Ewa Seno

Tatuaż z lilią

Saga Egmont

Tatuaż z lilią

Zdjęcie na okładce: Shutterstock, Midjourney

Copyright © 2025 Ewa Seno i Saga Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788727246420

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Żadna część niniejszej publikacji nie może być powielana, przechowywana w systemie wyszukiwania danych lub przekazywana w jakiejkolwiek formie lub w jakikolwiek sposób bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy, ani rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie oprawy lub z okładką inną niż ta, z którą została opublikowana i bez nałożenia podobnego warunku na kolejnego nabywcę. Zabrania się eksploracji tekstu i danych (TDM) niniejszej publikacji, w tym eksploracji w celu szkolenia technologii AI, bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy.

w ww.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 13,4 miliona euro.

Vognmagergade 11, 2, 1120 København K, Dania

Mojemu mężowi za wsparcie i wiarę,

której czasem starczało za nas oboje,

oraz synkowi,

dzięki któremu przypomniałam sobie,

jak potężną siłą jest ludzka wyobraźnia.

Prolog

Od zawsze pasjonowały mnie sporty ekstremalne, szczególnie te związane z dużą wysokością. Nic tak człowieka nie pobudza jak solidny zastrzyk adrenaliny, no i ta radość z dokonania czegoś pozornie niemożliwego i przerażającego. W tego typu wyczynach niezwykłe jest również to, że po wszystkim człowiek może spokojnie wrócić do swojego niekiedy nudnego i uporządkowanego życia. Wszystko wygląda, niestety, inaczej, gdy nie możesz przestać spadać. Tutaj właśnie tkwi mój problem, bo po tym, co mnie spotkało w dniu urodzin, mam wrażenie, jakbym wciąż, z morderczą prędkością, spadała głową w dół. Pęd wyciska mi powietrze z płuc, dławiąc krzyk, łzy płyną po policzkach, a wiatr szarpie mną niemiłosiernie na wszystkie strony. Na domiar złego, choćbym nie wiem jak mocno ciągnęła za linkę, mój spadochron nie chce się otworzyć.

Mam na imię Nina. Jak dotąd, moje życie było niemal idealne. Mieszkałam w pięknym domu w Wilanowie, jednej z lepszych dzielnic Warszawy. Nigdy nie narzekałam na brak pieniędzy, od dziecka miałam wszystko, czego zapragnęłam. Piękny pokój z własną łazienką i wielką garderobą, wypasiony samochód, najmodniejszy telefon, tablet i masę innych drobiazgów, pozornie niezbędnych nastolatce. Nie nazwałabym siebie rozpuszczoną, choć z boku może tak to wyglądało. W rzeczywistości nigdy nie przykładałam do pieniędzy zbyt dużej wagi. One po prostu były i zawsze traktowałam to jako coś naturalnego, nieczyniącego mnie lepszą od innych. Wiem, wiem, tylko bogaci wciskają innym kity, iż pieniądze to nie wszystko, z tą tylko różnicą, że ja naprawdę w to wierzyłam. Gdy byłam młodsza, to wręcz ich nienawidziłam; ojciec stale pracował, a swoją nieobecność rekompensował mi w jedyny znany mu sposób, czyli gotówką i drogimi prezentami. Z biegiem lat przywykłam jednak do tego i przestałam zabiegać o jego czas i uwagę. W końcu po co nastolatce życie rodzinne?

Pamiętam, że kiedy żyła mama, ojciec był zupełnie inny – codziennie wracał do domu na obiad, chodziliśmy na rodzinne spacery i pikniki. Po jej śmierci wszystko się zmieniło, a mój kochający tatuś stał się zimnym pracoholikiem. Mama zginęła, gdy miałam pięć lat. Niewiele o tym wiem, bo tata nigdy nie pozwalał mi poruszać tego tematu. Z tego, co wyczytałam w archiwum lokalnej gazety, wynika, że gdy wracała z pracy, zaatakował ją wściekły pies; ciało było całkowicie rozszarpane. Tata totalnie się załamał, dla mnie zatrudnił nianię, a sam zaszył się w firmie. Moje dzieciństwo nie należało więc do zbyt radosnych. Niania, mimo starań, nie mogła zastąpić mi utraconej mamy, czy też wiecznie zapracowanego taty – no ale jakoś dałyśmy radę. To zadziwiające, że człowiek do wszystkiego potrafi przywyknąć, nawet do braku miłości.

W liceum wszystko jakby się poukładało. Miałam boskiego chłopaka, własną BFF1 oraz masę znajomych, a w szkole należałam do grupy najpopularniejszych osób. Czegóż chcieć więcej? Miałam zgrabną figurę, mimo że potrafiłam zjeść za dwóch, długie nogi, wielkie brązowe oczy, otulone gęstymi rzęsami, których zazdrościły mi koleżanki, i blond włosy sięgające do połowy pleców. Tak więc o traceniu czasu na kompleksy nie było mowy. Sama nigdy nie nazwałabym siebie piękną, byłam raczej niebrzydka. Wypadałoby powiedzieć, że wygląd nie ma znaczenia, ale nie oszukujmy się. Wystarczy włączyć telewizor czy też otworzyć jakąkolwiek gazetę, by poznać smutną rzeczywistość – przeciętniaki nie mają szans. Chcąc się dopasować, musiałam uchodzić za równie płytką i zapatrzoną w siebie jak większość popularnych dziewczyn wokół.

Tym bardziej, że jako dziewczyna kapitana szkolnej drużyny piłki nożnej automatycznie byłam skazana na towarzystwo jego kolegów z drużyny i ich dziewczyn, będących w większości płytkimi cheerleaderkami. Z czasem przywykłam i już od prawie dwóch lat udaję kogoś, kim nigdy nie chciałam być.

Życie płynęło mi spokojnie aż do osiemnastych urodzin. Ten dzień, mający być idealnym, stał się całkowitą klapą, a moja impreza urodzinowa rozpoczęła ciąg zdarzeń, z których każde było gorsze od poprzedniego.

BFF, z ang. Best Friends Forever – najlepszy przyjaciel na zawsze ↩

Rozdział 1

Początkiem wszystkiego okazała się już chyba tysięczna kłótnia z tatą. Powodem była jak zwykle Pati. Moja macocha od chwili, gdy pojawiła się w naszym domu, była ciągłym powodem awantur. Była jak wrzód na dupie i czerpała niewiarygodną przyjemność z uprzykrzania mi życia. Nigdy nie zrozumiem, co tata w niej widział: samolubna, zapatrzona w siebie lala, dla której liczą się wyłącznie pieniądze, kosmetyki i modne ciuchy. Przypuszczam, że jakiś wpływ mógł mieć na to jej wygląd i figura modelki oraz fakt, iż była zaledwie o sześć lat starsza ode mnie. Muszę przyznać, że miała predyspozycje, by poderwać każdego faceta, jeśli oczywiście ktoś lubi ładne opakowania z nieciekawą zawartością. Pech chciał, że ze wszystkich mężczyzn świata upolowała akurat mojego tatę. Dotąd sądziłam, że mój czterdziestoośmioletni ojciec, prezes wielkiej korporacji, jest rozsądnym człowiekiem, ale wraz z pojawieniem się Pati zaczęłam szczerze w to wątpić. On twierdził, że to miłość od pierwszego wejrzenia – ja byłam pewna, że jedyne, co pokochała moja macocha, to pokaźne konto ojca. Ta kobieta mogłaby z powodzeniem być jego córką, ale oni twierdzili, że łączy ich prawdziwe uczucie, a miłość nie zna wieku. Tak więc po ich ślubie Pati wyczyniała, co jej się żywnie podobało, a tata był w nią wpatrzony jak w jakiś obrazek i nie dostrzegał tego, że jego kochana żonka zdradza go z kim popadnie. Wielokrotnie próbowałam otworzyć mu oczy, niestety bezskutecznie.

To właśnie w dniu urodzin przyłapałam macochę na obściskiwaniu się z naszym ogrodnikiem. Naiwnie sądząc, że tym razem będzie inaczej, o wszystkim powiedziałam ojcu. Nie zdziwiło mnie, że mi nie uwierzył. Szokiem było natomiast to, co mi powiedział:

– Zachowujesz się jak niedojrzała, zazdrosna gówniara! Myślałem, że z wiekiem zmądrzejesz, ale nie mam już na ciebie siły. Żałuję, że zgodziłem się na dziecko, przynajmniej nie miałbym teraz problemów!

Wykrzyczał mi to prosto w twarz, bez choćby jednego mrugnięcia. Mimo że nie byłam z ojcem blisko, jego słowa naprawdę mnie zabolały. Niewiele myśląc, powiedziałam mu, że jest starym głupcem, któremu cycki zasłoniły mózg, po czym, trzaskając drzwiami, zniknęłam w swoim pokoju. Nie miałam ochoty dłużej siedzieć w domu, więc odpuszczając sobie rodzinną kolację, szybko się ubrałam i dwie godziny przed czasem ruszyłam na swoją imprezę urodzinową. Mimo że miałam pojawić się tam dopiero po kolacji z ojcem, czyli o dziesiątej wieczorem, towarzystwo miało rozpocząć imprezę beze mnie już przed ósmą. Stwierdziłam zatem, że nic się nie stanie, jeśli dla odmiany to ja krzyknę na swoich urodzinach „niespodzianka”, wpadając na nie znienacka. Impreza miała się odbyć w domu mojej najlepszej przyjaciółki Anki. Jak na BFF przystało, sama zaproponowała, że wyprawi mi takie urodziny, jakich nie zapomnę do końca życia. No i tu miała rację.

Gdy zajechałam pod dom Anki, słychać było, że nieźle się bawią – od głośnej muzyki drżały donice na podjeździe, a w całym domu paliły się światła. Dobrze, że jej rodzice byli na nartach w Alpach, bo chyba dostaliby zawału. Wchodząc niepostrzeżenie, zauważyłam, że cały salon zapchany jest ludźmi, popijającymi coś z kubeczków. Bojąc się, że zbyt długo powstrzymywane łzy wypłyną w nieodpowiedniej chwili, szybko czmychnęłam do pokoju gościnnego, by się najpierw ogarnąć i uspokoić. Jakież było moje zdziwienie, gdy zastałam tam swoją najlepszą przyjaciółkę siedzącą okrakiem na moim półnagim chłopaku. To się dopiero nazywa urodzinowa niespodzianka!

Za każdym razem gdy na jakimś filmie widziałam scenę, w której główna bohaterka zastaje swojego partnera w niedwuznacznej sytuacji z inną, a on wypowiada kwestię „to nie tak, jak myślisz”, zastanawiałam się, co za idiota pisze te scenariusze. No bo, myśląc logicznie, tylko ostatni kretyn powiedziałby coś takiego w podobnej sytuacji. I tutaj doczekałam się kolejnej niespodzianki – okazało się bowiem, że mój ukochany, poza byciem zdradziecką świnią, jest również takim właśnie kretynem. Gdy mnie zauważył, co zresztą trochę mnie zaskoczyło, jeśli wziąć pod uwagę fakt, jak bardzo pochłonięci byli sobą, powiedział:

– Kochanie, to nie tak, jak myślisz.

Zrzucił z siebie zdziwioną Ankę i pospiesznie zaczął podciągać spodnie. Pomimo tragizmu całej tej sytuacji, wybuchnęłam niepohamowanym śmiechem. Gdy w końcu udało mi się opamiętać, powiedziałam:

– Jesteście siebie warci! – I wyszłam.

Nie wiem, co bolało bardziej: zdrada chłopaka czy przyjaciółki. Dziękowałam sobie w myślach, że przez dwa lata związku nie zdecydowałam się przespać z tym palantem. Wprawdzie cały czas utrzymywał, że podziwia mnie za to i poczeka, ale, jak widać, to były tylko puste słowa. Usilnie powstrzymywałam łzy, zaciskając pięści tak mocno, że powstały krwawe ślady. Niestety, trzaskając drzwiami, zwróciłam na siebie uwagę reszty gości. Muzyka nagle ucichła, a oni z niepewnymi minami zaczęli śpiewać mi Sto lat. Marek, na moje nieszczęście, wyszedł zaraz po mnie. Jego założona na lewą stronę koszulka mówiła sama za siebie. Gdy patrzyłam na moich przyjaciół i ich miny, z uderzającą jasnością dotarł do mnie fakt, że oni o wszystkim wiedzieli. Ten drań musiał mnie zdradzać już od dawna, a nikt z nich, choćby jedna życzliwa osoba, nie pofatygował się, żeby mnie o tym poinformować.

– Nina, zaczekaj, pozwól mi wyjaśnić – głos Marka przebił się przez moje myśli. W jednej chwili ogarnęła mnie taka furia, że niewiele myśląc, zdzieliłam go z całej siły pięścią w nos. Ból rozszedł się po całej ręce, wyciskając mi z oczu tak długo hamowane łzy.

– Ty wariatko, złamałaś mi nos! – powiedział, tamując ręką krwawienie. – Gdybyś nie zgrywała pieprzonej cnotki, nie doszłoby do tego! – dorzucił po chwili.

Jak mogłam wcześniej nie zauważyć, że to taki palant?

– A więc to wszystko moja wina?! – rzuciłam wściekle. – Dobrze, że przynajmniej moja droga przyjaciółka okazała się taka troskliwa i zadbała o ciebie.

Wszyscy patrzyli na mnie z politowaniem. Nie mogąc już dłużej powstrzymywać płaczu, pospiesznie wybiegłam z domu, trzaskając drzwiami. Biegłam, jakby mnie sam diabeł gonił, zostawiając daleko za sobą całe to towarzystwo. Gdy oddaliłam się wystarczająco daleko, zatrzymałam się, by zdjąć niewygodne buty na obcasie, od których niemiłosiernie zaczęły boleć mnie nogi (raczej nie projektowano ich z myślą o bieganiu). Jakbym miała mało problemów, zaczęło padać, a lekki deszczyk po kilku minutach przerodził się w prawdziwą ulewę. Było mi już jednak wszystko jedno, szłam boso w strugach deszczu niemal pustymi ulicami, rycząc jak wół i przeklinając na czym świat stoi. W krótkiej sukience bez ramion było mi cholernie zimno. Że też nie pomyślałam, żeby, uciekając, zabrać kurtkę. Na domiar złego moja komórka została w zapomnianej kurtce, w pokoju gościnnym Anki.

Niepewnie rozglądałam się za jakimś czynnym sklepem czy restauracją, z której mogłabym zadzwonić.

Na moje nieszczęście znajdowałam się na Pradze – ciągle jeszcze niedoinwestowanej dzielnicy Warszawy, a wokół mnie sterczały smutno przeważnie zniszczone bloki. Do dziś nie rozumiem, co myśleli sobie rodzice Anki, budując się w tej okolicy. Ich nowoczesny, pełen przepychu dom zupełnie tu nie pasował.

Nagle na parterze jednego z bloków dostrzegłam jakiś szyld, w oknie paliło się światło. To, co początkowo wzięłam za mały sklepik, okazało się salonem tatuażu. Nie zastanawiając się długo, zapukałam do drzwi. Było mi zimno, byłam przemoczona, oczy szczypały mnie od rozmazanego tuszu i strasznie bolała mnie ręka – cóż więc gorszego mogło mnie spotkać? Wolałam poprosić o pomoc, niż włóczyć się samotnie w poszukiwaniu postoju taxi. Po paru chwilach drzwi się otworzyły i zobaczyłam w nich wytatuowanego łysego faceta po czterdziestce, w wyblakłym podkoszulku i z papierosem w zębach. Widząc jego minę, zaczęłam wątpić, że to był faktycznie taki dobry pomysł.

– Chyba ci się drzwi pomyliły, królewno – powiedział z krzywym uśmiechem. Kiedy jednak przyjrzał mi się uważniej, dodał jakby delikatniej: – Coś ci się stało?

– Przepraszam – zaczęłam, szczękając z zimna zębami – nie chciałam pana niepokoić, ale zobaczyłam zapalone światło i chciałam zapytać, czy mogłabym skorzystać z telefonu? Oczywiście zapłacę – dorzuciłam.

Mężczyzna przyglądał mi się przez chwilę, po czym zapytał:

– Ciężki wieczór, co? – Gestem zaprosił mnie do środka.

– Nawet pan nie wie, jak bardzo – odparłam ze słabym uśmiechem, wchodząc niepewnie do pomieszczenia.

Wystrój wnętrza mile mnie zaskoczył, było czysto i przytulnie. Ściany wyłożono drewnianą boazerią w kolorze orzecha, idealnie komponującą się z jasnymi płytkami na podłodze. Zza uchylonych drzwi widać było studio do robienia tatuaży. Nie żebym kiedykolwiek była w podobnym miejscu, ale na pierwszy rzut oka wydawało się nawet profesjonalne, a co najważniejsze, panował w nim idealny porządek.

– Zaczekaj, dam ci coś do wytarcia, zanim całkowicie zapaskudzisz mi podłogę – powiedział, znikając za drzwiami. Chciałam zaprotestować, ale kiedy spojrzałam na niewielką kałużę powstałą w miejscu, gdzie stałam, oraz na ciemne plamy od moich, delikatnie mówiąc, niezbyt czystych nóg, naprawdę zrobiło mi się głupio. Po chwili wrócił z dużym ręcznikiem oraz skarpetkami i białą bluzą z kapturem.

– To mojego syna, będzie za duża, ale lepsze to niż ta mokra szmatka, którą masz na sobie – powiedział, wręczając mi rzeczy. Nim zdążyłam wymyślić jakąś grzeczną wymówkę, skierował mnie do łazienki.

Rozglądałam się niepewnie, nie wiedząc, co dalej robić, gdy napotkałam swoje odbicie w lustrze. Musiałam przyznać facetowi rację, wyglądałam strasznie. Mokre włosy lepiły mi się do głowy, a całą twarz miałam umazaną od tuszu. Jednym słowem, obraz nędzy i rozpaczy. Upewniając się, że drzwi są zamknięte, szybko wyskoczyłam z mokrej sukienki, po czym wytarłam się do sucha. Miałam opory przed założeniem czyjeś bluzy, ale wydawała się ciepła i mięciutka, więc stwierdziłam, że ten jeden raz zrobię wyjątek. Sięgała mi niemal do kolan i spokojnie mogłam w niej chodzić jak w sukience, nie obawiając się, że będę świeciła majtkami. Skarpetki na szczęście miały jeszcze metki – nie musiałam się przejmować tym, kto nosił je przede mną. Pospiesznie umyłam twarz mydłem, a mokre włosy związałam gumką, którą zawsze nosiłam w torebce. Niby nic, a poczułam się o niebo lepiej. Niepewnie wyszłam z łazienki i kierując się dźwiękiem zamykanych szafek, dotarłam do kuchni. Miałam zamiar szybko zadzwonić i uciekać, gdy jednak poczułam zapach kakao, moja silna wola stopniała.

– Wyglądasz o wiele lepiej. – Nieznajomy podał mi parujący kubek.

– Dziękuję. Naprawdę nie wiem, co bym zrobiła, gdyby nie pan. – Usiadłam niepewnie przy stole. – Pana syn nie będzie zły, że zabrałam jego bluzę? – spytałam po chwili.

– Mów mi Tedi, na pana to ja raczej nie mam wyglądu. – Mrugnął do mnie z uśmiechem. – Mój syn mieszka z matką w Stanach, przyjeżdża tu tylko kilka razy do roku, więc pewnie nawet nie zauważy. – Gestem wskazał na mój kubek: – Pij śmiało, nie jestem żadnym zboczeńcem wykorzystującym zbłąkane dziewczyny.

Nie byłam do końca przekonana, jednak z przyjemnością napiłam się czegoś ciepłego.

– Okażę się ciekawskim bucem, jeśli zapytam, co ci się stało? – zagadnął po chwili. – Widząc cię w progu, zastanawiałem się, co pierwsze wzywać, karetkę czy gliny.

– Powiedzmy, że moje przyjęcie urodzinowe nie wypaliło. Przyłapałam swojego faceta z moją, jak mi się wydawało, najlepszą przyjaciółką – powiedziałam ze smutnym uśmiechem.

– Ech, wy nastolatki i te wasze problemy. No to za twoje urodziny. – Podniósł kubek w geście toastu. Gdy chciałam zrobić to samo, ból w ręce dał o sobie znać.

– Rozumiem, że rozwalona ręka to dowód na to, że nie puściłaś mu tego płazem? – uśmiechnął się szeroko. Nim zdążyłam odpowiedzieć, wyszedł z kuchni, by po chwili wrócić z apteczką.

Gdy chwycił moją rękę, ku mojemu zaskoczeniu, odskoczył jak poparzony i popatrzył na mnie z przerażeniem.

– Coś się stało? – spytałam niepewnie.

– Nic, przepraszam, chyba złapał mnie skurcz – zaczął tłumaczyć bez sensu. Wiedziałam, że kłamie, ale nie drążyłam tematu. Po chwili moja ręka była nasmarowana żelem na stłuczenia i zawinięta bandażem elastycznym.

– Mówiłaś, że ile masz lat? – zapytał znienacka.

– Osiemnaście – odpowiedziałam, nie wiedząc, o co może mu chodzić. – Słuchaj – dodałam po chwili – jestem ci naprawdę wdzięczna za wszystko, ale już chyba czas, by się zbierać. Jeśli pozwolisz, zadzwonię tylko po taksówkę… – Zaczęłam wstawać z krzesła, odsuwając pusty kubek.

– Telefon masz za sobą na ścianie. – Po chwili dodał: – Wiesz, tak myślę, że dobrze by było, gdybyś miała choć jedno dobre wspomnienie ze swoich urodzin.

Patrzyłam na niego przestraszona, nie wiedząc, co ma na myśli. Widząc moją minę, ryknął śmiechem, a gdy się uspokoił, powiedział:

– Nic z tych rzeczy, spokojnie. Co powiesz na darmowy tatuaż? Możesz go potraktować jako urodzinowy prezent.

W normalnych okolicznościach grzecznie bym podziękowała i zwiała, gdzie pieprz rośnie, ale dzisiaj nic nie było normalne. Nim zdążyłam dobrze to przemyśleć, rzuciłam szybko:

– W sumie, czemu nie?

Po kilku minutach siedziałam już na skórzanej kozetce przy metalowym stoliczku, rozglądając się po pomieszczeniu, a w tym czasie Tedi krzątał się, szukając czegoś w szafkach. Pomieszczenie było wyłożone białymi kafelkami, a jasne ściany – całe pokryte najróżniejszymi wzorami tatuaży.

– Mam dla ciebie coś specjalnego – powiedział, podchodząc do mnie z małym metalowym pudełkiem. Gdy przyjrzałam mu się bliżej, z trudem się powstrzymałam, by nie dotknąć zdobiących je pięknych wzorów. Było to prawdziwe dzieło sztuki: drobne pnącze z małymi listkami wiło się na całej powierzchni wieczka, a małe kwiatki zdawały się błyszczeć w świetle jarzeniówek.

– Podoba ci się? – spytał Tedi, widząc moją zachwyconą minę.

– Jest piękne – odpowiedziałam. – Gdzie można kupić coś takiego?

– Nie można. – Uśmiechnął się szerzej. – To pamiątka rodzinna, zrobiona przez moją babcię.

– Niesamowite – szepnęłam

Tedi przez chwilę przekładał jakieś kartki, po czym wyciągnął na blat małą szklaną buteleczkę i pożółkły notes w zniszczonej oprawie, pamiętający zapewne lepsze czasy.

– Co powiesz na to? – Palcem wskazał mi odpowiednią stronę.

Wśród wyrazów napisanych w nieznanym mi języku narysowany był mały czarny kwiatek, opleciony czymś podobnym do bluszczu.

– Jest naprawdę piękny – powiedziałam z zachwytem. – To lilia, prawda?

– Tam, skąd pochodzę, ten kwiat jest czymś naprawdę wyjątkowym.

Spojrzałam na niego zaciekawiona, lecz nie podjął tematu.

– A to co? – Wskazałam na małą buteleczkę. Przez chwilę wydawało mi się, że ciemny płyn wewnątrz niej zaczął świecić. Gdy jednak zamrugałam, wszystko wróciło do normy. Jak widać, byłam bardziej zmęczona, niż sądziłam.

– To specjalny tusz – wyjaśnił. – Sprawi, że tatuaż będzie połyskiwał w słońcu. Normalnie kasuję za niego ekstra, ale skoro to prezent… – Mrugnął do mnie z uśmiechem.

– Więc gdzie chcesz go mieć? – spytał po chwili.

Po namyśle zdecydowałam się na lewy nadgarstek.

– No to do roboty. – Tedi zaczął szykować niezbędny sprzęt.

Zawsze się zastanawiałam, czy robienie tatuażu bardzo boli. Teraz już wiem – boli jak cholera. Zacisnęłam zęby i skupiłam się na liczeniu płytek na podłodze, w czasie gdy Tedi pracował w skupieniu. Zadziwiające było to, że nie potrzebował żadnego szablonu – wzór robił z głowy. To, co początkowo było plątaniną kresek, zaczęło nabierać realnego kształtu.

– Rodzice pewnie dadzą ci za to popalić, co? – zapytał znienacka.

– Mama zmarła, kiedy byłam mała, a ojciec jest tak zajęty zaspokajaniem kaprysów mojej macochy, że nie zauważyłby, nawet gdybym miała coś wypisanego wielkimi literami na czole – powiedziałam ze smutkiem.

– Czasem tak bywa. – Tedi spojrzał na mnie ze współczuciem, po czym ponownie skupił się na pracy.

Wreszcie mogłam podziwiać swój nowy tatuaż w całej okazałości. Lilia była dokładnie na środku nadgarstka, rozłożyste wnętrze jej niemal całkowicie czarnych płatków wypełniało ładne cieniowanie, a wczepiony w nią bluszcz oplatał moją rękę. Mimo obrzęku i zaczerwienienia wyglądał pięknie. Gdy przejechałam palcem po płatkach, tatuaż zaczął się delikatnie mienić.

– Niesamowite – szepnęłam, patrząc na niego jak urzeczona.

– Mówiłem, że to specjalny tusz.

– Dziękuję, jest cudowny – powiedziałam zachwycona.

– Nie ma sprawy – odparł z uśmiechem. – Ten tatuaż pomoże ci rozpocząć nowe życie i odnaleźć prawdziwą siebie – dodał tajemniczo. Potem, podając mi małą broszurkę, powiedział: – Zaraz założę ci opatrunek i dam maść, którą będziesz go smarować. To przyspieszy gojenie. Tu masz rozpisane, jak o niego dbać, by się ładnie wygoił.

Po kilkunastu minutach taksówka czekała już pod domem, a ja, stojąc w progu, po raz kolejny mówiłam:

– Nadal sądzę, że powinnam ci zapłacić, jeśli nie za ubranie i telefon, to chociaż za tatuaż.

– Daj już spokój! Powiedziałem, że to prezent urodzinowy, i zdania nie zmienię, przestań mnie już denerwować i wracaj do domu – powiedział poirytowany.

Po chwili namysłu ściągnęłam z szyi srebrny łańcuszek z platynowym krzyżykiem, który kiedyś dostałam od ojca, i podałam go Tediemu.

– Przyjmij chociaż to w dowód wdzięczności – powiedziałam, podając mu go. – Może przyniesie ci szczęście, a jeśli nie, to zawsze możesz go sprzedać.

Tedi spojrzał na spoczywający na jego dłoni łańcuszek i uśmiechnął się, podnosząc przy tym jedną brew.

– Dziękuję, a teraz zmykaj i uważaj na siebie – powiedział, popychając mnie w stronę auta. Ostatni raz pomachałam mu z uśmiechem, wsiadając do taksówki.

Do tej chwili nie pamiętałam o swoim nieszczęsnym wyglądzie, widząc jednak minę taksówkarza, zdałam sobie sprawę z tego, jak muszę wyglądać. W za dużej bluzie i samych skarpetkach przypominałam zapewne jakiegoś uchodźcę. Do tego na jednej ręce miałam bandaż, a na drugiej opatrunek. Całości dopełniały szpilki, które trzymałam w dłoni, i wyjściowa torebka pod pachą.

– Dobrze się pani czuje? – zapytał zatroskany.

– Nic mi nie jest, dziękuję – odpowiedziałam zmieszana, podając mu pospiesznie adres. Odjeżdżając, po raz ostatni spojrzałam na Tediego, który stał w progu i patrzył na mnie z powagą.

Po niespełna dwudziestu minutach byłam już w domu. Każdą normalną nastolatkę w mojej sytuacji czekałaby awantura i szlaban, ale moja rodzina nie była normalna. W domu przywitała mnie jedynie cisza. Na palcach weszłam do swojego pokoju – wolałam nie kusić losu i nie obudzić ojca czy Pati. Stając w progu, z westchnieniem rozejrzałam się po znajomych rzeczach. Nie mogłam uwierzyć, że w ciągu kilku godzin wszystko tak się pochrzaniło. Mój wzrok spoczął na zastawionej ramkami komodzie. Pospiesznie pozbierałam wszystkie zdjęcia z Markiem, Anką i resztą moich niby-przyjaciół i wyrzuciłam je do kosza. Może to dziecinne, ale poczułam się o wiele lepiej. Szybko przebrałam się w piżamę i, nie mając siły na kąpiel czy choćby mycie zębów, położyłam się do łóżka. Tak przyjemnie było znaleźć się w swojej pościeli, pachnącej moim ulubionym płynem do płukania. Wtuliłam się w ukochanego misia, jedną z niewielu pamiątek po mamie, i zasnęłam.

Miałam wrażenie, że spałam zaledwie kilka minut, gdy obudził mnie dzwonek u drzwi. Nakryłam głowę poduszką, mając nadzieję, że ktoś otworzy za mnie lub natręt po prostu sobie odpuści. Dzyń, dzyń, dzyń – ten ktoś był nieugięty. Zrezygnowana zwlekłam się z łóżka. Powłócząc nogami, poszłam otworzyć, nie zadając sobie nawet trudu, by założyć szlafrok czy kapcie. Gdy moim oczom ukazał się policjant, zgłupiałam, nie wiedząc, czy przypadkiem jeszcze nie śpię.

– Dzień dobry! Starszy posterunkowy Gawlik, Komenda Stołeczna Policji. Czy pani Nina Keler? – zapytał grzecznie.

– Tak, to ja – odpowiedziałam już całkiem obudzona. – Ale ja nic nie zrobiłam! Jeśli chodzi o ten rozwalony nos Marka, to było niechcący – zaczęłam się nerwowo tłumaczyć, na co policjant uśmiechnął się smutno.

– Chodzi o pani rodziców. Próbowaliśmy się z panią skontaktować wczoraj, ale telefon nie odpowiadał. – Poczułam, jak napinają mi się wszystkie mięśnie.

– Nie było mnie w domu, komórki też nie miałam przy sobie. Co się stało? – zapytałam spanikowana.

– Pani rodzice uczestniczyli wczoraj w wypadku drogowym. Bardzo mi przykro, ale zginęli na miejscu. – Policjant coś jeszcze do mnie mówił, ale nic z tego nie rozumiałam, słowa zlewały się w jeden bełkot.

– Przepraszam, ale muszę usiąść – powiedziałam, osuwając się na podłogę.

– Dobrze się pani czuje? Może przynieść pani wody? – zapytał zatroskany.

– To nie może być prawda, to na pewno jakaś pomyłka… – łzy same zaczęły płynąć mi po policzkach.

– Rozumiem, utrata obojga rodziców jest czymś strasznym. – Nie miałam siły tłumaczyć mu, że to nie była moja matka.

– Może chce pani, żebym po kogoś zadzwonił? – zapytał niepewnie.

– Ja nie mam nikogo więcej. – Ta myśl uderzyła we mnie z przerażającą siłą w chwili, gdy to powiedziałam. Zostałam całkiem sama, bez rodziny, przyjaciół czy choćby chłopaka. Ciche łkanie przerodziło się w histeryczny szloch. Widać było, że nie szkolili policji z radzenia sobie z rozhisteryzowanymi nastolatkami. Biedak stał nade mną z niepewną miną, zastanawiając się zapewne, jak stąd zwiać.

– Przepraszam pana, ale chciałabym zostać sama – powiedziałam, uspokajając się na chwilę.

– Na pewno sobie pani poradzi? – zapytał, pospiesznie podchodząc do drzwi. Kiwnęłam tylko głową, niezdolna wydobyć z siebie słowa. Nie wiem, ile czasu siedziałam na podłodze i płakałam. Mogły to być godziny, a może tylko minuty.

W rozciągniętym dresie siedziałam na kanapie w salonie, z nietkniętym kubkiem herbaty w ręce, i tępo patrzyłam na siedzącego naprzeciw mnie pana Tomka. Najlepszy przyjaciel i zarazem adwokat taty pojawił się późnym wieczorem, wyciągając mnie tym samym z łóżka, w którym przespałam niemal cały dzień. Liczyłam na to, że gdy się obudzę, wszystko okaże się tylko złym snem. Niestety, choćbym nie wiem ile razy zamykała i otwierała oczy, cały ten koszmar pozostawał całkowicie realny.

– Kochanie, tak strasznie mi przykro, to naprawdę wielka tragedia. Wracali z kolacji, kiedy uderzyła w nich przejeżdżająca na czerwonym świetle ciężarówka. Samochód był całkowicie zmiażdżony, nie było szans, by ich uratować. Kierowca uciekł, ale policja już go szuka. Osobiście dopilnuję, żeby za wszystko zapłacił – zrobił krótką pauzę, a ponieważ nic nie powiedziałam, ciągnął dalej: – Byłem dziś na identyfikacji. Wolałem, żebyś ty tego nie oglądała. – Pan Tomek wyrzucał z siebie zdania z szybkością karabinu maszynowego, chyba sam nie był świadomy tego, jak bardzo jest zdenerwowany. Cały czas patrzyłam na niego otępiała, nie do końca rozumiejąc, co do mnie mówi.

– Co teraz ze mną będzie? – zapytałam znienacka, czując wielką gulę w gardle i łzy cisnące się do oczu.

– Słonko, nie martw się, jakoś sobie poradzimy. Może chciałabyś zatrzymać się u nas na kilka dni? Znajdzie się wolny pokój – zaproponował, patrząc na mnie z troską.

– Nie, dziękuję, wolę zostać tutaj – odpowiedziałam szybko. Przebywanie w domu z piątką rozbrykanych dzieciaków nie było tym, czego w obecnej sytuacji potrzebowałam. – Chodziło mi o to, co ze mną będzie dalej. Nie mam już nikogo.

– Z prawnego punktu widzenia jesteś już pełnoletnia i możesz decydować o sobie. Co do tego, że jesteś sama, to nie do końca prawda, bo masz jeszcze ciotkę. Twój ojciec zaznaczył, że w razie gdyby kiedykolwiek coś mu się stało, mam ją powiadomić. Tak też zrobiłem – powiedział, patrząc na mnie z zakłopotaniem.

– Przecież ja jej nawet nie znam! – powiedziałam trochę zbyt głośno. – Dlaczego akurat ją? Nigdy się mną nie interesowała, nie obchodziło jej, co się ze mną dzieje przez ostatnie kilkanaście lat, więc wątpię, żeby to się teraz zmieniło.

Nie mogłam uwierzyć, że tata naprawdę kazał ją zawiadomić, bo z tego, co wiem, szczerze się nienawidzili. Ciotka była bliźniaczą siostrą mamy, mieszkała w Stanach i ostatni raz widziałam ją w dniu pogrzebu. Dla ojca ciotka zawsze była niewygodnym tematem do rozmów. Podobno nigdy nie wybaczyła mu faktu, że wywiózł nas do innego kraju, rozdzielając ją z siostrą.

Moja mama była rodowitą Amerykanką, poznała tatę, gdy pracował w Stanach na kontrakcie. Według rodzinnej historii to była miłość od pierwszego wejrzenia, w czego efekcie po niespełna roku przyszłam na świat. Rodzice upierali się, że byłam całkowicie chciana i planowana, ale to były tylko bajeczki na dobranoc dla małej dziewczynki. Bo kto normalny decyduje się na dziecko po dwóch miesiącach znajomości? Wpadka jak nic, ale nie wnikajmy w szczegóły. Mimo protestów rodziców mamy, których, nawiasem mówiąc, nigdy nie miałam okazji poznać, bo też nienawidzili taty, pobrali się po paru miesiącach. Mama urodziła mnie, mając zaledwie dwadzieścia lat, czego jej rodzina nie mogła przeżyć. Chcąc uniknąć wszelkich kłótni, tata spakował nas i wywiózł do Polski, gdy miałam kilka miesięcy. Jako urodzona w USA, miałam obywatelstwo amerykańskie, z czego bardzo cieszyła się mama. Chciała, bym w każdej chwili mogła bez żadnych problemów wyjechać do jej ojczyzny. Od najmłodszych lat uczyła mnie też swojego ojczystego języka, co po jej śmierci, ku mojemu zaskoczeniu, kontynuował ojciec. Tak więc mam dwa obywatelstwa, dwa języki, którymi płynnie mówię, i żadnej rodziny (nie wliczając wspomnianej ciotki Mandy).

– Przecież ona mnie nawet nie lubi. – Nie wiedziałam, że powiedziałam to na głos.

– Nie sądzę, żeby to była prawda, w końcu jesteś jej siostrzenicą i zarazem chrześniaczką. – Odpowiedź pana Tomka wyrwała mnie z zamyślenia. – Poza tym przez telefon wydawała się bardzo przejęta twoją sytuacją i obiecała, że przyjedzie tak szybko, jak tylko będzie to możliwe. Słuchaj – powiedział po krótkiej pauzie. – Muszę już iść bo mam masę spraw do załatwienia. Zajrzę do ciebie jutro. Gdybyś czegoś potrzebowała, dzwoń śmiało o każdej porze. – Po czym wstał pospiesznie i przytulił mnie na pożegnanie.

– Dziękuję za wszystko. – Odwzajemniłam uścisk.

Po jego wyjściu rozejrzałam się po pustym domu. To zabawne, zawsze uwielbiałam być w nim sama – mogłam wtedy robić, co chcę, nie przejmując się niczym. Teraz cisza stawała się niemal bolesna. Nie mogąc znieść ogarniającej mnie pustki, pospiesznie narzuciłam na bluzę kurtkę i w kapciach wyszłam na dwór. Usiadłam na schodach przed wejściem i bezmyślnie gapiłam się na zachodzące w oddali słońce. Niebo żarzyło się odcieniami czerwieni, pomarańczy i różu. Na pobliskim drzewie ptaszki ćwierkały wesoło, ulicą przejeżdżały dzieci na rowerach, śmiejąc się głośno, a w powietrzu unosił się znajomy zapach miasta. Nie mogłam uwierzyć, że mój świat się posypał, a wszystko wokół pozostało takie samo. Stopniowo zaczęły wracać do mnie te wszystkie tragiczne wydarzenia. Jak to możliwe, że w ciągu jednego dnia całe moje życie się zmieniło? Schowałam głowę w dłoniach, pozwalając znów popłynąć łzom.

Pulsowanie w nadgarstku przypomniało mi o tatuażu. Tedi chyba nie to miał na myśli, mówiąc o rozpoczynaniu nowego życia. Chcąc choć na chwilę się czymś zająć, poszłam do łazienki zdjąć opatrunek i posmarować rękę maścią. W międzyczasie szybko przeczytałam broszurkę, którą od niego dostałam. Właśnie kończyłam zakładać ochronną folię, gdy rozległ się dzwonek u drzwi. Ku mojemu zdziwieniu, w progu stała Anka ze skruszoną miną. W pierwszym odruchu chciałam rzucić jej się na szyję i szlochając, wszystko opowiedzieć, poskarżyć się, jak mi źle, ale po chwili dotarło do mnie, co mi zrobiła, więc po prostu stałam.

To niestety koniec bezpłatnego fragmentu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.

Przepraszamy, ten rozdział nie jest dostępny w bezpłatnym fragmencie.