Jonathan Kellerman

Test krwi

Saga

Test krwi

Tytuł oryginału Blood Test

Język oryginału angielski

BLOOD TEST, Copyright © 1986 by Jonathan Kellerman

Copyright ©1986, 2023 Jonathan Kellerman i SAGA Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788728540947

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą Wydawcy oraz autora.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 13,4 miliona euro.

Jak zawsze Faye, Jesse’owi i Rachel,

I serdecznej Ilanie

1

Siedziałem w sali rozpraw i obserwowałem, z jaką miną Richard Moody przyjmuje od sędzi złe wieści.

Moody włożył na tę okazję poliestrowy czekoladowy garnitur, kanarkowożółtą koszulę, wąski krawat i kowbojskie buty ze skóry jaszczurki. Skrzywił się, zagryzł wargę i wbił wzrok w sędzię, ta jednak zmierzyła go twardym spojrzeniem, więc w końcu spuścił oczy i zaczął się wpatrywać w swoje dłonie. Zauważyłem, że stojący z tyłu sali strażnik czujnie go obserwuje. Po moim ostrzeżeniu przez całe popołudnie starał się nie dopuszczać do siebie Moodych, a przed wejściem na salę nawet skrupulatnie zrewidował Richarda.

Sędzią była Diane Severe, zadziwiająco dziewczęca jak na pięćdziesięciolatkę, o szaroblond włosach i wyrazistej życzliwej twarzy. Zawsze mówiła spokojnie i niezwykle rzeczowo. Nigdy nie uczestniczyłem w jej rozprawach, lecz doskonale znałem jej reputację. Zanim rozpoczęła studia prawnicze, pracowała w opiece społecznej, a teraz – po dziesięciu latach praktyki w sądzie dla nieletnich i sześciu w sądzie rodzinnym – należała do nielicznych sędziów, którzy naprawdę rozumieli dzieci.

– Panie Moody – odezwała się – proszę bardzo uważnie wysłuchać tego, co mam panu do powiedzenia.

Oskarżony przybrał agresywną postawę, garbiąc się i mrużąc oczy jak barowy ochroniarz. Kiedy jego prawnik szturchnął go, rozluźnił się i zmusił do uśmiechu.

– Wysłuchałam zeznań doktora Daschoffa i doktora Delaware’a. Obaj są wybitnymi specjalistami w dziedzinie psychologii i często występowali jako eksperci w tym sądzie. Rozmawiałam też na osobności z pańskimi dziećmi, obserwowałam pańskie zachowanie dzisiejszego popołudnia i wysłuchałam pana zarzutów wobec eks-małżonki. Podobno namawia pan własne dzieci do ucieczki od matki, twierdząc, że zamierza je pan ocalić... – zamilkła na chwilę i pochyliła się do przodu. – Podsumowując, muszę stwierdzić, że cierpi pan na poważne problemy emocjonalne, panie Moody.

Uwagi sędzi nie umknął uśmieszek wyższości, który zniknął z twarzy Moody’ego równie szybko, jak się pojawił.

– Dziwi mnie, że uważa pan zaistniałą sytuację za zabawną, panie Moody, ponieważ ja określiłabym ją raczej mianem tragicznej.

– Wysoki Sądzie... – wtrącił prawnik oskarżonego.

Sędzia uciszyła adwokata machnięciem ręki ze złotym piórem.

– Nie teraz, panie Durkin. Nie mam ochoty na kolejne gierki słowne. To jest końcowy werdykt i pragnę, by pański klient wysłuchał go z należytą uwagą.

Znów spojrzała na Moody’ego.

– Być może pańskim problemom zdrowotnym da się zaradzić. Wierzę, że tak jest. Nie mam jednakże wątpliwości, że niezbędna jest psychoterapia... Potrzebuje pan pomocy psychiatrycznej, prawdopodobnie wspomaganej lekami. Przyda się ona dla dobra pana i pańskich dzieci. Mam nadzieję, że okaże się skuteczna. Na razie zabraniam panu kontaktów z dziećmi, do czasu, aż psychiatrzy stwierdzą, że nie stanowi pan już zagrożenia dla innych. Kiedy przestanie pan grozić ludziom śmiercią i szantażować ich własnym samobójstwem, porozmawiamy ponownie. Musi pan zaakceptować rozwód i zacząć wspierać panią Moody w wychowaniu waszych dzieci. Pańskie słowo, panie Moody, na razie mi nie wystarczy... Na wniosek sądu doktor Delaware ustali harmonogram pańskich spotkań z dziećmi. Wizyty będą się odbywały w obecności wyznaczonego kuratora.

Moody wykonał nagły ruch do przodu. Strażnik natychmiast zareagował i w okamgnieniu stanął u jego boku. Widząc to, Moody skrzywił się i opadł na swoje miejsce. Po jego policzkach spłynęły łzy. Durkin wyjął chusteczkę, podał mu ją i zgłosił sprzeciw wobec naruszenia prywatności jego klienta.

– Może się pan odwołać od mojej decyzji, panie Durkin – oświadczyła spokojnie sędzia.

– Wysoki Sądzie... – odezwał się Moody niskim głosem, w którym czuć było wielkie napięcie.

– O co chodzi, panie Moody?

– Pani nie rozumie... – Załamał ręce. – Te dzieci to całe moje życie.

Przez moment sądziłem, że sędzia go skarci, ale ona tylko przyjrzała mu się ze współczuciem.

– Proszę mi wierzyć, że doskonale pana rozumiem. Wiem, że kocha pan dzieci. Niestety, może pan być dla nich dobrym ojcem tylko wtedy, gdy uporządkuje pan własne życie. Chcę, by w pełni dotarła do pana konkluzja ekspertyzy psychiatrycznej: nie może pan obarczać dzieci odpowiedzialnością za swoje problemy. Dziecko nie zniesie takiego ciężaru. Syn i córka nie mogą wychowywać pana, panie Moody! To pan jest człowiekiem dorosłym, nie one. Przy obecnym stanie umysłu nie może pan brać czynnego udziału w ich opiece. Potrzebuje pan pomocy.

Moody chciał coś powiedzieć, lecz zrezygnował. Pokręcił głową i oddał adwokatowi chusteczkę, wyraźnie usiłując zachować resztki godności.

Podczas następnego kwadransa ustalano podział majątku Moodych. Nie miałem ochoty słuchać szczegółów na temat ich skromnego mienia i wyszedłbym, lecz Mal Worthy prosił, żebym z nim porozmawiał po rozprawie.

Po odczytaniu ostatnich ustaleń sędzia Severe zdjęła okulary i zakończyła sprawę. Popatrzyła w moją stronę i się uśmiechnęła.

– Poproszę pana na moment do mojego pokoju, doktorze Delaware.

Odwzajemniłem uśmiech i skinąłem głową. Chwilę później wstaliśmy i sędzia wyszła z sali rozpraw.

Durkin wyprowadzał Moody’ego pod czujnym okiem strażnika.

Przy drugim stoliku Mal usiłował podnieść na duchu Darlene Moody. Poklepał ją po pulchnym ramieniu, po czym zebrał dokumenty i spakował je do jednej ze swoich dwóch walizeczek. Mal był człowiekiem bardzo sumiennym, toteż podczas gdy inni prawnicy przychodzili na rozprawę jedynie z podręczną aktówką, on zabierał ze sobą wszędzie tony dokumentów w walizach, które przywoził na chromowanym wózku bagażowym.

Eks-żona Richarda Moody’ego popatrzyła na niego skonsternowana z rozpromienioną twarzą i skinęła głową. Miała dziś na sobie jasnoniebieską letnią sukienkę przyozdobioną mnóstwem falbanek. Strój taki pasowałby kobiecie o co najmniej dziesięć lat młodszej. Czy aby Darlene nie pomyliła świeżo odzyskanej wolności z powrotem do lat niewinnego panieństwa?

Jej prawnik ubrał się w typowy dla adwokatów z Beverly Hills włoski garnitur, jedwabną koszulę, krawat oraz mokasyny z cielęcej skóry z frędzelkami. Miał starannie przycięte i ułożone kręcone włosy, brodę przystrzyżoną tuż przy skórze, zadbane lśniące paznokcie, idealne zęby i opaleniznę z Malibu. Na mój widok mrugnął porozumiewawczo i pomachał ręką. Następnie znów poklepał swoją klientkę po plecach, ujął ją za rękę i odprowadził do drzwi.

– Dziękuję ci za pomoc – powiedział po powrocie i zajął się pakowaniem pozostałych na stole papierzysk.

– Nie było lekko – oceniłem.

– Takie sprawy nigdy nie bywają łatwe ani zabawne – odparł z nutką triumfu w głosie.

– Ale wygrałeś.

Na moment przestał szeleścić papierami.

– Tak. No cóż, na tym polega moja praca. Walczę. – Poruszył nadgarstkiem i zerknął na cienką złotą bransoletkę. – Nie powiem, żeby zmartwiło mnie pokonanie takiego frajera jak Moody.

– Sądzisz, że pogodzi się z przegraną? Tak po prostu?

Mal wzruszył ramionami.

– Jeśli się nie pogodzi, wyprowadzimy przeciwko niemu ciężką artylerię.

Tak, tak... za dwieście dolarów na godzinę.

Ułożył walizy na wózku bagażowym.

– Widzisz, Alex, nie było łatwo, ale przecież nie mieliśmy do czynienia z jakimś wyrafinowanym przestępstwem. W takiej sprawie nawet bym nie śmiał do ciebie zadzwonić, mam od tego swoich ludzi. Dobrze postąpiłem, nieprawdaż?

– Tak, byliśmy po właściwej stronie.

– Otóż to. Jeszcze raz ci dziękuję. Pozdrowienia dla sędzi.

– Jak myślisz, czego ode mnie chce? – spytałem.

Uśmiechnął się i w charakterystyczny dla siebie sposób poklepał mnie po plecach.

– Może jej się podobasz. A i ona nieźle się prezentuje, co? Jest samotna, wiesz o tym?

– Stara panna?

– Nie, do diabła! Jest rozwiedziona. Prowadziłem jej sprawę.

Gabinet sędzi z mahoniową boazerią pachniał kwiatami. Severe siedziała za rzeźbionym drewnianym biurkiem o szklanym blacie. Na biurku stał kryształowy wazon z gladiolami. Na ścianie za sędzią wisiało kilkanaście fotografii dwóch nastolatków. Obaj chłopcy mieli jasne włosy. Prężyli się dumnie w strojach futbolistów, nurków i w garniturkach.

– Moja nieznośna parka – wyjaśniła, podążając za moim wzrokiem. – Jeden studiuje w Stanford, drugi sprzedaje fajerwerki w Arrowhead. Nigdy nie wiadomo, co z dziecka wyrośnie, prawda, doktorze?

– Zgadza się.

– Niech pan usiądzie. – Wskazała aksamitną sofę. – Proszę wybaczyć, jeśli potraktowałam pana podczas rozprawy trochę szorstko.

– Nic się nie stało.

– Chciałam po prostu wiedzieć, czy przywiązanie pana Moody’ego do kobiecych ciuszków ma związek ze stanem jego umysłu.

– Moim zdaniem upodobanie do noszenia damskiej bielizny naprawdę nie ma wiele wspólnego z opieką nad dziećmi.

Roześmiała się.

– Trafiają mi się eksperci psychologiczni dwojakiego rodzaju. Nadęte, przemądrzałe autorytety, uważające własne zdanie na każdy temat za święte i niepodważalne... oraz osoby takie jak pan, które nie wygłaszają jednoznacznych opinii, póki nie są one wsparte dokładnymi badaniami.

Wzruszyłem ramionami.

– Rzeczywiście, jestem dokładny.

– Otóż to. Może trochę wina? – Otworzyła drzwiczki kredensu, którego rzeźbienia harmonizowały z kształtem biurka, i wyjęła butelkę oraz dwa kieliszki na wysokich nóżkach.

– Z przyjemnością, Wysoki Sądzie.

– W tym pokoju możemy sobie mówić po imieniu. Jestem Diane. Mogę cię nazywać Alexandrem?

– Wystarczy Alex.

Nalała do kieliszków czerwonego wina.

– Doskonały cabernet, który piję po zakończeniu szczególnie paskudnych spraw. Prawdziwie pokrzepiający trunek.

Wziąłem podany kieliszek.

– Za sprawiedliwość – wzniosła toast Diane. Wypiliśmy po łyku. Wino było dobre, więc pochwaliłem je głośno.

Popijaliśmy w milczeniu. Sędzia skończyła wino przede mną i odstawiła kieliszek.

– Chcę porozmawiać z tobą o Moodych. Sprawa jest już załatwiona, lecz nie mogę przestać myśleć o tych biednych dzieciach. Czytałam twój raport i zauważyłam, że masz doskonały kontakt z tą rodziną.

– Potrzebowałem trochę czasu, żeby w końcu się przede mną otworzyli.

– Powiedz mi, Alex, czy dzieci zapomną?

– Zadaję sobie to samo pytanie. Wszystko zależy od postawy obojga rodziców. Muszą się dogadać.

Diane zabębniła palcami o brzeg kieliszka.

– Sądzisz, że Richard zabije Darlene?

Jej pytanie mną wstrząsnęło.

– Nie mów tylko, że nie przemknęła ci przez głowę taka myśl... Przecież sam prosiłeś strażnika, żeby miał na niego oko.

– Po prostu chciałem uniknąć nieprzyjemnych scen – odrzekłem. – Ale, hm... tak, sądzę, że jest zdolny do morderstwa. To człowiek nieobliczalny i ogromnie przygnębiony. Wiem, że podczas depresji bywał niebezpieczny. Tak, może próbować zemścić się na byłej żonie.

– A w dodatku nosi kobiece majtki.

Roześmiałem się.

– Istotnie, zdarza mu się to.

– Jeszcze wina?

– Chętnie.

Dolała, odstawiła butelkę i objęła palcami nóżkę swojego kieliszka. Miałem przed sobą nieco surową, lecz atrakcyjną pięćdziesięciolatkę, która w żaden sposób nie starała się ukryć wieku.

– Prawdziwa ofiara losu z tego Moody’ego. I być może potencjalny zabójca.

– Jeśli wpadnie w morderczy nastrój, eks-żona z pewnością stanie się celem. Ona i jej przyjaciel Conley.

– No cóż – mruknęła, przesuwając koniuszkiem języka po wargach – trzeba podchodzić filozoficznie do takich spraw. Jeśli Richard zabije Darlene, motyw będzie oczywisty, ponieważ jego zdaniem ona pieprzy się z niewłaściwym facetem. Miejmy tylko nadzieję, że ten wariat nie wybierze sobie na ofiarę kogoś całkowicie niewinnego... na przykład mnie albo ciebie.

Żartowała czy mówiła poważnie?

– Często myślę o takich sytuacjach – ciągnęła. – Boję się, że nagle jakiś stuknięty frajer uzna mnie za główną przyczynę swoich problemów. Ofiary losu nigdy nie potrafią wziąć odpowiedzialności za swoje gówniane spieprzone życie. Ty nigdy nie miewasz takich obaw?

– Właściwie nie. Kiedy pracowałem w zawodzie, większość moich pacjentów stanowili sympatyczni młodzi ludzie z dobrych rodzin... Bywali zagubieni, ale nie mieli morderczych skłonności. Teraz, od dwóch lat, jestem na emeryturze.

– Wiem. Czytając twój życiorys, dostrzegłam tę lukę. Tyle artykułów, wykłady, szpital, prywatna praktyka... a później pustka. Odszedłeś z pracy po sprawie La Casa de Los Niños czy jeszcze przed nią?

Nie byłem zaskoczony, że wie o tym. Chociaż sprawa zakończyła się już ponad rok temu, pisały o niej wszystkie gazety na pierwszych stronach. Nagłówki były krzykliwe, więc ludzie to zapamiętali. Sam również nie mogłem o niej zapomnieć z powodu pękniętej szczęki, która bolała mnie, ilekroć wzrastała wilgotność powietrza.

– Pół roku przed nią. A potem, sama rozumiesz... Nie miałem ochoty wracać.

– Rola bohatera nie jest zabawna?

– Nawet nie wiem, co to słowo znaczy.

– Nie wierzę. – Popatrzyła mi w oczy, po czym wygładziła brzeg togi. – A teraz pracujesz dla sądu.

– Czasami. Współpracuję tylko z prawnikami, którym ufam, co znacznie zawęża pole zainteresowań... Co jakiś czas o psychologiczną konsultację proszą mnie też bezpośrednio sędziowie.

– Którzy?

– George Landre i Ralph Siegel.

– Przyzwoici faceci. Z George’em studiowałam. Potrzebujesz dodatkowej pracy?

– Nie szukam jej. Ale jeśli ktoś mnie poprosi, nie odmawiam. Zawsze mogę znaleźć sobie coś innego do roboty.

– Bogata młodzież, co?

– Nie, nie zamierzam na razie wracać do dawnego trybu życia. Na szczęście poczyniłem kiedyś kilka dobrych inwestycji, które stale przynoszą mi przyzwoite pieniądze. Jeśli nie wpadnę w szpony hazardu, przez jakiś czas jeszcze z nich pożyję.

Uśmiechnęła się.

– Jeśli chcesz mieć więcej sądowych konsultacji, chętnie zareklamuję cię w środowisku. Znani psychologowie mają terminy zajęte na cztery miesiące z góry, stale więc poszukujemy ludzi, którzy potrafią wysnuwać odpowiednie wnioski z faktów i przekazać je językiem zrozumiałym dla sędziego. Twój raport był wręcz doskonały.

– Dzięki. Jeśli przyślesz mi akta, nie odmówię.

Skończyła drugi kieliszek.

– Bardzo dobry trunek, prawda? Pochodzi z maleńkiej winnicy w Napa. Winnica działa od trzech lat i nadal przynosi straty, ale wypuściła kilka partii bardzo dobrego czerwonego wina.

Wstała i zaczęła chodzić po pokoju. Wyjęła z kieszeni togi paczkę papierosów Virginia Slims i zapalniczkę. Zapaliła, zaciągając się głęboko dymem i patrząc na ścianę ozdobioną dyplomami i świadectwami.

– Ludzie naprawdę potrafią spieprzyć sobie życie. Jak jasnooka panna Moody. Miła wiejska dziewczyna przeprowadziła się do Los Angeles, żeby zakosztować uroków wielkiego miasta, tu podjęła pracę jako kontrolerka w Safeway i zakochała się w macho, który lubi nosić koronkowe majteczki... Zapomniałam, kim jest z zawodu nasz drogi Richard... Robotnikiem budowlanym?

– Cieślą. Pracuje w Aurora Studios.

– Zgadza się, teraz sobie przypominam. Stawia tam dekoracje. Facet jest oczywistą ofiarą losu, lecz kobieta odkrywa ten fakt dopiero po dwunastu latach. Kiedy wyswobodziła się z małżeńskich więzów, kogo złapała na haczyk? Klon poprzedniej ciamajdy...

– Conley jest przynajmniej zdrowy na umyśle.

– Może i tak. Ale przyjrzyj się im obu. Bliźniaki. Tę kobietę po prostu pociągają tego typu mężczyźni. Kto wie, może Moody na początku również był czarusiem. Za kilka lat Conley na pewno się zmieni. Jak wszyscy frajerzy.

Odwróciła się i popatrzyła mi w oczy. Jej nozdrza rozszerzyły się, a ręka z papierosem niemal niezauważalnie zadrżała. Pewnie pod wpływem alkoholu lub emocji. A może z jednego i drugiego powodu równocześnie.

– Widzisz, Alex, też trafiłam na podobnego dupka i wyplątanie się z tego związku zajęło mi trochę czasu. Na szczęście nie powtórzyłam cholernego błędu przy pierwszej lepszej okazji. Gdy się nad tym wszystkim zastanawiam, zadaję sobie pytanie, czy kobiety kiedykolwiek zmądrzeją.

– Podejrzewam, że Mal Worthy nieprędko będzie zmuszony sprzedać swego bentleya – mruknąłem.

– Też tak myślę. Mal to zręczny chłopak. Przeprowadził mój rozwód, wiedziałeś o tym?

Udałem, że nie mam pojęcia.

– Z tego powodu prawdopodobnie nie powinnam prowadzić sprawy Darlene i Richarda, lecz kogo dziś obchodzi konflikt interesów. Moody to szalony facet, który zmarnował swoim dzieciom życie, i sądzę, że wydałam wyrok najlepszy z możliwych. Czy istnieje szansa, że rozpocznie terapię?

– Bardzo w to wątpię. Wcale nie uważa się za chorego.

– Oczywiście, że nie. Na tym właśnie polega szaleństwo. Wariat nie dopuszcza do siebie myśli o chorobie. Przyjmijmy, że Moody nie zabije eks-żony... Wiesz, co się zdarzy, prawda?

– Kolejne rozprawy sądowe.

– Otóż to. Durkin co kilka tygodni będzie tu wracał, próbując obalić mój wyrok, a tymczasem Moody będzie nękać Jasnooką. Jeśli sytuacja taka przeciągnie się wystarczająco długo, trwale odbije się to na psychice dzieci.

Pełnym gracji krokiem wróciła do biurka, wyjęła z torebki puderniczkę i upudrowała nos.

– I tak bez końca. Biednej kobiecie, stale ciąganej po sądach, pozostaną tylko łzy i rozpacz. Niestety, nie będzie miała wyboru. – Rysy jej twarzy stwardniały. – Tyle że mnie ta sprawa nie powinna obchodzić, bo za dwa tygodnie idę na wcześniejszą emeryturę. Dobrze ulokowałam trochę grosza. I mam jednego wielkiego pożeracza pieniędzy, którym się muszę zająć. Winnicę w Napa. – Uśmiechnęła się. – Za rok o tej porze będę kosztować we własnej piwniczce nowy rocznik. Jeśli znajdziesz się w pobliżu, koniecznie mnie odwiedź.

– Dzięki, możesz być pewna, że to zrobię.

Odwróciła głowę i ze wzrokiem wbitym w dyplomy spytała:

– Masz przyjaciółkę, Alex?

– Tak. Jest teraz w Japonii.

– Tęsknisz za nią?

– Ogromnie.

– No, wyobrażam sobie. Wszyscy porządni faceci są już zajęci. – Wstała, co miało oznaczać zakończenie spotkania. – Cieszę się, że cię poznałam.

– Cała przyjemność po mojej stronie, Diane. Powodzenia z winnicą. Twój trunek był naprawdę znakomity.

– Z każdym rokiem będzie lepszy. Mam do tego nosa.

Mocno uścisnęła szczupłą dłonią moją rękę.

Mój seville tak się nagrzał na odkrytym parkingu, że oparzyłem sobie palce, dotykając klamki. Obecność tego człowieka wyczułem, zanim podszedł. Odwróciłem się, by stawić mu czoło.

– Przepraszam, doktorze. – Stał, patrząc zmrużonymi oczyma pod słońce. Jego czoło lśniło od potu, a pod pachami kanarkowa koszula przybrała musztardowy odcień.

– Nie mogę teraz rozmawiać, panie Moody.

– Tylko sekundkę, doktorze. Niech mi pan coś wytłumaczy. Chcę pojąć główne punkty orzeczenia. Chodzi mi jedynie o chwilę rozmowy, rozumie pan? – mówił pospiesznie, połykając sylaby. Kołysał się przy tym na obcasach, zerkając na boki. Na przemian uśmiechał się, krzywił i kiwał głową. Drapał się też co chwila po grdyce lub szczypał nos. Cała symfonia nieskoordynowanych ruchów. Nigdy nie widziałem go tak pobudzonego, ale czytałem raport Larry’ego Daschoffa i doskonale wiedziałem, co się dzieje.

– Przepraszam. Nie teraz.

Rozejrzałem się po parkingu. Niestety, byliśmy zupełnie sami. Tył sądowego budynku wychodził na cichą boczną uliczkę w zaniedbanej okolicy. Poza nami dwoma dostrzegałem tylko jedną żywą istotę – wychudłego kundla, który kręcił się po zapuszczonym trawniku.

– Och, spokojnie, doktorze. Proszę mi wyjaśnić mój problem w dwóch słowach. Skoncentrujmy się na głównych faktach i miejmy całą sprawę za sobą – mówił coraz szybciej i coraz bardziej niezrozumiale.

Odwróciłem się od niego, lecz w tym momencie na moim nadgarstku zacisnęła się jego silna smagła dłoń.

– Proszę mnie puścić, panie Moody – mruknąłem z wymuszonym spokojem.

Uśmiechnął się.

– Hej, doktorku, chcę tylko pogadać. Omówić swoją sprawę.

– Nie mam nic wspólnego z pańską sprawą i nic nie mogę dla pana zrobić. Proszę puścić moją rękę.

Wzmocnił uścisk, choć na jego obliczu nie pojawiły się żadne oznaki emocji. Miał pociągłą opaloną twarz, z krzywym po złamaniu bokserskim nosem, z ustami o wąskich wargach i wielką szczęką zniekształconą od wieloletniego żucia tytoniu lub mocnego zaciskania zębów.

Schowałem do kieszeni kluczyki od samochodu i spróbowałem oderwać jego palce od mojego nadgarstka, jednak Moody okazał się niezwykle silny. Owa nadzwyczajna siła pasowała do mojej koncepcji na jego temat. Odniosłem wrażenie, że przyspawał sobie rękę do mojej. Tak, tak, Richard Moody zaczynał sprawiać mi ból.

Oszacowałem własne szanse. Byliśmy tego samego wzrostu i mniej więcej równej wagi. Lata noszenia ciężkich przedmiotów na budowie zapewne wzmocniły jego mięśnie, lecz ja dzięki treningom karate znałem kilka niezłych ciosów na taką okazję. Mógłbym mu przydepnąć stopę, powalić kopnięciem w goleń i odjechać, gdy będzie się skręcał z bólu na betonie... Natychmiast przestałem o tym myśleć, bo zrobiło mi się wstyd. Przecież walka z kimś takim to absurd. Ten facet był niezrównoważony, więc powinienem go uspokoić, a nie dodatkowo podjudzać.

Opuściłem wolną rękę.

– W porządku, wysłucham pana. Najpierw jednak proszę mnie puścić, bo nie mogę się skoncentrować na pana słowach.

Zastanawiał się przez sekundę, a potem szeroko się do mnie uśmiechnął. Miał brzydkie zaniedbane zęby. Dlaczego nie zauważyłem tego podczas badania? Wtedy jednak Moody był w zupełnie innym nastroju – posępny, prawie nic nie mówił, nie otwierał więc ust.

W końcu puścił mój nadgarstek. Rękaw, za który mnie trzymał, był brudny i lepki od jego potu.

– Zatem słucham.

– Dobra, dobra. – Po każdym słowie kiwał głową niczym kukła. – Chcę tylko z panem porozmawiać, doktorze, przekonać pana, że miałem pewne plany. Zapewniam pana, mogę udowodnić, iż moja żona owinęła sobie pana wokół małego palca tak samo jak mnie. W jej domu źle się dzieje. Moje dzieci twierdzą, że tamten facet usiłuje je wychowywać po swojemu, a ona niczego mu nie zabrania, na wszystko się zgadza. Jest niby taki kulturalny, miły, dobrze wychowany, a moje dzieciaki wiecznie muszą po nim sprzątać. Facet nie jest normalny. Potrafi tylko rozkazywać wszystkim wokół. Wie pan, dlaczego się śmieję, doktorku? Bo tylko śmiech chroni mnie przed płaczem. Tak, tak, śmieję się, aby nie płakać. Tęsknię za moimi dziećmi i żal mi ich. Chłopak i dziewczynka. Mój dzieciak mówił, że oni śpią w jednym łóżku i że facet udaje tatusia. Chce być panem domu, który ja zbudowałem własnymi rękoma.

Wyciągnął przed siebie dziesięć posiniaczonych paluchów. Dostrzegłem wielki sygnet z turkusem, a na palcach serdecznych obu dłoni srebrne pierścionki; jeden w kształcie skorpiona, drugi – zwiniętego węża.

– Rozumie pan, doktorze? Łapie pan, o czym mówię? Te dzieciaki są dla mnie całym życiem, uniosę ten ciężar, tak, tak, uniosę go sam... Nikogo nie potrzebuję... To właśnie powtarzałem sędzinie, tej suce w czerni. Poradzę sobie. Zabiorę swoje dzieciaki, zabiorę je stąd. Są przecież częścią mnie. I jej. Pamiętam, jak się z nią kochałem, gdy jeszcze była przyzwoitą kobietą... Znowu mogłaby się taka stać... Rozumie pan, chcę ją przekonać, przemówić jej do rozumu, wyjaśnić jej. Niestety, nie uda mi się, póki kręci się koło niej ten Conley. Nie, nie, nie ma mowy, nie uda mi się. W żaden sposób. A to moje dzieci, moje życie.

Przerwał dla zaczerpnięcia oddechu. Skorzystałem z chwili ciszy.

– Na zawsze pozostanie pan ich ojcem – oświadczyłem. Starałem się przemawiać uspokajającym tonem, a równocześnie nie traktować go protekcjonalnie. – Nikt nie zdoła panu tego odebrać.

– Zgadza się. Sto procent racji. Teraz pójdzie pan tam i powie to tej suce w czerni, dobrze? Niech pan jej wytłumaczy. Niech pan powie, że muszę odzyskać dzieci.

– Nie mogę tak postąpić.

Wydął wargi niczym odmawiający deseru chłopczyk.

– Zrobi pan to. Teraz!

– Nie mogę. Żyje pan ostatnio w wielkim stresie, panie Moody. W obecnym stanie nie jest pan gotów do opieki nad dziećmi. Cierpi pan na zaburzenia osobowości... na zaburzenia maniakalno-depresyjne... i potrzebuje pan natychmiastowej pomocy...

– Potrafię sam sobie poradzić... mam plany. Kupię przyczepę albo łódź i zabiorę moje dzieci z tego wszawego miasta, z tych kłębów smogu. Zabiorę je na wieś. Będziemy łowić pstrągi, polować na króliki, nauczę je, jak przetrwać. Hank Junior mawia, że chłopak ze wsi zawsze przetrwa, i taka właśnie jest prawda. Nauczę moje dzieci sprzątać po sobie, będą jadły dobre zdrowe śniadania. Zabiorę je od szumowin typu Conleya i Darlene, póki moja dawna żona nie uporządkuje swojego życia. Kto wie, kiedy jej się to uda, skoro jest po jego stronie, skoro rżnie się na ich oczach... Hańba!

– Niech pan spróbuje się uspokoić.

– Tak, tak, widzi pan? Już się uspokajam. – Głęboko zaczerpnął powietrza i wypuścił je głośno. Wyczułem smród jego oddechu. Strzelił palcami i srebrne pierścionki zaiskrzyły w słońcu. – Jestem rozluźniony, czysty i gotów do działania. Jestem ojcem, wejdę tam i powiem jej to.

– Nie uda się panu załatwić tej sprawy w ten sposób.

– Niby dlaczego? – warknął i złapał mnie za poły marynarki.

– Proszę mnie puścić, panie Moody. Nie pogadamy, jeśli ciągle będzie mnie pan szarpał.

Jego palce powoli się rozluźniły. Usiłowałem się od niego odsunąć, ale za plecami miałem już samochód. Przywarł do mnie tak blisko, że moglibyśmy razem tańczyć.

– Niech pan jej powie. Spieprzyłeś sprawę, więc to napraw, doktorku!

W jego głosie wyraźnie pojawiła się groźba. Wiedziałem, że rozdrażniony szaleniec jest zdolny do wszystkiego. Szczególnie paranoidalny schizofrenik. Uzmysłowiłem sobie, że w tej sytuacji nie wystarczy siła perswazji.

– Panie Moody... Richardzie... naprawdę potrzebuje pan pomocy. Nic dla pana nie zrobię, póki nie rozpocznie pan terapii.

Prychnął, opluwając mnie kropelkami śliny, po czym podniósł nogę, chcąc uderzyć mnie kolanem, jak czyni się to podczas ulicznych bijatyk. Odpowiednio wcześnie odkryłem jego zamiar i zrobiłem unik.

Nie spodziewał się, że spudłuje. Stracił równowagę i potknął się. Przytrzymałem go za łokieć i walnąłem biodrem. Wylądował na plecach, lecz już chwilę później stał na nogach. Zaatakował mnie, machając rękami jak cepami. Poczekałem na właściwy moment, po czym niemal równocześnie zrobiłem unik i uderzyłem go w brzuch wystarczająco mocno, by stracił oddech. Odsunąłem się i pozwoliłem mu cierpieć w samotności.

– Bardzo pana proszę, Richardzie, niech się pan uspokoi i opamięta.

W odpowiedzi wycharczał przekleństwo, pociągnął nosem, po czym podstępnie złapał mnie za nogi. Wczepił się palcami w mankiet moich spodni i poczułem, że zaraz upadnę. Należało uciekać, niestety jednak Moody stał między mną i samochodem.

Nie mogłem także odwrócić się plecami do przeciwnika, który był bardzo silny i nadzwyczaj szybki.

Kiedy się zastanawiałem nad sytuacją, Moody podniósł się i zaszarżował w moim kierunku. Wykrzykiwał przy tym jakieś bzdury. Żal mi się go zrobiło i na chwilę straciłem czujność, dlatego też zdołał trafić mnie pięścią w ramię. Poczułem ból, lecz mimo oszołomienia dostrzegłem następny cios szaleńca – solidny lewy hak wymierzony był w moją zesztukowaną szczękę. Instynkt samozachowawczy zwyciężył nad litością, dzięki czemu wyśliznąłem się Moody’emu, chwyciłem go za ramię i rzuciłem brutalnie na maskę samochodu. Zanim zdołał się pozbierać, wykręciłem mu rękę do tyłu, omal jej nie łamiąc. Musiał odczuwać okropny ból, lecz nie wpłynęło to na zmianę jego zachowania. Tak to jest z wariatami – zalewa ich adrenalina i ból staje się mało znaczącą drobnostką.

Z całych sił kopnąłem nieszczęśnika w tyłek. Moody potknął się i zrobił parę chwiejnych kroków przed siebie. Korzystając z okazji, wyciągnąłem kluczyki i rzuciłem się do seville’a. Po chwili odjechałem.

Tuż przed skrętem w ulicę dostrzegłem przelotnie jego odbicie we wstecznym lusterku. Siedział na asfalcie. Trzymał się za głowę, kołysząc się rytmicznie w tył i w przód. Byłem pewien, że płakał.

2

Duży czarno-złoty karp koi pierwszy wypłynął na powierzchnię, inne ryby podążyły za jego przykładem i w ciągu kilku sekund cała czternastka wystawiała z wody wąsate pyski i pożerała kuleczki chleba, gdy tylko je rzucałem. Klęknąłem przy wielkiej wygładzonej skale porośniętej pnącym jałowcem oraz lawendowymi różanecznikami i przytrzymałem trzy kulki w palcach tuż pod powierzchnią wody. Duży samiec dostrzegł przysmak. Zawahał się, lecz łakomstwo zwyciężyło i zbliżył się do mojej ręki. Zatrzymał się kilka centymetrów od niej i popatrzył na mnie.

W promieniach zachodzącego słońca metalicznie błyszczały złote łuski, wyraźnie kontrastujące z aksamitnie czarnymi pasami na rybim grzbiecie. Prawdziwie wspaniały kin-ki-utsuri.

Nagle duży samiec wystrzelił w górę i wyrwał mi z palców jedzenie. Wziąłem nowe kuleczki. Do karpia przyłączył się czerwono-biały kohaku, potem ohgon o ciele w kolorze platyny, upstrzonym plamkami w odcieniu jasnej poświaty księżycowej. Wkrótce wszystkie skubały moje palce. Ryby miały pyski tak delikatne jak dziecięce buzie.

Staw był prezentem od Robin, która wymyśliła go dla mnie podczas przykrych miesięcy leczenia pogruchotanej szczęki. Zaproponowała jego budowę, gdyż szukała czegoś, co zajmie mnie w okresie wymuszonej bezczynności, a wiedziała o moim zamiłowaniu do orientalnej fauny i flory.

Początkowo uważałem jej projekt za niewykonalny. Mój dom należy do typu dziwacznych budowli charakterystycznych dla południowej Kalifornii, uczepiony pod nieprawdopodobnym kątem stoku góry. Z trzech stron rozciąga się stąd niezwykły widok, ale wokół znajduje się bardzo niewiele wolnej przestrzeni. Nie widziałem miejsca na staw.

Robin jednakże skonsultowała swój pomysł z grupką zaprzyjaźnionych rzemieślników i wybrała odpowiedniego fachowca. Mieszkał w Oxnard i zwano go Zamglonym Cliftonem, mówił bowiem niewyraźnie i stale wyglądał na dziwnie zamroczonego. Przywiózł on betoniarkę, deski na szalunek i w kilka tygodni stworzył piękny, pełen meandrów, naturalnie wyglądający staw, który obudował skałami. Dzięki temu woda nie spływała po pochyłym terenie.

Po zakończeniu budowy miejsce Zamglonego Cliftona zajął jakiś starszy Azjata, który ozdobił dzieło genialnego poprzednika trawą zen, jałowcami, japońskimi klonami, liliami o długich łodygach, różanecznikami i bambusami. Odpowiednio umiejscowione głazy nadawały się do medytacji, a połacie śnieżnobiałego żwiru stwarzały atmosferę spokoju. Nim upłynął tydzień, ogród wyglądał na kilkusetletni.

Coraz częściej stawałem na półpiętrze mojego domu i patrzyłem z góry na staw. Śledziłem wzrokiem wyryte w żwirze przez wiatr formy, obserwowałem karpie – leniwe, przywodzące na myśl klejnoty. Mogłem też w każdej chwili zejść do ogrodu, usiąść nad brzegiem stawu, karmić ryby i przyglądać się kręgom rozchodzącym się po powierzchni wody.

Przesiadywanie nad stawem stało się dla mnie rytuałem: codziennie wieczorem przed zachodem słońca rzucałem karpiom kuleczki jedzenia, co za każdym razem potwierdzało teorię Pawłowa, uczyłem się przeganiać ze swojego umysłu przykre wspomnienia związane ze śmiercią, fałszem i zdradą.

W ten sam sposób wsłuchałem się teraz w szum wodospadu i starałem się odsunąć od siebie obraz poniżonego przeze mnie Richarda Moody’ego.

Niebo ściemniało i ryby – zazwyczaj barwne niczym pawie – najpierw poszarzały, a później wtopiły się w czerń wody. Siedziałem w ciemnościach, nieco spięty, mimo woli zadowolony z pognębienia wroga.

Pierwszy raz telefon zadzwonił w środku kolacji i zignorowałem go. Kiedy dwadzieścia minut później zadzwonił znowu, podniosłem słuchawkę.

– Doktor Delaware? Mówi Kathy z centrali telefonicznej. Zarejestrowałam pilny telefon do pana. Dzwoniłam przed kilkoma minutami, ale nikt nie odbierał.

– Kto to był, Kathy?

– Pan Moody. Prosił o telefon. Twierdził, że sprawa jest bardzo ważna.

– Cholera!

– Czy coś się stało?

– Nic, nic, Kathy. Proszę podać mi numer.

Gdy już mi go podyktowała, spytałem ją, czy głos Moody’ego nie brzmiał jakoś dziwnie.

– Ten pan był rzeczywiście trochę zdenerwowany. Żeby zapisać wiadomość, musiałam go poprosić, aby mówił wolniej.

– Dobrze. Dzięki za informację.

– Był jeszcze jeden telefon. Po południu. Przekazać panu?

– Tak, tak, oczywiście. Kto dzwonił?

– Doktor... Proszę mnie poprawić, jeśli nie przeczytam właściwie jego nazwiska. Doktor Melendrez... nie, nie Melendez-Lynch. Pisze się z myślnikiem.

Z nazwiskiem tym wiązały się różne moje wspomnienia...

– Podał swój numer – wyrecytowała kilka liczb, które utworzyły numer biura Raoula Melendeza-Lyncha w Zachodnim Szpitalu Pediatrycznym. – Powiedział, że będzie pod nim do dwudziestej trzeciej.

Nie miałem co do tego wątpliwości. Raoul był największym znanym mi pracoholikiem wśród lekarzy. Jego volvo widywałem na parkingu niezależnie od tego, jak wcześnie przyjeżdżałem do szpitala albo jak późno go opuszczałem.

– Czy to wszystko?

– Tak, doktorze. Życzę przyjemnego wieczoru i dzięki za ciasteczka. Razem z koleżanką spałaszowałyśmy je w godzinę.

– Cieszę się, że wam smakowały. – Wspomniane przez nią pudełko ciastek ważyło prawie dwa i pół kilograma! – Niezłe do pojadania w pracy, prawda?

– Zgadza się. – Zachichotała.

Zanim zdecydowałem się zadzwonić do Moody’ego, wypiłem coorsa. Nie miałem ochoty wysłuchiwać tyrad szaleńca, ale pomyślałem, że może przez telefon będzie spokojniejszy, bardziej otwarty na propozycję kuracji. Choć było to raczej mało prawdopodobne, nadal pozostałem optymistycznym terapeutą, który wierzył w rzeczy nierealne. Pod wpływem wspomnienia popołudniowego starcia z nieszczęśnikiem na parkingu poczułem się jak palant, chociaż wiedziałem, że nie mogłem uniknąć bijatyki.

Przemyślałem sobie całą sprawę i w końcu zadzwoniłem do Moody’ego, ponieważ uznałem, że jestem to winien jego dzieciom.

Numer, który dostałem, należał do niespokojnej okolicy, Sun Valley, telefon zaś odebrał nocny portier motelu Bedabye. Jeśli Moody chciał wpaść w jeszcze większą depresję, znalazł sobie idealne miejsce.

– Z panem Moodym poproszę.

– Chwileczkę.

Przez chwilę słyszałem brzęki i trzaski.

– Tak.

– Panie Moody, mówi doktor Delaware.

– Witam, doktorze. Och, nie wiem, co we mnie wstąpiło... Chciałem pana bardzo serdecznie przeprosić za moje zachowanie. Mam nadzieję, że nie zrobiłem panu krzywdy.

– Nie, nie, nic mi nie jest. A jak pan się czuje?

– Ach, doskonale, po prostu doskonale. Mam wielkie plany, na pewno niedługo się pozbieram. Już wszystko pojmuję. Widzę sens tego, co mówiliście państwo na mój temat...

– To dobrze. Cieszę się, że pan rozumie.

– Och, tak, tak. Pojmuję już to wszystko, chociaż przemyślenie zabrało mi trochę czasu. Gdy za pierwszym razem użyłem pilarki tarczowej, majster powiedział mi... A byłem wówczas zaledwie dzieciakiem i dopiero uczyłem się fachu... Więc powiedział: „Richardzie, nie spiesz się, myśl, co robisz, skoncentruj się... W przeciwnym razie maszyna utnie ci rękę”. Pokazał mi lewą dłoń z kikutem zamiast kciuka i dodał: „Richardzie, niech nauka przyjdzie ci mniej boleśnie niż mnie”. – Roześmiał się ochryple i odchrząknął. – Czasami myślę, że uczę się z trudem, wie pan? Na przykład źle potraktowałem Darlene. Trzeba jej było wysłuchać, zanim się zadała z tą szumowiną.

Gdy wspomniał o Conleyu, podniósł głos, więc spróbowałem zmienić temat.

– Ważne, że rozumie pan swoje błędy. Jest pan jeszcze młodym człowiekiem, Richardzie. Ma pan przed sobą przyszłość.

– No, nie wiem. Podobno człowiek ma tyle lat, na ile się czuje, a ja się czuję na dziewięćdziesiąt.

– Najgorszy jest okres przed wyrokiem. Teraz będzie lepiej.

– Prawnik mówił mi to samo... Niestety, nie czuję tego. Czuję się paskudnie, wie pan, gówno pierwsza klasa.

Umilkł, ja zaś nic na to nie odrzekłem.

– Tak czy owak, dziękuję, że mnie pan wysłuchał. Może pan teraz porozmawiać z sędzią i powiedzieć jej, że jestem zdrowy i mogę widywać swoje dzieci, na przykład zabierać je raz w tygodniu na ryby.

Cóż za optymizm!

– Richardzie, cieszę się, że panuje pan nad sytuacją, ale nie jest pan jeszcze gotów do opieki nad dziećmi.

– Dlaczego?!

– Potrzebuje pan kogoś, kto pomoże panu zapanować nad swoimi nastrojami. Istnieją skuteczne leki. I będzie pan mógł stale rozmawiać z lekarzem o swoich kłopotach, tak jak teraz ze mną.

– Doprawdy? – Prychnął drwiąco. – Jeśli trafię na podobne panu dupki, przeklętych gnojków goniących tylko za forsą, gadanie z nimi na nic mi się nie zda! Mówię panu, że poradzę sobie sam ze swoimi problemami, i niech mi pan nie wciska kitu! Kim pan niby jest, żeby mi rozkazywać, kiedy mam widywać własne dzieci?!

– Nasza rozmowa donikąd nie prowadzi...

– Sto procent racji, durny konowale. Niech pan mnie posłucha i radzę się skupić, bo nie będę dwa razy powtarzał. Jeśli zabronicie mi spotkań z moimi dziećmi, tak jak mi się to należy... niektórzy z was gorzko tego pożałują...

Słuchałem chwilę różnych epitetów pod moim adresem, po czym odłożyłem słuchawkę. Miałem dość.

Odkryłem, że jego słowa dotknęły mnie do żywego.

W cichej kuchni słyszałem wyraźnie bicie mojego oszalałego serca, żołądek zaś zalały mi mdłości. Zastanowiłem się, czy nie zatraciłem swoich umiejętności – niezbędnej każdemu terapeucie zdolności do dystansu wobec ludzi chorych i cierpiących, odporności na emocjonalne gradobicie...

Zajrzałem do notesu. Raoul Melendez-Lynch. Prawdopodobnie chciał mnie poprosić o wykład dla stażystów na temat psychologicznych aspektów chronicznych chorób albo behawioralnych metod panowania nad bólem. Zwykły akademicki wykład, podczas którego mógłbym się ukryć za slajdami, kasetami wideo i ponownie odgrywać profesora.

W tej chwili owa perspektywa wydała mi się szczególnie atrakcyjna. Wykręciłem numer.

Telefon odebrała młoda kobieta. Głos miała nieco zdyszany.

– Laboratorium onkologiczne.

– Poproszę z doktorem Melendezem-Lynchem.

– Nie ma go w tej chwili.

– Mówi doktor Delaware. Oddzwaniam na jego prośbę.

– Przebywa chyba gdzieś na terenie szpitala – odparła roztargnionym głosem.

– Mogłaby mnie pani połączyć z centralą?

– Nie jestem pewna, jak to zrobić... Nie jestem jego sekretarką, doktorze... Delray. Przerwałam w samym środku eksperymentu i naprawdę muszę do niego wrócić. Rozumie pan?

– W porządku.

Rozłączyłem się, wykręciłem numer centrali i poprosiłem, by odszukano doktora Melendeza-Lyncha. Telefonistka wróciła po pięciu minutach i oznajmiła mi, że w pokoju doktora telefon nie odpowiada. Zostawiłem nazwisko i swój numer. Rozłączając się, pomyślałem, jak niewiele zmieniła się ta instytucja w ostatnich latach. No i sam Raoul. Praca z nim była stymulująca, lecz równocześnie frustrująca. Próba zmuszenia go do czegoś równała się rzeźbieniu w kremie do golenia.

Wszedłem do biblioteki, wziąłem nowy thriller i usiadłem z nim w wygodnym skórzanym fotelu. Ledwie stwierdziłem, że akcja książki jest sztuczna, a dialogi zbyt ostre, zadzwonił telefon.

– Słucham.

– Witaj, Alex! – usłyszałem głos Raoula. – Dzięki, że oddzwoniłeś – jak zwykle mówił tak szybko, że z trudem go rozumiałem.

– Próbowałem cię złapać w laboratorium, lecz dziewczyna, która odebrała telefon, nie była zbyt pomocna.

– Dziewczyna? Ach, tak, to pewnie Helen. Moja nowa doktorantka. Błyskotliwa młoda dama po Yale. Wspólnie usiłujemy zrozumieć proces metastazy. Helen współpracowała w New Haven z Brewerem nad budową syntetycznych ścian komórkowych, dlatego też analizujemy inwazyjność różnych form guza na odpowiednich modelach.

– Ciekawe.

– To naprawdę pasjonująca praca – zrobił krótką pauzę, po czym spytał: – A co u ciebie, stary przyjacielu? Jak się miewasz?

– Świetnie, a ty?

Zachichotał.

– Jest dwudziesta pierwsza czterdzieści trzy, a ja jeszcze nie skończyłem papierkowej roboty z kartami pacjentów. Wysnuj z tego wnioski na temat mojego samopoczucia.

– Och, daj spokój, kochasz tę robotę.

– Tak, rzeczywiście ją kocham. Jak mnie nazwałeś przed laty? Klasycznym przedstawicielem osobowości typu A?

– A plus.

– Zapewne umrę na zawał z przepracowania, ale za nic nie porzucę papierkowej roboty!

Tylko częściowo był to żart. Ojciec Raoula, dziekan Akademii Medycznej w Hawanie jeszcze przed rządami Castro, upadł na korcie tenisowym i zmarł w wieku czterdziestu ośmiu lat. Mój przyjaciel miał teraz o pięć lat mniej, a odziedziczył po ojcu zarówno skłonność do szalonego trybu życia, jak i niektóre kiepskie geny. Kiedyś starałem się go namówić do spokojniejszego życia, lecz szybko się poddałem. Jeśli cztery nieudane małżeństwa nie wyleczyły go z pracoholizmu, cóż... nikt mu nie pomoże.

– Niechybnie dostaniesz Nagrodę Nobla – oświadczyłem.

– I cała pójdzie na alimenty! – Najwyraźniej uznał swoje stwierdzenie za niesamowicie zabawne, długo bowiem rechotał. Wreszcie się uspokoił. – Chcę cię prosić o przysługę, Alex – powiedział. – Pewna rodzina sprawia mi kłopoty... Rodzice nie chcą się zgodzić na kurację syna... Pomyślałem, że mógłbyś z nimi porozmawiać.

– Pochlebiasz mi, ale co się stało z twoim personelem?

– Mój personel narobił tylko bałaganu – odparł szczerze wkurzony. – Alex, wiesz, ile mam dla ciebie szacunku... Nigdy nie zrozumiem, dlaczego porzuciłeś tak wspaniale zapowiadającą się karierę, ale to twoja sprawa. Ludzie, których przysyła mi opieka społeczna, to zwyczajni amatorzy. Tak, drogi przyjacielu, zwykli amatorzy. Romantyczni idealiści, którzy sądzą, że zbawią moich pacjentów i świat. Większość psychologów nie chce mieć z nami nic wspólnego. Boorstin na przykład cierpi na chorobliwy lęk przed śmiercią i przeraża go samo słowo „rak”.

– Brak efektów, prawda?

– Tak, przez ostatnie pięć lat niestety nic się nie zmieniło, a jeśli już, to raczej na gorsze. Powoli zaczynam rozglądać się za inną pracą. W ubiegłym tygodniu zaoferowano mi niezłe stanowisko. Szpital w Miami. Szef personelu medycznego. Więcej pieniędzy i tytuł profesorski.

– Rozważyłeś to?

– Na razie nie. Sądzę, że nie miałbym tam możliwości prowadzenia badań. Podejrzewam nawet, że chcą mnie zatrudnić z powodu mojej znajomości hiszpańskiego, a nie dlatego, że jestem takim geniuszem. Tak czy owak, zastanów się nad udzieleniem pomocy swojemu staremu wydziałowi. Oficjalnie nadal figurujesz w naszych aktach jako konsultant.

– Szczerze mówiąc, od dłuższego czasu nie przyjmuję żadnych spraw terapeutycznych.

– Tak, tak, zdaję sobie z tego sprawę – mruknął niecierpliwie – tyle że tu nie chodzi o terapię. Nazwałbym ten przypadek raczej krótkoterminową współpracą doradczą. Nie myśl, że biorę cię na litość, lecz chodzi o życie pewnego małego chorego chłopca.

– Właściwie... co miałeś na myśli, mówiąc, że rodzice nie chcą się zgodzić na kurację?

– Sprawa jest zbyt skomplikowana na rozmowę telefoniczną. Nie chcę być niegrzeczny, ale muszę wracać do laboratorium i sprawdzić, jak sobie radzi Helen. Badamy właśnie in vitro nowotwór wątroby, który zaczyna się rozprzestrzeniać na tkankę płucną. Wymaga to dokładności, skupienia, ustawicznej czujności. Pomówmy o sprawie chłopca jutro... O dziewiątej w moim biurze, dobrze? Zamówię śniadanie i sporządzimy odpowiednią umowę. Oczywiście zapłacimy za twój czas.

– W porządku, przyjadę.

– Doskonale. – Bez zbędnych słów się rozłączył.

Zakończywszy rozmowę z Melendezem-Lynchem, odłożyłem słuchawkę, rozejrzałem się po pomieszczeniu i westchnąłem ciężko, zastanawiając się nad wielością rodzajów szaleństwa.

3

Zachodnie Centrum Pediatryczne mieści się w centrum Hollywood, w niegdyś bardzo dobrej dzielnicy, obecnie zamieszkanej przez ćpunów, dziwki, striptizerki, dilerów narkotykowych i wszelkiego typu obiboków. „Pracujące dziewczyny” wcześnie dziś wstały i gdy jechałem Bulwarem Zachodzącego Słońca, ubrane w kuse podkoszulki i obcisłe szorty podchodziły na skrzyżowaniach do drzwiczek mojego seville’a, prężąc lubieżnie półnagie ciała i kusząco pogwizdując. Prostytutki stanowiły równie nieodłączną część Hollywood jak mosiężne gwiazdy wtopione w chodniki i mógłbym przysiąc, że niektóre z tych krzykliwie umalowanych twarzy widziałem w tej okolicy już przed trzema laty. Uliczne dziwki wyraźnie dzieliły się na dwie kategorie. Jedną stanowiły smagłe uciekinierki z Bakersfield, Fresno i okolicznych farm, drugą – chude, długonogie, zmęczone życiem czarnoskóre dziewczyny z południowej części centrum Los Angeles. Wszystkie najwidoczniej stawiały sobie za punkt honoru rozpoczęcie pracy za kwadrans ósma. Gdyby inni mieszkańcy hrabstwa byli tak pracowici, Japończycy nie mieliby z nami szans.

Nagle wyłonił się przede mną szpital – wielki ogrodzony teren ze starymi budynkami z ciemnego kamienia i z jedną nowszą konstrukcją z betonu i szkła. Zostawiłem samochód na parkingu dla lekarzy i wszedłem do nowoczesnego gmachu o nazwie Prinzley Pavilion.

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.