Część I

Święta Brygida Szwedzka

„Aby ci wyjaśnić Moje tajemnice,

wybrałem ciebie

i wziąłem ciebie za oblubienicę.

Tak bowiem chciałem.

Ty natomiast zgodnie z prawem stałaś się Moja”.

(Objawienia, księga I)

„Święta Brygida może stać się dla współczesnych kobiet zachętą do odgrywania pierwszorzędnej roli w społeczeństwie, które będzie otaczać szacunkiem jej godność i pozwoli jej na równi z mężczyzną brać udział w wypełnianiu Bożego planu w odniesieniu do ludzkości” – pisał Ojciec Święty Jan Paweł II w 2002 roku w specjalnym przesłaniu do Matki Tekli Famiglietti, przełożonej generalnej Zakonu Najświętszego Zbawiciela św. Brygidy, z okazji rozpoczęcia obchodów siedemsetlecia urodzin św. Brygidy, jednej z najwybitniejszych postaci Kościoła.

Brygida urodziła się w 1302 roku w zamożnej rodzinie szwedzkiej w Finstad koło Uppsali. Już od najmłodszych lat dziewczynki oczy jej rodziców zwrócone były na córkę i to nie tylko dlatego, że do czwartego roku życia w ogóle nie mówiła. Matka Brygidy – Ingeborga – codziennie prowadziła swe dzieci na Mszę Świętą. Kiedy zorientowała się, że Brygida dobrze się czuje w kościele, szybko zaczęła wprowadzać ją w świat wiary. Dlatego gdy pewnego dnia dziewczynka ujrzała Matkę Bożą na wierzchołku ołtarzyka, który miała w pokoju, wcale się nie przestraszyła. Brygida ochoczo odpowiedziała na wołanie Maryi i podeszła do Niej. Matka Boża pokazała jej koronkę i zapytała: „Czy ją chcesz?”, a ta bez wahania kiwnęła potakująco głową. Wówczas Maryja włożyła jej ten „diadem” na skroń.

Innym znowu razem Brygida miała sen, w którym widziała krzyżowanie Pana Jezusa. Cierpiący Chrystus zwrócił się do dziewczynki: „Czy widzisz, jak cierpię?”. Brygida zapytała Go wówczas: „Panie! Kto Ci zadaje tak ogromny ból?”. I usłyszała odpowiedź: „Ci, którzy nie doceniają mojej miłości i zapominają o niej”.

O tym śnie nie zapomniała już nigdy, a męka Jezusa była centralnym punktem jej rozważań i modlitwy.

Zamążpójście

Brygida straciła matkę, gdy miała dwanaście lat. Wówczas jej ojciec Birger Persson oddał ją i jej młodszą siostrę pod opiekę ciotki Katarzyny. Dwa lata później, nie patrząc na to, że córka od dziecka marzyła o wstąpieniu do klasztoru, wydał ją za mąż za syna gubernatora, starszego od niej o pięć lat Ulfa Gudmarsona.

Zgodnie z panującym wówczas zwyczajem, to rodzice wybierali swoim dzieciom drogę dorosłego życia i rzadko liczyli się z ich wolą. Brygida właściwie się nie buntowała. Była przekonana, że obowiązek posłuszeństwa ojcu pochodzi od Pana Boga.

Młodzi małżonkowie po zaślubinach przenieśli się do Ulvasy, na południowy zachód od Sztokholmu. Przez wiele lat żyli w zgodzie i harmonii małżeńskiej. Mieli ośmioro dzieci: czterech synów i cztery córki, z których jedna – Katarzyna Szwedzka – została uznana przez Kościół za świętą.

Kiedy Brygida nosiła w swym łonie ósme dziecko, jej mąż właśnie wydawał za mąż córkę Martę. Kandydat na małżonka nie podobał się Brygidzie. Uważała, że jej córka nie zazna z nim szczęścia, gdyż jest to człowiek pozbawiony zasad i moralności. Gdy rozpoczęła się uczta zaręczynowa, Brygida ukryła się w oratorium i płakała. Nagle poczuła gwałtowny ruch dziecięcia w łonie i w duszy usłyszała głos: „Ukochana moja matko, nie zabijaj mnie!”. Wówczas zdała sobie sprawę z tego, że chcąc ratować jedną córkę, szkodzi niewinnemu dziecięciu. Otarła łzy z oczu i powiedziała: „Istoto ukochana, nie ja ci odbiorę życie, któreś otrzymała od Boga”. Ubrała się odświętnie i wyszła do gości. Niestety, nagle zaczęła rodzić. Pojawiły się komplikacje zagrażające życiu jej i maleństwa. Wtedy pojawiła się jaśniejąca postać pięknej kobiety, która powiedziała: „Jestem Maryja. Przybywam tobie na pomoc”. Matka Boża pobłogosławiła rodzącą i chwilę później na świat przyszła czwarta córka małżonków – Cecylia. Brygida szybko wróciła do zdrowia i za okazaną jej łaskę nieustannie dziękowała Maryi.

Brygida była wspaniałym przykładem zarówno dla swojego męża, jak i dzieci. Często uczestniczyła w różnych akcjach charytatywnych, wspomagała biednych i chorych. Rodzina modliła się codziennie. Rano, w południe i wieczorem małżonkowie gromadzili się wraz z dziećmi na odmawianiu Oficjum o Najświętszej Maryi Pannie i czytali Pismo Święte. To właśnie na jej prośbę przetłumaczono Wulgatę na język szwedzki. Czynnie uczestniczyła też w życiu sakramentalnym Kościoła. Sama podejmowała też praktyki pokutne – sypiała na ziemi i nosiła włosienicę.

Porzuciła bogactwa

Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej

Część II

„Tajemnica szczęścia”

Dostępne w wersji pełnej

Część III

Świadectwa łask

Dostępne w wersji pełnej

Dodatek

Litania do św. Brygidy

Dostępne w wersji pełnej

Bibliografia

Dostępne w wersji pełnej

Spis treści

Karta tytułowa

Część I

Święta Brygida Szwedzka

Zamążpójście

Porzuciła bogactwa

Pielgrzymi

Wdowa

Nakaz Chrystusa

Z misją u króla

W stolicy chrześcijaństwa

Skazana na stos

U Pawła za Murami

Objawienia Pana Jezusa

„Ja jestem Maryja...”

Święci

W ziemi Chrystusa

Uznane przez Kościół

Przyszedł po nią Oblubieniec

Benedykt XVI o św. Brygidzie

Brygidki

Bazylika św. Brygidy w Gdańsku

Część II

„Tajemnica szczęścia”

„Tajemnica szczęścia” – piętnaście modlitw

Potwierdzenia

Wątpliwości

Część III

Świadectwa łask

Cesarzowa Zyta Burbon Parmeńska

Bóg dotrzymuje obietnic

Przedłużone życie

Ocalał z wypadku

Nawróceni dziadkowie

Otrzymała wewnętrzną siłę

Apostołka „Tajemnicy szczęścia”

Przekraczanie granicy – historia szczęśliwej śmierci

„Święta Maryjo... módl się za nami... w godzinie śmierci naszej”

Świadectwa owoców modlitwy

Dodatek

Litania do św. Brygidy

Modlitwa do św. Brygidy

Bibliografia

Karta redakcyjna

WSPÓŁPRACA

Henryk Bejda

KONSULTACJA

ks. kanonik Ludwik Kowalski, proboszcz parafii św. Brygidy w Gdańsku

PROJEKT OKŁADKI

Łukasz Kosek

KOREKTA

Agata Chadzińska

Marlena Pawlikowska

OBRAZ NA OKŁADCE

AKG PHOTO/EASTNEWS

G. Sogliani, Św. Brygida Szwedzka ustanawia Regułę

Tekst obietnic związanych z „Tajemnicą szczęścia” oraz modlitw zaczerpnięto z książki pt. Tajemnica szczęścia będącej zbiorem rozważań i modlitw opartych na krótkim tekście „Piętnastu modlitw”, które po uzyskaniu aprobaty kościelnej Kurii Metropolitalnej Warszawskiej z dnia 12 III 1984 r., nr 1625/K/84, wydała Casa di Padre Pio, Case postale 231, Saint-Remi, Que., Canada.

ISBN 978-83-756-9528-1

© 2012 Dom Wydawniczy „Rafael”

ul. Dąbrowskiego 16

30-532 Kraków

tel./fax 12 411 14 52

e-mail: rafael@rafael.pl

www.rafael.pl

Plik opracował i przygotował Woblink

woblink.com