Spis treści

Karta redakcyjna

Oświadczenie

Postaci

Prolog

Rozdział I

Rozdział II

Rozdział III

Rozdział IV

Rozdział V

Rozdział VI

Rozdział VII

Rozdział VIII

Rozdział IX

Rozdział X

Epilog

Podziękowania

Przypisy

Redakcja
Małgorzata Tougri

Korekta
Joanna Rodkiewicz

Projekt graficzny okładki
Paweł Panczakiewicz

Skład i łamanie
Agnieszka Kielak

© Copyright by Skarpa Warszawska, Warszawa 2025
© Copyright by Alek Rogoziński, Warszawa 2025

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

Wydanie pierwsze w tej edycji

ISBN 978-83-8329-893-1

Wydawca
Agencja Wydawniczo-Reklamowa
Skarpa Warszawska Sp. z o.o.
ul. K. K. Baczyńskiego 1 lok. 2
00-036 Warszawa
tel. 22 416 15 81
redakcja@skarpawarszawska.pl
www.skarpawarszawska.pl

Konwersja: eLitera s.c.

.

Pawłowi Płaczkowi na dwudziestolecie naszej znajomości

OŚWIADCZENIE

Przy tej książce chciałbym z wyjątkową mocą podkreślić, że wszystkie opisane wydarzenia powstały tylko w mojej głowie. Konklawe nie da się (zapewne) tak łatwo sfałszować, a papieżami zawsze zostają przyzwoici duchowni, a nie ci z podejrzaną moralnością. Tak więc nie traktujcie wydarzeń, opisanych dalej, zbyt serio. Jeszcze raz podkreślę, że moje książki powstają po to, abyście się dobrze bawili, a nie traktowali je jako podręcznik albo wiadomości z serwisu Polskiej Agencji Prasowej. Niby powinno to być jasne, ale dziesięcioletnie doświadczenie uczy mnie, że nie dla wszystkich. A więc głębszy oddech, odrobina dystansu i... lecimy!

Co napisawszy, życzę Wam dobrej lektury

i dużo (u)śmiechu

Wasz Alek

POSTACI

Maja Wrzesińska – teściowa numer jeden, mająca nadzieję, że wyjazd do Rzymu będzie dla niej okazją do dolce vita, odwiedzenia kilku polecanych na Tripadvisorze restauracji oraz zrobienia zakupów w jej ulubionych sklepach vintage.

Kazimiera Niedzielska – teściowa numer dwa, szykująca się na niezwykłe przeżycia natury duchowej w czasie pierwszego pojawienia się na balkonie bazyliki Świętego Piotra nowego papieża, który co prawda jej zdaniem jest odrobinę za młody, za przystojny i zbyt postępowy jak na głowę Kościoła, ale za to bardzo ładnie śpiewał w kościelnym chórze za młodych czasów i przede wszystkim znał język polski, co jako tako równoważyło jego wady.

Amelia Niedzielska – córka Mai, przekonana, że zarówno jej mamę, jak i teściową należałoby dla ich własnego dobra zamknąć – i to dożywotnio – w jakichś kazamatach, bo inaczej przyjdzie dzień, kiedy wespół wysadzą w kosmos całą planetę.

Janusz Niedzielski – mąż Amelii, podzielający co prawda jej zdanie w kwestii Mai i Kazimiery, ale za to ciągle mający nadzieję, że przyjdzie dzień, w którym obie się opamiętają i przypomną sobie, że należy „starzeć się z godnością”, cokolwiek by to oznaczało.

Marcin Marcinkowski – przyjaciel Mai, pragnący sprowadzić na złą drogę co przystojniejszych papieskich gwardzistów.

Marc Lacroix – kanadyjski kardynał, mimo młodego wieku i różnych wybryków na koncie wybrany, ku zaskoczeniu wszystkich, na papieża.

Angelo Spiteri – włoski kardynał mający opinię szarej eminencji i człowieka, któremu w Watykanie nie warto podpadać.

Lorenzo Gotano – także kardynał z Italii, przyjaciel i poplecznik Angela.

Otto Fischer – arcybiskup Moguncji, który gdyby nie był księdzem, na pewno zasiliłby szeregi kryminalistów.

Michał Niewiarowski – ksiądz, który uważał, że opieka nad Mają i Kazimierą będzie najbardziej banalnym zajęciem w jego życiu, a potem żałował, że zamiast tego nie przyjął propozycji przełożonego i nie pojechał nawracać na chrześcijaństwo najbardziej dzikich afrykańskich plemion.

Michalina Stocka – gospodyni pensjonatu na Zatybrzu, zdziwiona, że jej spokojny zazwyczaj dom zamienił się nagle w miejsce zbrodni.

Lucjusz Stocki – syn Michaliny, miłośnik twórczości Dana Browna, wniebowzięty, że może wziąć udział w akcji kojarzącej się z fabułą książek jego idola.

Julia Farina – głowa mafijnej rodziny kontrolującej Zatrzybrze mniej więcej od czasów Nerona.

Giuseppe Farina – wnuk Julii, marzący o tym, aby „rodzinny interes” jak najszybciej upadł, a on sam mógł otworzyć własną restaurację i dostać gwizdkę Michelina.

Jan Lewandowski – polski archeolog, mimo wykształcenia będący fanem rozmaitych sensacyjnych teorii dotyczących jego fachu.

Kacper Panek – student archeologii przebywający w Rzymie w ekipie Jana i marzący o sławie à la Indiana Jones.

Malwina Rudzka – dziewczyna kolegi Kacpra, mająca fatalną, jak się okazało, słabość do przystojnych Włochów.

Alain Patti – francuski archeolog pragnący jako pierwszy rozwikłać zagadkę inskrypcji na starożytnym artefakcie.

Oraz gościnnie:

Klaudia Hutniak – diwa polskiej piosenki, przygotowująca się w Rzymie do występu na koncercie z okazji inauguracji pontyfikatu i pragnąca zaskoczyć nowego Ojca Świętego swoją wersją „Ave Maria” w stylu groove-jazzy-beat z elementami trip-hopu i polki-galopki.

PROLOG

Rzym, 11 marca 221 roku naszej ery

– Panie!

Zamyślony chłopak idący wąską palatyńską uliczką, wiodącą wzdłuż pałacu Flawiuszy, drgnął i obejrzał się za siebie, skąd doszedł go ów okrzyk. Eskortujący go pretorianie zareagowali natychmiast, podbiegając do próbującego podejść do chłopaka, mocno wychudzonego, siwego starca, ubranego w łachmany i trzymającego w rękach coś, co wyglądało jak gruby kawałek drewna. Młodzieniec popatrzył uważnie na starszego mężczyznę i dostrzegł w jego spojrzeniu błaganie oraz przedziwną determinację. Skinął palcami na swoją eskortę, dając jej znać, aby nie czyniła starcowi krzywdy.

– Słucham? – zapytał, starając się zapanować nad głosem, który co i rusz ostatnio płatał mu figle, raz brzmiąc piskliwie jak koguci, a raz głęboko jak bawoli. – Czego chcesz?

– Tyś, o najmiłościwszy z miłościwych, jest Aleksjan? – zapytał starzec, próbując przygładzić jedną ręką swoje, miotane wiatrem na wszystkie strony, długie białe włosy. – Brat imperatora?

– Owszem – potwierdził chłopak, po czym powtórzył: – Czego chcesz?

– Przestrzec cię – rzekł siwowłosy, patrząc na niego przenikliwie.

– Przed czym? – zdumiał się Aleksjan.

– Twój brat, Sardanapal...

– Powinieneś go tytułować cezar Marek Aureliusz Antoninus August – pouczył go młodzieniec.

– Nie jest godny żadnego z tych imion! – wykrzyknął z gniewem starzec. – Cezar i August są ojcami naszego kraju. Marek Aureliusz sprawił, że do Rzymu wróciły złote czasy, a Antoninus zasłynął jako władca prawy i odważny. Sardanapal nie jest im godny nawet stóp lizać! Choć znając jego ciągoty, sprawiłoby mu to przyjemność! Najgorsza kurtyzana w Rzymie więcej ma od niego moralności!

– Jak śmiesz? – Jeden z pretorianów wyciągnął miecz i zrobił kilka kroków w stronę bluźniącego jego zdaniem człowieka.

– Poczekaj! – bardziej poprosił, niż rozkazał Aleksjan, po czym wrócił wzrokiem do staruszka. – Zdajesz sobie sprawę, że to, co powiedziałeś, jest oszczerstwem i zdradą? I że będziesz musiał ponieść za to karę?

– Bluźnierstwem? – Starzec wzruszył ramionami. – Bluźnić można przeciw bogu, a nie przeciw komuś, przy kim nawet prostytutki jawią się statecznymi matronami!

Aleksjan przez chwilę wahał się, jak postąpić. Wiedział, że jeśli daruje starcowi owe słowa, jutro dotrze to do jego niezrównoważonego ciotecznego brata, który z radością wykorzysta to, aby i jego oskarżyć o przestępstwo.

Szaleństwo Awitusa, zwanego nieco pogardliwie przez Rzymian Sardanapalem albo Asyryjczykiem, pogłębiało się z dnia na dzień. Nie wystarczyła mu już zamiana pałacu w dom publiczny. Nie bawiło go występowanie tam w roli prostytutki, i to najgorszego sortu, bo czekającej całkiem nago na kolejnych, narajonych jej przez sługi, „klientów”. Nie dawały mu już satysfakcji niekończące się uczty, zamieniające się szybko w wyuzdane orgie. Nie wystarczyło mu rzucanie dzikich węży w tłum i obserwowanie ludzkiej paniki. Nie! Tego wszystkiego było mu za mało. Teraz znalazł kolejną podnietę: zadawanie śmierci.

Aleksjan był świadkiem tego, jak Awitus zabił kogoś po raz pierwszy. To było w Nikomedii, w której zatrzymali się w drodze z Antiochii do Rzymu po tym, jak pokonali samozwańczego imperatora Makrynusa. Zwycięstwo odnieśli dzięki geniuszowi Gannysa, wiernego dowódcy ich wojsk. Kiedy wkroczyli do Antiochii, tłum wiwatował na ich cześć, ludzie sypali im kwiaty pod rydwany, skandowali ich imiona, życzyli im, aby żyli wiecznie. A potem...

Aleksjan pamiętał, jak Awitus zmusił go, aby wziął udział w jego uczcie. Poza swoją świtą zaprosił na nią też gladiatorów, których odkupił w Antiochii i Nikomedii od ich właścicieli, kierując się przy wyborze tylko jednym kryterium, a mianowicie wielkością ich przyrodzeń i mięśni. Zbudowani jak herosi młodzieńcy byli wyraźnie skrępowani, zwłaszcza kiedy tuż po wejściu na salę usłyszeli od jego brata polecenie, aby rozebrali się do naga. A potem...

Aleksjan wolał nie przywoływać scen, których był świadkiem. Mniej więcej po godzinie do komnaty, gdzie wszyscy, upojeni winem i kadzidłami, oddawali się wyuzdanej rozpuście, wszedł Gannys. Słynący z ascezy i surowości dowódca na widok tego, co się tam wyprawiało, wybuchnął niepohamowanym gniewem i wrzasnął na zabawiającego się naraz z trzema gladiatorami Awitusa, aby się opamiętał i nie hańbił swego rodu. A przede wszystkim zdał sobie sprawę, kim teraz jest: panem całego świata.

– Zachowuj się tak, jak przystoi na twoim miejscu! Pamiętaj, że dzisiaj jesteś imperatorem, ale jutro twoje sponiewierane truchło mogą rozdziobać dzikie ptaki! Tak jak wielu przed tobą! – krzyknął na koniec.

Aleksjan pamiętał wzrok, jakim patrzył na zagniewanego żołnierza Awitus. Tylko przez pierwszych kilka sekund można było wyczytać w jego oczach zawstydzenie i obawę, a potem pojawiło się w nich coś dziwnego, czego Aleksjan nie umiał zinterpretować. Teraz już wiedział, jak to nazwać: szaleństwo.

Awitus kiwnął na Gannysa palcem, każąc mu podejść do siebie, a kiedy ów spełnił jego polecenie, wstał, cały taki, jakim go Jowisz stworzył, i wyciągnął przed siebie dłoń w geście, który nakazywał dowódcy, aby złożył na niej pocałunek.

– Nie żartuj! – prychnął lekceważąco Gannys.

Na sali zapanowała cisza. Wszystkie oczy zwróciły się w ich stronę.

– Jestem twoim bogiem – rzekł Awitus. – Musisz mnie adorować. Złóż mi hołd!

Gannys roześmiał się głośno.

– Jesteś rozkapryszonym bachorem – stwierdził twardo – którego powinienem przerzucić przez kolano i wymierzyć kilka solidnych klapsów.

Przez moment imperator i dowódca mierzyli się wzrokiem. Aleksjan, jako jedyny poza Gannysem trzeźwy i w pełni ubrany, poczuł, że lada chwila stanie się coś przerażającego. I niestety się nie pomylił.

– Całuj! – krzyknął histerycznie Awitus. – Albo...

– Albo co? – W głosie Gannysa słychać było kpinę. – Pogniewasz się? Popłaczesz? Pójdziesz ze skargą do swojej babci? Zrób to! Ona jest bardziej mężczyzną niż ty!

Awitus spurpurowiał. Po czym rozejrzał się po sali i zanim ktokolwiek zdołał przewidzieć, co chce zrobić, podbiegł do zdziwionego Gannysa, szybko wyjął z pochwy jego miecz i przejechał nim po gardle generała. Ten chwycił się za szyję, ale było za późno. Zachłysnął się krwią, upadł na posadzkę, przez chwilę jeszcze głośno rzęził, usiłując złapać powietrze, po czym skonał u stóp wyraźnie rozkoszującego się tym widokiem Awitusa.

– A teraz trafisz prosto do Hadesu – rzekł ten z satysfakcją, po czym skinął na osłupiałych służących, pokazując palcem na trupa. – Wynieście go za mury miasta. Skoro tak się spieszył karmić dzikie ptaki, to niech już dłużej, biedactwa, nie czekają. No, biegiem! Biegiem! – Następnie wrócił do ogłupiałych gladiatorów, aby po chwili kontynuować z nimi to, co zostało przerwane przez Gannysa.

Aleksjan odczekał trochę, po czym po cichu wymknął się z sali i pospieszył do komnat swojej babki, aby uprzedzić ją o tym, co się stało, i zastanowić, co zrobić, aby żołnierze Gannysa nie pomścili śmierci swojego dowódcy.

– Złoto – westchnęła Julia Meza, kiedy skończył sprawozdanie. – Obiecamy każdemu z nich po tysiąc sesterców i jutro nikt nie będzie już pamiętał o tym biedaku.

– Ale nie sądzisz, że Awitus... – zaczął Aleksjan, jednak babcia nie pozwoliła mu skończyć.

– Jest jaki jest – rzekła, patrząc na niego uważnie. – Nikt nie jest w stanie zmienić jego natury. Ale jest też imperatorem, kapłanem Baala i naszą jedyną nadzieją na dostatnie życie i władzę. Jego zachcianki, jakkolwiek wydałyby ci się niegodziwe, spodobają się w Rzymie. Uwierz mi, spędziłam tam długie lata. Rzymianie to zdeprawowany motłoch, który możesz trzymać w ryzach albo dzięki wojsku, albo pieniądzom. W pierwszym przypadku nie będą cię kąsać ze strachu, w drugim dla własnej wygody. Ja zamierzam zastosować obie te recepty. Będą nas kochali, ale i czuli respekt. I uwierz mi, poradzę sobie z Awitusem. To duże dziecko, dzikie i rozpustne, ale łatwe do sterowania.

Przez kilka kolejnych lat Aleksjan przyznawał babci rację. Rzym przyjął ich z równym entuzjazmem, co wszystkie miasta, w których gościli w drodze z Antiochii. Kiedy Awitus po triumfalnym wjeździe do stolicy, który odbył na złotym rydwanie, ubrany w szaty ozdobione połyskującymi w słońcu i czyniącymi go jakby nieziemską istotą szlachetnymi kamieniami, a do tego z wymalowanym na złoto ciałem, ogłosił trzymiesięczne igrzyska, tłum wręcz oszalał z radości.

I tak naprawdę nikt się nie przejął wieściami o tym, że nowy imperator wziął za żonę westalkę, czym złamał najświętszą zasadę, głoszącą, że owe kapłanki bogini Westy są nietykalne. Nikogo też nie zainteresowało, że pohańbioną dziewczynę po kilku tygodniach odesłał do świątyni, twierdząc, że ma paskudne znamię na ciele, które sprawia, że nie może na nią patrzeć, o obcowaniu z nią już nawet nie wspominając.

Darowano mu także groteskową zdaniem Aleksjana scenę w czasie igrzysk, kiedy to urodziwy gladiator wygłosił przed walką tradycyjną formułę: „Witaj, o panie, pozdrawia cię idący na śmierć!”, na co Awitus zatrzepotał zalotnie rzęsami i odparł: „Nie nazywaj mnie swoim panem! Chcę być twoją panią!”, a następnie kazał czym prędzej odprowadzić młodziana do swojej sypialni. Nic nie robiono sobie także z jego najnowszej rozrywki: zapraszania ludzi, którzy mu się czymś narazili, na ucztę, a następnie podtruwania ich tak, aby nie mieli siły się poruszyć, a potem spuszczania na nich ton róż, pod którymi nieszczęśnicy powoli się dusili.

Tak, Awitus miał coraz okrutniejsze pomysły, a lud zdawał się doskonale nimi bawić, ogłupiony darami, które hojnie rozdawały mu babka i matka imperatora, czczone przez Rzymian bez mała jak boginie.

– Starcze! – Aleksjan wciąż nie wiedział, jak postąpić, aby nie zginąć w płatkach róż na najbliższej uczcie swego brata. – Nie chcę słyszeć ani słowa więcej o naszym imperatorze i bogu. Za to, co już powiedziałeś, spotka cię kara, ale możesz ocalić choć życie, jeśli się ze słów swoich wycofasz i skruchę okażesz. Jak cię zwą?

– Kalikstus – odparł starzec. – Wiem, że być może będziesz chciał mnie zabić albo ukarać w inny sposób, ale najpierw pozwól, że coś ci wręczę. – Mężczyzna zrobił krok w stronę Aleksjana, ale na drodze stanął mu jeden z pretorianów.

Brat cezara dał znak, żeby żołnierz usunął się na bok. Czuł, że nie grozi mu nic złego ze strony staruszka.

– Nie wierzę, panie, w boskość twojego brata – rzekł starzec, kiedy stał już przy Aleksjanie i tylko on mógł usłyszeć jego ciche słowa – ani w boskość żadnego innego imperatora, dlatego że mam w sercu tylko jednego Boga.

– To tak jak mój brat. – Aleksjan uśmiechnął się lekko. – On też wierzy tylko w El Gabala.

– Mój Bóg nie jest czarnym kamieniem, wokół którego pląsa Sardanapal – wyjaśnił Kalikstus z pogardą. – Mój Bóg jest wszędzie. W każdym człowieku, nawet jeśli ów o tym nie wie, w każdej roślinie, w myśli, w słowie...

– Brzmi groźnie. – Aleksjan nadal nie pojmował, o co chodzi starcowi. Jeśli zamierzał nawracać go na jakąś nową wiarę, to chyba nie trafił na odpowiedniego człowieka. Chłopak, choć składał ofiary bóstwom olimpijskim i gorliwie, acz tylko na pokaz, czcił ulubieńca swojego brata, El Gabala, to jednak w głębi ducha wątpił w to, czy ktokolwiek z nich ma wpływ na losy świata i jego samego. Być może i bogowie stworzyli to wszystko, co go otaczało, ale potem najwyraźniej o tym zapomnieli i zostawili cały ten bałagan odłogiem. A przynajmniej tak mu się wydawało.

– Moja wiara nie jest groźna – zaprzeczył starzec. – Mój Bóg jest miłosierny. Litościwy. Pełen miłości.

– Niczym Apollo – mruknął Aleksjan.

– Uwierz mi, panie, kto raz poznał mego Boga, ten nie ma już innych przed nim – wyjaśnił Kalikstus. – Ja zaś jestem opiekunem jego wyznawców, którzy wiele już razy prześladowani byli przez imperatorów.

– Chwila! – Aleksjan pstryknął palcami. – Wiem! Jesteś z tej sekty... Jak to ją nazywają...? Christiani!

– Tak. – Kalikstus pokiwał głową. – Chrystus był naszym największym prorokiem i nauczycielem. Jego uczniowie przekazali nam mądrość, którą Bóg przez niego nam zesłał. Naszym głównym przykazaniem jest miłość, którą mamy sobie okazywać.

– I z tej miłości spaliliście Rzym? – zdziwił się Aleksjan.

– Niczego takiego nie zrobiliśmy – zaprotestował Kalikstus. – To było kłamstwo cesarza Nerona, który potrzebował pretekstu, aby na popiołach starego miasta wybudować nowe, nazwane jego imieniem. Neropolis. A kiedy ten plan mu się nie udał, zrzucił winę na nas. Zawsze trzeba znaleźć jakąś ofiarę, aby zakamuflować własne grzechy.

– Uczono mnie, że było inaczej – rzekł Aleksjan – ale to już teraz nieważne. Rzym przetrwał, Neron nie. Było, minęło. Nadal nie mogę pojąć, czego chcesz ode mnie.

– Wiem, że za sprawą twojego szalonego brata skarbiec powoli zaczyna świecić pustkami. A kiedy nie można dać ludowi igrzysk, szuka się kozła ofiarnego i wskazuje się go, żeby motłoch mógł się na nim wyżyć i w tym znaleźć rozrywkę – wyjaśnił starzec. – Boję się, że wcześniej czy później ktoś podpowie mu, że idealnie się do tego nadajemy. Jestem pasterzem mojej trzódki i dbam o to, aby nic złego jej nie spotkało. Dlatego przyszedłem do ciebie, aby prosić cię o wstawiennictwo w naszej sprawie u twojej babki, która, nie oszukujmy się, rządzi całym naszym imperium i, jak udało mi się dowiedzieć, gotowa jest znów rzucić nas motłochowi na pożarcie.

Aleksjan chciał zaprzeczyć, ale po chwili doszedł do wniosku, że nie ma to sensu. Nie było to żadną tajemnicą, że zajęty adoracją El Gabala, przyjęciami i orgiami Awitus ma mały wpływ na to, co się dzieje w rządzonym przez niego państwie. Babcia za to władała Rzymem pewną ręką. Niestety, Kalikstus nie kłamał też, kiedy stwierdził, że Julia ma coraz mniej pieniędzy. Wybryki jego brata były kosztowne. Nie dalej jak miesiąc wcześniej kazał sprowadzić z Afryki słonie do swojego rydwanu, a kiedy przejeżdżał nim przez Rzym, rozrzucał garściami złote monety, aby tylko usłyszeć od ludu, jaki jest wspaniały i piękny, tudzież jak bardzo go wszyscy kochają i podziwiają. Uparł się też, aby doprawiać ryby perłami, oraz chciał wybudować pałac w całości z kości słoniowej. Julia nie ryzykowała dyskusji z nim w żadnej z tych kwestii. Chciała mieć święty spokój i gotowa była zapłacić za to każdą cenę. Tyle że coraz częściej zadawała sobie pytanie, skąd pozyskać nowe fundusze. I faktem jest, że kilka razy wspomniała, że ludowi Rzymu przydałoby się zapewnić jakąś mało kosztowną rozrywkę. Prześladowanie sekt samo nasuwało się na myśl jako pierwsze.

– Czemu miałbym to zrobić? – zapytał powoli.

Na twarzy starca pojawił się uśmiech.

– Jeśli zapewnię, że dzięki temu trafisz po śmierci do królestwa mego Boga, gdzie spędzisz wieczność w szczęśliwości, to pewnie cię nie przekonam...

– No nie – przyznał Aleksjan.

– W takim razie – Kalikstus wyciągnął przed siebie dłoń, w której trzymał domniemany kawałek drewna – może to sprawi, że zmienisz zdanie.

Chłopak przejął z jego rąk coś, co okazało się małym srebrnym pojemnikiem. Gdyby było większe, można byłoby to nawet nazwać szkatułką.

– Otwórz, proszę – wyszeptał starzec.

Brat imperatora zajrzał do środka, aby zobaczyć dwa cienkie zwoje srebra z wyrytymi na nich napisami.

– Na pierwszym znajdziesz naszą modlitwę – wyjaśnił Kalikstus. – Przyda się, kiedy przeczytasz to, co znajduje się na drugim.

Aleksjan zmarszczył brwi i wyciągnął najpierw zwój z modlitwą, a potem drugi. Przebiegł go wzrokiem i poczuł, jak po plecach przebiega mu dreszcz.

– Teraz rozumiesz, dlaczego dałem to tobie? – chciał wiedzieć starzec.

Aleksjan pokiwał głową.

– Jesteś pewny, że to o mnie? – zapytał cicho, łapiąc się na niepokojącej myśli, że jego racjonalny umysł nie umie znaleźć wytłumaczenia na to, co właśnie ma miejsce.

– Wszystko na to wskazuje – odpowiedział Kalikstus, po czym ściszył głos jeszcze bardziej i dodał: – O ile, oczywiście, zostaniesz kolejnym imperatorem. Ale wiem, że tak będzie.

– Byłbym ostrożny w formułowaniu takich myśli. Nasz czcigodny Cezar ma się znakomicie.

– Już niedługo – rzekł Kalikstus. – Wspomnisz moje słowa!

Aleksjan nie wygłosił żadnego komentarza, choćby dlatego, że w głębi ducha podzielał zdanie swojego rozmówcy. Można było znosić wybryki jego brata długo, ale przecież nie w nieskończoność. Historia pokazywała, że wszyscy jego szaleni poprzednicy, Kaligula, Neron, Kommodus, kończyli żywot bardzo szybko.

– Kiedy to ma się wydarzyć? – zapytał cicho, przebiegając ponownie zawartość srebrnych zwitków.

– Tego nie wie nikt. – Kalikstus rozłożył ręce. – Dwadzieścia pięć po zerze może oznaczać, że wkrótce, a może że za wiele, wiele piasku przesypanego w klepsydrze. Ale wiem, że się wydarzy. W tym mieście. Być może nawet w tym miejscu, gdzie teraz stoimy.

– Dwadzieścia pięć po zerze... – Aleksjan przez chwilę rachował w głowie, po czym wrócił spojrzeniem do swojego rozmówcy. – Skąd to masz?

– Lata temu cesarz Tytus kazał obrabować Wielką Świątynię Jerozolimską i zagarnął z niej wszystkie skarby. Łącznie z tymi, których nie należało stamtąd ruszać. Nawet pochwalił się tym na swoim łuku. Nie wiem, czy kiedykolwiek miałeś okazję przyjrzeć mu się dokładnie...

Aleksjan pokręcił głową.

– Widać tam scenę, jak jego żołnierze wynoszą ze świątyni wielką menorę i ogromną skrzynię. W tej ostatniej znajdowało się to, co jest źródłem boskiego prawa na świecie. Ale nie tylko. Było tam też to, co teraz trzymasz w dłoniach. To znaczy nie dokładnie to, tylko te słowa. Wyryte na kamiennej tablicy. To tylko kopia, wykonana przez jedną z naszych wyznawczyń.

– Musi być bogata – mruknął Aleksjan.

– Owszem, to patrycjuszka – przyznał starzec. – Ową tablicę ukradł ze skrzyni jeden ze sług Tytusa. I spotkała go za to kara. Tablica zaś trafiła do naszego ówczesnego wielkiego kapłana Anakleta. A potem do jego następcy. To najcenniejsza pamiątka po świątyni. Niestety, z czasem słowa wyryte na niej zaczęły się zamazywać. I wtedy przenieśliśmy je na srebro. Najwytrzymalsze.

– A teraz dajesz ją mnie? – zdumiał się Aleksjan.

– Niekoniecznie – zaśmiał się Kalikstus, po czym pokazał palcem coś na jednym ze zwojów. – Nikt nie wie, co to oznacza. Staramy się jakoś to odkryć. Wertujemy stare księgi, szukamy odpowiedzi. Jeśli tylko się to uda, natychmiast dam ci znać. I liczę na to, że teraz, kiedy znasz już prawdę, zwrócisz mi ów skarb i zrobisz wszystko, aby nikt się o nim nie dowiedział. Bo jak widzisz, tylko my możemy to powstrzymać. A poza tym...

– Tak? – Aleksjan popatrzył na niego uważnie.

– Dokładnie za trzysta sześćdziesiąt pięć dni twój szalony brat będzie chciał cię zgładzić – rzekł spokojnie Kalikstus. – Pamiętaj, aby mieć wtedy przy sobie miecz. Obronisz nim siebie i swoją matkę.

– Zabiję go? – zdziwił się Aleksjan.

– Nie – starzec zaprzeczył. – Inni zrobią to za ciebie. Ty zaś zostaniesz imperatorem. Ale tylko wtedy, jeśli nie zapomnisz o mieczu. Inaczej przesądzisz los swój i Rzymu. Choć Rzym już i tak jest stracony.

– Jak i cały świat – rzekł Aleksjan, patrząc znacząco na pudełko.

– Nie – szepnął Kalikstus. – Dla świata jest jeszcze nadzieja. Zawsze jest. Nadzieja to najpotężniejsza broń, jaką posiadają ludzie. Kiedy umiera, wszystko przestaje mieć sens. A więc...? Jaka jest twoja decyzja?

Dokładnie rok później chcący zabić swego brata i odstraszony przez niego mieczem, Awitus został zasiekany przez pretorianów.

Aleksjana obwołano imperatorem.

Kalikstus spotkał się z nim jeszcze tylko jeden raz.

Srebrne puzderko zostało nieco później zabrane z rąk umierającego Kalikstusa przez jednego z wyznawców nowej wiary, który następnego dnia wyruszył krzewić swoją religię wśród dzikich plemion Germanii.

Rychło wszyscy zapomnieli o istnieniu owego skarbu.

Na ponad tysiąc osiemset lat.

ROZDZIAŁ I

1804 lata później, w stolicy nieco dziwnego, acz pięknego kraju, którego powstania ani Aleksjan, ani Kalikstus nie mogli przewidzieć

– Sensacyjne odkrycie w Niemczech! – Do przygotowującej tradycyjne weekendowe mielone Kazimiery Niedzielskiej dobiegł głos telewizyjnego lektora. – Naukowcy rozszyfrowali tajemnicę chrześcijańskiego amuletu. Tak zwana „frankfurcka srebrna inskrypcja” w końcu została odczytana. Jej tekst odsłonił tajemnice codziennej duchowości w czasach Imperium Rzymskiego i rzucił nowe światło na początki chrześcijaństwa w Europie.

– Co ty tam, Władziu, oglądasz?! – zaciekawiła się Kazimiera.

– Wiadomości! – odkrzyknął jej mąż.

– A na którym kanale? – zapytała Niedzielska, z niepokojem patrząc na to, jak ze ścieranego przez nią na mizerię ogórka wypływa więcej wody niż z wodospadu Niagara. – Oby nie jakimś niemieckim?!

– Na Tele-Polu!

Kazimiera szybko zastanowiła się nad strukturą własnościową najpopularniejszej prywatnej stacji telewizyjnej w kraju nad Wisłą. Po chwili odetchnęła, przypomniawszy sobie, że Tele-Pol jest w pełni polską stacją, należącą do jednego z rodzimych milionerów.

– Dzięki zaawansowanym technologiom i mozolnej pracy zespołu archeologów udało się odsłonić zapis chrześcijańskiej modlitwy, która zmienia nasze spojrzenie na rozprzestrzenianie się tej religii na północ od Alp w trzecim wieku naszej ery – grzmiał dalej głos lektora. – To odkrycie bez wątpienia wpłynie na archeologię, religioznawstwo, filologię i antropologię. Historia amuletu rozpoczęła się w dwa tysiące osiemnastym roku, kiedy to na północno-zachodnich przedmieściach Frankfurtu nad Menem podczas prac wykopaliskowych na dawnym rzymskim cmentarzu w Nidzie archeolodzy odkryli srebrny pojemnik w grobie młodego mężczyzny. Niepozorny, ważący zaledwie kilka gramów artefakt zawierał zwinięty cienki arkusz srebrnej folii, dziś znany jako „srebrna inskrypcja z Frankfurtu”.

– Władziu, czy ty byłeś ostatnio u laryngologa? – zaciekawiła się Kazimiera, przelewając wodę z ogórka do miseczki z zamiarem wykorzystania jej potem do okładu na twarz.

– Co? – odkrzyknął jej mąż. – Nie rozumiem, co mówisz!

– Tuż po jego odkryciu zauważono, że na arkuszu widnieje tekst – głosił dalej lektor. – Jednak jego odczytanie okazało się trudniejsze, niż początkowo przypuszczano. Dopiero dwa lata temu, dzięki zaawansowanej technologii, w tym tomografii komputerowej i cyfrowemu modelowaniu, udało się wirtualnie rozwinąć delikatny materiał i dowiedzieć się, jakie słowa na nim widnieją. Jak się okazuje, jest to modlitwa chrześcijańska. Co najdziwniejsze, zawiera ona jednak sformułowania, które Kościół zatwierdził do użytku kilkaset lat po czasie, na który datowane jest frankfurckie znalezisko...

– Pytam – Kazimiera stanęła w progu pokoju – czy byłeś u laryngologa?

– A dlaczego miałbym być? – zdziwił się jej małżonek, odruchowo ściszając fonię w telewizorze.

– Bo nastawiłeś to pudło tak, że zagłuszyłoby nawet trąby jerychońskie – wyjaśniła Niedzielska. – Gdzieś ty kupił te ogórki? Sama woda! Zamiast mizerii będziesz jadł zupę ogórkową!

– Na bazarze...

– Ale chyba nie u tej baby, która jest wielbicielką prezydenta naszego miasta? – Kazimiera popatrzyła na niego groźnie. – Przecież ci zakazałam!

Władysław, który oczywiście kupił ogórki u sympatycznej sprzedawczyni, której jedyną przewiną było to, że lubiła nie te władze co jego ślubna, przestraszył się nie na żarty. Ostatnio pilnował się jak tylko mógł, żeby niczym nie podpaść małżonce, i dzięki temu miał z nią święty spokój, więc zakłócenie atmosfery sielanki nie wchodziło teraz w rachubę. Gorzej tylko, że Kazimiera zawsze umiała wyczuć, kiedy raczył ją jakimś kłamstwem. Na szczęście błyskawicznie uświadomił sobie, że ogórków wcale nie zważyła mu zajęta rozmową z nim właścicielka straganu, a jej syn.

– Nie, nie – zapewnił pospiesznie. – U jakiegoś chłopa!

– No myślę. – Kazimiera popatrzyła na niego uważnie, a upewniwszy się, że mówi prawdę, dodała: – Nawet nie wiesz, jak się z tą babą ostatnio pokłóciłam! Stałam sobie z Genią... Wiesz którą? Tą koślawą spod pięćdziesiątkiósemki, co zawsze tak zabawnie utyka, jakby się miała zaraz wypierdzielić...

Władysław nie miała pojęcia, o kim mówi jego żona, bo starał się jak mógł unikać spotkań z blokowymi kumoszkami. Co prawda nie zauważył, aby którakolwiek z nich miała jakieś problemy z poruszaniem się, nie usiłował jednak dociekać, komu jego żona nadała mało elegancką ksywkę koślawej, bo ani trochę go to nie obchodziło.

– I jak stałyśmy w kolejce, to zaczęłyśmy sobie rozmawiać o Tadziorku – owym pieszczotliwym mianem Kazimiera tytułowała kandydata na prezydenta z ramienia swojej ukochanej partii. – A ta jak na nas nie wyjechała z paszczą! Powtórzyła te wszystkie bzdury, o których piszą te pseudopolskie portale: że to oszołom i że jak był szefem Lasów Państwowych, to nakradł tyle pieniędzy, że mu starczy po piąte pokolenie. Chciałam jej wytłumaczyć, że z lasu to można co najwyżej ukraść drzewa, a wiadomo, że i tak trzeba część wyciąć, żeby po puszczy nie rozpanoszyły się korniki i dziki, ale w ogóle nie chciała mnie słuchać, tylko zaczęła się pieklić, że Tadziorek na koszt podatników urządzał sobie schadzki w leśniczówkach, i to z tymi no... Jak je nazywają? Jagódkami! No to jej odpowiedziałam, że przynajmniej mój kandydat nie załatwiał się do oczyszczonych ścieków. Myślałam, że mnie uderzy bakłażanem. Mówię ci, miała obłęd w oczach! Jak każda taka lewicowa eksterministka!

Władysław nawet nie usiłował udawać, że słucha żony. Tym bardziej że nijak nie mógł zrozumieć jej bałwochwalczego zachwytu nad Tadziorkiem, który w czasie transmitowanej przez telewizję wizyty w szpitalu zapytał jedną z pacjentek, jak długo choruje na zapalenie skrzeli, a kiedy ktoś życzliwie podpowiedział mu: „Chyba oskrzeli”, zrobił idiotyczną minę i zapytał: „A to jakaś różnica?”. Nie mówiąc już o tym, że w czasie swego wiecu wyborczego powtórzył trzy razy, że „jest za obniżeniem liczby godzin pracy do trzydziestu miesięcznie”, i nijak nie mógł zrozumieć, dlaczego owa mocno rewolucyjna propozycja wywołała zdziwienie jego słuchaczy.

– Srebrne pudełko z arkuszem w środku prawdopodobnie noszone było na szyi jako talizman – głosił już znacznie ciszej lektor. – Odkrycie to jest szczególnie istotne, ponieważ amulety z podobnymi inskrypcjami były w późniejszych wiekach mieszanką wpływów chrześcijańskich, judaistycznych i pogańskich. Arkusz z Frankfurtu, w całości poświęcony wierze chrześcijańskiej, jest ewenementem na tle swojej epoki.

– Lepiej przerzuć na telewizję Czuwam – bardziej rozkazała, niż zaproponowała Kazimiera. – Może powiedzą coś o konklawe. Ile można się kokosić z wyborem papieża?

Władysław posłusznie zmienił stację na ulubioną jego żony, trafiając idealnie na kadr prezentujący miejsce, w którym od kilku już dni debatowali kardynałowie.

– Przypomnijmy, że ponad dwie godziny temu znad kaplicy Sykstyńskiej, gdzie przebywa obecnie stu pięciu purpuratów, znów wydobył się czarny dym. Oznaczało to, że kolejne, jedenaste już głosowanie, nadal nie przyniosło odpowiedzi na pytanie, kto zostanie następcą papieża Urbana Dziewiątego na Tronie Piotrowym – powiadomiła lektorka. – Już za dwie godziny obecne konklawe stanie się najdłuższym od tysiąc dziewięćset dwudziestego drugiego roku, kiedy to kardynałowie debatowali nad wyborem nowego papieża aż pięć dni. Przypomnijmy, że ostatni Ojciec Święty został wybrany zaledwie w osiemnaście godzin. Eksperci, których gościliśmy wcześniej w studiu, twierdzą, że walka z pewnością toczy się między kardynałem Makosso z Demokratycznej Republiki Konga oraz Amerykaninem Josephem Grantem. Szanse, choć o wiele mniejsze, ma także przedstawiciel Starego Kontynentu, czeski kardynał Jozef Pitaczek.

– Jeszcze tego brakowało – mruknęła Kazimiera. – Kongo! Dobre sobie. Czarny papież! Zgroza. Albo Amerykaniec! Nikt się nawet nie obejrzy, jak otworzy w Watykanie McDonalda! I na dokładkę Czech. Jeszcze lepiej! No sam powiedz, czy taki bezbożny naród zasługuje na papieża? Byłeś ze mną w Pradze. Przecież tam kościoły zamieniają w hotele i restauracje! Koniec świata.

– To kto twoim zdaniem powinien zostać papieżem? – zaciekawił się Władysław, w duchu jednak spodziewając się, co usłyszy w odpowiedzi.

– Tylko Polak! – warknęła Kazimiera. – Dziwię się, że w ogóle mnie o to pytasz! Nasz papież był najlepszy w całej historii Kościoła!

– No chyba jednak Święty Piotr – mruknął Władysław.

– Kto?! – Kazimiera posłała mu wściekłe spojrzenie. – Jaki Piotr?!

„Ten, który będzie się tobą przerzucał z Lucyferem”, pomyślał Władysław, głośno jednak wyjaśnił:

– Uczeń Jezusa? Apostoł? Pierwszy papież w historii?

– No, ewentualnie on może być na równi z naszym – wspaniałomyślnie zgodziła się Kazimiera. – Ale przecież nie jakiś Murz...

Władysław chrząknął.

– Afrykanin – poprawiła się niechętnie Kazimiera. – Jak oni to sobie wyobrażają? Oderwie się od polowania z maczugą na niedźwiedzie i przyjedzie być papieżem?

– Jakie znowu niedźwiedzie? – zdziwił się jej małżonek.

– Jak to jakie?! Afrykanerskie! – warknęła Niedzielska. – Albo ten kowboj z Teksasu. Watykan to nie ranczo! Czy jakiś tam pepik! Stanowczo się na to nie zgadzam!

– Powiadomiłaś o tym kardynałów? – zapytał Władysław, zapominając, że jego ślubna nie docenia ironii. – To dlatego tak długo debatują?

– Nie wygłupiaj się! – warknęła Kazimiera. – Ja ci tylko mówię, że papieżem powinien zostać ktoś z kraju, gdzie szanuje się religię i tradycję. A w Europie tylko my się tacy ostaliśmy. Jesteśmy jedyną ostoją normalności. Powinni to docenić w Watykanie.

– Znowu słuchałaś Radia Święta Jadwiga? – westchnął Władysław.

– Oczywiście! – potaknęła radośnie Niedzielska. – Był tam mój ulubieniec. Minister edukacji.

– Były minister – sprostował jej mąż.

– Były i przyszły – zawyrokowała Kazimiera tonem nieznoszącym sprzeciwu. – Mówił, że już tylko Polska może postawić tamę ideologii LBGD i dżenderowi. I że ma nadzieję, że wolność, którą wszyscy się tu cieszymy, i prawda, w której żyjemy dzięki poprzedniemu rządowi, znajdą wsparcie w wyborze Polaka na papieża. Żebyśmy znowu przejrzeli na oczy, pogonili tych niemieckich agentów, którzy nami rządzą, a potem mogli wytrysnąć na cały świat...

– Słucham? – zdumiał się Władysław. – Wytrysnąć? Jak syfon? Niby czym?

– Wytrysnąć jako źródło... Czegoś tam. A wiem! Prawdy i przyzwoitości – wyjaśniła Kazimiera, ku swojemu niezadowoleniu łapiąc się na tym, że niewiele pamięta ze słów byłego ministra, bo w czasie jego wywiadu łypała jednym okiem na kolejny odcinek „M jak miłość”. – Obawiam się jednak, że nam nie pozwolą. Nawet w Watykanie pełno masonów. I tych no... Dżenderystów!

Władysław ugryzł się w język, żeby nie oznajmić, że gdzie jak gdzie, ale akurat tam zapewne stanowią oni większość. Pamiętał ostatnią sprzeczkę ze swoją ślubną, która przyłapała go, jak oglądał reportaż o księdzu, który usiłował przerobić plebanię na dom schadzek, i został na tym przyłapany przez lokalnych dziennikarzy. Kazimiera upierała się wówczas, że wszystko to są bzdury, a jeśli Władysław uważa inaczej, to znaczy, że diabeł już go ma na smyczy. I to krótkiej.

Zastanowił się wtedy, kiedy jego małżonka z normalnej i logicznie myślącej kobiety zamieniła się w maniaczkę religijną. Owszem, gdy się poznali, chodziła do kościoła częściej niż on, ale nie widział w jej religijności niczego złego. Wręcz przeciwnie! Cenił Kazimierę za to, że umie w piękny sposób wcielić w życie najbardziej szlachetne przykazania wiary. Z biegiem czasu coś się w niej jednak zaczęło zmieniać, aż do momentu gdy już nigdy nie przestało kierować nią zacietrzewienie, wiodące niekiedy wręcz do zaprzeczania niepodważalnym faktom. Chwilami Władysławowi wydawało się nawet, że, nie owijając w bawełnę, Kazimiera, nie wiadomo od czego, do cna zbzikowała.

– Zobaczysz, że wybiorą tego ciemnoskórego albo jankesa. To wszystko spisek masońsko-syjonistyczno-dżenderowski – wygłaszając tę opinię, Niedzielska jedynie potwierdziła jego obawy. – I świat znowu pogrąży się w mroku.

Władysław przeniósł wzrok z niej na ekran telewizora, pokazujący kadry z pontyfikatu poprzedniego papieża.

– Ktokolwiek zostanie wybrany na nowego Ojca Świętego – głosiła lektorka – będzie miał niełatwe zadanie walki o przyciągnięcie do Kościoła zwłaszcza młodych ludzi, którzy w czasie poprzedniego pontyfikatu masowo odsuwali się od religii. Przypomnijmy, że nawet w naszym kraju zauważalny jest spadek osób deklarujących się jako wierzące oraz tych, które uczestniczą w obrządkach kościelnych. Najbardziej widoczne jest to zwłaszcza wśród młodych ludzi, poniżej dwudziestego piątego roku życia. Rośnie za to liczba osób deklarujących się jako ateiści.

– Smutne – westchnęła Kazimiera. – Życie bez wiary musi być ciężkie.

I choć Władysław właśnie kombinował, jak dyplomatycznie wysłać żonę do psychologa, to akurat z tą ostatnią opinią w pełni się zgadzał.

* * *

– Wiesz, że ciągle nie wybrali papieża? – Maksymilian Różnic, konkubent Mai Wrzesińskiej, powitał ją w progu mieszkania namiętnym pocałunkiem.

– Dlaczego uważasz, że mnie to interesuje? – zaciekawiła się jego ukochana, ściągając z siebie płaszcz.

– Bo to obecnie najważniejsze wydarzenie? – odpowiedział pytaniem na pytanie Maksymilian, podziwiając figurę swojej partnerki, co było o tyle oczywiste, że ta miała na sobie obcisły kombinezon do ćwiczeń, spektakularnie podkreślający zalety jej ciała.

Może i Maja przekroczyła jakiś czas temu pięćdziesiątkę, ale przy tym ciągle miała wysportowaną sylwetkę, godną nastolatki. Zawdzięczała ją godzinom spędzanym w klubie fitness oraz sztuczkom masażystów i specjalistów od korygowania wszelkich niedoskonałości, których to odwiedzała równie regularnie co siłownię.

– Nie dla mnie. Nie myl mnie z Kazią. – Maja uraczyła go uśmiechem. – Jedyne, co mogłoby mnie zainteresować, to wybór papieżycy. Ale na to raczej nie ma szans. Przynajmniej na razie.

– I chyba już nie za naszego żywota – przyznał Maksymilian.

– To zależy, jak szybko popędzimy na bambus tych wszystkich zgredów, którzy decydują o losach Kościoła. – Maja bez najmniejszego skrępowania pozbyła się kombinezonu. – Widziałeś tych dziadków na konklawe? Średnia wieku sto lat, a mentalnie sześćset. Wszyscy tkwią po uszy w średniowieczu.

– W konklawe nie mogą uczestniczyć kardynałowie powyżej osiemdziesiątki – sprostował Różnic. – I mówi się, że podobno ten ich wybór trwa tak długo, bo zwalczają się tam dwie opcje, konserwatywna i reformatorska.

– Mam nadzieję, że wygra ta druga – mruknęła Maja – ale i tak mnie to niewiele obchodzi. Muszę wziąć prysznic. Nastaw coś ciekawszego niż te watykańskie nudy. Moim zdaniem nowy papież, żeby cokolwiek zdziałać, powinien być jak nasz. Showmanem.

– No wiesz... – wyszeptał odrobinę skonfundowany Maksymilian. – Dziwne słowo w kontekście papieża.

– Ale odpowiednie – rzekła niewzruszona Wrzzesińska. – Ten nasz umiał porwać tłumy? Umiał. Zjechał cały świat? Zjechał. Wiedział, jak trafić do młodych? Wiedział. Zresztą jak go wybrali, to sam nie był stary. Ile miał? Był tak jakoś w naszym wieku, z tego, co pamiętam...

– Pięćdziesiąt osiem – podpowiedział Maksymilian.

Maja popatrzyła na niego podejrzliwie.

– Znasz życiorys papieża? – zapytała ze zdumieniem. – Zaskakujesz mnie.

Różnic przez chwilę rozważał, jaki wydźwięk ma to ostatnie zdanie.

– Mówili o tym w telewizji – przyznał, dochodząc do wniosku, że znajomość biografii Jana Pawła II raczej nie wzbudziła podziwu jego partnerki. – Wspominali, że był jednym z młodszych ostatnimi czasy papieży...

– Tam chyba zawsze wybierali jakichś leciwych – mruknęła Maja.

– Niekoniecznie – zawiadomił ją ukochany. – Najmłodszy papież miał osiemnaście lat. Jan któryś tam. Chyba dwunasty. Aż go wygooglowałem. Rządził Watykanem w połowie dziesiątego wieku. Posadę załatwił mu tatuś, ówczesny książę Rzymu. Ot, taki drobny przejaw nepotyzmu. Ale trochę im się tym wszystkim czknęło, i tatusiowi, i Kościołowi, bo chłopak w ogóle nie miał powołania do swojej funkcji i na przykład Pałac Laterański przerobił na dom publiczny. Zmusili go w końcu, żeby zrezygnował.

– Nieźle – podsumowała naga już Maja – ale przynajmniej przez jakiś czas mieli wesoło.

– Raczej on – skorygował Różnic. – Teraz już taki młody nam nie grozi. Mówi się, że wśród kardynałów jest pełna zgodność, że papieżem musi być co najmniej sześćdziesięciolatek.

– Bez sensu. – Wrzesińska wzruszyła ramionami. – Ledwo go wybiorą, a już zaraz wyląduje w szpitalu.

– A kogo ty byś chciała, żeby wybrali? Justina Biebera?! Poza tym przecież sama mówisz, że dzisiejsza pięćdziesiątka to wczorajsza trzydziestka! – przypomniał jej Maksymilian. – Więc sześćdziesiątka to pięćdziesiątka! A pięćdziesiątka to przecież jeszcze młodość.

– Dla kobiet – rzekła stanowczo Maja. – Faceci w tym wieku to już w większości stare ramole.

– Uważasz mnie za ramola? – zmartwił się Różnic.

– Nie, kochanie – zapewniła go pospiesznie Wrzesińska. – Ale sam wiesz, że gdyby nie ja i moja praca nad tobą, to byłbyś pewnie wąsatym, szczerbatym, zaniedbanym, typowym Sebą z przerzedzonymi włosami, piwnym bebzolem, kłopotami z erekcją i wygórowaną opinią o samym sobie. Tak jak większość twoich rówieśników.

Maksymilian poczuł się wstrząśnięty odmalowaną przez ukochaną wizją na tyle, że nawet nie próbował zaprotestować. Odprowadził ją wzrokiem do łazienki, po czym wrócił na kanapę i popatrzył na telewizor.

– Ty!!! – krzyknął po chwili podekscytowany. – Biały dym!!! Wybrali wreszcie kogoś!!!

– Nadal nic mnie to nie obchodzi! – odkrzyknęła spod prysznica Maja. – Lepiej przynieś mi z szafki nowy ręcznik frotté, bo ten śmierdzi stęchlizną! Mówiłam, żeby nie zamawiać ręczników na Temu, to mi powiedziałeś, że mam muchy w nosie. Sam się teraz wycieraj tym poliestrem!

– Frotté – mruknął Maksymilian, przechodząc do sypialni i otwierając szafę, w której na dolnej półce Wrzesińska trzymała ręczniki. – Takie to frotté jak ze mnie kardynał. Też poliester, tyle że polski. – Pochylił się i poczuł, jak coś go dźgnęło w kręgosłup mniej więcej na tym odcinku, gdzie krzyżowy przechodzi w lędźwiowy.

Ból był tak silny, że aż zabrakło mu tchu. Klapnął na podłogę i spróbował odetchnąć. Szło mu to z trudem.

– Umarłeś tam?! – usłyszał gniewny krzyk Mai.

– Prawie! – odkrzyknął resztką sił. – Coś mi pierdyknęło w kręgosłupie! Nie mogę się ruszyć!

Po chwili zobaczył nad sobą nieco zaniepokojone oblicze ukochanej.

– A nie mówiłam, że pięćdziesięciolatkowie nadają się tylko do ZBOWiD-u? – osądziła złośliwie Wrzesińska. – Poczekaj chwilę, zaraz dam ci procha na rozluźnienie mięśni. Kupiłam je matce, ale kilka możesz jej ukraść. Ona je łyka jak tic taki. Boję się, że już się uzależniła i trzeba ją będzie wkrótce wysłać na odwyk. Inaczej skończy między narkomanami i menelami na Centralnym.

Połknięty pospiesznie przez Maksymiliana narkotyk przyszłej menelicy zadziałał na tyle szybko, że mniej więcej po kwadransie Różnic zdołał o własnych siłach przenieść się na kanapę przed telewizorem.

– To najbardziej zaskakująca wiadomość tego dnia – mówiła w tym ostatnim wyraźnie zszokowana dziennikarka Tele-Polu. – W Watykanie dokonano wyboru nowego papieża. Został nim najmłodszy obecnie kardynał, zaledwie trzydziestoośmioletni Kanadyjczyk Marc Lacroix.

– No proszę! – ucieszyła się Maja, spoglądając uważnie na pokazywane na ekranie oblicze nowego ojca Kościoła. – Prawie Justin Bieber! Też Kanadyjczyk!

– Csiii... – Różnic położył palec na ustach. – Daj posłuchać!

– Przypomnijmy, że godność kardynalską papież Urban Dziewiąty nadał mu zaledwie rok temu – kontynuowała dziennikarka. – Nowy Ojciec Święty przyjął imię Marcelego Trzeciego. Komentatorzy nie kryją zaskoczenia obrotem spraw, przypominając, że już sam fakt, że Lacroix został kardynałem w tak młodym wieku, wzbudził ogromne kontrowersje. Tym bardziej że piastujący dotąd godność arcybiskupa Toronto duchowny słynie z niecodziennych zachowań. Jest wielkim fanem muzyki rozrywkowej i kilka miesięcy temu wystąpił nawet na jednej scenie z Madonną. I to w tym fragmencie jej koncertu, w którym oboje oceniali erotyczne popisy choreograficzne tancerzy występujących z artystką, znaną z licznych skandali oraz afer, także tych związanych ze Stolicą Apostolską.

– Swój gość – oceniła Maja, sięgając po kieliszek z winem, którego nalała sobie ku żalowi swego partnera, niemogącego łączyć alkoholu z prochami parateściowej. – I do tego jaki przystojny!

– Lacroix jest też miłośnikiem sportowych samochodów, fitnessu oraz mody – poinformowała telewidzów dziennikarka. – W kanadyjskiej prasie często można było zobaczyć jego zdjęcia w ubraniach od topowych projektantów na czele z Tomem Fordem czy Calvinem Kleinem. Nie zmienia to jednak faktu, że szokujący resztę chrześcijańskiego świata Lacroix jest jedną z najbardziej popularnych postaci w swojej ojczystej Kanadzie. Za jego sprawą katolicyzm przeżywa tam renesans popularności, przede wszystkim wśród młodych ludzi. Czy właśnie tym kierowali się kardynałowie przy dokonywaniu tak zdumiewającego wyboru? Wkrótce zostaną o to zapytani przez obecnych w Watykanie dziennikarzy z całego świata. Na razie ponad sto tysięcy osób zgromadzonych na placu przed bazyliką Świętego Piotra w Rzymie oraz miliony przed telewizorami na całym świecie czekają na pojawienie się nowego papieża, który, przypomnijmy, przybrał imię Marceli Trzeci. Jakie będą pierwsze słowa najmłodszego od czasów średniowiecza Ojca Świętego? Przekonamy się już niebawem...

– Możesz to wyłączyć? – zapytała Maja, kładąc rękę na udzie swojego partnera.

– Poczekaj, zobaczymy, co jeszcze się wydarzyło na świecie – zaproponował Maksymilian. – Poza tym, jeśli masz ochotę na figlowanie, to nie dzisiaj. Nawet ten twój lek nie działa zbyt dobrze...

– Mówiłam: faceci po pięćdziesiątce są do luftu – westchnęła z żalem Maja.

– Przechodzimy do dalszych informacji – rozległo się z telewizora. – Z Muzeum Archeologicznego we Frankfurcie skradziono udostępniony tam niedawno cenny artefakt z trzeciego wieku naszej ery. Zapisy odczytane w znalezisku zwanym frankfurcką srebrną inskrypcją zostały rozszyfrowane ledwie dwa lata temu i jak się mówiło, mogły zrewolucjonizować naszą wiedzę o pierwszych chrześcijanach. Według śledczych kradzieży dokonano w wyjątkowo zuchwały sposób, w środku dnia, na oczach zwiedzających muzeum. Złodzieje, podający się za ekipę archeologiczną i posługujący się sfałszowanymi dokumentami, wynieśli ów starożytny skarb na oczach ochrony, przekonanej, że czynią to za zgodą ministra kultury. Z nieznanych przyczyn śledczy nie chcą jeszcze ujawnić ich twarzy, choć wiadomo, że zostały one zapisane na filmach z kamer monitoringu. Do tej sprawy będziemy jeszcze wracać.

– Czytałem o tym artefakcie – mruknął Maksymilian. – Podobno miał zadawać kłam temu, co głosił przez lata Kościół. Dziwne, że go skradziono.

– Pewnie rąbnął go jakiś ksiądz, żeby im nie bruździł – mruknęła Maja. – Kościół od tysięcy lat fałszuje historię. Podobno ma nawet kontakty z pozaziemskimi cywilizacjami oraz przyrząd umożliwiający podglądanie tego, co się działo lata temu.

– Bajki!

– A ja wcale nie byłabym taka pewna, że to bzdury – westchnęła Maja, popijając wino.

– A teraz przechodzimy do wiadomości z kraju – oznajmiła dziennikarka. – Przypomnijmy, że w wyniku pomyłki swojej kancelarii prezydent Marcin Maliniak, który miał się udać z oficjalną wizytą do Tasmanii, poleciał do Tanzanii. Jego jedyny nieoficjalny komentarz do tej sytuacji, wygłoszony po powrocie na lotnisku Okęcie, brzmiał: „Ocipieć tam można było od upału”. W wydanym oświadczeniu szefowa prezydenckiej kancelarii, Agata Grzęda, podkreśliła, że pomyłka wynikała z dysleksji jednego z pracowników, a prezydentowi przy okazji tej niespodziewanej wizyty udało się spotkać z wiceprezydentką Tanzanii, Sulu Hulu, której wytłumaczył, gdzie znajduje się Polska i że nie jest to w pobliżu Grenlandii, jak jej się dotąd wydawało. W związku z tym nie grozi nam wojna z Trumpem, pragnącym przyłączyć te tereny do USA, i nie ma konieczności wysłania do nas oddziałów Masajów uzbrojonych w proce. Szefowa kancelarii podkreśliła, że jest to ogromny sukces prezydenta, tym bardziej że musiał szukać naszego kraju na ozdobnej mapie z osiemnastego wieku.

– Nie mogę już słuchać tych bzdur – westchnęła Maja. – Weź to wyłącz albo przełącz. Jak widzę Maliniaka, to robi mi się słabo.

– Dobra, starczy telewizji na dzisiaj – osądził Maksymilian, po czym z trudem zmienił pozycję na taką, która pozwalała mu przytulić do siebie ukochaną. – Może byśmy gdzieś pojechali? Dawno nie robiliśmy sobie wolnego. Pamiętasz, że kiedyś sobie obiecaliśmy, że raz na kwartał będziemy gdzieś wyjeżdżali.

– Marzy mi się Wenecja – przyznała Wrzesińska – albo Florencja.

– Cały świat będzie teraz szturmował Włochy – zauważył Różnic.

– Rzym – uszczegółowiła Maja. – Wszyscy pojadą na uroczystości inaugurujące pontyfikat, a my w tym czasie moglibyśmy wypocząć chwilę w Toskanii.

– Może i masz rację – zgodził się Różnic, po czym z jękiem przychylił się w stronę stolika, gdzie leżała jego komórka. – To co? Na kiedy sprawdzić loty...?

* * *

Mniej więcej w tym samym czasie we Frankfurcie

Komisarz Hans Wegger przenosił zdumione spojrzenie z ekranu komputera na nieco mniejszy komórki swojego podwładnego. Pierwszy z nich pokazywał zapis monitoringu z kradzieży w lokalnym Muzeum Archeologicznym, a drugi został mu podetknięty pod nos przez podkomisarza Jurgena Dorfa, któremu nieco wcześniej nakazał nadzorować poszukiwanie w bazie twarzy jednego ze złodziei srebrnego artefaktu. Zamiast wykonać polecenie, podkomisarz w zamyśleniu wyciągnął swój smartfon, wpisał coś do wyszukiwarki, po czym z zadowoloną miną podał telefon swojemu przełożonemu, powodując u niego natychmiastową konsternację.

– Nie ma żadnych wątpliwości – powtórzył teraz bodajże po raz trzeci w ciągu ostatnich pięciu minut. – To ten sam człowiek.

– Ale... – Wegger czuł, że nic nie rozumie. Wiedział, że jego podwładny ma rację, tyle że nie miało to najmniejszego sensu. – Przecież to niemożliwe! To nie może być on!

– Może ma brata bliźniaka... Mogę? – Dorf wyjął komórkę z ręki komisarza i otworzył odpowiednią stronę w Wikipedii. – Studiował... Ble ble ble... Przyjął święcenia kapłańskie... Ble ble ble. Obronił doktorat z teologii na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie... Ble ble ble... O, jest! Życie prywatne. Jest jedynakiem. Więc odpada. To on.

– Arcybiskup Moguncji kradnący w biały dzień własność Muzeum Archeologicznego?! – jęknął Wegger. – I to na oczach kamer, do których się w dodatku uroczo uśmiecha?!

– No, takie są fakty – stwierdził Jurgen. – Trudno im zaprzeczyć.

– I co ja mam niby teraz zrobić? – zapytał nieco bezradnie Hans. – Pójść do ministra i powiedzieć mu, że najbardziej zuchwałej kradzieży ostatnich lat dokonał arcybiskup? I mam mu to oświadczyć w dniu wyboru nowego papieża! Przecież wylecę z gabinetu na kopach, prosto na lokalny posterunek na jakimś zadupiu na wschodzie!

– Zawsze możesz udać się do przewodniczącego Konferencji Episkopatu – podpowiedział Jurgen, który nie tak dawno prowadził sprawę związaną z Kościołem. – To biskup Limburga. Bardzo sympatyczny i rozsądny facet. Mam do niego prywatny numer. Mogę ci dać?

– Daj – poprosił zrezygnowany komisarz. – Pewnie i tak bym do niego w końcu dotarł, więc niech idzie na początek. Ale powiem ci, że to pieskie czasy, kiedy już nawet arcybiskup zaczyna kraść. I to na bezczela!

– A mnie się wydaje, że za tym musi się coś jeszcze kryć – westchnął Dorf. – Nie wierzę, żeby ktoś przeżył uczciwie ponad pięćdziesiąt lat, a potem oszalał i znienacka zamienił się w kryminalistę.

– Może zawsze nim był – mruknął Hans. – Tylko do tej pory dobrze się kamuflował. Kto wie? Tak czy siak, trzeba będzie się z tą sprawą cackać jak ze zgniłym jajem. Wszystko tajne i zero przecieków do prasy. Na szczęście te wszystkie starożytne znaleziska nie grzeją ludzi aż tak bardzo. Jakby rąbnął puchar Borussii, to wszyscy by się tym pałowali przez tygodnie. O jakimś tam kawałku srebra sprzed dwóch tysięcy lat już jutro wszyscy zapomną.

I choć z reguły intuicja go nie myliła, to tym razem miał się wydarzyć jeden z nielicznych wyjątków od tej reguły. Ale o tym ani Wegger, ani jego podwładny nie mogli jeszcze wiedzieć.

ROZDZIAŁ II

Dwa dni później

Odkąd wyszła za mąż, Amelia Niedzielska boleśnie przekonywała się, jak dużo prawdy tkwi w opiniach, jak jej się uprzednio wydawało, mocno przesadzonych i stereotypowych, o tym, że strasznie trudno zbudować dobre relacje z teściową. Jakkolwiek się starała, nigdy nie potrafiła w pełni sprostać oczekiwaniom Kazimiery, przekonanej, że jego syna godna jest jedynie perfekcyjna pani domu, gotująca lepiej niż Magda Gessler, dbająca o czystość skuteczniej niż Katarzyna Dowbor w reklamie ariela, a w dodatku skromna, cicha, pokornego serca i, rzecz jasna, religijna bardziej niż matka Teresa i Święta Faustyna razem wzięte.

Amelia w chwili poznania jej syna w dziedzinie kulinariów była gdzieś na etapie między podgrzewaniem w mikrofali plastikowego opakowania z gotowym mielonym i ziemniakami a pierwszą próbą zrobienia najprostszej zdaniem jej babci potrawy świata, czyli starego dobrego schabowego, zakończoną podaniem na stół czegoś, od czego jej dziadek złamał sobie ostatniego własnego zęba. Kiedy więc usłyszała, że matka jej chłopaka chce ją odwiedzić, i to w dodatku w porze obiadowej, wpadła w panikę. Tym bardziej że Janusz tyle razy opowiadał jej o frykasach, które gotuje jego mama, że Amelia nabrała pewności, że jej przyszła teściowa całe życie spędza tylko w kuchni, gdzie prawdopodobnie ma też od razu łóżko i telewizor nastawiony na stację Czuwam. Bo o tym, że Kazimiera jest fanką tej telewizji i nie można złego słowa o tym kanale powiedzieć, jej ukochany przezornie ją uprzedził, kiedy tylko stało się jasne, że będzie musiał przedstawić Amelię swojej rodzicielce. – Moja mama jest... trochę dziwna – wyjaśnił przy tym z lekkim zakłopotaniem. – To znaczy miła i fajna, tylko... Jak by to powiedzieć... Trochę konserwatywna.

Amelia od razu oczyma duszy zobaczyła przed sobą wierną kopię Septy Unelli z „Gry o Tron” i zastanowiła się, czy jeśli przygotuje coś niegodnego gwiazdki Michelina, tudzież wymsknie jej się jakaś feministyczna opinia, to też będzie musiała potem przejść nago przez aleję Jana Pawła napiętnowana jako nierządnica i obrzucana przez tłum nieczystościami oraz przeterminowanymi produktami spożywczymi. Na wszelki wypadek zaprzęgła do robót kulinarnych swoją babcię, która przygotowała jej bitki wołowe z kopytkami i zasmażaną kapustą, a potem była mocno zdegustowana, kiedy w przypływie szczerości Amelia zdradziła jej, że przyszła teściowa nazwała owe składniki obiadu kolejno: podeszwami od buta, bezsmakowymi glutami i „czymś, co wygląda jak przeżute przez kota”. Przez całą zaś wizytę zdążyła skrytykować wszystko w mieszkaniu Amelii: od dekorującej salon reprodukcji „Krzyku” Muncha („Co to za bohomaz?! Wygląda, jakby to malował opóźniony przedszkolak! Powiesiłabyś tu coś ładnego! Na przykład Panienkę Częstochowską!”), poprzez meble („A kto to widział takie jakieś dziwne kształty? Nie ma to jak porządna meblościanka w dębie! U mnie stoi od Gierka i nawet jednej ryski na niej nie widać!”), aż po kosmetyki w łazience („Same zagraniczne! Lepiej byś sobie kupiła krem Nivea. Polska marka od tysiącleci! Nie ma nic lepszego. Używam od urodzenia i popatrz, jak wyglądam!”).

– Nie wychodź za nią! – poradziła jej gniewnie babcia, wysłuchawszy sprawozdania z wizyty.

– Kiedy ja wychodzę za Janusza! – zaprotestowała Amelia.

– Pamiętaj, moje drogie dziecko. – Babcia popatrzyła na nią współczująco. – Wychodzisz nie tylko za chłopa, ale i za jego matkę. A z tego, co mówisz, wynika, że to jakaś szajbuska. Przemyśl to dwa razy!

Mimo owego ostrzeżenia Amelia powiedziała Januszowi: „Tak!”, a do Kazimiery z czasem się przyzwyczaiła. A raczej zaakceptowała fakt, że nigdy nie będzie między nimi sielanki, i nauczyła się, jak postępować, aby wzajemne stosunki układały się, nazwijmy to, jako tako. Gorzej, że z owej dyplomatycznej drogi nie chciała skorzystać także jej mama. Już pierwsze spotkanie Kazimiery i Mai zakończyło się karczemną awanturą o jakąś prawicową posłankę, która zdaniem owej pierwszej była „przemądra” i została przez nią nazwana „ostoją patriotyzmu i rozsądku”, a według opinii drugiej „przypominała przekupę z bazaru” i „ukradła kasę ze zbiórki na szkolne plecaki dla biednych dzieci z Palestyny”. W wyniku owej awantury, zakończonej tym, że obie trzeba było czym prędzej rozwieźć taksówkami do ich własnych mieszkań, stosunki w nowo utworzonej rodzinie nieco się skomplikowały, a obie panie zapraszano naraz tylko na najważniejsze uroczystości. Potem jednak wydarzyło się kilka dziwacznych afer, najpierw morderstwo w bloku Amelii i Janusza, o popełnienie którego notabene zostali oboje niesłusznie podejrzani, zbrodnia w Opatowie, gdzie teściowe udały się na wakacje, a na koniec przemytnicza awantura w Egipcie. Wszystko to nieco je do siebie zbliżyło, a przede wszystkim, ku niekłamanej uldze i Amelii, i Janusza, udowodniło, że mogą dłużej przebywać w swoim towarzystwie i wzajemnie się nie pozabijać. Kiedy więc dwa dni po wyborze papieża Maja i Kazimiera oświadczyły im, że zamierzają się razem wybrać do Rzymu na inaugurację pontyfikatu Marcelego, żadne z nich się już nawet nie zdziwiło.

– A coś ty się nagle zrobiła taka religijna? – zapytała jedynie Amelia.

– Religijna?! – prychnęła jej rodzicielka lekceważąco. – Nie żartuj! Widziałaś, kto wystąpi na koncercie dla papieża? Tam jest lista gości lepsza niż na Open’erze i Rock in Rio razem wziętych. Sting! Zawsze chciałam go zobaczyć na żywo i nigdy nie miałam okazji.

Amelia zmarszczyła czoło, bo wydawało jej się, że akurat były frontman The Police koncertuje w Polsce tak często, jakby nie mieszkał w Toskanii, ale pod Pasłękiem.

– Wiem, wiem – rzekła Maja na widok jej miny – ale jakoś zawsze coś mi wypadało, kiedy grał u nas. Ma już chyba ze sto lat, ale ciągle z łóżka bym go nie wyrzuciła. Jego żona twierdzi, że nadal wszystko ma z żelaza. To pewnie dzięki temu, że ćwiczy jogę. Muszę namówić Maksia, żeby też się na to zapisał, bo inaczej zbankrutuję na viagrze.

Amelię lekko zatkało.

– Poza tym, The Rolling Stones – kontynuowała niewzruszona Maja. – Wiem, że Mick Jagger to ożywiona mumia, ale jak już go dobudzą, podłączą do tlenu i napompują, to ciągle daje czadu. Kto tam jeszcze? Harry Styles. On jest świetny! I zajebiście seksowny!

– Mamo... – jęknęła Amelia, niepewna, czy bardziej jest wstrząśnięta słownictwem swojej rodzicielki, czy też faktem, że zachwyca się seksapilem kogoś, kto mógłby być jej synem.

– No co? – Maja popatrzyła na nią ze zdumieniem. – A nie jest?!

– Nie wiem, wyrosłam z fascynowania się piosenkarzami – odpowiedziała Amelia. – Jakieś dobre piętnaście lat temu.

– Ja się nie fascynuję, tylko po prostu mówię, że jest na kim oko zawiesić – wytłumaczyła jej matka bez cienia zawstydzenia. – Poza tym Damiano David. On też jest sexy!

– Nie mam pojęcia, kto to – przyznała Amelia.

– Lider Måneskin – wytłumaczyła Maja, a widząc dalej znaki zapytania w oczach córki, westchnęła. – Wygrali Eurowizję parę lat temu. Rockowa kapela. Włosi.

Młoda Niedzielska rozłożyła ręce.

– Ostatni włoski wykonawca, jakiego kojarzę, to Luciano Pavarotti – rzekła ze skruchą.

– On nie żyje, i to chyba już od prawie dwudziestu lat. Mam wrażenie, że ty też już chyba umarłaś – zawyrokowała Maja, przewracając oczami. – Będzie też Lady Gaga. Ją, mam nadzieję, kojarzysz?

– Owszem – przytaknęła jej córka. – Grała w „Narodzinach gwiazdy”.

– No to akurat było słabe – mruknęła Wrzesińska. – Będzie też Kévin Amiel. Słynny tenor. Do tego Gregoriansi, Billie Eilish i Elton John. Aaaa, i od nas zaprosili tę wariatkę, Hutniak. Pasuje tam jak świni siodło.

– Hutniak to świetna wokalistka – zaprotestowała Amelia, ogłuszona potokiem nazwisk wypowiadanych przez matkę.

– Była, za czasów jak śpiewała piosenkę o mewie – pouczyła ją matka. – Teraz daje radę tylko, kiedy śpiewa covery. Słyszałaś jej ostatni kawałek? „Rum, rum, bum, bum”. Nawet Zenek to przy tym artyzm. Najgorsze, że będę musiała telepać się z jakimś klechą...

– Że co? – Amelia nie nadążyła za tak raptowną zmianą tematu.

– Nooo... – Maja zinterpretowała jej pytanie jako wyraz zrozumienia dla ciężkiej sytuacji, w której się znalazła. – Kazia uparła się, że pojedzie z nami ksiądz z jej parafii. Tak jakby nie dość się już przejechała na klerze. Powiedziała, że ten ksiądz jest młody, bardzo lubi podróżować, był w Rzymie kilka razy i z chęcią nas oprowadzi. Próbowałam ją przekonać, że znam Rzym jak własną kieszeń, ale wiesz, jaka ona jest. Jak się uprze, to jak dzika oślica w polu siana. Oświadczyła, że ten klecha jest znawcą sztuki i uwielbia Caravaggia. Przy czym, oczywiście, przekręciła jego nazwisko i wyszło jej Karawanadżia, co zabrzmiało, jakby był kierowcą karawanu. Jak wiesz, Caravaggio był gejem, więc ją zapytałam, czy ksiądz weźmie ze sobą też swojego chłopaka, ale się nadęła. Ona jest kompletnie pozbawiona poczucia humoru.

– A znasz? – zaciekawiła się Amelia.

– Co znam? – Maja popatrzyła na nią ze zdumieniem.

– Rzym – podpowiedziała jej córka. – O ile wiem, nigdy tam nie byłaś.

– Oj tam, oj tam. – Wrzesińska wzruszyła ramionami. – Przecież teraz wszystko można sobie sprawdzić w internecie. A o Rzymie sporo czytałam i nawet kilka razy zrobiłam sobie po nim wirtualną wycieczkę. Zapewniam cię, że to prawie tak, jakbym tam była!

– Prawie czyni czasem ogromną różnicę – mruknęła Amelia, po czym zerknęła na matkę podejrzliwie. – A nie miałaś jechać do Toskanii z Maksem?

– Maks się rozłożył – poinformowała ją Maja. – Na kręgosłup. Załatwił sobie turnus w jakimś ośrodku rehabilitacyjnym i zabiera tam Władzia. Dalibóg, temu człowiekowi należy się chwila odpoczynku od tej wiedźmy. Przecież ona wiecznie kłapie paszczęką. Kłap, kłap, kłap... Na każdy temat. Nawet na takie, na których w ogóle się nie zna. To święty człowiek, że tyle czasu z nią wytrzymuje. Ja bym już pewnie wychodziła z więzienia za zabicie jej z premedytacją dwadzieścia lat temu. A on dał radę. Dobrze, że chwilę pobędzie sam.

– Chcesz mi powiedzieć, że... – Amelia przełknęła ślinę, próbując usunąć z przełyku gulę, która nagle jej tam wyrosła – ...wybieracie się z Kazią do Rzymu same?!

– Nie – odpowiedziała ze złością Maja. – Przecież mówiłam ci, że będzie z nami jakiś księżulo. Choć mam nadzieję, że szybko sobie kogoś tam poderwie i da nam święty spokój. Nie zamierzam się włóczyć od kościoła do kościoła, tylko skorzystać z faktu, że będę słomianą wdową. Trochę zwiedzania, trochę dobrego włoskiego jedzenia, jakiś drobny shopping, a wieczorem bunga-bunga w klubie. Może poznam jakiegoś przystojniaka? Podobno Włosi lecą na wszystko, łącznie ze stulatkami, byleby nie było z ich kraju. Zobaczymy. Zamierzam się trochę zabawić. Dolce vita, rozumiesz?

Amelia pokiwała głową, starając się ukryć przerażenie, jakie wywołały w niej radosne zapowiedzi mamy. Znała ją aż nazbyt dobrze, aby wiedzieć, że gotowa jest spełnić wszystko, łącznie z tym, co teoretycznie wygłasza jako żart.

– Januszek – rzekła do męża kilka godzin później, wciąż nie mogąc sobie wymazać sprzed oczu nachalnej wizji tego, jak jej matka wraca z Rzymu w towarzystwie jakiegoś trzydzieści lat młodszego od siebie włoskiego żigolaka w dziurawych dżinsach i tank topie, oświadcza, że to jest największa miłość jej życia, i każe jej go tytułować per „papa Luigi”. – Co ty na to, żebyśmy pojechali do Rzymu? Razem z naszymi matkami.

Jej ślubny, który spędził popołudnie ze swoją rodzicielką, od której dowiedział się, że postanowiła w Wiecznym Mieście „wreszcie sprowadzić tę rozpustnicę, jego teściową, na drogę moralności i oświecenia duchowego”, z rezygnacją pokiwał głową.

– Obawiam się, że nie mamy innego wyjścia – przyznał z rezygnacją. – Po pierwsze, mam wrażenie, że po chwilowej górce ich stosunki znowu zamiatają dno Rowu Mariańskiego, a po drugie, trzeba pilnować, żeby kolejny raz nie wpadło im do głowy coś tak idiotycznego jak w Opatowie czy w Egipcie.

– Mam nadzieję, że Egipt był szczytem ich możliwości – westchnęła Amelia.

– Ja też – przyznał Janusz. – Pamiętaj jednak, że nadzieja jest matką głupich. A one mają szczęście do pakowania się w jakieś kabały.

– To co? – upewniła się Amelia. – Jedziemy z nimi?

Janusz przez chwilę rozmyślał.

– Nie – rzekł wreszcie. – Mała poprawka: jedziemy za nimi. Dyskretnie i tak, żeby się nie zorientowały, że ich pilnujemy. Dajmy im szansę, żeby się jakoś dograły bez naszego udziału. Inaczej już zawsze będziemy je mieli na głowie. Nie wiem jak ty, ale ja wolałbym nie spędzać każdych wakacji w charakterze niańki naszych matek.

– Bądź pewny, że ja też nie – zapewniła go Amelia, po czym westchnęła: – Mam wrażenie, że zaczynamy żyć w patologicznej rodzinie.

– Dopiero teraz na to wpadłaś? – zdziwił się jej małżonek. – Choć właściwie to tylko nasze matki są patologiczne. My niekoniecznie.

– Mamy to w genach – powiadomiła go smutno Amelia. – Zobaczysz, jeszcze chwila i będziemy tacy jak one.

– Weź i przepluj! – wzdrygnął się Janusz i sięgnął po smartfona. – Trzy razy przez lewe ramię! No dobrze... Zobaczmy, kiedy możemy lecieć...

* * *

W tym samym czasie w Watykanie

Jakkolwiek by się starał, kardynał Angelo Spiteri, prefekt sekretariatu do spraw gospodarki, uznawany z racji swojego stanowiska za drugą po papieżu osobę w Stolicy Apostolskiej, nie potrafił ukryć tego, że wybrany właśnie na głowę Kościoła Kanadyjczyk nie należy do osób, które zasługiwałyby na jego szacunek. Patrząc teraz na zajadającego się winogronami, młodszego od siebie o ponad dwadzieścia lat, niekryjącego zadowolenia fircyka, jak go nazywał w duchu, zacisnął ze złości zęby tak mocno, że aż przygryzł sobie policzek. Na szczęście lekko.

– Nie rozumiem pytania, Ojcze Święty – rzekł, starając się tonem głosu zaakcentować, że to, co usłyszał, nie powinno zostać nigdy wypowiedziane.

– Przecież to proste. – Marc, czy też raczej papież Marceli, lekko się zdziwił. – Ile mamy pieniędzy? Tak ogólnie. I ile z tego mogę wydać na siebie i moje potrzeby?

– Konstytucja Państwa Watykańskiego po zmianach dokonanych przez waszego, Ojcze, poprzednika, świętego papieża Urbana... – zaczął Angelo, ale Lacroix wpadł mu w słowo.

– Uznałeś go już za świętego? – zapytał kpiąco. – Nie za szybko?

– Uogólniłem – wyjaśnił Spiteri, hamując gniewne słowa, jakie cisnęły mu się na usta. – To był święty człowiek. Tak się mówi o tak anielskich ludziach jak on.

– Święty, powiadasz... – Marc podrzucił jedno z gron, po czym nadstawił głowę tak, żeby wpadło wprost do jego ust. – To chyba mówimy o dwóch różnych osobach. Bo ja znałem go jako wiecznie narzekającego hipochondryka z zerowym poczuciem humoru, a do tego skąpiradło, mizogina, homofoba, w dodatku niezbyt lubiącego się myć. Kiedy przyjął mnie po raz pierwszy na audiencji, myślałem, że puszczę pawia. Powiedział mi wtedy, że stoi za nim dwa tysiące lat historii. Ledwo co się powstrzymałem, żeby mu nie odpowiedzieć, że to czuć. Zwłaszcza po jego oddechu. To, co mu się wydobywało z ust, to było dwa tysiące lat nieużywania szczoteczki do zębów.

– Papież Urban złożył śluby czystości – przypomniał Spiteri, czując, że mówi coś bez sensu.

– Czystości! – podchwycił od razu Marceli, wygładzając na swoim umięśnionym torsie błękitną i zdaniem Angela zdecydowanie nieprzystającą głowie Kościoła koszulę. – A nie braku kontaktów z bieżącą wodą!

Spiteri uznał za stosowne nie wdawać się już w żadne dyskusje o Urbanie, którego cenił za skrajny konserwatyzm, życie w ascezie i próby zdyscyplinowania tak notującego coraz więcej wpadek kleru, jak i wiernych, traktujących religię i jej przykazy niczym szwedzki bufet. Jakim cudem prawie to samo grono, które kilka lat temu oddało stery Kościoła w ręce tak rozsądnego i przywiązanego do tradycji Urbana, teraz mogło powierzyć je jakiemuś lalusiowatemu chłystkowi?!

– No więc? – zapytał ówże chłystek. – Ile mamy szmalu?

– Funduszami Watykanu zajmują się dwie instytucje finansowe... – zaczął Angelo.

– Wiem. – Lacroix przewrócił oczami. – Instytut Dzieł Religijnych i Administracja Patrymonium Stolicy Apostolskiej. Każdy to wie. Nawet nasi wrogowie.

– Oficjalnie według sprawozdania z końca zeszłego roku – Angelo zerknął do trzymanego w dłoniach notatnika – jesteśmy właścicielami ponad czterech tysięcy nieruchomości, z czego prawie dziewięćdziesiąt procent położonych jest we Włoszech, a pozostałe rozsiane są po całym świecie. Najwięcej mamy ich w Londynie, Paryżu, Genewie i Lozannie. Dzięki czynszom pobieranym za nie możemy na przykład użytkować Palazzo Migliori, znajdujący się w okolicy bazyliki Świętego Piotra, czy zakupić wyłącznie na potrzeby Waszej Świątobliwości nieruchomość w pobliżu Łuku Triumfalnego w Paryżu.

– O, to ciekawe – zainteresował się Marc. – Jako kardynał zatrzymywałem się tam zawsze w jakiejś mysiej dziurze przy Saint-Germain-des-Prés. Rozumiem, że lokum przy Łuku jest bardziej komfortowe?

– Jeśli Wasza Świątobliwość będzie chciał udać się z pielgrzymką albo wizytą duszpasterską do Paryża, to zatrzyma się z pewnością w gościnie u arcybiskupa w Hôtel de l’Archevêché albo w hotelu Ritz – powiadomił go Angelo.

– E tam! – Marc machnął lekceważąco ręką. – Mówię o pobytach incognito. Skoczyłbym sobie za dwa miesiące na koncert Mylène Farmer. Niby już nie ma biletów, ale pewnie idzie to teraz jakoś załatwić.

– Mylène Farmer? – powtórzył osłupiały kardynał. – To jakaś śpiewająca siostra zakonna?

– Niezupełnie – odpowiedział Lacroix, uśmiechając się pod nosem złośliwie. – No dalej, proszę. O ile wiem, mamy też kilka chałupek na innych kontynentach. Oczywiście nie liczę kościołów.

– Owszem, mamy – przyznał Angelo niechętnie – ale na razie jeszcze to spisujemy i szacujemy. Po naszych poprzednikach został w finansach lekki nieporządek.

Lacroix roześmiał się głośno.

– Słyszałem o tym – przyznał kpiąco – i nawet doświadczyłem niekompetencji tych osób. Zawsze fascynowała mnie jedna z pustych i popadających w ruinę kamienic w centrum Toronto. Kiedy zostałem arcybiskupem, spróbowałem się dowiedzieć, do kogo należy i jak ją odkupić. Wyobraź sobie, ojczulku, moją minę, kiedy powiadomiono mnie, że jest ona naszą własnością. Zadzwoniłem wtedy do twojego poprzednika, żeby to potwierdzić, a on mi odpowiedział po paru dniach, że chyba faktycznie tak jest, tylko on nie może na to znaleźć żadnych dokumentów, bo gdzieś mu się zawieruszyły. Niezły bajzel... No dobrze, a od kogo zależeć będą moje wydatki i fundusze, jakimi będę dysponował?

– Ode mnie – odpowiedział Angelo.

– Słucham? – zdziwił się Lacroix. – Jak to?

– Sekretariat do spraw gospodarki, którego jestem prefektem, kontroluje wszystkie finanse Stolicy Apostolskiej – wyjaśnił Spiteri. – Myślałem, że jest to fakt znany Waszej Świątobliwości. Pod moim nadzorem ustala się budżety, daje wytyczne do wydatków i racjonalizuje koszty. Jestem też przewodniczącym Komisji do spraw Poufnych, która ustala, które akty o charakterze gospodarczym nie mogą nigdy ujrzeć świata dziennego. Oczywiście kontrolę nade mną sprawuje audytor generalny, ale tak się składa, że jest to mój dobry przyjaciel.

– Grunt to się w życiu ustawić! – Marceli roześmiał się na głos. – Dobrze, ojczulku, ustalmy, że drobnych sto tysięcy euro miesięcznie jakoś mnie zadowoli.

– Poprzednik Waszej Świątobliwości korzystał ze znacznie skromniejszej sumy...

– Yhm. I nie starczało mu nawet na mydło. – Marc popatrzył na kardynała z gniewnym błyskiem w oczach. – Przypominam, ojczulku, że Watykan jest monarchią absolutną. Cenię cię za to, że wyprowadziłeś nasze finanse na prostą, ale nie zapominaj, że w każdej chwili mogę cię wymienić na kogoś innego. Nie chciałbym tego, ale jeśli zaczniesz mi wydzielać jakieś okruchy, to nie zostawisz mi innego wyjścia. Chciałbym, abyś to szybko zrozumiał.

– Oczywiście, Wasza Świątobliwość – zapewnił Angelo, w duchu życząc papieżowi, żeby udławił się winogronem. Najlepiej w tej chwili.

– Cieszę się, że się rozumiemy – rzekł Marc. – Myślę, że dam się jeszcze wszystkim przez moment nacieszyć tym, że zamiast przez starego ramola będą rządzeni przez kogoś młodego i z fantazją, ale potem wprowadzimy tu kilka zmian. Watykan musi się zreformować i zmienić swoje podejście do paru kwestii, aby ludzie znów zrozumieli, jak jest dla nich ważny.

– Zmienić podejście? – Spiteri poczuł ukłucie niepokoju w sercu. – Co Wasza Świątobliwość ma na myśli?

– Wszystko w swoim czasie, drogi kardynale. – Lacroix mrugnął do niego. – Wszystko w swoim czasie. A teraz, zanim zacznę zatwierdzać scenariusz koncertu na moją cześć, powiedz mi, czy jest coś z bieżących spraw, czym powinienem się zająć?

– Nie. – W głosie Angela pojawiło się wahanie.

– A jednak... – Marceli rzucił mu szybkie, badawcze spojrzenie. – No, dawaj...

– Jest jedna dość dziwna sprawa – przyznał niechętnie Spiteri. – Otóż, jak zapewne Wasza Świątobliwość wie, we Frankfurcie znaleziono chrześcijański artefakt z trzeciego wieku...

– Owszem – przyznał Marc, nieco poważniejąc. – Obiło mi się coś o uszy. Miał świadczyć o tym, że nasza wiara rozwinęła się szybciej na terenach, na których teoretycznie nie powinna nawet być znana w tamtych czasach, czy o czymś podobnym...

– Długo by o tym opowiadać – rzekł Angelo. – I to akurat teraz nie jest najważniejsze. Otóż ów artefakt po zbadaniu trafił do muzeum we Frankfurcie, z którego został skradziony...

– Też o tym słyszałem – przypomniał sobie Marc.

– ...przez arcybiskupa Moguncji – dokończył Spiteri.

– Słucham? – Papież zrobił wielkie oczy.

– Na razie sprawa ta nie ujrzała światła dziennego – poinformował kardynał. – Dzięki dobrym układom między ministerstwem spraw wewnętrznych i przewodniczącym niemieckiej Konferencji Episkopatu, biskupem Limburga, wszystko trzyma się w tajemnicy przed dziennikarzami, ale jak doskonale obaj wiemy, w tych czasach pytanie nie brzmi, czy ktoś dojdzie do prawdy, tylko kiedy się to stanie.

– Poczekaj – poprosił Lacroix. – Wiadomo na sto procent, że złodziejem jest arcybiskup?

– Owszem. Nagrał go monitoring. Nie ma żadnych wątpliwości.

– Ktoś z nim rozmawiał? Jak to tłumaczy?

– Stwierdził, że musiał dokonać kradzieży, zanim zrobiłby to ktoś inny, i że jest gotowy ponieść karę. Stanowczo odmówił też oddania artefaktu. Biskup Limburga rozmawiał z nim długo i próbował go przekonać, ale nie osiągnął żadnego rezultatu. Na razie sprawa jest w zawieszeniu.

– Może to ja powinienem z nim porozmawiać – bardziej stwierdził, niż zapytał Marc.

– Jeśli Wasza Świątobliwość wyrazi takie życzenie, to chętnie zorganizuję takie spotkanie.

– A właściwie dlaczego odmawia oddania artefaktu? – zaciekawił się papież. – Wiemy?

Angelo przez chwilę sprawiał takie wrażenie, jakby nie miał zamiaru odpowiadać. Widząc jednak ponaglający gest Ojca Świętego, rzekł niechętnie:

– Arcybiskup twierdzi, że artefakt zawiera informacje, które mogą spowodować panikę wśród ludzi na całym świecie...

– Słucham?! – Marc popatrzył na niego z niedowierzaniem. – Jaką panikę?

– Zdaniem arcybiskupa na artefakcie zawarte są wskazówki dotyczące końca świata – wytłumaczył z kamienną miną Spiteri – który to ma mieć miejsce w naszych czasach.

Lacroix prychnął.

– Mam nadzieję, że nie rozdajemy jeszcze godności biskupich nieletnim – rzekł z rozbawieniem – bo tylko dziecko mogłoby uwierzyć w takie bzdury. Za mojego życia świat miał się już skończyć bodajże ze trzy razy. I jakoś trwa w najlepsze. Z tego, co pamiętam, to w inskrypcji znalezionej w tym artefakcie jest jakaś modlitwa...

– Owszem – potwierdził Angelo, po czym wyciągnął swój smartfon i znalazł odpowiedni screen ekranu. – Do Świętego Tytusa. Brzmi ona: „W imię Świętego Tytusa / Święty, święty, święty! / W imię Jezusa Chrystusa, Syna Bożego! / Pan świata opiera się z mocą wszystkim atakom / Bóg daje wstęp do dobrego życia / Niech kroki prowadzące do zbawienia chronią / tego, kto podda się woli Pana Jezusa Chrystusa, Syna Bożego / Gdyż przed Jezusem Chrystusem, zgina się każde kolano: to na Niebie, to na Ziemi / I to pod ziemią i każdy język chwali”.

– I gdzie tu zapowiedź końca świata? – mruknął papież. – Modlitwa jak każda inna. Myślę, że arcybiskupa powinien zbadać jakiś psychiatra. Mamy chyba jakiegoś na naszych usługach?

Spiteri milczał.

– No dobrze... – Papież zmierzwił odrobinę swoją niesforną grzywkę. – Zorganizujcie mi spotkanie z tym jegomościem i zróbcie wszystko, żeby prasa nic nie zwąchała. Zamierzam walczyć o dobry pijar dla Kościoła i nie potrzebuję jakiegoś zbzikowanego arcybiskupa, żeby mi w tym bruździł. To tyle. Chcę teraz zostać sam i popracować. – Władczym gestem dał znać kardynałowi, żeby opuścił jego pokój.

Angelo wyszedł na korytarz, po czym uśmiechnął się lekko, widząc w oddali zbliżającego się swojego zastępcę. Był pewny, że kardynał Lorenzo Gotano jeszcze kilka chwil wcześniej podsłuchiwał ich rozmowę w sąsiednim pokoju, jak to zawsze miał w zwyczaju.

– Witam, drogi przyjacielu, witam. – Wyciągnął dłonie w stronę Spiteriego. – Co słychać? Jak się miewa Ojciec Święty?

– Znakomicie, mój drogi Lorenzo. – Kardynał podał Gotano ręce.

– Cholera... – jęknął Lorenzo.

– To dobrze! – rzekł podniesionym głosem Angelo. – Bo potrzebujemy teraz kogoś energicznego, kto przyciągnie do nas nowych wiernych. Jestem pewny, że Jego Świątobliwość na pewno zyska nam rzesze... fanów.

Kiedy wypowiedział ostatnie słowa, Spiteri przyłożył palec wskazujący do ust, a następnie odciągnął swego rozmówcę na bok.

– Csiii... Wiesz, że tutaj ściany mają uszy – wytłumaczył szeptem. – Ten szczyl jest w kwitnącej formie.

– Szlag by to – westchnął Gotano. – Jak to w ogóle możliwe, że go wybrano? Było przecież pewne, że to będziesz ty! A tu taka niespodzianka...

– Niespodzianka? – Angelo zmarszczył brwi. – Jeden głos! Za dwunastym podejściem. Nazwałbym to pomyłką, a nie niespodzianką. Ale cóż... Skoro podjęliśmy decyzję, to trzeba będzie coś wykombinować. Na razie jeszcze się wstrzymamy i zobaczymy, czy zacznie węszyć. A jak zacznie, to... – zawiesił głos.

Gotano popatrzył na niego uważnie.

– Obawiam się, że tu akurat nie przejdzie wersja ze słabym zdrowiem – westchnął ciężko.

– Papież jest młody – rzekł Angelo z nieprzeniknioną miną – i bardzo nieroztropny. A nieroztropnych ludzi często spotykają wypadki. Niektóre bardzo przykre.

Obaj wymienili się porozumiewawczymi uśmieszkami.

– Ale to tylko plan awaryjny na wypadek, gdyby zaczął zanadto brykać – oznajmił cicho Spiteri. – Na razie dajmy mu się nacieszyć władzą.

– Dajmy – zgodził się Lorenzo. – Byleby, tak jak mówisz, nie zaczął się wtrącać tam, gdzie go nie potrzeba.

– Mam nadzieję, że nie zacznie – zapewnił Spiteri – a poza tym, żeby się w coś wtrącać, trzeba wiedzieć, że owo coś istnieje. On na razie nie ma takiej wiedzy. Zresztą podsunąłem mu już coś, co powinno go zająć na jakiś czas.

– Co takiego?

– Srebrną inskrypcję z Frankfurtu. Tę, o której ględził ten oszołom z Francji. Za moment będzie z tego niezła afera. Już dałem cynk komu trzeba.

Gotano pokiwał głową z uznaniem, po czym zmarszczył czoło.

– Jesteś pewny, że to nieprawda? – zapytał cicho.

– Co? Inskrypcja? – Angelo się zaśmiał. – Proszę cię! Tylko mi nie mów, że wierzysz w jakieś starożytne przepowiednie!

– Nie wierzę – zapewnił Lorenzo – ale wolałbym, żeby nie nastąpił koniec świata. Zamierzam jeszcze trochę skorzystać z jego uroków.

– Spokojnie, żaden koniec świata nam nie grozi. – Spiteri machnął ręką. – Zapewniam cię, że pożyjemy jeszcze długo i spokojnie.

– O, czy spokojnie, to głowy nie dam – zaśmiał się Gotano. – Czasy są jakie są.

– Im cięższe, tym lepiej dla nas – podsumował jego przyjaciel. – Zaufaj mi. Będzie dobrze.

ROZDZIAŁ III

Następny wieczór, luksusowa willa na Zatybrzu

Giuseppe Farina zawsze wiedział, że nadejdzie taki czas, kiedy przyjmie „rodzinny biznes”, pod którym to hasłem kryło się zarządzanie mafią, trzęsącą nie tylko Wiecznym Miastem, ale też północną połową Włoch. Południowa znajdowała się pod kontrolą mafii sycylijskiej, z którą stojąca na czele jego rodziny babcia Julia zawarła lata temu pakt o nieagresji i wzajemnej pomocy. A ponieważ była osobą honorową, podobnie jak jej sycylijski niegdyś konkurent, a obecnie partner, to nikt inny nie miał nawet szans, aby choć odrobinę namieszać w ich interesach.

Samym Rzymem familia Fariny rządziła niepodzielnie od stuleci, rezydując przez cały czas w zaułkach Zatybrza, gdzie wino lało się zawsze wodospadami, a zapach świeżo wypieczonej focaccii mieszał się z dymem papierosów. Farinowie, niegdyś uchodzący za rozrabiaków i okrutników, pod rządami Julii działali z gracją godną opery Verdiego i precyzją szwajcarskiego zegarmistrza.

Sama donna Farina, niepozorna sześćdziesięciolatka o siwych włosach, łagodnej twarzy i nienagannych manierach, nie miała w sobie nic z typowego mafijnego bossa. Nie nosiła czarnego garnituru ani ciemnych okularów, nie rozbijała się luksusowymi limuzynami. Ba! Nie miała nawet pistoletu. Jedyną jej bronią był wałek do ciasta, którym nie raz i nie dwa „przekonywała” opornych dłużników, że rachunki u Farinów płaci się terminowo. Słynęła z tego, że każdego człowieka potrafiła zastraszyć jednym, cierpliwym spojrzeniem, dokładnie tym samym, którym włoskie matki karcą dzieci, gdy te odmawiają dokładki makaronu. Jeśli jednak ktoś, kto miał nieszczęście z nią zadrzeć, nie dawał się przekonać łagodną perswazją, wtedy dopiero do akcji wkraczały reszta rodziny oraz rzesza zatrudnionych przez nią najemników, słynących z absolutnego braku empatii połączonego ze skłonnościami do sadyzmu, i to w wydaniu godnym bohatera thrillera „Piła” – Jigsawa.

Od czasu, kiedy Julia zaczęła nią rządzić, mafia Farinów działa jednak bardziej jak rodzinny biznes niż organizacja przestępcza. Jeśli ktoś nie spłacił długu, starsza pani najpierw wysyłała do niego, oczywiście z odpowiednią obstawą, swoją tylko trochę młodszą siostrę Rosę, której od śmierci męża nudziło się w domu i nie miała z kim pogadać. Jej, wygłaszany monotonnym, łzawym tonem, monolog o rozczarowaniu, jakie odczuwa, kiedy ktoś zawodzi zaufanie jej bliskich, tudzież niekończące się opowieści o zmarłym ślubnym trwały z reguły tak długo, że większość dłużników już po kilkunastu minutach błagała o możliwość natychmiastowego uregulowania należności, byle tylko nie musieć jej słuchać.

Raz doszło nawet do tego, że jeden ze sklepikarzy zapłacił zaległy haracz za ochronę swojego sklepu tylko na sam widok Rosy, twierdząc, że po jej poprzedniej wizycie musiał skorzystać z usług hipnotyzera, żeby nie budzić się w środku nocy z krzykiem na wspomnienie jej żałosnych jęków i stęków oraz łzawej opowieści o tym, jak to „jej Luigi rwał dla niej polne kwiatki w Toskanii, nazywając ją bellissimą i swoją maleńką koteczką”. Wziąwszy pod uwagę, że od tamtej pory Rosa przytyła o ponad czterdzieści kilo, wyłysiała i wypadły jej dwa przednie zęby, jeden na dole i jeden na górze, trudno było się dziwić reakcji biednego sklepikarza.

Cały ten szemrany biznes miał wkrótce przejść w ręce jedynego wnuka Julii. Giuseppe Farina, ku rozpaczy babci, nie przejawiał jednak najmniejszego instynktu mafijnego. Kiedy usiłowała nauczyć go, jak posługiwać się bronią, o włos, a byłby wysłał do Królestwa Niebieskiego Bogu ducha winnego listonosza, a później o mało co nie odstrzelił sobie nosa. Na widok krwi mdlał. Co gorsza, wzruszał się od byle czego i kiedy został po raz pierwszy wysłany przez nią po haracz, to nie dość, że nie przyniósł ani grosza, to jeszcze ze łzami w oczach oddał dłużnikowi całą gotówkę, jaką miał przy sobie, wzruszony opowieścią o tym, jak ów musi samotnie wychowywać swoją kaleką córeczkę, która urodziła się z jedną nogą dłuższą od drugiej i czekać miała właśnie na ciężką operację w kosztownej szwajcarskiej klinice.

Pomna tego, że dłużnik jest gejem i nie ma żadnej córki, Julia sama pofatygowała się do niego z wałkiem, przy okazji odzyskując pieniądze własnego wnuczka. Wtedy po raz pierwszy zadała sobie pytanie, czy Giuseppe aby na pewno powinien zostać jej dziedzicem. Jedynym, do czego miał smykałkę, było gotowanie. Potrafił przygotować najlepsze cannoli i lasagne w całym Rzymie. Lepsze, co przyznawała z niechęcią, nawet od tych, które robiła ona sama. To jednak nie powinno być główną zaletą szefa mafii. Jej wnuczek miał być najlepszym gangsterem w Italii, a nie włoskim Jamiem Olivierem! Gdy raz uraczył ją bolognese własnej receptury, westchnęła z lekką rozpaczą:

– Ale tak ogólnie, to zdajesz sobie sprawę, że mamy restauracje kontrolować i w razie czego palić, a nie otwierać?!

Giuseppe robił wszystko, aby nie rozgniewać babci, sam jednak zdawał sobie sprawę, że gangster z niego taki jak ze słonia baletnica. Kiedy więc dostał zaproszenie na naradę do willi Julii, w duchu przygotował się na kolejne polecenia, których nijak nie będzie umiał wypełnić, tudzież akcje, od których chciałby się trzymać jak najdalej. Tym razem czekało go jednak nie lada zaskoczenie.

– Co takiego?! – zapytał, kiedy już babcia uraczyła go porcją gnocchi ze swoim niepowtarzalnym sosem brokułowym i posypką z mniej więcej kilograma parmezanu. – Czyś ty zwariowała?!

Babcia uderzyła go w lewą dłoń, którą trzymał na stole.

– Słownictwo! – warknęła ze złą miną. – I szacunek!

Giuseppe z trudem przełknął trzymaną w ustach porcję gnocchi.

– Przecież to jest niedorzeczne! – rzekł stanowczo. – Nigdy ci się to nie uda!

– Czemu nie miałoby? – prychnęła Julia z lekceważeniem. – Odkąd tylko go zobaczyłam, od razu uderzyło mnie podobieństwo. A kiedy go dodatkowo ucharakteryzowaliśmy, to wygląda jak wierna kopia! Nie sposób z tego nie skorzystać. Taka okazja zdarza się raz na tysiąc lat! Myślałam, że nie uda nam się z konklawe, ale poszło łatwiej, niż kiedykolwiek bym mogła przypuszczać...

– Chcesz mi powiedzieć, że... – Giuseppe nawet nie wiedział, jak ma ubrać w słowa podejrzenie, które zalęgło się w jego głowie – ...opłaciłaś kardynałów i sfałszowałaś wybory?!

– Oszalałeś?! – Babcia popatrzyła na niego z politowaniem. – Żeby przekupić tych wszystkich pazernych duchownych, musiałabym dysponować większym majątkiem niż ten Amerykanin, którego większość ludzi na świecie podejrzewa o to, że jest jaszczurem albo kosmitą. Nie, nie! Nie musiałam przekupywać wszystkich. Tylko niektórych.

– Niektórych...?

Julia przeszyła go wzrokiem.

– Wiesz, jak wygląda konklawe? – zapytała.

– A poza jego uczestnikami jest ktokolwiek, kto to wie? – odpowiedział pytaniem na pytanie Giuseppe.

– Owszem. Akurat sam mechanizm jest znany od lat – pouczyła go babcia, przewracając oczami. – Jaki ty jesteś niedouczony! Jak wszyscy młodzi ludzie teraz! W trakcie konklawe kardynałowie otrzymują karty do głosowania. Na każdej u góry widnieje napis: „Wybieram na Ojca Świętego”. Imię i nazwisko wpisuje się na dole. Oczywiście w tajemnicy przed innymi. W wytycznych dotyczących tej procedury jest nawet zapis nakazujący kardynałom, żeby naskrobać te dane takim pismem, żeby potem nie można było zidentyfikować jego autora. Każdy kardynał elektor po zapisaniu i zgięciu karty, trzymając ją podniesioną, tak aby była widoczna, przynosi ją do ołtarza, przy którym stoją liczący głosy i na którym jest postawiona przykryta urna. Podchodząc do ołtarza, wypowiada głośno przysięgę. O ile dobrze pamiętam, brzmi ona: „Powołuję na świadka Chrystusa, który mnie osądzi, że mój głos jest oddany na tego, który według woli Bożej powinien być, moim zdaniem, wybrany”.

– Nadal nie rozumiem, jak... – zaczął młody Farina, ale Julia machnęła mu ręką przed nosem.

– Jeszcze nie skończyłam – oznajmiła gniewnie. – Przed rozpoczęciem liczenia głosów potrząsa się urną, aby wymieszać kartki. Następnie liczy się je wszystkie, przy okazji przekładając je do innej urny. Dopiero po podliczeniu całości rozpoczyna się sprawdzanie, na kogo oddano głosy. Liczący zapisują to na swoich kartach. Ostatni kardynał, pełniący funkcję liczącego, przebija srebrną igłą słowo „Wybieram” i naciąga kartę na czerwony jedwabny sznurek, po czym głośno odczytuje nazwisko kardynała, na którego oddano głos. Ale to nie wszystko. Kardynałowie tak sobie zawsze ufali, że przeliczają głosy drugi raz. Tyle że robią to kolejni kardynałowie wybrani w drodze losowania przed rozpoczęciem konklawe. Gdy wszystkie głosy zostaną przeliczone dwukrotnie, trafiają do pieca. I tu była nasza furtka. Rozumiesz?

– Nie za bardzo... – przyznał Giuseppe.

– Och... – westchnęła Julia. – Kiedy głosy zostają spalone, nie zostaje po nich żaden ślad. Wystarczy więc mieć tylko sześć przekupionych osób: trzech liczących i trzech sprawdzających.

– Ale przecież sama mówiłaś, że ich się losuje – zauważył jej wnuk – więc niby jak masz przewidzieć, kto to będzie?

– Kardynałowie są starzy. – Julia uśmiechnęła się chytrze. – Nigdy nie wiadomo, czy któryś nie zasłabnie albo nie dostanie udaru. Dlatego przy konklawe asystuje lekarz.

– Chcesz powiedzieć, że... – Głos uwiązł Giuseppe w krtani.

– Yhm. – Julia wyglądała na szalenie dumną z siebie. – Lekarz jest już milionerem i może spokojnie przestać praktykować. Na całe szczęście kardynałowie też okazali się rozsądni. Traf chciał, że wszyscy byli zgodni co do tego, że papieżem nie powinien zostać człowiek prezydenta USA ani też ktoś ciemnoskóry. Łatwo było ich przekonać, acz pertraktacje zajęły nam trochę czasu.

– Ja pierdzielę... – szepnął niebotycznie zdumiony młody Farina. – I teraz chcesz, żebym go porwał?

– No, trzeba ich jakoś podmienić – przytaknęła głowa rodziny.

Jej wnuczek rozpaczliwie próbował opanować chaos w głowie.

– Ale... po co...? Dlaczego? – wyjąkał nieskładnie. – Co ci...? Jak?

– Watykan pełen jest tajemnic oraz dzieł sztuki, które są marzeniem sennym wielu kolekcjonerów – wytłumaczyła Julia, zrozumiawszy widocznie, o co chce zapytać jej wnuczek. – Spokojnie, zrobimy to wszystko w białych rękawiczkach. Zleciłam już zaufanym artystom wykonanie kopii. A tajemnice... Cóż... Można je pewnie wykorzystywać przez wiele lat...

– I nie będziesz miała wyrzutów sumienia, że pozbawiasz Włochy najcenniejszych dzieł sztuki?!

– Włochy?! – prychnęła Julia. – Czy papiestwo, które przez lata je kradło?

– Kradło...? – zdumiał się Giuseppe.

– A niby co?! Kościół przez lata konfiskował majątki i dzieła sztuki, choćby upadłych władców czy też ludzi, których uznał za heretyków. Nie mówiąc już o krucjatach i misjach. Grecja, Turcja, Etiopia, to tylko parę krajów, które w ciągu ostatnich lat domagały się zwrotu swoich dzieł. Zemdlałbyś, gdybym ci powiedziała, ile pieniędzy gotowy jest dać jeden z greckich multimilionerów za zwrot kilku artefaktów. Choć akurat z Grecją i tak się Watykan obszedł łaskawie. Kilka lat temu zwrócił jej fragmenty dekoracji Partenonu. Tyle że to wierzchołek góry lodowej. Wiesz, ile zainkasujemy, jeśli nasz papież zacznie zwracać resztę?

– Poczekaj chwilę... A co chcesz zrobić z prawdziwym papieżem? – W oczach Giuseppe pojawiło się przerażenie. – Chyba nie zamierzasz go...

– Ukatrupić? – Julia się zaśmiała, a właściwie wydała z siebie chropowaty, nieprzyjemny skrzek. – Nie upadłam jeszcze na głowę. Posiedzi sobie chwilę w odosobnieniu, a potem wróci na tron. Bądź spokojny, że nie piśnie ani słowa. A nawet jeśliby chciał, to mu nie pozwolą.

– To jest... – Giuseppe poczuł, że z emocji wysiada mu gardło. – To jest...

– Normalne – dokończyła za niego babcia. – Nie jestem pierwszą osobą, która manipulowała przy konklawe. Nie możesz tego pamiętać, ale przed Urbanem papieżem został Brazylijczyk, Klemens Piętnasty. Też w wyniku małego szacher-macher.

– Jak to?

– Pewniakiem był wówczas nasz kardynał. Z Mediolanu. Giovanni Corsini. Wygrał trzy kolejne głosowania, ale nie na tyle, żeby dojść do dwóch trzecich głosów. Zarządzono więc czwarte głosowanie i Corsini zdobył wymaganą większość, ale wtedy jeden z liczących oświadczył, że jedna z kart do głosowania jest podwójna, bo skleiła się z inną, pustą. I głosowanie unieważniono. Ponieważ artykuł sześćdziesiąty dziewiąty konstytucji watykańskiej nie daje możliwości głosowania więcej niż cztery razy dziennie, więc kardynałowie poszli spać. A następnego dnia nagle ich olśniło i wybrali Brazylijczyka. Od razu, rozumiesz? W pierwszym porannym głosowaniu. Jestem pewna, że nocą ktoś wpłynął na ich decyzję. Zresztą ta historia została szczegółowo opisana w książce Margaret Rotteri, którą Watykan skutecznie zablokował. Mam w swojej biblioteczce jeden z kilkuset wydrukowanych egzemplarzy. Rotteri napisała, że już w czasie pontyfikatu poprzednika Klemensa grupa kardynałów spotykała się, aby debatować nad tym, w jaki sposób można osadzić na Tronie Piotrowym kogoś z Ameryki Południowej. Jak widać, dopięli swego. Tak jak ja! Została tylko jedna drobna kwestia.

– Zamiany papieża – dokończył Giuseppe.

– Dokładnie! – Julia pokiwała głową. – Na szczęście mamy swoich ludzi w Watykanie. Nawet w Gwardii Papieskiej. Dzięki nim wiemy coś, co trzymane jest w tajemnicy.

– To znaczy?

– Prywatne pokoje papieża w Pałacu Apostolskim są w tej chwili odnawiane. W związku z czym na kilka dni Marceli zamieszkał w Domu Świętej Marty. Ma tam do dyspozycji trzy pokoje i prywatną służbę. A wśród niej naszego człowieka, który śledzi każdy jego krok. – Julia popatrzył na wnuka uważnie. – To on da nam znać, kiedy dokonamy podmiany. Nasz nowy Ojciec Święty już kilka razy wymknął się stamtąd, żeby pospacerować sobie nocą po Rzymie. A poza tym wspomniał parę razy o tym, że chciałby odwiedzić grób Świętego Piotra. Incognito. A sam wiesz, kto odpowiada tam za porządek. Jestem pewna, że okazja wkrótce się nadarzy. I wtedy wkroczymy do akcji. Trzeba tylko wyczekać na odpowiedni moment.

Giuseppe przez chwilę milczał.

– Czemu mi o tym wszystkim mówisz? – zapytał wreszcie.

– Bo... – Julia popatrzyła na niego uważnie. – To ty będziesz to wszystko koordynował. I radziłabym, żebyś się do tego przyłożył. Inaczej bowiem...

– Tak? – Chłopak poczuł się nieswojo.

– Powiedzmy, że to twoja ostatnia szansa na to, aby nie zostać wydziedziczonym – oświadczyła spokojnie donna Farina.

– Kiedy ja nie chcę robić tego co ty! – wykrzyknął Giuseppe. – Wiesz, że się do tego nie nadaję!

– Wydaje mi się, że po prostu jeszcze tego nie poczułeś. – Julia była stanowcza. – A nawet jeśli masz rację i będę zmuszona poszukać kogoś innego, to i tak zapewne chciałbyś dostać choć część rodzinnych pieniędzy. Wiem, że marzysz o tym, aby otworzyć restaurację. Poza tym doskonale oboje wiemy, że nie umiesz żyć bez pieniędzy.

Jej wnuk nie zaprotestował, bo zdawał sobie dobrze sprawę, że babcia ma rację. Wychowywany przez nią po śmierci rodziców, którzy zginęli w wypadku samochodowym, kiedy był nastolatkiem, przyzwyczaił się, że nie musi się liczyć z wydatkami i że cokolwiek by mu przyszło do głowy, zrealizuje to dzięki hojności Julii. Myśl, że ta odetnie go od pieniędzy, w wyniku czego zmuszony zostanie do tego, aby znaleźć sobie jakąś normalną pracą, wydała mu się przerażająca.

– Dobrze – zgodził się z rezygnacją. – Wygrałaś. Dam z siebie wszystko. Nie licz jednak na to, że stanę się tym kim ty. Nigdy!

– Oczywiście, że nigdy mi nie dorównasz. – Julia uraczyła go lekceważącym uśmieszkiem. – Nie mam co do tego najmniejszych złudzeń. Pora jednak, abyś udowodnił, że jesteś mężczyzną. I mnie, i przede wszystkim sobie. Uwierz mi, przyda ci się to w życiu. Niezależnie od tego, co będziesz w nim dalej robił.

Giuseppe pomyślał trzeźwo, że skoro jego dorosłość ma się rozpocząć od porwania papieża, to woli nawet nie myśleć o tym, co może czekać go na starość. Dojadł gnocchi, pocałował babcię w rękę i czym prędzej opuścił jej willę, zaopatrzony przez nią w niezarejestrowany nigdzie smartfon, zawierający numery osób, z którymi powinien się czym prędzej skontaktować. Kiedy już znalazł się na ulicy, wziął kilka głębszych oddechów, zastanowił się, czy nie postąpiłby lepiej, kupując bilet samolotowy na jakiś inny kontynent, z rezygnacją doszedł do wniosku, że rozczarowana babcia na pewno znalazłaby go nawet ukrytego pod liściem wiktorii królewskiej w dorzeczu Amazonki, po czym z westchnieniem wyciągnął wręczony mu telefon, wybrał jeden z kontaktów, a kiedy uzyskał połączenie, rzekł nieco drżącym głosem:

– Hasło: pontifex maximus. Tu alfa osiem. Melduję gotowość do odebrania przesyłki. W każdej chwili!

* * *

Dwóch mężczyzn stało na moście prowadzącym do zamku Sant’ Angelo.

– Wiem, co knujecie – rzekł jeden z nich.

– Tak? – W głosie drugiego można było wyczuć ironię. – Co knujemy?

Pierwszy mężczyzna wziął oddech i wyrzucił z siebie kilka pospiesznych zdań.

– To nonsens – skomentował drugi. – I szaleństwo. Nie wiesz, co mówisz!

– Jasne – mruknął pierwszy. – Gorzej tylko, że potrafię to udowodnić.

– A potrafisz? – zaciekawił się drugi.

– Jeśli odpowiedź brzmiałaby „nie”, na pewno byśmy tutaj teraz nie stali.

Przez chwilę milczeli, mierząc się wzrokiem.

– Czego chcesz w zamian za milczenie? – zaciekawił się drugi.

– Tylko jednego – odpowiedział stanowczo pierwszy. – Nieustannie tego samego.

– I tylko tyle?! – zdziwił się drugi.

– Nie, nie tylko – westchnął pierwszy. – To jest aż tyle! Uwierz mi. To jest ważniejsze od wszystkiego na świecie!

ROZDZIAŁ IV

Dzień później, pensjonat La Casa dei Miracoli, Parione

Gdyby ktoś dwadzieścia lat wcześniej powiedział Michalinie Stockiej, studiującej wtedy zarządzanie w jednej ze śląskich szkół wyższych, że niebawem zamieszka na stałe w Rzymie i będzie tam prowadzić pensjonat dla zamożnych turystów, to niewątpliwie wybuchnęłaby śmiechem. A jednak życie to najbardziej nieprzewidywalny scenarzysta: czasem pisze dramat, a czasem kiepską komedię romantyczną.

Michalina od zawsze miała dla każdego serce na dłoni i duszę romantyczki. Kiedy więc poznała przystojnego i od pierwszego spotkania deklarującego wobec niej płomienne uczucie chłopaka o imieniu Darek, natychmiast uwierzyła jego zapewnieniom, że czeka ich miłość aż po grób. Niestety, grób ich uczucia najwyraźniej wykopany został wyjątkowo płytko, bo już po kilku miesiącach, w czasie majówki w Wiecznym Mieście, Darek uznał, że „nie jest jeszcze gotowy na poważny związek”, i oświadczył jej, że postanowił „oddać się samodoskonaleniu”, co w praktyce oznaczało, że zdecydował się na wyjazd do Londynu, gdzie zamierzał pracować na zmywaku. Wyznał to wszystko pod Koloseum, po czym odwrócił się na pięcie, zostawiając swoją byłą już ukochaną na pastwę japońskiej wycieczki, nachalnie dopraszającej się, żeby Michalina zrobiła im mniej więcej milion zdjęć na tle obiektu, w którym zginęło kilkadziesiąt tysięcy gladiatorów oraz jeden cezar, ale tylko w filmie Ridleya Scotta.

Michalina, pocieszająca się myślą, że zawszeć to lepiej zostać porzuconą w Rzymie niż na przykład w Ciechanowie, uznała, że nie ma sensu wracać do Polski, gdzie czekają ją szara rozpacz oraz kolejki po masło za cztery dziewięćdziesiąt dziewięć w promocji „kup osiem naraz”, i znalazła sobie w jeden dzień pracę jako kelnerka w małej trattorii. Właściciel owego przybytku, stary samotny Włoch o skórze w kolorze oliwy z oliwek, uparcie nazywał ją „bella bionda” i nauczył, jak odróżnić prawdziwe espresso od „tego paskudztwa, które pije reszta barbarzyńskiego świata, na czele z tymi pieprzonymi Amerykanami”. Z czasem jednak zaczął traktować ją jak córkę, którą zawsze chciał mieć, tylko nigdy nie znalazł odpowiedniej partnerki.

Kiedy Michalina nauczyła się już perfekt włoskiego, tudzież zrozumiała, że gestykulacja to w tej części globu osobna forma komunikacji, los litościwie się do niej uśmiechnął. Pewnego dnia z podsłuchanej rozmowy dwóch klientek trattorii dowiedziała się, że pewna wiekowa, samotna dama z Paryża chce sprzedać swój mały, trochę podupadający, ale wciąż bardzo urokliwy pensjonat w sercu Rzymu. I to w dodatku okazyjnie, za śmiesznie małe pieniądze. Michalina uznała, że to jej szansa. Dzięki pożyczce od swojego dotychczasowego pracodawcy oraz kredytowi z banku, a do tego wydatnej pomocy poznanych już we Włoszech przyjaciół i ogromnej determinacji, kupiła pensjonat, który nazwała La Casa dei Miracoli, czyli Dom Cudów.

Cuda zaczęły się tam wydarzać od razu. Mimo iż większość znajomych ostrzegała ją, że prowadzenie takiego miejsca to spore ryzyko, Michalina błyskawicznie zaczęła zarabiać. Dzięki reklamie, jaką zrobił jej stary kumpel z Warszawy, prowadzący biuro podróży, pozyskała sporą klientelę z Polski, a jej pensjonat, mogący pochwalić się aż dziewięcioma gwiazdkami na dziesięć możliwych w ocenach na Tripadvisorze, szybko zyskał międzynarodową renomę.

Michalina, która po drodze przeżyła jeszcze jeden krótki związek i została samotną matką, z biegiem lat stała się dla swoich gości polsko-rzymską matroną. Karmiła ich, służyła radą, kiedy trzeba było pocieszała i rozwiązywała dramaty miłosne, rozgrywające się w pensjonacie częściej niż w telenowelach. Ostatecznie zrozumiała zaś, że choć życie nie zawsze pisze bajki, to jeśli człowiek się naprawdę postara, może sam sobie stworzyć całkiem przyzwoity happy end. Może i nie została milionerką, ale starczało jej na dostatnie, w miarę spokojne życie.

I kiedy po latach wydawało jej się, że już nic nie przebije goszczących u niej tuż przed pandemią państwa Nowaków, małżeństwa z Krakowa, które przyleciało do Rzymu z przekonaniem, że wszystko można mieć za darmo, jeśli tylko się dobrze postara, i w związku z tym już pierwszego dnia usiłowało pożyczyć od Michaliny czajnik elektryczny, żeby zaparzyć sobie kawę w czasie zwiedzania Muzeum Watykańskiego, bo przecież „ta z automatu za cztery euro to rozbój w biały dzień”, do La Casa dei Miracoli zawitała nieco dziwaczna kobieta w tak zwanym średnim wieku. Ubrana była jak na pogrzeb, a na głowie miała coś, co sprawiało wrażenie ula. Tyle że z niewiadomych przyczyn oblanego smołą. Niewiasta owa, ciągnąca za sobą walizę wielkości koła młyńskiego, wręczyła jej paszport, po czym zabiła ją pytaniem, czy na terenie pensjonatu znajduje się kaplica.

– Kaplica? – Michalina zastanowiła się, czy aby nie zaczyna już powoli zapominać znaczenia polskich słów. – Taka do modlitwy?

– No a do czego? – fuknęła kobieta, która według wręczonego Stockiej paszportu nazywała się Kazimiera Niedzielska.

– Na co pani kaplica? – Michalina dalej nie mogła wyjść z osłupienia. Pytano ją już o wszystko: jacuzzi, taras słoneczny, na którym można by się było opalać nago, dodatkowe posiłki, automat z prezerwatywami, a raz nawet o dorożkę. O kaplicę, jak dotąd, nie. – Przecież dokoła mamy sporo kościołów. Najbliższy jakieś pięć minut spacerem.

– Chciałabym się pomodlić przed snem – wytłumaczyła Kazimiera, po czym odwróciła się w stronę przekraczającego próg pensjonatu młodego mężczyzny w koloratce. – Uwierzyłby ksiądz, że nie ma tu kaplicy? Co to za pensjonat w katolickim kraju?!

Mina duchownego jednoznacznie wskazywała na to, że ma on już po dziurki w nosie kobiety z kokonem.

– Dałabyś już spokój, Kaziu. – Gniewny głos dobiegający zza księdza należał do postawnej, acz też już wyraźnie mającej pierwszą młodość za sobą, blondynki. – Daj choć w nocy odpocząć od siebie Panu Bogu. Dzień dobry!

– Dzień dobry – odpowiedziała wciąż oszołomiona Michalina.

– Pani nie zwraca na nią uwagi – poradziła jej blondynka. – Ona wszędzie chciałaby mieć kopię sanktuarium na Jasnej Górze. Nawet u dentysty, bo przecież musi się pomodlić w intencji borowania i zaklejania dziury kompozytem.

– Znowu zaczynasz? – warknęła Kazimiera. – Nie wystarczyło ci, że leciałyśmy z jakimiś bezbożnikami?!

– Z Zespołem Pieśni i Tańca „Mazowsze” – wytłumaczyła blondynka, wyłapując pytające spojrzenie Stockiej i przewracając oczami. – Odmówili jej chóralnego odśpiewania „Przybieżeli do Betlejem”, twierdząc, że wykonują to zimą na koncertach bożonarodzeniowych, a nie latem w airbusie. Chcieli jej zaśpiewać „Ej, przeleciał ptaszek”, ale nafukała na nich, że to niemoralne.

– No myślę! – potwierdziła Kazimiera. – Piosenki o ptaszkach, dobre sobie! Już ja wiem, co się za tym kryje! – warknęła, po czym wróciła spojrzeniem do Michaliny. – Przyjechałyśmy z pielgrzymką, na inaugurację pontyfikatu i pomodlić się we wszystkich tutejszych kościołach.

– Mała poprawka – wtrąciła druga z kobiet. – Ty będziesz się modliła. Ja przyjechałam tu na koncert i shopping.

– Obawiam się, że nie starczy pani czasu na odwiedzenie wszystkich rzymskich kościołów – rzekła jednocześnie ze świetnie zagraną troską Michalina.

– A to dlaczego? – zdziwiła się Niedzielska.

– Bo mamy ich tu ponad dziewięćset – odpowiedziała Stocka, już bez zdziwienia przyjmując wyraz ekstazy, jaki pojawił się pod czarnym kokonem. – A panie, z tego co widzę, zatrzymują się w Rzymie tylko na pięć dni. Nie dacie rady. Nawet gdyby przez całą dobę chodziła pani od kościoła do kościoła.

– Niech jej pani nie prowokuje – poradziła blondynka, wręczając Michalinie swój paszport. – Ta wariatka gotowa tak właśnie zrobić.

– Wypraszam sobie wariatkę – oburzyła się Kazimiera. – Poza tym, jaki shopping? Przecież tu sprzedają same szmaty. Raz kupiłam włoskie buty na bazarze i miały w środku metkę z napisem „Made in China”. I rozleciały się po trzech założeniach!

– No to nie miałaś włoskich, tylko chińskie – spokojnie stwierdziła kobieta, według paszportu nazywająca się Maja Wrzesińska.

– Ale z Włoch! – uparła się Kazimiera, po czym przechyliła się nad kantorkiem w stronę Stockiej. – A jakie towarzystwo tu gości? Porządni ludzie, mam nadzieję? Nie jakiś element albo, nie daj Panie, dżender?! Co prawda ksiądz Michał zapewniał mnie, że to miejsce godne zaufania, ale wolę się upewnić.

– Mamy samych porządnych gości – zapewniła Michalina, z trudem zachowując powagę. – Na przykład polskiego archeologa, bardzo znanego, pana Jana Lewandowskiego. Przyjechał tutaj z dwoma swoimi studentami. Jeden wziął ze sobą narzeczoną. Jest również kolega pana Lewandowskiego z Francji. Też archeolog. Zatrzymuje się u nas za każdym razem, kiedy przebywa w Rzymie. Bardzo porządny człowiek. Poza tym gości u nas autor powieści historycznych, pan Dariusz Miłorząb. Bardzo miły człowiek. No i zatrzymała się u nas też znana piosenkarka.

– Piosenkarka? – zaciekawiła się Kazimiera. – Która? Rodowicz? Majewska? Prońko?

– Opanuj się – poprosiła Maja. – Poza tym czemu przyszły ci do głowy akurat one? To przecież nawet nie nasze pokolenie! Trzeba iść z duchem czasu. Ja ostatnio słucham tylko Waligóry i Sanah.

– Żadnego siana słuchać nie będę – fuknęła Kazimiera, po czym popatrzyła na Michalinę. – No więc? Która?

– Pani Klaudia Hutniak – poinformowała Michalina.

– Ta wariatka... – westchnęła Maja.

– Cudownie! – rozpromieniła się Niedzielska. – Tak ładnie śpiewała w święta kolędy w katedrze. I mówiła o tym, jak wróciła do wiary.

– Ciekawe jakiej – mruknął towarzyszący Wrzesińskiej jej najlepszy kumpel Marcin Marcinkowski, który wprosił się do rzymskiej wyprawy w ostatniej chwili. – Bo ostatnio była na etapie wyznawania religii penny wave.

– Penny wave? – zdumiała się Maja. – A cóż to za czort?!

– To ruch religijny, który powstał pod koniec lat siedemdziesiątych w Japonii – wyjaśnił Marcin, który uwielbiał śledzić dziwactwa diwy. – Ma w sobie trochę z chrześcijaństwa, trochę z buddyzmu i trochę z judaizmu. Co w sumie nie ma żadnego znaczenia, bo kwestie duchowe ogólnie nie są tam na pierwszym miejscu, tylko zwalczanie fal elektromagnetycznych.

– Słucham? – zdziwiła się Wrzesińska.

– Wyznawcy tej religii są zdania, że fale elektromagnetyczne wpływają na wszystkie negatywne zmiany na świecie. Dlatego Hutniak przez prawie trzy miesiące nie używała telefonu komórkowego. Potem jednak spotkała na imprezie znajomego impresaria ze Stanów, który zapytał ją, czemu nie odebrała od niego połączenia, i że to wielka szkoda, bo miał dla niej propozycję, żeby zaśpiewała na przyjęciu u jakiegoś arabskiego biznesmena, który gotowy był jej za to zapłacić ćwierć miliona dolarów. Ale że Hutniak nie odbierała, podobnie jak jej menadżer, który też miał prikaz, żeby nie używać telefonu, to wziął Steczkowską. Podobno Klaudii o mało co nie eksplodował botoks z wściekłości. No i od razu porzuciła penny wave. Kto wie, może teraz wróciła na łono katolicyzmu. W końcu śpiewa na koncercie dla papieża...

– Z nią to nigdy nie wiadomo – zgodziła się Maja.

– Przyszykowałam dla państwa znakomite pokoje – powiadomiła Michalina, zdążywszy skserować ich dokumenty. – Pani Kazia – uśmiechnęła się do Niedzielskiej – dostanie bardzo piękny apartamencik na czwartym piętrze, z widokiem na kościół Świętego Tomasza. Oczywiście ponad dachami widać tylko jego górną część, ale zawsze to coś. Rzecz jasna pokój ma prywatną łazienkę, telewizję satelitarną, barek oraz specjalną niespodziankę. Będzie pani dzieliła piętro z panem Miłorzębem i naszym gościem z Francji.

– Jeśli ma widok na kościół, to mogłyby tam stać tylko prycza i wiadro na odchody, a Kazia i tak uznałaby to za przedsionek raju – szepnął Marcin na ucho do Mai.

– Dla państwa mam łączone dwie sypialnie ze wspólną częścią dzienną i rzecz jasna prywatną łazienką. Znajdują się na pierwszym piętrze. Będziecie mieszkali obok mojego syna i jeszcze kogoś, na kogo czekamy. – Michalina podała dwa klucze Wrzesińskiej i Marcinkowskiemu. – Dla wielebnego mam narożny apartament z balkonem wychodzącym na dziedziniec i nasz ogródek. Trzecie piętro. Będzie je ksiądz dzielił z panem profesorem. Ostatni pokój na tym piętrze jest pusty. Zawsze trzymam jeden niezajęty na wszelki wypadek. Nie proponuję go księdzu, bo co prawda jest trochę większy i ma balkon, ale za to wychodzi na ulicę. A ta bywa hałaśliwa, zwłaszcza nocami, bo w pobliżu jest kilka restauracji i klubów.

– Klubów? – prychnęła Kazimiera z lekkim oburzeniem. – W Rzymie?! Myślałam, że młodzi ludzie tu tylko się modlą, a nie zażywają te wszystkie dziwne substancje i hałasują, jak u nas albo na całym zgniłym Zachodzie.

– Tu też jest Zachód – zauważyła Maja.

– Ale katolicki! – odparowała Niedzielska.

– Młodzież wszędzie jest młodzieżą – wytłumaczyła wyrozumiałym tonem Michalina. – Wiek ma swoje prawa. Ale pani okna też wychodzą na dziedziniec, znad którego widać kościół, więc będzie pani miała cicho i spokojnie.

– Całe szczęście – rzekła Niedzielska, po czym odwróciła się do księdza: – A co wielebny taki cichy...?

– Bo się nie potrafi przez nią przebić? – mruknął szeptem Marcin.

– Powtarzam w głowie plan naszej wyciecz... – zaczął Michał, ale wyłapawszy zdziwione i lekko oburzone spojrzenie Kazimiery, szybko się poprawił. – Pielgrzymki!

– No! – Kazimiera popatrzyła na niego aprobująco. – Warto, żebyśmy wszyscy pamiętali, że nie przyjechaliśmy tu na żadne shoppingi – spojrzała potępiająco na Maję – czy tarło – przeniosła wzrok na Marcinkowskiego, który odszepnął cicho: „Też cię kocham” – tylko po to, aby przeżyć duchowo początek nowego pontyfikatu. Niezależnie od tego, kto został papieżem.

– Ooo... – zdumiała się Michalina. – Nie jest pani zadowolona z nowego papieża? Wszyscy tutaj go uwielbiają! Odkąd tylko pojawił się na balkonie bazyliki Świętego Piotra, od razu zaczęła się prawdziwa marcelomania.

– Widziałyśmy to już na lotnisku – przyznała Maja, pomna tego, że z każdego miejsca wręcz wylewały się gadżety z nowym Ojcem Świętym. Plakaty, breloczki, figurki, parasolki, notesy, długopisy i tysiące mniejszych pierdółek ozdobione było obliczem Kanadyjczyka.

– Nie był moim faworytem – przyznała niechętnie Kazimiera. – Wolałabym, żeby papieżem został Polak. Ale jak się nie ma, co się lubi...

– To się lubi to, co ładne – dokończył Marcinkowski.

– Na twoim miejscu raczej bym nic już więcej nie mówiła – warknęła na niego Kazimiera.

Jej złość wynikała z faktu podsłuchania, jak Marcin w czasie rozmowy z Mają wygłasza opinię, że „ten cały Marceli to pierwszy papież, którego by nie wyrzucił z łóżka”. Fakt, że po wypowiedzeniu tych słów pod Marcinkowskim nie rozsunęła się ziemia, a on sam od razu nie spadł do najbardziej wrzącego kotła w piekle, świadczył jej zdaniem o tym, że miłosierdzie Pańskie jest większe, niż ktokolwiek mógłby sobie wyobrazić.

– Dobra, dobra – mruknął Marcin, po czym ujął w dłonie dwie walizki, swoją i Mai. – Idziemy?

Po chwili znaleźli się w swoim apartamencie. Już od progu przywitało ich szerokie wejście z drzwiami, na widok których Maja wydała okrzyk zachwytu, bo też i prezentowały się jak dzieło sztuki. Były wysokie, masywne, wykonane z ciemnego, lekko spłowiałego orzecha włoskiego, który nosił ślady dziesiątek lat historii. Ich powierzchnię zdobiły misternie rzeźbione ornamenty: wijące się winorośle, smukłe kolumny i ledwie widoczny pod warstwą patyny herb. Mosiężna kołatka w kształcie lwiej głowy połyskiwała w przytłumionym świetle korytarzowych lamp, a nadproże okalał delikatny kamienny fryz, który zdawał się szeptać o minionej świetności tego miejsca. Każdy, kto tu stawał, czuł się jakby u progu tajemnicy: wystarczyło nacisnąć ciężką klamkę, by przenieść się w inny czas, w świat pełen dawnej elegancji i włoskiego splendoru. Po wejściu ich oczom po lewej stronie ukazała się wspólna przestrzeń: jasny otwarty salon, do którego przez wysokie drewniane okna wpadały promienie słońca. Na suficie dostrzegli belki stropowe, wyglądające na tak wiekowe, że zapewne mogłyby konkurować z niektórymi zabytkami w mieście. Wygodna kanapa gotowa była dać odpoczynek po całodniowym zwiedzaniu, a stół zapraszał, aby rozstawić na nim jakieś przekąski.

Z kolei dwie sypialnie, po jednej na każdym końcu apartamentu, sprawiały wrażenie oaz spokoju. Pierwsza, większa, urządzona w ciepłych barwach z lekkimi muślinowymi zasłonami, zdawała się szeptać: „Nie spiesz się, życie może poczekać”. Druga, choć mniejsza, była równie przytulna: poza łóżkiem i szafą znajdowała się tu też szafka wypełniona płytami winylowymi, a na niej stał adapter z małymi, stylizowanymi na stare głośnikami.

– Mamy tu całe San Remo z lat siedemdziesiątych – skomentował Marcin, przerzucając okładki płyt. – Toto Cotugno, Ana Oxa, Adriano Celentano, Ricchi e Poveri, Raffaella Carra... O kurde, są nawet Romina Power i Al Bano! Mocna rzecz! Poczekaj, no! – Wyciągnął jedną z płyt z opakowania, po czym delikatnie umieścił na talerzu adapteru i skierował igłę na jej brzeg. – Trzymaj się mocno!

Maja podejrzewała, co zaraz rozlegnie się z urządzenia, ale i tak przywitała wybuchem śmiechu pierwsze dźwięki hitu „Felicità” i tanecznym krokiem udała się w stronę łazienki. Ta, wyłożona jasnymi kaflami, pachnąca lawendowym mydłem, ze stojącą na środku mosiężną wanną, idealnie pasowała do reszty apartamentu. Jedynym ukłonem w stronę nowoczesności była wepchnięta wstydliwie w róg wielkiego pomieszczenia kabina prysznicowa. Punktem głównym było tu też potężne lustro, w którym można było się obejrzeć od stóp do głów.

„To na pewno spodoba się Marcinowi”, pomyślała Maja z rozbawieniem, pomna, że jej przyjaciel jest największym narcyzem, jakiego dane jej było poznać przez całe życie.

Ogólnie wszystko w ich apartamencie grało: drewniane podłogi skrzypiały w rytm kroków, a kiedy otworzyli okno, wpadł tu też gwar miasta: klaksony skuterów, pokrzykiwania osób na ulicy, gdzieś z oddali bicie dzwonów kościelnych. Tak. W tym apartamencie nie tylko się mieszkało, tu się po prostu oddychało Rzymem.

– Idealnie! – Marcinkowski wkroczył do łazienki i, ku cichemu rozbawieniu przyjaciółki, pierwsze, co zrobił, to oczywiście spojrzał w lustro, po czym z niezadowoleniem wciągnął brzuch. – Trochę się ostatnio zaniedbałem i, proszę, tonę w tłuszczu.

– Toniesz w głupocie – skorygowała Maja. – Jesteś zbudowany jak Apollo, a lekki brzuszek tylko ci dobrze robi. Nie możesz być zbyt idealny.

– Nie żartuj! – przestraszył się Marcin. – Zaraz zobaczę, gdzie tu jest najbliższa siłka, a ty mnie pilnuj, żebym nie wtranżalał za dużo makaronu. Nie mogę wyglądać jak świnka, bo nikogo tu nie poderwę. A sama widziałaś, ilu przystojniaków minęliśmy po drodze! Wszyscy byli tacy hot, że jak zaraz odpalę Grindra, to komórka mi się usmaży.

– Nie wiem, czy zdążysz się z kimś spotkać, bo Kazia zaplanowała zwiedzanie pod hasłem: „Czyż nie dobija się koni?” – rzekła Maja, wracając do salonu. – Którą sypialnię bierzesz?

– Obojętne – odpowiedział Marcin, idąc za nią. – Czy ja naprawdę muszę brać udział w tym zaliczaniu kościołów na czas?

– Obiecałeś, że będziesz mnie pilnował, żebym jej nie zabiła – przypomniała mu Wrzesińska.

– Skoro obiecałem, to trudno, poświęcę się – westchnął Marcinkowski. – Senti nell’aria c’è già, la nostra canzone d’amore che va, come un pensiero che sa di felicità![1]

– Nie wyj mi nad uchem – poprosiła Maja, wyswabadzając się z tanecznego uścisku swojego kumpla – tylko idź się rozpakować. Chciałabym jak najszybciej wyjść na miasto. Kazi rozpakowanie pewnie zajmie z godzinę, to zrobilibyśmy wcześniej rekonesans i zobaczyli, co ciekawego jest w okolicy.

– Jak każesz! – Marcinkowski posłusznie chciał przejść do drugiej sypialni, ale na środku salonu przystanął i popatrzył ze zdziwieniem w stronę drzwi wejściowych. – Coś się stało? – zapytał ku zdziwieniu Mai.

– No właśnie nie wiem. – Wrzesińska usłyszała głos teściowej swojej córki. – Chyba tak.

Maja przeszła do salonu, gdzie w progu stała wyraźnie wytrącona z równowagi i nieco blada Niedzielska.

– Co tam, Kaziu? – zapytała.

– Bo... – rzekła nieco bezradnie Kazimiera. – Ta właścicielka zapowiedziała, że w moim pokoju czeka na mnie niespodzianka. I nie do końca wiem, czy ją lubię.

– Niespodziankę? – upewniła się Maja. – A co to jest?

– Trup – odpowiedziała grobowo Niedzielska.

Marcin otworzył usta, ale się nie odezwał. Maja poczuła, że jej także brakuje słów do skonstruowania kolejnego pytania.

– Jaki? – rzekła z ogromnym trudem po chwili, w czasie której upewniła się, że Kazimiera nie żartuje.

– Nieduży – oświadczyła ponuro Niedzielska.

– Ale ludzki? – usiłowała doprecyzować Maja, łudząc się, że może teściowa jej córki używa jakiejś dziwacznej metafory, a w pokoju czekało na nią na przykład jakieś danie. Choćby ryba. Rybę na upartego można było nazwać trupem.

– A niby jaki?! – rozwiała jej złudzenia Niedzielska. – Oczywiście, że ludzki!

– Trup? – jęknął Marcin. – Gdzie?

– Pływa w wannie – oznajmiła ponuro Kazimiera. – Właściwie nie pływa, tylko leży. Jakiś facet. Z brodą. Średnio stary. Ale też już i nie młody.

– I jesteś pewna, że nie żyje? – zapytała z rozpaczą Maja, starając się odegnać nachalną myśl, że jeśli kolejny raz wplącze się z Kazią w jakąś kabałę z morderstwem w tle, to Amelia i Janusz zamkną je po powrocie do kraju na stałe w piwnicy albo odeślą do domu spokojnej starości. – Może tylko zasłabł albo co?

– Nie zasłabł. – Niedzielska rozwiała jej złudzenia. – Nie ma pulsu. A poza tym z serca wystaje mu rękojeść czegoś. Chyba sztyletu. Albo ozdobnego noża.

– Pomacałaś go? – Wrzesińska poczuła się lekko wstrząśnięta. Sama na widok trupa z pewnością by uciekła. Ewentualnie zaczęła krzyczeć.

– No a co miałam zrobić? – Kazimiera wzruszyła ramionami. – Pamiętałam, że miała na mnie czekać niespodzianka, więc jak zobaczyłam faceta w wannie, to najpierw pomyślałam, że być może we Włoszech zamawia się do pokoju kobietom jakichś takich... Jak to nazwać po męsku? Prostytutków. W końcu tyle się mówi o zgniliźnie obyczajowej, jaka panuje w Unii Europejskiej, że goły chłop w wannie mi do tego pasował. Chciałam mu powiedzieć, że nie życzę sobie takich niespodzianek i żeby się ubrał, a potem poszedł sobie precz. I dopiero gdy podeszłam bliżej do niego, to zobaczyłam tę rękojeść. Zbadałam mu puls. Nie ma go.

– I co zrobiłaś?! – zapytała wstrząśnięta tymi szczegółami Maja.

– Jak to co? – zdziwiła się Kazimiera. – Przyszłam do was.

– Nie zadzwoniłaś na policję?! – zdumiała się Wrzesińska. – Nie zgłosiłaś tego na portiernię?!

– Niby jak miałam to zrobić?! – zezłościła się Niedzielska. – Nie znam numeru, a poza tym pewnie nikt na policji nie mówi tu po polsku! Tyle lat papieżem był tu nasz święty rodak, a oni nadal nie rozumieją ani słowa. Sama widziałaś na lotnisku, jak próbowałam kupić wodę. Siedem razy mówiłam temu cymbałowi, że chcę piwniczankę, a on nic!

Do Mai dopiero teraz, nadal z trudem, docierała treść wygłaszanych przez Kazimierę komunikatów. A właściwie tylko jednego, tego podstawowego.

– Marcin – jęknęła cicho. – Zadzwonisz?

– Tak – odpowiedział Marcinkowski, wyciągając z kieszeni komórkę. Już miał wybrać numer na policję, ale nagle zatrzymał się i popatrzył na Maję. – Chcę go zobaczyć?

– Kogo? – zdumiała się Wrzesińska.

– Tego trupa...

– Po co?!

– Bo może jeszcze żyje? – odparł Marcin. – Albo też to jest jakaś inscenizacja czy kawał? Ukryta kamera lub coś w tym stylu.

– No też! – prychnęła Kazimiera.

Maja zdusiła jej protest stanowczym gestem.

– On ma rację! – wykrzyknęła. – Sprawdźmy to, zanim się wygłupimy! Skoro facet nie żyje, to zawsze zdążymy zadzwonić po władze.

– Uważacie, że jestem jakimś przygłupem – wymamrotała pod nosem Niedzielska. – Co jak co, ale nieboszczyka od żywego jeszcze umiem odróżnić! Ale proszę... Idźcie i podziwiajcie go, jak chcecie.

Cała trójka wyszła z apartamentu i skierowała się do wyraźnie nowszej niż reszta pensjonatu windy. Ta zawiozła ich na czwarte piętro. Drzwi do pokoju Kazimiery były lekko uchylone.

– Dziwne – mruknęła Niedzielska. – Byłam pewna, że je zamknęłam.

– Na zamek? – zapytał Marcin.

– No nie. – Kazimiera pokręciła głową. – Po co? Przecież wiedziałam, że zaraz wrócę. A poza tym z wrażenia zapomniałam, gdzie położyłam klucz.

Marcin ostrożnie otworzył drzwi. Pokój Kazimiery nie był zbyt duży, ale pełen uroku i ciepła. Drewniane belki stropu, w tym pomieszczeniu ciemniejsze niż w ich apartamencie, nadawały wnętrzu rustykalny charakter, podczas gdy delikatne kremowe ściany odbijały miękkie światło wpadające przez okno, z którego rozpościerał się widok na pobliskie dachy. W rogu stała stara drewniana komoda z rzeźbionymi detalami pokrytymi złotą, acz i nieco obdrapaną farbą, a na nim mały wazon z peoniami, których subtelny zapach wypełniał cały pokój. Pod dużym oknem znajdowało się łóżko z wysokim ozdobnym zagłówkiem, pokryte miękką lnianą pościelą w odcieniach beżu i pudrowego różu, dopełniającą romantycznego klimatu. Na jednej ze ścian zawieszono obraz ze sceną przedstawiającą rzymski krajobraz, a na drugiej kompletnie tu niepasujący nowoczesny telewizor. W jednym z kątów znajdował się mały stolik, na którym stały filiżanka do espresso oraz zestaw do parzenia kawy, a obok nich leżała książka o zabytkach Rzymu. Wystroju dopełniał elegancki, ręcznie tkany dywan w odcieniach czerwieni i złota, dodający przytulności. Całość, choć skromna, emanowała spokojem i elegancją, jakby każdy szczegół był starannie dobrany, by goście mogli poczuć się jak w prawdziwej włoskiej oazie.

Maja, Kazimiera i Marcin weszli do środka, po czym bez słowa podążyli do łazienki. Stanęli na progu i lekko zdębieli.

– Jak to? – odezwała się po chwili Niedzielska. – Nic nie rozumiem...

W łazience, nieco mniejszej niż w apartamencie trzy piętra niżej, znajdowało się wszystko, czego oczekuje się po takim miejscu, poza jednym: opisanym przez mamę Janusza nieboszczykiem. Wanna była pusta. I w dodatku sucha.

– No i? – Maja popatrzyła na Kazimierę pytająco. – Gdzie twój trup?

– Był tu! – wykrzyknęła teściowa Amelii, wkraczając do łazienki i podchodząc do wanny. – Przysięgam! Przecież nie miałam zwidów!

– To co się z nim stało? – zapytała Wrzesińska, idąc w jej ślady. – Znudziło mu się i sobie poszedł?

– Ktoś go rąbnął! – stwierdziła stanowczo Kazimiera. – Trzeba wezwać policję!

– Teraz?! Powinnaś to była zrobić od razu! – oznajmiła Maja gniewnym tonem. – Co im niby teraz powiesz? Że miałaś w wannie trupa, ale ci wyparował?!

– Ale tu muszą być jakieś ślady! – Niedzielska była w wyraźnej rozpaczy. – Powinno się je zbadać albo co! I zabezpieczyć!

– Żeby cokolwiek zbadać, to najpierw należałoby przekonać policję do tego, że ktoś tu naprawdę zginął. – Marcin rozglądał się po łazience. – A to będzie trudne. Możemy zadzwonić, ale sądzę, że kiedy opowiemy im historyjkę o znikających zwłokach, to uznają nas za wariatów. Tym bardziej że tu naprawdę nie widać, aby ktoś transportował zwłoki.

– Transportował? Co masz na myśli? – nie zrozumiała go Maja.

– Niezależnie od tego, czy nieboszczyk ożył i sam opuścił wannę, czy też ktoś go z niej wyciągnął, nie ma po tym ni słychu, ni widu – wyjaśnił Marcinkowski. – Same popatrzcie! Podłoga jest sucha. Wydaje mi się, że przy wszelkich manipulacjach ze zwłokami wyciągniętymi z wody powinny zostać jakieś mokre plamy. A tu nic!

– Sugerujesz, że to sobie zmyśliłam?! – oburzyła się Kazimiera.

– Nie. – Marcin pokręcił głową. – Sugeruję, że tak pomyśli policja. O ile w ogóle tu przyjedzie.

– Czyli twoim zdaniem nic nie powinniśmy z tym zrobić? – upewniła się Maja.

– Nie za bardzo wiem, co moglibyśmy – przyznał jej przyjaciel. – Kazia widziała trupa, którego nie ma. A jak cię znam – popatrzył na Niedzielską z krzywym uśmieszkiem – to lubisz często wierzyć w rzeczy, których nie ma. Jak na przykład prawda w Telewizji Czuwam.

Niedzielska, która kiedyś w przypływie dobrego humoru przeszła z Marcinkowskim na „ty”, teraz poczuła, że jednak nieco się z tym pospieszyła. Jej uczucia musiały być doskonale widoczne na twarzy, bo Marcin zarechotał.

– Żartuję – rzekł, machając uspokajająco ręką. – W chwilach stresu humor to moja reakcja obronna.

– To co robimy? – zapytała kolejny raz Maja.

– Ja nie chcę tu zostać! – oświadczyła Kazimiera. – Nie będę mieszkała w pokoju, gdzie był trup!

– Technicznie rzecz ujmując, trup był w łazience – sprostował Marcinkowski – ale doskonale cię rozumiem. Ja też czułbym się nieswojo. Trzeba ci załatwić inny pokój. Pytanie tylko pod jakim pretekstem...

– Czyli uważasz, że nie powinniśmy powiedzieć o tym, co tu zaszło, nawet właścicielce pensjonatu? – Wrzesińska zdumiała się po raz kolejny. – Przecież każdy normalny człowiek by tak zrobił!

– A widzisz tu jakąś normalną osobę? – zaśmiał się Marcin.

– Ja sobie wypraszam! – warknęła Kazimiera.

– Faktycznie, ty akurat jesteś ogromną ostoją normalności – mruknął przyjaciel Mai. – Przypomnij mi, ile wysłałaś kasy do Radia Święta Jadwiga w ciągu ostatniego roku?

– No wiesz?! – Kazimierę aż zatchnęło z oburzenia. – Zbierali na nowe studio! I opłaty za nadawanie! To był mój obowiązek, żeby wesprzeć jedyną stację, która mówi prawdę!

– Naprawdę uważacie, że to jest najlepszy moment na takie dyskusje? – warknęła Maja, po czym, opuściwszy łazienkę i rozejrzawszy się po pokoju, rzekła: – Wiem, co może być powodem, żeby domagać się zmiany pokoju.

– Co? – zaciekawił się Marcin.

– Według rezerwacji nasze pokoje powinny mieć balkony, a tu jest tylko okno...

– Masz rację! – Marcinkowski klasnął. – Wymieniamy i trzymamy języki za zębami!

W ten sposób po kwadransie Kazimiera została przeniesiona na trzecie piętro, do pokoju, z którego co prawda miała nieco gorszy widok na kościół, ale za to nie przywitały ją w nim żadne znikające zwłoki. Przedyskutowawszy jeszcze kwestię tego, jak się zachować, cała trójka doszła do wniosku, że przede wszystkim należałoby dyskretnie zbadać, czy aby zwłoki nie należały do któregoś z pensjonariuszy La Casa dei Miracoli.

– Na pewno nie był to żaden studenciak – wyjaśniła Kazimiera, otwierając walizkę. – Tak na oko miał koło pięćdziesiątki.

– Archeolog? Pisarz? – zastanawiał się Marcin, marszcząc brwi na widok zawartości bagażu Niedzielskiej. – Popsuła ci się pralka?

– Słucham? – zdziwiła się Kazimiera.

– Wszystko masz albo szare, albo czarne, albo buraczkowe – wyjaśnił Marcinkowski. – Moja mama też zafarbowała kiedyś wszystkie ubrania, jak jej się termostat popsuł w pralce i zamiast w trzydziestu stopniach wszystko się ugotowało w siedemdziesięciu.

– Nic mi się nie ugotowało! – warknęła Niedzielska. – To są bardzo porządne ubrania.

– Z kolekcji: „PRL-u wspomnień czar”? – Marcin aż podszedł bliżej do walizki, po czym z lekkim obrzydzeniem ujął w palec wskazujący i kciuk jedną z rzeczy i uniósł ją. – Co to w ogóle jest? Zużyta ścierka do podłogi?!

– Mój lniany kubraczek! – Kazimiera wyrwała mu z ręki ów ciuch. – Idealny na lato.

– Chyba na lato w kamieniołomach – mruknął Marcin, po czym, rzuciwszy okiem na resztę zawartości walizki, aż się zachłysnął. – Znam je! – wykrzyknął, wskazując na wepchane pod siateczkę buty Kazimiery.

– Piękne, prawda? – rozpromieniła się Niedzielska.

– Yhm. – Marcinkowski pokiwał głową. – Na mojej cioci Stefie też prezentowały się atrakcyjnie...

Kazimiera uśmiechnęła się tak szeroko jak mogła.

– ...w trumnie – dokończył – kiedy ją w nich chowaliśmy.

Maja przewróciła oczami.

– Kochana, musisz iść ze mną na zakupy – rzekł stanowczo jej przyjaciel, starając się nie patrzeć na wyjmowaną właśnie z bagażu Kaziową bieliznę, która skojarzyła mu się z flagami, jakie wywiesza się w czasie żałoby na urzędach państwowych. – Trzeba cię nauczyć, że kolory nie gryzą.

– Już ty ze mnie nie rób drugiej Jeżowskiej – pufnęła Kazimiera – albo tej drugiej wariatki. Tancerki. Jak ona się nazywa? Ta, co całe życie spędza w samolocie i zawsze wygląda tak, jakby jej tęcza narobiła na głowę?

– Mazurówna – zgadła Maja. – Ja ją uwielbiam.

– Nie dziwię się – rzekła Niedzielska z przekąsem. – Będziesz taka sama w jej wieku. Czyli już za kilka lat.

– Wróćmy może do nieboszczyka – zaproponował Marcin, wyciągając z kieszeni komórkę. – Jak się nazywa ten archeolog, który tu rezyduje?

– Jan Lewandowski – podpowiedziała Wrzesińska.

Marcinkowski wyszukał w necie fotografię profesora, po czym podał telefon Kazimierze.

– To nie on – osądziła stanowczo Niedzielska, zwracając mu aparat. – Zupełnie nie ten typ. Tamten był szczuplejszy i miał orli nos. Wyglądał na Żyda. Tak jak ten aktor z „Listy Schindlera”. Tyle że z brodą.

– No to Dariusz Miłorząb też odpada – zawyrokował Marcin, wyszukawszy kolejnego z gości pensjonatu. Na wszelki wypadek pokazał jednak jego zdjęcie Niedzielskiej, która potwierdziła, że autor powieści historycznych też nie skończył żywota w charakterze znikających zwłok.

– Ciekawe, ile tu jest pokoi i kto w nich mieszka – zastanowiła się Maja.

– Wydaje mi się, że tylko trzy na każdym piętrze. Poczekajcie... – Jej przyjaciel wyjrzał na korytarz. – Owszem, zgadza się. Dwa normalne, jeden z balkonem, drugi bez, plus apartament z dwiema sypialniami. Kto w nich mieszka, chyba też wiemy... Na pierwszym piętrze jesteśmy my, syn właścicielki pensjonatu i licho wie, kto jeszcze, bo z tego, co mówiła ta babka, to jeszcze nie dojechał. Na tym piętrze, na którym teraz jesteśmy, poza tobą – skinął na Kazimierę – mieszkają profesor i ksiądz Michał. Profesor w większym pokoju, ksiądz w mniejszym. Na czwartym piętrze ten jeden ze znikającym nieboszczykiem jest teraz pusty, apartament zajmuje Francuz, a drugi pokój Miłorząb. Czyli logicznie apartament na drugim należy do diwy Hutniak, bo nie wyobrażam sobie, żeby zmieściła się ze swoim ego w jednym pomieszczeniu. Nawet trzy to chyba dla niej za mało. Większy pokój dostał pewnie ten student, który przyjechał z narzeczoną, a mniejszy ten, który jest tu sam. Ot, i cały rozkład pokoi. Nie wiem, po co nam on, ale go mamy.

– Poczekaj! – wtrąciła Maja. – Jedyną osobą, która na upartego mogłaby być nieboszczykiem, jest Francuz. Wiemy, jak się nazywa?

Marcin pokręcił głową.

– No to trzeba kogoś zapytać – rzekła jego przyjaciółka.

– Właścicielkę pensjonatu? – podsunęła Kazimiera.

Wrzesińska pokręciła głową.

– Lepiej chyba profesora. Tylko jakoś dyskretnie...

Marcinkowski przyjrzał jej się uważnie.

– Czy ja dobrze rozumiem – rzekł powoli – że chcesz rozpocząć kolejne śledztwo na własną rękę?

– Maja! – przestraszyła się Niedzielska. – Powiedz mi, że tym razem się z niczym nie wygłupisz!

– To ty znalazłaś nieboszczyka, a potem go zgubiłaś – wypomniała jej Maja, po czym przeniosła wzrok na Marcinkowskiego. Ten musiałby jej nie znać, żeby nie dostrzec w jej oku specyficznego błysku. – Ja chcę tylko wyjaśnić, o co w tym chodzi.

– Ech... – westchnął Marcin. – A ja byłem pewny, że to będzie najspokojniejszy i najnudniejszy urlop w moim życiu. Nie doceniłem was. Bardzo przepraszam.

* * *

Malwina Rudzka przeciągnęła się leniwie na łóżku, po czym popatrzyła na zegarek, wydała z siebie okrzyk przestrachu, a następnie zerwała na równe nogi.

– Musisz już iść?! – zapytał z żalem obserwujący ją Giuseppe.

– Już?! – prychnęła Malwina, szukając wzrokiem swojego stanika. – Powinnam była wyjść już pół godziny temu. Mamy kolację z profesorem. Mój narzeczony będzie wściekły.

– Myślałem, że masz go w nosie – westchnął Giuseppe.

– Owszem, ale tylko w Rzymie – poinformowała go Rudzka. – W Polsce mi się jeszcze przyda.

– Do czego?!

– Ma ogromne mieszkanie po babci. W samym centrum Warszawy. Poza tym jego rodzice to bogole.

– Hejże! – wykrzyknął Farina. – Ja też nie jestem biedny!

– Naprawdę? – zdziwiła się Malwina, która poznała Giuseppe poprzedniego dnia w klubie i doszła do wniosku, że oto los zsyła jej kogoś, kto został wykonany dokładnie według jej wyobrażeń o idealnym mężczyźnie.

Zawsze miała słabość do południowców, a ten w dodatku był wyjątkowym okazem. Przystojny, piękny, a do tego zadbany. Szał ciał. Kiedy podszedł do niej i zaproponował jej drinka, rozważyła szybko w duchu, jak bardzo może być niemoralna, po czym, uznawszy, że może postąpić według zasady „co na wakacjach, to się nie liczy”, przyjęła jego zaproszenie. Jej prawie już narzeczony zajęty był do późnej nocy jakimiś nudziarstwami archeologicznymi, więc mogła się zabawić. Tyle że, ku własnemu zdumieniu, posunęła się o wiele dalej, niż pierwotnie planowała. Miała jedynie wypić kilka drinków, może trochę się pomiziać ze swoim ideałem, no dobrze, może nawet wymienić z nim namiętne pocałunki, ale przecież nie iść z nim do łóżka!

Kiedy jednak wyszli z klubu i gdzieś w romantycznej uliczce jej nowy znajomy przycisnął ją do muru i zaczął pieścić już o wiele odważniej, nagle poczuła w sobie takie podniecenie, że o mały włos, a pozwoliłaby mu iść na całość w tymże miejscu. Resztki przyzwoitości nakazały jej jednak machnąć na taksówkę i poprosić swojego towarzysza, aby dał jej numer telefonu. Ponieważ jednak przez całą noc myślała jedynie o tym, jaką jest frajerką, że nie dała mu się zaprosić i przeżyć z nim chwili zapomnienia, nad ranem, kiedy tylko jej chłopak znów ją porzucił, zadzwoniła do obiektu swojego pożądania, a rychło potem wylądowała w całkiem mile wyglądającym apartamencie, gdzie przekonała się, jak wiele racji miały te jej przyjaciółki, które twierdziły, że Włosi są jedną z najbardziej biegłych nacji w ars amandi. Teraz zaś dowiedziała się, że jej nowy znajomy nie jest biedakiem. Interesujące.

– A co takiego porabiasz w życiu? – postanowiła sprecyzować.

Giuseppe przez moment zastanawiał się, jakie wygłosić kłamstwo, bo przecież powiedzenie prawdy na tym etapie znajomości nie wchodziło w rachubę.

– Jestem... – rzekł wreszcie powoli, udając, że szuka słówka po angielsku – ...menadżerem w dużej firmie.

Malwina przyjrzała mu się podejrzliwie.

– W jakiej firmie? – zapytała z ciekawością. – Jakieś nowe technologie? Te klimaty?

– Niezupełnie – odpowiedział Farina, starając się wyrzucić sprzed oczu obraz swojej babci z wałkiem do ciasta w dłoni. – Raczej takiej bardziej tradycyjnej.

– Coś związanego z kulinariami? – dociekała nieustępliwie Malwina, kompletując równocześnie porozrzucane po całym pokoju składowe swojej garderoby.

Przed oczami Giuseppe zamajaczyła wizja jednego z restauratorów, którego babcia kazała w ramach kary za niepłacenie haraczu wrzucić do kotła z gotującym się makaronem.

– Czasami – przyznał niepewnie – ale rzadko.

– Jesteś bardzo tajemniczy – zaśmiała się Rudzka. – Rozumiem, że to firma, która zajmuje się ludźmi.

– To akurat na pewno – potaknął Włoch.

– Skoro nie chcesz mówić, to nie. – Malwina wzruszyła ramionami i pospiesznie dokończyła się ubierać. – Muszę lecieć.

– Spotkamy się jeszcze? – zapytał ją Farina, także wstając z łóżka i ku własnemu zdumieniu zauważając, że przynajmniej jeden z narządów jego ciała wciąż jest gotowy do amorów. Było to o tyle dziwaczne, że ostatnio sprawiał mu lekkie problemy i kilka razy zawiódł go na całej linii.

– Ha! – Malwina z uśmiechem odnotowała hołd składany jej przez newralgiczną część ciała jej przypadkowego partnera. – Zdaje się, że musimy.

– Tylko obiecaj, że zadzwonisz. – Giuseppe na wszelki wypadek wcisnął jej do ręki swoją wizytówkę.

– Jasne. – Malwina pokiwała głową. – A teraz pa!

Cmoknęła go w policzek i wybiegła z pokoju, a następnie z luksusowo prezentującej się willi, która posłużyła im za dom schadzki. Zamówiła ubera, a kiedy już siedziała w środku, popatrzyła na wizytówkę. Złote litery na czarnym tle głosiły: „Giuseppe Farina. Konsultant biznesowy. Specjalista ds. logistyki. Zarządzanie ryzykiem. Inwestycje kapitałowe”, a pod spodem adres, mail i numer telefonu. Malwina wpisała imię i nazwisko swojego nowego znajomego, a po chwili także jego numer telefonu i adres mailowy do wyszukiwarki Google, która w odpowiedzi nie dała jej żadnego wyniku.

– Hmm... – mruknęła, marszcząc brwi. – Interesujące...

* * *

Arcybiskup Moguncji, Otto Fischer, rozmyślał właśnie, kiedy to ostatnio miał okazję wizytować Watykan, i z pewnym zdumieniem uświadomił sobie, że było to prawie dwadzieścia lat temu. Następnie z ciekawością popatrzył na wchodzącego do pokoju, ubranego na biało papieża. Spotykał go po raz pierwszy i nie mógł oprzeć się wrażeniu, że na żywo Marceli III wygląda jeszcze młodziej niż w telewizji, a do tego ze swoją wymuskaną i zadbaną cerą przypomina bardziej kogoś z reklamy Gillette niż głowę Kościoła.

– Darujmy sobie te całusy – usłyszał, kiedy zgodnie z etykietą próbował uklęknąć, aby ucałować papieski pierścień. – Niechże wielebny siada. – Marceli wskazał mu jeden z wygodnych foteli, a sam zajął miejsce na drugim i przez chwilę kontemplował widok na plac Świętego Piotra. – No i co tam, drogi arcybiskupie, narozrabialiście? Doszły mnie różne dziwaczne słuchy, ale jako że zawsze wolę sam sobie wyrobić opinię, postanowiłem porozmawiać i wysłuchać, co też masz mi do powiedzenia.

W odpowiedzi Otto sięgnął za pazuchę i wyjął z kieszeni mały srebrny przedmiot, a następnie położył go na dłoni, którą wyciągnął w stronę papieża. Ten ujął go w ręce i przyjrzał mu się z ciekawością.

– Rozumiem, że to jest to, co ukradłeś z muzeum – bardziej stwierdził, niż zapytał.

Arcybiskup pokiwał głową.

– To jest odnaleziony we Frankfurcie artefakt – przyznał, po czym, widząc, że papież chce otworzyć srebrny pojemnik, dodał: – Nie radziłbym. Środek jest tak delikatny, że może ulec zniszczeniu.

Marceli rzucił mu zdziwione spojrzenie.

– W takim razie... – rzekł powoli – po co mi to dajesz?

– Po to, abyśmy się razem zastanowili, co możemy z tym zrobić – bez mała wyszeptał arcybiskup – zanim będzie za późno.

– Nic z tego nie rozumiem – przyznał szczerze Marceli.

– W tajnych archiwach Watykanu przechowywany jest mały srebrny zwitek. Stanowi komplet z tym, który znajduje się w środku artefaktu.

– W tajnych archiwach?! – Papież roześmiał się głośno. – Ma arcybiskup na myśli Apostolskie Archiwum Watykańskie? Czyli najbardziej owiane tajemnicą miejsce na globie ziemskim, skąd podobno kontaktujemy się z kosmitami oraz podglądamy przeszłość za pomocą chronowizora?! Tia... Kiedy zostałem papieżem, też miałem nadzieję, że za moment pogadam sobie z E.T. oraz że zamiast „Gladiatora” obejrzę walki w Koloseum na żywo. Tym bardziej że druga część „Gladiatora” to straszna cienizna. Spotkało mnie jednak ogromne rozczarowanie, bo, niech sobie Wasza Ekscelencja wyobrazi, ale niczego takiego nie znalazłem w naszych archiwach. Nie ma tam też arki Noego, Włóczni Przeznaczenia ani nawet Świętego Graala. Są za to niekończąca się sterta starych papierów i tony zakurzonych ksiąg. Słowem, jedno nudziarstwo. Ale przynajmniej mogłem sobie poczytać list od Henryka Ósmego do jednego z moich poprzedników z prośbą o unieważnienie małżeństwa, dokumenty z procesu Galileusza i wytyczne dotyczące inkwizycji. Dobre i to.

Arcybiskup patrzył na niego takim wzrokiem, że papież poczuł się odrobinę nieswojo.

– Widzę, że coś jednak jest nie tak, ojcze – rzekł powoli.

– Kilka miesięcy temu twój poprzednik wydał zgodę na odwiedziny w Apostolskim Archiwum Watykańskim niejakiemu Alainowi Pattiemu, francuskiemu profesorowi archeologii – oznajmił teoretycznie bez związku z poprzednimi kwestiami Otto. – Zgodnie z procedurą mógł się on zapoznać tylko z trzema eksponatami znajdującymi się w zbiorach.

– Być może. – Marceli wzruszył ramionami. – Nie było mnie tu jeszcze wtedy.

– To nie było pytanie – wyjaśnił Otto. – Wiem, że takie zdarzenie miało miejsce. Jak też i to, że Alain chciał obejrzeć tylko jedną rzecz. Ów srebrny zwitek. Nie pozwolono mu, bo dotyk, podobnie jak w przypadku tego, co znajduje się w środku artefaktu, groziłby zniszczeniem owego... dokumentu.

Papież nadal miał grymas niezrozumienia na twarzy.

– Ekscelencja do czegoś zmierza? – zapytał ostrożnie.

– Owszem – odpowiedział arcybiskup. – Przyznam, że z całą premedytacją dałem się przyłapać na kradzieży. Liczyłem na to, że zostanę czym prędzej odesłany na spotkanie z Waszą Świątobliwością.

Marceli zmarszczył brwi.

– Ale przecież kiedy dokonywałeś kradzieży, nie wiedziałeś, jaki będzie wynik konklawe... – rzekł powoli.

– Nie wiedziałem i wiedziałem – odparł tajemniczo Otto. – Czy słyszał kiedyś Ojciec o arcybiskupie Uwo von Richterze?

Papież pokręcił głową.

– To był mój poprzednik – poinformował go Fischer. – I wielki mentor. Poznałem go, kiedy miał pięćdziesiąt lat, a ja zaledwie siedemnaście. Pożegnałem go dzień po moich sześćdziesiątych urodzinach. Był już wtedy schorowany, poruszał się z trudem, lekko niedosłyszał, ale do końca zachował sprawność umysłu. Był też obdarzony niezwykłymi mocami. Pan dał mu dar jasnowidzenia i umiejętność przewidywania przyszłości.

– To powinien zatrudnić się jako wróżka. – Marceli przewrócił oczami. – Co mi tu za banialuki Wasza Ekscelencja opowiada?! – rzekł z wyrzutem. – Chyba nie muszę przypominać, jaka jest nasza oficjalna doktryna w kwestii jasnowidzeń i że nie uznajemy ich jako daru pochodzącego od Stwórcy.

– Bywają od tego wyjątki...

– Nie. – Papież pokręcił głową. – Nie w tym przypadku, jeśli nie towarzyszą im boskie objawienie i zgodność z nauką Kościoła. Wiem, że kilka razy moi poprzednicy uznali za prawdziwe objawienia u osób prywatnych, choćby w Lourdes czy Fatimie, ale nastąpiło to po dokładnym badaniu, i przypominam, nigdy nie zostały one uznane jako obowiązkowe dla wierzących. Kto chce, to wierzy, kto nie, ten może je negować. Rzecz jasna istnieje w teologii pojęcie daru proroctwa, tak jak w przypadku świętych, ale to coś zupełnie innego niż jasnowidzenie. Owszem, uznajemy, że czasem Stwórca może objawić coś wybranym osobom, ale to nie podlega ich woli. Nawet one nie mogą widzieć przyszłości „na życzenie”.

– Och, czcigodny Uwo też nie kontrolował tego daru – pospieszył z wyjaśnieniem arcybiskup. – Czasem po prostu wiedział o niektórych rzeczach, zanim się wydarzyły. Tak było na przykład z upadkiem Związku Radzieckiego. Popatrzył tylko na zdjęcie Gorbaczowa, po czym wpadł w trans i w jego trakcie powiedział, że „wielki kraj na kilkanaście małych się podzieli”. Przewidział wiele różnych wydarzeń. Wojen, kataklizmów... Nawet pandemię, choć sam już nie był jej świadkiem. Umarł rok wcześniej. Na łożu śmierci powiedział mi: „Za kilkanaście miesięcy świat opanuje wielka zaraza. Ulice opustoszeją, ludzie będą odchodzić samotni i w cierpieniu. Nie lękaj się, pomagaj im, dbaj o nich, dodawaj im otuchy. Pamiętaj, nic ci się nie stanie, jeśli tylko okażesz serce innym”. Niech sobie Ojciec Święty wyobrazi, że urządziliśmy w bazylice szpital polowy, kiedy z braku miejsc normalne placówki nie mogły już przyjmować chorych. Byłem z pacjentami codziennie. Wszyscy księża i zakonnice się pochorowali, nasz kościelny o mało co nie zszedł z tego świata, a mnie się nic nie stało. Przeszedłem przez pandemię zdrowy.

– Gratuluję – rzekł cierpko papież. – Nadal nie rozumiem, dlaczego Wasza Ekscelencja w sześćdziesiątym, jak dobrze liczę, szóstym roku życia nagle postanowił zamienić się w kryminalistę.

– Arcybiskup na łożu śmierci przewidział nie tylko pandemię – odpowiedział Otto – ale także wybór Ojca Świętego.

– Słucham? – zdumiał się mimowolnie Marceli.

– Powiedział, że za kilka lat na Tronie Piotrowym zasiądzie ktoś, kto, jak to określił, „mleko matki jeszcze będzie miał pod wąsem”. Przepraszam Ojca Świętego, ale to jego słowa.

– Kontynuuj – poprosił wyraźnie zaintrygowany papież.

– Rzekł mi też, że muszę wtedy przestrzec Ojca Świętego przed wielkim niebezpieczeństwem, jakie na niego będzie czyhać...

– Jakim znowu niebezpieczeństwem?

– Srebrny świstek, który spoczywa w tajnych archiwach, ma podobno następujący tekst. – Arcybiskup wyciągnął zza pazuchy telefon, a następnie okulary, które czym prędzej założył na nos. – „W imię Pana, który zstępuje w chwale, Święty, Święty, Święty, który zza Wielkiej Wody weźmie swoje miejsce. Młody władca na czele wszystkich wierzących stanie i w ogniu wiary rozpali nadzieję. Nim nastąpi zbawienie, Ziemia zadrży, niebo się zatrzęsie. W dniach tych, gdy kłamstwo rządzić będzie i grzechy ludzkości zasłonią światło, ze Wschodu przyjdzie On, kłamliwy wąż z potężną siłą. Imię jego uważane na językach świata będzie. Gdy na Zachodzie Człowiek w Kolorze Słońca nastanie, czas ostateczny odliczać się zacznie. Demon trzeci zatrzyma Słońce, zgniecie królów, zniszczy tych, którzy w jasności zostaną. Jeśli władca młody życie wcześniej straci, Miasto i Świat istnieć przestaną. I w godzinie sądu z grobu Umęczonego Świętego wielki ogień tryśnie i ogarnie wszystkich. Wszystko, co znane, w nicość się obróci. W dwudziestym piątym roku od zera się to stanie”.

– Nic z tego nie rozumiem – przyznał ponownie Marceli.

Arcybiskup co prawda w duchu pomyślał, że młode pokolenie oduczyło się myślenia, ale szybko złajał się za to w duchu. W końcu rozmawiał z papieżem. Pohamował także wygłoszenie uwagi, że treść inskrypcji wydaje się oczywista.

– Jest to zapowiedź wyboru Ojca Świętego i niebezpieczeństwa, że ktoś będzie chciał go zgładzić – wytłumaczył cierpliwie.

– Zgładzić? – zainteresował się wreszcie Marceli. – Myślisz, że faktycznie grozi mi jakieś niebezpieczeństwo?

– Nie wiem, ale ta inskrypcja niepokojąco pokrywa się z przepowiedniami Nostradamusa, który twierdził, że po śmierci bardzo starego papieża wybrany zostanie młody, po którym nie będzie już żadnego, a świat spowije ciemność...

– Młody? – zdziwił się aktualny namiestnik na Tronie Piotrowym. – Hmm... A nie o ciemnej karnacji?

– Są różne źródła i interpretacje.

– No dobrze... – Marceli rozmyślał trochę, po czym wstał z fotela, podszedł do biurka i skorzystał ze stojącego na nim telefonu, przez chwilę mówił coś po włosku, którego to języka jego gość nie znał, po czy wrócił na miejsce i ponownie przeszedł na angielski. – Za moment być może przekonamy się, czy to wszystko ma jakikolwiek sens. A tak przy okazji, zmieniając temat, poprosiłem o przygotowanie listy artystów z Niemiec, którzy mogliby zaśpiewać na koncercie z okazji inauguracji mojego pontyfikatu i osoba z agencji artystycznej, do której się zwróciłem, odpowiedziała mi, że po pierwsze, w tym kraju nie ma nikogo znanego poza jakimś tam Rammsteinem, który się nie nadaje, a po drugie, że jakby ktokolwiek zaczął śpiewać po niemiecku, to wierni by tego nie wytrzymali, bo to język stworzony tylko po to, żeby wydawać nim rozkazy na wojnie i wszystko brzmi, jakby się przeklinało. Prawda to?

– Coś w tym jest – przyznał niechętnie Otto, a wyłapawszy rozbawione spojrzenie papieża, szybko dodał: – Ja jestem tylko w połowie Niemcem. Po ojcu. Moja mama pochodziła z Holandii i też zawsze twierdziła, że dźwięk języka niemieckiego powoduje, że ma ochotę podnieść ręce i natychmiast się poddać. Do śmierci rozmawiała z moim tatą tylko po angielsku.

Przez kilka kolejnych minut omawiali kwestie kradzieży i tego, co powinni zrobić, jeśli media cudem jakimś wejdą w posiadanie zapisu monitoringu z muzeum.

– Teraz, kiedy Wasza Ekscelencja oddał mi ów skradziony przedmiot, być może uda nam się wszystko jakoś zatuszować – zastanowił się Marceli. – Swoją drogą, nadal nie rozumiem, dlaczego ukradł arcybiskup akurat ten przedmiot. Bo żeby trafić przed moje oblicze, nie trzeba się było aż tak wysilać.

– Nie, nie. – Otto popukał się w skroń. – Zacząłem o tym mówić, ale nie skończyłem. Cóż, skleroza. Powolny zabójca naszych umysłów i wspomnień. Otóż napomknąłem już o Alainie Pattim...

– Archeologu. – Młody papież udowodnił, że mimo pozornego znudzenia dość uważnie słuchał tego, co mówił niemiecki duchowny.

– Dokładnie – potwierdził Fischer. – Otóż, mimo że wydano mu zgodę na wizytę w naszych archiwach, to nie pozwolono dotknąć owego srebrnego świstka. Patti zaczął wtedy zabiegać o spotkanie z Ojcem Świętym, ale ten był już bardzo chory i nie było mowy, aby mu zawracać głowę jakimś rozemocjonowanym naukowcem. Ostatecznie Patti dostał się tylko do jednego z wysoko postawionych tutejszych urzędników. Kiedy jednak zaczął snuć przed nim wizję końca świata, ten uznał go za pomylonego i zakazał mu przebywania na terytorium państwa watykańskiego.

– Poczekaj, poczekaj! – zażądał Marceli. – Skoro ten cały Patti nie dotarł do zwoju, a artefakt nie został wtedy jeszcze odczytany, to skąd mu się ubrdał koniec świata?

– Otóż to! – wykrzyknął triumfalnie Otto. – Patti prowadzi od lat stronę internetową, na której opisuje swoje odkrycia dotyczące starożytnego Rzymu. Ogólnie wynika z niej, że jest mocno niedowartościowany i przypisuje sobie wiele zasług, które tak naprawdę należą się innym. Ale nie w tym rzecz. Otóż, jak twierdzi, znalazł on zagubione strony z „Historii Rzymskiej” Kasjusza Diona.

Mina papieża jednoznacznie wskazywała, że słyszy to imię po raz pierwszy.

– Historyk z trzeciego wieku – wyjaśnił szybko arcybiskup. – Napisał historię Rzymu. Podobno zajęło mu to ponad dwadzieścia lat. Zaczął od chwili powstania republiki, a zakończył na panowaniu Aleksandra Sewera, za czasów którego żył. Z osiemdziesięciu ksiąg, które pierwotnie liczyło sobie to dzieło, do naszych czasów zachowało się bodajże dwadzieścia sześć oraz streszczenia jeszcze kilku tomów sporządzone przez średniowiecznych skrybów, którzy je przepisywali. Ostatnia księga, które tyczyła się współczesności Diona, została opracowana bardzo pobieżnie i wyglądała bardziej jak szkic niż skończone dzieło. No i Patti uparł się, że będąc w Nicei, odkrył w tamtejszym muzeum archeologicznym nieznane wcześniej strony z dzieła Diona, a dokładniej z owej ostatniej księgi. Opisywały one obawy cezara Aleksandra Sewera, który był serdecznym przyjacielem Diona, dotyczące końca świata. Zapowiadać go miały inskrypcje wyryte na srebrnych zwojach, z których jeden był własnością imperatora, a drugi, jak to nazwał Dion, „kapłana wiary, która opanowała niższe warstwy społeczne” i którą oskarżał o to, że „psuje porządek społeczny”, choć robił to w sumie dość niemrawo, bo jego przyjaciel, cezar, prowadził politykę zaskakująco przychylną chrześcijanom. Sam Kasjusz bagatelizował obawy imperatora, nazywając ową wiarę w koniec świata „chłopięcą fantazją”. Warto zaznaczyć, że gdy Aleksander przyjął rządy nad Rzymem, miał zaledwie czternaście lat. Kiedy pod koniec życia Kasjusz musiał opuścić Rzym, bo podpadł lokalnym żołnierzom i bał się o swoje życie, dowiedział się od cesarza, że owe inskrypcje zawierają jeszcze jakiś jeden, tajemniczy przekaz, ale że nikt nie umie go rozszyfrować. I że może to być coś, co albo uratuje świat, albo pomoże go zniszczyć. I że Aleksander jest zmartwiony, bo z różnych przyczyn nie ma już dostępu do drugiej z tych inskrypcji. Dion spisał to w notatkach do swojej księgi i dodał do tego notkę: „Młodzi zawsze muszą o czymś bajać, ale lepiej, żeby to był koniec świata niż bezeceństwa, z których słynął brat imperatora”.

– A kto był jego bratem?

– Heliogabal.

– A, obiło mi się o uszy. Niezły psychol. No i co dalej? – Papież popędził swojego rozmówcę niecierpliwym ruchem ręki.

– Kiedy zrobiło się głośno o odczytaniu inskrypcji z artefaktu znalezionego we Frankfurcie, Patti natychmiast się tam pojawił i wystąpił z prośbą do władz muzeum, aby wypożyczyły mu artefakt. Oczywiście otrzymał odmowę. Wtedy poprosił, aby udostępniono mu go do obejrzenia. Odpowiedź ponownie była negatywna. Postanowił więc go ukraść.

– Skąd Ekscelencja to wie? – zdziwił się papież.

Duchowny zarechotał.

– Wiem, że wyda się to Ojcu Świętemu dziwacznym zbiegiem okoliczności, ale dowiedziałem się tego od osoby, do której Patti zwrócił się z prośbą o pomoc w tej sprawie – odpowiedział, poważniejąc.

– Jak to?!

– Kiedy służy się Panu, nie należy oceniać ludzi...

– Wydawało mi się, że akurat nasze... owieczki... lubią oceniać wszystko i wszystkich – mruknął papież, a wyłapawszy zdziwione spojrzenie arcybiskupa, dodał: – Staram się być realistą. Żeby uzdrowić Kościół, przede wszystkim trzeba znaleźć odpowiedź na to, co robimy źle. Nie da się dobrze wyleczyć jakiejś dolegliwości, nie poznawszy jej przyczyny. Można co najwyżej starać się walczyć z jej objawami, ale jak wiemy, to często za mało.

– Rozumiem – potaknął Otto. – Jestem podobnego zdania i dlatego mam w gronie osób, z którymi się kontaktuję, także takie, które, jak by to nazwać... mają nieortodoksyjne podejście do prawa.

– Chyba wdrapałeś się, Ekscelencjo, na najwyższy stopień dyplomacji. – Papież się roześmiał. – Czyli ten Francuz zwrócił się do jakiegoś złodzieja, a ten przyleciał z tym do was?

– Niezupełnie – sprostował arcybiskup. – O zamiarze kradzieży ów ktoś powiedział mi w trakcie spowiedzi. Postanowiłem uprzedzić ów czyn. I tak oto trafiłem przed oblicze Ojca Świętego.

W tym momencie rozległo się pukanie do drzwi. Pilnujący ich gwardzista otworzył je, po czym odebrał z rąk niepozornego, małego człowieczka kilka kartek, które przekazał papieżowi.

– Jak brzmi inskrypcja, którą mi odczytałeś? – zapytał Marceli.

Arcybiskup przejechał palcem po ekranie swojego telefonu i odczytał ponownie to, co przekazał mu jego mentor.

– Zgadza się – potwierdził papież. – To jest dokładnie tekst, który zawiera ów zwitek przechowywany w naszych archiwach. Oczywiście po łacinie. Ciekawe, kiedy czcigodny Uwo zapoznał się z treścią tej inskrypcji.

– Ojciec Święty nie rozumie – rzekł cicho Otto, świdrując papieża przenikliwym spojrzeniem. – On się z nią nigdy nie zapoznał.

ROZDZIAŁ V

– Ty chyba do reszty już oszalałaś? – Na widok schodów prowadzących na Kapitol, czyli jedno z siedmiu wzgórz, na których zbudowano starożytny Rzym, Kazimiera z miejsca poczuła, jak dopada ją artretyzm. – Ile tego jest? Pięćset? Tysiąc?!

– O wiele mniej – odpowiedział oprowadzający teściowe po Wiecznym Mieście ksiądz Michał. – Zaledwie sto dwadzieścia trzy stopnie.

– Zaledwie?! – prychnęła wściekle Niedzielska. – Dobre sobie. Rozumiem, że ta zołza chce mnie wykończyć, ale że wielebny też, to już się trochę dziwię. Nie ma tu jakiejś windy?

– Nie. – Duchowny pokręcił głową. – Możemy wejść na górę powoli i popodziwiać piękno schodów, które zaprojektował sam Michał Anioł.

– Chyba Michał Diabeł! – warknęła Kazimiera. – Jakby był aniołem, toby wymyślił windę.

– Oj, już przestań! – rzekła gniewnie Maja. – Jakoś po schodach w Wambierzycach leciałaś tak, że i Usain Bolt by cię nie dogonił. Albo na tę tam... Kalwarię Pacanowską!

– Pacławską! – poprawiła Kazimiera z urazą. – Z Pacanowa to jest Koziołek Matołek. I ty, jego najbliższa krewna! Poza tym akurat tam wcale nie ma dużo schodów. Po co my w ogóle mamy się tu wdrapywać?

– Na górze stoi pomnik Marka Aureliusza – odpowiedziała Maja.

– Mam dostać zawału, żeby popatrzeć na jakiegoś poganiana? – zniesmaczyła się Kazimiera.

– I kolos!

– Kto?!

– Kolos! – powtórzyła Maja. – Zrekonstruowany gigantyczny pomnik cesarza Konstantyna. Podobno ma trzynaście metrów. Chcę go koniecznie zobaczyć!

– No to idź, czy ja ci bronię? – Mina Kazimiery wskazywała na to, że nie zamierza zmienić zdania w kwestii przejścia po dziele Buonarrotiego.

Maja, której nie chciało się latać samej w tę i z powrotem, rzuciła błagalne spojrzenie Michałowi. Ten, korzystając z tego, że wzrok Niedzielskiej zwrócony jest w inną stronę, mrugnął do Mai porozumiewawczo.

– Cesarz Konstantyn to postać bardzo ważna dla każdego katolika – rzekł pouczająco. – To on uczynił chrześcijaństwo jedyną religią obowiązującą w Imperium Rzymskim.

Na twarzy Kazimiery pojawiło się zainteresowanie. Wrzesińska za to zastanowiła się, co ostatecznie zatriumfuje: lenistwo czy dewocja.

– A poza tym ten budynek na lewo – Michał machnął ręką – to bazylika Santa Maria in Aracoeli, czyli Matki Bożej na Ołtarzu Niebios. To jeden z najważniejszych kościołów w tym mieście. Został zbudowany w trzynastym wieku na miejscu ruin rzymskiej świątyni Junony, żony Jowisza. Prowadzą do niego sto dwadzieścia cztery stopnie, zbudowane sto lat po bazylice jako wotum po epidemii. Wspinaczka po nich to symbol pokuty i pokory. We wnętrzu znajduje się wiele relikwii na czele z cudowną figurką Dzieciątka Jezus, do której modlili się papieże, cesarze i zwykli ludzie i którą uważa się za czyniącą cuda.

– No to czemu nie mówicie tak od początku! – zakrzyknęła Kazimiera, po czym przemierzyła schody bez śladu zadyszki, za to w takim tempie, jakby ją goniło stado wściekłych wilków.

Po zwiedzeniu bazyliki udali się do Muzeów Kapitolińskich, w których przechowywano zachowane fragmenty kolosa. Z pomnika, niegdyś olśniewającego swoimi rozmiarami, blaskiem białego marmuru i bijącą z niego potęgą cesarza uwiecznionego w pozie Jowisza Kapitolińskiego, zostało ledwie kilka części. Głowa, większa niż człowiek, spoczywała na kamiennym cokole, a nieruchome oczy zdawały się patrzeć w wieczność. Postawiona obok dłoń imperatora z wyciągniętym palcem wskazującym nadal wydawała się rozkazywać, a fragmenty ramion, kolan i stóp porozrzucane były tak, jakby kolos upadł na kolana przed losem i historią. Marmur, z którego wykonano kolosa, gdzieniegdzie popękał, ale mimo to wytrzymał próbę czasu. Pozostałości olbrzymiej rzeźby zdawały się być niemymi świadkami upadku imperium pod ciężarem własnych ambicji. I choć cesarze przyszli i odeszli, a nawet i imię Konstantyna usunięto z czasem w cień, to jego kamienne oczy patrzyły dalej na miliony osób, które przyjechały, aby podziwiać Wieczne Miasto.

Rekonstrukcja posągu pokazywała, jak monumentalne było to dzieło. Odtworzona w skali jeden do jednego i dokładna w każdym szczególe, została odsłonięta w dwa tysiące dwudziestym czwartym roku przy Villa Caffarelli w ogrodach Muzeów Kapitolińskich. Mierzący trzynaście metrów, wykonany z żywicy, poliuretanu, mączki marmurowej i gipsu, kolos zaczął ponownie górować nad otoczeniem, niczym sen z przeszłości, który ożył wśród współczesnych murów.

Stojąca przed nim i podziwiająca detale rekonstrukcji, Maja po raz kolejny powtórzyła sobie w duchu, że pomniki przeszłości są o wiele piękniejsze niż to, co zostawi po sobie jej pokolenie.

– Statua ukazuje cesarza w takiej pozycji, jakby zasiadał na tronie świata – dobiegł do niej głos polskiego przewodnika oprowadzającego po Rzymie sprawiających wrażenie kompletnie znudzonych turystów. – Lewa dłoń dzierży glob, prawa laskę, symbol władzy i prawa. Tunika, drapowana złotem, układa się dostojnie na odsłoniętym kolanie, a nagi tors błyszczy światłem, którego nie powstydziłby się sam bóg Słońca, Helios. Twarz cesarza jest jednocześnie spokojna, ale i stanowcza, budząca respekt. Niegdyś cesarz, dziś święty Kościoła, spogląda z Kapitolu nie tylko na Wieczne Miasto, ale i na minione epoki, które nie zdołały pogrzebać jego legendy. W promieniach rzymskiego słońca, między ruinami i wieżami, kolos znów przemawia do naszych serc i sumień. Mówi o władzy, która przemija, i o pamięci, która trwa. I każdy, kto patrzy w jego oczy, musi zapytać siebie: „czy jestem godzien stanąć przed obliczem wieczności?”.

„Pięknie powiedziane”, pomyślała, przyglądając się przewodnikowi, młodemu, sprawiającemu przesympatyczne wrażenie, szczupłemu blondynowi w nieco zabawnych, rogowych okularach i z rozwichrzoną, niesforną czupryną. Tak na oko dała mu koło trzydziestki.

– Czy są jakieś pytania? – zapytał blondyn.

– Gdzie tu jest Hard Rock Cafe? – rozległ się głos nieco tłustawego czterdziestolatka w spranych dżinsach i T-shircie z napisem „Iron Maiden”.

Wbrew oczekiwaniom Mai na twarzy blondyna nie pojawiło się rozczarowanie ani irytacja, ale łagodna rezygnacja. Najwyraźniej był przyzwyczajony do tego typu pytań.

– Mniej więcej pół godziny stąd, na Vittorio Veneto – odpowiedział od razu.

– Daleko – westchnął z żalem tłusty.

– To może chociaż McDonald’s? – spytała stojąca obok niego tleniona i zdaniem Mai mocno pretensjonalna blondi upchana w kreację pod tytułem: „To nic, że trzeszczy w szwach, ale za to jaka jestem w tym sexy”. – Przecież tego włoskiego gówna w ogóle nie da się jeść. Kraj pizzy! Kurwa. Bzdzina sera i ciasto cienkie jak zużyte gacie. Nie to co u nas w pizzerii w Ciechanowie. Jak się zamówi pizzę „Góral na wsi”, to jest tam wszystko: kiełbasa, bekon, wołowina, szynka, oscypek, pieczarki, cebula, kukurydza, ogórki konserwowe! Ciasto grube, puszyste. Sera mnóstwo, nawet w krawędziach. To jest pizza! To ja rozumiem! A nie te zdechłe placki tutaj. Powinni się uczyć od nas!

– No, no. – Ochoczo pokiwała głową stojąca obok niej kobiecina, do której idealnie pasowało określenie „szara myszka”. – Albo te ich flaki. Zamówiłam wczoraj i podali mi coś, co przypominało balasa. I śmierdziało! To nawet nie była zupa! Zero wody! Byłam pewna, że się pomylili, ale ktoś mi wytłumaczył, że tutaj tak się podaje flaki. Zgroza! Myślałam, że puszczę pawia. Nawet tego nie tknęłam.

– I jeszcze te ich makarony – rzekł starszy pan, jakby żywcem wyciągnięty z poradnika: „Jak nie ubierać się na wakacjach ani w ogóle w życiu”, a mający na sobie sandały, białe skarpety, o rozmiar za duże drelichowe brązowe rybaczki oraz zieloną lnianą koszulę w palemki. – Podają je prawie na surowo i nazywają jakoś tak „wzdęte”, czy cóś na podobie. Wzdęcia to można po nich dopiero dostać. Jak moja żoneczka zrobi kluseczki, to się same rozpływają w ustach, Prawda, skarbeńku? – Przygarnął do siebie zarumienioną, pulchną szatynkę.

– Zaprowadzę państwa do McDonalda, już wkrótce – obiecał przewodnik. – Chciałbym jednak wiedzieć, czy macie państwo jakieś pytania dotyczące muzeum albo kolosa.

Najmłodsza z jego słuchaczek, wytatuowana brunetka z takimi ustami, jakby użądliło ją w nią stado os, podniosła rękę.

– Tak, słucham... – rzekł z nadzieją przewodnik.

– Gdzie tu można zrobić paznokcie? – zapytała brunetka. – Bo tips mi odleciał.

Na widok miny blondyna Maja ledwo co powstrzymała się, aby nie wybuchnąć śmiechem, tym bardziej że w głębi duszy serdecznie mu współczuła. Doskonale znała możliwości swoich rodaków i za każdym razem, kiedy wydawało jej się, że już wspięli się na wyżyny swoich możliwości, zawsze przekonywała się, że jednak ich nie doceniała. W Wenecji usłyszała opinię: „Naprawdę, za dużo tej wody. Reumatyzmu można dostać! Mogliby choć część osuszyć”. Na pustyni w Egipcie z fascynacją zapoznała się z opinią, że: „Tyle piachu. Takie marnotrawstwo. Jakby nie można było tu wybudować jakiegoś osiedla i centrum handlowego”. Zaś nie dalej jak godzinę wcześniej usłyszała na Forum Romanum zdanie: „I z czego niby oni są tacy dumni? Z tych ruin, i to w samym w środku miasta? Przecież to wygląda jak u nas w Jarocinie, kiedy remontowali rynek! Wzięliby to i jakoś ogarnęli!”.

– Poszukam – usłyszała odpowiedź przewodnika. – A na razie macie państwo pół godziny wolnego na toaletę, zdjęcia i odpoczynek, zanim ruszymy dalej.

Wycieczka niemrawo rozlała się po ogrodzie.

– Nie ma pan z nimi łatwo, prawda? – rzekła Maja łagodnie do przewodnika, który klapnął na ławeczce tuż obok niej.

Blondyn poprawił zsuwające mu się z nosa okulary i spojrzał na nią z niezdecydowaną miną.

– Bywają gorsi – rzekł dyplomatycznie.

– Mogę sobie wyobrazić! – zaśmiała się Wrzesińska, po czym wyciągnęła do niego rękę i się przedstawiła.

– Leszek Bielik – odwzajemnił się przewodnik. – Pani tu też na wycieczce.

– Raczej na czymś w rodzaju pielgrzymki, choć nie wiem, czy to dobre określenie – zastanowiła się. – Przyjechałam na inaugurację pontyfikatu nowego papieża. Razem z moją... – Nie pierwszy raz miała wątpliwości, jak nazwać Kazimierę. Przyjaciółka nijak nie chciało jej przejść przez gardło. Członek rodziny brzmiało strasznie formalnie. Krewna było nieprawdą. A z kolei znajoma nie oddawało ich wzajemnych relacji.

– Partnerką? – dokończył życzliwie Bielik, a widząc zmieszanie na twarzy Mai, szybko dodał: – Ja jestem tolerancyjny. Mój serdeczny kumpel jest gejem i nawet byłem drużbą na jego ślubie.

Maja chciała wygłosić jakieś słowa wyjaśnienia, ale w tym momencie podeszła do nich Kazimiera.

– O, tu jesteś! Ocipieć można od tego upału – rzekła, ocierając pot z czoła, po czym, dopiero teraz zauważywszy siedzącego na ławce młodzieńca, dokończyła z lekką skruchą: – To znaczy przepraszam za słownictwo, ale jest tak gorąco, że już sama nie wiem, co mówię.

– Nie szkodzi, sam ledwie daję radę – pocieszył ją Bielik.

– Proszę. – Idący za Kazimierą ksiądz Michał podał jej chusteczkę.

Na twarzy Leszka pojawiło się zdumienie. Wstał i przedstawił się najpierw Kazimierze, a potem Michałowi.

– Widzę, że dużo się zmieniło w Polsce, od kiedy stamtąd wyjechałem trzy lata temu – zauważył, zanim Maja zdążyła wypowiedzieć jakiekolwiek słowo.

– Na gorsze! – powiadomiła go stanowczym głosem Niedzielska. – Teraz u władzy znowu są agenci Putina. I Sorosa. I tego z Niemiec, jakiegoś tam. Nigdy nie pamiętam. Kradną, ograniczają wolność, rujnują kraj i kłamią na każdym kroku.

Leszek wybałuszył na nią oczy. Maja otworzyła usta, ale nie powiedziała nic, bo zaczęła do niej docierać groteskowość całej tej sytuacji i, szczerze mówiąc, była ciekawa, jak to wszystko się dalej potoczy.

– Ale przynajmniej obyczajowo się poprawiło – rzekł nieśmiało Bielik.

– Poprawiło?! – wysapała ze złością Kazimiera. – No też coś! Wpuszczają do szkół te no... Drąg quiny! Ubrane jak strachy na wróble. I te drąg quiny uczą małe dzieci, jak się malować i zmieniać płeć. Niedługo już w żłobku nie będzie się można połapać, kto jest kim. Bandyterka! A minister edukacji wyrzuciła z lektur wszystkie dobre książki i zostawiła same masońskie!

Maja w duchu pogratulowała Sienkiewiczowi, Mickiewiczowi i Słowackiemu oraz Tokarczuk przynależności do grona wolnomularzy.

– Nic nie rozumiem – przyznał Bielik. – Jakim cudem godzi pani swoje poglądy z pani związkiem?

– A co ma do tego mój związek? – zdumiała się Kazimiera. – Poza tym, ważne, co ja myślę, a nie co myśli druga strona. Ktoś musi rządzić, bo inaczej byłaby anarchia! W domu też!

Leszek przeniósł wzrok na Maję.

– Nie chciałbym, aby to źle zabrzmiało, ale bardzo pani współczuję – wyszeptał.

– Czego jej współczuć?! – prychnęła Niedzielska.

– Z całym szacunkiem, ale bycie pani partnerką na pewno nie jest proste.

– Partnerką?! – Mai przez chwilę wydawało się, że Kazimiera padnie trupem. – Czy pan się najadł szaleju?!

– Myślałem... – zaczął Leszek, purpurowiejąc na twarzy.

– Nie zdążyłam panu wyjaśnić – rzekła spokojnie Maja. – To jest matka mojego zięcia.

Bielik wyglądał tak, jakby właśnie modlił się o to, aby ziemia się pod nim zapadła.

– Bardzo przepraszam – wyjąkał.

– Pan myślał, że ja... – Zgroza nie pozwoliła Kazimierze znaleźć odpowiednich słów do ubrania tej myśli w słowa. – No też coś! Podejrzewać o takie bezeceństwa... mnie?!

Michał robił wszystko, aby się nie roześmiać.

– Bardzo przepraszam – powtórzył Leszek, najwyraźniej nie potrafiąc na razie wymyślić nic lepszego.

– Mnie nie musi pan za nic przepraszać – pocieszyła go Maja. – Dla mnie to nawet komplement.

– Komp... – zaczęła Kazimiera oburzonym tonem, ale Wrzesińska nie pozwoliła jej dokończyć.

– To znaczy nie komplement, biorąc pod uwagę, z kim mnie pan połączył w parę – rzekła ironicznie. – Będzie pan musiał to jakoś teraz nadrobić.

– Z miłą chęcią – zapewnił Leszek, patrząc na wciąż wściekłą Niedzielską. – I chyba nawet wiem jak. Czy chciałyby panie zobaczyć coś, o czym większość turystów nie wie, że w ogóle istnieje?

– Zawsze! – odparła Maja.

– O ile nie są to jakieś diabelstwa – zastrzegła Kazimiera.

– Wręcz przeciwnie – zapewnił Bielik. – Gdyby były panie tak miłe, to spotkamy się za... – zerknął na aktualną godzinę wyświetlaną na komórce – ...półtorej godziny przy Porta Sant’Uffizio. Nie wiem, czy wiecie, gdzie...

– Wiemy – odezwał się ksiądz. – Czy jest pan pewny, że dostaniemy się do środka? Podobno to teraz niemożliwe...

– Tss... – Leszek położył palec na ustach. – Proszę mi nie psuć niespodzianki. Do zobaczenia za półtorej godziny. Idę pozbierać moją grupę i odstawić ją do jakiejś burgerowni. Doprawdy, nie wiem, po co ci ludzie w ogóle tu przyjeżdżają...

– Gdzie on nas chce zabrać? – zapytała Kazimiera, kiedy nowy znajomy zniknął im z oczu. – Mam nadzieję, że nie do jakiegoś takiego miejsca, że później będę się wstydzić, że tam byłam?

– Bynajmniej – zapewnił ją Michał. – Myślę, że jak dla kogo, ale dla pani będzie to akurat wyjątkowe przeżycie.

– Czyli ja umrę z nudów – westchnęła Maja.

– Też nie – zaprzeczył stanowczo ksiądz. – To jest akurat takie miejsce, które zafascynuje każdego, kto będzie miał szczęście się tam dostać. A zapewniam, że udaje się to tylko wybrańcom.

– Ciekawe, co to takiego – mruknęła Maja. – To co robimy przez półtorej godziny?

* * *

Marcin, zostawiony w La Casa dei Miracoli z zadaniem, aby czatował na profesora Lewandowskiego, z radością odnotował, że właśnie powoli mija mu migrena. Owa przypadłość, wydarzająca mu się prawie zawsze po lotach, sprawiła, że nie wybrał się z resztą towarzystwa na zwiedzenie Rzymu, tylko wziął pomagający mu w takich okolicznościach medykament i zasiadł w najciemniejszym rogu pensjonatowego lobby.

Pełna współczucia Michalina, która też od czasu do czasu borykała się z tą dolegliwością, przyniosła mu wodę z cytryną, tłumacząc, że przy migrenie trzeba się nawadniać i że jej to pomaga. Marcin podziękował, włożył do uszu słuchawki z relaksującą muzyką i zaczął czekać, aż lekarstwo zadziała. Po kilkunastu minutach odnotował przybycie do pensjonatu młodej dziewczyny. Była zdenerwowana, kiedy jednak Michalina poinformowała ją, że jej narzeczony jeszcze nie wrócił, wyraźnie odetchnęła. Następnie do hotelu weszła ekipa sześciu smętnie prezentujących się osób, sprawiających wrażenie zombi. Marcinkowski najpierw się zdziwił, a następnie wpadł na pomysł, kim mogą być i dlaczego sprawiają wrażenie pozbawionych życiowej energii. Po chwili jego podejrzenia się potwierdziły.

Oto bowiem na szczycie schodów stanęła ONA. Największa, swoim zdaniem, gwiazda muzyki od czasów mitologicznej muzy Euterpe, wykonawczyni hitu o mewie, który w jej osobistej hierarchii był ważniejszy w historii Polski od „Bogurodzicy” i „Mazurka Dąbrowskiego” razem wziętych. Nieomylna, rzecz jasna według siebie, profesjonalna, empatyczna i nieskalanie śliczna. Klaudia Hutniak. Zeszła po schodkach, zatrzymując się w dramatycznej pozie na najniższym, jakby niewidzialna siła próbowała powstrzymać jej dalsze boskie kroki, po czym zasłoniła ręką twarz.

– Kto, do diaska, pozwolił słońcu, aby mnie tak oświetlało? – zapytała głosem rozdeptywanej żmii. – Czy to jest zamach na mój wzrok?! Przecież wiecie, że promieniowanie UV mnie uczula!

W zombi jakby strzelił piorun. W ciągu trzech sekund ktoś już biegł z zasłoną, ktoś inny z wachlarzem, a trzecia osoba, szczupła dziewczyna z dredami, dopadła do diwy i osłoniła ją własną sukienką, której podwinięcie ujawniło przy okazji fakt, że jej właścicielka nosi jakieś szarawe barchany obszyte koronką.

Kiedy lobby zaczęło już tonąć w półmroku, Klaudia zeszła z ostatniego schodka i stanęła przed lustrem. Zapadła cisza. Niepokojąca. Mroczna. Zwiastująca burzę. Potem nastąpił jęk, przeciągły jak zawodzenie syreny morskiej.

– Czy wy widzicie, jak ja wyglądam?! – zapytała Klaudia. – Moja twarz przypomina n-a-l-e-ś-n-i-k! Kto mi polecił tych ludzi od make-upu?! Sami popatrzcie! To są policzki czy placki dyniowe?! Czy ja jestem gwiazdą estrady, czy śniadaniem w barze mlecznym?! Jak mam się pokazać na próbie, wyglądając jak menu dnia?

Zombi wyraźnie nie wiedzieli, jak zareagować.

– I te włosy! – Hutniak potrząsnęła swoją koafiurą, której twórca musiał być zakochany w baroku. – Mówiłam temu wariatowi, że chcę proste uczesanie, to mi odpowiedział, że ma wizję. I proszę! Przecież loki wyszły z mody dwa sezony temu. A i wtedy byłam im niechętna. Wyglądam jak pudel! Przecież jak wyjdę na ulicę, to ludzie będą mi rzucali patyki, żebym aportowała! Wszystko źle.

Trzy osoby zerwały się, aby pocieszać diwę i zapewniać ją, że prezentuje się przefantastycznie i nigdy jeszcze nie była tak atrakcyjna. Kiedy Klaudia powyginała się już przed lustrem, wyraźnie pławiąc się w morzu komplementów, jedna z zombi wyciągnęła z pokrowca suknię z białych i żółtych piór.

– Co to jest? – zapytała Hutniak tonem niezapowiadającym nic dobrego.

– Suknia z nowej kolekcji Zosi Gałczyńskiej „Ulotna delikatność” – odpowiedziała drżącym głosem dziewczyna.

– Przecież to wygląda, jak wyciągnięte z kołdry puchowej kogoś cierpiącego na nietrzymanie moczu. – Klaudia z obrzydzeniem dotknęła piór. – Będę się w tym prezentowała jak parodia Wielkiego Ptaka z „Ulicy Sezamkowej”.

– Chodziło o upodobnienie cię do gołębia pokoju – wytłumaczyła nieśmiało dziewczyna.

– Gołębia?! – W oczach Hutniak pojawiły się pioruny. – Mam wzlecieć i nakitrać na karoserię papamobile? Tak?!

Dziewczyna spuściła oczy. Marcinowi zrobiło się jej szkoda, tym bardziej że suknia, jego zdaniem, nie była wcale taka zła.

– Nie mogę – westchnęła rozdzierająco Klaudia. – Nie mogę pracować w takich warunkach. Gdzie są moje truskawki? – Potoczyła wzrokiem po ogłupiałych zombi.

Jeden z nich ocknął się i sięgnął do porzuconej w kącie reklamówki, z której wyjął plastikowy pojemnik z żądanymi przez piosenkarkę owocami.

– Umyte... – zawiadomił, podając go diwie.

Klaudia rzuciła wzrokiem na pojemnik, po czym spojrzała na chłopaka tak, jakby podał jej w nim zgniłe jajka albo coś równie paskudnego.

– Miały być obrane – rzekła płaczliwie – i pokrojone w kształt serca. Jak mam jeść coś takiego?!

Marcin przelotnie zastanowił się, jak można obrać truskawki, ale reakcja zombi, którzy rzucili się w stronę Michaliny z pytaniem, czy pożyczy im nóż, pokazała mu, że jest jedynym zdziwionym tym żądaniem. Reszta widać była przyzwyczajona do szaleństw diwy.

– A pan to kto? – Klaudia wreszcie zauważyła obecność jakiejś obcej jednostki w swoim pobliżu, po czym niecierpliwie machnęła dłonią w stronę dziewczyny z sukienką. – Weź mi zabierz te pióra sprzed oczu i powiedz Zosi, żeby następnym razem uszyła coś z porządnego materiału, a nie z tego, z czego jej mama oskubie kurę do obiadu. No więc...? – Znów popatrzyła pytająco na Marcinkowskiego.

Ten przedstawił się, po czym rzekł:

– Rzecz jasna jestem wielkim fanem pani talentu...

Hutniak zmierzyła go nieodgadnionym wzrokiem.

– To oczywiste – rzekła z lekceważeniem. – Wszyscy geje mnie uwielbiają. Zwłaszcza tacy maczo.

Marcin przypomniał sobie zdanie swojego kolegi muzyka, który miał wątpliwą przyjemność współpracy z diwą i osądził potem, że gdyby było więcej takich jak ona, to rozwiązałby się problem z brakiem pustaków do budowy domków jednorodzinnych. Wtedy wydawało mu się, że kolega lekko przegina. Teraz w duchu przyznał mu rację.

– To miło – zapewnił jednak z uśmiechem.

Klaudia puściła do niego oczko, po czym odwróciła się do zombi.

– Musicie mi znaleźć kostium na dzisiejszą próbę – oznajmiła tonem nieznoszącym sprzeciwu. – Jesteśmy w światowym centrum mody, więc to nie powinno być trudne. Zadzwońcie do Donatelli, zadzwońcie do Domenico i Stefano, zadzwońcie do Giorgio albo Miucci. Muszę mieć coś za trzy godziny. No już! Ruszcie się! – co rozkazawszy, tanecznym krokiem wróciła na schody, po chwili znikając z pola widzenia.

Zombi powolnym krokiem skierowali się w stronę wyjścia z pensjonatu.

– Kto to jest Giorgio? – zapytał bezradnie jeden z nich.

– Licho wie. – Drugi wzruszył ramionami.

– I tak dobrze, że nie kazała nam zadzwonić do Coco Chanel – westchnął trzeci.

– Nie mów hop! – poprosił czwarty. – Ostatnio chciała zaśpiewać w duecie z Davidem Bowiem, a jak jej powiedziano, że przecież on nie żyje, to zapytała, czy to jest jakiś problem. A gdy jej oznajmiono, że chyba jednak tak, to się popłakała z żalu, że ludzie są tak niekompetentni, że umierają, kiedy ona akurat chce coś z nimi nagrać. A na koniec powiedziała, że miała Bowiego za profesjonalistę i bardzo się na nim zawiodła.

Marcin odprowadził ich współczującym wzrokiem do drzwi, w których właśnie pojawił się wchodzący do pensjonatu wysoki, smukły młodzieniec o artystycznym uczesaniu pod tytułem „och, to takie wiatrem smagane”, którego przygotowanie musiało mu jak nic zająć pół poranka. Marcinkowski ledwo co na niego spojrzał, a jego „gejdar” natychmiast wystrzelił w kosmos.

„Jak by to powiedziała Danuśka: mój ci on”, pomyślał, cytując dosłownie bohaterkę „Krzyżaków”. Nowo przybyły chciał skierować się w stronę windy, ale Marcin zagrodził mu drogę.

– Jak miło poznać – rzekł, wyciągając dłoń. – Marcin Marcinkowski. Też jestem gościem tego pensjonatu.

Chłopak był zaskoczony tylko przez chwilę.

– Kacper Panek. – Uścisnął rękę Marcina, obciął go wzrokiem, po czym lekko mu błysnęło w oku. – Mnie też miło.

„Miło to ci dopiero będzie”, pomyślał Marcinkowski.

– Jesteś studentem archeologii, tak? – zapytał pro forma, bo doskonale znał odpowiedź. – Przyjechałeś tu z profesorem Lewandowskim?

– Skąd... – zaczął młodzieniec, ale jeden rzut oka na obserwującą ich Michalinę sprawił, że nie dokończył pytania. – Jak widzę, wywiad działa.

– Przecież to żadna tajemnica – zaśmiał się Marcin. – Spieszysz się gdzieś czy przyjmiesz zaproszenie na drinka?

Kacper zawahał się i jeszcze raz przejechał Marcinkowskiego oceniającym spojrzeniem. Marcin wiedział, że w kategorii atrakcyjności zasługuje na mocną ósemkę. Chłopak, jego zdaniem, oscylował gdzieś w granicach szóstki. Matematyka w tym zakresie była nieubłagana.

– Ja stawiam – dopowiedział jednak, żeby ostatecznie przesądzić kwestię.

– W takim razie bardzo chętnie. – Panek pokiwał głową. – Znam fajny bar w pobliżu. Drinki mają tam w porządku.

Przybytek pod nieco mroczną nazwą Il Foro Notturno znajdował się faktycznie ledwie półtorej minuty drogi od pensjonatu. Marcin zamówił dwa drinki pod uroczą nazwą Porn Star Martini, po czym zagadnął:

– Jak ci się podoba w Rzymie? – karcąc się w duchu, że już większego banału nie mógł wymyślić.

– W porządku – odparł Kacper. – Choć wolę klimat Barcelony lub Berlina.

„Czemu mnie to nie dziwi?”, pomyślał Marcin z rozbawieniem.

– Ale chyba w Rzymie masz większe pole do popisu – rzekł, a widząc zdziwienie na twarzy swojego rozmówcy, wyjaśnił: – Chodzi mi o te wszystkie stare kamyki, które doprowadzają do orgazmu każdego archeologa.

– Mnie do orgazmu doprowadza zupełnie coś innego – mruknął Kacper.

– O tym porozmawiamy później – zapewnił Marcin z dwuznacznym uśmieszkiem.

Ku jego zdziwieniu Panek się nie zmieszał.

– Trzymam za słowo – odparował szybko. – Jeśli chcesz wiedzieć, to mój stary jest pasjonatem archeologii. A ponieważ dziadkowie nie pozwolili mu iść na ten kierunek, bo ich zdaniem to żaden zawód, więc musiał zostać prawnikiem. Wszystkie ambicje dotyczące archeologii przerzucił na mnie. Co było robić?

– Biedactwo – skomentował ironicznie Marcin. – Jakże ci współczuję tego rozbijania się między Rzymem, Atenami a Kairem...

– W Kairze jeszcze nie byłem – sprostował Kacper.

– Nic ciekawego. – Marcinkowski machnął z pogardą ręką. – Mocno przeludniony, nieco brudnawy i średnio atrakcyjny. Jedyne, co mi się tam podobało, to piramidy.

– Może kiedyś się wybiorę – odparł Panek. – A co do Rzymu. Jest tu... dziwnie.

„Trup w wannie na dzień dobry, nie sposób się nie zgodzić”, przyznał mu w duchu rację Marcinkowski.

– Dlaczego? – zapytał za to głośno.

– Dzieje się tu coś... niecodziennego – dopiero teraz widać było konsternację na twarzy Panka.

– Co masz na myśli? – zaciekawił się Marcin.

– Profesor przywiózł nas tu...

– Nas...? – Marcinkowski na wszelki wypadek postanowił udawać niezorientowanego.

– Mnie i mojego kolegę z roku, Mariusza – wyjaśnił Kacper – żebyśmy pomogli mu przy pracy w mniej znanych i zamkniętych dla turystów częściach rzymskich katakumb. Wiesz... Przy dokumentacji inskrypcji, fresków, reliktów. Nawet mnie to trochę podjarało. Tajemniczy klimat, ciemność, odkrywanie nisz grobowych, skarbów w nich ukrytych. Odkąd jednak przyjechaliśmy, nie byliśmy w katakumbach ani razu.

– Jak to?!

– Kiedy już dotarliśmy do Rzymu, profesor powiedział nam tajemniczo, że okoliczności się zmieniły i że teraz musimy popracować nad jakimś artefaktem, który znaleziono w Niemczech. I że jest umówiony ze swoim kolegą, profesorem z Francji, który bada tę sprawę od lat. Moim zdaniem – Kacper ściszył głos – profesor zaczął trochę niedomagać na głowę.

– Skąd taka opinia? – zdziwił się Marcinkowski.

– Bo... – Panek zawahał się przez chwilę. – A, powiem ci, bo to nie ma sensu. Zapytaliśmy z Mariuszem, skąd ta zmiana planów, a profesor popatrzył na nas tak jakoś dziwnie i odpowiedział, że to po to, abyśmy jeszcze trochę pożyli.

– Co to niby oznacza?!

– No właśnie. Też tego nie mogliśmy zrozumieć, a profesor odmówił wszelkich wyjaśnień. To dziwak. Jak go poznasz, sam to zauważysz.

– Ciekawe, co mógł mieć na myśli.

– On często posługuje się metaforami – wyjaśnił Kacper. – A ten jego kolega z Francji też sprawia wrażenie nie do końca normalnego. Nie dało się z nim porozmawiać na żaden inny temat niż ten artefakt. Jak chcieliśmy go z Mariuszem wyciągnąć wieczorem na kolację, to potraktował nas tak, jakbyśmy zaproponowali mu nie wiadomo jakie przestępstwo.

– Stary? Młody?

– Koło czterdziestki. Może trochę młodszy, bo broda zawsze trochę postarza. Szczupły. Z takim dziwnym nosem. Baby-Jagi.

Marcin pogratulował sobie w duchu. Wszystko wskazywało na to, że właśnie odkrył tożsamość tajemniczego „znikniętego” z łazienki Kazimiery nieboszczyka.

– A ten artefakt? – zmienił na wszelki wypadek temat, żeby nie wzbudzić podejrzeń u Panka, że za bardzo interesuje się Francuzem. – To coś ważnego?

– E tam. – Kacper machnął dłonią w geście lekceważenia. – Jakaś pozostałość po pierwszych chrześcijanach. Modlitwa na srebrnym zwoju. Nie wiem, czemu profesor i ten koleś z Francji tak się na tym zafiksowali.

– Powiesz coś więcej?

Kacper w parę minut streścił mu oficjalną część historii frankfurckiego znaleziska.

– Faktycznie, nie brzmi jakoś odkrywczo – podsumował Marcin, po czym, widząc, że w trakcie rozmowy opróżnili kieliszki, zapytał: – Jeszcze po jednym?

Panek pokręcił głową.

– Alkohol na pusty żołądek zawsze powoduje u mnie ból głowy – wytłumaczył.

– Możemy zamówić coś do jedzenia – zaproponował Marcinkowski.

– Owszem. – Kacper kiwnął głową. – Pizzę z dowozem.

– Z dowozem? – Marcin zmarszczył brwi.

– Do twojego pokoju – zasugerował Panek, posyłając mu porozumiewawczy uśmieszek. – Mniej więcej za jakieś pół godziny?

– Pół godziny?! – Marcinkowski odwzajemnił uśmiech. – Nie żartuj. Godzina najmarniej!

– Może być i godzina – zgodził się Kacper, po czym wstał od stołu. – Zobaczymy, czy nie jesteś mocny tylko w słowach.

ROZDZIAŁ VI

Wejście do nekropolii watykańskiej znajdowało się z boku bazyliki Świętego Piotra, nieopodal bramy przy Via Paolo VI, na zewnątrz kolumnady, nieco na południe w pobliżu wejścia do Sali Audiencji Generalnej. Leszek ucieszył się na widok trójki nowych znajomych, po czym najpierw zaprowadził ich do biura Gwardii Szwajcarskiej, gdzie ich wylegitymowano.

– Nikt z was nie ma astmy, nie przechodził ostatnio zawału ani zapalenia płuc? – upewnił się gwardzista przeglądający ich paszporty.

Usłyszawszy negatywne odpowiedzi, oddał im dokumenty i skinął głową na Leszka. Przewodnik poprowadził swoich towarzyszy wąskim korytarzem, w którym świeże, nieco chłodne powietrze przyjemnie kontrastowało z popołudniowym gorącem i zaduchem panującym na zewnątrz.

– Nekropolia watykańska znajduje się kilkanaście metrów pod podłogą bazyliki – poinformował Bielik.

– A skąd te pytania o choroby? – zaciekawiła się Maja.

– Miejsce, które chcę wam pokazać, zostało odkryte niecałe sto lat temu – odpowiedział Leszek. – To idealnie zachowana ulica z pierwszego wieku naszej ery. Cały ten obszar jeszcze na początku pierwszego tysiąclecia pozbawiony był jakiejkolwiek budowli i stanowił po prostu zwykłe wzgórze. Aż w trzydziestym siódmym roku znany wam zapewne cesarz Kaligula...

– To ten, co zrobił senatorem swojego konia? – upewniła się Kazimiera.

– Dokładnie! – potwierdził Leszek. – Konia o imieniu Incitatus, co zresztą wzbudziło wtedy powszechne oburzenie.

– U nas senatorami robią osłów i jakoś nikomu to nie przeszkadza – zauważyła cierpko Maja.

– Więc Kaligula – Bielik wolał się nie wdawać w dyskusje polityczne – postanowił zbudować tu cyrk. Najpierw zwał się on cyrkiem Kaliguli, a potem Nerona.

– Aaaaaach... – Kazimiera nabrała powietrza. – Grób Świętego Piotra!

– Yhm. – Leszek pokiwał głową z uśmiechem. – Właśnie tam chcę was zabrać.

Przez moment wydawało się, że Niedzielska rzuci mu się na szyję i obsypie pocałunkami. Jeśli Bielik chciał się jakoś zrehabilitować za zaliczenie jej do grona osób LGBT, to właśnie udało mu się to uczynić, nawet z nawiązką.

– Przez dziesiątki lat było to miejsce wyścigów rydwanów, walk gladiatorów, rozrywki, ale przede wszystkim męczeństwa pierwszych chrześcijan – opowiadał, prowadząc do ich do wejścia do nekropolii. – Dlatego też obszar ten stał się świętym miejscem pochówku, początkowo dla samego Piotra, a potem i innych osób związanych z chrześcijaństwem. – Stanęli przed szklanymi drzwiami. – Kiedy przez nie przejdziemy i zamkną się za nami, możecie przez chwilę poczuć się dziwnie. W całej nekropolii panuje obniżony poziom tlenu. Jeśli będzie wam się kręciło w głowie albo poczujecie duszności, dajcie mi znać.

Przeszli przez drzwi, a zarazem przez dwa tysiące lat historii. Antyczna uliczka biegnąca między mauzoleami, wyłożona nierównymi, starannie ułożonymi kamieniami, miała szerokość niecałego metra. Ściany po bokach nosiły ślady upływu czasu, ale zachowane były nadzwyczaj dobrze. Leszek prowadził ich powoli, gestem wskazując zachowane sarkofagi i nisze, w których wciąż widniały fragmenty inskrypcji po łacinie i grece. Szeptem opisywał kolejne obiekty: mauzolea pogańskie i chrześcijańskie, ozdobione freskami, mozaikami i napisami, liczne artefakty i symbole, w tym te ryby i greckich liter chi-rho, będących symbolami Chrystusa, grobowiec rodzinny Gens Iulia pokryty przepiękną mozaiką i malowidłami z wizerunkiem Zbawiciela, okazały grobowiec Kasjusza, należącego do znanego rodu rzymskiego Waleriuszy, a także mauzoleum przypisywane dalszej rodzinie cesarza Klaudiusza.

– Kto to odkrył? – zaciekawiła się nieco oszołomiona Maja.

– Kiedy nastały czasy nazizmu, papież Pius Jedenasty, przerażony wizją zajęcia Watykanu przez Hitlera, postanowił dokonać inwentaryzacji wszystkich obiektów, jakie się tu znajdują – wyjaśnił Bielik. – A przede wszystkim znaleźć i zabezpieczyć grób Świętego Piotra. Wiedział, że bazylika była wiele razy przebudowywana i że teoretyczne ołtarz tej obecnej znajduje się nad miejscem pochówku apostoła. Ale wydawało mu się, że może to być tylko tradycyjny przekaz, bez pokrycia w faktach. Nakazał jednak przeprowadzić prace archeologiczne, znane jako Scavi. I pewnego dnia ktoś się przez przypadek przebił przez posadzkę starej bazyliki z czasów Konstantyna, która notabene zbudowana była na innym planie niż dzisiejsza. Z miejsca rozpoczęto, oczywiście w ogromnej tajemnicy, wykopaliska, które odsłoniły nie tylko grobowce pogańskie, ale także wczesnochrześcijańskie groby, w tym ten, który uważa się za grób samego Świętego Piotra, zidentyfikowany na podstawie graffiti na ścianie z napisem „Petr Eni”, czyli „Piotr jest tu”, oraz z tekstami z modlitw do pierwszego ojca Kościoła.

Po mniej więcej kwadransie marszu, który raz po raz przerywały krótkie przystanki przy szczególnie cennych obiektach, dotarli do miejsca kluczowego. Przed nimi znajdowała się skromna przestrzeń, której centralnym punktem była tak zwana czerwona ściana, czyli część antycznego muru, za którym według tradycji miały znajdować się szczątki Świętego Piotra. Pod szybą, zabezpieczającą owo najważniejsze znalezisko, widoczna była skromna przestrzeń wykopaliska: fragmenty kamieni, kilka kostek mozaiki i nisza, w której, według interpretacji wielu badaczy, nastąpił pochówek ucznia Jezusa.

– Dokładnie siedem metrów nad nami jest ołtarz główny bazyliki Świętego Piotra – powiadomił ich Leszek, po czym pozwolił teściowym i księdzu Michałowi w spokoju kontemplować miejsce, gdzie zgodnie z wielowiekową tradycją miał spoczywać pierwszy biskup Rzymu.

– Kazimierę mamy z głowy na długie minuty – rzekła Maja z przekąsem, obserwując, jak teściowa jej córki z ekstatyczną miną pada na kolana przed domniemanym grobowcem Piotra. – Nie ruszy się stąd, póki nie zmówi całego brewiarza. Módlmy się tylko, żeby nie wpadło jej do głowy zacząć śpiewać rorat, bo wtedy sam Piotr wstanie z grobu i da jej po łbie kamienną płytą.

– Ja cię cały czas słyszę – mruknęła Kazimiera.

– Przecież wiem. – Wrzesińska przewróciła oczami. – Nie przeszkadzaj sobie. Ile czasu możemy tu przebywać?

– Ile tylko chcemy – zapewnił Leszek. – Jesteśmy dzisiaj ostatnimi zwiedzającymi. Dziennie wpuszcza się tu nie więcej niż pięćdziesiąt, sześćdziesiąt osób. Ja mam ułatwione zadanie, bo ksiądz, który sprawuje opiekę nad tym miejscem, jest moim dobrym znajomym.

– I naprawdę uważasz – Maja postanowiła przejść z nowym znajomym na „ty” – że to jest miejsce, gdzie leży Święty Piotr?

Bielik dał jej znać, żeby zrobili kilka kroków i nie przeszkadzali Niedzielskiej oraz księdzu w modlitwach.

– Wziąwszy pod uwagę, że to właśnie tutaj grzebano szczątki chrześcijan, których z rozkazu cesarzy rzucano na pożarcie dzikim zwierzętom, albo chowano ciała tych, którym w cyrku Nerona zadawano śmierć w inny sposób, jest bardzo prawdopodobne – odpowiedział, opierając się o ścianę. – Do tego stopnia, że już w czwartym wieku cesarz Konstantyn nakazał zbudować tu bazylikę i mimo że, jak wspomniałem, nie pokrywała się ona położeniem z dzisiejszą, to jedno się nie zmieniło: właśnie lokalizacja głównego ołtarza. Ale wątpliwości zostały.

– Wątpliwości? – zaciekawiła się Wrzesińska. – Jakie?

– Nie wiem, czy słyszałaś – Leszek też nie miał oporów, aby zrezygnować z formy „pan, pani” – ale od lat toczy się dyskusja dotycząca tego, czy Święty Piotr w ogóle przebywał w Rzymie.

– Serio? – zdziwiła się Maja. – Myślałam, że nikt tego nie kwestionuje.

– Niekoniecznie. Jak wiesz, nie ma instytucji, która byłaby tak dobra w tworzeniu rozmaitych legend jak właśnie Kościół. A twierdzenie, że po śmierci Chrystusa Piotr trafił do Wiecznego Miasta i zmarł tu męczeńską śmiercią, stanowi nie tylko fundament tradycji katolickiej, ale i legitymizuje władzę papieży w Watykanie. Przez wieki powtarzano więc tę samą relację: że Piotr przybył do Rzymu kilka lat po śmierci Jezusa i w sześćdziesiątym siódmym roku został ukrzyżowany z rozkazu Nerona, na własne życzenie wisząc głową w dół, by nie umierać jak jego wielki Nauczyciel. Z czasem całą tę historię zaczęto jednak podważać. Pierwszymi, którzy to zakwestionowali, i to już w dwunastym wieku, byli waldensi, francuskie ugrupowanie, które twierdziło, że fałszem jest wszystko, co nie zostało poświadczone w Biblii, w tym także teoria, że Piotr przyjechał do Rzymu. Kolejni papieże nakładali za to na waldensów ekskomuniki, a jeden nawet nasłał na nich inkwizycję, wychodząc z założenia, że jak się ich trochę potorturuje, to może nagle magicznie odnajdą Piotra w Rzymie. Raz zasiane przez nich ziarno wątpliwości kwitło jednak dalej. Dwa wieki po nich mniej więcej to samo stwierdził filozof Marsyliusz z Padwy, który ogłosił, że z Pisma Świętego nijak nie wynika, że Piotr był jakąkolwiek głową Kościoła, a już tym bardziej w stolicy Imperium Romanum. Twierdzenie to nazwał zdumiewającym i zauważył, że Święty Łukasz, który spisał Dzieje Apostolskie, a nawet i Święty Paweł, który teoretycznie miał działać w Rzymie razem z Piotrem, a potem wraz z nim zginąć w cyrku Nerona, nigdy się nie zająknęli w swoich pismach o tym, jakoby miał tu takiego towarzysza.

– Hmm... – Maja zmarszczyła brwi. – Faktycznie, dziwne.

– Potem to samo powtarzali między innymi Luter i Kalwin – kontynuował Leszek. – Ale dopiero w dziewiętnastym wieku podano w wątpliwość wszystkie podstawy kościelnych tradycji i zaczęto przekonywać, że Babilon, o którym w swoich listach wspominał sam Święty Piotr, niekoniecznie musiał się odnosić do Rzymu. Podważano też wszystkie pozabiblijne świadectwa, aż wreszcie jeden z dziewiętnastowiecznych badaczy zasugerował, że wszystkie opowieści o Piotrze tak naprawdę dotyczyły Świętego Pawła, co do którego obecności w Rzymie akurat nigdy nie było najmniejszych wątpliwości. Papież Pius, kiedy zlecał poszukiwania grobu Piotra, zapewne liczył na to, że archeolodzy przetną te spory. Okazało się jednak, że, jak to ujął katolicki autor George Weigel, „archeologia to nie algebra” i nie zawsze jest w stanie udzielić jednoznacznych odpowiedzi. Faktem jest, że odkryto tu pusty grób z pierwszego wieku. To dało Piusowi powód, aby w roku jubileuszowym, dokładnie tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym, uroczyście ogłosić całemu światu, że oto znaleziono grób Świętego Piotra, dokładnie pod ołtarzem, w pionowej linii od kopuły Michała Anioła i baldachimu Berniniego, czyli zgodnie z przekazywaną od stuleci tradycją. Nie poinformował tylko o drobnym fakcie, że grób był... pusty.

– Ale przecież... – zaczęła Maja, lecz Leszek nie pozwolił jej dokończyć.

– Już do tego dochodzę! – zapewnił. – Postanowiono się nie poddawać i prowadzić badania dalej. I wreszcie nastąpił przełom. Włoszka Margherita Gaurducci badała jedną ze ścian Trofeum Gajusza...

– Trofeum?

– Kapliczka. W tym przypadku pokryta wieloma graffiti. W czasie badań natrafiła na głuchy odgłos w murze. Po zdjęciu tynku zauważyła otwór, który skrywał małą drewnianą skrzyneczkę, a w niej dokładnie sto trzydzieści cztery kości owinięte w purpurę ze złotymi nićmi. Przekazano je do badań, i to, aby uniknąć błędu, do dwóch niezależnych laboratoriów. Wykazały one, że są to kości ludzkie, z jednego organizmu, mężczyzny w wieku między sześćdziesiąt a siedemdziesiąt lat, i że zawierają takie same właściwości piasku jak materiał z wnętrza grobu. Brak kości stóp, który stwierdzono, może świadczyć o tym, że pochowany tu mężczyzna zginął śmiercią męczeńską, przez powieszenie głową w dół. Skazańca po śmierci odcinano z pala i wrzucano do grobu, nie dbając o to, aby zwłoki były kompletne.

– I gdzie są teraz te kości?

– Sto dwadzieścia pięć znajduje się w kilku hermetycznie zamkniętych przezroczystych kasetkach w murze za kaplicą papieża Klemensa Ósmego, a pozostałe dziewięć... O tym za chwilę. Ta pani profesor, Margherita, uparła się, aby udowodnić, że to naprawdę był grób Piotra. Udało jej się odczytać wiele inskrypcji i przeforsować pogląd, że napis „PETROS ENI”, widoczny na ścianie trofeum, należy rozumieć jako „Piotr jest w środku”. A wiesz, kto okazał się największym sceptykiem w całej tej kwestii?

– Nie...

– Sami papieże! I to jest największy paradoks. Kiedy Pius, już po wojnie, ogłaszał, że odkryto grób, nawet się nie zająknął na temat szczątków apostoła. Jeden z jego następców, Paweł Szósty, oznajmił dość asekuracyjnie, że kości Piotra zostały zidentyfikowane w sposób, który można uważać za przekonujący. Ale kiedy poprosił, aby tych dziewięć pozostałych fragmentów szkieletu umieścić w relikwiarzu, który stanął w jego prywatnej kaplicy, to towarzysząca mu inskrypcja informowała, że to, co znajduje się w środku, „uważa się” za szczątki Świętego Piotra.

– Czyli dowodów na to nie ma żadnych? – upewniła się Maja.

– Jedyne, co mogłoby rozstrzygnąć to w sposób jednoznaczny, to test DNA – rzekł Bielik – ale do tego trzeba by mieć materiał porównawczy. A jak słusznie przypuszczasz, krewnych ludzi z czasów Jezusa znajdziesz tylko u Dana Browna w „Kodzie Leonarda da Vinci”.

– Możemy iść – zakomunikowała Kazimiera, podchodząc do nich.

– Rozumiem, że wymodliłaś się na cały pobyt i nie musimy już zwiedzać pozostałego tryliarda kościołów? – zapytała złośliwie Maja.

– Wręcz przeciwnie. – Kazimiera popatrzyła na nią z politowaniem. – Teraz muszę odwiedzić grób Świętego Pawła.

– Żeby się na ciebie nie obraził, że byłaś u jego kolegi, a u niego samego nie? – Maja spojrzała na nią ironicznie. – Piękna przygoda, ale chyba powoli trzeba ją zakończyć...

– To prawda – westchnęła Niedzielska z wyraźnym żalem, bo też i w duchu rozważała właśnie, jakie są szanse na to, aby dano jej spędzić przy grobie Świętego Piotra całą noc. – Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś tu wrócę...

– To idzie... – zaczął Leszek, ale w tej samej chwili gdzieś za jego plecami rozległy się jakieś chroboty, a potem głosy. – Dziwne – mruknął Bielik.

Głosy z każdą sekundą zaczęły dochodzić do nich coraz wyraźniej.

– Co jest w tym dziwnego? – zapytała Maja.

– Nie do końca znam topografię dalszej części nekropolii – wyznał Bielik z zakłopotaniem – ale wydawało mi się, że tam już nic nie ma, bo wychodzi się stąd tą samą drogą, którą się przybywa. Z drugiej strony, nigdy mnie nie interesowało, czy tam coś jest. Być może jest jakieś połączenie z bazyliką.

Dźwięki rozmowy były już tak głośne, że dawało się rozróżnić słowa, wypowiadanie, ku ich zaskoczeniu, po angielsku. Po chwili do pomieszczenia wkroczyło dwóch mężczyzn. Na widok jednego z nich Maja poczuła, jak krew zaczyna jej szybciej pulsować.

– O ja pierdzielę – wyszeptała z niedowierzaniem, po czym odruchowo przeszła na angielski. – Pope...

Na twarzy Marcelego, początkowo też wyraźnie zdumionego obecnością przy grobie Świętego Piotra jakichś ludzi, pojawił się uśmiech.

– Indeed![2] – Wyciągnął do niej rękę. – Whom do I have the pleasure to meet?[3]

Maja uścisnęła jego dłoń i szybko się przedstawiła.

– Papieża się całuje w pierścień – usłyszała za sobą gniewny głos Kazimiery, która sprawiając takie wrażenie, jakby nie dowierzała własnym oczom, padła na kolana przed zaskoczonym Lacroix, po czym dopadła jego ręki niczym owczarek plastra świeżej polędwicy. – To dla mnie wielki zaszczyt! Wielki zaszczyt! I błogosławieństwo!

Po kilkunastu sekundach Maja odniosła wrażenie, że Niedzielska nie zamierza oderwać się od papieża aż do chwili, gdy któreś z nich zejdzie z tego padołu. Mimowolnie zastanowiła się, w jaki sposób Marceli dokonywać będzie ablucji z Kazią przyssaną do niego niczym kokon Obcego do pasażerów „Nostromo” w horrorze Ridleya Scotta.

Kanadyjczyk dał sobie jednak z nią radę. Po kolejnych kilku sekundach zgrabnie chwycił ją pod pachy i zmusił do powrotu do pozycji stojącej.

– Polacy? – zapytał, ku zdumieniu Mai w ojczystym języku Kopernika i Szopena.

– Tak – potwierdziła.

– Czo tu robicze? – Marceli nadal posługiwał się polszczyzną. Brzmiała ona co prawda dziwnie, ale dawała się bez trudu zrozumieć.

– Zwiedzamy grób Świętego Piotra – odpowiedziała Wrzesińska zgodnie z prawdą, oceniwszy, że wszyscy pozostali jej towarzysze najwyraźniej nie są w stanie wypowiedzieć ani słowa.

– Macze pozwolenie? – zdziwił się Lacroix. – Na moją proszbe to miejsce mialo bycz dżiszaj zamkniete.

– Mamy. – Leszka odblokowało. – Tyle że załatwione tak trochę po znajomości.

– Pszes kogo? – Papież popatrzył na niego uważnie.

– Jeśli Ojciec Święty pozwoli, wolałbym nie popełniać grzechu donosicielstwa...

– Nie jesztem pewny, czy to krzech. – Marceli odwrócił się w stronę towarzyszącego mu niskiego, krępego człowieka w purpurowym habicie. – Secondo te, caro Lorenzo, consideriamo la delazione un peccato?[4]

– Tutto dipende da chi denuncia chi... e perché[5] – odpowiedział filozoficznie jego towarzysz.

„Zaraz zwariuję do tych wszystkich jezyków”, pomyślała Maja, która włoskiego uczyła się dwadzieścia lat temu i przez wiele lat go nie używała. Rozumieć go od biedy rozumiała, powiedzieć cokolwiek po takim czasie już by pewnie nie umiała.

– Milo było wasz pożnacz... – oznajmił papież. – Ale terasz proszymbym o zostawienie nasz w pokoju... Szpokoju...

– Oczywiście! – Leszek ukłonił się i pocałował pierścień Rybaka. Podobnie zrobił Michał.

– Pani nie muszi – zapewnił Marceli, widząc, że Kazimiera zbiera się do kolejnego ataku na jego dłoń. Następnie naznaczył w powietrzu znak krzyża. – Moje blogoszlwiensztwo!

Po chwili cała czwórka przybyszy z kraju nad Wisłą znalazła się znowu na antycznej uliczce. Panowie podążyli przodem, a teściowe grzecznie za nimi.

– Nie mogę w to uwierzyć – szepnęła Kazimiera. – Poznałyśmy papieża. Mogłyśmy go nawet dotknąć. To chyba sen!

– Dla niego raczej horror – mruknęła Maja, wspominając, żenującą jej zdaniem, scenę przyssania się Kazimiery do ręki Ojca Świętego. – Musiałaś go tak molestować?

– Kogo? – zdziwiła się Niedzielska.

– Papieża. Nie powiem, ciacho jest z niego całkiem niezłe, ale to nie powód, żeby zachowywać się jak nastolatka na koncercie Dawida Kwiatkowskiego...

– Ciacho? – Przez chwilę wydawało się, że Kazimiera ma ochotę zdzielić teściową swojego syna po głowie. – Jak śmiesz wygadywać takie bluźnierstwa?! Zobaczysz, że kiedyś doczekasz się kary za te wszystkie bezeceństwa, które głosisz i wyprawiasz!

– Już się chyba doczekałam... – mruknęła Maja.

– Co?

– Mówię, że już się doczekałam – powtórzyła Wrzesińska. – Muszę znosić ciebie.

– Dziwne – mruknął, do tej pory słuchający ich konwersacji, Bielik, kiedy już doszli do szklanych drzwi prowadzących na zewnątrz nekropolii.

– Co jest dziwnego? – zapytał Michał.

– Powinien stać tu gwardzista – rzekł Leszek. – Zgodnie z umową puściłem do niego strzałkę, kiedy tylko odeszliśmy od grobu Świętego Piotra. No dobrze, może jest czymś zajęty. Poczekajmy trochę.

Za moment po drugiej stronie szyby pojawił się jakiś człowiek. Leszek zmarszczył czoło. Szklane drzwi zaczęły się rozsuwać. Bielik wypowiedział kilka słów po włosku. Człowiek odpowiedział mu, Leszek wyszedł, za nim podążył ksiądz. W chwili, kiedy zreflektowawszy się, jaki uczynił nietakt, wyciągał rękę do Kazimiery i miał wypowiedzieć słowa przeprosin za to, że nie puścił jej przodem, nagle gdzieś nad nimi rozległ się jakiś głośny brzdęk, a następnie zgasło światło. Po sekundzie szklane drzwi zaczęły się zamykać.

– Wychodź stąd! – rozkazała Maja. – Na co czekasz?!

Kazimiera rada byłaby wykonać jej polecenie. Problem polegał jednak na tym, że od lat cierpiała na kurzą ślepotę, do której rzecz jasna nikomu się nie przyznawała, wychodząc z założenia, że jej nocne aktywności i tak zbliżone są do zera, więc po co ma się zdradzać z jakąkolwiek swoją słabością. Teraz jednak, pogrążona w kompletnych ciemnościach, zupełnie się pogubiła.

Pomna tego, gdzie jeszcze chwilę wcześniej znajdowała się ręka księdza, zrobiła krok w tamtą stronę i... wpadła na szybę. Pamiętając, w jakim miejscu się znajduje, zdusiła w sobie chęć wypowiedzenia głośno najpopularniejszego rodzimego przekleństwa, po czym potknęła się na nierównej antycznej uliczce i nie chcąc upaść, usiłowała przytrzymać się Mai. Ta, nie przewidziawszy, że stanie się celem ataku, i nie mając się o co oprzeć, straciła równowagę. Zanim obie zebrały się z drogi, którą niegdyś przemierzali pretorianie, niosąc na ramionach lektykę z cesarzem Kaligulą, szklane drzwi zdążyły się zamknąć. Co gorsza, po chwili rozległy się zza nich dwa dziwnie znajome, acz mocno niespodziewane odgłosy.

– Strzały? – wyszeptała Kazimiera.

– Na to wygląda – przyznała Maja – a właściwie brzmi.

– Boszzz, co tu się dzieje?! – W głosie Niedzielskiej dało się wyczuć panikę.

– Nie mam pojęcia – przyznała Wrzesińska – ale na wszelki wypadek padnijmy.

W sekundę obie zmieniły pozycję na horyzontalną.

– I co teraz? – zapytała Kazimiera. – Widzisz coś za szybą?

– Nie, bo ciemno tu jak w dupie u...

– Nie klnij! – zażądała stanowczo Niedzielska. – Nie wypada. Nie przy grobie Świętego Piotra!

W ciemnościach rozległ się kolejny strzał.

– Musimy stąd wiać – szepnęła Maja. – Nie wiem, co tu się odpier...

Kazimiera chrząknęła.

– ...odwala – nieudolnie poprawiła się Wrzesińska – ale uważam, że powinnyśmy dać stąd dyla.

– Tylko którędy?

– Tą drogą, którą przyszedł papież... – Ostatnie słowo spowodowało, że w głowie Mai pojawiło się bardzo niemiłe skojarzenie. – Papież! – wykrzyknęła. – Trzeba go ostrzec, co tu się dzieje. To może być jakiś zamach! No już, rusz się!

– Kiedy nie wiem, w którą stronę – przyznała niechętnie Niedzielska. – Poświeć mi komórką!

– Zwariowałaś?! – oburzyła się Wrzesińska. – Za szybą stoi ktoś i strzela, a ty mi każesz tu świecić, żeby nas miał jak myśliwy stare lochy na celowniku!

– Wypraszam sobie lochę! – rzekła stanowczo Kazimiera. – I to w dodatku starą!

– No już! Rusz ten odwłok! Do przodu!

– A ksiądz? – zapytała żałośnie Niedzielska.

– Na tym etapie nijak mu nie pomożemy – rzekła Maja.

Za szybą rozległy się jakieś wrzaski.

– Ruszaj! – Wrzesińska popchnęła swoją towarzyszkę, przez przypadek trafiając ręką na jej zadek. – Ale sflaczałaś! Musisz zacząć chodzić ze mną na siłownię, zanim wszystko zamieni ci się w kisiel.

Kazimiera chciała wygłosić jakąś ciętą ripostę, ale poczuła, że nie ma na to siły. Jednocześnie dotarł do niej absurd sytuacji, w której się znalazły. Siedem metrów pod ziemią, pełzające na czworaka po antycznej uliczce, uciekające tym sposobem nie do końca wiadomo przed czym, i to w dodatku w kompletnych ciemnościach, w pełni godnych mroków starożytności za panowania zwyrodnialców pokroju Kaliguli czy Nerona.

– Szybciej! – pogoniła ją Maja.

Niedzielska posłusznie przemieściła się w stronę grobowców, po drodze z radością odkrywając, że z biegiem czasu widzi coraz więcej, i pocieszając się myślą, że może jej ślepota nie jest aż tak wielka, jak jej się wydawało. Wrzesińska podążyła za nią. W chwili kiedy mijały grobowiec rodziny Waleriuszy, usłyszały jeszcze kilka wystrzałów, a potem głosy, które najwyraźniej dochodziły z bliskiej już odległości, z uliczki, którą właśnie pokonywały.

– Kuźwa, nie zdążymy do papieża – szepnęła Maja. – Dopadną nas wcześniej i ukatrupią. No trudno. Co ma być, to będzie. Skręcaj w prawo! Ukryjemy się w tym grobowcu.

– A Ojciec Święty?!

– Wiem, że chcesz się poświęcić dla papiestwa, ja jednak wolę ratować życie! Skręcaj!

– Ale... – zaczęła Kazimiera, na szczęście Maja uświadomiła sobie, jaki argument może na nią podziałać.

– Chcesz zobaczyć swoje wnuki? – wyszeptała z naciskiem na ostatnie słowo.

Zgodnie z jej przypuszczeniami Kazimiera z miejsca zmieniła priorytety. Już nawet nie analizując, czy polecenie jej towarzyszki ma jakiś sens, posłusznie wpełzła do największej kaplicy grobowej w nekropolii. Dokładnie wtedy, kiedy to samo uczyniła Maja, uliczkę przeciął snop światła.

– Udało nam się w ostatniej chwili – wyszeptała Wrzesińska – więc teraz ani mru-mru...

Odgłos szybkich kroków i czyjś nerwowy okrzyk zabrzmiały w ich uszach z nadnaturalnym natężeniem. Obie odruchowo się skuliły. Zaraz zaś zgodnie poczuły, jak stają im serca, bo snop światła wpadł do grobowca. Na szczęście ktoś, kto trzymał w dłoniach latarkę, najwyraźniej skierował go tu przez przypadek, bo zaraz pozostałość po rodzinie Waleriuszy znów tonęła w mroku.

Oceniając po dźwiękach, po ulicy przebiegły trzy, może cztery osoby, kierując się w stronę największego skarbu watykańskiej nekropolii.

– Jeśli oni mu coś zrobią, to ja tego nie przeżyję – szepnęła Kazimiera.

– Zwariowałaś! – mruknęła Maja, powoli odzyskując po pierwsze zdolność logicznego myślenia, a po drugie odrobinę animuszu. – Nic mu nie zrobią. Przecież to papież! Poza tym nie wiem, co to za dziwaczna akcja, ale strzały słychać było chyba nawet w bazylice, więc jest szansa, że uciekł.

– Jesteś pewna?

– Taką mam nadzieję...

Przez jakiś czas, który Wrzesińska oceniła na mniej więcej pięć minut, a Niedzielska na pół wieczoru, siedziały w bezruchu.

– Chyba musimy się stąd rusz... – zaczęła Maja i w tym momencie znów zrobiło się jasno. A właściwie półciemno, bo nekropolia na co dzień oświetlona była dość lichawo.

– Wychodzimy? – zapytała niepewnie Kazimiera. – Myślisz, że to bezpieczne?

Wrzesińska chciała odpowiedzieć, ale od strony uliczki rozległ się głos.

– Pani Kazimiero!

– Ksiądz Michał – odetchnęła Niedzielska. – Jesteśmy tutaj! – odkrzyknęła, po czym wyszła z grobowca.

Maja też poczuła ulgę, ale jedno spojrzenie na twarz Kazimiery uświadomiło jej, że chyba się z nią pospieszyła. Wyjrzała ostrożnie zza framugi wejścia do grobowca i zamarła na widok sceny, która rozgrywała się przed jej oczami. Stojący kilka metrów dalej ksiądz Michał miał podniesione ręce, a obok niego stał brodaty bandzior z pistoletem.

– Sei sicuro che fosse qui da sola?[6] – zapytał.

– Si, si, sola[7] – odpowiedział bez chwili wahania Michał. – Pani Kazimiero, przepraszam, nie miałem wyjścia...

– Parla italiano![8] – wkurzył się typ i uderzył księdza kolbą pistoletu w głowę. – Bastardo! Dille che viene con noi. E se fiata, la faccio fuori[9].

Zza jego pleców wyłonił się kolejny złoczyńca, wyglądający jak odbity z tej samej sztancy: wysoki, barczysty brunet z czarną brodą.

– Pani Kazimiero, musi pani iść z nimi i ze mną – rzekł Michał. – I proszę ich słuchać, bo inaczej oboje źle skończymy.

– Gdzie mam iść? – zapytała z wyraźnym przestrachem w głosie Niedzielska.

Ksiądz przetłumaczył jej pytanie.

– Non è affar vostro[10] – skwitował krótko bandzior. – Se sarete intelligenti, non vi succederà niente. Se sarete stupidi... il contrario[11].

– Pani Kaziu, proszę – wyszeptał mocno blady ksiądz. – Nie sprzeciwiajmy się im.

– A Maja? – wyraziła wątpliwość Kazimiera.

– Jaka Maja? – Michał popatrzył na nią z wyrzutem. – Była pani tu sama!

W tej samej sekundzie oberwał drugi raz po głowie.

– Italiano![12] – krzyknął bandzior. – Te lo ripeto per l’ultima volta![13]

Kazimiera zrobiła kilka kroków przed siebie. Maja w panice rozejrzała się po grobowcu. Była pewna, że za moment któryś z bandytów na wszelki wypadek tu zajrzy. „Co zrobić?”, pomyślała gorączkowo, i w tym momencie ją olśniło. W rogu pomieszczenia stał sarkofag. Częściowo przysłonięty od góry jakąś płytą, wyglądającą na o wiele nowszą niż sam grób. Przesunęła się w jego kierunku, starając się nie wydać przy tym żadnego dźwięku. Kiedy była już blisko, usłyszała głos mówiący:

– Vai a vedere se davvero non c’è nessuno![14]

Zdolności językowe Mai przez ostatnie minuty poszybowały niczym rakieta kosmiczna i doskonale zrozumiała, co zaraz nastąpi. Nie namyślając się już ani chwili, przechyliła się przez krawędź grobu, a następnie dała nura do środka.

„Mam nadzieję, że tyłek mi nie utknie”, pomyślała w panice, po czym, wyobraziwszy sobie na swoim miejscu Kazimierę oraz minę bandyty na widok zadu i nóg Niedzielskiej, wystających ze starożytnej trumny, poczuła, że zaraz parsknie śmiechem. „Ze stresu zaczynam już gonić w piętkę. Spokojnie, tylko spokojnie!”, zganiła samą siebie w duchu, po czym bezszelestnie przesunęła się w ogromnym sarkofagu do samego końca, osłoniętego od góry przez płytę, mając nadzieję, że kontrolującemu to miejsce złoczyńcy nie będzie chciało się jej przesuwać. Najbliższych kilka minut pokazało, że miała rację. Doskonale usłyszała kroki bandziora, który wszedł do grobowca, obszedł go, przystanął nawet nad trumną, ale już do niej nie zajrzał.

– Calmati! Qui non c’è nessuno![15] – usłyszała zapewnienie.

Po chwili kroki się oddaliły. Dotarły do niej jeszcze jakieś odgłosy, okrzyk: „Abbiamo il Papa![16]”, kilka już zupełnie niezrozumiałych zdań, po czym zapadła cisza.

Ostrożnie wydostała się z grobowca, po czym, przygotowana na to, że będzie zmuszona tam wrócić, wyszła na antyczną uliczkę. Kurcgalopkiem przebiegła przez nią w stronę grobu Świętego Piotra. Przekonawszy się, że nie ma tam żywego ducha, zawróciła i powoli podeszła do szklanych drzwi, które gdy tylko przed nimi stanęła, z miejsca się rozsunęły. Maja przeszła przez nie, po czym rozejrzała się dokoła. Nigdzie nie było śladu żadnej masakry, żadnych krwawych plam albo śladów po kulach. Ostrożnie jak tylko mogła, Wrzesińska ruszyła w kierunku punktu kontroli dokumentów. Była już blisko, kiedy od strony stanowiska gwardzistów usłyszała kolejne słowa:

– Il monitoraggio è già stato sostituito, tra esattamente sessanta secondi lo attiveremo in tempo reale[17].

Wypowiedział je wysoki, ale bez wątpienia męski głos.

– Da dove sono venuti? Pensavo che oggi qui dovesse essere vuoto![18]

To zdanie padło z kolei z ust kogoś obdarzonego niższym głosem. Maja nie była pewna, ale wydawało jej się, że brzmi on podobnie do tego, które usłyszała kilka minut wcześniej.

– Sono entrati perché „conoscono qualcuno”. Tranquillo, ho già sistemato tutto. E il Papa?[19]

– Tutto a posto. È nelle nostre mani. È andato tutto alla perfezione![20]

Przysłuchująca się tej konwersacji i rozumiejąca ogólny jej sens, Wrzesińska zastanowiła się, co ma teraz zrobić. Jeśli za minutę włączy się monitoring, to pierwsze, co się na nim pojawi, to ona. Ile mogło ją dzielić od grobu Świętego Piotra? Mniej więcej sto metrów, może trochę mniej. W liceum pokonywała sto metrów w dwadzieścia sekund. Dobra, nie ma na co czekać. Maja odwróciła się na pięcie, po czym z powrotem przeszła przez szklane wejście, działające najwyraźniej na zasadzie fotokomórki, i biegiem pokonała dystans do grobu apostoła, po drodze błogosławiąc wszystkie godziny spędzone w fitness clubie, pozwalające jej teraz pobić życiowy rekord w sprincie. Kiedy była już w miejscu domniemanego pochówku Świętego Piotra, skierowała się w stronę, z której nieco wcześniej tego wieczoru nadszedł papież.

Ciemny korytarz, w który weszła, zdawał się nie mieć końca. Po krótkim namyśle Maja włączyła latarkę w swojej komórce. Kiedy przejechała światłem dokoła siebie, nieco się zdziwiła. Korytarz nie sprawiał wrażenia starego. Wręcz przeciwnie, jego ściany musiały zostać odnowione niedawno i stanowiły kontrast z resztą nekropolii, wyglądającej tak jak dwa tysiące lat temu. Po kilkunastu metrach korytarz raptownie skręcał. Po kilku kolejnych Wrzesińska zauważyła po prawej stronie drzwi, w odróżnieniu od ścian korytarza dość leciwych. Złapała za klamkę, ale ta nawet nie drgnęła. Widać była zablokowana albo kompletnie zardzewiała. Maja podążyła dalej. Po minucie trafiła na kolejne drzwi. Też były zamknięte, ale zauważyła, że mają niewielką dźwignię. Nacisnęła ją i ku swojej radości skrzydło otworzyło się z cichym zgrzytem. Za nim znajdowała się klatka schodowa.

Maja weszła po schodach, starając się nie robić hałasu. Serce biło jej coraz szybciej. Kolejny korytarz doprowadził ją do następnych, małych drzwiczek, a te do jakiejś dziwacznej, pomalowanej na pstrokate barwy, sali z dwoma wejściami. Maja przeszła przez nią i otworzyła kolejne drzwi, czując się trochę jak Alicja w Krainie Czarów. Po chwili jednak w jej duszy rozległa się triumfalna pieśń. Weszła bowiem do... bazyliki! Uświadomiwszy sobie, że znajduje się w tej jej części, która jest zamknięta dla zwiedzających, ale dostępna dla duchowieństwa i pracowników Watykanu, poczuła, że nie ma czasu do stracenia. Korzystając z faktu, że dokoła nie było żywego ducha, przebiegła przez kolejny korytarz, po czym z determinacją pchnęła drzwi z napisem: „Wejście tylko dla upoważnionych”.

– Sento?[21] – Znajdujący się w środku i trzymający w dłoniach opasłą księgę starszy siwy ksiądz popatrzył na nią ze zdumieniem. – Cosa ci fai qui?[22]

– I’m sorry[23] – rzekła Maja ze skruchą. – I got lost[24].

– You shouldn’t be here[25] – pouczył ją duchowny.

– What is the way back to Pope’s Altar?[26] – zapytała.

Ksiądz odłożył księgę.

– Come with me[27]. – Gestem wskazał jej, aby opuściła pokój jako pierwsza, a następnie doprowadził ją do głównej nawy.

Maja podziękowała mu i zaraz pospiesznie opuściła bazylikę, a potem Watykan. Uspokoiła się dopiero w połowie Via della Conciliazione. Klapnęła w jednej z licznych tutaj kawiarenek, zamówiła podwójne espresso i spróbowała zebrać myśli. Po czym wyciągnęła komórkę i wybrała z listy kontaktów ten do swojego najlepszego przyjaciela...

ROZDZIAŁ VII

Wszyscy, którzy poznali Lucjusza Stockiego, syna właścicielki La Casa dei Miracoli, pozostawali pod jego ogromnym wrażeniem. I nie było się czemu dziwić. Lucjusz łączył bowiem w sobie zalety fizyczne z nienagannymi manierami. Był uosobieniem grzeczności. Osoby przyjeżdżające do pensjonatu witał zawsze ciepłym uśmiechem i na tyle wyszukanymi oraz wypowiadanymi w naturalny sposób komplementami, że nawet największym sceptykom trudno było ich nie przyjąć z wdzięcznością. Starsze osoby po jego słowach czuły się młodsze, walczące z nadwagą magicznie szczuplejsze, a obdarzone dyskusyjną urodą piękniejsze.

Wysoki, wysportowany, dobrze ubrany, z gładką, typowo południową twarzą, ciemnymi włosami, ułożonymi według aktualnych trendów, z nieco zamyślonym spojrzeniem i inteligentnym poczuciem humoru podbijał serca, zwłaszcza kobiece, od pierwszego spojrzenia i pierwszego wypowiedzianego słowa.

Choć miał dopiero dwadzieścia dwa lata, sprawiał wrażenie dojrzałego, i to w stopniu, którego mogłaby mu pozazdrościć niejedna osoba znacznie od niego starsza. Przede wszystkim potrafił słuchać ludzi i wydawało się, że interesuje go każda opowieść, każde wyjaśnienie czy prośba, z jaką przychodzili do niego goście pensjonatu. Odpowiadał im z wyczuciem, taktownie i jak ktoś, komu zależy na komforcie i dobru innych. Słowem Stocki na pierwszy rzut oka wyglądał na ideał.

Było to jednak tylko wrażenie.

Jedyną osobą, która wiedziała, jaki naprawdę jest Lucjusz, była jego matka. Kiedy inni zaczynali się nabierać na jego urok, ona tylko patrzyła na nich z półuśmiechem, bo wiedziała, że nie mają pojęcia, w co się pakują. W istocie rzeczy jej syn był bowiem uczuciowym monstrum. Pod wizerunkiem dżentelmena i wrażliwca krył wyrachowanie i okrucieństwo. Jak mało kto potrafił manipulować ludźmi i kontrolować sytuacje w taki sposób, że nikt nie potrafił dostrzec jego prawdziwych intencji. Jego sposób patrzenia na innych był pełen chłodnej analizy. Zawsze dokładnie wiedział, jak zdobyć czyjeś zaufanie, jaką podsunąć komuś myśl, by uzyskać to, czego pragnie.

Goście pensjonatu nie potrafili dostrzec niczego podejrzanego w jego zachowaniu. Uważali go za uprzejmego, grzecznego młodzieńca. Nie wiedzieli, że potrafi być równie miły, co zdradziecki. W mgnieniu oka przechodził z bycia uosobieniem dobroci do wykorzystywania ludzi dla własnych korzyści. W każdym rozmówcy szukał słabości, w każdym geście, w każdym słowie potrafił dostrzec to, czego inni nie zauważali. To za jego sprawą zakochani, którzy przyjeżdżali do Rzymu jako para, wyjeżdżali z niego osobno, nie mogąc nawet na siebie patrzeć. Starsze panie dochodziły do wniosku, że ich krewni to nicponie, i wykreślały ich z testamentów. Biznesmeni uznawali swoich współpracowników za żerujące na nich hieny. I tak dalej, i tak dalej... Oczywiście na każdym takim zamieszaniu zyskiwał sam Lucjusz, choć w sumie nie zawsze własna korzyść był jego priorytetem. Czasem lubił mieszać ot tak, sztuka dla sztuki, tylko po to, aby mieć potem satysfakcję.

Michalina zdawała sobie sprawę, że nie da się powstrzymać mrocznej natury jej syna. Nie potrafiła za to zrozumieć, jakim cudem udało jej się wychować aż takiego potworka. Być może gdyby miała czas sama się nim zająć, byłoby inaczej. Zajęta jednak pensjonatem i jego gośćmi, opiekę nad synem zostawiła przypadkowym niańkom i opiekunkom. A potem, ucieszona, że mały szybko się usamodzielnił, dała mu wolną rękę, z rzadka wtrącając się w jego sprawy. Teraz bardzo tego żałowała. Lucjusz manipulował bowiem także i nią, czego niestety miała świadomość. Tyle że nie umiała się przed tym obronić. Jak większość matek.

– Mili są ci ludzie, którzy teraz przyjechali – rzekła, kończąc opłacanie faktur dla firm zaopatrujących jej pensjonat w środki czystości i dochodząc do smętnego wniosku, że jeśli płyn do czyszczenia toalet będzie nadal tak drożał, to niebawem bardziej będzie się opłacało wykopać dziurę w ogrodzie i postawić tam sławojkę, a turystom wmawiać, że jest to „ekologiczny bonus dla dobra planety”, i na wszelki wypadek łupić za to dodatkową opłatę.

– Mili? – zdziwił się Lucjusz. – Niby którzy?

– Wszyscy...

– Stary zgred, zbzikowany żabojad, dwie wiedźmy, pierdolnięta pseudogwiada, grafoman, kujon, klecha, dwa pedały i jedna cichodajka – podsumował z pogardą w głosie jej syn. – Faktycznie, śmietanka towarzyska. Skąd ty bierzesz takie osobliwości?

– Same się znajdują – mruknęła Michalina. – Poza tym przesadzasz. Klaudia to wielka gwiazda.

– Jednego przeboju...

– Książki Miłorzęba były nawet tłumaczone na włoski, a to o czymś świadczy. A profesorowie są autorytetami w swoich dziedzinach.

– Nie znam się. – Lucjusz wzruszył ramionami. – Ten żabojad to jakiś psychol. Nie dało się z nim rozmawiać o niczym innym, jak tylko o jakichś starożytnych pierdołach.

– To musiał być dla ciebie prawdziwy cios – zauważyła ironicznie Michalina.

– Ten polski był już lepszy – kontynuował Lucjusz. – Ale ci jego studenci...! Obaj jak otwarta księga. Jeden gej, drugi rogacz.

– Rogacz? – zdziwiła się Stocka.

– Ta jego niby to narzeczona poszła wczoraj do klubu i robiła maślane oczka do wnuka tej baby, która trzęsie mafią – poinformował ją Lucjusz. – Jestem pewny, że dzisiaj wylądowała w jego łóżku. Polki są takie łatwe!

– Hmm... – brzmiał komentarz Michaliny.

– Młode Polki – poprawił się Lucjusz z lekkim sarkazmem. – Ale to i lepiej dla nas. Wiesz, kim jest jej ojciec?

– Nie mam bladego pojęcia – przyznała jego mama.

– Jednym z największych polskich eksporterów owoców i warzyw oraz wyrobów mleczarskich na rynki europejskie – poinformował ją Lucjusz. – Myślę, że mógłby specjalnie dla nas wykombinować jakąś zniżkę ekstra. Zwłaszcza jeśli poprosi go o to córka, która nie będzie chciała, aby wydał się jej romans z mafioso.

– Lucek! – Michalina zmarszczyła czoło.

– To tylko taka hipotetyczna sytuacja – zapewnił szybko młody Stocki. – A poza tym, za dużo masz pieniędzy?

– Właśnie powoli zaczynam ich nie mieć – przyznała Michalina. – Nadal wychodzimy z długów z czasów pandemii.

– No widzisz! – Jej syn uśmiechnął się triumfująco. – Więc nie mów, że nie przyda ci się coś za friko.

– Ale...

– Nie ma żadnego „ale” – przerwał jej Lucjusz. – Wiesz doskonale, że dla ciebie zrobię wszystko.

To akurat była prawda. Przy wszystkich swoich paskudnych cechach charakteru Lucjuszowi nie można było odmówić jednego: miłości do matki. Jasne, że manipulował nią jak mógł, ale kochał ją i nie pozwolił nikomu skrzywdzić. I to miało niebawem zostać wykorzystane przeciw niemu samemu.

* * *

Maja, powłócząc nogami i zastanawiając się na widok każdego napotkanego po drodze policjanta, czy nie powinna podejść i opowiedzieć mu, co się wydarzyło w podziemiach Watykanu, w końcu doszła do pensjonatu. Mechanicznie odpowiedziała na powitanie Michaliny, po czym weszła do swojego apartamentu i już na progu skrzywiła się z lekkim niesmakiem oraz zrozumiała, dlaczego Marcinkowski nie odebrał od niej żadnego z siedmiu połączeń, a także nie odpowiedział na jej osiem wiadomości tekstowych wysłanych na trzech komunikatorach.

– Czy mógłbyś przestać robić to, co robisz, i przyjść do mnie? – zawołała z rezygnacją. – I to w miarę szybko?

Stłumione odgłosy dały jej znać, że jej przyjaciel bynajmniej nie zabawia się sam ze sobą, jak podejrzewała, ale w większym gronie.

– Wróciłaś już? – Marcinkowski zakutany w prześcieradło pojawił się w drzwiach do swojej sypialni. – Tak wcześnie? Przecież mieliście być z powrotem koło dwudziestej pierwszej!

– Coś się wydarzyło – poinformowała go Maja, patrząc na niego z wyrzutem. – A ty miałeś czatować na profesora, a nie uprawiać tarło. – Nagła myśl sprawiła, że wybałuszyła oczy. – Nie mów mi, że za ścianą jest profesor!

– Zwariowałaś? – oburzył się Marcin. – Doskonale wiesz, że osoby po trzydziestym roku życia są dla mnie martwe. To znaczy w znaczeniu seksualnym.

Wrzesińska przewróciła oczami.

– Możesz się dyskretnie pozbyć swojego podrywka? – poprosiła. – Sytuacja się skomplikowała i nie wiem, co robić.

– Mogę. – Marcin dał jej znać, żeby przeszła do swojej sypialni, a następnie pozbył się z apartamentu Kacpra, obiecując mu kolejną randkę. Szybko zamienił prześcieradło na normalne ciuchy i wszedł do pokoju przyjaciółki.

– O w mordę! – podsumował jej relację z ostatnich godzin. – Przecież trzeba natychmiast lecieć na policję! Chyba nie chcesz mieć ich wszystkich na sumieniu? Jeszcze Kazimiera by ci jakoś uszła, ale papież...!

– Coś ty się zrobił taki religijny? – zdziwiła się Maja. – Możemy iść na policję, tyle że nie mam żadnych dowodów na swoją opowieść.

– Najlepszym dowodem będzie to, jak zaraz w Watykanie wybuchnie panika, że im się gdzieś zawieruszył sam szef – mruknął Marcinkowski. – Zejdźmy na dół, dowiedzmy się, gdzie jest najbliższa komenda, i natychmiast tam idźmy! Dziwię się, że od razu tego nie zrobiłaś! Chyba miałaś jakieś zaćmienie umysłowe! Przecież w takiej sytuacji czas jest kluczowy. A wychodzi na to, że jesteś jedynym świadkiem tego zdarzenia.

– Zauważ, że policja pojedzie tam i zobaczy spokojne miejsce ze znudzonymi pracownikami – odparła bez cienia entuzjazmu Maja. – Bez śladu tego, o czym im opowiem.

– Ktoś jest wyjątkowy dobry w swojej robocie – zauważył Marcin, bez mała wypychając ją z apartamentu. – Nieboszczyka uprzątnął z wanny bez śladu, teraz porwał papieża, i to też po cichu. Nieźle.

Przeszli przez korytarz i już mieli podejść do recepcji, kiedy ich wzrok odnotował obraz wyświetlany na ogromnym, zawieszonym na ścianie telewizorze. Pokazywał on radosnego, machającego do tłumu papieża, a obok niego... Kazimierę. Maja w pierwszej chwili jej nie rozpoznała, bo Niedzielska zamiast kokonu na głowie miała rozpuszczone włosy i przypominała nieco zmorę bagienną z horroru „Ring”. Pod nimi przesuwał się pasek z informacjami. Jego czerwone tło wskazywało na to, że są one sensacyjne.

– Może pani podgłośnić? – poprosiła Wrzesińska.

Michalina rzuciła okiem na ekran, po czym zrobiła wielkie oczy.

– Matko Pańska! – wyszeptała ze zgrozą, czym prędzej chwytając za pilota.

Po całym pomieszczeniu potoczył się zaaferowany głos lektora.

– Tak szybko mówi, że nic nie rozumiem – poskarżyła się po chwili Maja, kierując spojrzenie na właścicielkę pensjonatu. – Co się stało?

– Była próba porwania Ojca Świętego – przetłumaczyła Stocka. – Miała miejsce w nekropolii watykańskiej. Grupa uzbrojonych porywaczy obezwładniła gwardzistów papieskich, a następnie zaatakowała papieża, który wtedy modlił się przy grobie Świętego Piotra. W czasie incydentu postrzelony został przypadkowy turysta. Polski przewodnik. Odwieziono go do szpitala. Jego stan jest stabilny. Chwila...

Na ekranie Marceli III zaczął odpowiadać na pytanie do mikrofonu przystawionego mu przez nachalną dziennikarkę tak blisko, iż zachodziła obawa, że zaraz zostanie on wepchnięty papieżowi do jamy ustnej. Ojciec Święty wypowiedział kilka zdań, wskazując na koniec na Kazimierę. Po chwili rozległy się oklaski.

– Papież powiedział, że udaremnienie porwania zawdzięcza państwa znajomej – przetłumaczyła oszołomiona Michalina – a właściwie szpili, którą miała w swoim uczesaniu i za pomocą której obezwładniła kierowcę samochodu porywaczy. Papież podziękował jej za narażenie życia w jego obronie i zaznaczył, że jej bohaterstwo powinno być wzorem dla nas wszystkich.

– Ja pierdzielę... – mruknęła Maja. – Toż to teraz już zupełnie nie będzie można z nią wytrzymać. Jestem pewna, że w rocznicę tego wydarzenia każe sobie kupować prezenty i składać hołdy.

– Śledztwo w tej sprawie dopiero się rozpoczęło – odruchowo tłumaczyła dalej właścicielka pensjonatu. – Na razie żadna organizacja terrorystyczna nie wzięła na siebie odpowiedzialności za ten szokujący czyn.

– To straszne, co się wyprawia na tym świecie...

Na dźwięk zatroskanego męskiego głosu Maja i Marcin odwrócili się i popatrzyli na postawnego, lekko siwiejącego, mniej więcej pięćdziesięciolatka, stojącego za ich plecami i też wpatrującego się w ekran.

– Pan profesor? – zaryzykowała Wrzesińska.

– Owszem. Jan Lewandowski. – Mężczyzna podał jej dłoń, po czym zmarszczył czoło. – Czy my się już gdzieś nie spotkaliśmy?

– Nie sądzę – zapewniła go Maja. – Ale ja podobno z twarzy jestem podobna do wielu osób. Taki pospolity typ urody.

– Nie podzielam tej opinii – zapewnił szarmancko Lewandowski, wymieniając uścisk z Marcinkowskim, po czym jeszcze raz rzucił okiem na ekran, gdzie news o usiłowaniu porwania papieża ustąpił miejsca nowym doniesieniom z międzynarodowych rozmów pokojowych. – Straszne czasy... Zaatakować papieża w miejscu uznawanym za kolebkę chrześcijaństwa, to dopiero trzeba mieć tupet.

– Uznawanym? – Maja przypomniała sobie słowa Leszka i w duchu zaniepokoiła się o stan sympatycznego przewodnika, postanawiając jak najszybciej odwiedzić go w szpitalu. – Czyżby pan profesor też miał co do tego wątpliwości?

– Jak każdy archeolog. – Lewandowski się uśmiechnął. – Dla nas to, co nie jest udowodnione bez żadnych wątpliwości, pozostaje zawsze tylko hipotezą. W tym przypadku po prostu odkryliśmy kości człowieka, który zmarł w pierwszym wieku naszej ery, i kilka pochodzących z późniejszych czasów zapisów, że w tym miejscu spoczywa ktoś o imieniu Piotr. Reszta jest już tylko kwestią wiary. Są tacy, którzy ufają, że to apostoł, a są tacy, którzy to negują.

– A pan? – zaciekawił się Marcinkowski. – Słyszę, że jest pan ostrożny jako fachowiec w tej materii. Ale to, w co pan wierzy, niekoniecznie musi iść w parze z tym, co pan wie. Wiara nie opiera się na dowodach, tylko uczuciach.

Jan pokiwał głową.

– Ma pan sporo racji – przyznał. – To miejsce na pewno posiada specyficzną energetykę czy też, jak by to nazwali fani ezoteryki, aurę. Powiem tak... Chcę wierzyć, że jest tak, jak głosi chrześcijaństwo.

– Choć nawet papieże mają co do tego wątpliwości – przypomniało się Mai. – A skoro już mówimy o papieżu, to cieszę się, że nic mu nie jest. Jakby mu się cokolwiek stało, to miałabym pewnie wyrzuty sumienia do końca świata.

– Pani? – zdziwił się profesor.

– Owszem. Byłam tam... – Maja w telegraficznym skrócie streściła mu to, w czym brała udział jakąś godzinę temu.

– I twierdzi pani, że ci ludzie mówili po włosku i że wszystko było tak świetnie przygotowane – powiedział w zamyśleniu Jan, wysłuchawszy jej relacji. – W takim razie radziłbym się mieć na baczności.

– Dlaczego?

– Bo jeśli próba porwania papieża nie była dziełem kogoś z zagranicy, islamistów czy kogoś podobnego, a na Marcelego zamachnął się ktoś tutejszy, to znam tylko jedną organizację, która byłaby na tyle bezczelna i miałaby środki, aby się na coś takiego odważyć. I niech mi pani wierzy, nie chciałaby pani jej podpaść...

– Mafia? – Wrzesińska popatrzyła na niego uważnie. – Myślałam, że to tylko legendy.

– Ohoho... – zaśmiał się Lewandowski. – Włosi bardzo by chcieli, żeby tak było, ale może mi pani ufać, kiedy powiem, że jeszcze nigdy mafia nie czuła się tak dobrze, jak w tych czasach. Ma w kieszeni połowę polityków, zwłaszcza z tego obozu, który teraz tu rządzi, a i wśród duchowieństwa znalazłoby się wiele osób, które z nią flirtują. Tyle że być może teraz to gra z ogniem.

– Z jakiego powodu? – zapytał nie do końca rozumiejący wypowiedź profesora Marcinkowski.

Jan przez moment milczał.

– Mówiąc o wierze – rzekł wreszcie – to mam kolegę, który zresztą też mieszka w tym pensjonacie, który święcie wierzy w to, że jest na tropie, tylko proszę, nie śmiejcie się, końca świata. Tak, tak! – zakrzyknął, widząc miny Mai i Marcina. – Wiem, jak to brzmi, i wiem, że nikt rozsądny w to nie wierzy. Tyle że dzieje się coś dziwnego. Tak jakby ktoś chciał wypełnić przepowiednię sprzed wielu, wielu lat.

– Nostradamusa? – chciała uściślić Wrzesińska. – Objawień w Fatimie? Słyszałam wiele sensacyjnych doniesień na ten temat...

– Nie. – Archeolog pokręcił głową. – Przepowiednia, o której mówię, jest jeszcze starsza. Pochodzi z trzeciego wieku naszej ery i została odkryta jakiś czas temu w Niemczech. Ale odczytano ją dopiero teraz. I to tylko połowicznie.

– Artefakt z Frankfurtu! – wykrzyknął poruszony Marcinkowski, po czym, wyłapawszy zdziwione spojrzenie przyjaciółki, dodał: – Opowiedział mi o nim pana student, z którym... – za późno ugryzł się w język – z którym... zaprzyjaźniliśmy się dzisiaj.

„Bezecnik”, przemknęło przez myśl Mai, po czym zastanowiła się, czy w ogóle istnieje takie słowo.

– Owszem – przytaknął profesor. – Mój przyjaciel ma na ten temat pewną teorię. I niestety to, co się właśnie zdarzyło, zdaje się ją potwierdzać. Dobrze, że papieżowi nic się nie stało. Tym niemniej będę musiał porozmawiać z moim kolegą i pomóc mu w czymś, w co, przyznaję, sam nie za bardzo wierzę.

– Nie pomoże mu pan – szepnął Marcinkowski.

Archeolog popatrzył na niego pytająco.

– Obawiam się – wyjaśnił Marcin – że pana przyjaciel nie żyje.

* * *

– To jak będzie? – Lucjusz przeniósł wzrok z jednego stojącego przed nim mężczyzny na drugiego.

– Nic z tego – odrzekł jeden z nich.

– Nic?! – Stocki zaśmiał się krótko i nieprzyjemnie. – W takim razie będę zmuszony skontaktować się z policją.

– Nie sądzę, abyś to zrobił – rozległ się głos drugiego.

– A to dlaczego? – zdziwił się Lucjusz. Może i byłby się poczuł nieswojo i zaczął obawiać o swoje życie, ale po pierwsze znajdowali się w samym centrum Rzymu, na placu Navona, wśród setek turystów, a po drugie widział, z kim ma do czynienia, i umiał się zabezpieczyć. Jego rozmówcy doskonale o tym wiedzieli.

– Wiesz, dlaczego Patti lubił się zatrzymywać u twojej mamy? – zapytał pierwszy z rozmówców.

Stocki pokręcił głową.

– Bo robił to już dużo wcześniej – wyjaśnił uprzejmie mężczyzna. – Za czasów, kiedy mieszkała tam jego ciotka. I wiesz... Ona do końca była przekonana, że jest właścicielką całości tego obiektu, ale to nie jest cała prawda. Sprzedała twojej mamie tylko siedemdziesiąt procent własności. Trzydzieści odziedziczył po niej właśnie jej bratanek. A najzabawniejsze, że sam o tym nie wiedział. Za to my wiemy i mamy na to dokumenty. I teraz posłuchaj... Przyjechał do Rzymu, zaczął szantażować twoją mamę tym, że odbierze jej swoją część, więc go zabiła. Ewentualnie poprosiła ciebie, abyś odwalił za nią czarną robotę. Jak ci się podoba taka wersja?

Lucjusz usiłował rozstrzygnąć w duchu, czy jego rozmówcy nie blefują. Z drugiej strony kołatało mu po głowie, że kiedyś, lata temu, kiedy archeolog zatrzymał się u nich po raz pierwszy, mówił coś o tym, że zna to miejsce, więc w sumie te dranie mogły mieć rację.

– Jesteś rozsądnym młodym człowiekiem – zauważył drugi z jego rozmówców – i doskonale wiesz, że lepiej będzie, jeśli rozstaniemy się w zgodzie i zapomnimy o sobie, niż gdybyśmy mieli brnąć w jakieś ciemne sprawy. Szantaże, donosy, procesy. Na co to komu? Życie jest tym lepsze, im mniej skomplikowane. Przemyśl to!

– Ile mam czasu na decyzję? – zapytał cicho Lucjusz.

– Nie masz – odpowiedział stanowczo pierwszy. – To krótka piłka: idziesz na policję i nas denuncjujesz, a wtedy twoja matka i ty lądujecie na ławie oskarżonych. Albo podpiszesz nam zobowiązanie o zachowaniu milczenia, rozchodzimy się i dostajemy amnezji. Pora wreszcie, aby dotarło do ciebie, że i tak już nic tu nie ugrasz.

Lucjusz lubił odwiedzać kasyna i jak każdy hazardzista miał problemy z wyczuciem momentu, w którym należało się wycofać z gry. Teraz jednak poczuł, że posługując się dalej tą metaforą, właśnie wyrzucono go z jaskini hazardu na bruk. Faktycznie, nie miał dużego wyboru.

– Zgoda – rzekł z rezygnacją. – Jeśli zostawicie moją mamę w spokoju, zrobię tak, jak chcecie.

Miał pecha, że akurat w tym momencie nie popatrzył na twarze swoich rozmówców. Gdyby bowiem to zrobił, zauważyłby bez trudu wyraz ogromnej ulgi i zapewne przemyślał, czy aby nie daje się złapać w pułapkę. Kiedy podniósł wzrok, obaj mężczyźni mieli już z powrotem kamienne miny.

– Proszę – rzekł, składając podpis na podsuniętym mu dokumencie. – Mam nadzieję, że się już nigdy w życiu nie spotkamy!

* * *

Dzwonek smartfona obudził powoli już zasypiającą Farinę. Popatrzyła na ekran, zmarszczyła brwi i odebrała.

– Signora Julia? – usłyszała znajomy głos. – Obawiam się, że nie wszystko poszło po naszej myśli.

– Jak to? – zdziwiła się. – Przecież widziałam cię w telewizji. Wypadłeś fenomenalnie. Wszyscy dali się nabrać.

– Niestety, chyba jednak nie wszyscy. Ta stara baba, która narobiła zamieszania, boję się, że coś zwęszyła. Powiedziała do mnie coś w tym swoim szeleszczącym języku. Poprosiłem, żeby mówiła po włosku albo angielsku, ale tak jakoś dziwnie na mnie spojrzała. Udałem, że jestem zajęty, a potem zauważyłem, że wiecznie się na mnie gapi. Przeczucie mówi mi, że coś zauważyła.

– Gdzie ona teraz jest? – Julia poczuła, że senność momentalnie jej minęła.

– Kazałem zatrzymać ją tu, gdzie jestem, ale rwie się już do domu. Nie mogę przecież trzymać jej tu w nieskończoność.

– Dobrze. – Julia szybko przemyślała sprawę. – Postaraj się zająć ją jeszcze przez dwadzieścia minut. Już działam! – Rozłączyła się i od razu wybrała kolejne połączenie. – Giuseppe? Cokolwiek byś robił, rzuć wszystko i ruszaj do Domu Świętej Marty. Musisz ugasić nagły pożar. Już ci mówię, co masz zrobić...

ROZDZIAŁ VIII

Noc zapadła już nad bazyliką i placem Świętego Piotra, oświetlanym jedynie bladym blaskiem latarni, kiedy Otto Fischer ukradkiem, bo trudno było inaczej określić jego sposób poruszania się, skierował się do pokoju, w którym nie tak dawno rozmawiał z papieżem. Wnętrze pałaców watykańskich, chłodne i majestatyczne, nie stanowiło dla niego tajemnicy. Wiedział, jak poruszać się wśród korytarzy, jak przemykać obok strażników i jak unikać kamer. Przed laty poznał dokładnie każdy zakamarek tego miejsca. Teraz jednak nie przyszedł tu w celach urzędowych ani towarzyskich, lecz odzyskać to, co utracił, i ukraść to, co było mu potrzebne.

Drzwi do pokoju papieskiego ustąpiły z łatwością. Złote klamki, alabastrowe zdobienia – wszystko w tym wnętrzu krzyczało o potędze. Otto wszedł cicho, czując, jak wali mu serce. Biurko papieża, ciężkie, dębowe, stało pod oknem. Na jego blacie, starannie ułożone, leżały dokumenty, brewiarz i kilka zdjęć. Ale to dwa z nich przyciągnęły wzrok Ottona. Przedstawiały obie strony srebrnego zwitka z drugą częścią inskrypcji. Bez wahania zagarnął fotografie i wsunął do kieszeni spodni. Potem sięgnął po artefakt, ten sam, który oddał wcześniej Marcelemu. Własność odzyskana.

Właściwie mógł już opuścić pokój, ale coś kazało mu się jednak jeszcze w nim zatrzymać. Intuicja? A może... ciekawość? Jego wzrok padł na dolną szufladę biurka, zabezpieczoną zamkiem. Arcybiskup Moguncji rozejrzał się, po czym z radością odkrył na blacie obecność spinaczy. Zamienił jeden z nich w prosty drucik, którym następnie zaczął manipulować w zamku. Ten po chwili cicho kliknął i ustąpił. Sekundę później szuflada wysunęła się już bez żadnego oporu. Otto zajrzał do wnętrza, a następnie wyciągnął teczkę oznaczoną czerwonym stemplem z napisem: „Strettamente riservato”. Bez sekundy namysłu otworzył ją i zatopił się w lekturze. Kiedy kilka minut później usłyszał nad sobą chrząknięcie, o mało co nie dostał zawału serca.

– Jego Ekscelencja coś zgubił? – Doskonale znany mu z widzenia kardynał Spiteri patrzył na niego ironicznie. – Czy też szuka jakiejś dobrej lektury na dobranoc? Ta nie jest najlepsza. Mogę polecić nieco bardziej odpowiednią.

Otto, powoli dochodząc do siebie, popatrzył na niego półprzytomnie.

– To jest... – wyjąkał bezradnie. – To jest...

– Tak, tak, wiem – rzekł lekceważąco Angelo. – Wstrząsające, nie do wiary, przerażające. Przede wszystkim jednak nieprawdziwe.

– Ale te wszystkie rachunki, wyciągi...

– Zna Jego Ekscelencja określenie: kreatywna księgowość? – Kardynał popatrzył na arcybiskupa przenikliwie. – To jest dokładnie to, z czym Jego Ekscelencja właśnie się zapoznał. I dziękuję, że odwalił za mnie Jego Ekscelencja brudną robotę. Niewątpliwie miałbym większy problem z pokonaniem tego zamka.

Fischer odzyskał przytomność umysłu.

– Zastanawia mnie – rzekł powoli – jak długo można podtrzymywać fikcję przejrzystości w budżecie Stolicy Apostolskiej, zanim ktoś uzna, że te wszystkie liczby zaczynają śmierdzieć?

Spiteri uniósł lekko brwi, jakby temat nieco go bawił.

– Fikcja, mój drogi arcybiskupie, to fundament tej instytucji. A zapach pieniędzy... zawsze będzie miał nutkę piekielnej siarki. Część tych środków trafia do stowarzyszeń, których istnienia nikt oficjalnie nie potwierdzi. Fundacje, redakcje, instytuty badawcze o egzotycznych nazwach. Nawet ja czasem mam problem z ich identyfikacją. – Angelo uśmiechnął się, ale jego oczy pozostały poważne. – To właśnie istota kreatywnej księgowości. Elastyczność. Każda fundacja może jednego dnia się otworzyć, a następnego zamknąć. A w jej miejsce pojawi się inna, bardziej przydatna, lepiej dostosowana do potrzeb chwili. Media, które finansujemy, formują opinie. Nawet jeśli zaprzeczymy jakimś faktom, one są głosem, który służy Kościołowi.

Fischer przechylił się w stronę kardynała.

– Nawet jeśli ten głos... nawołuje do wojny?

– Wojna... to pojęcie względne – odpowiedział powoli Spiteri. – Walka o dusze toczy się na wielu frontach. Czasem trzeba wesprzeć jedno medium, by przycisnąć drugie. Czasem trzeba opłacić kogoś, kto w teorii nam się sprzeciwia, bo to maskarada, którą ludzie chcą oglądać.

– Czyli teatr iluzji.

– Raczej rzeczywistość, która zmusza nas do bycia kreatywnymi.

– A te wszystkie organizacje w Azji i Afryce, które uznawane są za ekstremistyczne?! Po co nam to?

– Nie ma jednego powodu. Każda taka dotacja ma swoje uzasadnienie. Czasem chodzi o wpływy polityczne, czasem o dostęp do surowców, których właścicielem po cichu staje się któryś z naszych „partnerów”. W zamian... Kościół zachowuje swoją pozycję. Budujemy świątynie, seminaria, szkoły. Gra się toczy na wielu planszach.

Arcybiskup milczał przez chwilę.

– A sumienie? – spytał wreszcie cicho. – Czy ono mieści się w tej kreatywnej księgowości?

Kardynał roześmiał się krótko, sucho.

– Sumienie jest luksusem, Ekscelencjo. Dla tych, którzy nie widzą całości. Ha! Całości... Nawet to jest jedynie wycinek naszej działalności. Zresztą komu ja to mówię. Sam też nie masz czystego sumienia.

– Działałem w dobrej wierze...

– Być może, ale ludzie ocenią cię inaczej. Chcesz się przekonać? Bo wystarczy jeden mój telefon, abyś od jutra musiał się mierzyć z ludzką nienawiścią i skłonnością do osądów. Pytanie, czy jesteś na to gotowy.

Otto milczał.

– No właśnie – podsumował Angelo. – W naszej instytucji stosujemy zasadę, kto nie z nami, ten przeciw nam. Pytanie więc, czy jesteś z nami?

Arcybiskup Moguncji pokiwał głową.

– W takim razie. – Spiteri wyciągnął dłoń.

Fischer podał mu teczkę.

– I zapominamy, że ten wieczór w ogóle się wydarzył – zaproponował Angelo. – A tak swoją drogą, po co tu przyszedłeś?

– Przecież wiesz – mruknął arcybiskup.

– Te starożytne pierdoły? – skrzywił się Spiteri. – Jesteś dorosłym, racjonalnym człowiekiem. Chyba nie chcesz mi powiedzieć, że w to wierzysz?

– Mój mentor w to wierzył...

– Stare pokolenie! – prychnął kardynał. – Wiesz, że w starożytności i średniowieczu Kościół głosił, że to Ziemia jest centrum stworzenia, a Słońce, planety i gwiazdy krążą wokół niej? Trzeba było Kopernika, Galileusza, Keplera i Newtona, żebyśmy przyznali, że jednak jest odwrotnie i to jednak Ziemia się obraca wokół Słońca. Co nie przeszkadzało nam głosić, że planeta ma cztery tysiące lat, a stworzenie świata nastąpiło dokładnie w sześć dni. No i przyszły badania geologiczne i już wiemy, że stąpamy po czymś, co liczy sobie owszem cztery, ale miliardy. Pogodziliśmy się z tym dopiero w tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym roku, kiedy w encyklice „Humani Generis” przyznaliśmy, że nie wymagamy przyjęcia dosłownego, a jedynie symbolicznego opisu stworzenia, i że uznajemy teorię ewolucji za jedną z możliwości rozwoju życia. Nie mówiąc już o tym, że ledwie dwieście lat temu przestaliśmy głosić, że sekcje są niegodne i grzeszne, bo naruszają „świątynię Ducha Świętego”. Ileż to osób spaliliśmy na stosie za próbę zdobycia wiedzy medycznej. Nie mówiąc już o chorych psychicznie albo epileptykach, których uznawaliśmy za opętanych. Tak, mój drogi arcybiskupie, starsze pokolenia mogły wierzyć w apokaliptyczne przepowiednie, co nie oznacza, że my musimy popełniać te same błędy. Jeśli chcesz, zabieraj te swoje srebrne przepowiednie. Jestem pewny, że papież jutro nie będzie już o nich pamiętał. Cała jego uwaga skupiona jest na koncercie i, jak widać, na pieniądzach. To prawdziwy fetysz tych czasów. Na inne kwestie mało kto już zwraca uwagę.

Fischer pokiwał głową, po czym widząc niecierpliwy ruch dłoni kardynała, pokłonił mu się i odszedł.

Angelo odczekał, aż dźwięk kroków arcybiskupa stanie się niesłyszalny, po czym wyciągnął swój smartfon.

– Lorenzo? – upewnił się, przerzucając nerwowo dokumenty wyjęte z teczki odebranej Fischerowi. – Stan alarmowy. Ten młokos zaczął grzebać w finansach. Na razie dogrzebał się do rzeczy, o których i tak by się wcześniej czy później musiał dowiedzieć. Azja, Afryka, Ameryka Południowa... Nie doszedł do nas. Ale dojdzie. Myślałem, że jest naiwny, ale okazuje się, że jednak nie. To cwaniak, albo też znalazł się ktoś, kto go naprowadza na właściwy trop. Wiesz, że nie wszyscy są nam przychylni. Jeśli dojdzie do sedna, będzie po nas. Wydaje mi się, że on chce zabłysnąć jako reformator, który oczyszcza Kościół z plugastwa. Obawiam się, że jeśli pozna prawdę, poświęci nas bez mrugnięcia okiem.

– To co robimy? – zapytał Gotano, sądząc po głosie, mocno spanikowany.

– Obawiam się, że musimy wdrożyć plan Jan Paweł Pierwszy – rzekł powoli Angelo.

– Aż tak?!

– Yhm. – Choć Lorenzo nie mógł tego wiedzieć, Spiteri pokiwał głową. – Nie mamy innego wyjścia.

* * *

Odkąd wyciągnęła ze swojego kokona jedną z podtrzymujących ową konstrukcję szpil, a potem, za aprobującym wzrokiem papieża, wbiła ją w bark kierowcy wiozącego ich samochodu, powodując, że ten wydał okrzyk i odruchowo odwrócił się, aby sprawdzić, co jest źródłem bólu, przez co stracił panowanie nad pojazdem i uderzył w słup, Kazimiera miała wrażenie, że zaczęła żyć w alternatywnej rzeczywistości. Jak przez mgłę pamiętała, jak papież do spółki z księdzem Michałem obezwładnili drugiego z bandytów, a potem wypadli z samochodu, zatrzymując inne pojazdy. Przed oczami wciąż przesuwały jej się sceny, jak ludzie otoczyli Marcelego, prosząc go o błogosławieństwo i robiąc mu zdjęcia. Po chwili przyjechała policja. W czasie całego tego zamieszania jeden z porywaczy gdzieś się ulotnił. A drugi, ów dziabnięty przez nią kierowca... Hmm... Zrobił coś dziwnego. Też uciekł, ale zanim zniknął w tłumie, przystanął i popatrzył za siebie. Niedzielska widziała jego minę i nie mogła jej pojąć. Bandzior spoglądał na błogosławiącego kolejnych wiernych papieża, a na jego twarzy pojawił się uśmiech. Kazimiera poczuła, że jest to niezrozumiały w tej sytuacji wyraz triumfu, zadowolenia kogoś, kto osiągnął zamierzony cel. Nie miało to żadnego sensu. Najmniejszego. Potem zaś zaczęło się prawdziwe piekło. Policja, fotoreporterzy, kamery telewizyjne, setki pytań, których w ogóle nie rozumiała, bo wygłaszane były po włosku. Kiedy wreszcie wylądowała w Domu Świętej Marty, odetchnęła z ulgą.

I wtedy stało się coś równie dziwnego jak ów uśmiech porywacza. Pomna rozmowy z Marcelim przy grobie Świętego Piotra, zagadnęła go po polsku, jak się czuje. Proste pytanie. A papież, zamiast odpowiedzieć, popatrzył na nią ze zdumieniem i rzekł coś po włosku. Kazimiera powtórzyła pytanie, a wtedy papież, jej zdaniem niezbyt przekonująco maskujący fakt, że jej nie zrozumiał, odwrócił się na pięcie i wyszedł. Uznała to za dziwne, ale szczerze mówiąc, nie miała głowy do tego, aby zbyt długo się nad tym zastanawiać, a po chwili doszła do wniosku, że zapewne w wyniku stresu można zapomnieć, że zna się jakiś język. Założenie to było czysto hipotetyczne, bo sama nie znała żadnego języka poza rodzimym, rzecz jasna. W szkole miała teoretycznie lekcje rosyjskiego, ale jak wszyscy w tamtych czasach robiła wszystko, żeby się go nie nauczyć. W liceum doszedł jej angielski, ale po pierwsze szedł jej jak z kamienia, a po drugie ledwo co zdała z niego maturę, zresztą na bardzo naciąganą ocenę dostateczną, a natychmiast radośnie go wyrzuciła z głowy. Naukę języków uważała za do niczego w życiu nieprzydatną i była szczerze zdumiona sprzeczką przy stole, kiedy to jeden z krewnych wygłosił opinię:

– To skandal, że ci wszyscy turyści, którzy do nas przyjeżdżają, nie potrafią powiedzieć ni me, ni be w naszym języku!

A kiedy Maja z niewinną miną zapytała go, czy skoro lata co pięć minut do Egiptu, to oznacza, że włada językiem faraonów, odparł:

– Ale to zupełnie coś innego! Jak ja jadę do nich i zostawiam tam pieniądze, to kultura wymaga, żeby nauczyć się mojego języka!

Kazimiera podzielała w pełni jego filozofię i była zszokowana, że teściowa jej syna rzuciła się na tego kuzyna z pazurami, wykrzykując coś o szowinizmie i niedorzeczności. Zdaniem Niedzielskiej językiem polskim powinien posługiwać się cały świat, zwłaszcza po tym, jak Polak był papieżem.

Rozdzielona z księdzem Michałem, którego odesłano do naczelnika Gwardii Papieskiej w celu złożenia dodatkowych zeznań, Kazimiera spędziła jakiś czas na bezskutecznych próbach dodzwonienia się do Mai i Janusza, a potem na przeglądaniu wiadomości w serwisach internetowych, a mówiąc dokładniej, najpierw na podziwianiu własnych zdjęć przy boku papieża, a potem na czytaniu tekstów na swojej ulubionej stronie Patriotyczna.pl. W wyniku tej ostatniej lektury z miejsca się wkurzyła i w takim nastroju powitała polską siostrę zakonną, która została wydelegowana, aby dotrzymywać jej towarzystwa.

– Matko Boska Częstochowska, dokąd ten świat zmierza! – zakrzyknęła, kiedy już się sobie przedstawiły, a siostra zrobiła jej porządnej czarnej herbaty. – Tak czytam i czytam, i sama nie mogę w to uwierzyć. Kobieta dziś to nie kobieta. Mężczyzna to nie mężczyzna. Wszystko pomieszane! A przecież Stwórca jasno powiedział: kobieta ma rodzić dzieci, sprzątać, gotować, do kościoła chodzić, a chłop zarabiać.

– Pani Kaziu. – Siostra Aleksandra usiadła obok niej przy stole i do swojego kubka z herbatą wlała coś z małej piersióweczki wyciągniętej z kiszeni habitu. – Nie wiem, czy Stwórca aż tak dosłownie to ujął. Nie przypominam sobie, aby Biblia wspominała, że Jezus rozdzielał obowiązki na te przy garach i te na polowaniu. On raczej mówił o miłości i równości.

Kazimiera poczuła się lekko wstrząśnięta.

– Równość?! – Nadal mówiła podniesionym głosem. – Toż to wymysł diabła, masonów i Unii Europejskiej! Właściwie na jedno wychodzi, bo Unia to przecież organizacja masońska, powstała z podszeptu szatana. Kiedyś chłop był chłopem. W niedzielę na mszę, a w tygodniu do roboty. A baba siedziała w domu i dzieci pilnowała, a nie myślała o jakichś wydumanych prawach. Jakbyśmy miały mało praw. Wiadomo, że każda kobieta rządzi w domu, i tak powinno zostać.

– Tia – mruknęła Aleksandra. – Czasy się zmieniają. Nawet w Kościele mówimy teraz o tym, że kobiety mogą mieć głos. Głos, a nie tylko robotę w kuchni.

– Głos?! – Niedzielską aż zatrzęsło z oburzenia. – Kobieta z głosem to jak kura, która chce piać jak kogut! Niech siostra pamięta, że sam Święty Paweł powiedział: „Niewiasta w kościele niech milczy!”. I tego się trzeba trzymać, a nie zwoływać jakieś tam bezsensowne synody i wywoływać dyskusje. Ostatnio słyszałam, że kobieta będzie mogła być diakonem! Toż to bluźnierstwo!

– Jestem pewna, że Pan Bóg nie ma problemu z diakonisami, tylko z mężczyznami, którzy mają problem z kobietami – odparowała siostra, dolewając sobie do kubka płynu z piersióweczki. – A poza tym, kto jak nie kobiety pierwszy do grobu Jezusa pobiegł? Wcale nie apostołowie. Nie. Zrobiły to one! Kobiety. Więc proszę nie mówić, że mamy siedzieć cicho.

– Jak dobrze, że nasz święty rodak nie patrzy już na to zdziczenie obyczajów – westchnęła Niedzielska. – Feministki i inne lewactwo wszędzie wszystko psują. Kobieta chce być księdzem, facet chce rodzić dzieci... Sodoma i Gomora!

– Pani Kaziu – siostra doszła do wniosku, że za moment zawartość piersióweczki przestanie jej starczać na znieczulenie się na czas rozmowy z Niedzielską – niech się pani nie martwi. Jakby Stwórca chciał, żebyśmy żyli w średniowieczu, toby nie wynaleziono prądu i tabletek na nadciśnienie. A tak to mamy dwudziesty pierwszy wiek i można być katoliczką, myślącą i nowoczesną, i to nawet bez fartuszka i wałków na głowie.

– Jezu. – Kazimiera przewróciła oczami. – Widzisz i nie grzmisz!

– Na pewno widzi – mruknęła siostra – i podejrzewam, że ma niezły ubaw.

Do pokoju, w którym siedziały, zajrzał jakiś młody duchowny. W ręku trzymał tablet, po którym co i rusz przesuwał palcami. Przeprosił je, wyjaśnił, że pomylił pomieszczenia, wycofał się i zamknął drzwi.

– Po co mu ten komputer? – zaciekawiła się Niedzielska. – Nawet na moment nie przestał go dotykać.

– Bo zmawiał Różaniec – wytłumaczyła jej Aleksandra. – Przez internet.

– Przez internet?! – Kazimiera wyraźnie bliska była apopleksji. – Ja rozumiem, że mamy postęp, ale to już jest świętokradztwo. Jakby Jezus chciał, żebyśmy modlili się przez komputer, toby go wynalazł!

– Pralki też nie miał, a jakoś nikt nie mówi, że jej używanie to grzech, prawda? – Zakonnica golnęła sobie łyczek bezpośrednio z piersiówki, już nawet nie dolewając nic do kubka z herbatą. – To specjalna aplikacja z modlitwami: Różaniec, liturgia godzin, można nawet czytać Biblię. Używają jej nawet kardynałowie!

– Biblię trzyma się w dłoni, nie w tablecie! – upierała się Niedzielska. – Nie spodziewałam się, że w samym Watykanie znajdę tak dużo heretyków. Teraz rozumiem, jak wiele racji ma ksiądz dyrektor Radia Święta Jadwiga, kiedy apeluje, abyśmy utworzyli Katolicki Kościół Polski, odwołujący się bezpośrednio do tradycji średniowiecza. I nie żałuję ani grosza, który mu na ten cel wysłałam!

– Czy ja dobrze rozumiem – zapytała siostra Aleksandra – że uważa pani nowoczesność i prawa kobiet za wymysł szatana?

– A nie są nim? – zdziwiła się Kazimiera. – Ewa zjadła jabłko i wszystko się posypało! I dlatego do dzisiaj kobieta ma rodzić w bólach i nie wymądrzać się.

– A Adam to co? – W oczach zakonnicy pojawiły się gniewne błyski. – Stał i patrzył jak cielę na malowane wrota, a następnie całą winę zrzucił na Ewę. Typowy facet. A potem przez wszystkie wieki za grzech pierworodny winiono tylko ją. Tak, tak, bardzo wygodna teologia!

– Święty Paweł powiedział: „Głową kobiety jest mężczyzna” i ja się tego trzymam! – Kazimiera nadęła się wyniośle. – Koniec kropka!

– A ja się trzymam tego, co mówił Jezus – odparowała siostra Aleksandra. – „Nie ma już mężczyzny ani kobiety, wszyscy jesteście jedno we mnie”. Galatów trzy, dwadzieścia osiem. Zna pani?

– Powtórzę raz jeszcze: „Kobiety niech milczą w kościołach”! – warknęła Niedzielska. – Dziwne, że Kościół nie walczy z piątą kolumną w swoich własnych szeregach. Nie wiem, kto jest siostry przełożonym, ale mam szczerą ochotę zapytać, czy popiera takie masońskie poglądy.

– Mogę dać pani namiar – rzekła zakonnica z uśmieszkiem. – Nasz biskup ma konto na iksie i jest gorącym orędownikiem reformy Kościoła. Zostaje pani tylko telefon z żalami do Radia Święta Jadwiga.

– Żeby siostra wiedziała, że zadzwonię, kiedy tylko wrócę – zapowiedziała złowrogo Kazimiera. – Dobrze byłoby, gdyby wszyscy zostali ostrzeżeni, że Watykan jest już opanowany przez lewicowo-masońsko-syjonistycznych terrorystów.

Po tych słowach zapadło kłopotliwe milczenie, w czasie którego Kazimiera rozmyślała w duchu o pięknych czasach średniowiecza, kiedy takie renegatki jak siostra Aleksandra paliło się na stosach, a zakonnica upiła się zawartością piersiówki do tego stopnia, że na koniec zaczęło jej się wydawać, że zamiast z Niedzielską siedzi w pokoju ze swoją ciotką Helgą, która zmuszała ją do jedzenia wątróbki z cebulą i cynaderek. Kiedy więc mniej więcej po godzinie owej wzajemnej katorgi do pokoju wszedł sam Ojciec Święty, siostra Aleksandra natychmiast z ulgą opuściła pomieszczenie, postanawiając przy najbliższej okazji poprosić o jakąś pokutę za konstatację, że różne baby już w życiu spotkała, ale takiej krowy jak Kazimiera jeszcze nie.

Tuż po Marcelim do pokoju wszedł jakiś, jak go nazwała w myślach Niedzielska, chudy wypłosz. Papież podszedł do Kazimiery, która odezwała się do niego znów w ojczystej mowie Norwida:

– Czy mógłby mi Ojciec Święty udzielić błogosławieństwa?

Marceli zrobił zdziwioną minę. Niedzielska westchnęła, dochodząc do wniosku, że widocznie amnezja chwyciła papieża na dłużej, po czym ujęła jego rękę, przyklęknęła przed nim i położyła ją sobie na głowie. Na twarzy Ojca Świętego odmalowało się zrozumienie. Wykonał znak krzyża na jej czole, wymamrotał pod nosem coś niezrozumiałego, po czym opuścił pokój.

Wypłosz wskazał Kazimierze, aby podążyła jego śladem. O ile jednak Marceli udał się w głąb domu, o tyle Niedzielska, idąc według wskazań swojego przewodnika, po minucie znalazła się na zewnątrz. Chudy pokazał jej drzwi czarnego pojazdu, wyglądającego na luksusowy, a kiedy umościła się już na skórzanym siedzeniu z tyłu, odpalił silnik i powoli ruszył.

– La Casa dei Miracoli. – Kazimiera na wszelki wypadek wypowiedziała zapamiętaną jakimś cudem nazwę pensjonatu.

– Si, si – potwierdził wypłosz, po czym dodał gazu.

Uspokojona Niedzielska położyła głowę na skórzanym zagłówku i poczuła, jak dopiero teraz schodzą z niej stresy całego dnia. Co to właściwie było? Akcja rodem z tych filmów, które tak uwielbiał Władzio? Z tym jakimś tam agentem, którego zabili siedemnaście razy, a on i tak przeżył? Czemu za każdym razem, kiedy gdzieś wyjeżdża z Mają, od razu robi się armagedon? Jakby ta kobieta miała jakąś magiczną moc przyciągania idiotycznych sytuacji. Kazimiera westchnęła i przez chwilę patrzyła na widok za szybą. Miasto jak miasto. Pełno sklepów, restauracji, rozwrzeszczanej młodzieży, sprawiających wrażenie zagubionych turystów... Nic specjalnego. Może tylko budynki trochę bardziej wiekowe niż te w Warszawie. Po chwili poczuła, jak jej powieki robią się ciężkie. Tak, po całym tym dniu była zdecydowanie zmęczona. „Ciekawe, jak daleko do pensjonatu?”, pomyślała, po czym ziewnęła, poprawiła się na siedzeniu i... odpłynęła do krainy Morfeusza.

* * *

Jeśli na globie ziemskim była jakakolwiek osoba spoza jej rodziny, o której Julia mogłaby powiedzieć, że ma do niej słabość, to niewątpliwie był nią profesor Lewandowski. Poznali się lata temu na Zatybrzu. On przebywał tam na wakacjach ze swoją ówczesną sympatią, a ona była właśnie wprowadzana przez swojego ojca w „rodzinny interes”. Pewnego wieczoru, po pracowitym dniu, w czasie którego była świadkiem dwóch obić facjat krnąbrnych właścicieli restauracji, niepalących się do zapłacenia jej tacie za „ochronę” ich lokali, oraz odstrzelenia jednego nieszczęśnika, usiłującego rozkręcić konkurencyjny biznes mafijny, postanowiła się trochę zrelaksować i wyskoczyć wieczorem do klubu. Po tym, jak sprawiła zawód kilku chłopakom, proponującym jej drinka, wspólne wypalenie zioła albo próbującym wyciągnąć na parkiet, jej uwagę zwrócił zamyślony szczupły blondyn, siedzący przy stoliku nieopodal baru i patrzący smętnym wzrokiem na stojącą przed nim ozdobną szklankę z drinkiem. Zdecydowanie nie pasował do tego miejsca. Nie miał obowiązkowej wówczas pstrokatej koszuli, rozpiętej do połowy, dzwonów ani nawet koralików. Ba! Nawet jego okulary nie miały bajeranckiej rogowej oprawy. Dziwak. Sęk w tym, że Julia miała pociąg do takich dziwaków, nie mówiąc już o tym, że lubiła blondynów, a dokoła miała ich tyle co kot napłakał. Zgarnęła więc z baru swój kieliszek i podeszła do stolika nieznajomego.

– Mogę się przysiąść? – zapytała.

Chłopak podniósł na nią wzrok i wykonał zapraszający gest, ale ku jej zaskoczeniu nie palił się do konwersacji.

– Nie jesteś stąd, prawda? – zagaiła.

– Trochę stąd, trochę nie stąd. – Jego włoski był całkiem niezły, choć po akcencie można było wyczuć, że nie jest to jego ojczysta mowa. – Pochodzę z Polski, a tu przyjechałem na wykopaliska. Studiuję archeologię na Uniwersytecie Warszawskim.

– Archeologię? Wykopaliska? – Przez chwilę zastanawiała się, czy chłopak nie robi sobie z niej żartów.

– Co w tym dziwnego?

– No wiesz... To nie brzmi jak typowy powód, żeby przyjechać do Rzymu. Inni przyjeżdżają dla słońca, wina i... dziewczyn.

Blondyn zaśmiał się cicho.

– Dziewczyny są tu piękne, to fakt – przyznał – ale ja przyjechałem tu... dla kamieni.

– Dla kamieni? – Julia uniosła brew.

Młody archeolog sięgnął do kieszeni i wyciągnął z niej nieduży szkicownik, a potem pokazał jej kilka rysunków ruin, kolumn i detali architektonicznych.

– Kamieni, które mają duszę – rzekł. – Forum Romanum, Termy Karakalli, Via Appia... Dla mnie to jak podróż w czasie. Każda rysa w marmurze mówi coś o człowieku, który ją zostawił. Każda budowla jest świadectwem historii, która się wydarzyła. Każdy pomnik jest hołdem dla ludzi, dzięki którym świat jest jaki jest.

Farina patrzyła na niego jak zahipnotyzowana.

– Nikt z moich znajomych tak nie mówi – przyznała szczerze. – Myślę, że nawet nie zwracają na to uwagi. Wolą vespy i modne kluby. Ty mówisz o kamieniach jak o starych przyjaciołach.

– Może dlatego, że lepiej dogaduję się z przeszłością niż z tym, co jest teraz – przyznał w zamyśleniu chłopak, po czym wyciągnął do niej rękę. – Janek.

– Julia...

– A ty co porabiasz w życiu, Julio? – zapytał. – Co robisz, kiedy nie pytasz obcych o ich pochodzenie?

Farina poczuła, że akurat w tym przypadku szczerość na pewno nie znajdzie uznania.

– Studiuję historię sztuki... – wymyśliła na poczekaniu, wychodząc z założenia, że wspólna pasja może ją doprowadzić do upragnionego celu, czyli do większej zażyłości z facetem, którym już zdążyła się zauroczyć – ale chyba traktuję to mniej poważnie niż ty archeologię. Dla mnie sztuka to kolory, emocje. Dla ciebie zaś to historia, wydarzenia, ludzie, prawda?

– Dla mnie to jedno i drugie – odpowiedział Jan. – Sztuka trwa, bo ludzie nie mogą żyć bez piękna. Nawet gdy wszystko się wali. Doskonale to rozumiem. Też jestem estetą.

– Spełniam twoje wymagania estetyczne? – Julia postanowiła skierować jego uwagę na właściwe tory, czyli na siebie.

– Owszem. – Chłopak mrugnął do niej porozumiewawczo. – Masz w oczach coś z renesansu. Trochę jak „Wenus” Botticellego, tylko bardziej nieprzewidywalna.

– Pierwszy raz ktoś porównał mnie do Wenus, nie proponując jednocześnie spaceru nad Tybrem i wizyty w jego mieszkaniu – zaśmiała się Farina.

– Chętnie bym ci to zaproponował – zadeklarował Jan, po czym, ku jej rozczarowaniu, dodał: – ale nie dzisiaj. Dzisiaj chciałbym tylko rozmawiać. O tym, co jeszcze nieodkryte.

Julia przyjrzała mu się uważniej.

– Myślę, że jesteś... inny – rzekła cicho. – Nie wiem, czy to dlatego, że nie pochodzisz stąd, czy dlatego, że umiesz słuchać kamieni. Ale, przyznaję, intrygujesz mnie.

W tym momencie do stolika podeszła zdaniem Julii mocno pretensjonalna i tandetna brunetka. Popatrzyła na nią jak na jakiegoś robala, po czym powiedziała coś do chłopaka w tym okropnym języku, który brzmiał je syczenie węży. Janek coś odpowiedział, a brunetka znów rzuciła jej pogardliwe spojrzenie. Farina odruchowo przejechała dłonią po trzymanym w kieszeni małym pistoleciku, bożonarodzeniowym prezencie od taty, a potem zastanowiła się, jak wyglądałaby owa tandeciara, gdyby strzelić jej dokładnie między oczy. Przynajmniej w trumnie nie miałaby tak cholernie garbatego nosa.

– Przepraszam, ale muszę już iść – rzekł Jan z ekspiacją. – Moja... narzeczona źle się poczuła.

„Na mój widok”, dodała w duchu Julia, ale nie wypowiedziała tej myśli na głos, tylko uprzejmie skinęła głową.

– Rozumiem...

– Miło było cię poznać. – Chłopak uśmiechnął się, po czym, korzystając z tego, że brunetka ruszyła do wyjścia i jest od niego odwrócona, dodał szeptem: – Będziesz tu jutro o tej samej porze?

Farina kiwnęła głową. Następnego dnia spędzili w klubie tylko dwie minuty, za to w jej domu całą noc. A potem wiele kolejnych. Wiedzieli jednak od początku, że ich znajomość nie wyjdzie poza romans. Jan musiał wkrótce wrócić do Polski, a Julia od dawna wiedziała, że została przeznaczona przez ojca synowi szefa mafii sycylijskiej. Została jednak w kontakcie z Janem, w głębi serca wiedząc, że jest i zawsze będzie największą miłością jej życia.

Kiedy więc zadzwonił tego wieczoru, nie poczuła się zdziwiona i z miejsca zaprosiła go do swojego domu, a gdy się pojawił, rzuciła mu się na szyję. Ku jej zaskoczeniu Lewandowski nie odwzajemnił jej pocałunków, tylko stanowczym gestem odsunął ją od siebie.

– Co się stało? – Farina popatrzyła na niego ze zdumieniem.

– Dlaczego chciałaś porwać papieża? – zapytał Jan bez żadnych ogródek.

Julia tylko przez moment rozważała, czy go nie okłamać. Kiedy po kilku latach od ich pierwszego spotkania wreszcie zdradziła mu, kim naprawdę jest, obiecali sobie szczerość. I jak dotąd żadne z nich owego paktu o niekłamaniu nie złamało.

– Skąd wiesz, że to ja? – zapytała jedynie z ciekawością.

– Bo skoro nie zrobili tego islamiści, którzy trąbiliby o tym we wszystkich mediach, i skoro nie stoi za tym Moskwa, a wszystko wskazuje, że nie, to tylko ty masz na tyle tupetu, żeby coś takiego wymyślić, a potem wykonać – wytłumaczył jej Lewandowski. – Mylę się?

Farina przyjrzała mu się uważnie, a potem roześmiała się głośno.

– Oczywiście, że nie – przyznała, po czym zaprosiła go, aby przeszedł z nią do salonu. – Napijesz się czegoś? Jesteś głodny? Po południu dla odprężenia robiłam gnocchi. Wyszły fenomenalnie.

– Owszem, chętnie zjem. – Jan rozejrzał się po ogromnym salonie swojej przyjaciółki, po czym podszedł do jednego ze zdobiących go eksponatów. – Czy to jest...? – Poczuł, jak głos zamiera mu w krtani.

– Tak. – Julia posłała mu uroczy uśmiech. – To popiersie Cezara z brązu. Oficjalnie zniszczone przez Wandalów w czasie najazdu na Rzym.

– Ale skąd...? – Archeolog poczuł, że mimowolnie ma otwarte usta.

– Metro – wyjaśniła Farina. – Zawsze przy okazji prac nad nową linią dogrzebują się do jakichś skarbów. Uznałam, że muzea mają ich dostatecznie dużo i jeśli dojdzie jeszcze kilka, to turyści poczują się już kompletnie skołowani i zmęczeni. Przygarnęłam więc tego Cezara, żeby się nie czuł samotny. Zresztą od czasu kiedy byłeś tu po raz ostatni, dołączyłam do swojej kolekcji więcej rzeczy. Otwórz to złote puzderko, które stoi na kominku.

Jan spełnił jej życzenie i po chwili obracał w dłoniach pierścień.

– Należał do Kleopatry – poinformowała go z dumą Julia. – Lapis-lazuli osadzony w złocie o wyjątkowym składzie chemicznym. Przywieziony przez Oktawiana Augusta po jego zwycięstwie nad faraonką, która według tego, co pamiętam z ostatnich doniesień, wcale nie popełniła samobójstwa.

Dopiero w tym momencie Jan uświadomił sobie, skąd zna twarz Mai. To była jedna z tych dwóch kobiet, które namieszały niedawno w Kairze i zmusiły historyków do dyskusji nad ewentualną weryfikacją podręczników historii starożytnej.

– À propos Augusta. – Julia zrobiła kilka kroków, a następnie stanęła obok archeologa i nacisnęła mały przycisk na ścianie, powodując, że ta nagle się rozsunęła. – To jego maska pośmiertna.

– Ale przecież ona zaginęła w czasie najazdu Gotów – jęknął Jan. – Jesteś pewna, że to ona?

– Ha! Oczywiście! – zaśmiała się głowa mafijnej rodziny. – Albo też już w pierwszym wieku wykonano jej podróbki. Bo ekspertyza nie zostawia żadnych wątpliwości co do datowania tego skarbu. O takich moich nowych drobiazgach jak mozaika z willi Domus Aurea Nerona przedstawiająca Feniksa, która tajemniczo zniknęła podczas renowacji ruin w zeszłym wieku, papirusy z Herkulanum z prywatnej biblioteki Lukrecjusza, zawierające zaginione dzieła poświęcone alchemii i astrologii, kilka amfor z winnicy cesarza Klaudiusza oraz diadem Lukrecji Borgii, zakupiony od bardzo lepkorękiego pracownika tajnych archiwów watykańskich, już nawet nie będę wspominać. Nikt nawet nie wie, że te skarby istnieją. Poza tymi osobami, które marzą, aby wejść w ich posiadanie. Nie mam wyrzutów sumienia. Watykan przez lata grabił na lewo i prawo, z krajów, które nawracał na jedyną słuszną wiarę, czy od osób, które wysyłał na stos albo pozbawiał życia na setki różnych innych sposobów, ewentualnie przekonując co bogatszych i naiwniejszych wiernych, że jeśli zostawią mu swoje doczesne dobra, to wykupią sobie tym samym złoty bilet do raju. Więc sam rozumiesz... Poza tym, pewnie nawet nie zauważą, że zginął im jeden z tysięcy skarbów.

Jedno spojrzenie na twarz wypowiadającej te słowa przyjaciółki sprawiło, że Lewandowski nagle pojął, że właśnie poznaje odpowiedź na pierwsze pytanie, które jej zadał tego wieczora.

– Rozumiem, że papież stał ci na przeszkodzie do tego, aby dobrać się do zbiorów Watykanu – rzekł powoli. – Chciałaś go porwać, bo masz kogoś, kto po cichu, korzystając z zamieszania, pozwoliłby ci tam dokonać spustoszenia? Dobrze myślę?

– Być może. – Julia wzruszyła ramionami. – Chyba nie sądzisz, że ci wszystko zdradzę?

– Boisz się, że mam podsłuch? – zaciekawił się profesor.

– Wiem, że nie masz – zaśmiała się Farina. – Zdążyłam to sprawdzić...

– He?! A ja naiwny myślałem, że wciąż mnie tak bardzo pożądasz – westchnął Lewandowski. – Cóż za naiwność...

– Niekoniecznie naiwność – przyznała Julia. – Kto powiedział, że nie można upiec dwóch pieczeni na jednym ruszcie? Przy okazji, ciągle masz fajne ciało. Nie wiem, jak to robisz.

– Kalistenika – mruknął Jan.

– Co to takiego?

– Trening opierający się na ćwiczeniach z własną masą ciała – wyjaśnił profesor. – Mam znakomitego trenera. Doprowadził do tego, że z ponad trzydziestu procent tłuszczu zleciałem na zaledwie piętnaście.

– Podziwiam – zapewniła Farina. – Mnie z ćwiczeń fizycznych chce się już tylko jeździć wałkiem po blacie.

– Mimo to wciąż wyglądasz kusząco – szepnął Lewandowski.

Julia przytuliła się do niego. Chemia między nimi działała prawie tak dobrze jak tych trzydzieści lat wcześniej, kiedy po raz pierwszy wylądowali w łóżku.

– Poczekaj jeszcze chwilę... – poprosił Lewandowski. – Czy mogę cię poprosić o to, żebyś nie robiła już żadnej więcej krzywdy papieżowi?

– Słucham? – Farina zmarszczyła brwi.

– To bardzo ważne... dla nas wszystkich...

– Nie za bardzo rozumiem.

– Znasz mnie. Jestem racjonalnym człowiekiem.

– Owszem – potaknęła Julia – ale co to ma do rzeczy?

– Mniej więcej rok temu mój znajomy, archeolog Alain Patti, przyszedł do mnie i opowiedział mi dość sensacyjnie brzmiącą historię. Powiedział, że w czasie wizyty w Nicei znalazł zagubione strony z „Historii Rzymskiej” Kasjusza Diona. To histo...

– Nie musisz mi mówić, kim był Kasjusz Dion – przerwała mu Julia. – Może i zmyśliłam w czasie naszej pierwszej randki kierunek moich studiów, ale przez lata naszej znajomości podciągnęłam się w historii sztuki i myślę, że teraz mogłabym ją spokojnie wykładać. I co z tym Kasjuszem?

– Owe zagubione strony pochodziły z ostatniej księgi. Według nich rzymski cesarz Aleksander Sewer spotkał się z papieżem Kalikstem. I to jeszcze zanim zaczął panować. Dion opisał go jako „kapłana nowej wiary”. Ponoć panowie rozmawiali o końcu świata, który miał nastąpić „w dwudziestym piątym roku od zera”. Cesarz był pewny, że nastąpi to za jego życia.

– Dwudziesty piąty rok po zerze? Nic nie rozumiem – przyznała Farina.

– Już ci tłumaczę... Otóż Rzymianie liczyli czas od hipotetycznego założenia swojego miasta, które według obecnego kalendarza przypada na siedemset pięćdziesiąty trzeci rok przed naszą erą. Dla Aleksandra Sewera moment, kiedy spotkał papieża, czyli nasz rok dwieście dwudziesty pierwszy, był więc dziewięćset siedemdziesiątym czwartym po założeniu Rzymu. Nadążasz?

– Staram się...

– Aleksander liczył sobie wtedy zaledwie trzynaście wiosen, ale był młodzieńcem nad wyraz dojrzałym i mądrym. Dwadzieścia pięć po zerze oznaczało dla niego rok tysiąc dwudziesty piąty po założeniu Rzymu. Miałby wtedy sześćdziesiąt cztery lata. Z niewiadomych przyczyn wbił sobie do głowy, że koniec świata związany jest z jego życiem. Zwłaszcza że jak pisał Kasjusz, wszystkie inne przesłanki mu się zgadzały. Z zapisków Kasjusza Alain odczytał ponadto, że na Wschodzie i Zachodzie pojawią się jeszcze groźni monarchowie, którzy doprowadzą świat do ruiny, jeśli Aleksander nie dożyje owego dwudziestego piątego roku od zera.

– Zrobić ci drinka? – Julia podeszła do barku, a kiedy Jan potaknął, szybko przygotowała ich ulubiony trunek, czyli gin z tonikiem. – Kontynuuj, proszę, bo na razie nie rozumiem, co ma do tego wszystkiego papież.

– Kasjusz wspomniał też o inskrypcjach zapisanych na srebrnych zwojach, z których jeden był własnością imperatora, a drugi Kaliksta. Kiedy więc okazało się, że we Frankfurcie najpierw znaleziono srebrny artefakt z trzeciego wieku, a następnie odczytano widniejącą na nim inskrypcję, natychmiast się tym zainteresował. Nie on jeden. Wielkim orędownikiem otwarcia owego artefaktu był leciwy arcybiskup Moguncji Uwo von Richter, o którym krążyły plotki, że miał dar jasnowidzenia.

– Brniesz w niebezpieczne rejony – zauważyła Julia, popijając drinka.

– Wiem – Lewandowski pokiwał głową – ale nic na to nie poradzę. Panowie się spotkali. W tajemnicy przed całym światem. I Uwo powiedział Alainowi, że miał wizję, w której najpierw odczytał to, co znajduje się na artefakcie.

– Poczekaj, a dlaczego nie można było go otworzyć i wyjąć tego, co było w środku?

– Ze względu na zagrożenie, że srebrny arkusz po tylu latach zamieni się w garstkę pyłu – wyjaśnił profesor. – W drugiej wizji arcybiskup znalazł się w archiwach Watykanu i odkrył tam drugi srebrny arkusz. Zacytował Alainowi treść obu tych inskrypcji. Jedna z nich miała być modlitwą, a druga zapowiedzią apokalipsy. W krótkim czasie od ich spotkania Uwo zmarł. I teraz wyobraź sobie zdumienie Pattiego, kiedy pewnego dnia przeczytał w wiadomościach, że dzięki nowoczesnym technologiom udało się odczytać treść frankfurckiej srebrnej inskrypcji. I że jest ona dokładnie taka, jaką wcześniej usłyszał od arcybiskupa!

– Dziwne – przyznała Julia.

– Patti, który usłyszał od arcybiskupa także słowa drugiej inskrypcji, czym prędzej pojechał do Watykanu z prośbą, aby pozwolono mu dostać się do archiwum i odszukać to, co w swojej wizji zobaczył von Richter. Ale Watykan mu odmówił. Alain prosił tylko o chwilę spojrzenia na ten srebrny arkusz – rzekł Jan – ale odmowa była stanowcza. Wtedy wezwał na pomoc mnie. Przyjechałem i zaczęliśmy razem to rozgryzać. Zaczęliśmy grzebać po zapiskach z czasów Aleksandra Sewera, ale nie są one specjalnie wiarygodne, tak jak dzieła pisarzy historii cesarskiej, które są wręcz w wielu miejscach kłamliwe i bardzo subiektywne, albo po prostu są słabo napisane, jak ma to miejsce w przypadku „Historii Cesarstwa Rzymskiego” Herodiana. Mimo wszystko szukaliśmy jakiejkolwiek wzmianki o srebrnych inskrypcjach. Także i w innych źródłach z tamtej epoki. I wtedy umarł papież, i jak grom z jasnego nieba spadła na nas wiadomość, że na konklawe wybrano prawie najmłodszego Namiestnika Piotrowego w historii współczesnego Kościoła, idealnie pasującego do przepowiedni, którą w swojej wizji odczytał zmarły arcybiskup.

– Jak brzmią te inskrypcje? – zaciekawiła się Farina.

– Pierwsza to modlitwa. – Lewandowski podał jej swoją komórkę. – Tu nie widzę nic apokaliptycznego. Natomiast w tej drugiej... Sama zobacz.

Julia przebiegła wzrokiem zapis znajdujący się teoretycznie w archiwum watykańskim.

– Rozumiem, że uważasz, iż jest on owym młodym władcą, który stanie na czele wierzących. – Julia nie odrywała wzroku od inskrypcji. – A Człowiekiem o Kolorze Słońca na Zachodzie ma być obecny prezydent Stanów Zjednoczonych, tak?

Lewandowski pokiwał głową.

– A co oznacza: „Imię jego uważane na językach świata będzie”?

– Czasownik „uważać” to po łacinie „putare”.

Farina uniosła jedną brew w mimowolnym odruchu zdziwienia.

– Wiesz, że dorabiacie ideologię do czegoś, co niekoniecznie musi być prawdą? – zauważyła z przekąsem. – I że dołączacie tym samym do grona internetowych sensatów? Tych, którzy głoszą, że Kościołem rządzą teraz masoni, Zakon Syjonu chroni ostatnich potomków Jezusa i Marii Magdaleny albo że ludzie nigdy nie dolecieli na Księżyc, a cała ich wizyta tam była wyreżyserowana przez Kubricka w studiach filmowych Hollywood?

– W to ostatnie, wziąwszy pod uwagę fakt, że według ówczesnych wiadomości już jakieś dwadzieścia lat temu powinniśmy ten Księżyc skolonizować, to nawet jestem skłonny uwierzyć – zapewnił profesor. – I owszem, zdaję sobie sprawę, że to wszystko może okazać się jedną wielką bujdą. Tym niemniej chciałbym przynajmniej przekonać się, czy wizja Uwo zgadza się z rzeczywistością.

– Czyli dostać się do tajnej części archiwów Watykanu – dokończyła Julia. – I poszperać między arką Noego, laską Mojżesza a tajną korespondencją między papieżami a Alfem?

Profesor popatrzył na nią z zabawnym grymasem na twarzy.

– Yhm, interesuje mnie zwłaszcza to ostatnie – mruknął.

Farina posłała mu spojrzenie, którego nie mógł nijak rozszyfrować.

– Czemu nie przyszedłeś do mnie z tym od razu?

– Bo nie wpadło mi do głowy, że będziesz próbowała rozszerzyć swoją władzę na Watykan – przyznał archeolog. – Z tego, co wiem, twoi przodkowie woleli żyć z nim w symbiozie.

– Jak mafia z mafią – mruknęła Julia.

– To już ty powiedziałaś. – Lewandowski rozłożył ręce. – A teraz powiedziano mi, że Patti nie żyje. Ktoś go zabił, ale zwłoki zniknęły. Zacząłem się o ciebie martwić. Być może ktoś w Watykanie jest zainteresowany tym, żeby przepowiednia się spełniła.

– Zacznij mi jeszcze mówić o iluminatach. – Farina przewróciła oczami. – Złowrodzy przeciwnicy Kościoła, którzy wnikają do niego, aby zniszczyć go od środka. Nie wiem, kiedy przegapiłam moment, gdy z naukowca stałeś się twórcą opowieści sensacyjnych.

– Możesz nie traktować mnie poważnie – Lewandowski pokiwał głową – bo wiem, jak to wszystko brzmi. Dlatego chciałbym sprawdzić choć tę jedną rzecz... – Popatrzył na nią z nadzieją.

– Myślę, że mogę ci to ułatwić – rzekła powoli Julia.

– Czyli dobrze zakładałem, że masz wejścia w Watykanie? – ucieszył się Lewandowski. – Szkoda, że dawniej tego nie wykorzystałem. Przy moich pracach.

– Wcześniej ich nie miałam – przyznała Farina. – Słusznie powiedziałeś, że Kościół to ta mafia, z którą żadna inna nie chce zadzierać. No chyba że ma na to pomysł...

Archeolog przyjrzał się jej uważnie.

– Rozumiem, że ty miałaś – powiedział cicho.

– Owszem. – Julia pokiwała głową. – Miałam. Mocno szalony, ale kto nie ryzykuje, ten nie pije szampana.

– I dopięłaś swego.

Farina nie odpowiedziała, tylko przeszła do barku. Po chwili w stronę sufitu wystrzelił korek od szampana.

– Kochany. – Podała Lewandowskiemu kieliszek z musującym trunkiem. – Gdybyś tego jeszcze nie zauważył, ja zawsze docieram do celu!

* * *

– Gdzie ta Kazia? – Maja nerwowo popatrzyła na zegarek na smartfonie. Mniej więcej setny raz w ciągu ostatniej godziny. – Czemu oni ją tam tak długo trzymają?

– Nie sądzę, aby ją trzymali – odpowiedział Marcin. – Jestem pewny, że przyssała się do papieża i teraz wszyscy kombinują, jak ją od niego oderwać.

– Tak czy siak, mogłaby dać jakiś znak życia. – Wrzesińska zerknęła jeszcze raz na komórkę. – Ona mnie kiedyś wykończy.

– Ale czemu się tak denerwujesz? – westchnął Marcinkowski. – Wiemy, że jest bezpieczna i w dodatku cieszy się sławą bohaterki. Podobno ma dostać jakieś odznaczenie od papieża...

– Tia... order – mruknęła Wrzesińska. – I honorowy tytuł Damy Papieskiej. Dziwne, że od razu nie zgłosili jej do Nagrody Nobla, Orła Białego, Nike i na Eurowizję.

– Czyżbym słyszał nutkę zazdrości? – zaśmiał się Marcin, a widząc, że Maja zbiera się do tyrady, machnął uspokajająco ręką. – Przecież żartuję! Uważam, że po prostu pławi się w Watykanie w honorach, pewnie je kolację albo co, a my tu sterczymy jak głupki, zamiast też iść na jakieś dobre jedzonko.

– Idźcie, idźcie! – poparła ten pomysł przysłuchująca się ich rozmowie Michalina. – Zawiadomię was, jak tylko pani Kazimiera przyjedzie. Zaraz za rogiem macie fantastyczną restaurację. Poproście kelnerkę, albo kelnera, żeby przyniosła wam specjalność kucharza i na pewno nie pożałujecie. Szef kuchni dzieli klientów na tych, którzy mu ufają, i tych karmi po królewsku, oraz na tych, którzy zamawiają pizzę.

Maja już chciała jej podziękować za radę, kiedy nagle z górnych pięter poniósł się męski krzyk o mocno zaskakującej treści:

– Wynoś się, dziwko!

Wrzesińska zamarła. Michalina i Marcin też.

– Nienawidzę cię! – odpowiedział równie podniesionym tonem głos kobiecy.

Po chwili rozległ się tupot kroków na schodach, a następnie przez hol przebiegła wyraźnie wzburzona i czerwona na twarzy Malwina.

– Ups... – mruknął Marcin, kiedy zamknęły się za nią drzwi. – Problemy w raju?

– Młodzi – skomentowała wyrozumiale Stocka. – Pełni temperamentu. Czasem im zazdroszczę. Jak człowiek ma już swojej lata, to go te wszystkie miłosne dramaty z młodości tak śmieszą.

– Bez przesady – zaprotestowała Maja. – Nie jest pani jeszcze taka stara.

– Ale już i nie młoda...

Marcinkowski, który doskonale zadawał sobie sprawę z tego, że mimo pozorów, o zachowanie których starannie dbała, jego najserdeczniejsza przyjaciółka ma problem ze swoim wiekiem, postanowił czym prędzej zmienić temat. Nie zdążył jednak wypowiedzieć nawet pierwszego słowa, bo drzwi wejściowe otworzyły się gwałtownie i Malwina wparowała do pensjonatu z takim samym impetem, jak chwilę wcześniej go opuściła.

– Niech mu pani powie, że jego też nienawidzę! – krzyknęła ze łzami w oczach do Michaliny.

– Kogo?! – zdumiała się właścicielka La Casa dei Miracoli.

– Pani syna! – wrzasnęła Rudzka. – Konfident i szantażysta!

– Niech się pani uspokoi – poprosiła Skocka.

– Ja mam się uspokoić?! Niech pani zajmie się lepiej swoim synem! – Malwina wyrzucała z siebie kolejne słowa z coraz większą furią. – A przede wszystkim niech mu pani powie, że zemszczę się za to, co mi zrobił! Pożałuje tego! Może być tego pewny! – Odwróciła się i znów wybiegła z pensjonatu.

– Nic nie rozumiem... – przyznała osłupiała Michalina. – Mój syn... – przerwała, przypominając sobie ich rozmowę sprzed kilku godzin.

– Boszzz... drama, drama, drama – rozległ się od schodów głos Kacpra.

– Co się tam stało? – Marcin doszedł do wniosku, że skoro on na pewno podsłuchałby awanturę między Malwiną i jej chłopakiem, to Panek z pewnością też to zrobił. – Wiesz?

– Oczywiście! – prychnął Kacper lekceważąco. – Akurat przez... przypadek – nakreślił w powietrzu znak cudzysłowu – przechodziłem korytarzem. Pani syn – popatrzył z przekąsem na Michalinę – to całkiem niezłe ziółko. Aż się zastanawiam, czy jest gejem, czy heterykiem.

– O ile mi wiadomo, lubi... – Skocka błyskawicznie zrobiła rachunek sumienia i wyszło jej, że tak właściwie nigdy nie zastanawiała się nad orientacją swojej pociechy – ...głównie samego siebie – dokończyła niezupełnie tak, jak planowała.

– A, autoseksualista. – Kacper pokiwał głową ze zrozumieniem. – Doskonale go pojmuję. W każdym razie namieszał między moim drogim kolegą i jego, jak się okazało, nie za bardzo wierną wybranką serca.

– Bardzo frywolnie pan to opowiada – zauważyła Maja.

– A to coś poważnego? – zdziwił się Panek. – Laska przespała się z Włochem. Jak większość moich koleżanek na wakacjach. Po to w końcu Włosi są, żeby ich zaliczać. No, ale mój szanowny kolega, zamiast odnieść się do tego z wyrozumiałością, zaczął wykrzykiwać jakieś hasła o końcu, wynoszeniu się, hańbie. Heterycy bywają czasami takimi drama queenami, że szkoda gadać. A wszystko to za sprawą pani syna, który próbował szantażować tę laskę, żeby wyciągnąć korzyści z jej tatusia, który śpi na pieniądzach. Laska, zamiast podpaść tatusiowi, wolała przyznać się do grzechu swojemu chłopakowi, co nie zostało odebrane z wyrozumiałością. To tak w skrócie. Na miejscu pani syna nie pokazywałbym się na razie na oczy ani mojemu koledze, ani jego chyba już byłej dziewczynie. Łączy ich obecnie tylko jedno, mianowicie chęć obicia mu facjaty.

– Cholera... – mruknęła Michalina.

– Spoko, jutro im minie – pocieszył ją Kacper. – Najpóźniej pojutrze. On też ma na koncie zdradę, więc teraz mają remis. Znam oczywiście teorie, że facetowi to bardziej uchodzi niż lasce, ale nie po to tyle lat walczono o równouprawnienie, żeby teraz ktoś był na uprzywilejowanej pozycji, prawda? Dobrze słyszałem, że wybieraliście się do restauracji? Mogę dołączyć?

– Jasne – zapewniła nieco oszołomiona Maja. – Proszę bardzo.

– Super – ucieszył się Kacper. – No to... na co czekamy?

* * *

Malwina, miotana żądzą mordu, szła ulicą szybkim krokiem, co chwilę specjalnie potrącając ludzi i tylko czekając, aby ktoś zwrócił jej uwagę i by mogła wdać się z nim w awanturę.

Musiała się wyładować!

Po tym, jak bezczelny syn właścicielki pensjonatu oświadczył jej z cynicznym uśmieszkiem, że wie o tym, że zdradziła swojego chłopaka, i że zrobił nawet jej zdjęcia, na których widać, jak flirtuje z przystojnym brunetem, a potem zaproponował, żeby w zamian za jego milczenie namówiła ojca do podpisania umowy z La Casa dei Miracoli na dostarczanie bez mała darmowego zaopatrzenia, miała ochotę dać mu po twarzy. Doskonale wiedziała, że firma przeżywa potężne turbulencje, które jej tata przypłaca zdrowiem. Nie zamierzała mu do permanentnego stanu przedzawałowego dokładać dodatkowego stresu. Zdecydowanie nie! Kiedy usiłowała wytłumaczyć to temu cholernemu dzbanowi, ten ją wykpił i powiedział, że musi coś wykombinować. No to spełniła jego życzenie. A mianowicie powiedziała prawdę swojemu chłopakowi, przy okazji uświadamiając sobie boleśnie, że darzy go wielkim uczuciem, w przeciwieństwie do Włocha, który był jedynie wakacyjną chwilą zapomnienia i niczym więcej.

Mariusz jednak dostał ataku szału. Zachowywał się tak, że w pewnym momencie zaczęła się go bać. Jeśli do tej pory miała go za niezgułę, to teraz przy okazji zrewidowała poglądy i w tej materii. Niestety, za późno, bo mimo jej próśb i łez prawie-już-narzeczony kazał jej się wynieść kolejno: z pokoju, z Włoch i wreszcie ze swojego życia.

W tej sytuacji Malwina pocieszała się tylko jednym, a mianowicie tym, że teraz już będzie mogła spokojnie rozkwasić facjatę szantażyście. A może nawet zrobić mu coś jeszcze gorszego. Pytanie tylko, czy dałaby radę. Przez chwilę się zawahała, po czym przyszło jej do głowy, że skoro ona zaczyna mieć wątpliwości, to trzeba do tego zaprząc kogoś, kto ich nie będzie miał. Najlepiej tego, kto narobił całego tego zamieszania. Giuseppe!

Machnęła ręką na przejeżdżającą właśnie taksówkę i podała adres z wizytówki. Kierowca zapytał, czy na pewno się nie pomyliła. Zaprzeczyła i podsunęła mu pod nos czarny kartonik. Kierowca wymamrotał pod nosem coś niezrozumiałego, ale posłusznie ruszył. Malwina miała w nosie, czy jej nowy znajomy jest w domu, czy też go nie ma. Musiała się czymś zająć, żeby nie trafiła jej apopleksja. Była wściekła na cały świat: na Giuseppe, na Mariusza, na Lucjusza. Magicznym sposobem nie dostrzegała w całej tej sytuacji tylko swojej własnej winy. Kiedy podjechali na miejsce, kierowca odwrócił się i ku jej zaskoczeniu odsunął jej rękę z należnymi mu za przejazd piętnastoma euro.

– Nie trzeba – rzekł stanowczo. – Proszę powiedzieć panu Giuseppe, że dobrze prowadziłem i byłem bardzo uprzejmy. I że nie wziąłem od pani ani grosza!

– Oczywiście – obiecała osłupiała Malwina. – Naprawdę nie chce pan pieniędzy?!

– Nie, nie – zapewnił kierowca. – To była dla mnie przyjemność.

„Dziwak”, pomyślała Rudzka, po czym pożegnała się i z uczuciem, że być może trafiła do ukrytej kamery, wysiadła z taksówki. Dokładnie w tym momencie z drugiej strony ulicy nadjechała czarna limuzyna. Kiedy zaczęła skręcać w stronę willi, Malwina podeszła i zapukała w szybę po stronie kierowcy.

– Co ty tu robisz?! – zdumiał się Giuseppe, kiedy już opuścił szybę.

– Pokłóciłam się z moim chłopakiem – poinformowała go, łapiąc się na myśli, że gdyby Włoch zaproponował jej zostanie przy nim na dłużej, jednak nie miałaby nic naprzeciw. Był taki idealny! – Czy możemy trochę razem pobyć?

– Jasne, jasne. – Na twarzy Giuseppe odmalowało się zmieszanie.

– Ale może ci w czymś przeszkadzam? – Malwina usiłowała zajrzeć do środka samochodu. – Jesteś sam?

– Tak! Sam! – ryknął niespodziewanie Farina. – Daj mi chwilę, zaparkuję! Stań przy drzwiach, za chwilę otworzę je od środka! – Zasunął szybę tak szybko, że o mało co nie uciął jej głowy.

Malwina posłusznie przeszła do drzwi wejściowych, w których faktycznie po minucie stanął jej ideał.

– Będę miała do ciebie prośbę – zapowiedziała Rudzka, wchodząc do środka. – Żebyś obił komuś twarz. Ale to później. Na razie muszę się odstresować. – Jej palce znalazły się na jego rozporku. – Mam nadzieję, że mi w tym pomożesz!

* * *

Kazimiera otworzyła oczy i przez kilka sekund zastanawiała się, gdzie się znajduje. Potem przypomniała sobie, że wsiadła do jakiegoś eleganckiego samochodu. Najwyraźniej w nim zasnęła. No dobrze, to by tłumaczyło, dlaczego nadal znajduje się w jego wnętrzu. Problem tylko w tym, że samochód nigdzie nie jechał, a dokoła panowała ciemność. Przechyliła się do przodu i, z pewnym niepokojem, zauważyła, że miejsce kierowcy było puste. Znajdowała się w tym pojeździe sama. Wróciła do poprzedniej pozycji i nacisnęła klamkę. Drzwi się jednak nie otworzyły. Powtórzyła tę czynność z tymi po drugiej stronie, ale też nie osiągnęła pozytywnego rezultatu i musiała pogodzić się z faktem, że została uwięziona w aucie.

– Halo?! – zakrzyknęła, czując, że wypada to trochę głupio. Żaden jednak inny okrzyk nie przyszedł jej do głowy. Tym bardziej zrozumiały we Włoszech. Przecież nie będzie krzyczała: „Carbonara!” albo „Espresso macchiato!”. – Halo?!

Zero odpowiedzi.

Kazimiera przez chwilę dumała, co robić, po czym pomacała się po przegubie ręki. Odkąd tylko Maja kazała jej zamienić się w płaza w nekropolii watykańskiej, Kazimiera owinęła sobie wokół dłoni pasek od torebki, żeby jej nie zgubić. Z ulgą odkryła, że nadal znajduje się on w tym samym miejscu, i po nim dotarła do torebki, która zsunęła się jej pod fotel. Wyszarpała ją stamtąd i wyciągnęła ze środka telefon. Po chwili przesuwania palcem po ekranie, tudzież przyciskania wszystkich możliwych guziczków na jego krawędziach, dotarło do niej, że aparat jest rozładowany. Zaklęła szpetnie i ponownie zastanowiła się, co ma zrobić, bo bezczynność wydała jej się niemożliwa do zaakceptowania. Co to w ogóle ma znaczyć?! Dlaczego wypłosz, zamiast zawieźć ją do pensjonatu, przywiózł ją do jakiejś ciemnicy i zostawił uśpioną?

Przez moment rozważała, czy nic jej nie grozi, ale doszła do wniosku, że gdyby jej kierowca miał złe intencje i chciał ją na przykład z niezbadanych przyczyn pozbawić życia, to mógł to spokojnie zrobić wtedy, kiedy drzemała. Po chwili jednak nieco się zaniepokoiła, bo przypomniało jej się, że nie tak dawno czytała gdzieś o kobiecie, która nazywała się Dorothea Puente i w latach osiemdziesiątych prowadziła w Sacramento w Stanach tak zwany „Pensjonat grozy”. Więziła tam seniorów, których miała rzekomo pielęgnować. W rzeczywistości trzymała ich w nieludzkich warunkach, pobierała ich renty i emerytury na własne konto, a na sam koniec, kiedy już wszystko wyszło na jaw, to okazało się, że co najmniej siedem osób otruła. Może wypłoch też był jakimś takim psychopatą? Co prawda bardzo wątpliwe, aby ZUS zgodził się wysyłać jej emeryturę do Rzymu, skoro jej koleżance, Jadźce, przeciwniczce przelewów, nie umiał wysłać nawet do Zgierza, ale może wypłoch nie robił tego dla celów zarobkowych. Tym bardziej że według ostatnich obliczeń Niedzielska miała dostawać emerytury tyle co kot napłakał, i to taki z uszkodzonymi kanalikami łzowymi.

Kazimiera przez moment dumała nad wyłamaniem klamki, ale po pierwsze nie była pewna, czy pomoże jej to w otworzeniu drzwi, a po drugie i tak nie miała czym tego zrobić. Nie będzie się przecież szarpać z tym ustrojstwem, bo jeszcze sobie coś zrobi. Następnie zastanowiła się, czy dałaby radę uruchomić silnik. Na filmach widziała, że trzeba tam coś urwać przy kierownicy, jakieś przewody, połączyć je, robi się przy tym iskra i, trach, samochód działa. Po chwili zrezygnowała i z tego pomysłu, wyobraziwszy sobie, jak owa iskra powoduje pożar, a następnie Januszek pochyla się się nad trumną, w której znajdują się jej zwęglone zwłoki. Nie mówiąc już o tym, że nie miałaby bladego pojęcia, które druty należałoby ze sobą połączyć.

Wtedy wpadła na jeszcze jeden pomysł. Przechyliła się do tyłu i z determinacją z całej siły pociągnęła za zagłówek. Raz, potem drugi i trzeci. Po kilku minutach wydała z siebie nieco zgłuszony od sapania okrzyk zadowolenia. Zagłówek bowiem dał się przechylić do przodu, a za nim ukazała się dziura do bagażnika. Posapując z wysiłku, Kazimiera ponownie naparła na zagłówek z całej siły, jednocześnie próbując zdławić niepokojącą myśl, że kierowca kulturalnie nie chciał jej budzić, poszedł za potrzebą i zaraz wróci, żeby ją dowieźć do pensjonatu, a ona mu w tym czasie zrujnuje pół samochodu. Wydawszy z siebie taki stęk, jak wtedy, kiedy odebrała od zaprzyjaźnionego rolnika wór z dziesięcioma kilogramami ziemniaków, a potem przez tydzień Władzio musiał jej przynosić do łóżka gorący termofor na ból kręgosłupa, Niedzielska całą siłą oparła się na przechylonym siedzeniu. Usłyszała chrobot, poczuła, jak mechanizm w nim ustępuje, i otworzyła sobie drogę do... wnętrza bagażnika. Z wysiłkiem przecisnęła się do pustego na szczęście kufra, gdzie chwaląc Boga za zapobiegliwość kierowcy, namacała skrzynkę z narzędziami, wyjęła z niej śrubokręt i młoteczek, po czym dokonała równie hałaśliwej, co skutecznej dewastacji zamka w klapie bagażnika. Tym sposobem wyzwoliła się ze swojego aktualnego więzienia. Znalazłszy w skrzynce z narzędziami także małą latarkę, wyjęła ją i oświetliła otoczenie. Bez wątpienia znajdowała się w garażu. Zamkniętym. A do tego zagraconym do granic rozsądku. Spróbowała podnieść bramę wjazdową, składającą się z jednej płyty, najwyraźniej chowającej się w suficie, ale ta ani drgnęła. Pomna tego, że wszystko w tych czasach sterowane jest elektronicznie, rozejrzała się po pomieszczeniu. Zapewne gdzieś tutaj musiał leżeć pilot. No chyba że wypłoch zabrał go ze sobą. Z drugiej strony, nie wiadomo, jak powinien on wyglądać. Brama w garażu ich bloku działała na przykład na urządzenie mniejsze niż elektroniczny kluczyk do samochodu. Czegoś takiego mogła w tej graciarni szukać do Sądu Ostatecznego. Po chwili snopek światła z latarki na tylnej ścianie garażu oświetlił drzwi. Kazimiera podeszła i nacisnęła klamkę. Ku jej zaskoczeniu, drzwi otworzyły się natychmiast. Niedzielska błyskawicznie zgasiła latarkę i ostrożnie przekroczyła próg. Zrobiła kilka kroków w półmroku, po czym, usłyszawszy w oddali ludzkie głosy, zamarła, czując, jak niczym żona Lota zamienia się w słup soli...

* * *

– Och, witam, mój drogi kardynale!

Angelo odwrócił się i ujrzał za sobą swojego kolegę w purpurze, Francesca Ferrarę, zarządzającego watykańskimi nieruchomościami. W duchu skrzywił się, bo ów rubaszny i mocno otyły duchownym był jednym z jego największych wrogów w Stolicy Apostolskiej.

– Dobry wieczór, mój drogi – odrzekł, przyoblekając twarz w sztuczny uśmiech.

– Co za dzień, co za dzień! – Francesco zbliżył się do niego. – Jakież to szczęście, że Ojcu Świętemu nic się nie stało. Byłaby to niepowetowana strata, gdybyśmy go stracili na samym początku jego misji.

– Misji? – Spiteri zmarszczył brwi.

– Oczyszczania Kościoła z osób, które przez lata działały na jego niekorzyść – wyjaśnił Ferrara, a w jego oczach pojawiły się złośliwe chochliki.

– Nie za bardzo rozumiem, o czym Jego Eminencja prawi – rzekł Angelo, w duchu życząc swemu koledze, aby wreszcie zjadł coś, od czego jego potężny bebzol eksploduje.

– Och, myślę, że doskonale rozumiesz – zaśmiał się Francesco, po czym dodał: – Pora w końcu, aby ktoś, kto okradał nas przez tyle lat, poniósł za to karę. Stary papież był już na tyle chory, że nie kontrolował ostatnimi laty niczego. A gdy kocur zamyka oczy, myszy mają pole do popisu. Dostarczyłem już naszemu nowemu Ojcu Świętemu kilka dających do myślenia dowodów na to, że nie wszyscy są tu godni zaufania oraz pozycji, które zajmują. Wielu, zamiast umacniać nasz Kościół, wolało zwiększać saldo swoich prywatnych kont. Ojca Świętego bardzo to zainteresowało.

„Skurwiel”, pomyślał Spiteri, zachowując jednak twarz pokerzysty.

– A dlaczego mówisz o tym właśnie mi? – zapytał, bo faktycznie był tego ciekawy.

– Jak wiesz, Kościół od zawsze załatwiał tego typu sprawy na dwa sposoby – na twarzy Francesca znów pojawił się ironiczny uśmieszek – albo ktoś odchodził sam, albo też dopadała go choroba. Dobrze pamiętasz, jak niespodziewanie szybko dostawali zawału wszyscy ci, za którymi ciągnęły się rozmaite obrzydliwe oskarżenia, nazwijmy to obyczajowe. Nie chciałbym, żeby Ojciec Święty rozpoczynał swój pontyfikat od trudnych decyzji. To znaczy, święcie wierzę, że podjąłby jedyne słuszne, ale po co obciążać jego sumienie. Ci, którzy przez lata składali hołd tylko złotemu cielcowi, sami powinni wiedzieć, co teraz zrobić. Zapewniam cię, że osobiście zadbam, aby ich reputacja jako ojców Kościoła pozostała nieskazitelna. Może nawet ufunduję jakiś obraz albo tablicę pamiątkową. Co byś wolał?

– Ty draniu. – Angelo poczuł, że już dłużej nie jest w stanie się opanować.

– Ooo la la... – Francesco z radości poklepał się po swoich brzuszydle. – Po co zaraz te nerwy? Trzeba wiedzieć, mój drogi, kiedy odejść. Z honorem. Daję ci taką możliwość. Przemyśl to. A teraz daruj, ale czeka na mnie kolacja. Nikt nie robi takich tortellini jak mój osobisty kucharz. Zaprosiłbym cię, ale w tej sytuacji wypadłoby to trochę niezręcznie. Sam rozumiesz...

Kiedy uradowany Ferrara zostawił go samego, Angelo zacisnął pięści, po czym, czując, że musi się jakoś wyładować, strącił z cokołu kopię popiersia papieża Piusa IX, który wsławił się tym, że dostał pewnej nocy ataku szału, w wyniku którego latał po bazylice z młotkiem oraz dłutem i odrąbywał antycznym rzeźbom przyrodzenia.

– Niech to szlag – mruknął, patrząc na efekt swojego czynu.

Doskonale wiedział, że nie ma już teraz wyjścia. Musiał zrobić coś, za co nigdy nie dostanie rozgrzeszenia.

Na pociechę zostawała mu myśl, że i tak nie wierzy w piekło.

Piekło, jego zdaniem, istniało tylko na ziemi.

ROZDZIAŁ IX

W Domu Świętej Marty panowała cisza. Tak wielka, że kroki wracającego do swojego pokoju Marcelego brzmiały w niej niczym uderzenia w bęben. Po całym tym dniu papież był wyraźnie zmęczony. Niedawno zakończył długą modlitwę w kaplicy. Został o nią poproszony przez opiekujące się nim od kilku dni siostry. Szczerze mówiąc, wolałby już iść spać, ale nie miał sumienia im odmówić. Teraz jednak nic nie miało już prawa stanąć między nim a krainą marzeń. Spojrzał na zegarek. Kwadrans do jedenastej. Ze zdziwieniem też odnotował dwa nieodebrane połączenia oraz jedną wiadomość od osoby, której nie mógł zlekceważyć. Czym prędzej oddzwonił.

– Tak? Przepraszam, ale zaciągnięto mnie na modły. – Przez chwilę słuchał uważnie. – Oczywiście, zajmę się tym natychmiast. Co prawda nie wiem, czy dzisiaj to będzie... Tak, jasne. Rozumiem. Postaram się. Tak, tak. Dziękuję.

Przez moment zastanawiał się, co zrobić. Prośba, a właściwie polecenie, którą dostał, wydawała mu się niemożliwa do zrealizowania. Wiedział jednak, że nie może zawieść pokładanych w nim oczekiwań. Westchnął i wybrał numer do komandora Gwardii Szwajcarskiej.

– Bardzo przepraszam – rzekł ze skruchą. – Wiem, że pora jest późna, ale mam prośbę i bardzo mi zależy na jej spełnieniu. Proszę posłuchać...

Po paru minutach rozłączył się z ulgą. Wysłał SMS-a, a następnie powoli ruszył w stronę windy. Gdyby tylko był mniej zmęczony, z pewnością zauważyłby, że nie jest jedyną osobą obecną na korytarzu. Kardynał Spiteri, ukryty w mroku za jedną z kolumn, nie odrywał od niego wzroku.

Papież doszedł do pierwszej windy i już chciał ją minąć, pomny tego, że kilka dni temu odmówiła posłuszeństwa i właśnie była w naprawie, o czym informowały kartki powieszone na każdym piętrze na jej drzwiach. Teraz jednak ich tam nie było. Czyżby serwis zdążył już ją naprawić? Ucieszony Marceli, któremu nie chciało się przemierzać całego korytarza do kolejnej windy, przycisnął guziczek. Ku jego radości drzwi zaczęły się od razu otwierać. Zrobił krok do przodu i w tym momencie uświadomił sobie, że nie wchodzi do kabiny! Jego noga zawisła w próżni, a wzrok, który od razu skierował w dół, odnotował niekończącą się ciemność.

Miał jeszcze na tyle przytomności umysłu, aby przytrzymać się framugi i spróbować zrobić krok do tyłu. W tym momencie poczuł jednak silne pchnięcie od tyłu. Nie miał najmniejszych szans. Krzyk uwiązł mu w krtani. Przez sekundę jeszcze usiłował rozpaczliwie chwycić się czegokolwiek, po czym poleciał w dół. W ciemność, która miała się dla niego okazać nieskończona.

Angelo potarł ręce o siebie, a następnie przez sutannę nacisnął guziczek przy windzie. Drzwi zamknęły się po cichu. Spiteri wyciągnął zza pazuchy karteczkę informującą o remoncie i zakazującą używania windy. Przykleił ją dokładnie w tym samym miejscu, z którego nieco wcześniej ją zerwał, a następnie ruszył po cichu w stronę klatki schodowej. Miał tylko osiem minut, w czasie których monitoring restartował się i nie działał.

Wszystko zgrał w czasie idealnie. Zajęcia papieża, delikatne zasugerowanie siostrze przełożonej, że warto byłoby zmówić z Marcelim wieczorny paciorek, tak żeby biedaczka miała przekonanie, że owa inicjatywa wyszła od niej, a na koniec ta winda. Angelo był pewny, że będzie musiał namówić papieża, żeby z niej skorzystał, ba!, był nawet przygotowany na wepchnięcie go do niej przemocą, ale na szczęście wystarczyło tylko jedno małe pchnięcie. Jutro, kiedy znajdą zwłoki Ojca Świętego, wszystko będzie wyglądało na wypadek. A nawet jeśli ktoś będzie coś podejrzewał, to przecież i tak zdusi się to w zarodku. W starciu z Watykanem policja nie miała najmniejszych szans. I nikt przy zdrowych zmysłach nie pozwoli jej grzebać w kościelnych dokumentach. Jakichkolwiek.

Tego Spiteri był akurat pewny.

* * *

– Serio, jeszcze jeden kieliszek i będziecie musieli mnie ściągać z baru – zapowiedziała Maja. – Już i tak kręci mi się w głowie. I przez cały czas wydaje mi się, że czymś się miałam martwić, ale nijak nie umiem sobie przypomnieć czym.

Jej stan był wynikiem decyzji, którą we trójkę z Kacprem i Marcinem podjęli po skonsumowaniu znakomitej kolacji w polecanej im przez Michalinę restauracji. Szef kuchni, pomny tego, że dali mu wolną rękę, zaserwował im najpierw Carpaccio di Manzo con Scaglie di Parmigiano, czyli cieniutkie plastry wołowiny z rukolą i parmezanem, następnie swoje popisowe Frittura di Calamari e Gamberi, czyli chrupiące kalmary i krewetki w cieście z dodatkiem cytryny i aioli, a do tego Tagliatelle al Tartufo Nero, to znaczy domowy makaron z kremowym sosem truflowym i masłem. Kiedy Maja myślała, że to już koniec, na stół wjechało Filetto di Manzo al Barolo, czyli polędwica wołowa duszona w winie Barolo z rozmarynem, a potem Branzino al Forno con Limone e Erbe, które okazało się pieczonym okoniem morskim w świeżych ziołach, podanym w towarzystwie podsmażanych ziemniaczków z rozmarynem. Na koniec ów szef, zażywny pieszczoch z tłustą twarzą i wąsem à la Salvador Dalí, osobiście przyniósł im swoje popisowe pistacjowe tiramisu oraz Panna Cotta alla Vaniglia con Coulis di Lamponi, czyli waniliową panna cottę z musem malinowym. Uraczywszy się wszystkimi tymi potrawami, zgodnie doszli do wniosku, że albo pójdą to gdzieś spalić, albo osuną się w otyłość, która zwłaszcza dla Marcina i Kacpra oznaczałaby koniec podrywania kogokolwiek na Grindrze, na którym za osobę borykającą się z problemem nadwagi uważa się każdego, kto nie wygląda na chorego w ostatnim stadium anoreksji. W ten sposób wylądowali w klubie Sanctus, w którym jedyne, co było święte, to spokój barmana serwującego najmocniejsze drinki na całym Zatybrzu.

Po kwadransie pobytu w tym przybytku Maja uświadomiła sobie, że po pierwsze jest tam jedną z nielicznych kobiet, a po drugie bez dwóch zdań ma najwyższy PESEL. Postanowiła się tym jednak nie przejmować, tym bardziej że wiecznie miała wokół siebie grono rozrywkowych młodych facetów serwujących jej drinki oraz pochlebstwa, z których największe głosiło, że wygląda jak „Lady Gaga dwadzieścia lat później”. To znaczy Maja miała nadzieję, że jest to komplement. W tej sytuacji niepokój o Kazimierę wyparował jej z głowy. Podobnie jak Marcinowi i Kacprowi. Tym bardziej że jeden z nich po pięciu minutach wciągnął więcej podejrzanych substancji niż Andy Warhol w sławetnym Studiu 54, a drugi pozbył się koszulki i tańczył topless na barze w towarzystwie bardzo pięknych i zgrabnych kobiet z jabłkiem Adama.

– Tyle razy namawiałem cię, żebyś gdzieś ze mną wyszła, to nie chciałaś – wypomniał jej Marcin, kiedy już doszli do wniosku, że pora trochę odsapnąć. – Teraz widzisz, co tracisz.

– Skarbie, ja mam pięćset pięć lat – przypomniała mu Maja, czując, że kręci jej się w głowie. – Nie, zaraz, coś źle. Pięćdziesiąt pięćset. O, teraz dobrze.

– No i co z tego? – Marcinkowski wzruszył ramionami. – Wiek to tylko liczba. Można mieć osiemnaście i zachowywać się, jakbyś miała sto, a można na odwrót. Ja jestem za tym, żeby było na odwrót.

– Kiedy ja nie chcę być śmieszna – westchnęła Wrzesińska – ani żenująca. Jak Jeżowska występowała w „Tańcu z gwiazdami”, to ludzie pisali, że się kompromituje. I że powinna siedzieć w domu.

– Jacy ludzie?! – Marcin się skrzywił. – Te zmurszałe matrony, które wyglądają jak żony sołtysów z PRL-u i uważają, że jak one są zgorzkniałe i rozczarowane swoją egzystencją oraz żyją w klatkach, które sobie przez całe życie budowały, to wszyscy inni też muszą być takimi frajerami. Niech zapomną! Kim one są, żeby kogokolwiek oceniać? Albo ci wszyscy mizogini z kłopotami z erekcją, odreagowujący na kobietach własne frustracje! Mam ich gremialnie w dupie! Wszystkich! Na czele z tą twoją Kazimierą!

– Kazia! – Maja lekko się ocknęła. – Kurde, nie dała przez cały czas znaku życia.

– No i co z tego? – parsknął Marcin. – Może też spędza fajny czas. Na modlitwach. Wiesz, na czym moim zdaniem polega tolerancja? Na tym, że komuś nie przeszkadza, że ty tańczysz w klubie, a tobie, że on spędza czas na modlitwach. To moja filozofia.

– Powiedz to Kazi – mruknęła matka Amelii, po czym, rzuciwszy jeszcze raz okiem na telefon, na którym nie wyświetlił się żaden alert o nadejściu nowej wiadomości, dopiła kolejnego drinka i, zaciągnięta na parkiet przez typowego karka, tyle że ubranego nie w dres, a w cekinowy top, zatopiła się w tańcu.

* * *

Usłyszawszy głosy dochodzące z głębi domu, w którym się znalazła, Kazimiera, kiedy już pokonała chwilową niezdolność do zrobienia jakiegokolwiek ruchu, rozejrzała się dokoła. Niestety, korytarz, w którym stała, dawał jej tylko dwie możliwości: powrotu do garażu albo dojścia do miejsca, z którego dochodziły głosy. Licząc na to, że być może nie dostrzega czegoś z powodu wady wzroku, Niedzielska ostrożnie zrobiła kilka kroków i ku swojej radości zobaczyła parę metrów przed sobą jeszcze jedne drzwi. Podeszła do nich ostrożnie, nacisnęła klamkę i w tym momencie jeden z głosów rozległ się znacznie bliżej niż poprzednio. Tak jakby ktoś wyszedł na korytarz! Kazimiera, starając się już nawet nie oddychać, otworzyła drzwi, po czym weszła do środka i momentalnie zmieniła pozycję na pochyloną, z uchem przyłożonym do drzwi.

– Andiamo?[28] – usłyszała żeński pytający głos.

– Aspetta[29] – odpowiedział drugi, męski głos. – Chiamo un Uber. Dopo il vino, niente guida[30].

– Si, si, capisco[31] – odrzekł głos kobiecy.

Rzecz jasna z treści tej wymiany zdań Niedzielska nie pojęła niczego. Kiedy jednak gdzieś w oddali rozległ się dźwięk zamykanych drzwi, odetchnęła z ulgą. Widać, ci bandyci, bo nie miała wątpliwości, że osobami prowadzącymi dialog byli złoczyńcy, dokądś sobie poszli. To dobrze. Teraz ona zrobi to samo.

Kazimiera nacisnęła klamkę. Ta ani drgnęła. Powtórzyła ową czynność. Nadal bez skutku. Zdziwiona, sięgnęła po latarkę i chcąc oświetlić miejsce, gdzie znajdował się zamek, zrobiła krok do tyłu. Jej noga niespodziewanie zawisła w próżni. Zdając sobie sprawę, że traci równowagę, obejrzała się za siebie, a właściwie miała taki zamiar, bo w tej samej chwili poczuła, że leci w dół. Ostatkiem sił złapała za wymacaną balustradę schodów, z których właśnie spadała. I ten gest ją uratował. Zrobiła bowiem półobrót, poczuła, jak ręka jej się trochę wykręca i, wiedziona instynktem, klapnęła na schodek, a potem zwolniła uścisk i zaczęła się zsuwać stopień po stopniu, aż wreszcie wylądowała na samym dole. Była poobijana, wykręcona ręka bolała ją jak diabli, ale nic wielkiego jej się nie stało. Tym bardziej że głową znalazła się niespodzianie na czymś miękkim.

– I miei gioielli![32] – rozległo się tuż nad jej uchem, po czym Kazimiera usłyszała kilka jęków.

– Kto tu jest? – zapytała.

– Jak to kto? – dobiegł ją znajomy głos mówiący w jej ojczystym języku. – Ja!

Nie wierząc własnym uszom, czym prędzej się odwróciła.

I po sekundzie zaczęła też nie dowierzać oczom.

* * *

– Nie wiem, dlaczego ci się tak spieszyło – mruknęła Farina.

– Znasz mnie, lubię kuć żelazo, póki gorące – odpowiedział Jan – poza tym chcę wreszcie sprawdzić, czy to prawda. Alain czekał z tym i teraz nie żyje.

– Jesteś tego pewny? Przecież mówiłeś, że zniknął.

– Jego zwłoki zniknęły – sprostował Lewandowski – ale babka, która go znalazła, twierdziła, że miał wbity nóż w serce i zero pulsu.

– No tak... Przykro mi. Wiem, że go lubiłeś.

Wywleczony z łóżka, zaspany archiwista, ziewając co kilka sekund, podszedł do nich i zaprosił do środka windy. Ta zaskrzypiała cicho, gdy metalowe drzwi zamknęły się za nimi. Słabe światło jarzeniówek nad ich głowami migotało, rzucając blade refleksy na lśniące przyciski panelu sterowania.

Winda ruszyła w dół, powoli, jakby opierała się grawitacji. Czuć było drgania, a powietrze w ciasnej kabinie stawało się coraz chłodniejsze. Po kilkunastu sekundach nieco przyspieszyła. Sunęli przez nieznane, zapomniane przez większość świata czeluści Watykanu. Jan zastanawiał się, ile osób przed nimi odbyło tę podróż, ilu dostąpiło zaszczytu ujrzenia choćby przez moment tajemnic Kościoła.

Gdy winda zatrzymała się z cichym stuknięciem, a jej drzwi rozsunęły się, pojawił się przed nimi szeroki półmroczny korytarz. W powietrzu unosił się zapach starego pergaminu, wilgoci i kurzu. Kamienne ściany, oświetlone wiszącymi co kilka metrów niewielkimi kinkietami, tonęły w przytłumionym blasku żółtych świateł. Na końcu korytarza znajdowała się potężna żelazna brama z rzeźbionymi motywami biblijnymi: aniołów, płomieni i ruin. W centrum wrót tkwił masywny krzyż, który towarzyszący im archiwista lekko pchnął. Mechanizm zaskrzypiał, a drzwi rozsunęły się powoli i majestatycznie.

– To, czego szukacie, jest w południowej części naszych zbiorów – powiadomił ich ziewający pracownik Watykanu. – Proszę za mną...

Weszli do archiwum. Choć Jan miał jako takie wyobrażenie o tym, jak wygląda to miejsce, to wszelkie opowieści o nim nie oddawały całej potęgi i magii tego miejsca. Przede wszystkim było o wiele większe, niż się spodziewał. Rzędy monumentalnych regałów wypełnionych księgami zdawały się ciągnąć w każdą stronę w nieskończoność. W oddali widać było ciężkie drewniane skrzynie, niektóre zamknięte na stalowe okucia, inne z uchylonymi wiekami, z których wystawały stare zwoje lub połyskujące wątłe szczątki dawnych relikwii.

Julia i Jan rozglądali się w niemym zachwycie. Tutaj historia nie była martwa, żyła, oddychała, kryjąc sekrety, które mogły zmienić świat. Przeszli obok oszklonej gabloty, w której spoczywały korona przypisywana cesarzowi Konstantynowi, rzędy zwojów dokumentów opatrzonych greckimi inskrypcjami i tajemniczy relikwiarz, wewnątrz którego znajdował się potężny klejnot, wydający się migotać żywym płomieniem.

Wreszcie dotarli do miejsca, którego szukali. Skromny czarny pulpit stał samotnie pośrodku mniejszego niż poprzednie pomieszczenia. Na nim spoczywały kilka starych ksiąg, parę zwiniętych w rulony pergaminów oraz ukryty w przezroczystej szklanej szkatułce niewielki srebrzysty świstek metalu, cienki jak bibuła, lśniący w nikłym świetle.

– Mogę? – zapytał Jan, hipnotycznie wpatrzony w ów poszukiwany skarb.

Archiwista, ziewając, wzruszył tylko ramionami.

Profesor delikatnie ujął w dłonie szkatułkę, a następnie włączył latarkę w swoim telefonie.

– In Nomine Domini, qui in gloria descendit, Sanctus, Sanctus, Sanctus, qui de Transmarinis sedem suam accipiet – przeczytał ze zdumieniem, po czym odruchowo westchnął po polsku: – Ja pierdzielę...

– Rozumiem, że inskrypcja zgadza się z wizją tego Niemca – domyśliła się Farina. – I co teraz? Grozi nam koniec świata? Chciałabym wiedzieć, bo obiecałam sobie przed śmiercią zobaczyć Machu Picchu i Petrę oraz wypić kawę z George’em Clooneyem w jego posiadłości nad Como.

– Nie wiem, czy nam grozi – Lewandowski nadal z niedowierzaniem wpatrywał się w inskrypcję – ale zgadza się słowo w słowo. Chociaż... Popatrz!

– Tak? – Farina pochyliła się i zbliżyła twarz do szkatułki.

– Omnia nota in nihilum redigentur. Anno vicesimo quinto ab initio hoc fiet – odczytał profesor. – Tak kończyła się inskrypcja z wizji arcybiskupa. „Wszystko, co znane, w nicość się obróci. W dwudziestym piątym roku od zera się to stanie”. Ale tu jest jeszcze coś dalej. Zobacz, takimi malutkimi literami...

Julia wybałuszyła oczy.

– Nic nie widzę – przyznała po chwili – ale wiesz, już nie mam takiego wzroku jak wtedy, kiedy miałam pięćdziesiątkę...

– Ja niby też nie – pocieszył ją Lewandowski – ale to akurat widzę. Poczekaj, poświecę ci...

Dopiero kiedy nakierował światło na odpowiednie miejsce inskrypcji, jego przyjaciółka dostrzegła niewielki dopisek: Nihil ex hoc verum est. Legito corde, non intellectum. M.A.A.C.

– Nic z tego nie jest prawdziwe. Czytaj sercem, a nie rozumem – przetłumaczył odruchowo Jan. – M.A.A.C.? Nie mam pojęcia co to. Jakiś skrót. Tyle że nie wiem, od czego.

– Czy moglibyśmy już zakończyć tę wizytę? – poprosił archiwista. – Wiem, że macie zgodę od samego Ojca Świętego, ale przypominam, że mamy tutaj obniżony poziom tlenu i za moment zacznie wam się kręcić w głowie. Mnie już się kręci.

Profesor kiwnął na zgodę, po czym zrobił zdjęcia inskrypcji. Następnie popatrzył z żalem na niekończącą się kolekcję skarbów z tysiącleci historii naszej planety.

– Możemy iść – rzekł, obiecując sobie w duchu, że zrobi wszystko, aby jeszcze kiedyś tu wrócić.

* * *

Kazimiera przetarła oczy raz, a następnie drugi.

– A kysz, maro nieczysta – rzekła na wszelki wypadek.

– Slucham? – usłyszała w odpowiedzi.

Po kolejnej chwili Niedzielska musiała przyjąć do wiadomości, że osobnik, na którego spadła ze schodów, nie był fatamorganą. Rozważyła jeszcze, czy ewentualnie nie ma jakichś zwidów po ekstremalnym stresie. Zważywszy jednak na fakt, że w ciągu tego dnia oberwała po wszystkim, tylko nie po głowie, wydało jej się to mało prawdopodobne.

– Co Ojciec Święty robi w tej piwnicy? – zapytała, zanim uświadomiła sobie, że jej pytanie nie ma najmniejszego sensu, bo przecież papież przebywa teraz w Domu Świętej Marty. – To znaczy, kim pan jest?!

– Papeszem... – odpowiedział jej towarzysz niedoli.

– A może to pan jakoś udowodnić? – Nieufność nadal dominowała w duszy Kazimiery.

– Udo... wodnicz?! – zdziwił się Marceli. – Czo to znaczy?

– Bo... prawdziwy papież jest w Watykanie – wyjaśniła mu Niedzielska.

– Prawdzywi? – Jej rozmówca zmarszczył brwi. – Nie rozumem.

Kazimiera po raz pierwszy pożałowała, że nie zna żadnego języka poza polskim. Na szczęście odblokowały jej się w głowie komórki odpowiedzialne za kojarzenie. Wreszcie zrozumiała, dlaczego człowiek, któremu teoretycznie uratowała życie i któremu towarzyszyła przez cały wieczór, nie umiał powiedzieć ani słowa po polsku.

– Musimy uciekać – zawiadomiła Marcelego..

– Jak? – Papież podniósł rękę.

Rozległ się zgrzyt łańcucha, którym był przykuty do ściany.

– Cholera – jęknęła Kazimiera, oświetlając latarką miejsce, w którym okowy papieskie łączyły się z murem. Solidne okucia nie sprawiały wrażenia możliwych do sforsowania przez nikogo niezaopatrzonego w jakiś specjalistyczny sprzęt. – Co robić? – zapytała bardziej samą siebie niż Ojca Świętego.

– Moszesz uczecz – poradził jej Marceli. – I sprowadż pomocz...

– Drzwi na górze się zatrzasnęły – poinformowała go Niedzielska ponuro. – Jesteśmy tu uwięzieni oboje.

– Żostaje tylko modlytwa – westchnął Marceli.

Choć w dziewięćdziesięciu dziewięciu przypadkach na sto Kazimiera uważała, że modlitwa załatwi wszystkie kłopoty, to tym razem niestety występował ów setny wyjątek od reguły. Chciała działać, tyle że nie wiedziała jak.

– Niech Jego Świątobliwość poczeka – poprosiła. – Sprawdzę jeszcze raz te drzwi. – Chciała wdrapać się po schodach, ale kiedy wstała i zrobiła krok, nagle coś zadudniło pod jej obcasem. – Dziwne – mruknęła, ukucnęła i popukała w to miejsce, po czym popatrzyła pytająco na papieża. – Piwnica w piwnicy.

Marceli bezradnie pokręcił głową.

Kazimiera poświeciła latarką komórki dokoła i dostrzegła uchwyt. Ujęła go i, stękając z wysiłku, podniosła klapę. Do piwnicy wleciało zimne powietrze. Niedzielska oświetliła wnętrze owej, jak przypuszczała, jamy. Po czym, widząc schodki na dół, popatrzyła na papieża.

– Panic room? – rzekł ten.

Choć wypowiedział to po angielsku, wyjątkowo Kazimiera go zrozumiała.

– Exit – dodał Marceli, widać zmęczony mówieniem po polsku. – There’s always exit from panic rooms. Outside.

Tego ostatniego Kazimiera, rzecz jasna, nie umiała przetłumaczyć, ale instynktownie wyczuła, o co papieżowi chodziło.

– Wrócę! – obiecała i powoli zeszła w dół.

Zgodnie z przypuszczeniami Marcelego odkryta przez nią jama była panic roomem, od którego odchodził wąski korytarz, idący pod lekkim skosem do góry. Niedzielska udała się nim aż do samego końca, a następnie otworzyła małe drzwiczki. Przeszła przez nie i rozejrzała się dokoła. Znajdowała się na skraju jakiegoś małego parku albo ogrodu. Zamknęła drzwiczki, przy okazji odnotowując, że mają po zewnętrznej stronie tabliczkę z czerwonym napisem: „Fognatura. Vietato l’ingresso ai non autorizzati![33]”, po czym przeszła przez ów domniemany park. Niestety, furtka w jego ogrodzeniu zamknięta była na mocno zardzewiały i sprawiający wrażenie nieużywanego od wielu lat zamek. Kazimiera poczuła, że tego wieczoru nie ma już dla niej rzeczy niemożliwych, przywołała ducha samej siebie z czasów, kiedy była nastolatką, po czym zaczęła wspinać się po ogrodzeniu. Gdy zleciała z niego po raz drugi, dotarło do niej jednak, że od czasów, kiedy takie przeszkody stanowiły dla niej dziecinną igraszkę, przepłynęło trochę wody w Wiśle, i postanowiła zadziałać inaczej. Zdjęła sweter, przerzuciła go przez ogrodzenie tak, aby zahaczył się o jeden z wystających i zakończonych jakimś ozdobnym frydrygasem prętów, po czym, traktując to jako coś w rodzaju liny wspinaczkowej, wdrapała się na szczyt ogrodzenia. Tu jednak znowu straciła równowagę, a konkretnie kontrolę nad tak zwanym zadem, czyli tą częścią ciała, która od dzieciństwa zmieniła swoje wymiary w najbardziej spektakularny sposób, i z krzykiem przerażenia zleciała z ogrodzenia prosto pod nogi jakichś dwóch osób, które przemierzały właśnie ulicę po drugiej jego stronie.

– Mówiłam ci, że nie można ich zostawić nawet na chwilę – usłyszała znany od lat głos swojej synowej.

– No mówiłaś – przyznał drugi głos, należący do jej syna. – Rozrabiają jak pijane zajęczyce.

– Januszek? Amelia?! – Teraz Kazimiera była już pewna, że ma halucynacje. Po chwili jednak przyszła jej do głowy jeszcze bardziej przerażająca myśl: – Jesteście aniołami? Czy ja umarłam?!

– Jeszcze nie, mimo że bardzo się o to starałaś – odrzekł jej syn.

– Nic się mamusi nie stało? – zatroszczyła się Amelia, pomagając jej wstać. – Ten upadek nie wyglądał najlepiej.

– Jak...? Co...? – Kazimiera poczuła, że ma ogromny problem ze sformułowaniem odpowiedniego pytania.

– Przyjechaliśmy tutaj, żeby was pilnować – oznajmił ponuro Janusz. – I przyznam szczerze, że od kilkunastu godzin czuję się tak, jakbym oglądał film sensacyjny. I oświadczam ci, że po raz ostatni wyjechałaś gdzieś bez opieki. Od dzisiaj nie wolno ci oddalać się z domu dalej niż do Wesołej!

– Chwila. – Matka przerwała mu stanowczo. – Pewnie masz rację, ale to wszystko teraz nieważne! Trzeba ratować papieża! Z piwnicy. Skutego. Niczym Święty Piotr w Więzieniu Mamertyńskim!

– Jakiego znowu papieża?! – zdumiała się Amelia. – Przecież papież jest w Watykanie.

– Fałszywy! – krzyknęła jej teściowa. – Nie ma czasu! Dzwońcie na policję! Natychmiast!

ROZDZIAŁ X

Angelo przewracał się właśnie na bok, kiedy rozległo się walenie do drzwi jego domu. Popatrzył na stojący na szafce nocnej budzik. Piąta dziesięć. Dziwne. Kto o tej porze może się do niego dobijać?

Wstał z łóżka, narzucił na siebie szlafrok, po czym zszedł na dół. Walenie rozległo się ponownie.

– Policja! – usłyszał. – Proszę otwierać!

„Szybko odkryli jego zwłoki”, pomyślał ze zdziwieniem. Podszedł do drzwi, popatrzył przez wizjer, a widząc pięciu mężczyzn w mundurach, czym prędzej je otworzył.

– Starszy komisarz Marco Menzoni – przedstawił się wyraźnie najważniejszy z nich. – Proszę Jego Eminencję, aby się ubrał i pojechał z nami na komisariat.

– Ale o co chodzi? – zapytał Spiteri, starając się nadać swojej wypowiedzi jak najbardziej przekonujący wyraz zaskoczenia. – Co się stało?

– W Domu Świętej Marty znaleziono ciało niezidentyfikowanego mężczyzny – powiadomił go policjant. – Został zamordowany.

– Niezidentyfikowanego? – powtórzył Angelo, mimowolnie marszcząc czoło. – Nie rozumiem.

– Mężczyzna ten podawał się za papieża – stwierdził spokojnie komisarz.

– Podawał...? – Tym razem Spiteri naprawdę poczuł się skołowany.

– Tak, prawdziwy papież został porwany kilka godzin wcześniej i był przetrzymywany w zamknięciu – poinformował go Marco Menzoni, po czym uśmiechnął się złośliwie. – Sprzątnął Jego Eminencja nie tego, kogo trzeba było.

– Jak pan śmie! – zaperzył się kardynał. – Niech się pan liczy ze słowami. Ojciec Święty...

– Ojciec Święty był tak samo wstrząśnięty jak my, kiedy oglądaliśmy zapis monitoringu z Domu Świętej Marty – wyjaśnił spokojnie komisarz. – A dokładnie moment, kiedy wpycha Jego Eminencja tego człowieka do szybu windy.

– Kiedy... – Spiteri poczuł, że nogi zaczynają mu się robić jak z waty, a krew uderzać do głowy. – Monitoring...

– Nie powinien działać? – Menzoni cmoknął dwa razy. – Zapomniał Jego Eminencja o zmianie czasu. Monitoring nie miał jeszcze update’u i rejestrował wszystko według starego. To co...? Uda się z nami Jego Eminencja z własnej woli czy też woli być aresztowany i skuty w kajdanki?

* * *

Julia patrzyła na Giuseppe stalowym wzrokiem.

– Kolejny spalony dom – rzekła gniewnie. – Mam nadzieję, że nie zostawiłeś tam nic, co pozwoli wpaść na twój trop.

– Jeszcze nie – uspokoił ją wnuk. – Ledwo co zacząłem z niego korzystać.

– Ech... – westchnęła Julia. – Może to i dobrze, że nie zdążyłeś utłuc tej baby. Ten cholerny kardynał i tak zabił naszego papieża, więc ostatecznie niewiele bym z tego miała. Tym niemniej dałeś ciała na całego, i to jeszcze dla jakiejś łatwej dziewuchy. Wstyd. Nie wiem, co mam z tobą zrobić.

– Mówiłem ci wiele razy, że się do tego nie nadaję – przypomniał jej Giuseppe.

– I tym razem chyba wreszcie to do mnie trafiło – przyznała donna Farina. – Dobrze... Jeszcze to wszystko sobie przemyślę. A na razie ogarnij się jakoś. I pamiętaj, że kobiety tylko skomplikują ci życie.

– I mówisz to jako feministka? – zdziwił się jej wnuk.

– Feministka? – parsknęła Julia. – Nonsens. Jestem, mój drogi, tradycjonalistką. W każdym tego słowa znaczeniu. Feminizm jest dobry dla waszego pokolenia. Moje już się w nim nie odnajdzie.

* * *

Michalina zerknęła z ciekawością na wracającego z komisariatu Lucjusza.

– I co? – zagadnęła. – Bardzo cię maglowali?

– Kontrolnie – odpowiedział jej syn. – Pytali mnie o tych kardynałów, których podsłuchałem w knajpie. Mówiłem ci o tym... – Wolał nie zagłębiać się w ten temat. – A poza tym jeszcze o tego francuskiego zgreda, który się u nas wiele razy zatrzymywał. Podobno jedna z tych starych wiedźm widziała go martwego w wannie. Nikt tego nie potrafi zrozumieć. Nie ma jego ciała, nikt się nie przyznaje do jego zabicia. Dziwna sprawa. Ale dla nas to i lepiej.

– Bo? – Michalina popatrzyła na niego uważnie.

– Miałem ci tego nie mówić, ale część naszego pensjonatu należała do niego. W każdej chwili mógł wystąpić do sądu i mielibyśmy kłopoty. Podobno sam o tym nie wiedział.

– Owszem, wiedział – skorygowała go Michalina.

Lucjusz popatrzył na nią ze zdumieniem, czując, jak po plecach przelatuje mu lodowaty dreszcz.

– A ty skąd... – zaczął, ale mama nie pozwoliła mu dokończyć.

– Próbował mnie szantażować – wytłumaczyła spokojnie Stocka. – Twierdził, że życzy sobie ode mnie udziału z zysków za cały ten czas, kiedy korzystałam z jego części pensjonatu. Chciał mieć pieniądze na łapówkę, żeby dostać się do czegoś tam tajnego w Watykanie.

W głowie Lucjusza skrystalizowała się pewna mocno przerażająca myśl.

– Matka! – rzekł chrapliwym głosem. – Co ty zrobiłaś?!

Michalina wydawała się zupełnie niewzruszona jego wzburzeniem.

– To co musiałam – odpowiedziała spokojnie, po czym wróciła do uzupełniania dokumentów.

Lucjusz jeszcze przez chwilę patrzył na nią wybałuszonymi oczami, po czym cicho wyszedł z pensjonatu, myśląc, że przez całe swoje życie może i kochał swoją matkę, ale z pewnością jej nie doceniał. I że świadczy to fatalnie o jego inteligencji.

* * *

– Czy mogłabyś nie robić takiego rumoru? – poprosiła Maja. – Zaraz łeb mi eksploduje!

Kazimiera, która chwilę wcześniej postawiła filiżankę na spodeczku, popatrzyła na nią z potępieniem.

– O czwartej rano trzeba cię było wyciągać z jakiejś speluny – przypomniała ze zgrozą – pełnej dewiantów, narkomanów, alkoholików i sam diabeł wie, kogo jeszcze. I na dodatek w takim stanie!

– Po prostu chciałam się dobrze zabawić po tych wszystkich stresach – wytłumaczyła jej Maja, sięgając po kosmetyczkę, w której miała pastylki na ból głowy. – Tobie też by się przydało. Wiesz, jakie miałabyś powodzenie wśród tych młodych ludzi?

– Takie, jak piramidy albo Koloseum – rzekła stanowczo Niedzielska. – Młodzi ludzie lubią oglądać ruiny.

– Czułam się i wyglądałam jak nastolatka – zaprotestowała niemrawo Wrzesińska, łykając na wszelki wypadek od razu dwie tabletki.

– Nie wiem, jak się czułaś, ale wyglądałaś jak matka Matki Ziemi – osądziła bezlitośnie Kazimiera. – Zrobiłaś z siebie pośmiewisko w chwili, kiedy ja musiałam ratować papieża. Dwa razy! Jeden raz co prawda nie tego, co trzeba, ale to szczegół.

– Sława ci i chwała – mruknęła Maja, opadając z powrotem na poduszkę. – Weź mi to wytłumacz jeszcze raz. Kto w końcu podmienił tego papieża?

– Nie wiadomo. Policja ma swoje podejrzenia, ale na razie nabrała wody w usta. Ksiądz Michał tłumaczył mi wszystko, co mówił komisarz. Podejrzewają, że albo była to robota ruskich, albo że w samym Watykanie działa jakaś piąta kolumna. Śledztwo na razie dopiero się rozpoczęło.

– A Amelka i Januszek? Skąd się tu wzięli?

– Doszli do wniosku, że... – Kazimiera rozważyła w duchu, które wytłumaczenie uznać za jedynie słuszne i takie, które przejdzie do historii – ...jesteś bardzo nieroztropna, na pewno narobisz jakichś głupot i że ja sama nie dam rady cię upilnować. Oczywiście, powiedzą pewnie, że przyjechali tu dla nas obu, ale wszyscy wiemy, jaka jest prawda!

W swoim stanie Maja nawet nie próbowała z nią dyskutować.

– A ten trup z twojej wanny? – zapytała za to. – Znaleźli go?

– Nie. – Kazimiera pokręciła głową. – Natomiast on nie leżał w mojej wannie.

– Ja to? – zdziwiła się Maja.

– Pomyliłam się – przyznała Niedzielska niechętnie. – Jak weszłam na piętro, to nie otworzyłam drzwi do swojego pokoju, tylko do tego należącego do nieboszczyka. One są identycznie umeblowane. Ale potem, z wami, weszliśmy już do mojego. On zaś przez cały czas był w swojej łazience. Wtedy. Bo teraz policja już go tam nie znalazła. Pokój był pusty, a po nim ani śladu.

– Skąd wiesz? – zapytała Maja.

– Nie wiem, tylko podejrzewam, że musiał tam leżeć...

– Nie pytam, skąd wiesz, że leżał, tylko jakim cudem wpadłaś na to, że pomyliłaś pokoje?

– Bo jak wróciliśmy do pensjonatu w nocy, to zrobiłam to samo – przyznała niechętnie Kazimiera. – Zamiast do swojego pokoju usiłowałam wejść do apartamentu Francuza. Nie wiem dlaczego. Po prostu te wejścia do pokoi są tak zrobione, żeby się myliło.

– Czyli w sumie są dwa trupy – uściśliła Maja, czując, że wirowanie w jej głowie nijak nie chce zwolnić. – Jeden nie wiadomo kto i jeden nie wiadomo, przez kogo zabity. Nieźle. Wiadomo za to, co z Leszkiem?

– Miał operację, jest w dobrym stanie, na szczęście. Taki miły młody człowiek – rzekła Kazimiera, po czym ciężko westchnęła. – Ale że kardynał chciał zabić papieża, to jakoś mi się nie mieści w głowie.

– Bo to tylko ty uważasz, że jak ktoś nosi sutannę, to już od razu jest aniołem – zauważyła ironicznie Maja.

– Znowu zaczynasz? – Teściowa jej córki popatrzyła na nią groźnie.

– Już dobrze, dobrze – wycofała się Wrzesińska. – Rozumiem, że teraz spadną na ciebie rozmaite splendory i zaszczyty.

– Jutro jestem zaproszona do Watykanu – poinformowała ją Kazimiera. – Wezmę udział w konferencji prasowej papieża.

– Konferencji?! – zdumiała się Maja. – Watykan nie zamiecie całej tej afery pod dywan? Jak zawsze?

– Nie. – Niedzielska upiła łyk herbaty. – Marceli rzekł, że chce rozpocząć nową erę. I komunikować się ze światem otwarcie. Bez żadnych sekretów.

– Młody jest, naiwny. Szybko nauczą go tam rozumu – westchnęła proroczo Wrzesińska, po czym popatrzyła z pierwszym tego dnia uśmiechem na Kazimierę. – To ty teraz, kochana, będziesz celebrytką. A z twoim potencjałem to nawet patocelebrytką. Musisz natychmiast założyć konto na Instagramie, TikToku, iść do freak fightów i zaprzyjaźnić się z Julią von Stein. Albo z którąkolwiek z „królowych życia”. Albo... O, wiem! Z Mamą Ginekolog!

– Już lecę – zapewniła Niedzielska. – W przeciwieństwie do ciebie mi jeszcze szajba nie odbiła. I bądź pewna, że tak zostanie!

EPILOG

Rok później

Zdyszana Kazimiera przysiadła na moment na ławeczce.

– Już nie mogę – oświadczyła rozpaczliwie, wydając z siebie dźwięki godne miecha hutniczego. – Przez ostatnie... lata... pokonywałam dystans... z domu do sklepu. To jest... dwieście metrów. A ty... ty... mi każesz oblecieć cały Rzym! Dwa razy!

– Ja ci nic nie każę. – Maja, choć czerwona na twarzy, miała zdecydowanie mniejszy problem z oddychaniem. – To twój idol, a nie mój. Jak dla mnie mogą go ubić. Może następny będzie młodszy i bardziej tolerancyjny niż ten twój Pius. Została nam godzina, żeby go ostrzec, a do Watykanu stąd mamy pół. Jeśli, rzecz jasna, się pospieszymy.

– Jesteś pewna, że go zabiją?

– Na dziewięćdziesiąt dziewięć procent.

Gdzieś w oddali zegar na wieży jednego z kościołów wybił pełną godzinę.

– Dwudziesta pierwsza – wyszeptała Kazimiera ze zgrozą – czyli jeśli go dopadną, wypełnią przepowiednię. A wtedy...

– Nawet tego nie mów! – Maja przewróciła oczami. – Przecież to bzdura.

– Jak dotąd wszystko z tej przepowiedni się sprawdziło – przypomniała Kazimiera, wstając z ławki – więc czemu uważasz, że to się nie sprawdzi?

– To proste, kochana – westchnęła Maja – bo nie wierzę w coś takiego jak koniec świata!

Oglądająca ową scenę Kazimiera nacisnęła pauzę na pilocie.

– Nic się nie zgadza! – oświadczyła ponuro. – Wszystko pozmieniali!

– Film rządzi się swoimi prawami – wytłumaczył Marcin. – Musieli mu dodać więcej emocji.

– Ale to miały być nasze przygody, a nie jakaś fantazja! – Kazimiera nie dawała za wygraną. – Poza tym kogo oni obsadzili w mojej roli?! Jandę!

– To największy możliwy zaszczyt – pouczyła ją Maja. – Najlepsza polska aktorka wszech czasów. Powinnaś być dumna.

– Popieram – dołączył się Marcin.

– Ja też! – zgodził się Kacper trochę niewyraźnie, bo akurat jadł popcorn.

– Ale ona była przeciw Tadzikowi! – prychnęła gniewnie Kazimiera. – I przeciw polskim bohaterom! I zawsze popierała nie tego, co trzeba!

– Nie unoś się, bo znowu ci ciśnienie skoczy – poradził jej Janusz. – Ja jestem zachwycony. I doceń, że musiała przytyć do tej roli prawie dwadzieścia ki... – W ostatniej chwili zdał sobie sprawę, że nie powinien wypowiadać tej myśli na głos.

– No właśnie! – ryknęła Kazimiera. – Wyglądam jak locha! Stara locha! To jest dramat!

– Bez przesady – mruknęła Maja.

– Jasne! – Niedzielska spiorunowała ją wzrokiem. – Łatwo ci ględzić! Ciebie gra Ewa Kasprzyk i wygląda jak milion dolarów!

– Jakby luksusowo – szepnął Marcin, wielce zadowolony z obsady, bo w niego wcielał się Maciej Musiał, na którego miał crusha od kilku ładnych lat.

– Powiem wam jeszcze jedno... – zaczęła Kazimiera, ale w tym momencie zadzwoniła jej komórka. – Za chwilę wam powiem! O, profesor. Halo? Tak. Co? Aaa, nie odebrała, bo pewnie nie zauważyła, a zawsze wycisza telefon. Znasz ją, stara sklerotyczka.

– Jak nic to o mnie – westchnęła Maja.

– Tak...? – Kazimiera przez moment słuchała, a na jej twarzy odmalowało się niebotyczne zdumienie. – Oczywiście! Będzie nam bardzo miło. Już przekazuję. Do zobaczenia! – Rozłączyła się i potoczyła nieco błędnym wzrokiem po obecnych, a na koniec zatrzymała go na Mai. – Profesor jest pewny, że wreszcie odczytał wiadomość zawartą w inskrypcji. I chciałby, żebyśmy mu towarzyszyły w wyprawie do Petry. W Jordanii. Wylatujemy za trzy dni.

Pięć par oczu wpatrywało się w nią spojrzeniami, które najtrafniej można byłoby opisać jako baranie.

– Matko... – jęknęła po kilku sekundach Amelia. – Kolejna wycieczka. Święta Anielko, miej nas wszystkich w opiece!

CIĄG DALSZY NASTĄPI

PODZIĘKOWANIA

Będzie krótko i na temat:

– Ani i Andrzejowi Żochowskim dziękuję za to, że każde nasze spotkanie jest małym świętem,

– Magdzie Zając za to, że zawsze mogę na nią liczyć (wiesz, że to działa w dwie strony, prawda?),

– Mojej Mamie za to, że przeżywa wszystkie moje boje literackie i nie tylko bardziej emocjonalnie ode mnie (ale uważaj, Kochana, na ciśnienie!),

– Pawłowi Płaczkowi za to, że dba o mnie tak, jakby mnie adoptował (może zresztą ten fakt miał miejsce? sam nie wiem, ostatnio pomięć mi nie służy),

– Gosi za to, że poprawia moje książki i tylko co jakiś czas każe mi „odstawić to, co biorę w czasie ich pisania”,

oraz

– Wam – Moje Kochane Czytelniczki i Moi Drodzy Czytelnicy za dziesięć lat (jak to leci...) wspólnej, mam nadzieję, fajnej zabawy!

Alek

PRZYPISY

[1] Czujesz to w powietrzu, to już tam jest, nasza piosenka miłosna, która brzmi jak pomysł, która zna szczęście!

[2] W rzeczy samej!

[3] Kogo mam przyjemność poznać?

[4] Twoim zdaniem, drogi Lorenzo, uważamy donosicielstwo za grzech?

[5] Wszystko zależy od tego, kto na kogo donosi... i dlaczego!

[6] Jesteś pewien, że była tu sama?

[7] Tak, tak, sama.

[8] Mów po włosku!

[9] Łajdak! Powiedz jej, że idzie z nami. A jeśli piśnie choć słowo, zabiję ją.

[10] Nie jej interes!

[11] Jeśli jesteś mądry, nic ci się nie stanie. Jeśli będziesz

głupi... wręcz przeciwnie.

[12] Po włosku!

[13] Mówię po raz ostatni!

[14] Idź i zobacz, czy naprawdę nikogo tam nie ma!

[15] Spokojnie. Nikogo nie ma!

[16] Mamy papieża!

[17] Monitoring już został wymieniony, dokładnie sześćdziesiąt sekund i aktywujemy go w czasie rzeczywistym.

[18] Skąd się TU wzięli? Myślałem, że dzisiaj miało być tu pusto!

[19] Weszli, bo mieli tu kogoś „znajomego”. Spokojnie, już wszystko załatwiłem. A papież?

[20] Wszystko w porządku. To w naszych rękach. Wszystko udało się perfekcyjnie!

[21] Tak?

[22] W czym mogę pomóc?

[23] Przepraszam

[24] Zgubiłam się.

[25] Nie powinno cię tu być.

[26] Jak trafić z powrotem do Ołtarza Papieskiego?

[27] Chodź ze mną.

[28] Idziemy?

[29] Chwila.

[30] Zamówię Ubera, po winie nie wolno prowadzić.

[31] Tak, tak, rozumiem.

[32] Moje klejnoty!

[33] Kanalizacja. Osobom nieupoważnionym wstęp wzbroniony!