Anastasiya Kolendo-Smirnova

Terapia kognitywno — obrazowa w pracy psychologów

Tłumacz Natalia Martyniuk

© Anastasiya Kolendo-Smirnova, 2022

© Natalia Martyniuk, tłumaczenie, 2022

Chociaż terapia kognitywno-obrazowa to bardzo młoda metoda, jednak na jej podstawie napisano już dużo książek. Ta książka zbiera doświadczenia psychologów, którzy dzielą się tym, jak wykorzystują tę metodę w pracy.

ISBN 978-83-8273-982-4

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Terapia kognitywno — obrazowa w pracy psychologów

2. 5 etapów metody terapii kognitywno-obrazowej

3. Strach przed wystąpieniami publicznymi

4. Brak akceptacji ciała. Strach przed związkiem

5. Terapia kognitywno-obrazowa w połączeniu z kartami metaforycznymi

6. Metoda terapii kognitywno-obrazowej z arteterapią

7. Praca z dziećmi i relacje z mamą

8. Zdrada i strach przed wyjściem do pracy

9. Niepokój i trudności w związku

10. Metoda terapii kognitywno-obrazowej w radzeniu sobie ze stresem

11. Metoda terapii kognitywno-obrazowej w pracy z uzależnieniem od narkotyków

12. Metoda terapii kognitywno-obrazowej w pracy z finansami

13. Finanse i relacje

14. Metoda terapii kognitywno-obrazowej w pracy z relacjami

15. Relacje dzieci i rodziców

16. Trauma i relacje z córką

17. Metoda terapii kognitywno-obrazowej w pracy z psychosomatyką

18. Ataki paniki, lęk przed ciążą oraz relacje z synem

19. Metoda terapii kognitywno-obrazowej w pracy z niepłodnością psychogenną

20. Nadwaga, problemy skórne

21. Metoda terapii kognitywno-obrazowej w pracy z destrukcyjnymi uczuciami i reakcjami

22. Zazdrość

23. Trwoga

24. Brak akceptacji siebie. Uraza. Aerofobia

25. Metoda terapii kognitywno-obrazowej w innych celach

26. Marzenia się spełniają

5 etapów metody terapii kognitywno-obrazowej

Zanim przejdę do przypadków klientów moich uczniów i kolegów, chcę przypomnieć główne etapy metody terapii kognitywno-obrazowej. Bardziej szczegółowy opis metody znajduje się w książkach „Terapia kognitywno-obrazowa” i „Magiczna pigułka to ja”.

— Etap pierwszy — tworzenie pożądanego obrazu.

Na tym etapie powstaje cel w postaci wyobrażonej, pożądanej przyszłości. Ten etap można pominąć podczas radzenia sobie z destrukcyjnymi uczuciami, ale nie jest to konieczne.

— Etap drugi — identyfikacja negatywnych emocji z pożądanego obrazu. Za negatywnym uczuciem kryje się głębokie przekonanie. Nie jesteśmy zobowiązani do przeniesienia tego przekonania na świadomy poziom. Wystarczy go wykryć w uczuciach.

— Etap trzeci. Na tym etapie powstaje tak zwany „obraz roboczy” — metafora negatywnego uczucia znalezionego w pożądanym obrazie.

— Etap czwarty — Transformacja. Każdego dnia (czasami co trzy dni) w obrazie roboczym zmienia się jeden element (oczywiście zgodnie z pewnymi zasadami, które są szczegółowo opisane w instrukcji metody).

— Etap piąty. Utrwalanie zmian. Wynik. Sprawdzanie. Na tym etapie określa się zmiany w uczuciach, działaniach i okolicznościach życia klienta. Następnie przeprowadzana jest dodatkowa kontrola (diagnostyka), aby dowiedzieć się, czy coś nie zostało uszkodzone.

WAŻNE: NIGDY NIE ZOSTAWIAJ OBRAZU NA NEGATYWIE BEZ ZMIANY NA POZYTYWNE UCZUCIA!

Klasyczna wersja pracy według metody terapii kognitywno-obrazowej opisuje moja uczennica Natalia.

Strach przed wystąpieniami publicznymi

Natalia Teofilowa, Tuła (Rosja).

Psycholog kliniczny. Certyfikowany specjalista w zakresie poradnictwa psychoanalitycznego. Członek Profesjonalnej

Ligi Psychoterapeutycznej.

Praca według metody terapii kognitywno-obrazowej.

Klientka — Anna, lat 45. Z obawy przed wystąpieniami publicznymi i prowadzeniem zajęć w małej grupie 10—15 osób.

Zaproponowałam jej rozwiązanie problemu metodą terapii kognitywno-obrazowej.

Pierwszym zadaniem było wyobrażenie sobie pożądanej sytuacji jako idealnej.

Klientka opisała sytuację: Występuje przed grupą online. Udało jej się poradzić sobie z ustawieniami technicznymi i podekscytowaniem, zespół słucha jej uważnie.

Pytanie psychologa: Jakie uczucia odczuwasz przy tym?

Klientka milczała, zagłębiając się w swoje uczucia. Odpowiedź: odczuwam strach, a nawet przerażenie. Nie wierzę, że mi się to udaje.

Psycholog: Czyli podstawowe uczucia to strach i przerażenie, a także niedowierzanie, że to możliwe?

Klientka: tak.

Psycholog: Spróbujmy wyobrazić sobie w formie metafory uczucie strachu i przerażenia.

Klientka: To tak, jakbym tonęła w ruchomych piaskach. Zasysa mnie, gleba ucieka spod nóg. Czuję strach i przerażenie.

Psycholog: ok, obraz jest. Zacznijmy teraz stopniowo zmieniać ten obraz. Dodaj jedną pozytywną zmianę, jedną rzecz, aby obraz był lepszy.

Klientka: Pojawia się brzoza i chwytam ją. Dzięki temu przestaję się wciągać. Proces wiązania zatrzymuje się, a raczej się zawiesza. Psycholog: dobrze, więc pierwszą zmianą jest pojawienie się brzozy, twoje ręce owijają jej pień. Potem obraz się zmienia, proces zapadania się w ruchome piaski się zatrzymuje.

Klientka: tak, nawet się uspokoiłam.

Psycholog: Uczucia stały się bardziej pozytywne, co oznacza, że zmiana jest naprawdę odpowiednia.

A teraz o tym, jak będziemy pracować dalej. Teraz utrwalisz sobie na piśmie ostateczny obraz ze zmianą, którą przeprowadziliśmy. Za dwa dni wrócisz do tego obrazu i dokonasz kolejnej zmiany, upewniając się, że jest ona naprawdę pozytywna.

Spotkanie 2.

Klientka: Dodałam zmianę — zaczęłam wspinać się po tej brzozie, a ona pękła, ręce mi się zsunęły. Znowu się ugrzęzłam.

Psycholog: Czy uważasz, że może to być pozytywna zmiana?

Klientka: Nie, nie może.

Psycholog: Więc cofamy tę zmianę. Ponownie trzymasz się pochylonego pnia brzozy. Jaką pozytywną zmianę można teraz zastosować?

Klientka: Przylatuje helikopter, rzucają mi drabinę linową.

Psycholog: Dobrze, zmiana to przylatujący helikopter z opuszczoną drabiną linową. Wykonaj jeszcze kilka kroków w związku z tą zmianą.

Klientka: Łapię się za drabinę, ale ona pęka, a ja z hukiem znów wpadam w ruchome piaski.

Psycholog: Jakie masz przy tym uczucia?

Klientka: Panika, frustracja, nic się nie udaję.

Psycholog: Więc i ta zmiana nie jest pozytywna. Anulujemy ją. Znowu po prostu trzymasz się pnia brzozy.

Klientka: Owszem, tak jest lżej.

Psycholog: Zobacz, jakie inne zmiany mogą być? Może to, co się dzieje, to tylko rysunek lub zdjęcie przed tobą. Może to kręcą film?

Klientka: Tak, to kręcą film, ale ruchome piaski są prawdziwe. Zmiana będzie następująca: Okazuje się, że po prawej stronie jest solidna krawędź. Stoi na niej kilka osób i wyciągają rękę, aby pomóc mi się wydostać.

Psycholog: Dobrze, jakie są kilka kroków w związku z tą zmianą?

Klientka: Chwytam wyciągnięte do mnie ręce pomocy i czuję się pewnie: zostanę uratowaną, wkrótce będę na ziemi.

Psycholog: Świetnie, zostaw tę zmianę. Zapisz dla siebie obraz ostateczny. I znowu dwa dni później dodaj kolejną pozytywną zmianę.

Spotkanie 3.

Klientka: Dodałam zmianę. Wychodzę na twardą powierzchnię, jestem wśród tych ludzi, stoję na twardym podłożu.

Psycholog: Dobrze, jakie są kilka kroków w związku z tą zmianą?

Klientka: Przechodzimy z nimi trochę i znajdujemy się na polanie. Psycholog: jak się czujesz?

Klientka: Jestem zadowolona, wreszcie mogę się przebrać.

Psycholog: Przebieranie się to kolejna zmiana. Nie spiesz się. Psychika zinternalizuje tylko jedną zmianę, mniej więcej raz na dwa dni.

Klientka: Rozumiem! Więc czuję, że jestem bezpieczna, pode mną twarda ziemia, jestem bardzo zadowolona.

Psycholog: Zmiana przeszła test pozytywności. Zostawiamy ją. Zapisz dla siebie ostateczny obraz dla następujących zmian. Spotkanie 4.

Klientka: Tym razem moja zmiana: siedzę na krześle i mówię coś ludziom.

Uczucie: coś jest nie tak, niepokój. Czy mnie słyszą?

Psycholog: uczucia są negatywne, więc tę zmianę anulujemy.

Klientka: Rozumiem. Teraz na tej polanie widzę klasę z biurkami, a za nimi dzieci. Jestem przy stole nauczyciela.

Psycholog: Czyli zmiana, że na polanie jest klasa, a ty jesteś przed nimi. Jakie są kroki związane z tą zmianą?

Klientka: Słuchają mnie, są zainteresowani. Jestem bardzo zainteresowana, naprawdę chcę z nimi pracować.

Klientka (śmieje się, nie mogąc ukryć radości): Wszystko zrozumiałam, bo do grupy przychodzą ludzie, którzy potrzebują tego, co powiem. A ja mogę dużo dać. I to jest dobrze zarówno dla mnie, jak i dla członków grupy. Jakie to wspaniałe!

Psycholog: Cieszę się z Twojego szczęścia! Udało ci się całkowicie zmienić obraz psychiki występu przed grupą. Jak teraz odczuwa się możliwość prowadzenia grupy?

Klientka: Radość, emocje, zainteresowanie. Jasne, to wszystko jest trochę ekscytujące, ale tak bardzo tego chcę! Dziękuję bardzo!

Wynik naszej pracy: klientka wzięła grupę 14 osób i z powodzeniem prowadziła ją przez 3 miesiące.

Oto jej recenzja:

„Natalia, serdecznie dziękuję za pracę ze mną. Zaczęłam prowadzić grupy. Pierwsza była na 14 osób. I zrobiłam to, udało mi się! Nawet nie wiem, dlaczego się tego bałam. To mój ulubiony kierunek. Na pewno Cię polecę, stworzyłaś cud!»

I kolejna klasyczna wersja użycia metody od Marii.

Brak akceptacji ciała. Strach przed związkiem

Sumenko Maria Anatolievna, Woroneż (Rosja).

Dyplomowany praktykujący psycholog rodzinny (pracuję z rodzinami, parami, nastolatkami), terapeuta grupowy (prowadzę grupy terapeutyczne), dyplomowany specjalista w zakresie metody terapii kognitywno-obrazowej, prowadzący gry psychologiczne, arteterapeuta.

Od dawna używam różnych metod w swojej pracy, gier psychologicznych, które wychodzą spod pióra Anastazji, więc od razu odpowiedziałam na jej propozycję nauczenia się nowej autorskiej metody terapii kognitywno-obrazowej i nie żałuję! Metoda jest naprawdę bardzo skuteczna i prosta. Należy jednak wziąć pod uwagę pewne niuanse.

Po pierwsze, ważne jest, aby zdefiniować cele klienta. Proponując klientowi zastosowanie tej metody, najpierw podaj kilka przykładów, które zilustrują metodę, po kilku przykładach klient natychmiast zrozumie, czego się od niego wymaga. Pomimo tego, dla niektórych klientów ważne jest, aby poczuć Twoje wsparcie, że wszystko, co proponują zmienić na obrazie, jest w porządku! (tutaj, jako terapeuta, Twoim zadaniem jest sprawić, aby Twoja „rodzicielska” postać była wspierająca i zachęcająca, w ten sposób pozwalasz klientowi żyć z nowym rodzicem, który przyjmuje obraz, a to również ma swój własny efekt leczniczy). Po trzecie, na pierwszych etapach ważna jest kontrola klienta w wykonywaniu zadania!! Stopniowo klient sam, bez przypomnień, wysyła swoją pracę domową.

Po czwarte trzymaj się zasad metody! Nie można wprowadzać do obrazu sytuacji, obiektów, które były już w przeszłości klienta. Dzięki temu możliwe jest zintegrowanie tego doświadczenia i uczuć, co wzmocni i sprawi, że twój proces będzie jeszcze bardziej zasobny! Poniżej opisałam właśnie taki przypadek, klientka chciała dodać do obrazu, zmarłe zwierzę, które bardzo kochała, po wyjaśnieniu uczuć, zwierzę jednak na obrazie pojawiło się, ale nowe. Ten moment pozwolił nam przepracować smutny moment życia mojej klientce, podnieść jej wartość i przypomnieć sobie stany zasobów, które dało jej to zwierzę.

Po piąte moim zdaniem bardzo ważne jest, aby zanurzyć osobę we wprowadzanych przez nią zmianach i poprosić o śledzenie uczuć, które odczuwa, wyjaśniać te uczucia, umożliwić ich zrozumienie i przeżycie.

I wreszcie — zaufaj klientowi, on sam wie, kiedy ma dość, nie naciskaj, to on, a nie ty zmieniasz swoje życie — metoda wyraźnie pokazuje, że to klient, zmieniając obraz, zmienia swój stan i kontroluje cały proces, a Ty po prostu towarzyszysz mu po drodze, dając mu pewność, że robi wszystko dobrze, a mu się to nie wydawało! Powodzenia koledzy! Przytaczam przypadek z mojej praktyki, być może zainspiruje kogoś do nowych zmian po metodzie terapii kognitywno-obrazowej.

Klientka — szczupła młoda dziewczyna, 19 lat.

Skarga: uczucie nieakceptowania własnego ciała, obrzydzenie.

Cel: zmień swoje nastawienie do swojego ciała, zaakceptuj je i poczuj ulgę.

W sumie odbyło się 10 sesji, w pracy zastosowano różne techniki i metody, od drugiego spotkania zastosowałam metodę terapii kognitywno-obrazowej. Ta metoda bardzo delikatnie i ekologicznie wpisuje się w naszą pracę, pozwalając pozostać w kontakcie z klientką nawet poza konsultacjami, a każde nowe spotkanie dodaje klientce pewności na drodze do akceptacji siebie i swojego ciała.

Za zgodą klientki podaję na tych stronach ścieżkę transformacji od pierwszego kroku do momentu, w którym obraz według uczuć dziewczyny został ukończony.

Pożądany obraz: dziewczyna zobaczyła siebie w lustrze w obcisłych dżinsach, top na figurze, piękna fryzura, ona sama schodzi ze schodów.

Zapytana, co jest nie tak na tym obrazie, dziewczyna odpowiedziała, że odczuwa lęk przed odrzuceniem ze strony matki, która również widzi ją w lustrze i mówi, że wygląda jak kobieta łatwej cnoty (później na konsultacjach dowiemy się o zdradzie ojca i jego krótkotrwałym odejściu z rodziny). Obraz roboczy: Dziewczyna widzi człowieka w pełni ubranego, stojącego po kolana w wodzie, wygląda na to, że powoli wchodzi do wody. To jezioro, nie jest bardzo duże, widać jego krawędź, wokół krzaki i jedna ścieżka prowadzącą do tego jeziora. To właśnie tą ścieżką przyszedł człowiek. Człowiek czuje się zdezorientowany i beznadziejny.

Następnie moja klientka i ja pracowaliśmy przez sieci społecznościowe, przesłała mi swoje zmiany obrazu, a wraz z nim zmieniały się jej uczucia i stosunek do siebie. Dla mnie, jako terapeuty, zmiany te dostarczyły również wielu interesujących i przydatnych informacji, które mogłam następnie przeanalizować z klientką na sesjach twarzą w twarz. W niektórych powiadomieniach sama klientka zauważyła, że zaczęła spokojnie reagować na niektóre stresujące sytuacje (na przykład: kłótnia z przyjaciółką), a wszystko to na tle pracy z obrazem. Tak więc metoda jest bardzo produktywna nie tylko do pracy z konkretnym celem, ale także z obecnymi sytuacjami życiowymi. W innym przypadku, w którym również zastosowałem tę metodę, dziewczyna dość wytrwale przyjęła zerwanie relacji z facetem, dzięki czemu metoda w jakiś cudowny sposób może zmniejszyć lęk i zwiększyć odporność na stres.

Transformacja obrazu.

Dobry wieczór!

Przepraszam, że tak późno napisałam. Przez długi czas myślałam, że chcę zmienić na wymyślonym obrazie.

Chcę, żeby powietrze było świeże jak wiosną. Takie powietrze, które zdarza się wieczorem po pierwszych ciepłych dniach.

Z takiego powietrza osoba z wymyślonego obrazu odczuwa inspirację, spokój.

Chciałabym też wyjaśnić. Zastanawiam się nad zmianą czegoś, co drugi dzień, najprawdopodobniej.

(Ja) Dobry wieczór! Dobrze, uzgodniliśmy. Czy dobrze zrozumiałam, że osoba stoi w wodzie, widzi, że jest przezroczysta, uspokaja się, a następnie zaczyna wdychać świeże powietrze i z każdym wdechem staje się bardziej spokojna i zainspirowana!

(K) Tak, myślę, że tak.

Chociaż strach wciąż istnieje.

(Ja) Sugeruję, aby nie wyciągać wniosków i ufać sobie.

(K) Tak… sama wydaje mi się, że się spieszę, ale postaram się zwolnić. Jednak oczywiście będę pracować.

(K) Dobry wieczór!

Przepraszam, że piszę tak późno.

Dzisiaj chciałabym dodać do obrazu ptaki.

Ich ćwierkanie, śpiew…

Dzięki ptakom to miejsce stanie się bardziej żywe, nabierze swojego brzmienia.

Człowiek przestaje odczuwać całkowitą samotność i uciskającą ciszę.

Pewnie, tak.

Szczerze mówiąc, boję się, że robię coś źle. Mam nadzieję, że są to fałszywe obawy.

(Ja) Robisz wszystko dobrze. Teraz gdy ptaki śpiewają, co odczuwa człowiek?

(K) Człowiek odczuwa ożywienie, znowu, że nie jest sam, zachwyt. Witam!

Przepraszam, że tak milczałam… ten weekend był pełen wrażeń.

Tak bardzo, że wczoraj całkowicie wyleciało mi z głowy zadanie. A dzisiaj właśnie miałam do was napisać. Dopiero niedawno znalazłam się w domu.

Chciałabym tym razem zmienić dno jeziora. W poprzednich sesjach jakoś niejasno go wyobrażała. Bardziej muliste. Chcę zrobić dno z piasku. Człowiek odczuwa więcej pewności siebie. Zanurzenie się w piasku nie jest tak przerażające, zwłaszcza że jest widoczne w przezroczystej wodzie. Właśnie… zaufanie — to jest to!

(K) Dobry wieczór. Dzisiaj chcę zmienić na obrazie brzeg jeziora.

Chcę zrobić piaszczystą plażę, do której prowadzi ta jedyna ścieżka.

Wydaje mi się, że człowiek, wiedząc, że tuż za nim jest plaża, czuje satysfakcję, pewność siebie. Pojawia się świadomość, że ma wsparcie i miejsce, w którym można się zatrzymać.

(K) Dzień dobry. Zauważyłam, że jakoś raz na dwa dni mogę pracować nad obrazem. Najgorsze jest to, że nawet jeśli pamiętam, że trzeba nad nim pracować, ważne rzeczy, takie jak praca dyplomowa, rozpraszają i psują nastrój.

Dzisiaj chciałabym trochę przerzedzić las. Wyobrażam sobie, szczerze mówiąc, że drzewa gęsto otaczają jezioro i jakoś miażdżą.

Chcę zrobić więcej ścieżek, aby między drzewami była widoczna wolna przestrzeń.

Człowiek odczuwa ulgę. Zanika pewna presja, pojawia się poczucie wolności.

Wydaje mi się, że osoba w takim środowisku nie czuje już całkowitej beznadziejności. Wszystko wokół ma się uspokoić i już trzeźwo myśleć o sytuacji. Chcę zajrzeć w głąb siebie i pracować. Pomimo wyzwania, przed którym stanęłam w zeszłym tygodniu, czuję, że staję się coraz bardziej pozytywna i spokojniejsza.

Problemem była luka w komunikacji z przyjaciółką z dzieciństwa. Myślę jednak, że też byłam na to gotowa.

(K) Dzień dobry!

A teraz praca nad obrazem. Wydaje mi się, że do idealnego obrazu brakuje tylko jednej zmiany.

Chcę zmienić postawę osoby. Zamiast stać po kolana w wodzie, będzie leżał na tej wodzie, rozkładając ręce na boki i patrząc w niebo, a nie pod nogi. Czy w ogóle można to zrobić? (K) Dzień dobry.

Tak długo myślałem o tym, co można jeszcze zmienić na obrazie… Wyobrażała sobie ją, zanurzała się w niej…

Prawdopodobnie dodałabym jeszcze bardzo małą zmianę w postaci koca na piaszczystym brzegu. Koc z poduszkami, zimnymi napojami i ewentualnie parasolem.

Aby osoba w razie potrzeby mogła się tam położyć i zrelaksować.

Czuje spokój, pewność siebie. Może z własnej woli wyjść z wody i położyć się pod parasolem.

Myślę, że tak…

(Ja) Dzień dobry. Czy dana osoba ma teraz możliwość wyjścia na brzeg i relaksu w ten sposób? Czy dzięki temu czuje się spokojniejszy i bardziej pewny siebie, dobrze zrozumiałam?

Tak, dobrze czuje się w wodzie, ale może wyjść na ląd i tam też będzie dla niego własne „miejsce”.

(K) Dzień dobry!

Mam bardzo ciężkie dni przed obroną pracy…

Jednak ustaliłam, czego dokładnie brakuje na obrazie!

Brakuje małego wodospadu z progami, który wpada bezpośrednio do jeziora! Szum wody jest moim ulubionym i kojącym dźwiękiem.

Razem ze śpiewem ptaków… słuchać można wiecznie.

Człowiek odczuwa całkowity spokój, stan lekkiego transu, spokój. (K) Jak długo czekałam na to (podpis pod zdjęciem, na którym klientka siedzi przy fontannie).

Oh…

Właściwie trochę pomieszałam czaty, ale też chciałam o tym napisać.

Niesamowity zbieg okoliczności!

Tak bardzo tęskniłam za szumem wody w fontannach, dziś dodałam je do obrazu i oto… zaczęli pracować!!! Jestem z tego niesamowicie zadowolona. (K) Dobry wieczór!

Dzisiaj zdecydowałam, że naprawdę chcę dodać do obrazu jeszcze małe molo! Siedzieć na nim z nogami zanurzonymi w wodzie i patrzeć na mały wodospad!

Osoba z pojawieniem się molo doświadcza radości, uspokojenia, pewnego wsparcia i wydaje się, że ma więcej możliwości działania.

(K) Witam!

Dzisiaj chciałabym dodać do obrazu kotka!

Szczerze mówiąc, nie wiem, jak najlepiej postępować… Kiedyś miałam kotkę. Kochałem ją szaleńczo, zawsze byliśmy razem, siadała mi na kolanach, kiedy byłam smutna lub płakałam, czasem zasypiały w uścisku… Wydawało się, że mnie rozumie. W sumie nadal pamiętam i kocham tego kota, ale nie wiem, czy można go dodać do obrazu… a może lepiej zrobić kota w przenośni, bez szczegółów na temat tego, który kiedyś żył?

Chcę jednak dodać do obrazu zwierzę.

(Ja) Dobry wieczór! To wspaniale, że kiedyś miałeś takiego kota, który tak cię wspierał, szkoda, że już go nie ma… tworzymy z Tobą twoją nową przyszłość, dlatego ważne jest, aby na obrazie była twoja nowa przyszłość. Masz doświadczenie, które otrzymałeś i wiedzę, że zwierzę może dać wiele przyjemnych emocji i doświadczeń, a jeśli otrzymałeś to od jednego zwierzęcia, możesz je otrzymać od drugiego, a twoje uczucie miłości i smutku na zawsze pozostanie w pamięci dla twojej ukochanej.

(K) Wtedy dodam zupełnie nową kotkę. Kocham koty.

Będzie czarna z białymi łapkami, bardzo czuła i taka, która zawsze będzie przychodzić do osoby i siedzieć z nią na molo, słuchając śpiewu ptaków i hałasu małego wodospadu.

Osoba z kotem czuje się komfortowo, czuje ciepło, znika uczucie samotności.

(K) Dzień dobry!

Postanowiłam, że jednak teraz nie chcę nic dodawać do obrazu.

Myślę, że jestem w pełni zadowolona ze wszystkiego.

Czuję spokój, czuję wewnętrzną siłę, gdy zanurzam się w obrazie. Natychmiast słyszę szum wody i śpiew ptaków. Czuję się zainspirowaną tym obrazem!

Posłowie. Podczas ostatniej konsultacji klient zauważył, że zniknęło poczucie niechęci do ciała, pojawiła się akceptacja siebie, swojego ciała. Ze zdziwieniem zauważyła, że zaczęła lubić fotografować się, czerpie przyjemność z tego procesu. W towarzystwie młodych ludzi zaczęła być bardziej aktywna, wyrażać swoją opinię. Poprawiły się relacje z matką.

Terapia kognitywno-obrazowa w połączeniu z kartami metaforycznymi

Skomplikowana wersja pracy metodą terapii kognitywno-obrazowej została opisana w książce „Metoda terapii kognitywno-obrazowej z wykorzystaniem metaforycznych kart asocjacyjnych” Walerii Czeczelnickiej. W jaki sposób można połączyć karty metaforyczne i metodę terapii kognitywno-obrazowej, szczegółowo opisuję na międzynarodowej konferencji na temat pracy ze złożonymi żądaniami klientów za pomocą MAC w centrum psychologicznym „Metafora”, w lekcji wideo „MAC w wyobraźni lub metoda terapii kognitywno-obrazowej”. Waleria jest jedną z moich ulubionych uczennic i bardzo dobrze pracuje z MAC, więc od razu odpowiedziała na propozycję napisania takiej książki i świetnie zadebiutowała jako pisarka. Opisane przez nią warianty kombinacji MAC i metod terapii kognitywno-obrazowej różnią się od mojej wersji i sprawiają, że metoda jest bardziej wieloaspektowa, dlatego tutaj podaję skróconą wersję jej książki. Pomoże Ci to zorientować się w połączeniu powyższych metod. Jeśli takie podejście Cię zainteresuje, polecam lekturę pełnej wersji książki.

Waleria Chechelnitskaja St. Petersburg Psycholog, trener, terapeuta Gestalt, mistrz gier psychologicznych. Pracuje z dziećmi i dorosłymi, integruje podejścia. Autor książki „MAC metoda terapii kognitywno-obrazowej. Wykorzystanie metaforycznych kart asocjacyjnych w terapii kognitywno-obrazowej”.

Metoda terapii kognitywno-obrazowej to niesamowita metoda pracy nad sobą i z klientami. W połączeniu z kartami metaforycznymi będziesz w stanie: pracować z problemem w każdej dziedzinie życia, stwarzać konkretny plan działania, nauczyć się lepiej rozumieć siebie, poznawać nową wizję metodyki terapii kognitywno-obrazowej, poznać autorskie techniki pracy ze sobą i z klientami.

Przede wszystkim MAС — to narzędzie projekcyjne. Pomaga pracować z ludzką podświadomością. MAC to talia obrazów lub fraz tekstowych wielkości małej pocztówki. Obrazy na rysunkach mogą być różne: ludzie, krajobrazy, sytuacje, przedmioty gospodarstwa domowego itp. Zdania są również różne — wyświetlające emocje, problemy, zasoby, cytaty itp. Pierwsza talia „OH” została stworzona w 1975 roku przez historyka sztuki Eli Ramana i psychoterapeutę Moritza Egetmeyera.

Metoda terapii kognitywno-obrazowej — jest to nowoczesna metoda pracy z podświadomością za pomocą obrazów, które przekształcają Głębokie destrukcyjne przekonania. Technika ta została stworzona przez Anastazię Kolendo-Smirnovą.

W książce przejdziemy przez 5 etapów terapii kognitywno-obrazowej i zobaczymy, w jaki sposób można ją uzupełnić kartami metaforycznymi. Cel

Przekonanie

Tworzenie obrazu do pracy

Transformacja terapeutyczna

Utrwalanie zmian

etap. Cel.

Cel- jest to jasny, konkretny, aktualny cel klienta, w którego realizacji pomaga psycholog, trener lub specjalista innego rodzaju, przedstawiciel zawodów mających na celu pomoc innym ludziom. Cel pokazuje dokładnie, jakiej pomocy chce dana osoba, na jaki wynik czeka.

Aby ułatwić czytelnikom zrozumienie, proponuję zapoznać się z mężczyzną na imię N. Przejdzie z nami każdy krok i będzie zmierzał do celu. Nie wie, co dokładnie nie pasuje mu w życiu. Ogólnie rzecz biorąc, zgromadziło się wiele niepokojących momentów. W pracy szef stale wykazuje agresję werbalną pod jego adresem. W domu żona ciągle jest niezadowolona.

Humor N. podnosi gra na gitarze, ale nie ma na to wystarczająco dużo czasu. Nie ma ochoty wychodzić z domu na spotkania z powodu złej pogody. Na ulicy to śnieg, to ulewa. Poza tym bardzo bolą plecy i szyja. Uczucie, jakby na ramionach leżało kowadło i naciskało na ciało.

To, z czym przyszedł klient, to skarga. Jest emocjonalna. Wyobraź sobie, że głos N. jest pełen niepokoju, niechęci do szefa, żony, siebie. Na twarzy napięcie, choć mówi z uśmiechem. Zwiększona gestykulacja w szczególnie ważnych momentach. Bohater chce natychmiast i całkowicie zmienić swoje życie. Wypowiedział kilka kultowych tematów. Naszym zadaniem jest wysłuchanie i pomoc w wyborze jednego konkretnego tematu. Zaczynamy się komunikować, zadawać sugestywne pytania:

Po co przyszedłeś na sesję? (Do czego kupiłeś książkę? Czego Wam brakuje w życiu, a co wam odpowiada?

W jakim stopniu temat, z którym chcesz pracować, jest obecnie aktualny w dziesięciostopniowej skali?

Czego oczekujesz ode mnie jako specjalisty (jako autora książki)?

Do czego dążysz w życiu na tym etapie? Jak idzie? Co cię powstrzymuje?

Co jest teraz ważne w twoim życiu? Do czego chcesz dojść w wyniku pracy?

Zadanie 1

Weź kawałek papieru lub ulubiony notatnik. Odpowiedz sobie na wszystkie lub niektóre z proponowanych pytań. Pomogą uczynić temat pracy bardziej szczegółowym i wyraźniejszym, lepiej zrozumieć siebie i swój cel w przyszłości. N. odpowiedział na wszystkie pytania, z wyjątkiem tych zapisanych w nawiasach. Tutaj są one podane specjalnie dla ciebie. Po udzieleniu odpowiedzi na pytania napisz jasny cel — z czym konkretnie chcesz pracować:

Na przykład: chcę do … roku ważyć … kg.

Chcę do … miesiąca całkowicie pozbyć się strachu przed byciem w zespole.

Podczas rozmowy N. wyraził swoje doświadczenia i postanowił pracować ze strachem. Z jakim strachem chce pracować, porozmawiamy nieco później. W międzyczasie, zanim przejdziemy dalej, przejdziemy dalej na żądanie.

Następny przystanek — Pożądany obraz.

Poniżej wymieniono, w jaki sposób MAC: może pomóc w realizacji celu: klient po rozmowie nie zdecydował się na konkretny temat pracy, specjalista chce urozmaicić pracę metodą, klientowi łatwiej pracować na podstawie gotowego obrazu.

Zadanie 2

Weź, nie patrząc, kartę z dowolnej metaforycznej talii. Przyjrzyj się jej dokładnie lub spójrz na proponowaną opcję. Jeśli pracujesz sam, zalecamy zabranie talii portretowych, uniwersalnych lub specjalnych, w których jest jakiś bohater. Teraz nadszedł czas, aby uzupełnić swoje wpisy odpowiedziami na pytania:

Co widzisz na karcie? Co czujesz, patrząc na bohaterów? Co myślicie?

Jak wyobrażasz siebie na tym obrazie?

Co przyciąga uwagę na karcie? Czego początkowo nie zauważyłeś?

Co odczuwają postacie? O czym myślą?

Co ten obraz mówi o Tobie? Z jakim celem warto pracować?

Jakie wnioski możesz wyciągnąć dla siebie?

Talia TANDOO

Porównaj swoje notatki, które zapisałeś bez metaforycznej karty i za jej pomocą. Zapisz, co sobie uświadomiłeś.

Dzięki karcie u N. udało się doprecyzować swój cel. Zdał sobie sprawę, że cel wiąże się ze strachem przed odmową i udzieleniem uzasadnionej odmowy. N. zdecydował do … miesiąca … roku zmienić swoje do siebie i do innych. Marzy o komunikacji z tymi, którzy go wspierają i którymi chce się opiekować.

Pożądany obraz lub podróż wehikułem czasu.

Jeśli zdecydujesz się nie odpowiadać na pytania i po prostu przejrzysz książkę do tego momentu, możesz rozpocząć podróż już teraz. Chociaż polecam wsiadanie do wehikułu czasu z jasnym motywem do pracy. W każdym razie zapnij pasy i usiądź wygodnie (połóż się, wstań lub wybierz dowolną wygodną pozycję).

Pożądany obraz — to obraz szczęśliwej i pożądanej przyszłości. Moment, w którym cel jest w pełni zrealizowany. W metodzie terapii kognitywno-obrazowej naszym zadaniem jest sformułowanie aktualnego tematu nie tylko na poziomie tekstu, ale na poziomie obrazu. Istnieje kilka zasad tworzenia:

Utrwalenie akcji w danym momencie.

Obraz pochodzi z przyszłości, a nie z przeszłości. Na przykład, jeśli w przeszłości ważyłeś 60 kg, a teraz przytyłeś do 70, nie powinieneś polegać na swoim obrazie z przeszłości. Stwórz nowy, w którym wyglądasz tak, jak chcesz.

Ważne jest, aby w pożądanym obrazie był główny bohater — człowiek (Ty z przyszłości).

Spójrz na obraz trzeciej osoby, z boku.

Wyobraź sobie konkretne okoliczności, w których znajduje się bohater z przyszłości. Co on robi? Kto i co go otacza? Zwróć uwagę na kolory, zapachy.

Staraj się reprezentować moment, w którym cel został zrealizowany lub problem został całkowicie rozwiązany, tak szczegółowo i dokładnie, jak to możliwe.

Zadanie 3

Teraz proponuję przenieść się w świat pożądanej przyszłości. Aby to zrobić, możesz przedstawić obraz bez polegania na jakiejkolwiek metaforycznej mapie lub wybrać dla siebie obraz, który Ci odpowiada. Polecam wziąć talię kart zasobów, dziecięcą lub tematyczną. Po praktyce napisz o tym, jaki masz obraz. Możesz opisać szczegółowo lub w skrócie, według własnego uznania. Następnie kontynuuj wykonywanie tego samego zadania, ale opierając się na metaforycznej mapie.

Talia kart HappyCat, Konstantin Dovlatov

Jak wygląda główny bohater? Co go otacza z lewej strony, z prawej? Jakie kolory, zapachy wokół niego?

Jaką przybrał pozę? Co on robi? Co odczuwa?

Co jest na obrazie, czego początkowo nie zauważyłeś?

Co odczuwasz, patrząc na obraz? Jak silne są te emocje w skali od 1 do 10?

Jak to odczuwa twoje ciało?

N. postanowił oprzeć się nie tylko na metaforycznej karcie. Przypomniał sobie, że dawno nie słuchał medytacji. Włączył ulubioną powolną muzykę i wyobraził sobie, że wehikuł czasu zatrzymał się w pobliżu jego domu. Mężczyzna usiadł w nieznanym latającym obiekcie i poleciał poza Wszechświat.

Kiedy wylądował, zobaczył duży park. Otaczały go przyjemne zapachy, jasnozielona trawa kołysała się od wiatru. Jasnoniebieskie niebo było przyjemne dla oka. Rozglądając się, N. zobaczył dostojnego mężczyznę w wieku około 30 lat. Po jego lewej stronie stała młoda żona, trzymająca go za rękę i uśmiechnięta. W pobliżu biegała córka, robiąc wieniec ze stokrotek.

N. czuł się człowiekiem sukcesu. Po prawej stronie było biurko z otwartym laptopem. Ekran wyświetla wykres dochodów i wydatków za miesiąc. Bohater zdawał sobie sprawę, że pracuje we własnej małej firmie. W pewnym momencie N. zdał sobie sprawę, że zobaczył siebie z przyszłości. Tam bohater zajmuje się swoją ulubioną pracą, czuje wsparcie w domu i daje radość swoim bliskim. Ciesząc się podróżą, N. wsiadł do wehikułu czasu. Wrócił do swojego pokoju z poczuciem radości, spokoju. Następnie N. wziął kilka głębokich oddechów i wyobraził sobie, że wehikuł czasu zabrał go z powrotem do domu. Mężczyzna znów poczuł się w swoim pokoju. Siedział na zepsutym krześle z ciemnymi plamami na oparciu. N. otworzył oczy, wziął ulubiony notatnik i zapisał obraz, który sobie wyobraził.

Do czego służy pożądany obraz?

Po podróży wehikułem czasu razem z N. proponuję zastanowić się, dlaczego powstaje pożądany obraz. Najczęściej wizualizacja jest tworzona w celu przejścia krok po kroku w kierunku osiągnięcia celu. I do tego obrazu regularnie wracamy, aby wcielić go w rzeczywistość. Gdyby w metodzie terapii kognitywno-obrazowej pracowaliśmy w podobny sposób, sugerowałabym, abyś codziennie wsiadał do samochodu i podróżował do idealnego świata — tam, gdzie cel jest w pełni zrealizowany, gdzie po problemie nie pozostał ani ślad. Sugerowałabym również, aby co tydzień brał metaforyczne karty i zadawał sobie pytanie: Jakie są trzy małe kroki, które chcesz zrobić w ciągu tygodnia, aby zbliżyć się do celu? Dla każdego kroku wybierana jest jedna karta i formułowane jest jasne, konkretne działanie.

Jednak w metodzie terapii kognitywno-obrazowej pożądany obraz jest tworzony w celu znalezienia w nim czegoś, co może przeszkadzać. Pomaga znaleźć nieświadomy opór. Emocje, z którymi będziemy pracować w przyszłości.

Dlatego mogę zalecić powrót do powyższej techniki po całkowitym zakończeniu pracy z obrazem według metody terapii kognitywno-obrazowej. Spróbuj ponownie stworzyć idealny obraz, porównaj z tym, który był pierwotnie i sformułuj trzy małe kroki. Pomoże to śledzić zmiany i zacząć działać. Dla każdego kroku weź osobny MAC z talii zasobów, specjalnej lub sytuacyjnej.

Talia „Kobieta i pieniądze”

etap. Przekonania

Proponuję pozostawić pożądany obraz na chwilę i zanurzyć się w świecie postaw psychologicznych. Spacer po nowej polanie o jasnych i ciemnych kolorach. Aby zbadać, w jaki sposób pojawiają się ustawienia, w jaki sposób metoda terapii kognitywno-obrazowej pomoże je przekształcić.

Przekonania są stabilnym systemem poglądów danej osoby, opartym na jej wiedzy, doświadczeniach życiowych, pragnieniach i pomysłach.

W głębszym sensie przekonania człowieka są obrazem świata, który on akceptuje i do którego się przywiązuje. Za pomocą swoich przekonań człowiek orientuje się w społeczeństwie i podejmuje dobre lub złe decyzje. Jeśli przekonania są adekwatne do rzeczywistości, decyzje danej osoby będą w większości skuteczne. Jeśli przekonania są błędne, osoba stale popełnia błędy w niektórych obszarach życia.

Bez względu na to, jak konstruktywne są przekonania danej osoby, mają one niuans: są w większości statyczne. Dlatego są przekonaniami, a nie żywym myśleniem, które zawsze szuka czegoś nowego.

Istotą każdego ustawienia jest uproszczenie życia. Opiera się na pragnieniu życia w zrozumiałym i czytelnym świecie. Dzięki nim mamy stabilny model świata w głowie. Bez przekonań bylibyśmy zmuszeni za każdym razem odkrywać na nowo ten świat, studiować jego cechy, jakby właśnie się urodziliśmy. Są jak lustro odzwierciedlające to, w co wierzymy. Jednocześnie nie można obejść się bez przekonań opartych na zaufaniu. Jeśli wszystko zostanie zakwestionowane, jest to bardzo energochłonne. Nie ma na to wystarczających zasobów mentalnych ani czasowych. Niektóre instalacje są przez nas realizowane, a niektóre nie.

Zadanie 5. Praca z ustawieniami według metody terapii kognitywno-obrazowej

Teraz proponuję wrócić do wehikułu czasu i dotrzeć do pożądanego obrazu. Nawiasem mówiąc: możesz wykonać ten krok natychmiast po stworzeniu idealnego obrazu. Przyjrzyj się uważnie obrazowi i zadaj sobie kilka pytań:

Co w tym obrazie nie jest do końca prawdą? Co jest w nim niepokoi?

Jakie negatywne emocje odczuwasz pomimo dobrego samopoczucia? Niepokój, strach czy inne? Z czym to może być związane?

N. spojrzał na swój obraz i pomyślał, że wszystko w nim lubi. Jest piękna. Nie chcę niczego zmieniać. Co robiłeś?

Po zastanowieniu się nad tym mężczyzna zdał sobie sprawę — warto bardziej słuchać emocji. Gdyby nie było nic do zmiany, żyłby już inaczej. Postanowił zadać sobie pytanie, czy boi się stracić to, czego chce. I zadał sobie również to pytanie: Jak będę się czuł, jeśli stracę to, o czym marzyłem?

Potem wziął do ręki talię metaforycznych kart, wyciągnął, nie patrząc, kartę i zadał pytanie: Czego nie przyznaję przed sobą?

Talia kart „Ze skrzyni przeszłości”, G. Katz, E. Muchamatulina

Bohater spojrzał na kartę i zdał sobie sprawę, że czuje samotność, strach. Boi się zostać sam. Zwykle słyszy, jak bliscy krytykują i dewaluują. Zapomniał, kiedy witano go z radością w domu. Zapomniał, kiedy po raz ostatni wspierał żonę, podwładnych w pracy, siebie samego.

Za negatywnym uczuciem, które odkryjesz, kryje się pewne przekonanie, które nie pozwala Ci osiągnąć pożądanego rezultatu w prawdziwym życiu.

W terapii kognitywno-obrazowej nie jest konieczne werbalizowanie przekonania. Następnie możesz pracować z tym uczuciem, nie próbując zrozumieć go świadomie. Jeśli jednak jest to dla Ciebie ważne, jeśli logika pomaga Ci w pracy nad sobą, to możesz dodatkowo wziąć tekstową kartę metaforyczną i wybrać odpowiednie ustawienie. Lub po prostu logicznie wyprowadzić go bez użycia MAC.

Talia „Konfrontacja”, Waleria Czeczelnicka

Etap. Tworzenie obrazu roboczego.

W trzecim etapie powstaje nowy obraz oparty na negatywnych emocjach — tych, które pojawiły się na etapie 2. Ważne jest, aby obraz w pełni odzwierciedlał Twoje uczucia. Staraj się pracować z uczuciami i wyobraźnią. Nie trzeba racjonalizować, tj. przenieść wszystko na poziom umysłu.

W przyszłości będziemy pracować z tym obrazem. Może być kilka obrazów roboczych, jeśli każdy jest związany z różnymi emocjami znalezionymi w pożądanym obrazie. W takim przypadku możesz jednocześnie pracować nad 2—3 obrazami. Najlepiej nie więcej niż trzy, aby się nie przeciążać. Jeśli trudno jest wyobrazić sobie metaforę uczuć, możesz spróbować użyć MAC lub wizualizować słowo jak to zrobił N.

N. postanowił pracować z dwoma uczuciami — strachem i samotnością. Aby łatwiej było wyobrazić sobie strach, postanowił użyć podpowiedzi w postaci metaforycznej karty i małego wiersza. Wybrał odpowiednią kartę z talii „Emocję” i postanowił opisać ją w swoim dzienniku. Zapisał o tym, że wyobraża strach w postaci uderzającego z całej siły kija baseballowego. Bije stare, na wpół zgniłe jabłko. Obraz jest otoczony odłamkami, czarnymi przedmiotami i nieprzyjemnie pachnącymi owocami. N., patrząc na obraz, poczuł, jak całe ciało kurczy się, a oczy jakby wychodziły z orbit. Kijem steruje mężczyzna, widoczna jest tylko jego sylwetka. Ten mężczyzna jest twardy, silny i pozbawiony skrupułów.

Potem otworzył czterowiersz „Strach”, napisany przez Borysa Czeczelnickiego, i przeczytał:

Bać się psów, strychów, garaży, pijanego drania.

Zdarza się, że dziewczyna boi się myszy, a ta mysz jest większa od słonia.

N. zrozumiał, dlaczego jabłko zgniło. Kij jest za duży, żelazny. Uderza bezbronne małe jabłko. Jabłko nie wytrzymuje i z każdym uderzeniem coraz bardziej się kurczy. Sylwetka lidera, który trzyma, kij jest niewyraźny. Wynika to z faktu, że osoba jest pijana. Pijany, zły i nie może poradzić sobie z emocjami.

Jeśli chodzi o drugi obraz, N. postanowił pójść inną drogą. Na początku nie mógł zrozumieć, jak się czuje. Wydaje się, że samotność, a może niepokój. Dlatego mężczyzna postanowił napisać w dzienniku pięć słów odzwierciedlających dyskomfort na idealnym obrazie: samotność, lęk, dzieci, praca, nuda. Które z tych słów jest najbardziej znaczące? Wszystkie te słowa łączy samotność, zdecydował N.

N. wyobraził sobie obraz z napisem „SAMOTNOŚĆ”. Słowo pisane wielkimi literami na ogrodzeniu powodowało dyskomfort. Litery są krzywe, czerwono-brązowe. Pachną wilgocią. Dzieci biegają obok ogrodzenia. Huśtają się na huśtawce, bawią się. Nie zwracają uwagi na napis. Wszyscy oprócz jednego dziecka. Mały, niepozorny, w brudnych podartych ubraniach. Dziecko siedzi na płocie i czuje się porzucone. N. zapisał to, co uświadomił sobie i zapytał siebie: Ile strachu i niepokoju odczuwam w skali od 1 do 10, patrząc na każdy z tych obrazów? Mężczyzna zdecydował, że jego strach wyszedł poza skalę, chcę umieścić 11 na 10 punktów. Ocenił samotność na 8. Potem pomyślał, co dalej zrobić z każdym z tych obrazów.

Zadanie 6

Nadszedł czas, aby stworzyć obraz swoich negatywnych emocji związanych z pożądanym obrazem. Możesz opierać się na metaforycznych kartach lub tworzyć je samodzielnie, bez podpowiedzi. Ciekawe, jak będzie wyglądać? Jeśli chcesz, możesz natychmiast utworzyć pożądany obraz, znaleźć to, co ci w nim nie odpowiada i stworzyć nowy obraz roboczy. Innymi słowy, pierwsze 3 etapy można wykonać jednocześnie. Najważniejsze jest, aby zobaczyć na obrazie, co dokładnie nam nie odpowiada, a następnie stworzyć nowy. Zwróć uwagę na kilka niuansów:

Ważne jest, aby obraz odzwierciedlał negatywne odczucia z pożądanego obrazu w jak największym stopniu. Możesz sam ocenić w dziesięciostopniowej skali i ocenić uczucie dyskomfortu (1 — nie ma dyskomfortu podczas patrzenia na obraz, nie można pogrążyć się w destrukcyjnych emocjach; 10 — emocja jest bardzo silna).

Obraz pierwotny (pożądany obraz) i obraz roboczy (negatywne emocje) najczęściej różnią się drastycznie.

W obrazie roboczym głównym bohaterem może być zarówno osoba, jak i przedmiot.

Opisz obraz tak wyraźnie, jak to możliwe — warunki, okoliczności, działania, aby opisując je innej osobie, mogła przedstawić każdy szczegół.

Z idealnego obrazu można utworzyć jeden lub więcej obrazów utworzonych na podstawie negatywnych emocji. Wskazane jest tworzenie 1—3 obrazów, chociaż w razie potrzeby możesz więcej. Każdy obraz jest odpowiedzialny za jedno uczucie. W przypadku kilku zdjęć praca przebiega równolegle.

Etap. Transformacja terapeutyczna

Razem z Tobą i naszym bohaterem N. przeszliśmy długą drogę: sformułowaliśmy jasny cel, stworzyliśmy pożądany obraz, znaleźliśmy destrukcyjne uczucie, na jego podstawie stworzyliśmy jeden lub więcej obrazów roboczych. Nadszedł czas, aby pożegnać się z pożądanym obrazem i zanurzyć się w innej rzeczywistości — transformacji nowego obrazu (lub obrazów, jeśli okazało się, że jest ich kilka).

Podczas samodzielnej pracy lub pracy z klientami zaleca się przejście 4 etapów jednocześnie. Na pierwszym spotkaniu można również sformułować jasny cel (etap 1), na drugim — przejść od 2 do 4 etapu. Po utworzeniu obrazu roboczego warto go natychmiast przekształcić. Jest to konieczne, aby nie zakończyć sesji na negatywie.

Zadanie 6

Świadomie zmień jeden element na obrazie roboczym, zwracając uwagę na swój stan emocjonalny. Możesz zastąpić zarówno logiczne opcje, jak i absurdalne.

Jeśli po zmianie czujesz się trochę lżej, element jest poprawny. Kiedy doświadczysz tego uczucia, będziesz chciał zrobić głęboki wydech.

Nie usuwaj oczywistych rzeczy z obrazu lub istoty problemu — ważne jest, aby je przekształcić. Na przykład, jeśli dana osoba pracuje ze strachem przed utratą ukochanej osoby, nie może usunąć obrazu straty. Jednak opcjonalnie możesz dodać anioła, który go ochroni.

Jednym z kroków może być cofnięcie wcześniej wykonanej czynności. Codziennie zmieniaj jeden element.

Nowa zmiana powinna zaczynać się od miejsca, w którym przerwałeś ostatni raz. Jednak nie od samego początku!

Nie zostawiaj obrazu z niewyrażonymi negatywnymi emocjami, nawet jeśli nie wiesz, jak zmienić obraz.

Zapisuj każdą zmianę, nie pozwól, aby praca z obrazami była chaotyczna. Dla każdej zmiany ważne jest, aby podjąć wysiłek, aby było łatwiej. Nie trzeba pracować nad obrazem, aby był całkowicie ukończony. Warto to zmienić, dopóki nie pojawi się przyjemne uczucie: nie ma nic więcej do zmiany, wszystko mi odpowiada.

Nasz bohater N. postanowił, bez zastanowienia, zmienić jeden element na każdym obrazie. Zaczął od samotności. Po ponownym przeczytaniu swoich notatek wyobrażał sobie, że chłopiec zmienił stare ubrania. Teraz ma na sobie zieloną koszulkę, niebieskie szorty i białe trampki.

Przechodząc do drugiego obrazu, N pomyślał, że dzięki metaforycznej mapie łatwiej będzie mu dokonać pierwszej transformacji. Wziął abstrakcyjną kartę z talii „Kolory i uczucia” i zaczął się zastanawiać.

Możesz zmienić tło lub usunąć fragmenty, ale jest to dość trudne i energochłonne. Kija baseballowego nie wyrzucisz — zbyt oczywista akcja.

Może zrobić jabłko świeże? Nie, to nie działa… Biją go żelaznym kijem, a na podłodze leży nie pierwszy rok. N. zdał sobie sprawę, że jest całkowicie zdezorientowany i nie wie, jak zmienić obraz.

Trzymając kartę w ręku, zaczął otwierać, ale wkrótce odłożył na bok, nie potrafił wymyślić odpowiedniej opcji. Jednak nieco później N przypomniał sobie, że w metodzie terapii kognitywno-obrazowej istnieje system DPPEW składający się z 5 kroków:

D — działanie

P — przekształcenie

P — przeniesienie

E — element

W — wiedza

Ten system pomaga słuchać uczuć i znaleźć odpowiedni krok do zmiany. N. postanowił zamknąć oczy i przedstawić obraz swojego strachu zgodnie ze znanym mu schematem. Jeśli zdecydujesz się wypróbować ten schemat, nie jest konieczne zamykanie oczu. Możesz przekształcić obraz tak, jak będzie Ci wygodniej.

D — działanie

Zmień swoje działanie (usiądź, zadzwoń, przytul, zapłacz). N. zaczął myśleć, jak może zastosować tę opcję. Na przykład przymocuj oczy i usta do jabłka, aby obserwowało, co się dzieje. Albo odsuń je dalej od kija baseballowego.

Zamień działanie drugiego (podstawiaj ręce, jeden spada, a drugi łapie).

Możesz sobie wyobrazić, że postać z kijem nagle zaczyna tańczyć lub recytować poezję. Lub zakłada maskę misia.

Zamień akcję wokół (nagrywanie filmu, książka). N. zastanawiał się: czy strach, który przedstawił, może być dziełem literackim, w którym głównymi bohaterami są mężczyzna z kijem i jabłko?

P — przekształcenie

Siebie (myszy w zabawki, dziecko w plakat). N. pomyślał o możliwości przekształcenia jabłka w gruszkę lub ananasa.

Innego (pomnik, maska). Może mężczyzna to maska? Usunie ją, jak w kreskówce o Scooby Doo, i zamieni się w baletnicę. Pijana i trzymająca w rękach żelazny kij!

Sytuację (zatrzymać, obraz, film, kreskówka). Może zamienić ciemne niebo otaczające kij i jabłko w tło ulubionej animacji? To nie będzie takie przerażające!

P — przeniesienie

W czasie (klinika, szkoła). N. przedstawił, że akcja rozgrywa się w średniowiecznej szkole, gdzie kary są normą.

I (lub) w przestrzeni (z pokoju na bieżnię, z biura do przestrzeni z domu do teatru). N. mentalnie przeniósł jabłko i mężczyznę z kijem na stację kosmiczną.

E — element. Dodaj lub usuń.

Sobie (w wazonie kwiaty, z ręki kij). N. zastanawiał się, czy uda się położyć kij obok jabłka i przestać go bić. A może obok jabłka umieścić kolce ochronne, które uratują go przed uderzeniem?

Innym (prezent za plecami). Może mężczyzna ma kij w jednej ręce, a w drugiej prezent? I chce chronić, a nie uderzać. Albo po prostu wydaje się, że bije, ale w rzeczywistości kij jest przywiązany do ściany, jednak tego nie widać!

W sytuacji (nadciągająca burza, ścieżka z piasku). Na obrazie może pojawić się burza. Mężczyzna przestraszy się, rzuci kij na podłogę. Jabłko na chwilę stanie się lżej.

W — wiedza

Przykład: zwyczaje, przypowieści. N. pomyślał, że jabłko może być odmładzające. Jeśli mężczyzna będzie głodny i zdecyduje się go zjeść, zamieni się w niemowlę.

Jeśli czujesz, że nie wiesz, jak zmienić obraz, powinieneś przejść przez system DPPEW w dowolnym momencie. Nie jest konieczne zastępowanie przykładów dla każdego kroku. Stwórz odpowiednią opcję, po której poczujesz ulgę. Oprócz abstrakcyjnych kart metaforycznych, na tym etapie można użyć tematów, historii, portretów itp., a następnie wyobrazić sobie, w jaki sposób karty mogą sugerować opcję transformacji elementu.

N. ponownie spojrzał na metaforyczną kartę. Zestawił obraz do schematu 5 kroków i znalazł odpowiednią opcję: nagle zaczęła grać muzyka, kierownik zaczyna niezdarnie tańczyć, zapominając na chwilę o jabłku.

Zadanie 7

To zadanie jest warte wykonania, jeśli nie wiesz, jak zmienić obraz. Weź jedną metaforyczną kartę dla wszystkich pięciu kroków i przejdź przez każdy z nich. Opcjonalnie: dla każdego kroku można wybrać różne 5 kart. Wybór kart może odbywać się zarówno otwarcie, jak i „na ślepo”. Mentalnie przejdź przez proponowany schemat, „spróbuj” i wybierz odpowiednią opcję dla siebie.

Talię (od lewej do prawej):

Podejmuję decyzję

Świat bajkowych bohaterów

Schody

Knuty i pierniki Alter Ego

etap. Diagnozowanie i utrwalanie zmian

Przeszliśmy już cztery etapy. Nadszedł czas na poznanie ostatniego. Usiądź wygodnie: podróż do ostatniego etapu zaczyna się teraz. 3…2…1… Chodźmy na ostatnią polanę! Ciekawe, jak będzie wyglądać?

Transformacja obrazu kończy się, gdy doświadczamy przyjemnych emocji — nawet jeśli logicznie obraz nie został ukończony. Co najważniejsze: obraz powinien wywoływać tylko pozytywne uczucia. Aby zrozumieć, że cel został osiągnięty i praca jest w pełni zakończona, na koniec przeprowadzamy małą diagnozę. W razie potrzeby można go przeprowadzić za każdym razem lub po całkowitej transformacji obrazu:

Ciało. Zwróć uwagę, jak teraz czuje się Twoje ciało. Czy czuje się swobodnie po zmianie? Czy można oddychać głęboko? Czy w mięśniach nie ma napięcia? Obserwując zespół niewerbalnych komunikatów, łatwiej jest uświadomić sobie, że dokonałeś transformacji obrazu.

Emocję. Czego teraz doświadczasz, patrząc na obraz? Jakie masz uczucia, gdy zmienia się określony element i kiedy obraz całkowicie się zmienił? Jak silne są negatywne emocje w 10-punktowej (lub w 100-punktowej) skali, gdy próbujesz przekształcić ten lub inny element? Kiedy obraz całkowicie się zmienia, ważne jest, abyś nie miał w stosunku do niego żadnego negatywnego uczucia.

Myśli. Zastanów się, jakie myśli przychodzą do ciebie po zmianie obrazu? Jak odnoszą się do twojego życia, do celu? Czy ta opcja, którą chcesz zmienić, jest teraz odpowiednia? Czy postać ma wystarczające zasoby do konkretnej zmiany? Czy ten ruch naprawdę pomoże i nie zaszkodzi głównemu bohaterowi?

Zasoby. Przeanalizuj, czy masz wystarczająco dużo zasobów, aby wykonać konkretny krok. Jakich zasobów brakuje? Które pomogą zbliżyć się do celu? Czy postać ma wystarczającą siłę, aby dokonać pożądanej zmiany? Postępowanie. Co chcesz zrobić, aby bohater czuł się lepiej? Co w rzeczywistości możesz zrobić, aby nowa instalacja zaczęła działać szybciej? Jakie zasoby pomogą Ci zacząć działać już teraz? Jakie konkretne kroki możesz podjąć w tym tygodniu, aby przyspieszyć zrealizowanie celu?

Diagnozę można przeprowadzić zarówno bez kart metaforycznych, jak i za ich pomocą. Możesz wybrać swoją kartę dla każdej z pięciu opcji i zadać sobie sugerowane pytania. Nie trzeba przechodzić przez wszystkie kroki naraz — słuchaj swoich uczuć.

Karty:

Podejmuję decyzję Emocję Losy Spektro HappyCat

Nicie

Oprócz kart z obrazami, na każdym etapie pracy z obrazami, aby odpowiedzieć na pytania, możesz wziąć wizualne czy tekstowe karty MAC lub połączyć słowa z obrazami. Aby zdiagnozować kartę, możesz wybrać po przekształceniu wszystkich obrazów lub każdego konkretnego! Dlatego N. postanowił wybrać nie tylko obraz, ale także frazy do diagnozy, aby podsumować zmiany dwóch obrazów.

Karty:

Jedz, szczuplej, kochaj

Karty uczuć i emocji dla uzyskania harmonii

Proś a otrzymasz

Miejsce zasobów, Eugenia Baksan

Działania i równowaga, Eugenia Baksan

N. pracował nad poczuciem samotności przez 10 dni. Radzenie sobie ze strachem zajęło trochę więcej czasu. Łatwiej było N. zmienić poczucie samotności i każdego dnia był zaangażowany w transformację. Zmiana obrazu strach czasami szło bardzo łatwo, czasem wręcz przeciwnie. N. starał się codziennie dokonywać zmian w obrazie. Czasami jednak zacząłem zmieniać obraz 2—3 razy w tygodniu. Teraz może podsumować i zobaczyć, jak zmieniło się jego życie podczas pracy.

N. otworzył swoje ostatnie wpisy i zaczął czytać. Jak wygląda teraz strach? Na podłodze stoi młody chłopak, ma dojrzałe jabłko w rękach. Patrzy na tańczącego kierownika ze szczerym uśmiechem. Sylwetka kierownika stała się wyraźna. Wygląda młodziej, niż się początkowo wydawało. Ma smutek na twarzy, ponieważ nie spędził tak życia, jak chciał. Kij zamienił się w mały żelazny uchwyt. Chłopak włożył ją do kosza na śmieci, symbolicznie żegnając się z przeszłością.

Po wielokrotnym przeczytaniu notatek N. odłożył na chwilę dziennik. Poczuł, jak napięcie spadło z ramion. Był przepełniony radością i inspiracją. Chciałem biegać po pokoju i głośno krzyczeć „jestem wolny!”.

N. wziął notatnik ponownie i otworzył na ostatniej stronie. Tam schludnym pismem słowo „samotność” zostało przepisane na słowo „WOLNOŚĆ”. To właśnie to słowo jest napisane teraz na eleganckim śnieżnobiałym ogrodzeniu. Obok niego bawią się dzieci. Huśtają się na huśtawkach. Chłopiec w zielonej koszulce i niebieskich spodenkach trzyma za rękę uroczą dziewczynę w czerwonej sukience. Chce zaproponować jej randkę. Dzieci kołyszą się na huśtawce i się śmieją.

Po ponownym przeczytaniu notatek N. postanowił przejść przez pięć etapów diagnozy i zobaczyć, jak zmieniło się jego życie od czasu, gdy sformułował cel i zaczął nad nią pracować.

N. ostatnio coraz częściej odczuwa lekkość w ciele. Zapomniał o napięciu ramion i szyi. Po kowadle nie pozostał żaden ślad. Coraz częściej ciało przepełnia ciepło i lekkość. Na zewnątrz wciąż jest taka sama zmienna pogoda, ale teraz przestało to służyć jako wymówka, aby zostać w domu. N. postanowił zorganizować lekcje gry na gitarze i prowadzić spotkania raz w tygodniu w kawiarni artystycznej. Prowadził już pierwszą lekcję i otrzymał ogromną przyjemność.

Konflikty z żoną pozostały, ale było ich znacznie mniej. Mężczyzna powiedział ukochanej o tym, jak pracować w parach przy pomocy terapii kognitywno-obrazowej. Zaczęli razem codziennie przekształcać obrazy. N. zaczął czuć się o wiele bardziej pewny siebie i pomyślał, że teraz chce żyć, a nie tylko istnieć. Kilka dni temu zrezygnował z pracy i postanowił znaleźć nową. Jutro czeka go pierwsza rozmowa kwalifikacyjna. Martwi się, ale jest pewny swoich umiejętności. Chociaż teraz nie wiadomo, czy go wezmą, czy nie. N. na pewno wie, że chce pracować w rozumiejącym zespole i zajmować się programowaniem. W wolnym czasie marzy o grze na instrumentach muzycznych — i to nie tylko na gitarze. N. poczuł, że ma siłę, by iść naprzód. I pewność, że wszystko ułoży się w najlepszy możliwy sposób.

Niech praca w metodzie terapii kognitywno-obrazowej przyniesie wiele jasnych uświadomień i radosnych zmian tak jak w życiu u N.

Metoda terapii kognitywno-obrazowej z arteterapią

Praca z dziećmi i relacje z mamą

Pak Olga Olegovna, Woroneż.

Pedagog, psycholog. Trener rozwoju pamięci ejdetycznej, szybkiego zapamiętywania i szybkiego czytania. Certyfikowany specjalista w pracy z metodą Terapia Akceptacji i Zaangażowania (ang. Acceptance and Commitment Therapy — ACT), metodą terapii kognitywno-obrazowej.

Zacząłem stosować metodę terapii kognitywno-obrazowej w praktyce od samego początku szkolenia i od razu zobaczyłem jedną z wielu jej zalet.

Postanowiłam zastosować metodę terapii kognitywno-obrazowej w terapii dziecięcej w celu obniżenia poziomu trwogi i lęków.

Dziewczyna była zaniepokojona i przerażona długim ciemnym korytarzem. To jego widziała z sypialni, kiedy zasypiała. Dziewczynka miała wrażenie, że dziesiątki potworów patrzą na nią z ciemności korytarza.

„Spakowałam” metodę terapii kognitywno-obrazowej Anastazji Kolendo-Smirnovej w arteterapię, aby była bardziej dostępna dla percepcji dzieci. Poza tym dodałam metodę neurografii.

Na początku pracy zasugerowałam dziewczynce, aby wybrała kolor swojego strachu i przedstawiła go jako dowolne linie na kartce papieru. Trzeba było to zrobić, dopóki nie poczuje, że cały jej strach został przeniesiony na papier.

Dziewczyna narysowała czarne linie, a na środku kota. Kot nie miał wyjścia z ciemności, jakby był w zamkniętym kręgu.

Następnie dałam dziewczynie zadanie: znaleźć wśród powstałych „wzorów” to, co jej się wydaje, może sprawić, że obraz będzie przyjemniejszy, a kot spokojny.

Najpierw dziewczyna znalazła żarówkę, nakreśliła jej kontur i pomalowała na żółto. Potem „zobaczyła” wiele oczu tych samych stworzeń, które żyją w ciemności. Przekształciła je w pyski innych kotów, chroniąc głównego bohatera przed niebezpieczeństwem.

Widać było, że dziewczyna się rozluźniła, poczuła ulgę. Poprosiła o farby i pomalowała cały rysunek na żółto.

Proces transformacji trwał tylko jedną sesję. U dzieci dzieje się to szybciej. Ciało reaguje natychmiast, naturalnie, łatwo.

Powyższy przypadek i kilka innych zainspirowało mnie do napisania książki o zastosowaniu metody terapii kognitywno-obrazowej w psychologii dziecięcej. W nim szczegółowo opisuję moje obserwacje i doświadczenia z dziećmi.

Jednym z najczęstszych celów w mojej praktyce jest problem dyskomfortu w kontaktach z mamą. Pracując z metodą terapii kognitywno-obrazowej, zauważyłam, jak szybko i skutecznie zachodzi transformacja w tych przypadkach. Oto jeden przykład.

Klientka wyraźnie wyobrażała sobie, jak łatwo i bez stresu rozmawia z matką, odwiedzając ją. W tym momencie czuje jej troskę, ciepło i uwagę. To my wzięliśmy jako obraz pożądanej przyszłości.

Na obrazie, pomimo widocznego dobrego samopoczucia, klientka nadal odczuwała strach, obawy przed usłyszeniem krzyku matki, doświadczeniem agresji i stawieniem czoła podwyższonemu napięciu emocjonalnemu. Wyobrażała sobie ten strach w postaci pożaru, który rozpoczął się w domu, w którym się znajduje. Jednocześnie jest pozbawiona możliwości opuszczenia domu.

Klientka zaczęła wprowadzać zmiany w obrazie zgodnie z instrukcjami metody. Oczywiście pierwszą jej reakcją była chęć wybicia okna i wyskoczenia. Jednak takie zmiany nie dały jej poczucia wewnętrznej lekkości. Kiedy wyobraziła sobie mokry ręcznik, który ułatwiłby oddychanie, przyniosło to pożądany efekt. Tak więc krok po kroku, klientka wprowadzała coraz więcej zmian, i poczuła się lepiej.

Oprócz metodologii terapii kognitywno-obrazowej w pracy wykorzystano dodatkowe techniki mające na celu akceptację i przebaczenie — neurografia, symboldrama. Po pierwszej dodatkowej technice klientka zaczęła zauważać zmiany w stylu rozmowy. Siódmego dnia transformacji metodą terapii kognitywno-obrazowej doświadczyła poczucie komfortu psychicznego i zrobiła sobie przerwę na jeden dzień. Było to konieczne, aby zrozumieć, czy praca została zakończona, czy też warto ją kontynuować.

Tego dnia dziewczyna pojechała odwiedzić mamę i była zdumiona zmianami (jej mąż również potwierdził to wrażenie). Jej uczucia do matki, jej postrzeganie działań matki, jej sposób mówienia były zupełnie inne. W każdym słowie dziewczyna widziała pragnienie matki, by troszczyć się o innych i o nią samą. Nie słyszała już negatywnego przesłania w rozmowach ze strony mamy, jak to było wcześniej. Komunikacja przestała być torturą.

Metoda terapii kognitywno-obrazowej z arteterapią jest zwykle stosowana w pracy z dziećmi. Nie wszystkie dzieci są w stanie dobrze i długo zwracać uwagę na wyimaginowany obraz, więc rysują go lub tworzą z zabawek. Moja koleżanka i uczennica Natalia stosowała arteterapię razem z metodą terapii kognitywno-obrazowej w pracy z dorosłą klientką. Oto, co z tego wyszło.

Zdrada i strach przed wyjściem do pracy

Istomina Natalia, Woroneż (Rosja).

Psycholog systemowy, mistrz gier psychologicznych, psycholog biznesu, gospodarz gier transformacyjnych — „Psychosomatyka” i „Energia rodu”. Współpraca z klientami w zakresie metodyki terapii kognitywno-obrazowej.

Przypadek pierwszy.

Klientka-Olga, 36 lat, mama 3 dzieci.

Problem — mąż poszedł do innej kobiety, wcześniej zorganizował pogrom i rozniósł połowę mieszkania.

Klientka zwróciła się do mnie, chcąc odzyskać stan zasobu, przezwyciężyć kryzys i żyć dalej. Cel: nauczyć się budować relacje z mężczyznami w nowy sposób, wybierać mężczyzn innego typu, a nie takich jak były mąż.

Olga chce, aby jej nowy mężczyzna dzielił się z nią troskami o życie, pomagał dzieciom, potrafił negocjować. Chciałaby też więcej osobistego czasu, aby być sama ze sobą.

Obraz jest fragmentem pożądanego idealnego obrazu. Klientka: „Jestem na dole, przy wejściu, dzwonię do męża i proszę o pomoc w podniesieniu wózka. Natychmiast wybiega, pomaga przynieść wózek, nie wyrażając żadnych skarg. Cieszy się, że przyszliśmy”.

Negatywny niuans na obrazie: „Nie poszedł z nami”.

Obraz tego negatywu to mały, wielkogłowy robak lub mały wąż z językiem. I siedzi w brzuchu kobiety w ciąży.

Dialog z klientką:

Ja: czyj to brzuch?

Olga: mój. Widzę obraz z boku. Jednak wąż nie wywołuje u mnie negatywnych uczuć, chcę jej współczuć. Jest bezbronny — siedzi w brzuchu, tam jest dużo miejsca, próbuje coś zrobić, ale nic nie wychodzi. Smutna, skurczyła się.

Ja: A jakie tam jest przekonanie?

Olga: Pierwsze przekonanie — że się stamtąd nie wydostanie. Wielka pustka wokół. Unosi się jak w kosmosie. Nie ma składników odżywczych, aby uzyskać masę i się urodzić. Otóż to! Narysowałam ją, żebyś zrozumiała.

Teraz zdałam sobie sprawę, że to mój mąż i ludzie wokół mnie postrzegają mnie jak złą pijawkę lub węża. W rzeczywistości jest zupełnie nieszkodliwa.

Ja: Jak myślisz, co można dodać lub jakie działanie można zrobić, aby sytuacja zmieniła się na lepsze?

Olga: Narysowałam to. I dodała tam kwiatek! Potem pojawiły się u niej usta i skrzydła, a jej język wcale nie jest językiem, ale to taka fryzura. Od razu poczuła się dobrze i przytulnie w tym brzuchu.

Kwiat to twoja uwaga, którą mi pokazałeś. Od lat siedzę na urlopie macierzyńskim. A teraz stało się nawet dobrze od razu.

Wydaje mi się, że teraz leży na kanapie. Ma się dobrze. Jednak nadal nie widzę wyjścia z kręgu.

Następnego dnia.

Olga: zaczęła malować obraz i zdała sobie sprawę, że to wcale nie jest brzuch! A iluminator!!!

Następnego dnia.

Olga: Obcięłam włosy! Rozerwałam pęcherz dla węża. Pojawiła się myśl: dlaczego wcześniej go nie przebiłam, na zewnątrz jest jeszcze fajniej. Tam są planety.

Ja: Czy jest coś, co chciałabyś tam dokończyć?

Olga: Zasadniczo nie.

Ja: W takim razie sprawdź główny obraz. Co się w nim zmieniło?

Olga: zmieniło się to, że tak naprawdę poszedł z nami. Po prostu zamykał drzwi. Czyli nie wracaliśmy ze spaceru, na który on z nami nie

poszedł. Czekaliśmy tylko na niego na schodach. Podczas gdy on zamykał drzwi. Poszliśmy razem na spacer. Jestem bardzo szczęśliwa.

Wynik: Dobry stan wewnętrzny do pracy. Rodzice pomagali w naprawach po pogromie. Spokojna akceptacja decyzji męża o odejściu do innej kobiety, budowanie nowych bezkonfliktowych relacji, w których zaczął komunikować się z dziećmi.

Przypadek 2.

Klientka — kobieta 38 lat. Rozwiedziona i ma syna. Mieszka z rodzicami, bratem i rodziną w mieszkaniu komunalnym.

Cel: Klientka chce mieć własne mieszkanie, w którym mogłaby zamieszkać z synem, rozstać się z rodziną. Teraz jest wiele konfliktów i zmęczenie od siebie nawzajem. Brak wolnego miejsca. Strach przed wyjściem do pracy.

Idealny obraz: Ona i syn mieszkają w jasnym mieszkaniu na piątym piętrze. Mieszkanie jest bardzo jasne. Klient pije herbatę, a syn odrabia lekcje. Mają się dobrze.

Obraz, z którym należy pracować: przekonanie — „nie jestem godna”. Obraz brudnej plamy, przed którą stoi.

Dialog z klientką:

Ja: Jak myślisz, co pomoże zmienić sytuację?

K: Jeśli sobie wyobrażę, że to nie plama, ale kartka papieru. Biorę go i zawijam rogi do środka. Czuję się lepiej.

Następnego dnia.

K: Zawinęłam kartkę papieru i dodatkowo na każdym rogu kapałam klej i przykleiłem go do środka.

Następnego dnia.

K: Jeszcze więcej zwinęłam papier. Powstał obraz kwiatu. Są takie kwiaty wykonane z papieru… W jakiś niewytłumaczalny sposób: złożyłam i wyszło coś takiego. Pąk. Coś się zmieniło. Następnego dnia.

K: Natalia, Dzień dobry! Źle idzie, ale z jakiegoś powodu wykopałem trochę wilgotną ziemię i umieściłem tam kwiat z pąkiem w dół.

Następnego dnia.

K: Zakopałam ziemię, odczuwam przeobrażenie, w środku piękna mozaika.

Następnego dnia.

K: Proszę o pomoc. Nie idzie. Na początku było lepiej. Teraz jest inaczej, wydaje mi się, że to się nakłada, nie działa głęboko.

Ja: A co powinno być głęboko? Co wywołuje poczucie wątpliwości?

K: Cóż, chciałbym, żeby jakiś kiełek rósł…

Ja: Aby kiełek rósł, prawdopodobnie potrzebuje czasu. A może go polać?

K: Tak.

(Wysłałam klientowi metaforyczną kartę z talii „Mistrz baśni”).

K: Trzeba wszystko zmieść i posprzątać. Trzeba posprzątać dom! W realnym domu!

Następnego dnia:

Ja: Więc najpierw wybierz kartę przed tym, jak podlejesz swój kwiatek!

(Ponownie użyłam talii „Mistrz bajek”)

Wypadła karta „Wynalazca”, która informuje, że konieczne jest zanurzenie się w świecie pomysłów i wymyślenie czegoś nowego, ponieważ przez wiele lat klientka żyła jakby w „dniu świstaka”. Nie miała pracy, nie było oczywiście własnego mieszkania. W jej życiu podobnie jak w kiełku na obrazie konieczne było wprowadzenie nowych, świeżych pomysłów, w tym do zarabiania pieniędzy. Jako zadanie domowe klient musiał przeprowadzić burzę mózgów na temat nowych pomysłów.

Następnego dnia.

K: Natalia, Dzień dobry! Miałem bardzo pracowity dzień. W wieku 15 lat zrobiłam sobie okropnie krzywy tatuaż! Marzyłem o przerobieniu go przez te wszystkie lata. 20 lat. I teraz to robię. Kwiat życia. Jakaś taka praca z kartą mi się udała :) chodziłam na Om-chanting, poznałam nowych ludzi, otrzymałam wiele odpowiedzi.

Po przepracowaniu obrazu — pojawienia się kiełka — klientka dostała nową pracę. (red.)

Poszła na szkolenie z Urzędu pracy.

Rysunki łączyła z metodą terapii kognitywno-obrazowej również Natalia Gutowska.

Niepokój i trudności w związku

Gutowskaja Natalia Wasiliewna Miasto Dniepr.

Praktykujący psycholog, magister psychologii, konsultant jungowski, certyfikowany arteterapeuta, konsultant kryzysowy, specjalista od pracy z metaforycznymi kartami asocjacyjnymi. Tarolog konsultant w podejściu psychologicznym. Certyfikowany specjalista w zakresie metody terapii kognitywno-obrazowej (terapia kognitywno-obrazowa). Praca z obrazami i symbolami w mandaloterapii. Stosuję w pracy techniki układowe i systemową tablicę rodzinną. Używam technik kinezjologii energetycznej, aby złagodzić stres. Prowadzę konsultacje indywidualne i grupowe, konsultacje online, warsztaty, szkolenia. Jestem prelegentem festiwali psychologii i arteterapii.

Najczęstsze zapotrzebowania klientów to kwestie relacji: z partnerem, z rodzicami lub dziećmi, z kolegami z pracy, w kryzysowych okresach życia i podczas stresujących zmian w życiu (rozwód, utrata pracy, śmierć ukochanej osoby itp.). Wewnętrzne konflikty, lęki, obsesyjne myśli i pragnienia, niezrozumienie własnych pragnień, problem wyboru i potrzeba podejmowania decyzji.

W mojej pracy używam różnych metod. Używam głównie podejścia psychoanalitycznego z wykorzystaniem technik arteterapii, metaforycznych kart asocjacyjnych i kart Tarota. Wolę pracować w terapii krótkoterminowej, pracować z celem w momencie „tu i teraz”, tj. z konkretnym problemem, z którym przyszedł klient. Uważam, że psychoterapia nie zawsze jest konieczna, aby „zagłębić się”, „wykopać” i „wyciągnąć” psychotraumę z przeszłości na powierzchnię, aby dotknąć wszystkich warstw psychiki, aż do wydarzeń i problemów z dzieciństwa.

Kiedy Anastazja przesłała mi propozycję przeszkolenia w zakresie autorskiej metody terapii kognitywno-obrazowej, natychmiast zainteresowałem się i odpowiedziałem na jej propozycję. Mój profesjonalny bagaż został uzupełniony o kolejne wspaniałe narzędzie — metodę terapii kognitywno-obrazowej. Pierwszą rzeczą, która mnie przyciągnęła — metoda odnosi się do terapii krótkoterminowej, pozwala pracować z każdym celem, może być stosowana u osób w każdym wieku. A najciekawsze jest to, że nadaje się do samodzielnej pracy. Osoba może przejść indywidualną psychoterapię w dogodnym dla siebie czasie i wygodnym tempie. Metoda powstała na bazie terapii poznawczej i emocjonalno-obrazowej. Jest to metoda pracy z podświadomością za pomocą obrazów, które przekształcają głębokie destrukcyjne przekonania. Zacząłem przeprowadzać metodę terapii kognitywno-obrazowej jeszcze na etapie szkolenia: zaproponowałem klientce, z którym pracujemy przez rok, wypróbowanie tej metody. Z tą klientką praca była prowadzona w różnych dziedzinach, ale głównie stosowano arteterapię, techniki rysunkowe, karty metaforyczne i karty Tarota. Za zgodą klientki krótko opisuję naszą pracę w metodzie terapii kognitywno-obrazowej.

Problemem klienta jest częsty niepokój o swoje zdrowie, obsesyjne smutne myśli, niezadowolenie z siebie, płaczliwość. Nie udaję się zbudować relację z mężczyzną, z tego powodu obserwuje się różnice w stanie emocjonalnym. Kobieta szuka w sobie problemów, wierzy, że ma uzależnienie emocjonalne, strach przed odrzuceniem, porzuceniem, samotnością.

Cel klientki: Nauczyć się radzić sobie z emocjami, być spokojniejszą, przestać być wobec siebie uprzedzoną, uzyskać pewność siebie, pozbyć się obsesyjnych myśli nauczyć się radzić sobie z lękiem.

Klientka ma 47 lat. Od dwóch lat jest rozwiedziona, ma dwoje dzieci. Po rozwodzie obsesyjną myślą była potrzeba pilnego poślubienia „godnego” mężczyzny. Po kilku nieudanych randkach zaczęły się problemy ze stanem emocjonalnym. Pojawił się brak poczucia własnej wartości, strach przed samotnością.

Klientka zapoznała się z nowym mężczyzną w Internecie. Przez kilka miesięcy prowadzono korespondencję, a następnie nowy znajomy zaprosił ją na wizytę. Po podróży zgodnie z jej słowami związek się rozpadł. Mężczyzna zaczął „znikać z radarów” na kilka dni, potem tygodni. Pojawiał się równie niespodziewanie, jak znikał. Nie dawał wyjaśnień swojej nieobecności, mówił, że był zajęty pracą. Po tym, jak mężczyzna zniknął na jakiś czas, stan emocjonalny klientki się pogorszył. „Nakręcała” się przypuszczeniami i domysłami.

Zaproponowałam klientce wypracowanie jej stanu za pomocą metody terapii kognitywno-obrazowej. Poprosiła ją, aby wyobraziła sobie pożądaną przyszłość obok tego mężczyzny, narysowała swoje życie rodzinne tak, jak go widzi. Praca była prowadzona w formacie online.

Początkowo klientka była zaskoczona. Zapytała, czy malować w rzeczywistości, czy po prostu powiedzieć. Poinformowała też, że nigdy nie zaglądała tak daleko w przyszłość i nie wyobrażała sobie życia po ślubie. Poprosiła o wskazówki, co dokładnie powinna narysować, jak powinna wyglądać.

Zaproponowałam narysowanie wszystkiego, co przyjdzie jej do głowy, co jest dla niej ważne — jak się jej uda. Opisać swoją upragnioną przyszłość w związku małżeńskim z tym mężczyzną. Klientka miała silny opór psychologiczny. Mówiła, że nie umie rysować i nie wie, co dokładnie należy przedstawić. Ważne było dla mnie, aby „zobaczyła” obraz swojej pożądanej przyszłości, wizualizowała ją, a nie tylko opowiadała. Kiedy człowiek maluje, w pewnym sensie przenosi się w przyszłość, którą sobie wyobraża. Moim zdaniem lepiej jest pracować z manifestowanym obrazem na rysunku lub na MAC. Klientka po krótkim namyśle zgodziła się malować. Rysunki zostały narysowane w ciągu dwudziestu minut. Analizowaliśmy obrazy według kolejności ich rysowania: która część życia rodzinnego jest dla niej najważniejsza, a która odgrywa drugorzędną rolę. Z jej słów okazało się, że z rysunkami było wiele trudności. W pewnym sensie wymyśliła swoją przyszłość. Kiedy klientka usiadła, aby narysować, zdała sobie sprawę, że w głowie nie ma prawdziwych zdjęć o wspólnej przyszłości. Musiała sobie wyobrazić sceny z życia w podróży. Patrząc na rysunki, wyraziła, że są to piękne marzenia o szczęśliwym życiu rodzinnym. Nie są one jednak realistyczne. Na tym etapie prace wstrzymano do następnej sesji. Następna sesja odbyła się online. Klientka powiedziała: Podczas gdy ona i ja pracowaliśmy nad rysowaniem jej pożądanej przyszłości w małżeństwie, jej przyjaciel napisał, że chce się z nią komunikować, ale w tej chwili nie jest gotowy do małżeństwa. Dla niej był to silny wstrząs, ponownie pojawił się strach przed odrzuceniem i porzuceniem, emocje wymykały się spod kontroli. Ciągle chciała płakać i „zakopywać się” w sobie, zadając sobie pytanie, co zrobiła źle i dlaczego to się z nią dzieje. W ten sposób, za pomocą jednego sms-a, ten mężczyzna, nawet nieświadomy naszej pracy, mógł zmienić przebieg procesu terapeutycznego!

Zaproponowałem klientce kontynuowanie pracy z rysunkami pożądanej przyszłości. Zwłaszcza że mężczyzna nie zaproponował rozstania, ale po prostu nie jest gotowy na ślub w tej chwili. Nie porzuca jej, ale chce się z nią dalej komunikować. Klientka zgodziła się na dalszą pracę. Opisała swój obraz pożądanej przyszłości po ślubie.

Następnie zadałam jej następujące pytania:

— Słuchaj swoich uczuć. Co jest nie tak na tym obrazie? Co cię w niej wywołuje poczucie wątpliwości? Może jest lęk lub strach? Z czym to się wiąże? Jakie negatywne uczucia i emocje odczuwasz, patrząc na obraz?

Odpowiedź klientki:

— Obraz jest jak piękna bajka, to są moje iluzje i fantazje. Nic w niej nie przypomina rzeczywistości. Naprawdę Nie wiem, czego chcę. Mam całkowity brak równowagi. Nie rozumiem, gdzie są moje osobiste granice a gdzie „popycham” mężczyznę do szybkich decyzji. Z byłym mężem przez całe życie rodzinne byłam w stanie „emocjonalnej huśtawki”: on „kołysał”, a ja „kołysałem się” z nim. Teraz muszę przestać wchodzić w taki niestabilny stan i znaleźć wewnętrzne wsparcie i równowagę.

— W metodzie terapii kognitywno-obrazowej pracujemy z wyobrażonym obrazem, obrazem przyszłości, którą chcielibyśmy mieć. Wybierz metaforę swojego obecnego stanu. Do czego to jest podobne? Co oznacza dla ciebie wyrażenie „huśtawka emocjonalna”?

— Tak, Mój stan jest, jak jazda na huśtawce. Ciągle się nakręcam. Czekam, aż poczuję się źle, zakręci mi się głowa i w końcu zwymiotuję. Obawiam się, że nowy związek będzie podobny do tego, w którym żyłam. — Opisz te huśtawki. Jak wyglądają? Kto cię kołysze na huśtawce? Sama? Ktoś inny? Siedzisz sama na huśtawce?

— To zwykła huśtawka dla dzieci. Siedzę na nich sama i kołyszę się. To moja huśtawka, nikt mnie nie kołysze. Oznacza to, że sama doprowadzam się do stanu „emocjonalnej huśtawki”.

W tym momencie zakończyliśmy sesję. Dałem jej zadanie zmiany jednej akcji lub jednego elementu w metaforycznym obrazie, aż poczuję się emocjonalnie lepiej. A następnie poinformuje mnie o swoim stanie i zmianach. Po kilku dniach klientka napisała, że mężczyzna znów się nie kontaktuje. Weszła w stan nawykowego niepokoju. Przypomniała sobie o pracy z metaforą, po czym „przyszedł” do niej taki obraz:

— Siedzę na huśtawce bez ruchu. Mężczyzna stoi z boku, trochę za mną, jednak mnie nie kołysze. Wydaje się, że istnieje równolegle. Zaczynam się denerwować na myśl, że zacznę mnie kołysać i sama się kołyszę. Wtedy rozumiem, że nikt nie będzie mnie huśtał, mogę się nie bać, ale po prostu zejść z huśtawek.

Zatrzymałam huśtawkę i wysiadłam… Uspokoiłam się, nie popadłam w negatywne emocje, stan się ustabilizował. Jednak pojawiło się uczucie guli w gardle. Czułam go fizycznie. Tan gula w gardle była cały wieczór. To nie była złość, ale uczucie, że musiałam coś przełknąć — coś, czego w ogóle nie chciałam połykać. To było nieprzyjemnie, poczułam gorycz, urazę i poczucie, że nie mogę ufać mężczyźnie. Rano obudziłam się i napisałam do niego o sobie, o moich uczuciach i o tym, jak widzę sytuację. Kiedy skończyłem pisać i wysłałam SMS-a, gula w gardle zniknęła. To tak, jakbym oddała to, co próbowali we mnie „wepchnąć” z zewnątrz, to, co musiałam przełknąć. Przyszło uczucie

lekkości, zniknął strach, że mogą mnie zostawić i trzeba wszystko znosić. Dla mnie chodzi o moje granice, o to, że nie wolno tak mnie traktować. Ten człowiek nie jest pierwszym takim w moim życiu. Jednak nadal cierpię, byle tylko mnie nie porzucili. Uświadomiłam sobie, że sama tworzę sobie „emocjonalną huśtawkę”. Jednak szybko się zmienić i nie zagłębiać się w emocje, wciąż jeszcze nie mogę. Kiedy zaczyna się „burza”, wyobrażam sobie mój obraz z huśtawką, „zsiadam” z nich i wychodzę. Na tym etapie psychoterapii klientka postanowiła jeszcze nie zmieniać obrazu. Metafora huśtawki pomaga jej radzić sobie z lękiem i nie „nakręcać się”. Stan psychoemocjonalny klientki znacznie się poprawił, stał się bardziej stabilny. Według jej własnych słów „nie burzy ani nie kołysze się z boku na bok”. Przestała gromadzić w sobie napięcie i niepokój, nauczyła się radzić sobie z lękiem, nabrała pewności siebie.

Uważam, że terapia kognitywno-obrazowa jest najlepszą metodą indywidualnej pracy. Jest to najłagodniejsza i jednocześnie bardzo głęboka metoda w psychoterapii i psychologii.

Metoda terapii kognitywno-obrazowej w radzeniu sobie ze stresem

Słowo „stres” tłumaczy się jako napięcie. Pod tą definicją można podsumować bardzo szeroki zakres celów. Moja uczennica Julia opisuje przypadki związane z adaptacją w innym kraju, ponieważ często pracuje z podobnymi celami. Wydaje mi się, że dobrze ilustrują działanie metody terapii kognitywno-obrazowej ze stresem. Możesz rozpocząć pracę metodą terapii kognitywno-obrazowej w sytuacjach stresowych od razu od metafory stresu. Jednak możesz również zgodnie z klasycznym schematem — zacząć od pożądanego obrazu. Dozwolone jest również łączenie metody z innymi.

Julia Weinberger, Drezno (Niemcy).

Konfliktolog (magister), Coach, konsultant zawodowy, prowadząca gry transformacyjne.

Case 1.

Klientka dziewczyna, 23 lata. Na wymianę przyjechała do innego kraju. Musi ukończyć intensywny kurs językowy w ramach nauki. Dziewczyna skarży się, że ma duże trudności z nauką języka. Jej zdaniem trudności te mają charakter irracjonalny (wykształcenie zawodowe klientki związane jest z językami obcymi. Studiowała je wcześniej i nigdy wcześniej nie napotkała podobnych problemów). W grupie językowej klientka czuje się bardzo niepewnie, przygnębioną. Jest nieśmiała, mimo że od rozpoczęcia intensywnego kursu minął miesiąc. Nie potrafi się przystosować z powodu silnego dyskomfortu psychicznego. Dziewczyna czuje się najgorzej, kiedy nauczyciel z nią rozmawia. W takich momentach silnego napięcia nie jest w stanie zrozumieć jego mowy, ponieważ jego głos brzmi „jak w trąbce”.

Cel klientki: potrzeba adaptacji, chęć uczynienia procesu uczenia się przyjemnym, organicznym i efektywnym, zmniejszenie fizycznych przejawów stresu (pocenie się, drżenie rąk, zniekształcenie percepcji słuchowej (głos „jak w trąbce”).

Pożądany obraz w wyobraźni klientki jest następujący. Klientka na zajęciach. Czuje się komfortowo, spokojna i bardzo zainteresowana. Nauczyciel zadaje pytanie. Klient dobrze go rozumie, a nawet odczuwa pewne emocje, ponieważ zna kilka opcji odpowiedzi, chce odpowiedzieć najlepiej, jak potrafi. Zapytana, co jest nie tak na tym obrazie, powiedziała, że czuje się niestabilna, ponieważ w każdej chwili sytuacja może wymknąć się spod kontroli. Na przykład usłyszy obce słowa, których nie zna, otrzyma niezrozumiałe zadania, wtedy ta sielanka natychmiast się rozpadnie.

W obrazie roboczym umieszczono metaforę poczucia wewnętrznego niepokoju i niestabilności. Klientka powiedziała, że czuje się jak filiżanka, która znajduje się w cudzym serwisie. Boleśnie odczuwa swoją „odmienność” od innych. Cierpi z powodu poczucia, że nie jest taka jak reszta z nas. Co więcej, swoją „odmiennością” niszczy piękno serwisu do herbaty jako całości, psuje go. Inne filiżanki również to wiedzą i po prostu z przyzwoitości tolerują cudzą filiżankę. Jednak prędzej czy później i tak powiedzą, że przeszkadza im i psuje ogólny wygląd.

Z klientką odbyły się trzy sesje w pełnym wymiarze godzin. Oprócz metody terapii kognitywno-obrazowej stosowano również inne metody (terapia kognitywno-behawioralna, techniki arteterapii). Metoda EMDR skutecznie pomogła złagodzić napięcie. W trakcie pracy obraz został przekształcony w następujący sposób:

— Klientka czuła, że jest w impasie. Zupełnie nie zdawała sobie sprawy z tego, jaka zmiana może przynajmniej nieco ułatwić pozycję filiżanki. Wspólnie z psychologiem wymyślono opowieść o filiżance (nowe ustawienie), według której jest to znak pamięci o bardzo ważnym wydarzeniu dla właściciela serwisu. Dlatego szczególnie ją kocha i docenia za tę „odmienność” od reszty. Dziewczyna powiedziała, że bardzo lubi czuć swoją wartość i znaczenie, nawet jeśli nie ma zgodności z niektórymi kryteriami.

Następnie dodała, że jest to dla niej bardzo nowe i radosne uczucie, gdy jest kochaną z pewnymi „deformacjami” i wadami, akceptowana za to, kim jest. Oznacza to, że nie można marnować energii na dopasowanie się do niczego.

— Podczas następnej transformacji dziewczyna powiedziała, że chce dodać promienie słoneczne padające na kubek i zestaw. Te promienie będą odzwierciedlać miłość i harmonię, którą teraz odczuwa kubek. Klientka bardzo lubił dotyk światła słonecznego. Powiedziała, że ma ochotę „zatrzymać czas, żeby mogła być na tym obrazie jak najdłużej”.

— Podczas ostatniego spotkania dziewczyna powiedziała, że bardzo lubi obraz. Jedyne, na co chciałaby zwrócić uwagę: filiżanka nie jest brzydka ani dziwna, a raczej designerska, vintage, „rzecz z historią”.

Tydzień później dziewczyna napisała, że w jej życiu zachodzą przyjemne zmiany. Nadal nie zawsze rozumie obcą mowę, ale teraz wie, że to nie jest straszne. Koledzy, z którymi teraz częściej komunikuje się (okazało się, że są to całkiem mili ludzie), w tajemnicy powiedzieli, że rozumieją tylko połowę tego, co dzieje się na lekcji. Ponadto dziewczyna przestała się wstydzić zadawać pytania sprzedawcom w centrach handlowych, pytać, gdy coś jest niezrozumiałe itp. Klientka powiedziała, że nastąpiła ogromna zmiana w rozwiązywaniu zadań pisemnych. Zawsze dobrze je rozwiązywała, ale z powodu wątpliwości siedziała długo nad każdym zadaniem, wielokrotnie sprawdzała je, poprawiając dobre na złe. A teraz pojawiło się poczucie „przepływu”, hazardu. Wykonuje zadania poprawnie i bardzo szybko, co zaskakuje nawet nauczycieli.

Case 2.

Klient to mężczyzna 35 lat. Przyszedł ze skargą na zespół jelita drażliwego, który martwi go od 20 lat. Skurcze jelit występują każdego ranka, gdy tylko klient się obudzi i pomyśli o ważnych sprawach, które nadejdą w ciągu dnia. Szczególny stres powodowały sprawy związane z załatwianiem formalności, a także zbliżająca się duża liczba spotkań z ludźmi.

Cel klienta: pozbycie się objawu lub zmniejszenie jego manifestacji. Zapytany, jak powinien wyglądać pożądany obraz, klient powiedział, że wyobraża sobie radosne i spokojne przebudzenie, w którym nie ma niepokoju o nadchodzący dzień. Zapytany, co jest nie tak na tym obrazie, odpowiedział, że istnieje poczucie zagonienia, rozpaczy, że nie można przerobić wszystkiego, co zaplanowano.

W obrazie roboczym klient umieścił metaforę — osiołka, który niesie zbyt ciężki ładunek. Osła otaczają muskularne konie, które mają większą siłę, zręczność i są lepiej przystosowane niż osioł do długich dystansów i dużych obciążeń. Wszystko to znajduje się w centrum tętniącego życiem miasta. Osioł jest wyczerpany, próbując dorównać poziomowi koni i czuje się bardzo źle, ponieważ nie może być taki jak oni. Obok koni czuje się ułomny i nie taki sam jak reszta.

Z klientem odbyły się cztery spotkania twarzą w twarz. Oprócz metody terapii kognitywno-obrazowej stosowano również inne metody (terapia kognitywno-behawioralna, techniki arteterapii). Również w domu klient wykonał techniki zasobów i zadania terapii kognitywno-behawioralnej. W trakcie pracy obraz został przekształcony w następujący sposób:

— Przede wszystkim klient „zmniejszył” ładunek, który nosił osioł. Już po tej zmianie klient stał się znacznie łatwiejszy. Powiedział, że noszenie możliwego ładunku to bardzo wygodne uczucie.

— Następnie zmieniono otoczenie osiołka — klient zastąpił konie osiołkami. Klient zauważył, że kiedy jesteś otoczony przez rasy (gatunki zwierząt) takie same jak ty, wtedy przychodzi świadomość, że nie musisz się wstydzić. To normalne, że inne gatunki zwierząt mają inne zdolności, nawet jeśli inna rasa na pierwszy rzut oka nie wydaje się tak spektakularna i atrakcyjna.

— Klient zmienił lokalizację osiołka, przenosząc go z centrum tętniącego życiem miasta na wieś. Wokół osła spokojna natura, mierzone życie i inne osły. Osioł klienta jest szczęśliwy po prostu z tego, że tam jest.

Na czwartym spotkaniu klient powiedział, że już nie czuje się zagoniony. Odczuł, kiedy można pracować ciężej bez szkody dla zdrowia, a kiedy trzeba zrobić sobie przerwę. Klient powiedział, że czuje pozytywne zmiany — ma czas, aby zrobić więcej niż zwykle, a jednocześnie nie czuje się zagoniony. W szczególności klient musiał radzić sobie z czasochłonną papierkową robotą, która ku zaskoczeniu klienta przebiegła bardzo sprawnie i nie przysparzała stresu. Po kolejnych 2 tygodniach poinformował, że zrezygnował z pracy, która powodowała silny stres. Zaraz potem zaproponowano mu podobne miejsce pracy, ale w wygodnym, niedrażniącym dla klienta środowisku. Klient zauważył, że uważa swoją decyzję o odejściu z pracy za wynik przepracowania psychologicznego. Wcześniej, jak powiedział, nigdy nie odważyłby się na takie rzeczy. Klient podzielił się tym i nie miał pojęcia, jak bardzo powyższe okoliczności były związane z pierwotnym celem — zespołem jelita drażliwego. Klient powiedział, że całkowicie syndrom nie zniknął, ale teraz martwi go znacznie mniej — nie występuje codziennie rano, ale rzadko, związany z naprawdę poważnym stresem. Ponadto nauczył się regulować swój stan za pomocą technik zasobów. Na tym prace zgodnie z życzeniem klienta zostały zakończone.

Case 3.

Klient to mężczyzna 27 lat. Piętnaście lat temu przeniósł się z Rosji do Niemiec. Mimo że mieszka w Niemczech od dłuższego czasu, czuje się tam obcy, czuje się niezręcznie ze względu na swoje rosyjskie pochodzenie. Żyje w ciągłym strachu, niepokoju, nie ma poczucia bezpieczeństwa.

Prośba klienta polega na tym, aby czuć się bardziej pewnie i swobodnie, nie wstydzić się swojego pochodzenia, a także pozbyć się poczucia winy.

Pożądany obraz: klient spokojnie komunikuje się z kolegami, bez strachu mówi o Rosji, o swoim pochodzeniu, nie odczuwa wstydu. Koledzy życzliwie i z zainteresowaniem słuchają go, opowiadają o tradycjach i cechach swojej kultury. Zapytany, co jest nie tak na tym obrazie, klient powiedział, że nie może uwierzyć, że życzliwość tych ludzi jest szczera. Po prostu Niemcy najprawdopodobniej skrupulatnie ukrywają swoją nieufność, może nienawiść. Mężczyzna uważa, że jest skazany na negatywne nastawienie ze strony Niemców po prostu dlatego, że jest Rosjaninem, który mieszka w ich kraju.

W obrazie roboczym klient umieścił metaforę — mały chłopiec został przetransportowany do czyjejś wioski i pozostawiony na pustkowiu. Jest samotny, bardzo się boi, że ludzie z obcej wioski obserwują go z nienawiścią i niechęcią. Chłopiec domyśla się, że chcą go zabić.

W trakcie pracy obraz został przekształcony w następujący sposób:

1. Klient zmienił kąt widzenia. Wcześniej był bardziej skoncentrowany na obrazie siebie, na swoich uczuciach, emocjach, myślach o tym, co myślą o nim obcy ludzie. W trakcie pracy obraz zmienił się w ten sposób: ludzie z obcej wioski nie obserwują go, ale zajmują się swoimi sprawami. Niektórzy mieszkańcy mają własne problemy, więc nie zastanawiają się, skąd i dlaczego przybył klient. Zdając sobie z tego sprawę, klient powiedział, że chłopiec nie odczuwa teraz ciągłego zagrożenia dla swojego życia.

2. Podczas następnej sesji klient powiedział, że jest mu o wiele lepiej. Chciałby, żeby chłopiec czuł się nie tylko bezpiecznie, ale i naprawdę komfortowo. Aby to zrobić, umieścił na obrazie innych chłopców, którzy również przeprowadzili się z innych wiosek tak jak on. Teraz nie był samotny.

Po każdej transformacji obrazu roboczego klient miał bardzo żywe i realistyczne sny, które były również omawiane na sesjach. Według klienta w tych snach dochodziło do sytuacji katastroficznych, których klient najbardziej obawiał się w swoim życiu. Mimo to klient był mile zaskoczony, że nie odczuwał strachu we śnie i zachowywał się zgodnie z nowym i nietypowym wzorcem zachowania. W prawdziwym życiu klient stał się mniej nieśmiały. Teraz ma pewność, że gdy pojawią się sytuacje, które wcześniej wywołują strach, będzie mógł być w nich bardziej szczery, spokojny i otwarty, a także zachować poczucie własnej wartości.

Metoda terapii kognitywno-obrazowej w pracy z uzależnieniem od narkotyków

Nie polecam stosowania metody terapii kognitywno-obrazowej w leczeniu uzależnienia od alkoholu lub narkotyków. Chyba że równolegle z inną terapią, jako metoda pomocnicza. Mało tego: w instrukcji wskazuję, że metoda jest przeciwwskazana u osób z organiczną zmianą mózgu po długotrwałym przyjmowaniu środków odurzających. Jednak oto co jest ciekawe: moja uczennica, która specjalizuje się w pracy z uzależnieniami, od pierwszych dni nauki metody zaczęła ćwiczyć ją na swoich klientach. Opowiadała o tym podczas nauki. Mogłam się tylko dziwić i cieszyć z jej

sukcesu. A jednak z takimi rzeczami warto być bardzo ostrożnym.

Olga Puczyna. Zaporoże. Psycholog, kandydat nauk psychologicznych, założyciel i kierownik Pracowni Psychologii Praktycznej „Persona”, członek Wschodnioeuropejskiego Stowarzyszenia Hipnoterapeutów i Psychologów Klinicznych (WAGiP).

W kwietniu tego roku „zaprzyjaźniłam się” z metodą terapii kognitywno-obrazowej. Jest to szybkie i skuteczne narzędzie psychologiczne. Uwielbiam, gdy ludzie uzyskują pozytywne wyniki z interakcji z psychologiem (psychoterapeutą) w krótkim czasie. Metoda terapii kognitywno-obrazowej naprawdę pomaga: jako specjalista oszczędzam zasoby, a moi klienci rozwiązują problemy zgodnie z celem.

Teraz chciałbym podzielić się przypadkiem (niech autor metody Anastazja mi wybaczy!), kiedy działałam w strefie zakazów. Podczas pierwszej sesji treningowej metody terapii kognitywno-obrazowej przedstawiono przeciwwskazania, kategoryczne tabu w stosowaniu terapii kognitywno-obrazowej. Między innymi jest to długotrwałe stosowanie substancji odurzających. Co zrobić, jeśli w terapii jest klient uzależniony od narkotyków? Zaryzykować. Oczywiście z ostrzeżeniem klienta, że będzie to eksperyment, że istnieje ryzyko konsekwencji. Klient wyraził zgodę. Obecnie pracujemy zgodnie z tą metodą.

Często historie sukcesu to historie ludzi, którzy nie zawsze działają zgodnie z zasadami! W trakcie pracy klient „zobaczył” obraz: matka zaglądająca do dziurki od klucza. Natychmiast podjął decyzję o wynajęciu mieszkania i zamieszkaniu oddzielnie od rodziców. Po dwóch miesiącach otrzymałem od niego list: „Mieszkam osobno, jeżdżę rowerem do pracy. Bez narkotyków i chęci używania. Eksperyment zadziałał!”.

Takich przypadków w mojej praktyce jest coraz więcej. Działam intuicyjnie, gdy klasyczny zestaw narzędzi nie daje oczekiwanego efektu. Być może wpływa to na dwudziestoletnie doświadczenie? Najprawdopodobniej tak jest. Tylko pomnożony przez wiedzę, nowe techniki i miłość do swojej pracy.

Metoda terapii kognitywno-obrazowej w pracy z finansami

Praca nad celami związanymi z pieniędzmi za pomocą metody terapii kognitywno-obrazowej jest zwykle bardzo skuteczne i nie zajmuje dużo czasu. Takie cel brzmi często: zarówno w pracy indywidualnej, jak i w grupach szkoleniowych. Szkolenie trwa półtora miesiąca. Ogólnie rzecz biorąc, każdy, kto pracuje nad tym tematem, dzieli się swoimi sukcesami podczas ostatniej sesji, a czasem wcześniej. Jeden z moich ulubionych przypadków: mój mistrz tatuażu zwrócił się do mnie z celem: „Chciałbym zarabiać więcej”. Mieliśmy z nim jedną sesję. W pożądanym obrazie odkryliśmy strach przed niegodnością, umieściliśmy ten strach na obrazie roboczym. Następnie pracował sam, nawet nie wysyłając raportów. Spotkanie twarzą w twarz było tylko raz. Dwa tygodnie później zadzwonił i powiedział, że jego żona może się do mnie zwrócić, ponieważ zaczął wyrażać swoje niezadowolenie, na co wcześniej sobie nie pozwalał. Dwa miesiące później zadzwoniłem do niego, aby zapisać się na tatuaż, którego od dawna pragnąłem. Zdawałam sobie sprawę, że prawdopodobnie podwoił ceny. Jakie było moje zdziwienie, gdy okazało się, że ceny podniósł trzykrotnie! Postanowiłam się upewnić, że nie jest to żart ani jego chęć pokazania mi konkretnie, jak pomogłam mu w jednej sesji metodą terapii kognitywno-obrazowej. Znalazłam go w pierwszej trójce tatuażystów w naszym mieście! Nie pozwoliłam sobie zapłacić trzy razy więcej, ale po raz kolejny przekonałem się: metoda działa bardzo dobrze w kwestiach pieniężnych.

Tatiana Pawelkina, Samara (Rosja)

Praktykujący psycholog, terapeuta Gestalt, prowadząca gier społecznych i psychologicznych, organizator seminariów szkoleniowych z zakresu gier

Güntera Horna. Konsultant ds. relacji:

rodzinnych;

rodzic-dziecko;

małżeńskich;

rozwoju osobistego;

w formacie indywidualnym i grupowym, a także online.

Prowadząca warsztaty samopoznania i samorozwoju. Certyfikowany specjalista w pracy z MAC.

Na konsultacji kobieta w wieku 50 lat z małym, z zawodu przedsiębiorca. Rozwija własny biznes sieciowy. Zwróciła się z celem dotyczącym finansów. Ważne jest, aby osiągnęła taki poziom dochodów, aby pieniądze wystarczały na zaspokojenie wszystkich potrzeb (podróże, możliwość robienia zakupów, robienia prezentów, dokonywania wszystkich niezbędnych płatności).

Idealnym obrazem, jaki wyobraziła sobie klientka, jest jej pobyt w jednym z rosyjskich miast, w domu w starym stylu. Klientka znajduje się w starej części miasta: robi zakupy w sklepach, wchodzi do kawiarni. Obok kawiarni zaparkowany jest należący do klienta nowy samochód — czerwona mazda cx5. Ciepły sezon. Na klientce lekka, piękna sukienka. Czuje się wolna i lekka, jest szczęśliwa i ma się dobrze.

Zapytana, co jest nie tak z tym idealnym obrazem, klientka wspomniała o obecnym poczuciu samotności. Została poproszona o stworzenie obrazu metafory charakteryzującej to uczucie. Na obrazie roboczym jest kwiat. Jest piękny i zadbany, ale jego głowa opadła. Kwiat rośnie w kraju, jest otoczony zaroślami trawy o czerwono-różowawym kolorze. Na pytanie, co można zmienić na tym obrazie, aby było co najmniej trochę lżej, klientka wyobraziła, że chmury się zagęściły i zaczął padać deszcz. W tym samym czasie głowa kwiatu wyprostowała się i uniosła.

Zmiany w obrazie były wprowadzane stopniowo: najpierw pojawiła się chmura, potem zaczął padać deszcz, pojawiło się pragnienie, aby głowa kwiatu wzrosła… Wszystko to wiązało się z poczuciem zainteresowania.

Następnego dnia obraz zmienił się w następujący sposób: deszcz poszedł mocniej, kwiat chciał się wyprostować. Następnie na obrazie pojawił się robak, który zaczął rozluźniać glebę wokół korzeni rośliny. Kwiat zaczął rosnąć i zyskiwać siłę. Potem znowu padał deszcz, kwiat chciał puścić procesy. Pojawiło się poczucie ulgi, pojawiła się możliwość wzrostu.

Na drugim spotkaniu ze specjalistą (tydzień później) kwiat z obrazu został „przeniesiony” do kwietnika w centrum miasta na środku rynku. Wokół znajdowały się fontanny i ławki do odpoczynku. Kwiat wyrósł teraz na środku klombu — zadbany i mocny, z dużymi, bogatymi liśćmi. Klientka miała poczucie satysfakcji z wyimaginowanego obrazu.

Kolejnym zmienionym elementem było przeniesienie obrazu z klombu na pocztówkę w rękach dziewczynki. Według klientki jest to wewnętrzne dziecko obserwujące obraz. W swojej wyobraźni klientka podeszła do tej dziewczyny i przytuliła ją. Następnego ranka dziewczynka „urosła”.

Kolejnym krokiem było połączenie klientki z jej wewnętrznym dzieckiem. W rezultacie kobieta poczuła harmonię i wewnętrzną siłę, poczucie, że wszystko, co niemożliwe, jest możliwe, wewnętrzne światło, rozciągające się na wszystkich i na wszystko.

Zapytana o stosunek do tego obrazu klientka odpowiedziała, że bardzo jej się podoba. Powiedziała, że widzi siebie w swoim biurze; wszystko, co robi, wywołuje poczucie wewnętrznej siły i spełnienia. Klientka wspomniała o przypływie siły i energii, gotowości do działania.

Jako krok kontrolny została zaproszona do mentalnego powrotu do idealnego obrazu i ponownego spaceru ulicami, którymi spacerowała. Na pytanie, czy coś się zmieniło na obrazie, czy istnieje poczucie czegoś złego, udzielono następującej odpowiedzi: klientka nadal widziała siebie samą, ale to jej nie przeszkadzało. Wiedziała, że to tymczasowe i zależy od jej chęci. Jeśli chce mieć kogoś w pobliżu, nie będzie to duży problem. Jednak w tej chwili czuje się całkiem komfortowo, ma pewność siebie. Wzrosła również liczba sprzedaży osobistej, a także liczba nowych dystrybutorów dołączających do zespołu.

W sumie sytuacja zajęła trzy tygodnie — trzy spotkania ze specjalistą i trzy tygodnie niezależnej pracy z codziennym raportem na tym etapie procesu.

Finanse i relacje

Anastazja Murtazina, Czelabińsk.

Psycholog-konsultant, mistrz gier psychologicznych, certyfikowany konsultant MAC, autor kart metaforycznych i technik pracy z nimi.

Przepracowałam swoje relacje z ojcem w przeszłości. Zgodnie z metodą terapii kognitywno-obrazowej przekształciłam tylko jeden obraz, ale teraz zauważam jakościową poprawę relacji w rodzinie. Od męża odczuwa się więcej emocjonalnego ciepła.

Przepracowano obraz z ojcem, który „wprowadziłam do zasobu”. Mniej więcej miesiąc później spotkałam się z rodzicami. Były trzy długie uściski z tatą; negatywne odczucia, które pojawiły się wcześniej, były teraz nieobecne.

Ojciec przypomniał sobie zabawny przypadek z dzieciństwa. Kiedyś postrzegałem ten przypadek z pewną niechęcią. Teraz uśmiechnęła się i pomyślała: „Och, jaka byłam mądra, że w tej sytuacji odpowiedziałam tak umiejętnie, nie obrażając dorosłego, a jednocześnie zachowując godność!” W ten sposób zmieniło się spojrzenie na przeszłość, a także na teraźniejszość. Zauważyłam, że z łatwością przytulam tatę, kładę mu głowę na ramieniu. To były bardzo ciepłe chwile komunikacji ojca z córką. Bez pretensji, urazy, niezadowolenia.

Nieskończenie wdzięczna autorce metody terapii kognitywno-obrazowej Anastazji Kolendo-Smirnova już tylko za to. Myślałam, że już nigdy nie będziemy mieć tak ciepłych, serdecznych chwil jak w dzieciństwie. O nich też zaczęłam stopniowo wspominać. —

Opowiem o pracy nad relacjami z pieniędzmi za pomocą metody terapii kognitywno-obrazowej.

Nie zostawiło poczucie niepokoju, że nie będę miała co miesiąc takiej sumy zarobionej z mojej działalności, że powstałaby sytuacja „czasem mało, czasami dużo”. Wyobraziłam sobie lęk w postaci obżartej otyłej kobiety. Przepraszam za slang, ale właśnie taki emocjonalny był dla mnie ten obraz strachu przed brakiem stabilności finansowej.

Ostateczna zmiana: wyrósł duży kwiat, w którego rdzeniu znajdują się duże banknoty. Kwiat „wyrzuca” te pieniądze, a kobieta w eleganckiej sukience kręci się w fontannie pieniędzy.

Przepracowanie relacji ze światem: obraz mrówki, która pracuje na farmie mrówek (w specjalnym akwarium). Symbolizuje poczucie bezsensowności.

Pierwsza zmiana: mężczyzna zwrócił uwagę na mrówkę i zaczął ją obserwować z zainteresowaniem.

Ostateczna zmiana: mrówka w lesie, buduje wraz z innymi mrówkami miasto mrówek. —

Obraz pieniędzy przedstawiłem w formie obrazu: człowiek gryzie jabłko, a tam robak.

Pierwsza zmiana: osoba obrała jabłko ze skórki i wnętrzności, aby później coś z niego ugotować.

Ostateczna zmiana: z jabłek zrobiono wiele przetworów w różnych słoikach.

Dzień po zakończeniu pracy nad trzema wymienionymi obrazami, kilku klientów zapisało się do mnie na konsultacje. Pracując później z metaforycznymi kartami asocjacyjnymi, zobaczyłam potwierdzenie mojego przejścia na nowy poziom świadomości, życia.

Metoda terapii kognitywno-obrazowej działa i się cieszę!

Teraz jestem w trakcie przepracowywania trwogi z powodu niezrozumienia, skąd przyjdą do mnie klienci. Pierwszy obraz wyobraziłam siebie na korytarzu z wieloma zamkniętymi drzwiami, próbuję otworzyć drzwi, ale nie ma klamki. Następna zmiana: uchylają się kolejne drzwi, stamtąd pada jasne białe światło. Potem drzwi całkowicie się otworzyły, korytarz rozświetlił się. Następnie pozostałe drzwi zostały uchylone. W kolejnym kroku nastąpiło opóźnienie: zmiany nie poszły, chociaż „wypróbowałam” różne opcje. W rezultacie na obrazie roboczym zaczęłam wirować w tańcu. Następna zmiana przyszła łatwo, a wraz z nią świadomość, że pojawiła się we mnie pewna wewnętrzna pewność, że poradzę sobie ze wszystkim.

Chciałabym również podzielić się moimi pierwszymi doświadczeniami z terapią kognitywno-obrazową podczas nauki tej metody.

Pracowałam z prośbą o przeprowadzenie gier transformacyjnych. W tym momencie w moim arsenale psychologicznym były gry, ale jednocześnie istniał strach przed ich zastosowaniem w praktyce. Na samym początku przepracowania celu terapii metodą terapii kognitywno-obrazowej ustaliłam, że przyczyną jest tak zwany „syndrom oszusta”, a także strach przed tym, czy mój mąż poradzi sobie z córką, podczas gdy ja prowadzę gry. To znacznie więcej niż zwykłe półtorej godziny.

Nie minął tydzień, odkąd prowadziłam trzy godziny gry. W tym samym czasie mąż spokojnie zajmował się córką. W połowie gry zauważyłam, że jestem całkowicie spokojna.

Kolejna obserwacja może wydawać się fantastyczna. Obraz strachu o córkę przedstawił mi się jako człowiek na bagnie. W trakcie transformacji dodałam człowiekowi silne ręce. Następnego dnia w moim życiu wydarzyło się zdarzenie. Opowiem prehistorię. Mój mąż sam zaprojektował szafę i prawie ją zmontował. Pozostała tylko jedna ścianka boczna o wysokości 2,7 metra. Stała pod ścianą sypialni, pod kątem. Byłam w salonie. Nagle zobaczyłem, że moja córka poszła pod ścianką, popchnęła ją… i ta zaczęła szybko zjeżdżać po podłodze! Jeszcze trochę i…

W tym momencie podbiegłem, złapałem tę ciężką ściankę i zawołałam męża. Dopóki nie zabrał córki i nie przechwycił tej drewnianej części szafy, trzymałam ją siłą własnych rąk.

Terapia kognitywno-obrazowa otwiera dla mnie nowe aspekty pracy z klientami. Na przykład zauważyłam tendencję do zaprzestania pracy, do zaniechania procesu. Wydawałoby się, co może być łatwiej niż praca z obrazem i systematyczna jego transformacja? Jako terapeuta daję klientowi „wędkę” i wyjaśniam, jak z niej korzystać. Ostrzegam przed odpowiedzialnością: w końcu, jeśli po prostu włożysz wędkę i nie złapiesz jej, możesz pozostać głodny. W takim przypadku podczas pracy może wystąpić opór. To normalne. Na przykładzie tej samej wędki: haczyk zaczepił się o glony. Glony w tym przypadku są metaforą oporu. Następnie terapeuta pomaga „uwolnić haczyk”.

Opowiem kilka przypadków z mojej praktyki.

Cel kobiety (nazwiemy ją N.) na początku sesji nie został ustalony. Odczuwała emocjonalny upadek. Z pomocą MAC ustaliliśmy dla niej sytuację, która ją niepokoiła. Sformułowali cel: pozwolić sobie na przyjemną rozrywkę z przyjaciółmi, kiedy może być w momencie komunikowania się z nimi bez niepokoju o dzieci i męża, bez pośpiechu i chęci jak najszybszego powrotu do domu. Przed terapią były to rzadkie chwile, które nie sprawiały jej przyjemności z powodu niepokoju podczas spotkań.

N. utworzyła pożądany obraz, a następnie obraz roboczy. W wyniku pracy obraz czarnego wiadra z wypalonymi śmieciami i zapachem spalenizny został przekształcony w wiadro dla dzieci na piaszczystym brzegu. Tymczasem w rzeczywistości przyjaciółki zaprosili ją do wspólnej kawiarni. Zgodziła się. Podczas spotkania była spokojna i w pełni cieszyła się komunikacją z przyjaciółkami. Mąż i dzieci odpowiednio przyjęli jej wypoczynek z przyjaciółkami.

Ważne! Nie możesz przerwać transformacji obrazu!!!

Podam przykład z praktyki. Kobieta (nazwiemy ją E.) przyszła z prośbą o nawiązanie relacji z matką. Postanowiliśmy pracować z terapii kognitywno-obrazowej. E. stworzyła obraz i rozpoczęła jego transformację. Jednak w pewnym momencie napotkała opór i przestała pracować z obrazem. Natomiast w życiu relacje z matką były napięte. Kłótnie stawały się coraz częstsze. E. przyszła do mnie ponownie za dwa tygodnie. Zaczęliśmy pracować nad sytuacjami za pomocą metody terapii kognitywno-obrazowej dla tych, którzy nie widzą obrazu. Ta opcja jest dłuższa, ale także skuteczna.

Podałem ten przykład, aby ponownie zwrócić uwagę na znaczenie systematycznej pracy z obrazami. Tutaj należy wyraźnie zrozumieć, że nie jest to tylko zmiana obrazu. W ten sposób prowadzimy uzasadniony dialog z nieświadomością, aby osiągnąć sytuację „win-win”, to znaczy negocjujemy z podświadomością w jej języku, przekonując ją, że wcześniejsze postawy nie przynoszą nam już korzyści, jak to było wcześniej. Jednak robimy to, aby nie było przegranych i nie było stresu. Aby to zrobić, musisz stopniowo, ale systematycznie pracować przez kilka dni z metodą terapii kognitywno-obrazowej.

Opowiem o mojej praktyce pojednania matki i córki. Przyszły razem. Po kontrowersjach znaleźli wspólny cel i ukształtowali obraz tego, jakimi chcieliby mieć relację. Obraz roboczy nie został natychmiast utworzony. Początkowo córka nie akceptowała obrazu, potem matka się nie zgadzała. Jednak z moją pomocą (poprzez specjalne pytania) udało im się to.

Roboczym obrazem był narysowany mały człowieczek, którego nogi, ręce i głowa są oddzielone od ciała. Z wprowadzonymi zmianami (nie ze wszystkimi!) zgadzały się. Mimo to znalazły wspólne rozwiązania, które odpowiadały obydwom.

W chwili pisania tego tekstu praca z obrazem wciąż trwa, ale poprawa relacji już istnieje. Mniej się kłócą. Zaczęli się nawzajem słuchać i słyszeć opinię przeciwnej strony. Relacje się wyrównały. Matka nie angażuje się już w trójkąt między córką a synem, tak jak kiedyś.

W ten sposób metoda terapii kognitywno-obrazowej sprawdziła się z najlepszej strony z różnymi żądaniami. W tym również z wnioskami o charakterze finansowym.

Przykład z praktyki: klient jest kierownikiem wydziału sprzedaży.

Przed:

— Brak pewności siebie jako lidera

— Niespełnienie planu sprzedaży

— Sabotaż przez pracowników

— Poczucie beznadziejności sytuacji

Cel:

Pewnie i spokojnie prowadzić i realizować plan sprzedaży, zarobić pewną kwotę pieniędzy.

Po pierwszym tygodniu pracy metodą terapii kognitywno-obrazowej:

— Zarobił żądaną kwotę

— Realizowany plan sprzedaży

— Jasno wytyczona praca działu

Postęp:

Kontynuuje pracę z obrazami metodą terapii kognitywno-obrazowej.

Podałam tutaj najbardziej pamiętne przykłady. Co ważne: w 90% przypadków, w około 4—7 dniu pracy, klienci mają opór. Należy o tym ostrzec przed rozpoczęciem pracy. Sprecyzować, czy dana osoba jest rzeczywiście gotowa na szybkie zmiany, brać odpowiedzialność za transformację obrazów, a w przypadku oporu skontaktować się z terapeutą. Co się stanie, jeśli otworzysz ranę, ale nie zszyjesz? Tak i tutaj: jeśli prace się rozpoczęły, należy je ukończyć, mimo że można pokusić się o porzucenie wszystkiego. Przypomnieć pożądany obraz i to, w jakim celu wykonywana jest praca, i kontynuować. A wynik zadowoli również tym, jak delikatnie „wkomponuje się” w życie (niby zawsze tak było).

Metoda terapii kognitywno-obrazowej w pracy z relacjami

W pracy z relacjami metoda terapii kognitywno-obrazowej ma złożone kombinacje klasycznej pracy metodą z dodatkowymi wspólnymi metaforami, które są wspólnie prowadzone przez dwie osoby. Ponadto zwykłe relacje partnerskie z reguły wymagają opracowania relacji dzieci i rodziców. Bardziej szczegółowe poznawanie wykorzystania metody w kontaktach z relacjami odbywa się na kursach szkoleniowych dotyczących metody terapii kognitywno-obrazowej. Możesz zorientować się, jak taka praca jest wykonywana na poniższych przykładach.

Konflikt w relacjach

Dewiaterikova Daria Rudolfowna, arteterapia, psycholog.

Metoda terapii kognitywno-obrazowej. Praktyka.

W dzisiejszym szybko zmieniającym się świecie ludzie nie mają czasu i energii na złożone teksty, algorytmy działania i długie procesy myślowe.

Pytania są rozwiązywane przez szybkie naciśnięcie klawiszy w wyszukiwarce. Zwracając się do psychologa, klienci marzą również o uzyskaniu szybkich rezultatów w postaci „pigułki”. Dlatego teraz rośnie zapotrzebowanie na terapię krótkoterminową. Pod głównym warunkiem, że klient wie, czego chce i jest gotowy do zmiany. W końcu „pigułka” nie jest psychologiem, ale on sam, najważniejsze jest działanie! Prawdopodobnie od tego skojarzenia pochodzi także tytuł książki „Magiczna pigułka to ja. Metoda terapii kognitywno-obrazowej”.

Teraz w rękach specjalistów pojawiła się szybka, bezpieczna i prosta metoda — terapia kognitywno-obrazowej. Opiszę swoje wrażenia i niezwykłe przykłady w pracy.

W kilku słowach: jeśli nagle pojawią się jakiekolwiek obawy (zranić klienta, zranić wspomnienia, dać trudne zadanie), jeśli utkniesz w martwym punkcie, w konflikcie lub „nie rozumiem, jak to wyjaśnić”, z parami, a nawet z dziećmi, wówczas uniwersalną opcją dla każdej sytuacji jest metoda terapii kognitywno-obrazowej! Ponieważ klient sam znajduje wszystkie swoje decyzje i jest w trybie 24/7. Zadaniem psychologa jest prawidłowe ukierunkowanie, nie przyśpieszać i, jeśli to konieczne, korygować pozytywny obrazu. Czasami w pracy wydaje się nawet, że metoda, zgodnie z nazwą, podobnie jak zwierzę, żyje własnym życiem obok klienta i pomaga mu przejść do pozytywnego stanu.

Idealnie, w większości przypadków osoba widzi swoje zadanie lub problem jako obraz. Odczuwa negatyw i przedstawia obraz tego stanu jako swoją metaforyczną fabułę, a następnie stopniowo zmienia go na lepsze. Oznacza to, że dana osoba nie pracuje z gotowymi symbolami lub obrazami innych ludzi, ale sama tworzy je ze swojej podświadomości zgodnie ze swoimi uczuciami. Tej klasycznej opcji mogą towarzyszyć rysunki, listy i dużo emocjonalnej głębokiej pracy.

Na przykład osoba pracowała nad relacjami z matką. Obraz przedstawiał ogromny, nieusuwalny kamień w ziemi. Praca przebiegała ciężko, krok po kroku, bardzo emocjonalnie, ale z wielkim pragnieniem. Za pomocą łopaty, miłości, wody i kwiatów w ciągu około dwóch tygodni udało się zakopać kamień i całkowicie zmienić obraz. Tymczasem w życiu ten „kamień” stał się pierwszym, który zmienił się w nawiązywaniu wszelkich relacji wokół.

Czasami w pracy z klientami, z różnych powodów, w tym korzyści, istnieje opór w tworzeniu obrazów. Nawet gotowe metaforyczne karty asocjacyjne „oporny umysł” może nie zaakceptować jako „cudze obrazy” i będzie „czekał na swoje”. Na tym etapie zadaniem psychologa jest wskazanie głębokości problemu (w końcu im większy opór, tym bardziej znaczące zmiany muszą nastąpić). Potem pozwolić zapomnieć o niej i pozwolić jej odejść. Obraz pojawi się sam, gdy osoba będzie gotowa do pracy.

W mojej praktyce zdarzały się przypadki, gdy obraz w ogóle nie chciał przyjść, w żadnych wariantach. Na przykład obrazy o relacjach z matką lub ze wszystkimi krewnymi zostały spokojnie utworzone i stopniowo (w różnym tempie) przekształcone. Obrazu z tatą w ogóle nie można było sobie wyobrazić, jakby istniał wewnętrzny zakaz omawiania tego tematu raz po raz. Pewnego razu, po konflikcie z innym dorosłym mężczyzną, obraz pojawił się nagle sam. W postaci dużej starej czarnej płyty. Pojawiły się uczucia i świadomość istoty problemu, decyzja o tym, co robić i jak myśleć dalej. Dopiero potem można było zrobić następny krok. Trzeba było trochę czasu na start.

W innym przypadku z relacjami w małżeństwie obraz pojawił się natychmiast, ale przez ponad miesiąc wcale nie chciał się zmienić, aż do agresji. Zmiany również czekały na swój czas. Para jest małżeństwem od 20 lat. Twierdzili, że okresowo w związku dochodzi do wyobcowania i zimna. Mąż obwiniał żonę, czuł się „samotny i opuszczony, stojąc przed wielką zimną ścianą”, czekał, że „żona musi przyjść i go ogrzać”. Żona nie rozumiała zarzutów. W oczekiwaniu na „dorosłe męskie zachowanie” poczuła się winna obok „kapryśnego dziecka, które cierpi”. Zasobów brakowało obu.

Bierna agresja zabrzmiała w dialogu ze słowami „zawsze/nigdy”, „powinieneś/powinnaś”, „czekałem i czekałam”, „ile mogę” i „co dalej robić”. Napięcie emocjonalne zostało zredukowane, gdy konflikt międzyludzki został przeniesiony na obrazy wspólnie tworzonego obrazu poprzez proces dysocjacji.

Był to obraz wielkiej zimnej ściany opisującej odczucia obu w konflikcie. Na początku istniała opcja, że ściana jest „zimną żoną”. Jednak w dialogu doszli do wniosku, że ściana wciąż jest obrazem jego wewnętrznego konfliktu, przeszkodą, którą musi pokonać sam. A żona, kochająca i ciepła, stoi w pobliżu, wierzy w swojego mężczyznę i czeka, aż sobie poradzi. Nie porzuca go z niechęci, ale wspiera. Wspólnie postawili wspólne zadanie pokonania tej ściany bez agresji i osądu, każdy w swojej roli. Zmiana obrazu nie działała przez bardzo długi czas. Raz po raz mąż zirytowany powiedział, że nic nie może zrobić. Żona cierpliwie czekała. W tym okresie, kiedy pojawiły się nowe podziały, „ściana” i to zadanie stały przed nimi. Oboje rozumieli, co każdy musi zrobić: pokonać przeszkodę, być wsparciem dla siebie nawzajem, w smutku i radości — tak, jak się zgodzili! W tym czasie w całym systemie rodzinnym coś się zmieniło, łatwiej było się komunikować i rozwiązywać palące problemy. W pobliżu nie żyli wrogowie, ale sojusznicy. Pewnego dnia w rozmowie, pamiętając o nieusuwalnej ścianie, mąż nagle powiedział: „nie ma ściany, od dawna postawiłem schody i przeszedłem dalej”. Był bardzo zadowolony z siebie.

Można długo szukać i analizować związki przyczynowo-skutkowe tego konfliktu rodzinnego. O całym zestawie traumy z dzieciństwa, teorii przywiązania, porzucenia, pozycji ofiary, dziecka, rodzica, dorosłego itp. Istnieje wiele opcji indywidualnej i rodzinnej pracy terapeutycznej w leczeniu ran. Życia nie można zaczynać od zera, nie ma czasu na czekanie i nie ma idealnych sytuacji, zwłaszcza w rodzinie.

W ten sposób, mając wielkie pragnienie, dwie osoby praktycznie samodzielnie przekroczyły tę emocjonalną przeszkodę, stały się nieco mądrzejsze i szczęśliwsze. Wspólnym wysiłkiem była to metoda terapii kognitywno-obrazowej, która pomogła ostrożnie poradzić sobie z długotrwałym powolnym konfliktem. Kolejne będą nowe wyzwania i nowe rozwiązania. Dzięki temu niesamowitemu doświadczeniu będzie im znacznie łatwiej sobie z nimi poradzić, ponieważ nauczyli się już tworzyć i przekształcać „swoje prawdziwe obrazy w bardziej komfortowe”.

Taka oto ciekawa metoda, dlatego nazywa się kognitywna, dlatego obrazowa i, jak mówi autor metody Anastazja, również „samonaprowadzająca”!

Relacje dzieci i rodziców

Bobrownicka Maria, Moskwa (Rosja).

Praktykujący psycholog dziecięcy, psycholog rodzinny konsultant. Mistrz gier psychologicznych.

W celu uzyskania porady najczęściej kontaktują się ze mną rodzice zaniepokojeni zachowaniem dziecka, a także dzieci w wieku dojrzewania, które martwią się kwestiami tożsamości. Prawie za każdym razem, po krótkiej rozmowie, wchodzimy w problematyczne pole relacji w rodzinie. Relacje te stają się głównym życzeniem klienta.

Jako przykład pracy metodą kognitywno-wyobrażeniowej podaję przypadek klientki Mariny, 15-letniej nastolatki wychowanej w rodzinie zastępczej. Osobno zwracam uwagę, że w celu zachowania poufności wszystkie dane osobowe klientki uległy zmianie.

Marina skontaktowała się ze mną w sprawie przeżycia swojej tożsamości płciowej. Po kilku zadanych przeze mnie pytaniach wyszliśmy na związek z jej przybranym ojcem. Dziewczyna skarżyła się na istniejące trudności: nie odczuwała uznania ze strony przybranego ojca. Wydawało jej się, że unika komunikacji z nią i dużo krytykuje. Marina przyznała, że czasami celowo prowokuje go do konfliktu, aby w emocjonalnie naładowanej sytuacji wyjaśnić przyczyny takiego, jak jej się wydawało, „negatywnego” stosunku do niej.

Kontynuując pracę nad skargą, dotarliśmy do traumatycznych doświadczeń Mariny z dzieciństwa, dotyczących jej związku z biologicznym ojcem dziewczynki. Zmarł 7 lat temu, ale Marina nadal miała wobec niego niewypowiedziane uczucia. Tak nieświadome dążenie dziewczynki do rozwiązania wewnętrznego konfliktu sprawiło, że rzutowała swoje uczucia do biologicznego ojca na ojca przybranego.

Tak więc cel klientki brzmiał „stosunek do biologicznego ojca”. W metodzie terapii kognitywno-obrazowej praca odbywa się z obrazem znaczącej osoby, która jest wyryta w duszy klientki. Dlatego poprosiłam Marinę w trakcie naszej pracy o stworzenie i przedstawienie obrazu jej biologicznego ojca takim, jakim był za życia.

Zgodnie z algorytmem terapii kognitywno-obrazowej, na początek poprosiłem Marinę o stworzenie pożądanego obrazu jej związku z biologicznym ojcem. Ponieważ ojciec już umarł, konieczne było przedstawienie relacji z przeszłości, kiedy żył. Należy zauważyć, że w metodzie terapii kognitywno-obrazowej „pożądany obraz” jest zawsze reprezentowany przez klienta z jego przyszłości. Mój przykład jest wyjątkiem. Pożądany obraz Mariny okazał się następującym: dziewczyna i jej ojciec stoją naprzeciwko siebie. Mówi mu, że go kocha.

Drugim krokiem było poszukiwanie negatywnego przekonania poprzez uczucia. Słuchając swoich uczuć, Marina zakwestionowała rzeczywistość obrazu i zauważyła, że obok ojca zawsze czuła się bardzo samotna.

Poczucie samotności stało się punktem wyjścia do stworzenia „roboczego obrazu” lub metafory istniejącego głębokiego negatywnego przekonania. Marina opisała obraz roboczy w postaci dużego rogu pokoju, w którym stoi twarzą do ściany — mała i samotna.

Kolejnym etapem metody terapii kognitywno-obrazowej jest transformacja terapeutyczna obrazu roboczego. Poprosiłem Marinę, aby mentalnie zmieniła jeden element na obrazie, aby była łatwiejsza, a uczucia przyjemniejsze. Po chwili namysłu Marina dodała obraz dłoni dorosłego mężczyzny, który sięga po nią, stojącą w kącie. Wyjaśniła: „Ta pomocna dłoń, jest dobra. Ktoś z dorosłych przyszedł mnie pocieszyć. Może odebrać z tego samotnego kąta”. Marina poczuła ulgę. Więc dodany element został wybrany poprawnie!

Nasze spotkanie dobiegło końca. Powiedziałam Marinie, co robić dalej i poprosiłam, żeby codziennie pisała mi raporty z postępów. Umówiliśmy się na spotkanie za tydzień i omówienie wyników.

Pierwszy raport Marina przysłała mi wieczorem następnego dnia. Napisała: „Kiedy przypomniałam sobie wczorajszy obraz, na którym stoję w kącie, a ktoś podaje mi dłoń pomocy, z jakiegoś powodu poczułam lekki smutek. Chciałem poprawić obraz i dodałem do obrazu osobę, która była właścicielem tej dłoni”. Tym człowiekiem okazał się ojciec Mariny. Proponował, żeby z nim porozmawiała. To, że ojciec zaproponował rozmowę, pocieszyło Marinę i uradowało ją (tak mało komunii mieli za jego życia). Teraz obraz całkowicie podobał się dziewczynie.

Następnego dnia Marina napisała, że z jakiegoś powodu nie może utrzymać uwagi na obrazie po ostatniej transformacji przez ponad 2—3 sekundy. Obraz staje się rozmazany i to ją niepokoi. Po kilku sugestywnych pytaniach z mojej strony dziewczyna powiedziała, że obraz mógłby być stabilny, gdyby nie miał oczu. Rozmowa z ojcem twarzą w twarz okazała się dla Mariny zbyt trudna, nawet mentalnie. Aby poprawić sytuację, Marina przekształciła obraz, zwiększając w nim odległość między sobą a ojcem. Obraz stał się stabilny, postrzegany łatwiej, radość z wyimaginowanego procesu komunikacji powróciła.

Trzeciego dnia nie dostałam raportu. Marina przyznała później, że „nie mogła zmusić się do pracy nad obrazem”. Ciągle się rozpraszała, wymyślając sobie różne zajęcia. Przypuszczałam, że opór Mariny jest spowodowany głębokim rozwojem jej wewnętrznego konfliktu. Głośno poprosiłem Marinę, aby nie opuszczała pracy i na pewno jutro kontynuowała pracę nad transformacją obrazu.

Następnego wieczoru zadzwoniła do mnie i poinformowała, że jej zdjęcie znów jest niestabilne. Co więcej, wizerunek ojca w jakiś sposób sam przekształcił się w wizerunek jej przybranego ojca. Marina była całkowicie zdezorientowana i nie wiedziała, jak się z tym wszystkim czuć. Starałem się pocieszyć dziewczynę i wyjaśniłam, że w ten sposób jej nieświadomość rzutuje stary związek na nowy. Zdarza się to ludziom, gdy są emocjonalnie zależni od starych związków z tego czy innego powodu.

Konieczne było kontynuowanie pracy w związku Mariny i jej biologicznego ojca. Poprosiłem dziewczynę, aby zmieniła lub dodała jeden element na zdjęciu, aby znów poczuła się komfortowo, może radośnie. Decyzja przyszła do niej natychmiast. Ponieważ przybrany ojciec Mariny miał charakterystyczny znak (nosił brodę), którego jej biologiczny ojciec nie miał, dziewczyna po prostu mentalnie usunęła ten szczegół (brodę) z jej wyimaginowanego vis-a-vis. Teraz znów był to obraz jej biologicznego ojca i znów szczerze rozmawiali.

Następnego dnia Marina poinformowała, że transformacja obrazu była niewielka: aby poprawić jej percepcję, dziewczyna zmieniła pozę rozmówców na bardziej otwartą, a ubrania na domowe.

Szóstego dnia w swoim raporcie Marina napisała, że obraz przekształcił się z prostej komunikacji dwóch osób we wspólną aktywność — łowienie ryb. Wybrała wędkarstwo, ponieważ niespodziewanie przypomniała sobie, że kilka razy naprawdę łowiła ryby z ojcem. Marina lubiła taki obraz bardziej, ponieważ był on wiarygodny. A wspólne łowienie ryb było dla niej alternatywną komunikacją.

Siódmego dnia spotkaliśmy się. Zapytałam Marinę, jak teraz postrzega swój obraz, co czuje. Odpowiedziała, że jest w nim szczęśliwa. Obraz wywołał u niej najbardziej pozytywne emocje. Marina nie mogła wymyślić niczego, co mogłoby poprawić obraz. W ten sposób dochodzimy do ostatniego etapu metody terapii kognitywno-obrazowej — „weryfikacji”.

Poprosiłem Marina, aby przypomniała sobie i ponownie szczegółowo wyobraziła sobie pożądany obraz. Po czym zadać sobie pytanie: „Jak się teraz czuję w nim?”, „Co odczuwa?”

Marina ze zdziwieniem zauważyła, że nie ma już poczucia samotności! Jednak z obrazu pożądanego wciąż trudno było jej wypowiedzieć słowa miłości. Po chwili zastanowienia Marina powiedziała, że czuje wstyd. Na moje pytanie, z czym to może być związane, dziewczyna nie była w stanie odpowiedzieć. Przypuszczałam, że przyczyną mogą być wyparte przekonania, które pojawiły się na wcześniejszych etapach rozwoju, kiedy powstaje poczucie wstydu.

Zaproponowałem Marinie stworzenie obrazu, metafory jej poczucia wstydu. A następnie pracuj z nim podobnie do poprzedniego obrazu roboczego. Marina natychmiast się zgodziła. Oto metafora, którą stworzyła: „W ciepły letni dzień stoję na ruchliwej ulicy zupełnie nago”. Teraz trzeba było przekształcić obraz roboczy, wprowadzając do niego jeden element, aby zaczął wywoływać pozytywne emocje. Jednak Marina nie mogła znaleźć odpowiedniego elementu do transformacji. Poinformowała, że odczuwa tak wielki wstyd, że żadna transformacja nie jest możliwa. Następnie poprosiłem Marinę, aby przetestowała swoje poczucie wstydu w skali od 0 do 100. Podała liczbę 95. Układ wegetatywny dziewczyny wydawał się potwierdzać wynik testu: policzki Mariny były różowe, dłonie były nawilżone. Zaproponowałem Marinie przeprowadzenie dodatkowej techniki, która pomogłaby jej przejść dalej w pracy. W tym celu wybrałem ćwiczenie z EMDR — „uściski motyla”. W razie potrzeby ćwiczenie można znaleźć w książkach Anastazji Kolendo-Smirnovej „Psychosomatyka”, „Terapia kognitywno-obrazowa” lub w Internecie.

Po ukończeniu techniki ponownie poprosiłem Marinę, aby przetestowała swoje poczucie wstydu w skali od 0 do 100. Liczba znacznie spadła — do 45 (!). Następnie poprosiłem Marinę, aby ponownie wróciła do roboczego obrazu i spróbowała go przekształcić. Rozwiązanie znalazło się szybko. „To performance! Akcja teatralna na ulicy!.. Jeszcze, oczywiście, trochę niezręcznie. Jest to jednak rola aktora, coś o wrażliwości w zespole” — tak Marina opisała swój wizerunek na obrazie. Stan emocjonalny dziewczynki znacznie się poprawił. Tego dnia praca została zakończona.

Dzięki nowemu roboczemu obrazowi Marina pracowała dwa razy dłużej. Kilka razy musieliśmy uciekać się do dodatkowych technik, aby promować i przekształcać obraz w pozytywny sposób. Kiedy obraz stał się całkowicie zadowalający dla Mariny, przeszliśmy do etapu weryfikacji. Pożądany obraz przedstawił się dziewczynie pozytywnie, z radością wizualizowała obrazy siebie i swojego ojca. Na obrazie spokojnie i pewnie mówiła ojcu o swojej miłości do niego. Tak więc, po przepracowaniu relacji z ojcem, Marina była w stanie zaakceptować część swojej osobowości i zmienić swój stosunek do przybranego ojca.

Spotkaliśmy się z Mariną za miesiąc. Zwróciła się do mnie o poradę w sprawie poradnictwa zawodowego. Zapytałam ją o jej związek z przybranym ojcem. Marina zauważyła, że zaczęli się więcej komunikować, a także planowali razem iść do kina. Nazwała swojego przybranego ojca „życzliwym” i „uważnym” i była szczerze zaskoczona, że wcześniej tego nie zauważyła.

Trauma i relacje z córką

Andriejewa Tatiana Siergiejewna, Iżewsk (Rosja).

Dyplomowany psycholog, mistrz gier psychologicznych, bioenergoterapeuta, masażysta.

Cel klienta: Istniało fizyczne zagrożenie dla życia, a kiedy przypomniano sobie sytuację, ciało natychmiast mimowolnie się kurczyło. Podczas pracy zastosowano metodę terapii kognitywno-obrazowej podczas sesji masażu. Aby rozwiązać problem, wystarczyła jedna sesja metody terapii kognitywno-obrazowej.

Następny cel: 42-letnia kobieta nie wie, jak powstrzymać pretensje dwudziestoletniej córki do wydarzeń z przeszłości. Kiedy córka miała siedem lat, klientka często zostawiała ją z matką.

W pracy nad metodą terapii kognitywno-obrazowej kobieta na wyimaginowanym zdjęciu przed wyjazdem delikatnie przytula córkę. Wynik przepracowania: tego samego wieczoru doszło do pojednania między klientką a jej córką. Podczas dalszej pracy z klientką z innym celem okazało się, że córka nie miała już pretensji dotyczących porzucenia.

Metoda terapii kognitywno-obrazowej w pracy z psychosomatyką

Metoda została pierwotnie stworzona do pracy z psychosomatyką. Dlatego jest to dokładnie obszar, w którym działa doskonale. Ponieważ pozycjonuję się jako specjalista w pracy z psychosomatyką, naturalne jest, że duża część moich klientów trafia do mnie właśnie z prośbami psychosomatycznymi. Metoda pokazuje bardzo dobre i bardzo szybkie wyniki w tym kierunku. Jednak jest bardzo ważny punkt: jeśli coś zrobisz źle, nie zgodnie z instrukcjami, możesz uzyskać silne zaostrzenie objawów. Dlatego nie polecam pracy z tym tematem bez pomocy specjalisty, na własną rękę.

Ataki paniki, lęk przed ciążą oraz relacje z synem

Sulejmanowa Alfija Galimzianowna. Samara (Rosja).

Magister psychologii. Arteterapeuta, specjalista od pracy z MAC (metaforyczne karty asocjacyjne). Psycholog dziecięcy. Doradca rodzinny.

Za pomocą techniki terapii kognitywno-obrazowej opracowała własny cel: nadopiekuńczość w stosunku do syna, zwiększony niepokój.

Ósmego dnia przepracowania uzyskano wynik: poziom lęku spadł, w tej chwili jest nieobecny. Z synem zaufanie i dobre relacje.

Praca z klientami.

Przypadek pierwszy. Klientka młoda dziewczyna, 23 lata. Ataki paniki. Od 18 roku życia dwa razy w roku prowadziła psychoterapię z zastosowaniem leków przeciwdepresyjnych. Pracowali z zastosowaniem techniki terapii kognitywno-obrazowej przez 11 dni. Po piątym dniu uzyskano pierwszy pozytywny efekt — obawy zniknęły. Sen znormalizował się czwartego dnia pracy. Po ósmym dniu klientka przestała przyjmować leki uspokajające.

Przypadek drugi. Klientka — młoda kobieta, 28 lat. Problem: strach przed ciążą. Piątego dnia niepokój z powodu możliwego początku ciąży zaczął się cofać. W dniu 13 pojawiła się chęć zajścia w ciążę. W dniu 14 — poczucie całkowitego spokoju, podjęcie decyzji o ciąży.

Ksenia jest jedną z moich pierwszych i ulubionych uczennic. Specjalizuje się w kierunku niepłodności psychogennej i jest autorką książki na ten temat. Pomimo rozległej wiedzy w tej dziedzinie, włączyła do swojego arsenału i metody terapii kognitywno-obrazowej. Oto, co się stało.

Metoda terapii kognitywno-obrazowej w pracy z niepłodnością psychogenną

Karaczun Ksenia Giennadijewna. Łuck.

Psychosomatolog. Trener Międzynarodowego Stowarzyszenia Psychosomatyki i Terapii Ciała. Członek Wschodnioukraińskiego Stowarzyszenia arteterapii. Konsultant w metodzie psychoterapii pozytywnej. Psycholog okołoporodowy. Certyfikowany trener. Certyfikowany specjalista w zakresie terapii kognitywno-obrazowej. Specjalista i autor MAC. Prowadząca gry psychologiczne. Prowadząca grupy do pracy z niepłodnością psychogenną. Autorka i prowadząca kursy „Diagnostyka i korekcja niepłodności psychogennej kobiet”, „Praca z klientami po poronieniach i nieudanych zapłodnieniach in vitro”. Autor gry transformacyjnej „Moje finanse NIE śpiewają romansów”.

Znam Anastazię Kolendo-Smirnovą od dawna i regularnie używam jej narzędzi psychologicznych w mojej pracy. Talie metaforycznych kart i gry psychologiczne zaprojektowane przez Anastazię, moi klienci przyjmują chętnie. Dzisiaj opowiem o metodzie terapii kognitywno-obrazowej, której jest autorką.

Ta metoda jest skuteczna i łatwa w użyciu. Zaczyna się od najważniejszej — wyznaczenia celu. Za pomocą tego narzędzia psychologicznego możesz opracować DOWOLNY cel w KAŻDYM wieku.

Pracuję z niepłodnością psychogenną, więc przetestowałem tę metodę dokładnie w tym kierunku.

Dane zamieszczane są za zgodą klientki.

Klientka: kobieta, 34 lata.

Skarga: strach przed macierzyństwem.

Cel: chcę pozwolić sobie na bycie mamą.

Pracowaliśmy nad tym problemem przez dwa miesiące. Technika terapii kognitywno-obrazowej była stosowana równolegle i jako zadanie domowe.

Obraz pożądanej przyszłości: klientka spaceruję ulicą z dzieckiem na rękach. W pobliżu znajduje się piękny wózek. Klientka jest pogodna i wysportowana, jest zadowolona z życia, wygląda na wypoczętą. Jej piersi są pełne mleka.

Zapytana, co jest nie tak na tym obrazie, klientka odpowiedziała, że młoda matka nie może dobrze wyglądać. Po prostu musi nie spać, mieć zmęczony wygląd, siniaki pod oczami, dodatkowe kilogramy.

Roboczy obraz: ogromna kobieta „toczy się” na wózku w zachód słońca.

Zmiany wprowadzone na obrazie:

— kobieta sama poszła pieszo;

— kobieta spuściła powietrze jak balon;

— opadła z niej jej obwisła skóra;

— kobieta pobiegła;

— pojawił się wózek dziecięcy, kobieta biegła już z nim;

— Zachód słońca zastąpił świt;

— kobieta karmi piersią dziecko.

Wynik: klientka przyszła do konsultacji kobiet na wizytę u lekarza w celu przygotowania się do ciąży. Strach przed macierzyństwem zniknął, zastąpiono uczucie przyjemnego podniecenia, poczucie, że spodziewa się dziecka. Myślę, że jej się uda.

Metoda terapii kognitywno-obrazowej jest rzeczywiście bardzo skuteczna. To tylko jeden przypadek z mojej praktyki. Dziękuję autorowi za dostępność metodyki.

Nadwaga, problemy skórne

Sołowych Jana Olegowna. Moskwa, (Rosja).

Jestem psychologiem, pracuję z przyczynami nadwagi i zaburzeń odżywiania. Pomagam ludziom uświadomić sobie, że za nadwagą zawsze kryje się jakiś rodzaj psychicznego bólu. Uczę uważności w żywieniu.

Dzielę się swoimi doświadczeniami z terapią kognitywno-obrazową. Samodzielna praca.

Przepracowałam swój strach, że nadwaga, którą udało mi się zrzucić, wróci. Pożądany obraz: wspinam się pod górę i jestem zrzucany, mam na sobie ciężki plecak. Przekształciła obraz — przedstawiła górę ze stopniami i trenera, który mnie wspierał. Każdy nowy etap transformacji góry dotyczy nie tylko wagi, ale także innych zmian w życiu. Plecak stał się lekki, wypełniony piłkami tenisowymi. Nie ma strachu, istnieje chęć działania, a nie tylko marzenie o szczupłości. Zaczęła trenować. Poza tym wiele się zmieniło w życiu.

Cele klientów, z którymi pracowałam.

Przypadek 1. Strach przed przybraniem na wadze po porodzie. Dziewczyna w pełni przepracowała swój strach przed przybraniem na wadze po porodzie, a także strach ograniczenia w swoich działaniach. Obraz metafora strachu: pokój z kratą. Przeprowadzając transformację, dziewczyna „wyciągała” z krat po jednym patyku. Wynik: nie ma śladu strachu, spokojnego stanu i gotowości do działania.

Przypadek 2. Dziewczyna bała się przeprowadzki do obcego miasta. Wszystko zostało przepracowane w ciągu tygodnia: strach zniknął, pojawiły się nowe pomysły na wdrożenie.

Przypadek 3. Klientka zgłosiła problem dotyczący wyglądu. Każdej jesieni dziewczyna miała trądzik na ciele, który znikał dopiero pod koniec zimy. Towarzyszył temu strach przed czekaniem na tę porę roku, gdy klientka obawiała się powtórzenia swojego problemu. Obraz metafora: klientka wyobrażała sobie, że jej skóra jest pokryta ogromnymi pęcherzami, jak u ropuchy. Wokół ludzi, ona jest w zasięgu wzroku. Transformacje: wpadła przez podłogę, oderwała pęcherze i założyła kombinezon ochronny. Po tym poczuła się spokojnie i dobrze. W ten sposób opracowano strach i postrzeganie siebie.

Metoda terapii kognitywno-obrazowej w pracy z destrukcyjnymi uczuciami i reakcjami

W sytuacjach z destrukcyjnymi reakcjami (zazdrość, irytacja itp.) metoda działa całkiem dobrze. Jednak w mojej praktyce zajmuje to dużo czasu. Przed pierwszymi zmianami mija co najmniej 4—5 dni. Aby szybko zmienić negatywne uczucia, zwykle używam innych metod w mojej praktyce. Jednak są wyjątki od zasad. Jeden z nich opisuje Julia.

Zazdrość

Julia M. Kazań (Rosja).

Zazdrość.

Myślałem, że temat zazdrości jest dla mnie zamknięty, ponieważ pracowałem nad nim więcej niż raz przy użyciu różnych metod. Jednak…

Niedawno mąż miał imprezę w saunie ze swoimi towarzyszami. Po 11 wieczorem zaczęłam do niego dzwonić i nie mogłam się do niego dodzwonić. Rozumiem, że wszystko jest w porządku. Jednak moje ciało reaguje, emocje rosną. Dodzwoniłam się, ale nie było mi łatwiej. Różne negatywne myśli wkradły się do głowy. Emocje przepełniały, prawie szlochałam.

W tym momencie przypomniałam sobie o metodzie terapii kognitywno-obrazowej!

Wszystkie moje uczucia i emocje znalazły odzwierciedlenie w obrazie, w którym jestem przykuta łańcuchami do białej ściany. Przede mną krata jak w więzieniu. Próbuję się wyrwać, ale nic mi nie wychodzi. Jestem zła, płaczę i krzyczę: jestem przytłoczona uczuciem, że nic nie mogę zrobić. Potem przychodzi myśl i wizja, że biała ściana się zapada, kajdany odpadają od niej. Przez bezwładność pędzę do przodu, tam, gdzie jest krata. Jednak wyjście z tyłu! Odwracam się i biegnę — tam jest morze, piasek i słońce! Zanurzam się w ciepłej, przezroczystej wodzie, spłukuję cały brud i leżę gwiazdką w całkowitym spokoju.

Poczułam się bardzo dobrze! Emocje ustąpiły, nawet śmiałam się z siebie i spokojnie zasnęłam.

Po tym wydarzeniu temat zazdrości już się nie pojawił.

Przykładem zmiany metafory z destrukcyjnym poczuciem niepokoju była Natalia.

Trwoga

Mironova Natalia Valerievna. Samara.

Lekarz, specjalista psychosomatyki, specjalista MAC i prowadząca gry transformacyjne.

Dobry wieczór. Metafora • Mam pętlę na szyi lub czyjąś rękę, która okresowo ściska moją szyję. Trudno oddychać, czasami bardzo mocno ściska, brak tlenu. Trudno oddychać, ale tlenu jest wystarczająco dużo, by przeżyć.

Metafora — pętla, a co by zmieniła”.

Żeby było trochę lżej, może to być akcja, sytuacja, osoba.

Dzisiaj znaleźli metaforę i nieco ułatwili obraz.

Zmieniłam, że ciężko oddychać — ale powietrze wystarczy, by przeżyć.

Tak miałoby być?

Stało mi się łatwiej, bo nie wydarzy się najgorsze, że nie uduszę się całkiem.

6 czerwca

Dzień dobry. Zmieniam metaforę. Okazuje się, że mam możliwość kręcić głową i mam okazję spojrzeć wstecz i zobaczyć, kto stoi za mną i trzyma pętlę. Zdałam sobie sprawę, że jest okazja, ale nie mogę się odwrócić i jeszcze spojrzeć. Przeszkadza strach przed zobaczeniem swojego dusiciela.

Jest w masce, lina rozluźnia się, opada na ramiona i z jakiegoś powodu zaczyna padać. Próbuję zrozumieć dlaczego. Powietrze staje się wilgotne, oddychanie staje się łatwiejsze, dużo świeżego powietrza. Zmokliśmy, ale to raczej nie powoduje dyskomfortu, ułatwia wdech i wydech

Dobry wieczór, dobrą ulgę przyniósł deszcz.

A jak na poziomie emocjonalnym i cielesnym?

Chciałabym śledzić następny okres PMS

Na poziomie emocjonalnym dzisiaj dostrzegłam, że niektóre rzeczy zaczynają być postrzegane spokojniej. Na przykład, kiedy jadę z rodziną do wiejskiego domku letniskowego, staram się przewidzieć wszystkie okoliczności siły wyższej, w tym niezbędne leki. Trwoga: co jeśli coś zapomnę? Dzisiaj, kiedy pojawiło się takie pytanie (przygotowuję się do podróży), spokojnie odpowiedziałam sobie, że jest 30 minut jazdy od domku letniskowego do domu. Nawet jeśli coś się przyda lub coś zapomniałam, zawsze mogę wrócić do domu.

8 czerwca

Dzień dobry. Zmieniam metaforę. Odwracam się, za mną jest mężczyzna w masce. Bardzo często można negocjować z osobą, wyjaśnić, czego chce od ofiary, poznać przyczyny takiego zachowania. To uspokajające. Irytujący jest fakt, że ma na sobie maskę. Nie widzę jego twarzy, nie potrafię odczytać jego uczuć i emocji. Czy to gniew, złość czy obojętność?

Czy chcesz jeszcze coś zmienić?

Może otoczenie w obrazie? Stoję nie w zamkniętym pomieszczeniu, ale na wzgórzu. Wokół piękna przyroda i zachód słońca. Albo świt. Na razie nie jest jasne.

Tak jest mniej groźne.

Dzień dobry. Chciałam powiedzieć, że zmiany są niewielkie. Niepokój pozostaje w moim życiu, ale już nie objawia się w ten sam sposób.

W metaforze chcę przytulić mężczyznę, który stał za mną w masce, chcę mu powiedzieć: „dziękuję”. Uśmiecham się do niego, a on wydaje się uśmiechać do mnie.

Jednak jakie wspaniałe wyniki uzyskuje Natalia Szmonina podczas pracy ze stanami destrukcyjnymi.

Brak akceptacji siebie. Uraza. Aerofobia

Szmonina Natalia. Samara (Rosja).

Pedagog. Prowadząca grupy i warsztaty dla kobiet.

Certyfikowany specjalista praktykujący:

— w pracy z MAC i prowadząca gry psychologiczne;

— autorskiej metody terapii kognitywno-obrazowej;

— w dziedzinie odczytania pola i konstelacji Tarota;

— w pracy z runami;

— mistrz nauczyciel systemu Reiki;

— mistrz metody kosmoenergetyki.

Wyniki pracy w metodzie terapii kognitywno-obrazowej.

Jeden z osobistych wyników:

Nie podobało mi się to, jak wyglądałem na filmie, jak brzmi mój głos w nagraniu.

Po 10 dniach pracy spokojnie postrzegam siebie na nagraniu wideo — zarówno dźwięk, jak i wygląd.

Przypadek 1.

Chłopczyk, 11 lat. Problem — boi się latać samolotami.

W trakcie pracy dokonał trzech zmian, pracowali 3 dni.

Wynik uzyskali czwartego dnia. Latanie samolotem przebiegło normalnie, strach zniknął.

Przypadek 2.

Kobieta 35 lat. Rodzice rozwiedli się, gdy klientka miała 3 lata.

Wciąż obraża się na ojca, zła, czuje się zagubiona i porzucona. Po 10 dniach pracy zauważyła, że uraza i gniew zniknęły. Negatywne uczucia zostały zastąpione ciepłem, akceptacją i szacunkiem.

Przypadek 3.

Kobieta 35 lat. Wykształcenie wyższe. Uczy języków obcych, prowadzi zajęcie z kreatywności dla dzieci.

Uważa się za nieudacznicę, głupią. To przeszkadza w relacjach międzyludzkich.

Prowadzono pracę z samooceną. Badanie odbyło się w ciągu dziesięciu dni. Wynik: klientka uwierzyła, że jest piękna i mądra. Zmiana poczucia własnej wartości na lepsze doprowadziła ją do spokojnego i pewnego komunikowania się z nieznajomymi.

Metoda terapii kognitywno-obrazowej w innych celach

Na koniec jeszcze kilka słów o użyciu metody w innych zapytaniach.

Germanceva Elżbieta Jurjewna. Pietropawłowsk Kamczacki, Kazań.

Psycholog, arteterapeuta, specjalista od pracy z psychosomatyką, prowadząca gry transformacyjne.

Cele klientów:

Nieprzeżywana separacja i trudna relacja z matką. Wynik: klientka mogła przestać gwałtownie reagować na obecność matki, spokojnie pozwolić swoim dzieciom iść do niej w odwiedziny.

Niepokój, poczucie niepewności otaczającego świata, strach przed kontaktami społecznymi. Wynik: poziom lęku znacznie spadł. Klientka nauczyła się w sytuacjach stresowych skupiać się nie na strachu, ale na sobie, zaczęła częściej pojawiać się w zatłoczonych miejscach.

Zwątpienie w siebie, trudności w profesjonalnej realizacji. Wynik: po transformacji — uznanie swoich mocnych stron, poleganie na nich, deklarowanie siebie światu, pozytywne wyniki w sferze zawodowej. Stany depresyjne, ciężkie rozstanie. Wynik: ulga w stanie, zrozumienie przez klientkę, że to nie koniec, życie toczy się dalej, jej siła wystarczy, aby sobie z tym poradzić.

Praca z dziećmi i młodzieżą — kompleksy dotyczące ich wyglądu, niepewności.

Wynik: akceptowanie ciała przez nastolatka, pomimo nadwagi, kupowanie ulubionych ubrań.

Problemy finansowe. Wynik: klienci nauczyli się nie wydawać pieniędzy, przełamali finansowy „pułap”.

Marzenia się spełniają

Ksenia Słuchajewa, Łuck (Ukraina).

Magister psychologii, praktykujący psycholog, konsultant w dziedzinie psychoterapii pozytywnej, psycholog seksuolog. Trener biznesu, znam się na psychologii MLM-biznesu (marketing sieciowy), ponieważ sama jestem liderem firmy od ponad 5 lat.

Pracuję z dorosłymi (18—60 lat) metodami skojarzonymi, w tym: MAC i arteterapia.

Poznałem metodę, kiedy zaczęłam studiować kurs na jej temat. Już na pierwszej lekcji Anastazja zaproponowała wypróbowanie metody na sobie. Mój osobisty cel był następujący: potrzebuję odświeżenia umysłu, ponieważ „wypalam się w pracy”. Pożądany obraz to relaks na pustej plaży, w jednej ręce trzymam telefon, w którym mogę wykonywać swoją pracę online, a w drugiej koktajl. Po 3 tygodniach od startu po raz pierwszy od trzech lat udało mi się polecieć na urlop, który wcześniej ciągle się nie udawał z różnych powodów. Ponieważ była kwarantanna, to … pustka na plaży, telefon i koktajl! Rzeczywistość dokładnie zbiegła się z pożądanym obrazem!

Następnie przeszłam certyfikację na nauczyciela metody terapii kognitywno-obrazowej i równolegle zaczęłam ją stosować w swojej praktyce. W pracy z samopoznaniem łączę tę metodę z MAC i innymi technikami. Klienci doskonale reagują na metodę terapii kognitywno-obrazowej i chętnie przekształcają obraz roboczy. Z ostatnich przypadków: w trakcie przepracowywania celu rozwiązania problemów rodzinnych moja klientka dostała wizę w Ukrainę za dwa tygodnie. Wcześniej bezskutecznie próbowała ją sformalizować przez trzy lata. Teraz będzie mogła odwiedzić swoich krewnych! Ze względu na miękkość metody klient nie zawsze może kojarzyć konkretny wynik z metodą terapii kognitywno-obrazowej. Wszyscy zaczynają swoją historię od zdania: „Nie wiem, co wpłynęło, ale mam nieoczekiwane…” Jednak wiem na pewno — CO TO!

Jeśli przeczytałeś książkę do końca, wygląda na to, że metoda Cię zainspirowała. Jest postrzegany przez wielu klientów jako gra. Jednocześnie daje dobre wyniki terapeutyczne. Ostrożnie, przestrzegając wszystkich zasad opisanych w książkach „Metoda terapii kognitywno-obrazowej” i „Magiczna pigułka to ja”, spróbuj zastosować tę metodę. Zrozumiesz, że w twoich rękach jest magiczna różdżka! Jeśli chcesz głębiej opanować metodę terapii kognitywno-obrazowej, zapraszamy na szkolenie do specjalistów nauczycieli tej metody. Zawsze czekamy na informacje zwrotne. Dziękuję za uwagę!