obolałe miejsce i w ciszy obserwowałam dziewczynę. Do momentu przyjazdu taksówki stałyśmy, nie robiąc zupełnie nic poza myśleniem i oddychaniem. Ogarnął mnie stoicki spokój, jednak szybko uleciał, gdy usłyszałam jej szept:

– Niech cię piekło pochłonie, Madelaine.

Nie dodała nic więcej, tylko odeszła. Gdy usłyszałam trzask drzwi frontowych, wiedziałam, że to koniec tego koszmaru. Mogłam zacząć żyć normalnie. Każde z wypowiedzianych dzisiaj słów było dla mnie niczym powietrze, które wdychałam, a następnie wydychałam z płuc.

Nie wiedziałam tylko, że jej słowa okażą się przepowiednią na kilka najbliższych lat.

Ciągnęłam za sobą walizkę, idąc w kierunku taksówki, a potem podałam kierowcy cel, do którego miał się udać. Droga zajęła około trzydziestu minut pomimo korków w centrum miasta. Zapłaciłam taksówkarzowi za kurs i życzyłam mu miłego i pogodnego dnia, choć o to w Anglii było ciężko. Ciągły deszcz i szare niebo sprawiały, że ludzie mieli dużo czasu na rozmyślanie. Nie było można jednak zapominać o uroku takiej pogody. Dźwięk kropli uderzających o wszystko, co się dało, przyjemnie koił moje nerwy. Chronił mnie przed tym całym złem, które mnie spotykało na każdym kroku. Zapominałam o tym, że czułam się martwa i byłam lekka jak piórko. Wydawało mi się, że byłam duchem, gdyż nikt nie zauważał mnie między ludźmi.

– Koniec z tym, Madelaine. Od teraz wszystko będzie na twoich warunkach, jasne? – wymruczałam pod nosem do siebie i ruszyłam do budynku lotniska. Odetchnęłam z ulgą, gdy przekroczyłam próg drzwi. Aż uśmiechnęłam się sama do siebie.

Walka zakończona. Wygrałaś, dziewczyno, pomyślałam i udałam się na odprawę, by jak najszybciej wydostać się z tego piekła.

Siedząc na kanapie i czekając na lot, przypomniał mi się mój dzisiejszy sen. Wyglądał jak zapowiedź tego, co kiedyś mogłoby się wydarzyć. Nie wierzyłam w takie rzeczy, ale ten wyjątkowo mnie zaintrygował i postanowiłam zagłębić się w niego jeszcze bardziej.

Widziałam w nim chłopaka, który wyglądał nieco inaczej niż ci, których widywałam na co dzień. Na głowie miał czarny kaptur, ale, co dziwne, jego tęczówki były idealnie widoczne. Czarne ze złotym blaskiem. Wyglądało to tak, jakby próbował mnie przed kimś ostrzec. Nim zdążyłam wyczytać cokolwiek z jego wzroku, rozpłynął się w powietrzu, a ja otworzyłam oczy, bo zadzwonił przeklęty budzik. Serce biło mi jak oszalałe, podczas gdy w mojej głowie panowało totalne zdezorientowanie sytuacją. Co to miało znaczyć?

Chwyciłam telefon. Postanowiłam całkowicie wymazać swoją domniemaną rodzinę z pamięci. Weszłam w galerię urządzenia i wykasowałam każde zdjęcie z White’ami, zostawiając jedynie te z babcią i dziadkiem. To oni jako jedyni mi pomagali. Inni się dla mnie nie liczyli. Była tylko ta dwójka.

Niespełna godzinę później wchodziłam na pokład samolotu. Miła stewardessa poprowadziła mnie na miejsce, pytając uprzednio, czy chciałabym coś do przekąszenia. Odpowiedziałam, że nie i kobieta zostawiła mnie samą. Wyjrzałam za okno maszyny. Ostatni raz patrzyłam na to miejsce. Już nigdy nie zamierzałam tu wracać. Ani za rok, ani za dwa, ani przed śmiercią. Planowałam raz na zawsze z tym skończyć. Moim marzeniem było wyjść na prostą i zacząć uśmiechać się bez sztuczności. Sama prawda i szczerość. To miało mnie opisywać.

Liczba kłamstw na moim  koncie nie znała granic, co delikatnie mówiąc, przerażało mnie samą. Nie lubiłam, gdy ktoś kłamał mi w żywe oczy, ale życie często właśnie tego ode mnie wymagało. Karciłam się w duszy, kiedy bzdury opuszczały moje usta. W moich niebieskich oczach widać było tylko udawaną szczerość. Zero prawdy i uczuć. Byłam emocjonalną osobą, która przeszła zbyt wiele jak na zaledwie siedemnaście lat życia, ale nigdy nie pokazywałam, że coś czuję. Moje serce było zrobione z kamienia.

Wbiłam sobie do głowy, że może je rozbić tylko osoba, do której poczuję coś więcej niż przywiązanie czy zaufanie. Powtarzałam to sobie, kiedy chciało mi się wyć. Wyć, krzyczeć i przestać oddychać na zawsze. Wtedy moja twarz momentalnie się uspokajała i wracała do normalności. Potem musiałam tylko wziąć garść leków i byłam znowu normalna. Nie do złamania. I tak w kółko przez przeszło ostatnie trzy lata.

Wsadziłam do uszu słuchawki, słysząc dziecięcy płacz. Puściłam ulubioną playlistę na Spotify i oddałam się chwili samotności, wyciszenia. Nawet nie czułam, że ktoś siedzi obok mnie. Zamknęłam powieki, a wtedy ponownie ujrzałam tajemniczego chłopaka ze snu. Nie otwierałam oczu, dopóki nie zobaczyłam go dokładnie. Coś mnie kontrolowało i podpowiadało, że nie mogę tego zrobić. Posłuchałam tego czegoś i odpłynęłam w błogi sen.

Chłopak znalazł się naprzeciwko mnie. Był naprawdę wysoki i bił od niego nieprzyjemny chłód. Poczułam dreszcze, które nie ustępowały, dopóki jego dłoń nie zetknęła się z moim ramieniem. Przejechał palcami w dół, usuwając cały niepokój z mojego ciała. Czułam się jak w domu, którego od dawna poszukiwałam. I w końcu znalazłam.

Popatrzyłam na jego zakapturzoną twarz, a kiedy chciałam ją choć troszkę odsłonić, natychmiast mnie powstrzymał. Złapał mnie za nadgarstki, powodując nieprzyjemny, wręcz potworny ból. Łzy niekontrolowanie zaczęły zasłaniać moje pole widzenia. Nie widziałam go ani nie czułam. Odszedł, ale przed tym cicho, lecz stanowczo powiedział:

– Ciekawość to pierwszy stopień do piekła, laleczko.

Wtedy już wiedziałam, że popełniłam pierwszy z błędów.

Otworzyłam oczy, za chwilę ponownie je zamykając, bo po kilku godzinach snu dotarło do nich światło i nieprzyjemnie zakłuło. Przetarłam twarz dłońmi, które były lekko mokre od potu. Zmarszczyłam brwi. Na pokładzie samolotu nie było aż tak ciepło. Nie podobało mi się to i nie rozumiałam, dlaczego tak się stało, ale w końcu uniosłam głowę i mocno się przeciągnęłam, by rozprostować kości. Kiedy samolot wylądował, podniosłam się z wygodnego fotela, założyłam plecak i ruszyłam do wyjścia. Miałam ochotę zacząć piszczeć z radości, że udało mi się uciec. Byłam z siebie cholernie dumna. Przeciwstawiłam się życiu i rozpoczęłam w nim zupełnie nowy etap.

Kto by pomyślał, że był to już drugi błąd?

Zdezorientowana nowym miejscem rozglądałam się wokół, by znaleźć kobietę, u której miałam spędzić następne dwa lata, czyli do zakończenia liceum. Poza tym ciągle musiałam odrzucać przychodzące połączenia, które podnosiły mi ciśnienie. W ostateczności zablokowałam każdy z numerów. Odetchnęłam z ogromną ulgą, wychodząc na świeże powietrze.  Kalifornijskie ciepło uderzyło mnie i przysłoniło chłód, jaki panoszył się w moim sercu. Nie było po nim śladu.

Patrząc przed siebie, miałam wrażenie, że byłam w zupełnie innej rzeczywistości. Uśmiech sam cisnął mi się na usta, choć nie miał do tego żadnego konkretnego powodu. Chyba najzwyczajniej w świecie opanował mnie błogi spokój o to, że nikt więcej nie będzie mógł mnie skrzywdzić. Tutaj nie znano ani mnie, ani mojej przeszłości, za którą w ogóle nie tęskniłam.

– Madelaine! – usłyszałam i odwróciłam się. – Tutaj jestem, kochanie!

Pociągnęłam walizkę za sobą i szybszym krokiem podeszłam do średniego wzrostu blondynki.

– Jak ja się cieszę, że w końcu doleciałaś. Nie mogłam się doczekać, aż zobaczę cię na żywo – westchnęła z entuzjazmem, który udzielił się również mnie. – Lot przebiegł pomyślnie?

– Tak, dziękuję, że pani pyta. – Uśmiechnęłam się ciepło. – Coś nie tak?

– Nie mów do mnie per pani. Postarza mnie to. – Wystawiła w moją stronę zgrabną dłoń, którą po chwili uścisnęłam. – Isabelle Judy Blake.

– Madelaine Lily White – odpowiedziałam.

– Jaki piękny dobór imion, kochana. Daj tę walizkę.

– Jest cholernie ciężka, może pomogę? – zaproponowałam, ale nim się obejrzałam, kobieta wrzuciła ją do otwartego bagażnika.

– Nie trzeba. Jakąś siłę w sobie mam. – Zaśmiała się urokliwie i poprosiła mnie gestem dłoni, bym wsiadła do auta. – Nie mogę się na ciebie napatrzeć, Madelaine. Wyglądasz jak najcudowniejszy kwiat świata.

– Zasypujesz mnie takimi komplementami, że nie wiem, co na nie odpowiadać.

– Nic. – Isabelle wzruszyła ramionami, wyjeżdżając z parkingu lotniska. – Bo na nie w zupełności zasługujesz.

Niezidentyfikowane uczucie rozlało się po moim sercu.

– Musisz być świadoma swojej wartości, która w twoim przypadku znajduje się poza skalą. Pewność siebie jest podstawą do życiowego sukcesu – oznajmiła, spoglądając na mnie przelotnie. – Jak ci się mieszkało na wyspach? Pewnie pogoda nie dopisywała, co?

– Masz rację, Isabelle. Pogoda była paskudna – stwierdziłam krótko. Nie tylko to było paskudne i ponure. – Tutaj jest fantastycznie. Czytałam, że prawie zawsze świeci słońce i jest przyjemnie ciepło. To prawda?

– Całe miasto jest fantastyczne, Madelaine. Nocą budzi się do życia, a w dzień udaje, że jest niepozorne. Oto cała sztuka Los Angeles, czyli… – nie dałam jej dokończyć:

– Miasta upadłych aniołów.

I jak się później okazało, ta nazwa nie była przypadkowa. Anioły po prostu nie istniały, bo ich miejsce zajmowały te upadłe, czyli demony.

– Co cię skłoniło, by przyjechać właśnie tutaj?

– Tak naprawdę to nie planowałam tego wyjazdu, chociaż o nim marzyłam, ale doskonale wiedziałam, że na to miejsce zawsze znajdą się lepsi ode mnie. – Zacisnęłam wargi w wąską kreskę, by uspokoić nieco emocje związane ze wspomnieniem tamtego przeklętego miejsca. – Jednak któregoś dnia dyrektor poprosił mnie do siebie i oznajmił, że to mnie wybrano na szczęściarę, która poleci do Stanów Zjednoczonych na wymianę. Byłam zszokowana, ale jednocześnie bardzo podekscytowana na myśl o odwiedzeniu Stanów. I w ten sposób teraz siedzę obok ciebie.

– Rodzice są pewnie z ciebie bardzo dumni, co, szczęściaro? – Złapała mnie za dłoń i lekko ją ścisnęła, uśmiechając się do mnie cały czas.

Gdybym ja jeszcze ich miała, pomyślałam i chwilowo na mojej twarzy zapanował smutek. Przymknęłam powieki i wymusiłam uniesienie kącików ust. Obróciłam głowę w lewo, by obdarzyć uśmiechem Isabelle.

– Oczywiście, że są. Bardzo się przejmowali tym, że wyjeżdżam i wrócę dopiero za dwa lata, gdy skończę liceum. – Pokiwałam głową.

– Nie wracasz do nich na święta, żeby…

– Nie planuję, Isabelle – wtrąciłam.

Kobieta zabrała rękę i wróciła wzrokiem na jezdnię.

– Mój syn pomoże ci z walizką, pokaże dom i przygotuje kolację, jeśli tylko zechcesz. Ja niestety muszę jechać do pracy, gdyż klient robi nam nieustannie pod górkę. – Użyła kierunkowskazu i skręciła w mniejszą uliczkę, po obu stronach której znajdowały się wielkie, bogate domy.  – Mam nadzieję, że nie jesteś o to zła.

– Spokojnie, Isabelle. Poradzę sobie – powiedziałam, odpinając pasy.

Wjechała na podjazd budynku, który wywarł na mnie piorunujące wrażenie. Był cały biały, tylko dach pokrywała czerń. Wokół znajdowała się idealnie ścięta trawa oraz liczne kolorowe kwiaty, które uwielbiam. Całości dopełniała wielka fontanna znajdująca się na środku podjazdu. Wyglądało to wszystko jak żywcem wyjęte z baśni. Mogłam śmiało przyznać, że to mały pałac.

Wysiadłyśmy z auta, a następnie Isabelle otworzyła bagażnik pilotem. Z cichym jękiem wyciągnęła walizkę i postawiła ją na ziemi. Przytuliłam się do niej i podziękowałam jej za podwózkę, a ona szybko wskoczyła z powrotem do auta, odjeżdżając do pracy, jak zapowiadała.

Stresowałam się tym wszystkim bardziej, niż myślałam. Ręce zaczęły mi się trząść, a oddech ugrzązł gdzieś w gardle i nie chciał mi pozwolić na normalne funkcjonowanie. Rozglądałam się uważnie, skanując po kolei każdy z obiektów, jaki znalazł się w zasięgu mojego wzroku. Musiałam w końcu natrafić na drzwi wejściowe, za którymi czekało na mnie nowe życie. Na początku się cieszyłam, ale w tym momencie wcale nie było mi do śmiechu. Łudziłam się, że to miejsce nie będzie miało przede mną żadnych tajemnic.

Jednak czy mogłam mieć całkowitą pewność, jeśli nie poznałam jeszcze swojego największego koszmaru? Grzechu, który był największym i najgorszym błędem mojego życia?

Gdy znalazłam się przed drzwiami i już miałam nacisnąć dzwonek, coś we mnie kazało mi się zatrzymać. Zalała mnie fala dreszczy i w tym samym momencie usłyszałam czyiś głos. Był mocno zachrypnięty i męski. Rozszerzyłam oczy, widząc, jak klamka zaczyna się obracać w obie strony. Mój oddech nagle znacznie przyspieszył. Czułam, jakby serce chciało wyskoczyć mi z piersi i spowodować, że umrę, choć muszę przyznać, że właśnie o tym wtedy marzyłam. Zniknięcie stanowiłoby istny cud w moim ponurym i ciężkim życiu.

– Kurwa, czy ona nie umie normalnie wejść do środka? – doszedł do mnie męski głos, który słyszałam chwilę wcześniej.

Przełknęłam ślinę i wyprostowałam się, ale wszystko piorun trafił, gdy go zobaczyłam. Stanął przede mną wysoki brunet. Zlustrowałam go z góry na dół. Przerażenie wewnątrz mnie rosło i rosło, jakby nie chciało przestać sprawiać mi kłopotów. Patrzyłam na chłopaka nieustannie przez kilka sekund. Żuł gumę i trzymał ręce w kieszeniach czarnych dresów. Na głowę założony miał kaptur i łudząco przypominał ten, który nosił chłopak ze snu.

I wszystko stało się jasne, kiedy nasze spojrzenia się ze sobą skrzyżowały. Wtedy już nie miałam żadnych wątpliwości, że to był on. Mój największy koszmar.

Moją uwagę przykuły siniaki, a także plastry na jego twarzy. Jeden znajdował się nad jego łukiem brwiowym, drugi natomiast zakrywał kawałek jego policzka, na którym odznaczał się czerwony ślad. Wzdrygnęłam się, gdy chłopak odchrząknął i poprawił swoją postawę.

– Odezwiesz się sama, czy mam cię zmusić, laleczko? – odezwał się po chwili ciszy.

Te oczy… Takie same jak we śnie.

– Zauważyłaś we mnie diabła, że tak podziwiasz?

– Jestem Madelaine. Miło mi cię poznać… – Wystawiłam w jego kierunku rękę, przypominając sobie nie w porę, że przecież nie poznałam jeszcze jego imienia.

– Christian Aaron Blake. – Chwycił moją dłoń. – Matka mówiła mi, że mam się tobą zająć, bo nie wie, kiedy wrócą z ojcem. Jak zwykle to samo.

– Spokojnie, nie będę ci… – urwałam w połowie zdania, gdy przechodząc obok mnie, nagle stanął w miejscu.

– Pozwoliłem ci się odzywać? – rzucił ochryple i ruszył dalej. – Najlepiej będzie, jak zjesz coś i pójdziesz do siebie, zostawiając mnie w spokoju.

– Jeżeli tego chcesz. Ale uważam, że powinieneś być odrobinę milszy, Christian.

Prychnął w odpowiedzi.

– A ja uważam, że powinnaś się zamknąć – mruknął pod nosem.

– Zawsze jesteś takim dupkiem? – zadałam pytanie, za które powinnam ugryźć się w język.

– Czy ty wiesz, że do starszych odnosi się z szacunkiem? – zapytał z przekąsem.

– Z tego, co wiem, dzieli nas miesiąc bądź dwa różnicy. – Uśmiechnęłam się z kpiną wymalowaną na twarzy. – Jaki ty jesteś wkurwiający. Nigdy jeszcze kogoś takiego nie spotkałam.

– Powinnaś się cieszyć, bo już nigdy więcej nie poczujesz spokoju, Madelaine. Gwarantuję ci to, wiesz? – Stanęliśmy twarzą w twarz, podczas gdy on trzymał w ręce moją walizkę. – Spełnię każdy twój koszmar, o którym tylko się dowiem, rozumiesz?

– Uważaj, bo się jeszcze przestraszę.

Powinnam się hamować. Nie znałam go ani trochę, a brnęłam w tę niedorzeczną dyskusję jak w najwygodniejszą i najcieplejszą pościel.

– Powiem ci szczerze, że nie wiem, co ty tu robisz. Wybrałaś nieodpowiedni dom. – Uśmiechnął się szyderczo, jakby chciał mnie poważnie wystraszyć.

– Niby dlaczego, co? – Założyłam ręce na piersi i zbliżyłam się do niego.

– Bo w tej chwili jestem najbardziej niepoczytalny, patrząc przez pryzmat całego mojego życia.

– I myślisz, że się ciebie boję?

– Ja tak nie myślę. – Zadarł głowę i jeszcze wyżej uniósł kąciki ust. – Wiem to i widzę po twojej minie. Głupi ani ślepy nie jestem. Wybrałaś sobie nie tego chłopaka.

– Naprawdę masz siedemnaście lat? Bo mi się wydaje, że intelektualnie przypominasz dwuletniego dzieciaka, który ma wszystko, co tylko chce – dodałam na koniec, gdy Christian wyminął mnie i znalazł się za drzwiami.

Autentycznie spiął mięśnie. Zauważyłam to po odznaczających się na jego rękach żyłach. Zdenerwowałam go. Może i powinnam się hamować, ale nie mogłam pozwolić na to, by mnie obrażał, krytykował i zastraszał. Nie po to tu się zjawiłam. Ja chciałam po prostu normalnie żyć. Bez żadnych przykrości, bólu czy kłamstw. Wszystko, czego nie chciałam, miało zniknąć.

Wchodząc do domu, zapaliła mi się w głowie czerwona lampka. Miałam nieodparte wrażenie, jakby za chwilę coś miało się stać, o czym nie mogłabym zapomnieć przez dłuższy czas. Gula urosła mi w gardle, gdy stanęłam obok Christiana. Popchnął niechlujnie moją walizkę i pokręcił z politowaniem głową. Nie wiedziałam, dlaczego tak się zachowywał. To on zaczął tę całą niedorzeczną dyskusję, choć ja, odpowiadając na jego zaczepki, nie pozostawałam bez winy.

Wystrój domu wywarł na mnie bardzo pozytywne i wręcz szokujące wrażenie. Jasne kolory zwiększały przestrzeń wewnątrz, powodując, że miejsce wydawało się jeszcze bardziej przytulne i zapierające dech w piersiach. Widać było na pierwszy rzut oka, że wszystko zostało dopracowane kobiecą ręką. Świadczyły o tym liczne dodatki, kwiaty w wielkich wazonach i czystość. Nie widziałam ani jednego paproszka na podłodze. Mój wzrok powędrował ku wielkiej fotografii na ścianie, na której znajdował się też telewizor. Przedstawiała całą rodzinę Blake, na której czele stał nikt inny, tylko Francis Damien. Jego twarz pokazywała, że wiedział, czego poszukiwał w życiu.

A Christian? On jako jedyny się nie uśmiechał. Powiedziałabym nawet, że sprawiał wrażenie  dobitego życiem i pragnącego z nim skończyć. Czarna bluza z niewielkim znaczkiem na lewej piersi podkreślała jedynie jego urodę. Czułam bijące od niego zło i niebezpieczeństwo. Bałam się go, choć uparcie pokazywałam, że było inaczej. Już na samym początku, gdy tylko go zobaczyłam, wiedziałam, że będzie przyczyną mojego nieodwracalnego upadku.

I pomyśleć, że mogłam zniknąć tamtej nocy na zawsze.

Odwróciłam się w jego stronę, gdy usłyszałam stukające o siebie dwie szklanki.

– Po co ci ta butelka whisky? – Wskazałam palcem na pełny przedmiot w jego ręce.

– A jak myślisz? Widzę, że jesteś blondynką, ale myślałem, że masz chociaż trochę rozumu – prychnął pod nosem, odstawiając rzeczy na czarny stół.

– Za to ty nie masz go wcale, Christian.

– Wygadana, lubię takie, wiesz? – Odkręcił butelkę alkoholu i porozlewał część do szklanek. – Szczególnie w łóżku, jak proszą o więcej.

– Oszczędź mi tych bajeczek, dobra? Twoje ego, jak zauważyłam, przewyższa cały iloraz inteligencji, jaki posiadasz. – Zdjęłam z siebie bluzę i rzuciłam na swoje rzeczy, które stały przy kanapie. – Dlaczego zachowujesz się jak skończony dupek, Christian?

W odpowiedzi uzyskałam jedynie szybko rzucone spojrzenie.

– Nie zachowuję się jak skończony dupek. Porównałbym się do… – Wziął drogie szkło do ręki, chwilę na nie spoglądał i w końcu przechylił je, wlewając gorzką ciecz do ust. – Skończonego skurwysyna, który nie zna granic. Człowieka pragnącego nieskończonej władzy nad wami wszystkimi. Głodnego smaku destrukcji.

– Skąd pewność, że nie masz konkurencji? – Dosiadłam się do niego na krześle i przysunęłam naczynie bliżej siebie.

– Co masz na myśli? – Oblizał wargę z pozostałości alkoholu.

– Może istnieje na świecie osoba, która chce odebrać ci taką możliwość, co? – Spojrzałam na niego ostentacyjnie, unosząc brwi.

– Nie znam nikogo, kto miałby na tyle odwagi, by to zrobić – odparł z wyczuwalną pogardą. – Jestem… – zaczął, ale mu przerwałam:

– Męski, odważny i niebezpieczny – sparodiowałam chłopaka, co chyba mu się nie spodobało. Zacisnął szczęki do granic możliwości, przez co jego kości policzkowe były idealnie widoczne. – Taka gadka nie robi na mnie wrażenia. Nie boję się ciebie.

Skłamałam po raz kolejny, nie chcąc oddawać mu nad sobą kontroli.

– Oboje wiemy, że to ja mam rację, Madelaine. Kłamstwo ma krótkie nogi. – Podążałam wzrokiem za jego tęczówkami, które zatrzymały się na moich dłoniach. – Trzęsiesz się, skarbie. To cię zdradza. Każda dziewczyna, z którą byłem, bała się mnie, ale wolała kłamać niż się przyznać.

– Sam przyznałeś, że jesteś skurwysynem, więc wcale się nie dziwię. – Opróżniłam w pośpiechu szklankę z alkoholem, czując, jak nieprzyjemnie gorzki smak zalewa moje kubki smakowe.

– Masz papierosa? Muszę zapalić.

– Taka grzeczna, poukładana dziewczynka, a pali?

– Nic jeszcze o mnie nie wiesz. – Pokręciłam głową.

– Dobrze, że dodałaś słowo „jeszcze”. – Uniósł cynicznie kąciki ust. – Lubię, jak człowiek nie ma hamulców i robi, co mu się tylko podoba. Też taki jestem.

– Nie zastanawiasz się nad konsekwencjami? – spytałam, prosząc ruchem głowy, by nalał mi jeszcze whisky.

– Dopadły mnie już dawno temu i pokazały, że zawsze będą i nie pozbędę się ich ze swojego życia. Nikt tego nie zrobi. – Moja szklanka wypełniła się bursztynową cieczą, którą zaraz po tym wypiłam duszkiem.

Popatrzyłam przez chwilę na naczynie i w pewnym momencie nabrałam ochoty, by rozbić je o ścianę, wziąć niewielki odłamek i zrobić to. Znowu się okaleczyć.

Nie myśl o tym. Nic ci się tutaj nie stanie. Nikt cię nie zastraszy, pomyślałam i cicho mruknęłam pod nosem, czego Christian na szczęście nie zauważył.

– O czym myślisz? – zapytał nagle. Spojrzałam na niego. – Wyglądasz, jakby coś cię trapiło.

– Nie muszę ci się spowiadać. Jesteś nikim w moim życiu.

– Jeszcze będziesz mnie błagać, bym przestał cię niszczyć. Dajesz mi coraz więcej powodów, by to robić.

– Co ja ci zrobiłam? – Rozłożyłam bezradnie ręce, krzywiąc się na twarzy.

– Pogrywasz sobie ze mną, irytujesz mnie, a nienawidzę, kiedy ktoś tak robi. – Pochylił się nad stołem i rozpoczął ze mną walkę na spojrzenia. – Zobaczysz, że stanę się twoim największym wrogiem, a zarazem koszmarem. Nie chcesz tego.

– Nie chcesz być powodem mojego odejścia, Christianie.

Moje słowa zdominowały jego, gdyż zaraz potem spoważniał i zesztywniał. Obserwowałam, jak uważnie mi się przygląda. Na mojej twarzy zagościł zwycięski uśmiech. Jeden-zero dla mnie, dupku.

– Spodziewaj się tego, że częściej będziesz słyszeć ode mnie takie rzeczy.

– Śmierć jest naszym wybawieniem. – Chłopak podparł się na rękach i uniósł nieznacznie. – Nie oszukasz jej. Dopadnie cię wtedy, kiedy będzie chciała.

– Zawsze można ją przyśpieszyć, wiesz? – Energicznie wstałam od stołu.

– Zaczynasz grać w grę, której zasad nie znasz. Zgubisz się na samym starcie – usłyszałam, idąc po swoje rzeczy. Stanęłam na chwilę w miejscu i pokręciłam z politowaniem głową. – Odwróć się, gdy do ciebie mówię.

– Ja już dawno się zgubiłam – oznajmiłam i ponownie ruszyłam. Wzięłam swoją walizkę i plecak, po czym weszłam na kilka pierwszych schodków, by po chwili znowu się zatrzymać. – I uwierz, że nie chcę szukać drogi powrotnej.

– I tak byś jej nie znalazła, laleczko – stwierdził krótko.

– Dlaczego?

– Bo bym na to nie pozwolił. – Jego wzrok wypalał dziurę w moich plecach.

Prychnęłam jedynie pod nosem i już więcej się nie zatrzymywałam. Nie wiedziałam, dokąd miałam iść, ale stwierdziłam, że posłucham intuicji. Tym razem się nie pomyliła. Idealnie trafiłam do swojego pokoju. Isabelle wspominała, że znajduje się on mniej więcej w połowie korytarza na pierwszym piętrze i ma czarne drzwi. Dziwiłam się tylko, że reszta była biała, oprócz jeszcze jednych na końcu korytarza. Zmarszczyłam brwi, ale wolałam pozostawić to bez komentarza i po prostu pchnęłam je do przodu. Zamarłam, gdy zobaczyłam wnętrze pokoju.

Wystrój i cała jego koncepcja były genialne. Białe ściany z  szarymi elementami pasowały jak klucz do zamka w połączeniu z jasnymi meblami. Pod największą ze ścian stało podwójne łóżko z baldachimem, na nim leżała czysta, czarna pościel. Nie wiedziałam, skąd znali moje ulubione kolory, ale urządzili pokój z przytupem. Rzeczy, które kilkanaście tygodni temu wysłałam w paczkach, stały na półkach komód i większej biblioteczki tuż przy biurku naprzeciw okna. Popchnęłam walizkę  w głąb pomieszczenia i zamknęłam za sobą drzwi. Rzuciłam się na łóżko, by przez chwilę odetchnąć po długiej podróży. Wszystko pachniało świeżością.

Nie było tutaj bolesnych wspomnień. Nie widziałam ich ani przez chwilę. To było moje małe królestwo, w którym mogłam pokazywać prawdziwą siebie. Ukrywanie prawdy o sobie sprawiało mi wiele kłopotów i łez. Nie zliczyłabym na palcach dwóch rąk, ile razy się poddałam. Mówiono mi, że mam się nie poddawać i brnąć dalej w swoje marzenia. Moja babcia była jedyną osobą, która zwracała się do mnie z takimi myślami. Nie pamiętałam, czy usłyszałam je od Laury lub Doriana. Miałam wyglądać z nimi dobrze jedynie na zdjęciach. Traktowali mnie jak zabawkę. Zrobili ze mnie obiekt kolekcjonerski. A w tej chwili zamierzałam o tym zapomnieć. Uciec jak najdalej od tych wspomnień.

Bo to one powodują, że czuję się jak totalny śmieć.

Wtuliłam głowę w puchatą poduszkę i odleciałam na paręnaście minut. Śniłam o spokojnym, beztroskim życiu, w którym nie było miejsca na smutek. Uśmiechałam się sama do siebie, widząc wokół szczęście. Spełniłam wreszcie swoje marzenia i dzięki temu stworzyłam dom, na jaki zasługiwałam.

Wpatrywałam się w mężczyznę idącego plażą, na którą miałam idealny widok z okna. Stąpał bosymi stopami po piasku, obserwując wielką taflę wody. Ocean szumiał i słychać też było wieloryby. Pięknie dawały o sobie znać, aż nagle tajemniczy jegomość odwrócił się centralnie w moją stronę i wtedy ujrzałam… nic. Kompletnie nic.

Zamiast urokliwej, męskiej twarzy widziałam jedynie czarną plamę. Widoczne były tylko jego włosy, które przybrały brązowy odcień, a na rękach miał wiele tatuaży. Flanelowa koszula odsłaniała tors pokryty bliznami, na którym również widniały czarne znaki i rysunki. Na każdej wolnej płaszczyźnie jego ciała odznaczały się czerwone ślady po ostrzu. Wzdrygnęłam się, gdy z jednej zaczęła wyciekać czerwona, metaliczna ciecz. Przełknęłam ślinę, widząc łzy w jego oczach. Zerwał się silny wiatr. Zdążyłam jeszcze wychwycić wyciągniętą w moim kierunku rękę, błagającą o pomoc, o dotyk. Cofnęłam się o krok, gdy rozwiał go porywisty wiatr, a po tym spadł ogromny deszcz. Po człowieku albo popiele, który powinien z niego zostać, nie było już śladu. Nawet najmniejszego.

Czy to miał być jakiś znak? Może przedstawiało to moją przyszłość?  Że skończę tak samo jak ten mężczyzna? Miało mi to powiedzieć, że zostanie ze mnie tylko popiół i nikt nie będzie o mnie pamiętać?

– Widzę, że już się zadomowiłaś.

Przewróciłam oczami, gdy go usłyszałam.

– Musisz mnie budzić? – zapytałam cicho. – Było tak cudownie, zanim cię usłyszałam, wiesz?

– Byłoby cudownie dopiero wtedy, gdybyś się stąd wyniosła – odparł, a ja zauważyłam ironiczny uśmiech na jego twarzy, kiedy otwarłam ociężałe powieki. – Boże, czemu życie mnie tak karze?

– Najwidoczniej sobie zasłużyłeś.

– Coś ty powiedziała? – Oburzony ton dotarł do moich uszu. Nie zrobił na mnie żadnego wrażenia, a powinien.

– Chyba czas umyć uszy, Christianie, bo… – Nie dokończyłam, dostrzegając zdenerwowanie na jego twarzy.

Zjechałam wzrokiem na jego ręce. Rękawy bluzy miał podwinięte do łokci, przez co mogłam zobaczyć małe tatuaże, które pasowały do jego osobowości i wyglądu.

– Posłuchaj mnie uważnie, bo dwa razy nie będę powtarzać, zrozumiano?

Pokiwałam słabo głową, czując gorąco wynikające z wysokiego poziomu adrenaliny w organizmie.

– Ze mną się nie dyskutuje, a tym bardziej nie wdaje w kłótnie. Zawsze wychodzę z nich zwycięsko. Niszczę ludzi, których uważam za wrogów, a ty idziesz w tym kierunku. Upadniesz najniżej, jak tylko się da. Będę na to wszystko patrzeć z uśmiechem, bo kolejny raz wygrałem. Pożałujesz, że się tu znalazłaś. Zaczniesz żałować, że mnie poznałaś.

I kiedy już myślałam, że to koniec, on dodał jeszcze jedno zdanie:

– Zaczniesz mnie błagać, bym zrobił z ciebie drugą wersję siebie – wyszeptał, nachylając się nad moim uchem. – Pokochasz bycie obojętną. Zobaczysz, jak to jest mieć wszystkich u swoich stóp.

– Jesteś popierdolony – wydusiłam z siebie, gdy stanął kilka kroków dalej. – Karma do ciebie wróci.

– Powiem ci jeszcze jedno, laleczko. – Odwrócił się w przeciwną stronę z zamiarem wyjścia.

– Wypieprzaj stąd i najlepiej nie wracaj – wycedziłam przez zaciśnięte zęby, trzymając się ciągle za szyję.

– Bądź czujna. Zło nigdy nie śpi.

Że, kurwa, co?

– Co masz na myśli? – zapytałam, zatrzymując go w progu drzwi. Nie odwrócił się przodem.

– Uważaj, bo znowu spotka cię kara. Tylko że tym razem będziesz mnie błagać o nią na kolanach – wyjaśnił i nawet na mnie nie spojrzał.

Nie dodał nic więcej. Zostawił mnie w ciężkim szoku. Oczy zaszły mi gorzkimi łzami, które oznaczały tylko jedno – smak przegranej z kretesem. Podkuliłam kolana i opadłam ponownie na miękki materac. Zaniosłam się bardzo cichym płaczem. Czułam, jak moje serce się kruszyło i nie chciało przestać sprawiać mi bólu. Ledwo udało mi się zdjąć z siebie getry i bluzę. Pozostałam jedynie w dużej koszulce i majtkach.

Okazałam swoją słabość, a bardzo nie lubiłam tego robić. Nienawidziłam siebie za to, że tak łatwo dawałam się ranić. Każde słowo działało na mnie jak nabój z broni wycelowanej prosto we mnie. Płakałam cały czas i czułam, że powoli zaczynało brakować mi łez. Przeszłam tak wiele, że myślałam o bliskim końcu cierpienia.

Ale zdaniem wszystkich zawsze się myliłam. I musiałam przyznać głośno, że mieli całkowitą rację.

Nie pamiętałam, ile leżałam, łkając pod nosem. Wzięłam kilka tabletek na uspokojenie i położyłam się do łóżka pod świeżą pościel. Nakryłam się całą kołdrą. Po kilku minutach patrzenia w jeden punkt moje oczy samoistnie się zamknęły w wyniku zmęczenia.

Od tamtej pory śniłam o życiu, jakie nigdy nie było mi pisane.

Rozdział 2:

Bezwartościowa dusza

All that he invested in goes

Straight to hell

The Neighbourhood

Niewiedza to najgorsze, czego człowiek może doświadczyć. Brak wyciągania wniosków z własnych doświadczeń życiowych negatywnie wpływał na trafność przyszłych decyzji. Nasza własna historia odgrywała kluczową rolę, gdyż definiowała nas i pokazywała, ile w życiu musieliśmy wycierpieć, by znaleźć się w obecnym miejscu. Udowadniała ludziom wokół, że każdy był inny. Nie było w tej kwestii sprzecznych zdań czy myśli. Świadczyło to o tym, kto z nas był dobrym człowiekiem, a kto złym, choć wielu powiadało, że taki podział nie istniał, bo każdy z nas robił złe rzeczy. I już zawsze będzie je robić.

Gdybym mogła poznać swoje korzenie, zrobiłabym to bez wahania. Miałam w złamanym sercu nadzieję, że w najbliższym czasie będzie to możliwe. Rozpatrywałam w głowie wiele scenariuszy, jakie mogły się wydarzyć. Poczynając od tych najpiękniejszych, a kończąc na koszmarnych. Nie wiedziałam do końca, co o tym wszystkim sądzić. Nie zliczyłabym na palcach obu rąk, ile razy prosiłam Laurę czy Doriana o prawdę. Wręcz błagałam ich na kolanach, a w odpowiedzi dostawałam jedynie to, że mam się zamknąć. Łzy same spływały po mojej twarzy. Nie kontrolowałam ich, bo nie umiałam. Nikt mnie tego nie uczył.

Wszystkiego musiałam próbować sama. Odkąd babcia odeszła, wszystko się zmieniło. Nie było już osoby, która łagodziła prawie każdą awanturę w domu ze mną w roli głównej. Nie pamiętałam chwili, w której w mojej głowie nie pojawiały się czarne i martwiące myśli. Po jej śmierci codziennie wypatrywałam w gwiazdach jej pięknego uśmiechu, dodającego mi odwagi. Odwagi do tego, by nauczyć się żyć i nie chcieć umrzeć, odejść z tego świata.

Męczyłam się ze swoimi myślami, a także wszystkim, co dotyczyło mojej osoby. Babcia mówiła o mnie jak o aniołku. Podarowała mi z tego powodu łańcuszek z małymi skrzydełkami. Tłumaczyła, że od tamtej chwili zawsze stał obok mnie Anioł Stróż. Byłam wtedy mała, więc wierzyłam w to i uśmiechałam się. Odkąd jej zabrakło, szczęście i radość zniknęły i na ich miejscu pojawiła się tylko czerń, która do końca stała bacznie po mojej prawej stronie, podpowiadając, że byłam nikim. Nie miałam nikogo, kto mógł mi pomóc. Zdana byłam wyłącznie na samą siebie.

Przekręciłam się na drugi bok, otwierając ostrożnie powieki w obawie przed promieniami kalifornijskiego słońca. Mruknęłam zdegustowana porankiem i nakryłam się jeszcze wyżej kołdrą. Skuliłam się delikatnie, okryta jedynie za dużym podkoszulkiem. Położyłam się na plecach i przetarłam oczy. Wyciągnęłam ręce w górę, by lekko je rozciągnąć. Rzuciłam okiem na zegarek, który stał na szafce nocnej. Wskazywał godzinę ósmą trzydzieści, co oznaczało, że nastał czas, by wziąć kolejną dawkę leków, bez których moje zachowanie byłoby zupełnie inne. Musiałam więc wstać i odszukać je w torebce, a gdy udało mi się to zrobić, popiłam je wodą również znalezioną w czeluściach swojego bagażu podręcznego.

– Cześć, Madelaine. Cieszę się, że już jesteś.

Pisnęłam przestraszona, usłyszawszy czyjś głos, i aż podskoczyłam.

– Och, wybacz. Nie chciałem cię przestraszyć. Jestem Thomas.

– Yyy, cześć. – Podrapałam się po karku, odwracając się w stronę małego chłopca. – Przepraszam cię, ale jestem lekko skołowana.

– To moja wina. Powinienem był cię uprzedzić, że wpadnę. – Zachichotał i rozweselony usadowił się wygodnie na moim łóżku.

– Czyli jesteś bratem Christiana, prawda?

– Bardzo mądra jesteś, Madelaine. Lubię to. – Uśmiech nie schodził z jego ust. – Tak, jestem jego bratem.

Prychnęłam pod nosem cicho, nie chcąc obrażać chłopca, który na oko miał siedem lat.

– Nie widać, żebyście nimi byli.

– Coś mówiłaś, bo nie dosłyszałem?

Uniosłam brwi w zdziwieniu, że to usłyszał.

– Nie, nie. Nic nie mówiłam, Thomas – wymamrotałam pod nosem.

– Jak ci się podoba twój nowy pokój? – zapytał niepozornie. Spojrzałam na niego z lekkim uśmiechem. – Pomagałem mamie wybierać dodatki. Na przykład ten pluszak i poduszki były moim wyborem. Myślałem, że ci się spodobają, więc wpakowałem je do koszyka.

– Są naprawdę śliczne i urocze. Dziękuję ci – odpowiedziałam zgodnie z tym, co czułam i myślałam.

Postanowiłam podejść do Thomasa i lekko go uściskać. Objęłam go rękami, przyciskając do klatki piersiowej. Zdziwiłam się, czując w sobie dziwnie przyjemne ciepło. Nie spodziewałam się go.

– Ty, młody, miałeś nie przeszkadzać naszej nowej współlokatorce, prawda?

Wstrzymałam na moment oddech, słysząc zachrypnięty głos Christiana. Dzieciak w sprzeciwie założył ręce na piersi.

– Zajrzałem, żeby sprawdzić, czy wszystko u niej w porządku. Tylko tyle, Christian. – Zrobił maślane oczy w stronę starszego brata.

– Ach, niech ci będzie, ale na drugi raz posłuchaj mnie, dobrze? – powiedział, a ja odważyłam się odwrócić w jego stronę. – Madelaine musi zaadaptować się do nowego miejsca sama. Nie potrzebuje naszej pomocy, prawda? – Spojrzał na mnie.

– Twój brat ma rację. Poradzę sobie. Jestem dużą dziewczynką. – Zaśmiałam się nerwowo, widząc wzrok chłopaka.

– Róbcie, co uważacie za słuszne.

– I to mi się podoba, Tommy. – Christian ucałował brata w czoło, po czym potargał mu jasne włosy we wszystkie strony świata. – Biegnij się spakować, bo zaraz przyjadą po ciebie twoi koledzy z trenerem.

– Dobrze, a czy Madelaine może obejrzeć mój trening? – Thomas przeniósł wzrok na mnie, a potem z powrotem na brata.

– Myślę, że… – nie dane było mi dokończyć.

– Sądzę, że panna White powinna rozpakować swoje bagaże i jeszcze odpocząć. – Christian zmierzył mnie wzrokiem.

Thomas niechętnie pokiwał głową i wyszedł z mojego pokoju, zostawiając nas samych. Miałam cichą nadzieję, że jeszcze wróci i nie będę musiała znosić obecności samego Christiana. Westchnęłam, obracając się na pięcie, ale nie poszłam daleko, bo silna dłoń chłopaka zacisnęła się na moim ramieniu. Od razu się szarpnęłam, by mu się wyrwać, przez co poleciałam plecami na miękki materac, a Blake pochylił się ostrożnie nade mną, skanując moją bladą twarz.

Przyszła mi do głowy myśl, że czegoś szukał w moich oczach, ponieważ to właśnie na nich najdłużej się zatrzymał. Starałam się mrugać spokojnie, bez nerwów, chociaż z nim było to wręcz niemożliwe. Nie wiedzieć czemu sprawiał wrażenie strasznie zdeterminowanego do wykonania czegoś. Coraz częściej przypuszczałam, że chodziło o jego obietnicę. Poprzysiągł, że upadnę najniżej, jak się da i będzie przyglądał się temu z szerokim uśmiechem. Nie chciało mi się w to zbytnio wierzyć, bo byłam doszczętnie zniszczonym człowiekiem. Nie posiadałam niczego w zanadrzu.

Mentalnie przewyższał mnie kilkakrotnie, ale nie dawałam się. Musiałam być twarda tak jak zawsze.

– Strach cię obleciał, co, White? Boisz się.

– Nie wyobrażaj sobie zbyt dużo, bo mózg ci pęknie – burknęłam pod nosem, obdarzając go cynicznym uśmiechem. – O ile coś tam jeszcze zostało.

– Chyba naprawdę chcesz, bym traktował cię jak najprawdziwszego wroga – poinformował mnie beznamiętnym głosem. Spięłam się. – Odpuść, błagam. Jesteś taka żałosna. Dziewczynka z porządnego domu. Wszystkie jesteście takie same.

– Nie znasz mnie i nigdy nie poznasz, Christian, więc zamknij się, dobra?

– Stawiasz się? – Uniósł jedną brew w prowokacyjnym akcie.

– Co, jeśli powiem, że tak?

– Zniszczę cię za to, a potem zrobię to drugi i trzeci raz. – Jeszcze bardziej się nade mną pochylił, posyłając mi wrogie spojrzenie. – Tak w gratisie.

Nie wytrzymałam, słuchając tych bredni. Plunęłam mu prosto w twarz. Otarł moją ślinę jedną ręką, po czym wytarł ją o materiał swoich luźnych spodni dresowych. Spiorunował mnie wzrokiem i dopiero zrozumiałam, jak bardzo sobie nagrabiłam, choć nie powiem, bawił mnie ten widok.

Boże, ale ty jesteś głupia, pomyślałam.

– Co ty sobie wyobrażasz, co? – Przesunął językiem po wewnętrznej stronie policzka. Wyczuwałam wielkie zapasy pewności siebie. – Myślisz, że zajmiesz moje miejsce? Jesteś w poważnych tarapatach, White. Zmuszasz mnie, a konkretniej dajesz coraz więcej powodów, bym zaczął traktować cię jak potencjalnego wroga. Jestem o tyle… – Wskazał ilość za pomocą palców. – Jestem tyle od tego, żeby naprawdę zrobić ci krzywdę.

– A wczoraj co to, kurwa, było? – spytałam z sarkazmem. – Próbowałeś pokazać swoją siłę? Swoją niezniszczalność?

– Dokładnie tak, Madelaine. Masz całkowitą rację.

– Jesteś jakimś psychopatą. Widać to w twoich oczach, Christianie. Martwisz się z tego powodu, prawda? – Nagle jakby uścisk stracił na sile. Chłopak zaczął się powoli wycofywać. – Mówię prawdę. Wiesz o tym doskonale. Nienawidzisz się za to, jak się zachowujesz. Chcesz siły i władzy?

Nie odrywałam wzroku od jego przerażonej twarzy.

– To najpierw pokaż, że na nią zasługujesz, a potem czysto o nią walcz – powtórzyłam słowa, które usłyszałam kiedyś podczas jednej kłótni babci z Laurą. Miała dokładnie taką samą minę, co chłopak.

– Pożałujesz, że tutaj przyjechałaś – wycedził przez zaciśnięte zęby, a na koniec dodał: – Będziesz ubolewać nad faktem, że mnie kiedykolwiek spotkałaś. Obiecuję ci to.

– A ja obiecuję, że jeszcze bardziej znienawidzisz samego siebie za to, co mi robisz – wyszeptałam, gdy zniknął z mojego pola widzenia.

Opadłam ponownie na łóżko. Przetarłam zmęczoną twarz rękami, robiąc głębsze i znacznie dłuższe oddechy. Niepokój rósł we mnie coraz bardziej z sekundy na sekundę, podobnie jak chaos w głowie.

Zrozumienie tego chłopaka było wyczynem nadzwyczajnym. Czułam się jak w filmie, w którym główny bohater zgrywał niezniszczalnego, a w rzeczywistości rozlatywał się od środka małymi etapami. Może Christian taki właśnie był? Nie znałam go i nie chciałam poznać, jednak moja ciekawość miała inne plany. Bycie tego typu człowiekiem musiało być faktycznie zadziwiające. Zamarzyłam, by poznać każdą jego myśl i zamiar, szczególnie wobec mnie. Wydawało mi się to głupie, że zachowywał się w ten sposób, ale w pewnym sensie urzekało mnie to. Nieważne, że kurewsko się bałam. Wniknięcie do jego duszy było moim nowym celem.

Wstanie z łóżka zajęło mi kilka dobrych minut. Stwierdziłam, że przydałoby się rozpakować i nieco doprowadzić samą siebie do ładu. Podeszłam do walizki i położyłam ją na środku pokoju, a następnie wyjęłam wszystkie ubrania, dodatki i buty. Popatrzyłam na nie i aż przeraziła mnie ilość, ile pieniędzy zostało zmarnowanych na niepotrzebne rzeczy. Zastanawiałam się, po co był mi pasek marki Louis Vuitton, skoro nie wnosił nic wartościowego do mojego życia, a tylko dobrze wyglądał. Ta sama myśl nasunęła mi się, gdy w polu mojego widzenia znalazły się buty Valentino. Miałam je na sobie raz, a kosztowały mnóstwo pieniędzy.

I to była właśnie definicja życia w luksusach, którego nigdy nie chciałam. Szczerze go nienawidziłam. To właśnie pieniądze i chęć zdobycia sławy sprawiły, że straciłam wszystko. Godność, honor i własną wartość. Ludziom wydawało się, że byłam szczęśliwa. Udawanie od zawsze stanowiło moją największą zaletę. Łykali moje kłamstwa jak pelikany, podczas gdy w środku cała drżałam i płakałam. Wiele razy w trakcie różnych spotkań czy balów charytatywnych uciekałam jak najdalej od nich wszystkich. Byłam świadoma, że czekały na mnie konsekwencje moich pochopnych decyzji. Można śmiało powiedzieć, że niedorzecznych, ale czy niedorzeczną rzeczą był fakt, że chciałam odzyskać radość z życia? Tak jak robiłam to za dzieciaka, gdy nie znałam pojęcia bólu psychicznego. Kiedy mała Madelaine Lily White nie wiedziała, co czeka na nią w przyszłości. Nie sądziła, że jej skrzydła zostaną podcięte, a w pewnym momencie całkowicie odcięte.

Zniszczono mnie i moje marzenia. Nie ukrywałam tego, bo nie widziałam w tym większego sensu. Jak w samym życiu. Marzyłam o tym, by zemścić się na wszystkich potworach, które pojawiły się w moim życiu i długo z niego nie odchodziły, choć powinny niemal od razu.

– Ubierz się porządnie, bo zaraz wychodzimy – usłyszałam za plecami.

– Nigdzie się z tobą nie wybieram, Blake. Chyba zdurniałeś do reszty – odezwałam się z irytacją w głosie. – Po ostatnich incydentach wolę zachować bezpieczną odległość między nami.

– Mam użyć siły? – Zrobił jeden krok do przodu.

– A co? Rozumu nie masz, żeby nim się posługiwać? – odpyskowałam niemiło.

– Może wymyślisz coś bardziej oryginalnego? Ile to ja już się tego nasłuchałem? – Zaśmiał się niespodziewanie. – Moja chęć zniszczenia ciebie staje się coraz większa. Nie chcesz tego.

– Kto powiedział, że ja pierwsza nie zniszczę ciebie?

I tak też zrobiłam. Zrównałam z ziemią wszystko, co zbudowałeś.

– Taka wielka pewność siebie zgubi cię, Christianie. Będziesz leżał na ziemi i nie dostaniesz pomocnej dłoni – sprostowałam, unosząc hardo głowę.

– Dlaczego tak uważasz, Madelaine? – Podszedł do mnie i stanął naprzeciwko, mocno patrząc mi w oczy.

Pokręciłam delikatnie głową, nadal odczuwając ból w okolicach szyi.

– Nie podajesz nikomu pomocnej dłoni, więc nie oczekuj w zamian czegoś, czego sam nie potrafisz zrobić – wyjaśniłam. Obróciłam się na pięcie z zamiarem pójścia do łazienki, jednak zatrzymał mnie jego głos:

– Sądzisz, że dałbym radę zmienić swoje podejście do świata?

Zmarszczyłam brwi z niezrozumieniem i ponownie na niego spojrzałam.

– Każdy z nas może, tylko musi tego chcieć. To musi być widać, Christianie. Wymaga to wiele czasu i twojego zaangażowania. – Wzruszyłam ramionami i wydęłam lekko usta. – Bez tego ani rusz.

– Byłabyś w stanie mnie tego nauczyć?

– Najpierw zasłuż sobie na moją pomoc. Potem może się nad tym zastanowię. Gdzie tak właściwie mnie zabierasz? – Przeczesałam sobie niesforne włosy.

– Mam trening i moi kumple chcą cię poznać, nie wiem po co. – Wzruszył nonszalancko ramionami. – Uważam, że kolejna osoba w życiu nie jest im do niczego potrzebna. Szczególnie że to ty nią jesteś.

– Dziękuję za takie cudowne komplementy! – pisnęłam ironicznie i złączyłam obie dłonie. – Chcesz za to order dla najlepszego damskiego boksera? – zażartowałam, na co w odwecie zostałam obdarzona bojowym spojrzeniem.

– Prowokujesz mnie, a to źle, White – wycedził przez zęby.

– Znowu mnie zastraszysz? – Uniosłam brwi i wysunęłam lekko wargi, jakkolwiek źle by to nie wyglądało.

– Jeżeli będę miał ku temu powody, dlaczego nie? Fajnie wyglądałaś. – Zaczął się do mnie zbliżać, a ja stawiałam kroki do tyłu. – Taka bezbronna i cichutka, nic nieznacząca laleczka. Jak to jest być nikim, co?

Zamknęłam powieki i stanęłam do niego plecami. Przełknęłam głośno ślinę, czując za sobą jego obecność. Mocne perfumy uderzyły w moje nozdrza ze zdwojoną siłą.

– Twoja dusza jest bezwartościowa, Madelaine. Nic w niej nie ma. – Pochylił się nade mną i musnął ustami zagłębienie mojej szyi. Przejechał wargami po jej skórze, wywołując u mnie falę dreszczy. – Nawet głupiej cząstki, która sprawiałaby, że jesteś wyjątkowa, rozumiesz? Pusto i czysto.

– Nie mówisz prawdy. Kłamiesz, Blake – wyszeptałam i zacisnęłam usta w wąską kreskę, gdy zahaczył o nie palcami.

– Szczerość to moje drugie imię. – Zaciągnął się moim zapachem. – Spróbuj być taka jak ja, a nie zrobię ci krzywdy. Nawet przeproszę i zrekompensuję ci moje ostre słowa.

Zgodzić się czy nie?

– Przy mnie nic nie będzie ci groziło.

– Nie chcę. Nienawidzę cię. – Pokręciłam energicznie głową, chcąc, by odszedł i zostawił mnie w spokoju. – Wyjdź stąd, słyszysz? Wynoś się, Christian!

– Ale ja nic złego nie robię. Składam ci jedynie propozycję, żebyś nie musiała więcej cierpieć.

– Cierpienie będzie nieuniknione, jeżeli obok mnie będziesz ty. – Wzdrygnęłam się, po czym dałam krok do przodu. Obróciłam się szybko na pięcie i odepchnęłam chłopaka, kiedy znów się do mnie zbliżył. – Odejdź ode mnie. Wyjdź i nie wracaj. I nigdzie z tobą nie jadę.

– Właśnie, że pojedziesz. – Kiwnął głową, przybierając poważny wyraz twarzy. – Inaczej będzie niemiło. Chcesz tego?

Speszona odwróciłam wzrok, pokazując, że tym razem wygrał.

Nie miałam siły dłużej walczyć. Koniec z udawaniem wielce silnej. W tym momencie powitałam na nowo czerń, która na chwilę zniknęła z mojego życia, ale teraz wróciła na moje własne życzenie.

– Zadałem ci pytanie, do kurwy nędzy! – wrzasnął.

– Nie, nie chcę – zaprzeczyłam głośniej i przymknęłam powieki, pod którymi czaiły się łzy. – Za dziesięć minut będę gotowa.

– Takiej odpowiedzi oczekiwałem. – Ujął mój podbródek w długie palce. – Zachowuj się jak należy, a nic ci nie będzie. Czekam na dole. Pośpiesz się, bo nie lubię spóźnialstwa.

Trzask drzwi spowodował, że podniosłam skołowany, przerażony wzrok. Odetchnęłam głęboko, czując wewnętrzną panikę. Położyłam dłoń na klatce piersiowej, by unormować oddech. Bezapelacyjnie Christian Aaron Blake był nienormalny. Zachowywał się wręcz jak psychopata. Najgorszy z najgorszych. Sądziłam, że po wypędzeniu wszystkich złych ludzi ze swojego życia nikt podobny mi się nie trafi. I w sumie miałam rację. Trafił mi się przypadek znacznie cięższy do pokonania. Byłam zbyt słaba i jak on to ujął, moja dusza była bezwartościowa.

Miał trochę racji. Nie posiadałam żadnej wartości. Po prostu byłam człowiekiem, za którym nikt nie przepadał, a ci, którzy szanowali mnie choć trochę, odeszli na zawsze. Czułam się, jakbym dryfowała pośród ciemności, z której wyjścia nie było. Bo tym wyjściem była pomocna dłoń, a jej nikt podać mi nie chciał. Brzydzono się mną. Byłam brudna i ohydna. Stało się to w momencie, gdy pierwszy raz komuś zaufałam. To, co dobre, uleciało ze mnie w trybie natychmiastowym. To, co złe, zaczęło definiować mnie samą. Nie chciałam, by tak było, ale innego wyjścia nie miałam. Nie potrafiłam go znaleźć.

Ubierając się, postawiłam na wygodę. Wciągnęłam na siebie czarne szorty z dżinsu, a na górę włożyłam biały top. Dobrałam do tego złote kolczyki, zegarek sportowy i małą torebkę Guess. Na nogi wrzuciłam białe buty Nike. Wykonałam lekki makijaż, by zakryć oznaki niewyspania. Opuściłam pokój z okularami przeciwsłonecznymi na nosie. Moja mina nie wyrażała kompletne nic. Miałam siebie dosyć.

Zmierzyłam wzrokiem Christiana, gdy znalazłam się na dole w kuchni. Szykował jakiś posiłek w plastikowym pojemniku, popijając przy tym energetyka. Oparłam się rękami o blat kuchenny i bacznie obserwowałam każdy jego ruch. Nie wiedziałam, czy on czasem również ukradkiem nie zwracał na mnie uwagi. Szczerze mówiąc, miałam to głęboko w poważaniu.

– Mam sama zrobić sobie śniadanie, czy zjemy coś po drodze? – zapytałam, czując powolny głód.

– Mama wczoraj przygotowała coś specjalnie dla ciebie. Gotowała pół dnia. – Nie spojrzał na mnie ani razu. – Weź sobie, co chcesz, i idź do auta. Ja zaraz do ciebie dojdę.

– Cokolwiek. – Wzruszyłam ramionami.

– Zachowujesz się jak rozpieszczona księżniczka, wiesz?

– Znowu prowokujesz kłótnię, a potem winą obarczasz mnie i wyżywasz się – podniosłam ton głosu. – Nie widzisz problemu w sobie czy jak?

– Lepiej było, jak nic nie mówiłaś – poinformował mnie zwyczajnym głosem, na co jedynie cicho prychnęłam pod nosem, sięgając po sałatkę owocową z lodówki.

– I vice versa, Blake. – Przewróciłam oczami.

– Coś jeszcze? – Uderzył ręką w blat szafki i w końcu na mnie spojrzał.

– Gdybyś był kimś, z kim dyskusja przebiega w normalnych i spokojnych warunkach, to powiedziałabym jeszcze wiele rzeczy, ale na takiego idiotę szkoda słów. – Uniosłam kąciki ust w cyniczny sposób i posłałam mu znad okularów obojętne spojrzenie. – Idę na zewnątrz, bo zatruwasz całą wolną przestrzeń, wiesz? Może warto się w końcu postarać o dobre serce.

Nagle cały strach wydał mi się jedynie wspomnieniem. Uśmiech nie schodził mi z twarzy. Duma zajęła miejsce wszystkich poprzednich emocji i spowodowała, że moje serce skakało z radości. Postawiłam mu się, czego skutki były wyłącznie pozytywne. Wzięłam pojemnik ze swoim śniadaniem oraz widelec i wyszłam na zewnątrz. Usiadłam na schodkach przed wejściem i wsadziłam do ust kilka kawałków owoców. Mruknęłam pod nosem zadowolona.

Nie cieszyłam się z życia za często. Dawało mi w kość, przez co podchodziłam do niego z dystansem i negatywnym nastawieniem. Dotychczas dałam się poznać ludziom jako dziewczyna, którą można ranić, a ona i tak się w końcu podniesie. W tamtych chwilach tak nie było. W moim sercu panował nieustanny smutek. Zakrywałam makijażem oznaki nieprzespanych nocy, podczas których wylewałam hektolitry łez w poduszkę, dusząc w sobie krzyk. Nie pamiętałam, czy kiedykolwiek udało mi się normalnie przespać kilka godzin. Powinnam się wtedy regenerować, a jedynie płakałam i przeklinałam w duszy siebie za to, że byłam słaba. Dostanie od kogoś pomocnej dłoni stało się moim najskrytszym marzeniem, na spełnienie którego szanse pozostawały niewielkie, a wręcz malały z każdym dniem.

Ciche chrząknięcie rozległo się za moimi plecami, przez co się wzdrygnęłam. Czułam, jak skanował wzrokiem moje spięte ciało. Odwróciłam głowę w jego stronę, a okulary zsunęły mi się z nosa. Gdy chciałam po nie sięgnąć, nasze dłonie się zetknęły. W mojej głowie zapaliła się czerwona lampka, sugerująca, że ten dotyk był znajomy.

– Gapisz się na mnie. Wiem, że jestem przystojny i zabójczo gorący, ale nie musisz mnie molestować. – Zaśmiał się ironicznie.

– Gapić to ja się mogę, ale na pewno nie na ciebie, dupku. – Posłałam mu gromkie spojrzenie. – Zawsze masz takie wybujałe ego, czy to tylko dzisiaj?

– Nie lubię, kiedy ktoś ze mnie kpi, wiesz? – zapytał, podając mi okulary.

Prychnęłam, nie kryjąc zażenowania jego postawą.

– A ja wręcz nienawidzę, kiedy jesteś obok mnie. Muszę tam z tobą jechać? – ściszyłam momentalnie głos, gdy spotkałam jego czarne oczy. – Dobra, tylko zapytałam.

– To lepiej nie pytaj wcale, skoro wiesz. – Pokręcił głową i przewrócił oczami.

– W ogóle o jakim treningu mówił Thomas? Nie do końca zrozumiałam kontekst – przypomniało mi się.

– Pojechał na ostatnie zgrupowanie klubu przed rozpoczęciem sezonu.

Zmarszczyłam brwi, nie wiedząc, o co mu dokładnie chodzi. Podniosłam się z ziemi i ruszyłam w kierunku czarnego auta Christiana.

– Młody gra w koszykówkę, tak jak ja. Ma dzisiaj ostatni wakacyjny trening.

– Siedmiolatek i koszykówka? Ty mu kazałeś, Christianie?

– Dla niego nigdy nie będę takim skurwysynem – oznajmił nieco spokojniej. – Jest dla mnie najważniejszą osobą, nie licząc kumpli. Nikt więcej nie jest. Żadna laska, żaden człowiek albo nawet przedmiot.

– Nie zapędzaj się tak. Nie wiesz, co czeka cię w przyszłości – stwierdziłam.

– Doskonale wiem, Madelaine, bo sam na nią sobie pracuję.

Zatrzymałam się na chwilę i próbowałam pojąć sens jego słów, ale za cholerę nie potrafiłam zrozumieć, do czego zmierzał.

– Co masz na myśli? – dopytałam, poprawiając torebkę na ramieniu.

– Każdy człowiek swoimi czynami decyduje o swojej przyszłości. Dlatego ważne jest, by wszystko, co robimy, było zgodne z nami samymi, bo bez tego to nie ma sensu. – Pewnie uniósł głowę, gdy wrzucał torbę sportową do samochodu. – Nikt nie ma prawa ingerować w nasze życie, jeżeli tego nie chcemy. Stronię od ludzi, jak tylko mogę, bo wiem, co to znaczy ból.

– Ktoś cię kiedyś zranił? – Założyłam ręce na piersiach.

– Ludzie robią to nieustannie, White. – Wydął usta i pokręcił głową, wzruszając ramionami. – I dlatego nienawidzę życia, świata i wszystkiego, co się na nim znajduje. Może i mam fortunę zapisaną w papierach, ale nie daje mi to szczęścia.

W jego oczach coś błysnęło. Jakby błąkające się światełko, które szuka pomocy.

– Powiedziałbym szczerze, że tylko potęguje smutek i wieczne rozczarowanie.

– Wiem coś o tym. Moi… – zawiesiłam się, czując ucisk w sercu. – Każdego dnia pokazywano mi, że jestem zerem. Wmawiano, że nic mi się nie uda i zginę bez pomocy, którą mi ofiarowano. Nie dało się tego nazywać pomocą i dlatego boję się nowych ludzi.

– Nie spodziewałem się tego. Wyglądasz na dziewczynkę z dobrego domu. – Rzucił mi wymowne spojrzenie, na co odpowiedziałam jedynie cichym prychnięciem. – Co?

– Ocenianie ludzi po wyglądzie. – Spuściłam wzrok, moje kąciki ust drgnęły i pokręciłam głową. – Jakież to dorosłe, prawda?

– Jakże dorosłe jest to, by przestać w końcu pyskować starszym – rzucił krótko i zrobił sarkastyczną minę.

– Przypomnę, że oboje mamy siedemnaście lat, Christianie.

– Tak, ale ja posiadam coś takiego jak rozum. – Uniósł palec i wskazał nim na mnie. – W przeciwieństwie do ciebie, laleczko.

– Odezwała się odpowiednia osoba, żeby to stwierdzać – zaznaczyłam stanowczo.

Chłopak więcej się nie odezwał, tylko z lekkim uśmiechem wsiadł do auta, trzaskając drzwiami. Warkot silnika wybudził mnie z krótkiego zamyślenia i zmusił do podążania śladami Christiana. Przyjemnie chłodna klimatyzacja zetknęła się z moją skórą od razu, gdy znalazłam się w środku na miejscu pasażera. Z powrotem założyłam na nos okulary przeciwsłoneczne, by promienie nie drażniły moich zmęczonych oczu.

Oparłam się głową o zagłówek skórzanego, jasnego siedzenia i skupiłam wzrok na widokach za oknem. Leniwie mrugałam powiekami, chcąc wrócić do łóżka i zasnąć na długie godziny. Chciałam spędzić ostatni dzień wakacji na leniuchowaniu, opalaniu się i oglądaniu ulubionych seriali.

Wypuściłam powietrze i gdy usłyszałam w radiu Wires od The Neighbourhood, poczułam dziwne uczucie spokoju. Tekst piosenki samoistnie zaczął mi się zapisywać w pamięci. Dodatkowo z ust chłopaka obok wylatywały pojedyncze słowa piosenki i nucił cicho melodię pod nosem. Nie patrzyłam na niego. Kątem oka raz spojrzałam na jego dłonie. Rytmicznie uderzał palcami w kierownicę i poruszał głową raz w przód, raz w tył. Nie wiedziałam, dlaczego powtarzałam jego ruchy. Nasze ciche głosy mieszały się ze sobą, tworząc coś niesamowicie imponującego. Niski i wysoki ton sprawiały, że widać było między nami kontrast. Ja byłam raczej spokojną i niekiedy bardzo wyciszoną osobą, a on… No właśnie. Jaki naprawdę jest Christian Aaron Blake?

Ciekawił mnie i jednocześnie kurewsko przerażał. W jego zachowaniu czułam wstręt do obcych ludzi. Nie dziwiłam mu się. Zaufanie często okazywało się mylne i zdradzieckie. Wmawiało nam, że liczymy się dla kogoś i że ten ktoś chce dla nas dobrze. Potem wszystko okazywało się totalnym kłamstwem, a my spadaliśmy w przepaść, gdzie panowała zupełna ciemność. Dopiero zaczynaliśmy rozumieć znaczenie wszystkich słów, jakie mogliśmy usłyszeć. Wtedy gasło nasze światełko, a płomień nadziei już nie migał. On gasł na dobre. Przynajmniej do momentu, w którym dobra dusza nie podałaby nam pomocnej dłoni i nie podniosła po rujnującej porażce.

– Śmiesznie wyglądasz, kiedy myślisz.

Przekręciłam głowę w jego stronę, przez co zaschło mi w gardle, gdy ujrzałam małe tatuaże na szyi chłopaka.

– Robienie tego po raz pierwszy musi być trudne, prawda?

– Och, zamknij się, dupku! – pisnęłam i zdzieliłam go po ręce.

– Agresywna, lubię to w dziewczynach – oznajmił, szybko rzucając na mnie okiem.

– A czego w nich nie lubisz? – Ciekawość zajęła miejsce każdej innej emocji.

– Wszystkiego, co pokazuje, że w życiu najważniejsze są dla nich rozgłos, pieniądze i wygląd.

Zdziwiona zdjęłam okulary z nosa i założyłam je na głowę.

– A co z charakterem? Co z poczuciem humoru? Co z zaletami i wadami?

– O Boże, nie spodziewałam się tego po tobie.

– To nie oznacza, że nagle zacznę cię tolerować w tym domu. Nie pasujesz mi, White.

I znowu wrócił dupek. No cóż, przynajmniej nie udaje kogoś, kim nie jest, pomyślałam i mina trochę mi zrzedła.

– Myślałaś, że coś się zmieniło w przeciągu kilkunastu godzin? – prychnął i pokręcił z niedowierzaniem głową. – Ależ ty jesteś naiwna. Będzie tobą łatwiej sterować.

– O ile będziesz mieć na to szansę, Blake – burknęłam pod nosem na tyle cicho, by nie usłyszał mojego oburzenia.

W sumie ma rację – czego ja się, do cholery, spodziewałam? Wszyscy zawsze byli tacy sami w stosunku do mnie. I to chyba bolało najbardziej z tego całego syfu, jakim było moje nędzne, przegrane i prawie martwe życie.

Widząc, że dotarliśmy we wskazane miejsce, wyskoczyłam z samochodu, nie chcąc dłużej oglądać Christiana. Przez chwilę naprawdę myślałam, że mogłabym mu wybaczyć wcześniejsze słowa, incydenty i podejść do niego zupełnie inaczej. Ale jak widać, on tego wcale nie chciał. Szczerze, miałam ochotę wrócić pieszo do domu, znaleźć jakiś odłamek szkła i odejść z tego świata. Na zawsze, bo takie też miałam marzenie, ale moja wola nie była aż tak silna, by się do tego posunąć. Widać było, że pozostawałam słaba nawet wtedy, kiedy chodziło o moje szczęście i upragniony spokój. Tego nie potrafiłam zrobić. Spełnić swoich odległych snów. Bo śniłam o śmierci prawie codziennie i nie umiałam albo nie chciałam przestać.

Moja samotność nie trwała zbyt długo. Christian dogonił mnie szybszym chodem i szedł ze mną ramię w ramię. Nie spojrzałam na niego nawet kątem oka. Nie chciałam. Nie potrafiłam. Nienawidziłam go. Szczerze pragnęłam, by już teraz zniknął z mojego życia i nigdy, ale to nigdy do niego nie wrócił. Gdybym mogła przenieść się w czasie do jednego momentu w życiu, cofnęłabym się do dnia swoich siedemnastych urodzin i sprawiła, że tamtej nocy wszystko wyglądałoby inaczej.

Godzina dwudziesta pierwsza dwadzieścia jeden. W łazience słychać kapanie wody z kranu. Od ścian echem odbija się dźwięk tykającego nade mną zegara. Mój oddech jest spokojny, a na twarzy gości pustka. W głowie mam wiele myśli, o których wolałabym zapomnieć. Na moich rękach widnieją czerwone ślady po ostrzu. Dlaczego nie zrobiłam tego mocniej? Dlaczego tak bardzo się tego boję?

– Czyżby to ta Madelaine, o której tyle słyszeliśmy?

Pokręciłam głową, kiedy damski głos wyciągnął mnie z klatki myśli.

– Jestem Molly Julie Baxter.

– Boże, czy ty musisz się chwalić wszystkim swoim drugim imieniem? Nikomu nie jest to potrzebne do życia – jęknął nieznany mi blondyn. – Nie słuchaj jej gadania. Ona taka już jest. Nicholas Steven Denver. – A sam przedstawił się dwoma imionami…

– Jezu, dajcie dziewczynie oddychać, co? – odezwała się brunetka o ciemniejszym kolorze skóry. – To tacy ludzie, którzy wiecznie są odklejeni. Taylor Gonzalez. – Wystawiła ku mnie dłoń, więc ją uścisnęłąm

– Spokojnie, rozumiem ich. – Zaśmiałam się nieśmiało i wystawiłam rękę do blondynki, a następnie do chłopaka, którzy stali obok Taylor. – Madelaine Lily White. Miło mi was poznać.

– Ładne imiona. Po kimś czy przypadek? – zapytała Molly i posłała mi ciepły uśmiech.

– Drugie po babci, a pierwsze to czysty przypadek. – Moje kąciki ust drgnęły na wspomnienie o kobiecie.

– Musi być z ciebie dumna, że dostałaś się na tę wymianę, prawda?

– Gdyby żyła, na pewno by była. Ale chociaż patrzy na mnie z góry i wspiera mnie duchowo – oznajmiłam smutno, ale szybko pozbyłam się niepożądanych emocji i wykrzywiłam się w uśmiechu jeszcze mocniej.

– Wybacz, powinnam ugryźć się czasami w język. – Molly zacisnęła usta w wąską kreskę.

– Nie czasami, a zawsze, Baxter.

Przeniosłam wzrok na szatyna z tyłu, który zbił męską piątkę z Christianem i podszedł do mnie.

– Aiden Harry Jones, w końcu mam szansę cię poznać.

Uśmiechnęłam się na jego słowa, które nieco mnie uspokoiły i wyciszyły moje myśli.

– Wydajecie się bardzo energiczni i pozytywni, wiecie? – Zaśmiałam się, posyłając im roześmiane spojrzenie. – Takich ludzi mi teraz potrzeba.

– To w takim razie my zabieramy cię ze sobą, a oni niech idą robić swoje. – Podeszła do mnie dziewczyna, która później przedstawiła się jako Evie Evans.

Dwie blondynki chwyciły mnie za ręce i pociągnęły w stronę ustronnego miejsca pod drzewem, gdzie rozłożony był koc piknikowy. Zmarszczyłam brwi, widząc Taylor biegnącą w stronę beżowego materiału, na którym leżało kilka plecaków. Z jednego wyjęła ciemnozieloną butelkę, w której znajdowało się czerwone wino. Przekrzywiłam głowę w bok i pokręciłam nią.

– Czy picie wina o tej porze jest głupie? – zapytała retorycznie Taylor.

Rzuciłam okiem na każdą z dziewcząt.

– Oczywiście, że nie. Kto nam zabroni? – Wzruszyłam dumnie ramionami i roześmiałam głośno. – Co z tego, że łamiemy prawo?

– Już mi się podobasz, Madelaine – przyznała Molly, zbijając ze mną żółwika.

– Nie mamy kieliszków, więc musimy pić z butelki. Która zaczyna? – Mulatka wystawiła zielone szkło w naszą stronę i zawiesiła wzrok na mnie. – Może Madelaine?

– Niech będzie, co mi tam. – Przyjęłam butelkę i wlałam do ust niewielką ilość alkoholu, który rozpłynął się w moim gardle. – Boże, jakie to jest dobre. Włoskie?

– Skąd wiedziałaś? – spytała Baxter, po czym wzięła ode mnie trunek i usiadła na kocu, co zrobiłam po chwili również ja.

– Ma się ten talent. – Machnęłam włosami. – A tak na poważnie, to wiele razy piłam różnorakie wina na balach charytatywnych czy po prostu wieczorem do serialu. Stąd moja obszerna wiedza na ich temat.

– Jak ci się żyło w Anglii? Dobrze pamiętam?

Pytanie Taylor wybiło mnie z rytmu i wstrzymałam na moment oddech. Nieznacznie przełknęłam ślinę przez rosnącą w moim gardle gulę.

– Wiesz, kraj jak kraj. Różni się tylko tym, że jest tam ponuro i nic się nie dzieje. Nie wspominam go za dobrze i nie chcę nawet o nim pamiętać. – Wybrnęłam z sytuacji, mówiąc to stanowczym i pewnym siebie głosem. – Mieszkałam w naprawdę dużym domu. Miałam kupowane wszystko, co chciałam, ale jakoś nie przemówiło to do mnie przez siedemnaście lat życia. I nadal tego nie robi.

– Fortuna jest fajna, ale czasami źle, że człowiek ją posiada – odezwała się Evie, kładąc się na kolanach Taylor, która siedziała obok niej.

– Bycie bogatym, jeśli chodzi o liczbę dobrych ludzi w życiu, to jest dopiero fortuna. Na pieniądze zawsze znajdzie się sposób, ale zdobycie przyjaciół i zbudowanie z kimś relacji wymaga wiele czasu i nerwów. – Dotknęłam wargami brzegów butelki, kiedy dosiadł się do nas Nicholas.

– A ty co, z nimi nie biegasz? – Uniosłam głowę, żeby spojrzeć na zdyszanego blondyna.

Widziałam, jak siedemnastolatek próbował wydusić z siebie choć jedno słowo, ale za cholerę nie miał na to siły. Nawet na jedno głupie słowo.

– Czy ja wyglądam, jakbym wielbił sport? – Wskazał palcem na swoją sylwetkę, która nie wyglądała jak u prawdziwych zapalonych sportowców. – Mina Madelaine mówi, że nie. I ma rację.

– Ja nic nie… A nieważne. – Machnęłam ręką, a po chwili wybuchnęłam niekontrolowanym śmiechem, widząc głupie miny Molly. – Jezu, co ty robisz?

– Denerwuję tego jegomościa. Lubię patrzeć, kiedy kolega robi się cały czerwony i chce mnie zamordować – zażartowała z Nicholasa. Wróciłam wzrokiem do chłopaka, który nie krył swojego szczęścia z posiadania takiej przyjaciółki.

Dziewczyna tryskała radością, zarażając nią wszystkich. Udzieliła się ona również mnie. Uśmiech nie schodził mi z twarzy, gdy siedziałam w ich towarzystwie, rozmawiając o wszystkim i o niczym. Zapomniałam o nieprzyjemnej rozmowie z Christianem, która w pewnej chwili obrała bardzo dziwne tory. Z bycia toksycznym i zimnym skurwysynem przeszedł na mądrego chłopaka, który miał pojęcie o najbardziej pokręconych rzeczach tego świata. Niby miało to jakieś swoje plusy, ale nie wiedziałam, co o tym sądzić. W kilkanaście godzin zdążył namieszać mi w głowie, jak nikt nigdy dotąd. Zastanawiałam się, gdzie tu jest sens.

– Jak ci się mieszka z Christianem?

Pokręciłam głową, patrząc na pytającego mnie Nicholasa.

– Masz minę, jakbyś zobaczyła ducha albo jakiegoś przystojniaka.

– Stawiam na to drugie – odezwała się Molly.

– Mówił wam ktoś, że jesteście stuknięci? – Uniosłam brew i powiedziałam to w żartobliwy sposób, strzelając oboje w tył głowy.

– Ja to mówiłem, ale najwyraźniej mnie nie słuchali.

Patrzyłam, jak Molly wywraca oczami, słysząc głos Aidena.

– Bo najwyraźniej pierdoliłeś same głupoty, jak zwykle zresztą. – Jej wypowiedź ociekała sarkazmem. Molly kipiała ze złości, że Aiden w ogóle zjawił się w jej pobliżu. – Trzymajcie mnie, bo zaraz naprawdę nie wytrzymam.

– Jezu, uspokój się, Baxter. Przecież on ci nic nie zrobił – mruknął Nicholas, patrząc to na nią, to na chłopaka obok.

– Jeszcze nic jej nie zrobiłem. Niedługo może dostanę swój prezent na urodziny. – Ostentacyjnie oblizał się, a następnie zagryzł dolną wargę. – Czekam na ciebie. Zobaczysz, że jestem najlepszy.

– Nie przywłaszczaj sobie mojego miejsca, Jones.

Tym razem ja odwróciłam wzrok, gdy przez ułamek sekundy w moim polu widzenia znalazł się Blake z tym swoim cynicznym uśmieszkiem. Powtarzałam sobie w duchu, że go nienawidzę. I nie miałam zamiaru tego, kurwa, zmieniać.

– Nie zabili cię pytaniami, White? Stracić taką współlokatorkę to najprawdziwsza tragedia. – Szedł w moją stronę, zajmując po chwili miejsce tuż obok. Wciągnęłam powietrze, czując jego obecność. – Co się nie odzywasz? Zrobili ci coś? Przyznać się, kto zrobił z niej taką niemowę – drwił sobie ze mnie w najlepsze, ale ja nie umiałam się przed tym obronić. Nie widzę w tym sensu.

– Zamkniesz się w końcu, czy trzeba ci pomóc? – wtrąciłam się, nie mogąc dłużej słuchać tych bredni, które wypływały z jego ust.

– Oho, będzie niezła dyskusja.

Cmoknęłam zirytowana i ochrzaniłam wzrokiem Aidena, który uważnie nam się przyglądał, podobnie jak reszta.

Wstałam na równe nogi i patrzyłam przez krótki czas na Christiana z góry. Powtórzył mój ruch, na co parsknęłam gromkim śmiechem i spiorunowałam go prześmiewczym spojrzeniem.

– Jesteś aż tak nudny i nieoryginalny, że powtarzasz każdy mój ruch? – Założyłam ręce na wysokości piersi i uniosłam prowokacyjnie jedną brew. – Czyżbym zagięła cię swoimi słowami, Christianie? Nie spodziewałeś się tego, prawda? – Cisza oznaczała, że wygrywałam. – Też tak sądzę, wiesz?

– Przegniesz zaraz, White. Przysięgam, że poznasz prawdziwego mnie – wysyczał, nie wywołując tym na mnie żadnego wrażenia. – Z tą różnicą, że po tym nie będziesz chciała tutaj zostać. – Jego szept był na tyle cichy, że usłyszałam go wyłącznie ja.

– Uważaj, bo ci zaraz żyłka pęknie. Uwierz mi, że kiedyś będę bawić się tobą na wszystkie możliwe sposoby. – Zadarłam głowę, by pokazać swoją przewagę.

– Bawić to ty się możesz lalkami albo kosmetykami, a nie mną.

– Jesteś tego taki pewien, Christianie?

– Tak. – Skinął głową, nachylając się nad moją twarzą. – Gwarantuję, że niedługo będziesz mnie błagać, bym to ja bawił się tobą. Zobaczymy wtedy, kto nad kim ma przewagę, White.

– Po nazwisku to po pysku, wiesz? – odparłam niemiło.

– Och, tak? Taka mądra jesteś? – Oblizał wargę. – Chcesz się przekonać, że to ja mam władzę, a nie ty?

– Może tak, może nie. – Wzruszyłam ramionami. – Kiedyś się może skuszę, ale to ja ustalę zasady.

– To już dawno zrobiłem. Nie masz nic do gadania.

– Nie bądź taki hop do przodu, bo ci tyłu zabraknie, Blake – powiedziałam ze słyszalną pogardą.

Blake spiął się i wyprostował. Rozejrzał się szybko w obie strony i ponownie wrócił oczami na mnie. Moje usta wyginały się w zwycięskim uśmiechu, choć robiły do dosyć rzadko. Prawie wcale. Zaczynałam budować siebie na nowo. Nowy charakter, nowy styl bycia i nowa Madelaine. To nie może skończyć się dobrze. Chciał być diabłem? Zgodziłam się na to, ale od tamtej pory miał wroga tuż obok siebie. Nie musiał dłużej szukać odpowiedniego przeciwnika. Bo to on odnalazł jego. Pragnęłam go zniszczyć, tak jak on chciał mnie. Z tą jednak różnicą, że po moich czynach nie byłby w stanie się podnieść.

– Mówisz tak, bo chcesz się popisać. Zabłysnąć przed wszystkimi, Madelaine. Nie jesteś silna. Rozniosę cię – zapewnił poważnie śmiertelnym tonem. – Każde z nas będzie oglądało, jak upadasz.

– Patrzysz zbyt daleko w przyszłość. Zgubisz się przez to, wiesz?

– Kurwa, czemu nikt nie wziął popcornu, co? Ale jest jazda – usłyszałam śmiech Nicholasa, który przyglądał nam się ze szczególnym zainteresowaniem.

– Ja nie zamierzam dłużej rozmawiać z kimś tak zapatrzonym w siebie. – Wskazałam palcem na chłopaka przede mną i odwróciłam się do niego plecami.

– Pogrywasz sobie ze mną?

– Robię dokładnie to samo, co ty, Christianie. – Spojrzałam w bok na jego przyjaciół, którzy zaś patrzyli na nas. – Gram w grę, której nie znam zasad – dodałam i ruszyłam przed siebie.

– Dokąd idziesz, Madelaine?! – krzyknął Nicholas, zatrzymując mnie w miejscu.

Stanęłam kilkanaście metrów od całej grupy i przymknęłam chwilowo oczy, czując trudności w oddychaniu. Ból głowy powoli przybierał na sile, ale zbagatelizowałam to i rzuciłam kątem oka na znajomych, zatrzymując oczy na Blake’u, który nie krył zdziwienia moją odwagą.

– Czasami samotność jest dla nas jedynym wyjściem. Może nam bardzo pomóc, ale i wiele utrudnić. – Spuściłam wzrok i zaczerpnęłam więcej powietrza. – Zapamiętajcie to sobie, bo pomoże wam w dorosłości. Nie czekaj na mnie. Przekaż Isabelle, że wrócę późno – zwróciłam się do Christiana i udałam się przed siebie.