Mariusz Pikulski

Szeptem

wiersze wybrane

© Mariusz Pikulski, 2018

Na niebie sen kołysze słowa

A z długich rzęs powoli kropla

Opada szeptem w usta

— Noc pachnie tak niebiesko

— Green Green-

ISBN 978-83-8104-867-5

Książka powstała w inteligentnym systemie wydawniczym Ridero

Spis treści

1. Szeptem

2. Cisza II

3. Cicho cieniem

4. I taka cisza

5. Podobno jest…

6. Kolory

1. I

2. II

7. Dawne wczoraj

8. Stając się deszczem

9. Między światami

10. Jabłoń

11. Snem w jawę

12. Patrzyłem w cień

13. Zamknięte oczy

14. Księżyc i Słońce

15. Okryte mrokiem…

16. Jest taka cisza

17. W snach ulicy

18. To nie ja byłam Ewą

19. Są takie noce

20. Zimowy dzień

21. I mnie…

22. I nawet czas

23. Wczoraj

1. I

2. II

3. III

24. A może snem…

25. Cień motylem

26. Zaczarowałam

27. Szłam we śnie

28. A w kącie zegar

29. Oddech wiatrem

30. Szkliste pawie pióro

31. W szklanej kopercie

32. Wiosenny oddech

33. W deszczu

34. We śnie

35. Jestem przecież...

36. W policzkach nocy

37. Pod powiekami…

38. Dotykam dłonią świtu

39. I cieniem jestem

40. Na oknie czas

41. Tak żywy

42. Spod rzęsy

43. Na rzęsach

Obróć dłoń do góry i powoli otwórz,

a to co w niej trwa nie wypadnie…

Otwórz usta ze słońcem, aby nie przestraszyć ptaka
— Być może przyniesie Ci gałązkę

Cisza II

Delikatnie wiatr porusza cienie

Dłoń dotyka ściany

Powiedz jak masz na imię?

— Cisza…

Jak oddech powietrza,

A ty powietrze którym oddychasz

Porusza włosy delikatnie jak wiatr

Kiedy głuchnie lub płacze dusza,

Wtedy ona cisza…

Jest jak serce w opuszkach,

Które potrafi zranić krzykiem

Lub uśmiercić czas

I choć najtrudniej jest milczeć

Kochaj ciszę,

Bo ona jedyna, nigdy cię nie okłamie

Przytuli jak matka

I będzie trwać.

A wtedy serce bez smutku i skargi

W umyśle podróży stanie się świtem

Promieniem słońca

Przed ptasim śpiewem

Kiedy dookoła jest jeszcze cisza…

— I Ty

Cicho cieniem

Zasypiam ze świtem

Gasząc słońce,

Zasypiam z nocą

Zdmuchując księżyc.

Unoszę nocy skrzydła,

Wzbijając się w wysokie niebo,

Aby krogulcem opaść w ziemię

Szponami przebić mroki,

Gdzie czerń po drugiej stronie

Szlachetnym płótnem

Bez ram splecionych z ciała,

Lecz mrok otwiera oczy

Brudnym ulicy światłem.

Zamknięte dusze w maskach

Kalectwie chciwym blasku,

Brzęczących monet życia

Pełzną chodnikiem miasta,

A obok tańczą puszki,

Obdarte wiatrem oczu,

Gdzie łzę przytula matka,

Ta obca i niechciana

— Niepasująca rasa.

Zasypiam w kropli słodkiej,

Rubinie szeptu ciała,

Zrzucając skórę wiary

Wybiegu szat ozdoby,

Czyniących wszędzie pokaz

Jak jabłoń kwitnie światłem

Przez sztuczną korę drzewa.

Opadam cicho cieniem.

Szukając w mroku drugiej strony

Pomiędzy przerwą blasku,

Nim znowu na jabłoni

Wymieni ktoś, żarówkę…

I taka cisza

Nade mną niebo rozdartej bieli,

W opadającym puchu,

Niczym zamarznięte marzenia

Z rozbitej klepsydry pamięci,

Jak płatki i pyłek

Ze śnieżnych kwiatów,

Jak pocałunku wilgotne usta

Znikające w dotyku twarzy…

Nade mną skrzydlate dłonie,

W pierzastych gałęziach,

Jak ośnieżone dusze drzewa

Śniące w oddechu,

Który napełnia płuca

I w sen zamienia…

— I snem jest wszystko.

Nade mną ziemia,

A pod stopami gwiazdy

— I taka cisza…

Podobno jest…

Mam oczy nocą zamknięte

Choć pod powieką patrzę.

Noc daje wszystko i nic.

Myśl sama sobie wystarczy,

Aby do śmierci siać swoje nasiona

Gorzkie, kwaśne, słodkie

I te, których nazwy dziś nie znam.

— Pewno będzie pytać, drwić

Może kłamać i wbijać drzazgi,

Lecz nic do póty będzie żyć.

Mam oczy dniem otwarte

Choć pod powieką śnie.

Dzień zawsze kończy się mrokiem.

Wzrok wbija się w słońce

Zbyt jasne by dojrzeć uśmiech

I jego ciepło na świecie,

Choć podobno Bóg stworzył świat.

— Pewno oczy zdziwione będą go szukać,

Aby ujrzeć go w człowieku.

Podobno jest…

Kolory

I

Na niebie sen kołysze słowa

A z długich rzęs powoli kropla

Opada szeptem w usta

— Noc, pachnie tak niebiesko…

II

Delikatny szept fali,

Płynie z czerwienią morza

W pocałunku znikającego słońca

— Wiatr pachnie karminem.

Dawne wczoraj

Ulotna chwila pocałunku

Topiła usta słońca,

A z nieba mewy niczym żagle

W skradzionym krzyku,

Za brzegiem drugiej strony

Topiły skrzydła w morzu.

Półsenna fala szeptem,

Niesiona dawnym wczoraj

Gładziła ślady w piasku

Odkrywając nagie muszle,

A ja sięgałem ich wilgoci

Próbując je osuszyć w dłoniach.

Podniosłem chyba wszystkie

Szukając Twego głosu…

Gdy serce szeptem minuty liczy, czas uskrzydla zegary.

Stając się deszczem

Na niebie chmury

Niczym ciężkie powieki nieba

Unosiły dziwną tęsknotę.

Przez wyciągnięte dłonie

Na twarzy tańczyły krople

Rozmazując pierwsze srebro,

A wiatr budził szept

Wilgotny jak lustro odległej studni,

Tworząc z marzeń odbicia

Topiące woskowe skrzydła,

Gdzie śpi świat podobny do życia.

Patrzyłem jak księżyc kołysał obłokiem,

Którego łzy tuliły ziemię

I wtedy zamknąłem oczy,

Koniec darmowego fragmentu książki.

Zachęcamy do zakupu pełnej wersji.