Spis treści

1. CZĘŚĆ 1

1. Rozdział 1 Dwa światy, jedno pragnienie

2. Rozdział 2 Pod skórą dnia

3. Rozdział 3 Głos z Islandii

4. Rozdział 4 Raport policyjny (nr sprawy: KM-4872/08)

Punkty orientacyjne

1. Okładka

2. Strona tytułowa

Dla mojej Ani

Powiedziałem Ci kiedyś, że pójdę za tobą tam i z powrotem –

i jeszcze trzy metry…

…bo wasza historia to gotowy pomysł na książkę

– jakiś nasz znajomy

Powieść jest dziełem fikcji. Wszelkie podobieństwo

do osób rzeczywistych, żyjących lub zmarłych,

wydarzeń, miejsc lub sytuacji jest całkowicie

przypadkowe i niezamierzone.

CZĘŚĆ 1

ROZDZIAŁ 1

DWA ŚWIATY, JEDNO PRAGNIENIE

Sebastian

Rzeszów, wiosna 2008 roku.

Poranne słońce przebijało się przez warstwy ołowianych chmur i rozlewało mleczno-złote światło na chodniki, wciąż mokre po nocnym deszczu. Miasto budziło się do życia w kakofonii dźwięków – przenikliwe klaksony tirów mieszały się z jazgotem młotów pneumatycznych, terkotem wózków dostawczych i stłumionymi rozmowami przechodniów gnanych porannym pośpiechem. Wąskie uliczki między blokami z wielkiej płyty – tymi samymi, które pamiętały jeszcze czasy PRL-u – teraz oplatały nowoczesne, szklano-betonowe konstrukcje niczym stara koronka otulająca nagie ciało współczesności.

Zapach miasta był jak jego historia – złożony, warstwowy. Górne nuty tworzyły woń świeżo zaparzonej arabiki z pobliskiej kawiarni oraz maślana słodycz pieczonych bułek. Głębiej – stęchły oddech betonu zmoczonego deszczem i metaliczna nuta spalin. A gdzieś na samym dnie – zapach wilgoci wnikającej w stare mury, ledwo wyczuwalny, lecz uporczywy. Taki sam, jaki towarzyszył mi od dzieciństwa na Śląsku.

Rzeszów przechodził metamorfozę. Gdziekolwiek spojrzeć, dźwigi wyciągały swoje żurawie szyje jak ptaki przed lotem. Nowe centra handlowe wyrastały w miejscach, w których jeszcze wczoraj stały opuszczone hale fabryczne. Ich szklane fasady odbijały poranne światło i rzucały migotliwe błyski na omszałe mury przedwojennych kamienic. Miasto przypominało mozaikę – kawałki przeszłości i przyszłości układane obok siebie bez wyraźnego planu, a jednak tworzące zaskakująco spójną całość.

Projekt, który nadzorowałem – rozbudowa szpitala Pro-Rodzina – był jednym z tych elementów zmieniających oblicze miasta. Stare skrzydło, mające już swoje lata, otrzymało nowego bliźniaka – nowoczesnego, pełnego światła i przestrzeni. Każdego ranka, gdy mgła otulała rusztowania niczym delikatny welon, a krople rosy wisiały na stalowych prętach jak iskrzące się diamenty na sznurku, odczuwałem dziwną satysfakcję. To ja byłem tym, który przekuwał projekt w rzeczywistość.

Codziennie rano mijałem ludzi zmierzających na dyżur. Ich szybkie kroki odbijały się echem od szpitalnych ścian, a twarze zdradzały zmęczenie po nocnych zmianach lub entuzjazm związany z nadchodzącym dniem. Z niektórymi wymieniałem jedynie beznamiętne spojrzenia. Oczy, przyzwyczajone do widoku cierpienia, przesuwały się obojętnie i niejednokrotnie omijały moje oczy.

– Panie kierowniku, betoniarka stoi! – krzyknął jeden z robotników, co wyrwało mnie z zamyślenia.

Skinąłem głową i zerknąłem na zegarek: za kwadrans ósma. To oznaczało, że za chwilę…

I wtedy ją zobaczyłem.

Szła powoli, niosąc teczkę w jednej ręce i kubek kawy w drugiej. Jej blond włosy (choć ona uparcie twierdzi, że jest szatynką) układały się w idealnie proste linie, jakby każdy kosmyk znał swoje miejsce. Ubrana w prosty granatowy płaszcz i dżinsy, stanowiła żywy kontrast dla szarego tłumu.

– Dzień dobry – mruknąłem, gdy mijała mój kontener.

Spojrzała na mnie swoimi czarującymi oczami, zielonymi jak las po deszczu, lecz z tajemniczym cieniem w głębi. Jakby patrzyła nie na mnie, lecz przeze mnie.

– Dzień dobry – odpowiedziała cicho, ale jej głos niósł ciepło, które rozgrzewało moją duszę.

To był nasz rytuał. Codziennie te same słowa, ten sam półuśmiech. Aż do tego deszczowego poranka…

Pamiętam, jak wtedy pierwszy raz poczułem, że coś się zmienia. Że to spojrzenie było inne – głębsze, intensywniejsze. Że od tego dnia nie będziemy mogli udawać, że nic się nie wydarzyło.

Zanim trafiłem na Podkarpacie, moje życie było po prostu normalne. Wspomnienia z dzieciństwa powracały w najmniej oczekiwanych momentach – zapach węgla i smaru, dźwięk kopalnianych i koksownianych syren. Urodziłem się na Śląsku, w szarym, przemysłowym świecie, w którym hałdy i dymy z kominów stanowiły codzienność. Ulice pachniały spalinami i pyłem węglowym, a odgłos maszyn tworzył stałe tło życia. Od zawsze otaczały mnie hałas, zgiełk i szarość, a ja w całej tej szarości niezmiennie szukałem ciszy, spokoju, czegoś prawdziwego i pełnego kolorów. W małej bibliotece na kolejnych stronach książek znajdowałem chwile wytchnienia od przemysłowego krajobrazu. Moje serce tęskniło za czymś, co przypominało miłość – za spojrzeniem, które rozumie się bez słów, za obecnością, która nie wymaga tłumaczenia.

Kiedy poznałem Małgorzatę, wydawało mi się, że znalazłem to, czego szukałem. Jej śmiech rozbrzmiewał barwami, gdy podczas studenckich wakacji spotkaliśmy się po raz pierwszy. Po studiach, gdy ją poślubiłem, miałem wrażenie, że to początek naszej wspólnej bajki. Ślub w rzeszowskim kościele, niemal w samym centrum miasta, jawił się jako spełnienie marzeń. Zakochałem się w Małgorzacie, choć teraz, gdy patrzę wstecz, zdaję sobie sprawę, że było to bardziej przypomnienie o miłości niż jej prawdziwy początek. Z czasem jej dotyk stał się rutyną, a wspólne chwile – bardziej ceremonią niż spontaniczną bliskością.

Małgorzata pochodziła z Rzeszowa i miała trudności z zaaklimatyzowaniem się na Śląsku. Nowe otoczenie i industrialny krajobraz ją przytłaczały, dlatego pogrążała się w smutku. Zdecydowała się na duży krok – kupiła stary dom w okolicach swojego rodzinnego miasta, a ja, choć zmęczony i zniechęcony, podjąłem wyzwanie i wyjechałem ze Śląska. Drewniane podłogi skrzypiały pod stopami, a ściany pokryte były warstwami starych tapet i farb. Remont domu, mającego być początkiem naszej nowej przyszłości, stał się moją samotną walką. Dni mijały na noszeniu materiałów i walce z oporną materią, a w moim życiu było coraz mniej mojej żony. Stawałem się coraz bardziej samotny.

Zamiast tworzyć wspólnie z nią, stałem się więźniem pracy. Dłonie pełne odcisków od narzędzi, plecy bolące od dźwigania – każdy odpadający tynk, każda skrzypiąca deska stawały się moimi osobistymi przeciwnikami. Zrezygnowałem ze swoich marzeń o odpoczynku, a w zamian codziennie walczyłem o coś, co – jak mi się wtedy wydawało – miało nas zbliżyć i zapewnić nam kolorową przyszłość. Wieczorami, gdy opadałem na kanapę, moje myśli krążyły wokół listy niedokończonych prac. Zawodowo byłem kierownikiem budowy, a po pracy wracałem do tego samego środowiska, choć tym razem już nie jako kierownik, ale jako człowiek orkiestra: dostawca, magazynier, tynkarz, malarz, murarz – i zmęczony życiem człowiek pogrążony w bezsilności. Podwójny ciężar odpowiedzialności przygniatał mnie coraz bardziej. Czułem, że wszystko wokół mnie się kruszy, a ja nie potrafiłem temu zaradzić. Zdawało się, że ściany domu pochłaniają moją energię i pozostawiają jedynie pustkę.

Gdy na świecie pojawił się Filip – nasz syn – myślałem, że nastąpi zmiana. Jego pierwszy krzyk na szpitalnej sali porodowej wydał mi się dźwiękiem nowego początku. Moje małżeństwo otrzymało nową szansę – Filip miał być lekarstwem na to, co się działo. Małe rączki chwytające moje dłonie dawały złudzenie nadziei. Oczekiwałem, że mały chłopiec wprowadzi do naszego życia światło, które mogłoby naprawić to, co rozpadło się między mną a Małgorzatą. Nocne karmienia i przewijanie stworzyły nową rutynę, w której przycichł dawny konflikt. Lecz zamiast naprawić powstałe pęknięcia, ta sytuacja jedynie je uwypukliła. Brak snu i zmęczenie tylko pogłębiały podziały. Filip przyszedł na świat w ostatnich miesiącach mojego małżeństwa, a zamiast być spoiwem, stał się lustrem odbijającym nasze niedoskonałości.

Małgorzata, choć kochała naszego syna, wciąż była związana toksyczną więzią z własną matką. Telefony o każdej porze dnia i nocy, nieproszone wizyty, ciągłe uwagi i „dobre rady” stały się codziennością. To, co miało być miłością, zmieniło się w klatkę, z której nie potrafiliśmy się wydostać. Każda próba postawienia granic kończyła się awanturą i łzami. Małgorzata, jej matka i ja – wszyscy byliśmy zagubieni. W tym trójkącie brakowało miejsca na zdrową relację. Zaborczość teściowej sprawiła, że uczucia między nami zaczęły gasnąć. Pocałunki stały się formalnością, a rozmowy – jedynie wymianą informacji, a nie zwierzeniami. Czułem się coraz bardziej obcy w związku, który miał mi dawać szczęście, ale zamiast tego pogrążał mnie w smutku. Łóżko małżeńskie zamieniło się w pole bitwy, na którym każde dotknięcie było albo atakiem, albo kapitulacją.

Mimo wszystko Podkarpacie stało się moim nowym domem, a to, co miało być ucieczką, szybko okazało się czymś więcej. Zielone wzgórza i szerokie przestrzenie działały kojąco na zmęczone ciało i duszę. To tutaj, wśród nowych budowli w dynamicznie rozwijającym się mieście, miałem odnaleźć spokój. Praca na budowie dawała mi poczucie celu, którego brakowało mi w domu. To tutaj poznałem położną, którą los niespodziewanie postawił mi na mojej drodze,

Moje życie – jak się wtedy wydawało – było pełne niedokończonych historii i niespełnionych nadziei. Każdy dzień był walką o zachowanie pozorów normalności. Ona stała się czymś więcej niż tylko przypadkowym spotkaniem. Jej obecność budziła we mnie uczucia, które dawno już zdawały się zapomniane. Czułem, że w jej obecności coś w moim świecie zaczyna się zmieniać. Drobne gesty, wymienione spojrzenia stawały się najważniejszymi momentami dnia. Nie wiedziałem, jak bardzo ta kobieta miała odmienić moje życie. Czułem, że gdy ona jest w pobliżu, oddycha mi się łatwiej.

Choć od dziecka przywykłem do gwaru opowieści z kopalń, do twardych słów ojca, który wracał do domu z pracy pokryty nieusuwalnym pyłem węglowym, do otaczającej mnie szarości, w głębi duszy wierzyłem, że istnieje inny świat – czystszy, jaśniejszy. Marzyłem. Nie o bogactwie ani o wielkich rzeczach, lecz o miłości. O porankach, gdy budzi cię ciepły oddech kochającej osoby – a nie budzik. O bliskości, aromacie świeżej kawy, dotyku, który nie musiał nic mówić. O wspólnym milczeniu, które mówiło więcej niż tysiąc słów.

W drodze na budowę mijałem ją wielokrotnie. Nasze trasy przecinały się codziennie w tych samych punktach. Z początku były to jedynie spojrzenia – krótkie, ulotne, ledwo zauważalne. Skinienie głowy, półuśmiech – nic więcej. Ale za każdym razem, gdy nasze oczy się spotykały, czułem coś… coś, czego nie potrafiłem nazwać. Jakby między nami istniała niewidzialna nić porozumienia, jakby w tych spojrzeniach kryła się głębsza treść, której nie sposób opisać słowami. W trakcie tych milczących spotkań rodziła się iskra.

Nie była dla mnie tylko kolejną kobietą mijaną w pędzie. Przyciągała mnie niczym magnes. Widziałem, jak wysiadała z samochodu – w dżinsach, zawsze w dopasowanym t-shircie, który podkreślał jej sylwetkę i kobiecość. Proste, praktyczne ubrania, które jednak nie potrafiły ukryć jej wyjątkowego wdzięku. Jej włosy były idealnie proste, jakby codziennie toczyła walkę z naturą. Podejrzewałem, że spędza długie minuty przed lustrem, by starannie je ułożyć; czułem, że gdzieś kryją się niesforne pasemka, których nie lubiła za to, że były zbuntowane. Te niedoskonałości czyniły ją prawdziwą, ludzką, a jednocześnie nieosiągalną.

Nie znałem jej imienia. W mojej głowie była po prostu „pielęgniareczką”. Wiedziałem, że pracuje w tym szpitalu. Zauważałem, jak o tych samych porach rano i wieczorem wchodzi i wychodzi. Później odkryłem, że nie była zwykłą pielęgniarką. Pewnego dnia na jej fartuchu zobaczyłem napis: „NEONATOLOGIA”. Zwykli ludzie nie mają takiego błysku w oczach. Ona czuwała nad najmniejszymi – nad dziećmi, które dopiero pojawiały się na świecie. W jej rękach nawet najsłabsze wcześniaki miały szansę. Jej oddział był ostatnią deską ratunku dla tych, którzy przyszli na świat przed czasem. Tyle życia w tych malutkich ciałkach. Każde ważyło mniej niż torebka cukru, a jednak walczyło z determinacją dorosłego człowieka. Ich skóra była tak delikatna, że mogła ulec uszkodzeniu od najłagodniejszego dotyku. A ona… była jak anioł, który pomagał im oddychać, czuwać, przetrwać. Jej obecność przy inkubatorach działała kojąco zarówno na personel, jak i na rodziców. Zawsze skupiona, a jednak jej spojrzenie skrywało tajemnicę – może zmęczenie, a może coś innego. Z czasem dowiedziałem się o niej więcej, niż powinienem – o jej dzieciach, pracy, a nawet o jej mężu. O nim dowiedziałem się czegoś, co zupełnie zmieni moje życie…

A ja? Byłem facetem od betonu i stali. Moje dłonie znały ciężar cegły i opór wiertła. Kierowałem pracami nowego skrzydła szpitala z biura w kontenerze, a najważniejsze narzędzia przechowywałem w głowie – bo właśnie umysłem pracowałem najwięcej. Zajmowałem się fundamentami, ścianami, liczbami. Tabele, wykresy, harmonogramy – to był mój język. Wszystko musiało się zgadzać co do milimetra. Jeden błąd mógł kosztować życie. Z zewnątrz prezentowałem się jako osoba mająca wszystko pod kontrolą: pewny głos, szybkie decyzje, neutralna mina. W środku natomiast… zmagałem się z niepewnością, która gryzła mnie każdej nocy. Zmęczony życiem, które nie potoczyło się zgodnie z planem. Małżeństwo, które rozpadało się jak źle zmieszany beton. Dom, który sam remontowałem, i związek, który wypalił się, zanim zdążył rozkwitnąć. Ściany domu pamiętały więcej kłótni niż śmiechu.

Pewnego deszczowego ranka, gdy stałem pod daszkiem, czekając na przerwę w ulewie, by móc przeskoczyć z budynku do mojego kontenera, pojawiła się ona – ta, która z każdym spojrzeniem, z każdym „dzień dobry” miała coraz większe znaczenie w moim życiu. Jej mokre włosy przylegały do twarzy, a para unosząca się nad kubkiem kawy tworzyła aurę ciepła pośród chłodnego deszczu. Uśmiechnęła się subtelnie, a ja, zamiast słowami, wyraziłem swoje uczucia jedynie skinieniem głowy, bo czułem, że coś we mnie pęka. Ten moment był jak wstrzymanie oddechu – krótka przerwa, która zmieniła rytm całego dnia.

Nie wiedziałem jeszcze, że właśnie ten dzień przyniesie koniec jednego rozdziału i otwarcie nowego. Jej spojrzenie tego ranka okazało się ostatnim spokojnym, niewinnym momentem przed tym, jak rzeczywistość zaczęła zmieniać się szybciej, niż byłem gotów to przyjąć.

Spojrzałem na nią ostatni raz. Stała nieruchomo, patrząc na mnie tym swoim szczególnym wzrokiem – jakby już wiedziała, co nas czeka. A może to ja już dawno czułem, że nasze losy są splecione jak dwie nitki utkane przez przypadek, a jednak na zawsze nierozłączne.

Deszcz zaczął padać jeszcze mocniej. Odwróciłem się do niej i zapytałem:

– Latte bez cukru? – zapytałem.

– Słucham? – Zmarszczyła brwi i powoli uniosła wzrok.

– Codziennie. Ta sama pora. Latte bez cukru – mówiłem spokojnie, obserwując jej reakcję.

– Obserwujesz mnie?

– Zauważam.

– Trochę to dziwne…

– Może. Ale czy niewłaściwe?

– Niewłaściwe jest to, że zauważasz, a się nie przedstawiasz.

– Sebastian.

– Anka. Miło mi.

Zamarła na ułamek sekundy. Nie wiem, czy to coś w moim głosie, w sposobie wypowiadania słów sprawiło, że delikatnie zadrżała – ledwo wyczuwalnie, ale wystarczająco, bym to dostrzegł. Przeszył ją dreszcz, niepokojący, lecz jednocześnie dziwnie przyjemny.

Jeden poranek z wielu. Nic szczególnego, a jednak wszystko. Dzisiaj wiem, że właśnie wtedy nici naszych żyć zaczęły się przeplatać. Cicho, bez słów, jakby ktoś wyżej pociągał za niewidzialne sznurki, a los przygotowywał scenę dla wydarzeń, które miały nadejść.

Nie przypuszczałem, że inna budowa, którą prowadziłem, stanie się miejscem zbrodni. Że beton, który kładłem z taką starannością, będzie świadkiem czegoś przerażającego ani że kobieta, którą właśnie poznałem, będzie związana z tą sprawą bardziej, niż mógłbym sobie wyobrazić.

W oddali zahuczała betoniarka, co przywróciło mnie do rzeczywistości.

– Już idę! – krzyknąłem w stronę robotników.

Ostatni raz spojrzałem na Ankę. Stała nieruchomo, patrząc na mnie tak, jakby już wiedziała, co nas czeka.

Ja też to wiedziałem.

Nie wiedziałem jednak, że ta kobieta nosi w sobie tajemnicę, która wstrząśnie moim życiem. Że jej przeszłość jest podobna do mojej – pełna niedomówień i bolesnych wyborów.

Deszcz padał coraz mocniej. Odwróciłem się i wszedłem w świat betonu i stali, jeszcze nieświadomy, że za chwilę wszystko się zmieni. Na zawsze.

Gdybym wtedy wiedział, że to właśnie ten moment zapoczątkuje ciąg wydarzeń, których nie będę w stanie kontrolować, może nie zrobiłbym tego pierwszego kroku. Ale już było za późno – nasze losy zostały splecione jak dwie nitki utkane przez przypadek, lecz już na zawsze nierozłączne.

ROZDZIAŁ 2

POD SKÓRĄ DNIA

Anna

Dzień zaczął się jak każdy inny – od porannego zamieszania, kiedy próbowałam ogarnąć codzienne obowiązki. Chciałam, by wszystko szło sprawnie, choć wiedziałam, że z trójką dzieci to nie jest takie łatwe. Dawid, mój najstarszy syn, miał już dwanaście lat i od zawsze wciągał mnie w swój świat Bionicle. Dziś, jak zwykle, zaraz po śniadaniu zaczął mi relacjonować, co wydarzyło się w szkole, jakich nowych Bionicle’ów spotkał na placu zabaw, jak przemycał kolejne kawałki ze złożonej konstrukcji, która według niego miała coś wspólnego z technologią przyszłości. Czasem jego opowieści brzmiały jak science fiction, ale w jego oczach widziałam prawdziwą pasję, która sprawiała, że nawet ja, sceptyczna wobec zabawek, zaczynałam dostrzegać w nich coś więcej niż tylko plastik. Czasami nie rozumiałam Dawida, ale zawsze starałam się słuchać, bo widziałam, jak bardzo go to pasjonuje. W pewnym sensie była to moja codzienna dawka świeżego spojrzenia na świat, bo on na swój sposób potrafił odnaleźć w nim coś nowego, coś ekscytującego – nawet jeśli chodziło tylko o plastikowe figurki.

Ola była zupełnym przeciwieństwem Dawida. Mój aniołek, dziesięciolatka, której uśmiech rozświetlał każdy kąt w domu. Zawsze spokojna, pogodna i opiekuńcza. Uwielbiała zwierzęta – od małych kotków po ptaki, które często przynosiła do domu. Każdego ranka sprawdzała, czy w ogrodzie nie ma nowych śladów zwierząt, a jej notes był pełen rysunków i notatek o ich zwyczajach. Chodziła do tej samej szkoły co Dawid, ale jej zainteresowania były zupełnie inne. Każde zwierzątko było dla niej skarbem. „Chcę zostać weterynarzem!” – mówiła z błyskiem w oku, a ja wiedziałam, że to jej pasja. Kochała te stworzenia bardziej niż cokolwiek innego na świecie.

Piotrek, najmłodszy, miał zaledwie siedem lat i był wulkanem energii – dzieckiem, które nie znało słowa „spokój”. Zawsze w ruchu, zawsze w pośpiechu. Kiedy musiał iść do przedszkola, toczyliśmy prawdziwą batalię. Dziadek Hieronim, mój najukochańszy tatuś, zaciągał go tam na siłę, bo Piotrek jak małe tornado unikał przeznaczenia. Nawet podczas śniadania nie potrafił usiedzieć w miejscu – wiercił się, opowiadał głośno, a jego ręce bez przerwy konstruowały coś z widelca i serwetki. Miał w sobie nieustanną chęć do działania, zawsze szukał przygód. Zdecydowanie przypominał mi mnie samą sprzed lat: pełną energii, ciekawości świata osobę, której nigdy nie dało się zatrzymać. Widziałam to w jego oczach – ten głód życia, który sprawiał, że nie potrafił usiedzieć na miejscu. I choć czasem mnie to frustrowało, wiedziałam, że to jego sposób na odkrywanie świata.

Przed pracą często wstępnie przeglądałam rzeczy, które musiałam zrobić. Mój mąż, Jacek, był teraz na Islandii. Jak zwykle. Wracał rzadko, tylko kilka razy w roku. Czasem myślałam, że to nie jest życie, które sobie wymarzyłam – ale przyzwyczaiłam się do tego. Każdy jego wyjazd zostawiał w domu pustkę, którą wypełniałam pracą i dziećmi, ale nocami, gdy wszystko ucichło, odczuwałam swoją samotność niemal jak fizyczny ból. Może kiedyś miało to sens – może na początku, kiedy się poznaliśmy i byliśmy na dorobku. Miałam jednak nadzieję, że to się zmieni. Zresztą na chwilę wrócił, by pracować w Warszawie. Wtedy czułam, że może nadchodzi moment, w którym będziemy mogli stworzyć taki dom, o jakim marzyłam. Wydawało mi się, że teraz nadejdzie stabilizacja, która da mi poczucie bezpieczeństwa i spokoju. Jacek zrobił krok, który dawał mi nadzieję – ale to była tylko złudna nadzieja.

Kiedy po roku oznajmił, że wraca na Islandię, coś we mnie pękło. To wtedy mu powiedziałam, że jeśli wyjedzie, ja zakończę to małżeństwo. Zabiorę dzieci i odejdę. To była decyzja, na którą czekałam przez długie lata, tylko potrzebowałam impulsu. Przez te wszystkie miesiące tłumiłam w sobie gniew, udawałam, że wszystko jest w porządku, ale w końcu musiałam przyznać przed sobą, że nie mogę już żyć w zawieszeniu. Jacek tylko się uśmiechnął, jakby nie wierzył w moje słowa, jakby uznawał je za pustą gadaninę. Ale ja wiedziałam. Potrzebowałam tylko momentu, by to zakończyć. A on nie zdawał sobie sprawy, że to, co dla niego było zwykłą codziennością, dla mnie stało się ciężarem, którego już dłużej nie mogłam dźwigać.

Zanim jeszcze wyszłam do pracy, wiedziałam, że nie chcę wracać do tamtego życia. W mojej głowie pojawił się dziwny spokój – świadomość, że właśnie podjęłam najważniejszą decyzję. I choć Jacek nie rozumiał mojego wyboru, ja wreszcie poczułam, że to początek nowego rozdziału, który musiał nadejść. Niezależnie od tego, co przyniesie przyszłość, nie mogłam już żyć w tej samej iluzji.

To był zwykły dzień, jak każdy inny. Po drodze do szpitala mijałam te same pola, te same domy, te same twarze. Kolbuszowa jeszcze spała, nic nie zaburzało codziennej rutyny. A jednak było jakoś inaczej – może to sposób, w jaki światło padało na drogę, może lekki wiatr, który niósł zapach świeżo skoszonej trawy. Droga do Rzeszowa z każdą chwilą się zmienia. Znam ją dobrze – nie muszę patrzeć na drogowskazy, wiem, kiedy trzeba skręcić.

Ale dziś miałam wrażenie, że zmierzam ku czemuś innemu. Ku czemuś nieznanemu, lecz upragnionemu.

Minęłam most, a za nim zaczęło się miasto. Stare budynki, nowoczesne biurowce, wciąż te same korki. Wśród tego zgiełku czasem łapię się na tym, że szukam czegoś nowego, znaku, który powie mi, że nie jestem tylko trybikiem w tej maszynie. Tak bardzo się przyzwyczaiłam do tej drogi, do tych ludzi, że zaczęłam zapominać, co się kryje tuż pod powierzchnią. A przecież życie nie jest tylko drogą z punktu A do B. W sercu miasta, w moim szpitalu, moje życie miało inny rytm. Tu codziennie walczyłam o cud. O życie, które ledwo się zaczęło.

W szpitalu Pro-Rodzina czekał na mnie mój mały świat – oddział neonatologii. Dzieci, które dopiero co przyszły na świat i które potrzebowały mnie bardziej, niż jakiekolwiek słowa mogą to wyrazić. Ich maleńkie dłonie, które ledwo obejmowały mój palec, ich ciche oddechy – to wszystko przypominało mi, jak kruche jest życie i jak ważna jest moja rola w jego ochronie. Były jak maleńkie iskierki, wciąż zbyt wrażliwe, by stanąć na nogach, a ja – ich przewodnikiem do nowego życia. Bez wahania, bez pytań. Po prostu byłam tam, by trzymać je w ramionach, kiedy jeszcze nic nie było pewne. Kiedy jeszcze walczyły o każdy oddech.

Ale to miejsce to nie tylko dzieci, które wypełniają moją przestrzeń. Codziennie prawie mechanicznie mijam ludzi na parkingu. Dzień w dzień. Zauważam ich, ale oni mnie nie widzą. A przynajmniej tak mi się wydaje. Czasem zastanawiam się, jakie historie skrywają – może ktoś tak jak ja walczy z własnymi demonami, może ktoś właśnie przeżywa najszczęśliwszy dzień w życiu. Wzrok, który napotykamy, jest ulotny – to coś powierzchownego, coś, co nie zostaje na dłużej. Ale… są wyjątki.

Zaczęło się niewinnie. Mężczyzna w roboczym ubraniu, z którym kilka razy wymieniłam spojrzenia. Jakby szukał czegoś w moich oczach – czegoś, czego nie potrafiłam dostrzec. Niezauważalny, a jednak obecny. Za pierwszym razem nawet nie zwróciłam na niego uwagi – był tylko kolejną postacią w tłumie. Ale potem zaczęłam go zauważać: jego sposób poruszania się, lekko pochyloną głowę, jakby cały czas analizował. Zawsze, gdy go mijałam, czułam coś, czego nie potrafiłam nazwać. Może to była jego pewność siebie? A może coś w jego oczach, co zmuszało mnie do wzięcia głębszego oddechu? Nie wiedziałam. Wydawał się zupełnie obcy, a jednak nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że nasze losy były prowadzone przez te same niewidzialne siły. To uczucie narastało we mnie jak echo, którego nie potrafiłam zagłuszyć.

Zwykle koncentrowałam się na tym, co tu i teraz. Praca. Dom. Dzieci. Ale on… Pojawiał się w tych momentach, które wykraczały poza codzienną rutynę. Jakby los specjalnie ustawiał nas na swojej drodze, by sprawdzić, czy w końcu coś zrobimy z tym niewypowiedzianym napięciem. Czasami to było tylko spojrzenie. Innym razem gest – jakby przypadkowe spotkanie, które nie miało znaczenia. A jednak kiedy mijałam go na parkingu, czułam, jakby między nami coś rosło – coś, co z każdym dniem stawało się coraz bardziej realne.

Czułam to w żołądku – jak skręcającą się wstęgę napięcia, niepokój pomieszany z ekscytacją.

I wtedy, pewnego dnia, coś się zmieniło. Jego spojrzenie, pełne niepewności i pytania, napotkało moje. I nagle wiedziałam – to nie było zwykłe spotkanie obcych ludzi. Nasze drogi przecinały się w sposób, który nie miał nic wspólnego z przypadkiem.

Poczułam ukłucie pod skórą. Jakby coś się właśnie zaczęło, choć nie padło ani jedno słowo.

Jego obecność była jak zjawisko, które wkradało się w moje życie nieproszone, ale robiło to konsekwentnie. Przy każdym naszym spotkaniu odkrywam kolejną warstwę – za pierwszym razem widziałam tylko jego oczy, za drugim uśmiech, który sprawiał, że moje serce przyspieszało. Każdy jego ruch jest przemyślany, każdy gest pełen pewności siebie, jakby wiedział, jak ma się zachować, by mnie zaciekawić. I moja ciekawość rosła. Nie mogłam jej już ignorować.

Patrzyłam na niego, a serce zaczęło mi bić szybciej, jakbym zupełnie zapomniała, jak się oddycha. Jego brunatna grzywka niedbale opadająca na czoło, jego oczy – niebiesko-szare jak zimne morze tuż przed burzą. Jego broda – lekko zarośnięta, idealnie dopasowana do twarzy. To nie był chłopak, który próbował wyglądać młodziej, ale mężczyzna, który wiedział, jak się zaprezentować, by wzbudzać pożądanie. Jego uśmiech, zawsze lekko przekorny, jakby znał odpowiedź na pytanie, którego jeszcze nie zadałam. A kiedy przechodził obok, czułam ten zapach. Nie mogłam go opisać, bo był zbyt intensywny, by wyrazić go słowami. Jak nuta, która zostaje na mojej skórze i sprawia, że na chwilę zapominam o wszystkim. Przez chwilę nic innego nie miało znaczenia, bo to on – z jego zapachem, z jego obecnością – wypełniał całą przestrzeń. Jakbyśmy istnieli tylko on i ja.

Ale to, co naprawdę mnie uderzało, to jego spojrzenie. Nie mogłam go znieść. Jego oczy były jak dotyk, który zaczyna się od środka i powoli wędruje w dół. To nie było zwykłe spojrzenie – to obietnica, wyzwanie, pytanie i odpowiedź w jednym. Było jak igła, która wbijała się w moje ciało i sprawiała, że moje serce zaczyna walić w piersi. I nie chodziło tylko o to, co widziała – przez to, jak na mnie patrzył, czułam się naga, choć wciąż miałam na sobie ubranie. W jego oczach było coś, na co moje ciało reagowało – jakby w odpowiedzi na jakieś nieuchwytne wezwanie. I wiedziałam, że on też to wiedział. A ja, choć powinnam czuć lęk, czułam tylko… pragnienie.

Pewnego deszczowego poranka, gdy jak zwykle szłam do pracy, trzymając w ręce kubek termiczny z kawą, w końcu zagadnął:

– Latte bez cukru?

– Słucham? – Zmarszczyłam brwi i powoli uniosłam wzrok.

– Codziennie. Ta sama pora. Latte bez cukru – mówił spokojnie.

– Obserwujesz mnie? – zapytałam.

– Zauważam.

– Trochę to dziwne…

– Może. Ale czy niewłaściwe?

– Niewłaściwe jest to, że zauważasz, a się nie przedstawiasz – powiedziałam z lekkim sarkazmem.

– Sebastian.

– Anka. Miło mi.

Każdy nasz kolejny kontakt, każde spotkanie są jak powolne eksplozje w moim ciele. Nie chodzi o słowa, ale o to, co niewypowiedziane. Nawet gdy stoimy w milczeniu, między nami przepływa cała fala emocji – napięcie, które rośnie z każdą sekundą. Jego spojrzenie przywodzi mi na myśl obrazy, które staram się odpychać, ponieważ świadomość, że nie są dla mnie, zaczyna mnie przytłaczać. Ale one wracają. Coraz częściej. Coraz silniejsze.

Czuję, jak moje ciało zaczyna reagować na jego najmniejszy gest, na każdy jego ruch. To nie jest tylko fizyczne przyciąganie – to przyciąganie dusz. Kiedy nasze dłonie przypadkiem się stykają, odczuwam każdą jego reakcję, znam jego myśli i wiem, że on czuje dokładnie to samo. W tych drobnych dotknięciach jest więcej uczucia niż we wszystkich latach mojego małżeństwa.

Jest w nim coś, co mnie przyciąga, czego nie mogę i nie chcę zignorować. Wszystko w nim sprawia, że zaczynam tęsknić. Za tym, czego tak długo brakowało mi w życiu. Za dotykiem, który nie tylko pielęgnuje, lecz także sprawia, że czuję się pożądana. Za czułością, która oprócz fizycznego ciepła daje też ukojenie duszy.

Czuję, jak coś we mnie budzi się z głębokiego snu, jak zaspane pragnienia zaczynają domagać się uwagi. Seks… tego zdecydowanie też mi brakuje, ale nie tylko. Ta bliskość jest prawdziwa. Rozbraja.

Z każdym spojrzeniem Sebastiana czuję, jak moja kobieca natura zaczyna się budzić. Moje zmysły są bardziej wyostrzone niż kiedykolwiek, jakby jego obecność wypełniała przestrzeń, w której dotychczas panowała pustka. Nawet gdy go nie ma, myślę o nim – o tym, jak by to było, gdyby w końcu się zbliżył, gdyby jego dłonie dotknęły mojego ciała, gdyby jego usta znalazły moje. Jego obecność sprawia, że zaczynam tęsknić za czymś więcej niż tylko chwilowym spełnieniem. Chcę czuć się kochana, pożądana, chcę dać się ponieść temu, co się między nami rodzi – bez wstydu, bez zahamowań. Chcę poczuć jego ciało, jego zapach, jego dotyk. Chcę poczuć siebie w jego spojrzeniu.

I choć wiem, że nie mogę tego wszystkiego mieć od razu, to te myśli nie dają mi spokoju. Wyobrażam sobie jego ręce na moich biodrach, jego oddech na mojej szyi, jego szept w moim uchu – i wtedy całe moje ciało reaguje, jakby już teraz go potrzebowało. Marzę o tym, by poczuć go blisko, by zobaczyć, jak jego ciało łączy się z moim w namiętnej, gorącej chwili, która nie zostawia miejsca na nic innego. Chcę tej intymności, tego czegoś, co sprawia, że moje ciało mówi „tak”, zanim jeszcze podejmę decyzję. Chcę tej siły, która wydobywa jakąś zapomnianą część mnie, o której zapomniałam… Chcę być sobą – nie matką, nie żoną. Kobietą.

Obudziła się we mnie kobieta, która przez lata spała pod warstwami obowiązków i samotności. Sebastian wydaje się odpowiedzią na tę pustkę. Budzi we mnie coś, czego nie czułam przez lata.

Wtedy wiem – to nie jest tylko mężczyzna spotkany przypadkowo. To przeznaczenie. To decyzja, którą muszę podjąć. Nawet gdybym chciała, nie potrafiłabym już odwrócić wzroku, udawać, że nie widzę, jak bardzo zmienia moje życie. Dostrzegam w nim przyszłość – przyszłość, której nigdy nie planowałam, ale która w tej chwili staje się tak realna, że czuję ją na skórze. Jestem gotowa na zmianę. Gotowa na wszystko.

ROZDZIAŁ 3

GŁOS Z ISLANDII

Anna

Poranek był dziwnie chłodny jak na kwiecień. Słońce, które zwykle o tej porze roku rozświetlało kuchnię złotymi promieniami, teraz chowało się za gęstymi, ołowianymi chmurami. Telefon zadzwonił wcześnie, kiedy jeszcze szykowałam dzieci do szkoły. Dłonie miałam sztywne od zimna, choć kalendarz uparcie twierdził, że to już wiosna.

– Halo? – Odebrałam szybko. Przytrzymując telefon między policzkiem a ramieniem, jednocześnie wkładając kanapki do śniadaniówek. Chleb był dziwnie twardy, jakby też zmarzł w tym nieoczekiwanym kwietniowym chłodzie.

– Anka? – usłyszałam głos Jacka. Nie „cześć”, nie „dzień dobry”. Tylko moje imię, wypowiedziane tonem, jakim lekarz wymienia nazwę choroby. Brzmiał twardo, cicho, jakby dźwięk gubił się gdzieś po drodze. – Jak tam u was? – Pytanie rzucone byle jak, jakby tylko dla zachowania pozorów.

Spojrzałam na zegarek. Szósta czterdzieści. Cyfry wydawały się nieostre, jakbym patrzyła na nie przez zamarzniętą szybę.

– Dzień jak co dzień – westchnęłam, odgarniając kosmyk włosów z twarzy. – Wiesz, jak jest. Szkoła, przedszkole, praca… zamieszanie. Ola znowu rozmyśla nad strojem do szkoły, a chłopcy, jak to chłopcy, zaczynają dzień od kłótni.

– Tęsknię – powiedział, ale zabrzmiało to jak odczytane z kartki. Jakby mówił to, bo tak wypadało. Jakby te słowa nic nie ważyły. Jakby nie były kierowane do mnie.

– A kiedy wracasz? – zapytałam, choć już znałam odpowiedź.

Cisza w słuchawce przeciągała się nieprzyjemnie. W tle słyszałam tylko równy, zimny oddech Jacka. Żadnych innych dźwięków, jakby stał w jakiejś ogromnej, pustej przestrzeni.

– Wiesz… jeszcze kilka tygodni. Może miesięcy. Mamy tu opóźnienia. To trudniejszy projekt, niż się wydawało. – Głos miał obojętny, jakby mówił o naprawie lodówki, a nie o przedłużającej się rozłące z rodziną.

Nie odpowiedziałam od razu. Słowa zawisły w przestrzeni między mną a słuchawką. Poczułam, jak przez kręgosłup przebiega mi chłód – nie fizyczny, ale taki, który zostaje w człowieku na długo po spotkaniu z obcym człowiekiem bez uczuć.

– Anka? – zapytał, lecz w jego głosie nie było niepokoju. To było tylko pytanie kontrolne.

Głos Jacka oddalał się albo to moje myśli oddalały się od niego. Może całe nasze życie odsuwało się od nas krok po kroku jak cofający się przypływ na lodowatej plaży Islandii. A może od początku to tylko ja je trzymałam przy brzegu.

Wtem Ola podbiegła i chwyciła mnie za rękę. Jej dłoń była ciepła i wilgotna – jedyne ciepłe miejsce w tej zimnej kuchni.

– To tata? – zapytała, a w jej oczach błyszczała nadzieja, której już dawno nie słyszałam w głosie Jacka.

– Tak – odpowiedziałam, podając jej telefon. – Chcesz się przywitać?

– Cześć, tatusiu! – wykrzyknęła dziewczynka, a jej głos nagle wypełnił kuchnię życiem. – Dostałam piątkę z dyktanda!

– Cześć, księżniczko! – Głos Jacka na chwilę stał się cieplejszy, żywszy. – Jak tam szkoła? – Ale już w następnym zdaniu wrócił do tego samego, obojętnego tonu.

Dawid i Piotrek już czekali, żeby przejąć telefon. Ich twarze były pełne ekscytacji, której nie potrafił już odczuwać ich ojciec.

– Tata! – Dawid wykrzyczał w słuchawkę. – Widziałem nowy katalog Bionicle! Jak wrócisz, to ci pokażę!

– Dobrze, już się nie mogę doczekać – dodał Jacek, ale głosem tak nieobecnym, jakby myślami był gdzieś indziej.

– Tato! – wtrącił się Piotrek, najmłodszy. – Kiedy przyjedziesz? Bo Ola mówi, że z Islandii to długo się leci!

Zaśmiał się cicho, ale ten śmiech brzmiał dziwnie obco, jak echo czegoś, co kiedyś było prawdziwe.

– To prawda, Piotrusiu. Ale przylecę, obiecuję.

Obietnica rzucona w próżnię, słowa, które nie miały gdzie wylądować. Było coś w tej rozmowie. Coś ulotnego. Coś nieuchwytnego, co sprawiło, że na chwilę przymknęłam oczy. Jakbym przez ułamek sekundy usłyszała trzask pękającego szkła – tego niewidzialnego między nami.

Kiedy dzieci oddały mi telefon, Jacek odchrząknął. Znałam ten dźwięk tak dobrze, ale teraz brzmiał obco, jakby pochodził od kogoś zupełnie innego.

– Anka…

– Muszę się rozłączyć – przerwałam mu, nagle przytłoczona tym zimnem, które rozprzestrzeniało się od słuchawki. – Dzieci muszą iść do szkoły…

– Rozumiem – powiedział, a w jego głosie nie było nawet śladu rozczarowania. Znów ta cisza. Ciężka, gęsta jak lód, który nigdy nie topnieje. – Dbaj o siebie – dodał mechanicznie, jakby czytał instrukcję obsługi.

– Ty też – szepnęłam, chociaż wiedziałam, że to bez znaczenia.

Rozłączyłam się, ale nie odłożyłam od razu telefonu. Stałam tak, wpatrzona w ekran, podczas gdy dzieci kończyły się pakować. W kuchni zrobiło się jeszcze zimniej, jakby całe ciepło uciekło wraz z tą krótką rozmową.

Nie wiedziałam jeszcze, że to nie był po prostu kolejny zimny poranek – że to początek końca. Że chłód, który wdarł się przez słuchawkę, już nigdy nas nie opuści. Za kilka tygodni dowiem się, że mój mąż nie przedłuża pobytu – on po prostu tam zostaje. Jakby ta wyspa lodu i ognia wchłonęła ostatnie resztki człowieka, którego kiedyś znałam. Jakbym przez całe nasze małżeństwo rozmawiała z lodową figurą i w końcu zobaczyła jej prawdziwe oblicze.

Przeszedł mnie dreszcz. Tym razem nie od kwietniowego chłodu. I wcale nie chodziło o mnie. Nie byłam z nim związana już od dłuższego czasu. Nic mnie z tym człowiekiem nie łączyło – oprócz cudownych dzieci i wspólnego domu.

Chodziło właśnie o tę trójkę. O ich niewinne serca. Wiedziałam, jak bardzo kochają tatę i jak bardzo za nim tęsknią. Jak ogromnie pragną spędzać z nim każdy dzień. Chłopcy tak po prostu potrzebowali męskiego wzorca, brakowało im ojca, z którym wbija się gwoździe, kopie łopatą czy wykonuje te wszystkie „męskie” zadania.

Odłożyłam telefon i teraz w pośpiechu zbieraliśmy się do wyjścia.

Nie wiedziałam, że to ostatni raz, kiedy słyszałam głos Jacka. Ostatni raz, zanim stał się dla nas zupełnie obcy. Zanim okazało się, że człowiek, który odchodzi, tak naprawdę odszedł już dawno temu. Kawałek po kawałku, słowo po słowie – aż nie zostało już nic.

ROZDZIAŁ 4

RAPORT POLICYJNY

(NR SPRAWY: KM-4872/08)

Sporządzający: komisarz Dawid Wilk, Wydział Kryminalny KWP Rzeszów

Data sporządzenia: 06.06.2008

I. DANE PODSTAWOWE

Godzina zgłoszenia: 6.45.

Miejsce zdarzenia: Piwnica budowanego bloku mieszkalnego przy ul. Hetmańskiej 21 w Rzeszowie (inwestycja w trakcie wykończenia, brak zameldowanych mieszkańców).

Zgłaszający: Mężczyzna, około 40 lat (Grzegorz Szkatuła, pracownik firmy budowlanej, numer dowodu: XYZ 123456), przybyły na miejsce w celu przygotowania terenu do prac porannych.

II. OPIS ZDARZENIA

Dnia 06.06.2008 roku o 6.45 dyżurny KMP Rzeszów otrzymał zgłoszenie o odkryciu zwłok mężczyzny w pomieszczeniu piwnicznym wskazanego obiektu. Na miejsce natychmiast wysłano:

– patrol policyjny (funkcjonariusze: mł. asp. Angelika Mazurek-Wilk i st. sierż. Karolina Rydzy),

– zespół techników kryminalistyki (specjaliści: mgr inż. Karol Drozd i st. asp. Karol Tylutki),

– pogotowie ratunkowe (lekarz stwierdził zgon około 7.15).

III. OPIS OFIARY

1. Dane antropometryczne

Płeć: mężczyzna

Wiek: 35–40 lat (szacunkowo – na podstawie stanu uzębienia i skóry)

Wzrost: około 180 cm (±2 cm)

Budowa ciała: muskularna, widoczne ślady starej blizny na prawym przedramieniu (około 5 cm, prawdopodobnie pourazowa), znak na biodrze – półksiężyc przecinający słońce

2. Ubranie i przedmioty osobiste

Okrycie wierzchnie: granatowa kurtka typu pilotka (marka nieustalona, brak metki) ze śladami błota na rękawach

Koszula: jasnoniebieska bawełniana, rozcięta w okolicy mostka (zgodnie z ranami kłutymi)

Spodnie: ciemnogranatowe dżinsy, prawa kieszeń wywrócona na lewą stronę

Buty: skórzane, czarne, rozmiar 43, ślady świeżego błota na podeszwach

3. Przedmioty przy zwłokach:

– klucze do domu (3 sztuki, w tym jeden z nalepką „garaż 2”)

– telefon komórkowy Nokia 3310 (zablokowany, przekazany do laboratorium w celu odzyskania danych)

Uwagi: brak portfela, dokumentów, biżuterii lub innych wartościowych przedmiotów

IV. STAN ZWŁOK I OBRAŻENIA

1. Charakterystyka ran:

Rany kłute: siedem ran w okolicy klatki piersiowej

– rana brzucha 3 cm na lewo od pępka

– rana kłuta miedzy drugim a trzecim żebrem, strona lewa

– rana kłuta tuż pod prawym obojczykiem

– trzy rany w bliskim sąsiedztwie w odległości 3–8 mm od siebie, zlokalizowane tuż pod wyrostkiem mieczykowatym

– rana centralna przebijająca lewą komorę serca – śmiertelna

– ślady wskazujące na użycie narzędzia o ostrości jednostronnej (np. nóż myśliwski lub pokrewny), długość ostrza około 110 mm

Rana cięta na lewej dłoni: głębokość około 2 cm, charakterystyczna dla rany obronnej (ofiara próbowała chwycić ostrze)

Brak innych śladów walki

2. Dodatkowe obserwacje:

Przybliżony czas zgonu: między 3.00 a 5.00 rano (na podstawie sztywności pośmiertnej i temperatury ciała)

Pozycja zwłok: na wznak, ręce rozłożone na boki, nogi wyprostowane – brak oznak przemieszczenia po śmierci

Ślady na podłodze: plama krwi o średnicy około 50 cm, brak śladów przeciągania ciała

V. USTALENIA WSTĘPNE

1. Brak monitoringu w bezpośrednim sąsiedztwie (inwestycja niezakończona).

2. Zeznania świadków:

Pracownik budowlany zeznał, że w nocy nie widział podejrzanych osób, ale słyszał „stłumione krzyki” między 3.30 a 4.30 (uznano za mało wiarygodne ze względu na odległość od ulicy).

Mieszkańcy sąsiednich budynków nie zgłaszali niepokojących zdarzeń.

3. Hipotezy:

– motyw rabunkowy (brak portfela i dokumentów)

– zabójstwo z premedytacją (liczba ran wskazuje na emocjonalny charakter ataku)

VI. DALSZE CZYNNOŚCI

1. Kryminalistyczne:

– sekcja zwłok (zakres: określenie dokładnej przyczyny śmierci i typu narzędzia)

– analiza telefonu ofiary (w tym lista połączeń i SMS-ów)

– badanie próbek krwi pod kątem substancji toksycznych

2. Operacyjne:

– przeszukanie okolicy w poszukiwaniu narzędzia zbrodni

– weryfikacja ostatnich kontaktów ofiary (jeśli tożsamość zostanie ustalona)

– sprawdzenie baz danych pod kątem podobnych zabójstw w regionie

Podpis sporządzającego raport: kom. Dawid Wilk, Wydział Kryminalny KWP Rzeszów

Uwagi: Sprawa priorytetowa, zlecono nadzór prokuratorski (sygn. akt III Ds. 45/08).

Notatka służbowa: Ciało przewieziono do Zakładu Medycyny Sądowej w Rzeszowie. Wyniki sekcji oczekiwane w ciągu 72 godzin. Telefon przekazano do laboratorium kryminalistycznego w Krakowie (ze względu na specjalistyczny sprzęt). Sprawę przekazano prokuratorowi Bartoszowi Chojeckiemu.

Pozostało jeszcze 90% treści tej książki.

Tam i z powrotem + trzy metry

ISBN: 978-83-8423-411-2

© Sebastian Orszulik i Wydawnictwo Novae Res 2026

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody Wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Kinga Kosiba

KOREKTA: Anna Miotke

OKŁADKA: Oliwia Błaszczyk

KONWERSJA E-BOOKA: Gabriel Wyględacz – Studio Akapit

Wydawnictwo Novae Res należy do grupy wydawniczej Zaczytani.

Grupa Zaczytani sp. z o.o.

ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia

tel.: 58 716 78 59, e-mail: sekretariat@grupazaczytani.pl

https://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest na stronie zaczytani.pl.

Table of Contents

CZĘŚĆ 1

Rozdział 1 Dwa światy, jedno pragnienie

Rozdział 2 Pod skórą dnia

Rozdział 3 Głos z Islandii

Rozdział 4 Raport policyjny (nr sprawy: KM-4872/08)