Tytuł: Szaman. Wizje profetyczne 1

© Copyright: Emma Popik 1983–2023

© Copyright: Wydawnictwo Odmienne Stany Fantastyki „OdeSFa” – Fundacja KIS 2023

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki (od 2021 roku)

Pozycja w serii: 07

Redaktor serii: Jacek „Franco” Horęzga

Koncepcja i nazwa serii: Jacek „Franco” Horęzga

Credo serii: Jacek „Franco” Horęzga, Jakub Turkiewicz, Piotr Marczak

Redakcja i przedmowa: Luiza „Eviva” Dobrzyńska

Korekta: Patrycja Żurek

Skład, łamanie i przygotowanie do druku: Dominika Świątkowska

Wersja elektroniczna: Agata i Paweł Jackiewicz

Ilustracja na okładce: Tomasz Maroński

Opracowanie graficzne: Anna Szwajgier, Joanna Fijałkowska, Dominika Świątkowska

Logo i layout serii: Tomasz Maroński

Logo Fundacji KIS: Anna Szwajgier

Sekretarz Redakcji: Luiza „Eviva” Dobrzyńska

Redaktor-operator sieci i danych: Piotr Marczak

Młodszy redaktor – operator sieci: Karol Król

Koncepcja, nazwa i logo wydawnictwa: Jacek „Franco” Horęzga

Redaktor naczelny wydawnictwa: Jacek „Franco” Horęzga

Żadna część tej książki nie może być powielana i kopiowana w jakikolwiek sposób i w jakiejkolwiek formie bez wiedzy i zgody Wydawnictwa OdeSFa, nie licząc krótkich cytatów oraz miniaturki okładki, użytych na potrzeby recenzji oraz opracowań popularno-naukowych i naukowych.

Wydawnictwo Odmienne Stany Fantastyki „OdeSFa” e-ISBN 43341

Fundacja Kultura-Integracja-Społeczeństwo (Rok powołania – 2012)

KRS 0000438565

redakcja@odesfa.pl | www.odesfa.pl

Wydanie I

Brzeg 2023

ISBN 978-83-67504-09-6 (oprawa miękka)

ISBN 978-83-67504-10-2 (oprawa twarda)

ISBN 978-83-67504-11-9 (e-book)

Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Spis treści

Emma Popik – dama-wizjonerka i królowa-szamanka. Słowo od Wydawcy

Od Redakcji

OPOWIADANIA

Szaman

Depozyt

Emetyk

Most

Igłą w serce

Marker

Arbajt

Palimpsest

Gwiazdeczka

PUBLICYSTYKA

Kontrowersje

Dzień, którego nie było

Czy można sklonować Hitlera?

WYWIADY

I Bóg stworzył małpę

A więc, skąd się wzięliśmy?

WIERSZE (z tomu „Wrzące powietrze”)

Wejście w kraj

Miasto mityczne

Litania do maszyn

Wersety na koniec świata

Powtórne zlodowacenie

Wielka powódź

Forma – zrozumenie treści

POSŁOWIE

Jacek Inglot

Radykalna humanistka

BONUSY

Emma Popik

Jesteście naszymi zasobami

Emma Popik

Genetyka bogów. Dzieje umysłu zaprogramowanego przez kosmicznych kreatorów

No to cześć!

Detektory UFO

Strach

Oficjalne kłamstwa

Zupełnie jak ludzie

Potwory i hybrydy

Wybrańcy bogów

Ukryte zamiary

Biohazard

Emma Popik

Cyklop (fragment powieści)

FORMY Z CHAOSU. DODATEK PUBLICYSTYCZNO-KRYTYCZNY

Maciej Parowski

Dziewczyna w spodniach!

Luiza „Eviva” Dobrzyńska

Płeć fantastyki

Luiza „Eviva” Dobrzyńska

Dystopie stają się ciałem – dekonstrukcja ikony wojującego feminizmu

Artur Nowakowski

Shelley pominięta

Boginie i harpie. Krótka rozmowa pomiędzy Emmą, Andrzejem i Jackiem

RECENZJE I REKOMENDACJE ODESFY

Jacek „Franco” Horęzga

Wróżenie z wnętrzności

Marcin Halski

Wieczna Wojna

Sebastian Uznański

Ciemna Anima

Jacek „Franco” Horęzga

Noc, podczas której przestałem (?) kochać Księżniczkę (9–10 lutego 2017)

Luiza „Eviva” Dobrzyńska

Oskarżam Wokulskiego

Bolesław Prus

Emancypantki (zarys fabuły)

Damian Podoba

Dusza

Karol Król

„Polacy i Kosmos… Czy coś może pójść nie tak?”. „POL TREK: W imieniu Rzeczypospolitej” lepszy niż Wędrowycz

GALERIE ODESFY

Moje spotkania z Pierwszą Damą Polskiej Fantastyki

Katarzyna Szewioła-Nagel

Chris de Burgh, fragmenty tekstów ballad

Serce kobiety

Głowa i serce

Love Of The Heart Divine

NASZE KSIĄŻKI, NASI AUTORZY I MY

„Ciemność” (fragment powieści)

Stanisław Karolewski

„Córka Azrai” (fragment powieści)

Oksana Usenko

„Antipolis” (fragment powieści)

„Sierpy Kronosa” (fragment powieści)

Tomasz Fijałkowski

Emma Popik

Odmienne Stany Fantastyki „OdeSFa”

Inne planety

HYNH+

RAKIETOWE ORŁY

Rakietowe Orły – Nagroda

Firmowy e-sklep Wydawnictwa "OdeSFa"

Księgarzu - Księgarko - Księgarnio

Nasze książki

Dodatek

Okładka tył

EMMA POPIK – DAMA-WIZJONERKA I KRÓLOWA-SZAMANKA

SŁOWO OD WYDAWCY

„Istnieje tylko Jedna Opowieść. Próbujemy ją sobie przypomnieć, wyszeptując wciąż na nowo.

Istnieje tylko jedno Utracone Królestwo, do którego ludzkość pragnie powrócić i za każdym razem gdy ktoś przypomina sobie tę historię, zdaje sobie sprawę, że sam jest Zaginionym Królem na wygnaniu, zaś bramy Królestwa otwierają się.

Istnieje tylko Jedna Opowieść. Zapomniana przez Ludzkość. Złożona w Ciemności.”

Stanisław Karolewski – fragment powieści „Ciemność”

„Emma Popik towarzyszyła „Fantastyce” i „Nowej Fantastyce” od szóstego numeru. W marcu 1983 roku ukazało się jej opowiadanie „Mistrz”, które wyznaczało nowe kierunki polskiej SF. Chodziło o prozę z ambicjami przede wszystkim artystycznymi, a nie prognostycznymi, pełną psychologicznych niuansów, pokazującą egzotyczne światy poddane dziwnym przemianom i rytuałom, a opisane z pozycji feministycznych i ekologicznych. Było to mroczne, okrutne, ale też po literacku piękne. Podobnie pomyślana nowoczesna polska fantasy (Sapkowski, Białołęcka, Brzezińska), horror (Grzędowicz, Orbitowski), fantastyka religijna (Dukaj, Sobota, Huberath) oraz feministyczna (Kossakowska, Tokarczuk) – narodziły się kilka i kilkanaście lat później…”.

Maciej Parowski

W poprzednich tomach, prezentowanych w ramach naszej flagowej serii „Szamani Fantastyki” przedstawiliśmy czytelnikom kilka odmian prozy fabularnej, operującej klasycznymi toposami science-fiction[1]. Mieliśmy podróże w czasie, roboty, androidy, wyprawy do gwiazd, fantastykę bliskiego zasięgu i ostatecznie – alternatywne wersje naszych dziejów, uwikłane także w tradycje romantycznej gorączki.

Tomem „Szaman” otwieramy podcykl antologii, przybliżających odbiorcom postać romansującej od dekad z literaturą głównego nurtu Gdańszczanki (przez co marginalizowanej w świecie miłośników fantastyki), o charakterystycznym imieniu i nazwisku.

Fantastyczna twórczość Emmy Popik wymyka się jednak jednoznacznemu przyporządkowaniu. Jej opowiadania przypominają dziwne, oniryczne wizje mniej lub bardziej dalekiej przyszłości (stąd też „Wizje profetyczne” jako nazwa podcyklu), w przestrzeni których najczęściej „źle się dzieje w państwie” ludzkim.

Większość z tych prezentowanych w niniejszym tomie to teksty premierowe, nieznane czytelnikom. Tytułowy „Szaman” pochodzi jednak z debiutanckiego zbioru Autorki – „Tylko Ziemia”, wydanego jeszcze w 1983 roku przez wydawnictwo „Iskry”.

W tej krótkiej formie udało się już wtedy Emmie Popik zawrzeć postapokaliptyczną wizję przyszłości rodzaju ludzkiego, opisaną z perspektywy kapłana religii Miłości. Usiłującego na gruzach upadłej technokracji nauczyć swój lud wdrażania w codzienność niezbyt przezeń zrozumiałych praktyk duchowych. W myśl których prawdziwa Miłość jest promieniującą ciepłem – energią życia. Która sprawia, że topnieją lody, a z popiołów apokalipsy powstają nieśmiało kwitnące rośliny. Na drodze szamana pojawia się jednak ślepa kobieca żądza oraz trudny do okiełznania gniew tłumu.

Jak zatem „Szaman” poradzi sobie w takiej sytuacji? Czy Miłość uratuje strzępy ludzkości przed kolejnym kataklizmem, ku któremu tym razem wiedzie ją „płonąca ostrym kolorem od uczuć gwałtownych i nieobliczalnych, od krzyku namiętności i zwierzęcych pragnień” – kobiecość?

***

Polska fantastyka naukowa, która wyrosła w klimacie socrealistycznego negowania rzeczy niemieszczących się w wąskiej przestrzeni „racjonalnej” nauki oraz z dziedzictwa Lema, w tamtym czasie nie była chyba jeszcze gotowa na zwrot ku tzw. „duchowości” i rodzące się na skrzyżowaniach kultur inklinacje w kierunku tzw. „New Age”. Na który równie nieprzychylnie, przez pryzmat okultyzmu i satanizmu, spoglądał już wtedy polski Kościół Katolicki (co zresztą cechuje go dziś…).

Programowe i antyreligijne zadęcie opowieści z pierwszych numerów pisma „Fantastyka” (1982–1983) nie szło jednak w parze z literackim penetrowaniem alternatywnych dla Kościoła form uprawiania „rozwoju duchowego”. Tutaj państwo i Kościół były po tej samej stronie światopoglądowego sporu. Obowiązywał oficjalny racjonalizm, a wszystko stygmatyzowano łatką oszołomstwa, spychając w przestrzenie zabobonu (z perspektywy państwowo-urzędowej) i wiarołomstwa (z perspektywy Kościoła).

Trudno było też chyba komukolwiek dostrzec wtedy w pisaniu Popik paralelę z fundamentalnym dla narodzin konwencji (niezbyt fortunnie określanej powszechnie – „gatunkiem”) science-fiction dziełem je konstytuującym, jakim jest „Frankenstein” Mary Shelley. Którego bohater, korzystając z akademickich doświadczeń i zdobyczy nauki, poszukuje tajemnicy życia, próbując „ożywić martwą glinę”. Ale przecież (co umyka jednak ciągle niemal wszystkim, w tym nawet Brianowi W. Aldissowi!), przygodę z nieco bardziej racjonalnie rozumianą nauką młody Frankenstein poprzedza wnikliwym studiowaniem pism klasycznych alchemików! Tajników zaś samego życia szukając następnie nie tyle w naukowych laboratoriach, ile w ziemi i procesach gnilnych. Co tym samym usadawia fantastykę naukową już ponad 200 lat temu nie tylko na fundamencie zbudowanym z oświeceniowego racjonalizmu, ale i ukorzenia ją głębiej – w czymś, co stanowi istotę szamanizmów wszelakich…

Jak zatem fantastyka Emmy Popik jawiła się w tamtych czasach? Czy (i jaki?) miała wpływ na polską fantastykę i życie społeczne? Jak tamtejsza jawi się dzisiaj, przez pryzmat minionych lat i doświadczeń czterech dekad? I, ostatecznie, jaką fantastykę Emma Popik pisze teraz?

Zapraszamy zatem szanownych czytelników do przygody z oryginalną prozą kobiety, której twórczość zainicjowała swego czasu głębokie zmiany w środowisku męskiej, racjonalnej, polskiej fantastyki. Do czego próbujemy nawiązać już w posłowiu, piórem Jacka Inglota (bezpośredniego uczestnika opisywanych zdarzeń) oraz w tekstach składających się na zintegrowany z książką dodatek o wielce wymownej nazwie – „Formy z Chaosu”.

Ów koktajl różnorakich tekstów został tym razem skomponowany według klucza o nazwie „kobieta-kobiecość”, a otwieramy go katarktycznym nieco wywodem ŚP Macieja Parowskiego. Który swego czasu sprowokował był wielką awanturę, w niezbyt elegancki sposób krytykując fantastykę innej autorki[2], próbującej ówcześnie zaistnieć na polskim rynku science-fiction. Tekst ten jest jednocześnie recenzją tomu „Tylko Ziemia”. Od którego wszystko się zaczęło zmieniać, kreując jednocześnie Emmę Popik na pierwszą damę i królową polskiej fantastyki. Którą, nota bene, dla wielu z nas – pozostaje do dziś.

Niniejszy tom oznajmia zatem nie tylko powrót królowej na łono Matki-Fantastyki, ale jest też formą nostalgicznego spojrzenia do… (wspomnianego w otwierającym niniejszy wstęp) „utraconego królestwa” spontanicznych spotkań z literaturą w czasach czystych serc i umysłów. Nieskażonych wiekiem, sporami ideologicznymi oraz środowiskowymi ostracyzmami. Gdy, być może i dzieliło nas wiele, ale… łączyła właśnie fantastyka. Której integralną składową była profetyczna proza, tworzona przez elegancką damę – Emmę Popik.

Zapraszamy jednocześnie do lektury kolejnych tomów Autorki, nad którymi pracujemy w naszych szamańskich pracowniach.

W imieniu zespołu Odmiennych Stanów Fantastyki – Wydawnictwa z „Duszą”

Jacek „Franco” Horęzga

Redaktor Naczelny

Za zgodę na przedruk tekstu Macieja Parowskiego dziękujemy Pani Joannie Parowskiej i Panu Marcinowi Parowskiemu.

Redakcja

←1 - Tak, wiem, że „piszemy bez”…

←2 - Mowa o Gabrieli Górskiej i zbiorze „Kontakt”.

OD REDAKCJI

Wstyd przyznać, ale będąc nastolatką, nie wiedziałam nic o Emmie Popik.

Biblioteki, z których korzystałam, nie były nastawione na fantastykę i każda z nich miała zaledwie kilkanaście pozycji tego gatunku. Wśród nich nie było zaś książek Emmy. Słyszałam o niej, owszem, i to bardzo dużo, ale pozostałam ignorantką, jeśli chodzi o jej twórczość.

Po raz pierwszy przeczytałam jedno z opowiadań SF dopiero kilka lat temu, przy okazji recenzowania jej powieści: „Zbrodnia w wyższych sferach”. Było całkowicie odmienne od tego, do czego przywykłam, na co wówczas nie zwróciłam większej uwagi. Potem przysłano mi „Tysiąc dni…”, a następnie przyszło mi redagować pierwszy tom antologii z cyklu „Wizje profetyczne”. Siłą rzeczy dostałam więc do przeczytania i zredagowania stos opowiadań, artykuły i wiersze. W to wszystko musiałam się zagłębić i uważnie przeanalizować.

Zaskoczyła mnie wtedy zasadnicza różnica między podejściem autorki do kryminału i powieści w zasadzie obyczajowych, a SF. Po jakimś czasie nabrałam pewności, że właściwą dziedziną Emmy jest właśnie fantastyka – mroczna, apokaliptyczna, pesymistyczna. To cała ona. Niektóre z jej opowiadań skojarzyły mi się mocno z książkami N. K. Jemisin, wielokrotnie nagradzanej za swoją odhumanizowaną prozę. Tyle tylko, że o ile Jemisin pozostawiała mnie zawsze mało poruszoną, wręcz znudzoną (tak bardzo wydawały mi się płaskie i bezbarwne jej teksty), o tyle opowiadania Emmy Popik wprost kipią emocjami. Żeby czerpać pełną przyjemność z ich lektury, trzeba niejako dostroić się do zupełnie odmiennych światów, w których obowiązują inne zasady społeczne, a nawet inne prawa fizyki i biologii.

Wyobraźnia tej autorki jest czymś niezwykłym i trudnym do skodyfikowania, tak jakby Emma pochodziła z innego wymiaru, widziała świat inaczej i tylko przypadkiem znalazła się w naszej poukładanej rzeczywistości. Jeśli wolno mi zauważyć, gdyby faktycznie tak było, byłby to bardzo pomyślny zbieg okoliczności dla nas – biednych, nudnych ludzików.

Redagowanie książek Emmy było dla mnie wielką przygodą i zaszczytem. Mam nadzieję, że dla czytelników okażą się one wspaniałym prezentem. Jakim jest chociażby sam fakt wyboru naszego wydawnictwa przez Emmę Popik do dalszej współpracy oraz obdarowanie niespodziewanym wsparciem i atencją niemal od zarania dziejów „OdeSFy”. Dziękujemy!

Luiza „Eviva” Dobrzyńska

Redaktor tomu

Sekretarz Redakcji

OPOWIADANIA

SZAMAN

Opowiadanie ze zbioru „Tylko Ziemia” Iskry, 1986

Był Szamanem. Trzy razy dziennie wspinał się na wysoką górę, by się modlić. Wiele godzin musiał z trudem iść po gruzie połamanych urządzeń, komputerów, maszyn liczących i silników. Omijał rozpadliny pełne technicznego śmiecia, które zbite i zmarznięte, tworzyły w niektórych miejscach litą skałę, a w innych ruchome piaski. Szedł cierpliwie, omiatając je połami fioletowej szaty, ta przejęta od jego skóry barwa oznaczała istotę o najwyższym stopniu uduchowienia. Gruz pod jego stopami również przybierał odcień ametystu. Po obu stronach wydeptanej ścieżki rosły delikatne kwiaty na grubych łodygach, pokrytych przejrzystą błonką, pod którą można było dostrzec wodę i pływające w niej maleńkie ciałka. Kiedy je mijał, barwiły się lekko, tak jakby przechodziło przez nie fioletowe światło.

Popatrywał na szare niebo zasnute grubą warstwą pyłów, dymów i gazów po cywilizacji, która po naciśnięciu guzika wybuchła nagle oślepiającym światłem. Słońca nie można było przez nie dostrzec, tylko czasami ciemne niebo lekko się przejaśniało i wtedy się domyślał, że złota gwiazda Ziemi krąży jeszcze wokół niej.

Szedł, bo ponad szczytem góry błyszczało Światło, a pod jego promieniami żyli ludzie i rośliny. Okrążył gmach stojący na wierzchołku usypiska. Nie wchodził do niego nigdy, bo na progu leżał szkielet, a wewnątrz budynku wciąż walczyły groźne, tajemnicze moce, szumiąc i warcząc. Tu, gdzie stanął, było najbliżej do świateł, wydawało się, że tuż ponad głową wiszą ich olbrzymie białe koła. Stawał, po chwili skupienia unosił ramiona i zaczynał modlitwę od słów dziękczynienia Światłu za łaskę życia i ciepła. Modlił się z zamkniętymi oczami, bojąc się, że żar wypali mu źrenice. Po twarzy Szamana spływały łzy i pot.

Dziś błagał Światło o łaskę rady i pomocy, bo coś złego zaczęło się wkradać pomiędzy jego Lud Miłości. Miłość, o którą się modlił, niczego jeszcze nie zmieniła na świecie, wciąż było szaro i straszno pod niebem zaciągniętym sadzami, a ludzie kostnieli od chłodu i kryli się w swych na wpół rozwalonych domach, między wysokimi pagórkami zamarzniętego gruzu. Ostatnio zaczęli głośno wątpić w przeobrażającą potęgę miłości.

– O, Światło! – zaczął tego dnia modlitwę. – Utwierdź lud twój w miłości. Daj znak, uczyń cud widomy. – Stał długo ze wzniesionymi ramionami, a potem zaczął powoli i ostrożnie schodzić.

Minął wielki lodowy blok u podnóża góry, będący zamarzniętym budynkiem bez ścian. W olbrzymim sześcianie lodu poprzez jego przejrzystość dostrzegł piętra, na których stały łóżka. Spali w nich umarli żołnierze, ci, którzy kiedyś wywołali wojnę.

Przyspieszył kroku, bo usłyszał nieopodal zgiełk. Na placyku stał groźny tłum w szarych szatach. Ci ludzie nie byli uduchowieni, nie rozwinęli w sobie uczuć wyższych, toteż wydzielali szarość, która przesyciła tkaninę ich szat. Pod ich stopami ziemia zszarzała, nawet kamienie, które trzymali w rękach gotowe do rzucenia, były siwo-bure.

Naprzeciwko tłumu, na odległość rzutu kamieniem, stała kobieta w obszernej czerwonej szacie. Tkanina płonęła ostrym kolorem od uczuć gwałtownych i nieobliczalnych, od krzyku namiętności i zwierzęcych pragnień. Czerwone włosy kobiety szalały w powietrzu, choć nie było wiatru, unosiły się i poruszały plątaniną żmij. Zaciśnięte i przygryzione czerwone wargi pokazywały, że kobieta się nie podda. Biegała od jednego końca muru do drugiego, jak zwierzę w pułapce przestrzeni, a czerwone światełko było tak intensywne, że rozświetlało cegły za jej plecami. Z jednego ramienia zsunęła się szata, obnażając czerwone skaleczenie.

Schodząc z góry, wołał, by się zatrzymali, by nie popełniali zbrodni, bo przestaną być Ludem Miłości i zmienią się w Lud Zła, taki sam jak ten, który zniszczył Świat.

– Wstrzymajcie się! – krzyczał, podchodząc coraz bliżej. – Odrzućcie kamienie. Tylko dzięki miłości, którą barwimy nasze suknie, powietrze i rzeczy mamy ciepłe drogi pomiędzy zamarzniętymi gruzami. Tylko ciepło uczuć przemienione w barwę i energię ogrzewa ten świat i powoduje, że po brzegach wąskich ścieżek rosną rośliny o grubych łodygach, dające nam wodę, pożywienie i materiał na odzież. Tylko dzięki blaskowi, który nosimy w sobie, wielkie Światło na niebie daje nam życie, łącząc się z naszym światłem. Nie popełniajcie zbrodni! – wołał, podchodząc zupełnie blisko. – Bo to oznacza zagładę nas wszystkich.

Lecz szarzy ludzie z kamieniami niewiele mieli w sobie uczuć i nie opuszczali gotowych do ataku ramion. Widząc fioletową szatę Szamana, jedynego tak uduchowionego wśród nich, umilkli, lecz nie przestali być groźni. Słuchali, pojmując niewiele. Stali zbitym tłumem na wydeptanym ich stopami placyku, mając za plecami skamieniałe od lodu gruzy domów z ostrymi soplami, wiszącymi w czarnych dziurach okien. Z ich ust wydobywały się obłoczki pary, a spod stóp usiłowały wykiełkować szare rośliny o grubych łodygach. Na razie stali jeszcze, cisi z szacunku dla jego pięknej, tak intensywnie fioletowej szaty, ale wiedział, że zaczną rzucać w kobietę kamieniami, kiedy tylko przestanie mówić.

Nawet gdyby ją zasłonił swoim ciałem i wyprowadził, celnie rzucony kamień mógłby ją zabić, zniweczyć jego autorytet i wysiłki.

– Co uczyniła ta kobieta? – zapytał.

Szarzy zaczęli na siebie spoglądać i naradzać się, wreszcie wypchnęli jednego spośród najbardziej zawziętych, a ten wyszedł o krok przed tłum, nadal ściskając kamień. Prawie wcale nie świecił, jego szata była matowa, a oczy nieomal białe. Głos wydobywał się z krtani, skrzypiąc, a Szaman odniósł wrażenie, że ocierają się o siebie połówki rozszczepionego przez mróz pnia drzewa. Szary rzadko widać mówił, niewiele myśli i uczuć przechodziło przez jego umysł i serce.

– Ta kobieta – zaskrzypiał. – Upodobała sobie jednego z żołnierzy zamarzniętych w wielkim bloku. Co dzień przyciskała swoje ciało do zimnego lodu, ogrzewała go swoim ciepłem, a on się topił.

Słuchając, Szaman wyobrażał sobie, jak kobieta rozkłada szeroko ramiona, chcąc objąć cały blok, przyciska do lodu swoje piersi, brzuch, uda i kolana i wciąż roztapia zmarzlinę, i wreszcie dostaje się do łóżka jednego ze Śpiących żołnierzy, który leży na wznak z ramionami wyciągniętymi wzdłuż ciała, jakby ciągle trwał w postawie na baczność. Niebieskie oczy ma obrócone ku niebu, długo był na nich lód, więc zamarzły, stając się przejrzystymi szkiełkami niedostrzegającymi niczego. Ale ona widzi cały Świat przez te niebieskie szkiełka. Skóra żołnierza się kiedyś na nim paliła, zgorzele w wielu miejscach zniszczyły jej biel. Po wielu łatach leżenia w lodzie cała zbrązowiała, więc człowiek przypomina mumię z ustami rozciągniętymi w gorzkim uśmiechu. Ale jej rozjaśniał Świat. Szeptała do niego całe noce, czule jak do chorego dziecka: „Obudź się, kochany, ożyj. Przemów do mnie, spójrz na mnie”. Zaglądała w jego szkliste oczy i z ich chłodu odgadywała najgorętsze pragnienia. Ogrzewała jego usta oddechem, sercem leżała na sercu, pobudzając je do bicia.

I stało się. Ożywiła go. Obudziła go ze snu dziś rano. Wszyscy widzieli, jak otworzył oczy i spojrzał na kobietę. Uśmiechnął się szerzej i tylko do niej, a ona rozradowana zarzuciła mu ręce na szyję i przysięgła miłość.

– Powiedz, Szamanie, czy wolno jej było to uczynić? – zapytał skrzypiącym głosem oskarżyciel. – To on naciskał kiedyś guziki, by zrzucić bomby. Tacy jak on zniszczyli świat. Byliśmy zadowoleni, oglądając ich martwych, wmarzniętych w blok lodu w szpitalu bez ścian. Obudzeni mogą stać się niebezpieczni. Kobieta popełniła grzech, ofiarowując żołnierzowi swoją miłość. Dlaczego nie wybrała jednego z nas? Nie możemy znieść tej obelgi, musimy za to ukarać tę kobietę! Nie pozwolimy, by żołnierz był wśród nas, jego też zabijemy.

Słysząc to, kobieta wparła się plecami w mur, jakby próbowała roztopić płomieniem własnego ciała cegły, by się prześliznąć na drugą stronę i uciec. Odblask z jej skóry migotał wokół ramion i bioder, szalały jej czerwone włosy, wzdymała się szata, choć nie było wiatru, a ona sama, stojąc jak skamieniała, wpatrywała się w szary tłum purpurowymi oczami.

Oskarżyciel przestał mówić i nim ktokolwiek zdążył mu przeszkodzić i nim uświadomił sobie, co czyni, cisnął kamień. Świsnęło, prysnął odłamek cegły tuż przy policzku kobiety, zafalowała jej czerwona aura.

Szaman zrozumiał, że nie może nic uczynić. Podniósł ramiona, wzniósł oczy, gdzie płonęły koła Świateł i szybko opuściwszy powieki, gdyż nie można było patrzeć, począł wołać:

– O, Światło! Daj znak! Uczyń cud!

Zastygł bez ruchu w wielkim natężeniu woli i pragnienia, a wokół niego błyskał fiolet.

Wtedy jedno ze świateł nagle zgasło. Zrobiło się jeszcze bardziej szaro, zadął wiatr, sypnął śniegiem i ziemia zaczęła szybko zamarzać wokół stóp tłumu. Zmarszczyła się błonka na łodygach roślin, a płyn w ich wnętrzu zamienił się w kryształki lodu. Olbrzymie liście opadły i, sfalowane, umarły.

Niebo jeszcze bardziej zszarzało i obniżyło się tuż ponad głowy ludzi. W jego głębi coś, co wyglądało jak niesamowite oko, świeciło żółto.

Wielkie pagóry gruzów odcinały się od nieba, w głębokich dziurach po oknach ostro lśniły szybko powiększające się sople. Wiatr wydychał ze swych ust kulki lodu prosto w twarze ludzi.

Szaman stał z uniesionymi wciąż ramionami, jego głos jeszcze nie przebrzmiał, a ludzie wypuścili kamienie z rąk i upadli na twarze, zakrywając głowy rękami. Było cicho, huczał wiatr i zasypywał leżących suchym śniegiem. Kiedy po chwili światło rozbłysło słabszym, żółtym blaskiem i ludzie zaczęli niepewnie podnosić głowy, a Szaman się odwrócił, kobiety już pod ścianą nie było.

Zobaczyli ją w oddali, biegła przez śniegi, ciągnąc za rękę człowieka. Był bardzo słaby, wszak tego ranka obudził się ze snu, słaniał się na nogach i robił zbyt wielkie kroki. Ramieniem zasłaniał oczy, bo światło i poblask bijący od śniegu raziły jego nawykłe do ciemności źrenice.

Kobieta co chwilę się zatrzymywała, obracała ku niemu i podtrzymując pod ramiona, popychała do przodu. Szarzy nie mieli odwagi, by pójść za nią tam, gdzie leżał wieczny śnieg, a światło ledwo dotykało ziemi i wył wiatr. Uciekinierzy zniknęli wreszcie we wnętrzu jednego z pagórków, który był dosyć dobrze zachowanym domem. Kiedy weszli do środka, przez ciemną dziurę okna wypadł na śnieg czerwony odblask.

– Szamanie – zaczęli wołać ludzie. – Idź się modlić, już pora, odwróć zło!

Więc zaczął powoli wstępować po skruszonych maszynach, które udeptał własnymi stopami. Idąc, myślał o potędze ducha, duch bowiem spowodował, że Światło przygasło. Wierzył, że siła miłości jego ludu może zmienić świat, bo dziś otrzymał widoczny dowód wpływu na materię sił, których nie można dostrzec. Wiedział, że kiedyś materia była silniejsza niż duch i że jej przewaga stała się przyczyną zagłady świata. Teraz będzie inaczej, duch przemieni materię. W jego serce wstąpiła wielka nadzieja. Jego lud, choć prymitywny, rozwinie w sobie niewidzialne moce.

Wstępował powoli na górę, wierząc, że od tego dnia rozpocznie się nieustanna przemiana na lepsze.

Delikatna fioletowa dróżka wiła się pomiędzy pokruszonymi licznikami i cewkami, przemykała obok kłębowiska przewodów i skomplikowanych części automatów. Poprzez cierpienie, które stało się jego udziałem, poprzez obawę, którą odczuwał, gdy chciano ukamienować kobietę, jego dusza stała się jeszcze bardziej subtelna, a kolor, który wydzielała – intensywniejszy.

Kiedy doszedł do ciemnego budynku, zobaczył zmiany. Zamiast szkieletu leżała garść rozsypującego się prochu, a jedna ściana rozpadła się, odsłaniając obszerną salę pełną maszyn pracujących co sił. Poruszały się na najwyższych obrotach, niektóre tak szybko, że nie mógł nadążyć wzrokiem.

Były potężne, a w dodatku większa ich część tkwiła w głębokiej dziurze w ziemi. Pomyślał, że może cały teren, który zamieszkują, jest podkopany, a olbrzymie maszyny tam ukryte stukają nieustannie jak serce.

Całą boczną ścianę pokrywały tablice z guzikami, niektóre miały plomby z napisami: „Czerwony alarm”. Przycisk tkwiący pośrodku zabezpieczono najdokładniej. Jego naciśnięcie wyzwalało jasność, od której już raz spopielał cały świat. Ten guzik był czerwony.

Między maszynami ciągnęły się przewody, część szła w górę, prosto do Świateł. Przewody grubsze niż ramiona mężczyzn poruszały się nieustannie, wielka moc przepychała się w nich i rozpierała. Nagle coś błysnęło tak ostro, że mimo natychmiastowego zamknięcia oczu miał wciąż pod powiekami tę jasność, która go oślepiła. Czekając, aż wróci mu wzrok, zesztywniał, skupił się i próbował odtworzyć w mózgu to, co się stało. Przypomniał sobie dwa grube przewody. Pokrywała je czarna izolacja, wiły się i drgały, gdyż w ich wnętrzu przepływała moc. Po chwili uświadomił sobie, że wewnątrz każdego z nich znajdowało się wiele skręconych drutów. Prawie wszystkie pękły i odgięły się na boki i tylko jeden, ostatni, pozostał cały i on łączył dwa czarne ramiona przewodu. To po nim przepłynęła nagle jasność.

Otworzył oczy i kiedy oswoiły się z jasnością, spojrzał na Światła. Jeszcze jeden świetlisty krąg przygasł i zżółkł. Przeniósł wzrok na przewody, ten ostatni, przez który płynęła moc, również pękł i zwisał odgięty i bezradny. Szaman stał długo i starał się wszystko zrozumieć. Wpatrywał się w tablice na ścianie, w przewody i w pracujące maszyny. Nie miał siły się modlić i wiedział, że nigdy już tego nie zrobi. Domyślał się, czym były Światła, i jaka to siła tworzyła ich duszę. Zmartwił się takim spadkiem po ludziach rządzących niegdyś materią, obawiając się, że od nich niczego dobrego nie można otrzymać i wcześniej czy później wszystko musi obrócić się w zło.

Posmutniał, zrozumiawszy, jakie urządzenie zamontowali w budynku dawni ludzie, ale on był Szamanem, jego zadanie polegało na odwracaniu nieszczęścia. Uświadomił sobie, co działo się na dole. Ile roślin zmarniało, ile domów pokryło się lodem i co się stało z ludźmi? Czy ich serca potrafią dać tyle ciepła ciałom, by je ogrzać? Dotychczas wierzył w taki właśnie przepływ ożywczej energii, ale teraz zwątpił. Jego lud tak niewiele miał w sobie uduchowienia, szarość nie chciała się zabarwić żadnym z kolorów. Czerwono płonąca kobieta! To była szansa dla wszystkich. Tak gorąco kochała człowieka i już tyle zdołała swoją miłością dokonać. Stopiła lód, obudziła zmarłego. Odtąd co dzień poprzez swoje uczucie będzie dokonywać cudu ożywienia Ziemi.

Kiedy szła, popychając i wlokąc mężczyznę, aura z jej stóp padała odblaskiem na śnieg, który się topił. Udała się bez strachu poza barierę lodu i zamieszkała w zamarzniętym domu, a kiedy tylko weszła do środka, zobaczyli, że z okien zaświeciła łuna. A do tej pory pod ścianami na pewno zdążyły już wyrosnąć wysokie rośliny o olbrzymich czerwonych kwiatach, w których tętnią ożywcze soki. Wkrótce i mężczyzna zostanie przepojony ognistą aurą kobiety. Ich dzieci będą jak płonące pochodnie. I odrodzi się świat poprzez miłość.

„Trzeba im pomóc”, pomyślał. „Wszystkim przyda się trochę więcej światła. A ludzie będą przekonani, że to nowy cud”.

Kto wie, co tam na dole myślą i do czego się zbierają? Może właśnie w tej chwili wychodzą z domów z pochylonymi głowami, drżąc chowają ręce w obszernych rękawach. Chłód przenika ich na wylot. Idą długimi szeregami, są głodni, bo rośliny zamarzły i pochyliły się ku ziemi. Łamią się łodygi z trzaskiem, są kruche. Próbują je przeżuwać, zwarzone rośliny zamieniają się w ustach w galaretę, a ożywczy sok skamieniały na kryształki rozpływa się na języku i nie ma smaku. To ich doprowadza do gniewu, wieje wiatr, ziemia zamarza pod stopami. Idą pełni złości, a ich szaty ciemnieją, robią się bure, przybywa w nich czerni. U wielu z nich rozległa plama na lewej piersi wciąż się rozpełza i powiększa. Wygląda to tak, jakby z ich serc wylewała się czarna, zła krew i wsiąkała w tkaninę. Tacy ludzie zrobią wszystko, zdolni są do popełnienia każdej zbrodni, a na ich szarych twarzach nie drgnie żaden mięsień. Są jednak i tacy, którzy w tym pochodzie wydzielają biel – współczucie. Biel rozjaśnia szarość nieśmiało, rozbłyskuje plamą i – przestraszona – gęstnieje.

Tacy ludzie zrobią to, co inni. Tłum czernieje i zbliża się do budynku, z którego okien bije czerwona łuna. Nienawidzą nawet tego ciepła, chcą zabijać.

„Kiedy błysną Światła”, pomyślał Szaman. „Ludzie krzykną Oto nowy cud! Światła się za kobietą ujęły”.

A on, Szaman, dokona tego cudu. Pewnym krokiem zbliżył się do przewodów, ujął się obiema rękami i zbliżył do siebie dwa pęki drutów. Zastanowił się przez chwilę i zetknął je szybko. Nagły błysk, oślepiające światło zygzakiem poleciało w dół, na ziemię. Blask tak jasny, że Światła wydają się przy nim żółte i mdłe. Grzmot! Nieznana potęga odrzuciła Szamana pod ścianę. Od jasności nie widział nic, a w ziemię wciąż biły gromy świateł. Ale Szaman, leżąc potłuczony z zamkniętymi oczami, radował się, że na Ziemi zapanowała jasność i ciepło. „Ta jasna moc mogła nawet rozgrzewać ziemię” – pomyślał. Wyobraził sobie, jak kwiaty idą na prężących się łodygach w górę, a lodowe kopuły zaczynają płynąć wodą. Ludzie wybiegają, śmiejąc się i krzycząc z radości, sławią kobietę, przekonani, że Światła pobłogosławiły jej miłość.

Przyjrzał się budynkowi i urządzeniom jeszcze raz, kiedy tylko podniósł się spod ściany, by uzyskać pewność, że wszystkie czerwone guziki na tablicach są dobrze zabezpieczone, a ten na samym środku pozostał nietknięty. Przyciągał jego wzrok, a kiedy nań patrzył, czuł, jak jego fioletowa aura faluje pełna przeczuć.

Wyszedł na zewnątrz i przysłoniwszy ręką oczy, próbował spojrzeć na Światła. Oślepiły go od razu, powieki mu opadły, ale spod nich widział, że wokół każdego był okrągły klosz, a przewody szły w dół do budynku, w którym urządzenia wytwarzały moc zasilającą Światła. To maszyny pracowały rytmicznie niby puls, to ten straszny budynek był sercem Świateł, o których dotychczas myślał, że są bóstwami.

Przypomniał sobie szkielet leżący na progu. Wielka była moc, która zabiła człowieka i potem spopieliła jego ciało.

„Ona tu jeszcze jest”, pomyślał. „A kim byli ludzie, którzy umieli takie moce wytwarzać i obracali je na szkodę człowieka?”

Żołnierze wmarznięci w blok szpitala należeli do takich ludzi. Co stałoby się z tym światem, gdyby ich wszystkich obudzono? Szaman nie był pewien, że nie żyją. Kiedyś płonęła na nich skóra, potem zamarzli, może lód stał się lekarstwem i bandażem? Może wstaną i przyjdą do jego ludu z nowiną dobrą i zarażeni straszną. Spieszył się bardzo, wierząc, że spotka go coś dobrego, że rozbudzi w ludziach przychylność dla kobiety i jej wybrańca.

Szarzy ludzie siedzieli na placu. Schodząc, zauważył nastrój rozleniwienia i niedbalstwa. Porozkładali się, gdzie kto mógł, na stosach cegieł, na obudowach maszyn rdzewiejących od stu lat, na pojazdach i wozach bojowych leżących do góry kołami. Były tu zawsze, lecz nikt o nich nie wiedział, bo ukrywał je śnieg. Sądził dotychczas, że są pagórami lodu i wieczną zmarzliną.

Ziemia parowała, pokrywały ją wielkie kałuże, z których unosił się biały tuman. Ludzie trzymali nogi w wodzie, poruszali nimi, taplając się w błocie. Kiedy zaczynało parzyć, szybko wyciągali stopy i psyknąwszy, ocierali jedną o drugą. Czasami drapali się bezmyślnie po piersiach lub po prostu leżeli na wznak z rękoma pod głową.

Roślinność, podobna do runa młodego baranka, pokrywała wszystko. Kędzierzawe kwiatki i młode listeczki pieniły się gęstwą na każdym skrawku ziemi. Leniwe ręce ludzi sięgały po łodyżki, przełamywały je i wkładały kawałki do ust, by przeżuwać włókienka i wysysać z lubością sok. Bokiem ust wypluwano zdrewniałe cząstki i sięgano po następną roślinę, która w tym miejscu zdążyła wyrosnąć.

Szaman nie wiedział czy przyspieszyć kroku z ciekawości, czy zwolnić ze zdziwienia. Niejasna obawa wkradała się do jego serca. Kiedy podszedł bliżej, zauważył człowieka siedzącego na zardzewiałym czołgu. Nie rozpoznał go, więc zatrzymał się zaniepokojony. Od człowieka nie płynął żaden kolor, niczego z siebie nie wydzielał, była wokół niego pustka, która ssała. Niebezpiecznie było stać obok niego, bo przestrzeń wokoło siedzącego miała otwarte usta i wpadał w nie fioletowy kolor otaczający Szamana. Cofnął się kilka kroków, wyrywając swą aurę z przyciągania tak, jakby wyciągnął suknię z zębów psa. Zatoczył koło i zaszedł siedzącego od przodu. Przeraził go uśmiech na brązowej twarzy o zbyt napiętej i jakby za krótkiej skórze, uśmiech, który był niczym innym jak szczerzeniem zębów. Obnażone i spróchniałe przypominały zęby czaszki, która leżała sto lat w ziemi. Gorzko się uśmiechał, jakby posiadał mądrość i nie miał nadziei, ale to pewnie jego spalona skóra, odrosła i zabliźniona w lodzie, nie pozwalała mu zamknąć ust. W tej twarzy zbrązowiałej mumii tkwiły jasne, wodniste oczy bez tęczówek i źrenic. Wpadało się w nie jak w staw i nie docierało do dna.

Z wielkim łakomstwem i chciwością człowiek zajadał łodygi i nawet nie wypluwał włókien, jakby nie jadł od stu lat. Na Szamana rzucił obojętne spojrzenie, tylko na chwilę skierował swe oczy w stronę, gdzie drgała fioletowa mgiełka.

Otworzył usta z bolesnym grymasem, pokazał na gardło, dotknął palcami krtani i spróbował wydać z siebie głos. Z ciemnej jamy ust nie wydostał się żaden dźwięk, choć Szaman spodziewał się, że usłyszy wilcze wycie. Ożywiony żołnierz przekrzywił głowę i zastygłszy z otwartymi ustami rozłożył ręce w bezradnym geście rozpaczy. Jego struny głosowe były spalone i nie mógł niczego wyjawić. Opuścił ręce i próbował uśmiechnąć się przepraszająco, ale jego usta tylko się rozciągały i kurczyły. W jasnych oczach bez źrenic przemknęła mgła, próba zrozumienia tego, co dostrzegał. Szamanowi wydawało się, że to jego fioletowa aura budzi zainteresowanie. Czuł, że we wnętrzu tej ożywionej istoty, która tu siedzi, jest człowiek. Schowany w bunkrze, nie może odbierać bezpośrednich wrażeń ze świata. Między tym człowiekiem a rzeczami, które widzi, istniał wewnętrzny telefon, który przesyłał słowa zniekształcone i ledwo słyszalne.

Żołnierz wiedział o tym, ale tylko częściowo, czasami słyszał przez grube mury bunkra głosy wołające go, by wyszedł na powierzchnię. Nie mogąc tego zrobić, cierpiał, zapadał co chwilę w milczenie i zamieniał się w automat, który zapomniał swego programu.

Wstał powoli i zachwiał się, jakby dokuczał mu zawrót głowy. Ujął dłoń Szamana i pozwolił, by mu się wyśliznęła, gdyż nie wiedział, jak należy zacisnąć palce. Odwrócił się i zaczął powoli iść przed siebie ciężkim, kołyszącym się krokiem zombie, ożywionego nieboszczyka.

Kości leżały na miękkiej ziemi, przygięte nogi, rozrzucone ręce i czaszka przechylona na ramię wskazywały, że śmierć nastąpiła nagle, jakby ścinała kwiat. Czyje kości? Szaman rozejrzał się z przerażeniem. Nie chciał w to uwierzyć, ale kobieta już nie płonęła, nie wzdymały się jej czerwone włosy, purpurowe oczy nie rozświetlały ciemności i nie unosiła się jej szalona suknia. Między kosteczkami jej przegubów wykiełkowały małe różowe kwiatki, jakby spod ziemi rwała ich całe pęki.

– Jak to się stało?! – wykrzyknął Szaman, nie pamiętając, że żołnierz ani nie rozumie, ani nie może odpowiedzieć. Lecz ten otworzył usta i podniósł twarz do nieba, jakby mu urągał. Stał tak jak posąg cierpiącego, który skamieniał i nie może już krzyczeć. Przypominał człowieka niedorozwiniętego, wielki kloc, który nieporadnie naśladuje żywych. Przez moment był człowiekiem, potem sygnał jego wewnętrznego telefonu umilkł. Nie mógł zrozumieć słów, więc zamienił się w rozstrojony automat. Ale znowu jego pamięć zaczęła coś podpowiadać, więc podniósł ramię i od nieba do ziemi zakreślił szybki zygzak kierując go swym wskazującym palcem prosto w leżące kości. Przygiął nogi i udawał, że pada martwy.

– Światła ją zabiły? – Nie dowierzał Szaman. – Błyskawice?

Przypomniał sobie moment, kiedy stał na górze, trzymając w ręku połączone przewody, a białe błyskawice biły w ziemię jak wściekłe. Myślał wtedy, że wywołuje cud i daje ludziom radość. Chciał tym cudem ocalić kobietę, a przecież ją zabił.

Podszedł do nich szary człowiek, ten sam, który oskarżał kobietę, i czochrając leniwie palcami po kosmatej piersi, patrzył obojętnie na smutne szczątki.

– On wyszedł z lodowego domu. – wskazał na żołnierza, a ten próbował się uśmiechnąć i kiwnąć głową uradowany, że to o nim się mówi. – Przyszedł do nas i pokazywał na usta – ciągnął szary. – Zrozumieliśmy, że jest głodny i nie może czekać, aż kobieta coś dla niego zdobędzie. Daliśmy mu rośliny, gryzł je z trudem. Kiedy zaspokoił pierwszy głód, zaczął wymachiwać rękami, jakby chciał wyjaśnić coś ważnego. Zrozumieliśmy, że dotyczy to Świateł. Staliśmy wokół niego nieomal wmarzając w ziemię, a on pokazywał, że będzie dużo światła. Wywoływał je, czarował, uruchamiał cuda. Czekaliśmy w napięciu, aż zapłonie wielkie Światło.

Wtedy zobaczyliśmy kobietę biegnącą z krzykiem. Chwyciła żołnierza za rękę, odciągając go od nas, nie chciała, by dał nam jasność. Wtedy białe światło przecięło niebo, uderzyło kobietę w głowę i w mgnieniu oka obaliło na ziemię. Stał się cud zapowiedziany przez żołnierza, on go wywołał, a Światło ukarało tę, która chciała cud zniweczyć. Pokazało wyraźnie, że żołnierz ma iść na górę i zrobić tam to, co wyczarował rękami. Dał nam dużo Świateł, zesłał ciepło i dobro, ukarał zło, uczynił sprawiedliwość. Ty, Szamanie, nie zdołałeś tego dokonać, choć jesteś tym, który odwraca zło.

Wszyscy szarzy zebrali się już wokół nich i czekali na decyzję, która mogła być tylko jedna. Szaman czuł się słabo, jego fiolet nikł, spełzał jak tkanina wyblakła od łez.

– Zaprowadź go, Szamanie, do Świateł, zaprowadź, bo i ciebie jasność ukarze.

Żołnierz kiwał głową, jakby wiedział, o czym mowa. Szaman westchnął i rzuciwszy ostatnie spojrzenie na kości, które już prawie zniknęły pod runem młodej zieleni i różowych kwiatków, odwrócił się i zaczął wstępować na górę. Szedł powoli i z trudem, słysząc za sobą ciężki oddech ożywionego. Nie wierzył, by żołnierz umiał cokolwiek zrobić, tylko niewielka część jego mózgu pamiętała to, czego się kiedyś wyuczył. W drobnym zaledwie stopniu był człowiekiem jak dawni ludzie, jak ci, którzy umieli rozpętywać olbrzymie moce na zagładę świata.

Stąpali po detalach maszyn, ale ożywiony nie interesował się nimi zupełnie, nie rozumiał, po jakich szczątkach stąpa. Szaman czasami się odwracał i patrzył w niebieskie, wodniste oczy istoty, która wciąż się uśmiechała, choć już nie z goryczą, ale złowrogo.

Zamyślony zwalniał i nie czuł nawet, że jego aura wpada w przestrzeń wokół ożywionego jak w pustkę grobu. Nie zauważył nawet, jak bardzo osłabł, stąpał jak zamroczony, jakby to on żył połowicznie.

Kiedy weszli na szczyt, żołnierz wkroczył do budynku i stanął przed ścianą pokrytą guzikami, a Szaman nie zrobił nic, choć miał przecież odwracać nieszczęście. Nie poruszył się, kiedy tamten przypomniał sobie gest, który trzeba wykonać, by rozpętać wielką jasność. Stał, a żołnierz jak niegdyś wyciągnął rękę i nacisnął czerwony guzik.

DEPOZYT

Oczami niespokojnie badali sufity. Sypał się gruz. Ponad ich głowami za cienką warstwą cegieł przewalały się pancerne maszyny, łomotały ciężkie buty. Siedzieli w najciemniejszym kącie, z rękoma czujnie złożonymi na broni. Dłoń Pierwszego spoczywała na olbrzymim rulonie, opiekuńczo i czule, a jednocześnie tak, jakby pobierała energię.

– Poszli – szepnął Trzeci.

– Wrócą – mruknął Drugi.

– Ale chwila wytchnienia to jest coś. – Cieszył się Trzeci, i pokazawszy na rulon, zapytał: – Nieuszkodzony?

– Nie – rzekł twardo Pierwszy.

– Czy jest dobrze zwinięty? – badał niespokojnie Trzeci z nutką podejrzenia w głosie.

– A co myślisz? – zaatakował Pierwszy.

– Pamiętasz, Pierwszy – usprawiedliwiał się Trzeci. – Jak z boku oddarło się opakowanie, nawet było widać farbę, więc się obawiałem…

– Zakleiłem, zawinąłem – wyjaśniał spokojnie Pierwszy, tak jakby oganiał się od dziecka. – Dodałem nawet dodatkowe wzmocnienie.

– Trzeciemu nie chodzi o rulon – wtrącił rechotliwie Drugi. – Pyta nie dlatego, że obawia się o całość płótna, ale tam było widać…

– Przestań! – pisnął Trzeci.

– Sam widziałem, jak się wpatrywałeś w ten obnażony kawałek. – Drugi wywlekał na wierzch intymne odczucia Trzeciego.

– Przestań – uciął Pierwszy.

– E, Pierwszy – zaczął ugodowo Drugi. – Nie mówię, żeby oskarżać, ty jesteś w końcu szefem, chociaż co do ciebie, zauważyłem… no, nieważne, co widziałem. Sam se lubię popatrzeć.

– Drugi, przywołuję cię do porządku – warknął Pierwszy. – To rozkaz! Jak dotrzemy do bazy, wyciągnę surowe konsekwencje.

– Odnajdziemy bazę? – zapytał z nadzieją Trzeci.

– Dlaczego mielibyśmy jej nie odszukać? – rzucił Pierwszy, siląc się na obojętny ton.

– Bo od dawna nie istnieje – zarechotał Drugi. – Zmieciona z powierzchni. Fiuut! Jeden wybuch i ani śladu.

– Drugi, nie mów tak – pisnął Trzeci. – Baza jest niezniszczalna, otoczona murem z hiper wytrzymałego materiału, opleciona urządzeniami wykrywającymi każdy obiekt, wyposażona w sztuczną inteligencję, może przetrwać nawet najcięższe…

– Przestań, Trzeci – mruknął Drugi, wyraźnie zniechęcony.

Był pewien, że Pierwszy wbił koledze w głowę regulamin ich zwycięskich, niepokonanych, wiecznych Sił Zbrojnych. I on też znał każdy przepis na pamięć. Wszystkie punkty: co robić w razie utraty łączności czy w przypadku zasypania, żaden jednak nie precyzował jak się ratować, kiedy się utraci nadzieję?

– Żołnierz powinien… – zaczął Pierwszy.

– Daj spokój – wtrącił Trzeci. – Musiałbyś nas obu rozstrzelać.

– Wyjaśnijmy rzecz od początku – zaczął Pierwszy pojednawczo. – Kiedy opuściliśmy poprzedni punkt kontaktowy…

– Mów po prostu: piwnicę w ruinach – zaprotestował Drugi.

– Kiedy uciekaliśmy z ruin, wlokąc za sobą nasz bezcenny ładunek, nastąpił ten wypadek.

– Ech, Pierwszy – przerwał mu Drugi. – Uczyłeś się mówić po ludzku. Nie stoisz w gabinecie na czerwonym dywanie, jesteś wśród swoich, mów, jak było.

Dowódca przypomniał im, jak wyszli z ruin. Był wtedy bardzo zmęczony. Zostali w nich zablokowani i trwało to długo. Brakowało im jedzenia i nękały ich ciągłe wystrzały. Pierwszy nie miał już sił i nie chciał dłużej być żołnierzem konspiratorem, miał gdzieś zaszczyty i dowództwo, był zaszczutym zwierzęciem, przemykającym się po ruinach miasta pod nieustannym ostrzałem niewidzialnego wroga, czającego się wszędzie, wroga bez twarzy. Chciał tylko szybko skonać. Pragnął umrzeć, by nie patrzeć na dymy wciąż zasłaniające niebo. Marzył o tym, by mogli choć na chwilę przestać się krztusić i kaszleć, aby oczy nie łzawiły bez ustanku. Chciał tylko tyle, ale spojrzał na kolegów i pomyślał, że nie ma prawa im tego powiedzieć. Musiał być twardy, bo był szefem, a takiemu nie wolno płakać, zawsze ma budzić w podwładnych ducha i prowadzić do zwycięstwa. Tak myślał, mając twarz unurzaną w drobinach tynku i pyle betonu. Płynęły łzy, nie wiedział czy spowodowane dymami. Ciężar rulonu niemal go miażdżył.

– Upadłem – powiedział. – To wtedy brzeg rulonu się oderwał, bo się przewróciłem.

Nie umiał sobie odpowiedzieć czy zamierzał go wtedy zniszczyć, czy tylko naderwać opakowanie. Chciał się przekonać, zobaczyć, bo wierzył, że wewnątrz są kolory.

– Chciałeś zniszczyć rulon – oskarżył go Trzeci.

– A jeśli tak – odpowiedział zaczepnie. – To co?

– Złamałbyś przysięgę – rzekł cicho Trzeci.

– Jaką przysięgę, komu daną? – wrzasnął nagle Pierwszy.

Obrócił się machinalnie, rozglądając się, choć i tak nie mógł zobaczyć, lecz wiedział, że nie było ani miasta, ani sztabu, ani rządu. Podejrzewał, że już nie istniała Ziemia i skasowano niebo, istniał tylko wróg, którego nikt nie był w stanie dojrzeć, lecz musiał go pokonać, by nie zostać zabitym. Komu więc mieli być wierni, skoro nie ludziom?

– Komu wierni?

– Sobie, Pierwszy – powiedział łagodnie Trzeci. – Nie wiedziałem, że jesteś taki słaby. Możemy zmienić dowódcę.

– Nie wiedziałem, że jesteś takim cholernym idealistą. Skąd weźmiesz nowego dowódcę? Regulamin przewiduje, że tylko po mojej śmierci można wybrać jednego z was.

– Jest klauzula w tym punkcie: kiedy narazi na szwank żywotne interesy narodu – odpowiedział spokojnie Trzeci.

– Jakiego narodu? Gdzie on jest, przecież wszyscy zginęli!

Pierwszy pamiętał komunikaty sprzed lat, zanim na dobre utracili łączność. Tak jak miasto, wyglądał cały świat. Nikt już nie pamiętał, od ilu lat trwała wojna. Gdzieś znikły sztaby, rozpadły się państwa, armie zostały wyniszczone, w gruzach leżały fabryki produkujące broń, tylko być może przemykały się gdzieś garstki niedobitków, takich jak oni straceńców, błąkających się i cudem unikających śmierci. Tak było zawsze, Pierwszy to widział – na rulonie.

– Powiedz – wtrącił miękko Drugi. – Co widać na rulonie, kiedy się go rozwinie?

– Tak, Drugi ma rację – poparł go Trzeci. – Usiądź bliżej nas, odłóż broń, nie jest ci potrzebna, naprawdę. Jesteś najlepszym dowódcą.

– Rulon, kiedy się go rozwinie… – zaczął cicho Pierwszy. – To jest obraz. Kiedyś zbudowali dla niego specjalny dom i ludzie w niedzielę przychodzili z dziećmi, wystrojeni, uroczyście stali przed nim i długo patrzyli.

Mówił im, że na obrazie toczyła się namalowana bitwa. Konie kare i kasztanowe pędziły na wrogów, parskając z nozdrzy białymi obłoczkami pary. W oczach miały dzikość i krew, srebrne kopyta ledwo tykały ziemi w pędzie. Na ziemi rosła trawa zielona i bujna, usiana kwiatami jak gwiazdeczkami. Wszystko prawdziwe. Trawa sięgała koniom po kolana. Kiedy ranny żołnierz w nią spadał z konia, ona go tuliła. I tak się w niej spokojnie umierało jak w kochanych ramionach.

W oddali rósł lasek. Też prawdziwy: brzózki w nim cienkie i białe jak kobiety. Dowódca miał kiedyś narzeczoną, trochę pamiętał kobiety, a ona wyglądała właśnie jak taka brzózka: cienka w talii, z warkoczem, który sięgał do ziemi, kiedy nad ukochanym swoim pochylona, żegnała się z nim na zawsze.

I na obrazie stały brzózki zapłakane, z zielonymi warkoczami, każda patrzyła na swego narzeczonego cwałującego na koniu, z uniesioną szablą. Na ostrzu szabli słońce błyszczało, bo słońce też wtedy było, jasne, niezaciemnione dymami.

Na wzgórku generałowie w szmaragdowych mundurach szamerowanych złotem, ordery odbijały blask, na twarzach dostojeństwo i powaga. Konnica szarżuje, pewni, że szybko wygrają i po bitwie będzie odpoczynek na trawie.

– Mundury mieli, ordery? – zapytał Drugi.

– Piękna bitwa – marzył w głos Trzeci. – Drzewa i niebo, nie żal umierać. Pewnie mieli domy i kobiety, stęsknione dzieci w oknach, czekające z noskiem rozpłaszczonym na szybie.

– Ale już wtedy była wojna – przypomniał Drugi.

– Nie psułbyś – ofuknął go Trzeci. – Daj pomarzyć choć chwilę.

– Ty, dowódco, wiesz wszystko – rzekł Drugi. – Powiedz, widziałeś ten obraz czy zmyślasz?

– Nie można czegoś takiego wymyślić! – zaprzeczył gorąco Trzeci.

– Przecież go nie odwinął, kiedy mu się oderwało opakowanie. – Trzymał się swojej opinii Drugi. – Zobaczył tylko kawałek, nawet nie wiem, jaki.

– Ty też patrzyłeś, Drugi – powiedział z wyrzutem Trzeci. – Udajesz świętego, a nas oskarżasz.

– E, co tam – prychnął lekceważąco Drugi. – Nie ma się czego wstydzić.

– Skąd znasz całość? – poparł poprzednie pytanie Trzeci.

– Widziałem. – Próbował ich zbyć Pierwszy.

– Nie mogłeś widzieć – upierał się Trzeci. – Obraz jest z nami od samego początku. Lata już upłynęły od tamtego rozkazu, a pamiętam jak dziś. Dostaliśmy go ze sztabu: rano wymarsz. Strzec depozytu jak źrenicy oka. Nie ma nic ważniejszego na Ziemi. Odpowiadacie za niego przed Bogiem i historią.

– No, Trzeci, jak widać, nie jesteś głupi – poparł kolegę Drugi. – Powiedz, Pierwszy, kiedy widziałeś rozwinięty obraz albo się przyznaj, że zmyślasz.

– Może lepiej, żeby się nie przyznawał? Trzeba wierzyć, że na obrazie, który z takim trudem taszczymy, jest właśnie taki widok… – zaczął prosząco Trzeci.

– Dla ciebie – przerwał mu Drugi. – Może nie jest ważne, czy obraz jest arcydziełem, mającym wartość naszego życia, ale dla mnie to sprawa zasadnicza.

Chciał przecież wiedzieć czy narażali życie dla jakiegoś bohomazu, czy też dla dzieła sztuki, jakiego nikt nigdy już nie potrafi namalować. To czyniło różnicę. Może zachowywał się jak cham i mówił jak prostak, ale chciał być pewien, że broni piękna. Zależało mu na tym, by się przekonać, że tego, o co walczą, nie da się odtworzyć. Musieli obraz przenieść w bezpieczne miejsce, by kiedy wojna się skończy, przychodziły matki i dzieciaki ze wstążeczkami na kapeluszach i żeby stały, gapiąc się bez słowa. Chciał mieć w tym swój istotny udział.

– Kiedy rulon był rozwijany, dowódco?

– Widziałem kopię – odpowiedział szybko Pierwszy.

– Nie ma przecież kopii! – krzyknął Trzeci.

Właśnie dlatego musieli strzec depozytu, że nie można było obrazu namalować na nowo, bo w ich czasach nikt nie potrafił posługiwać się pędzlem. Nie istnieli artyści, nikt nie uważał się za poetę i nie składał wierszy ani nawet głupich wierszyków, muzycy dawno zostali zapomniani, nie komponowano symfonii czy choćby piosenek. Nikt nawet nie nagryzmolił serca przebitego strzałą, dlatego ludzie nie potrafili odczuwać jak niegdyś. Nikt nie umiałby odtworzyć obrazu.

– Widziałeś obraz czy nie? – zapytał groźnie Drugi.

– Na chwilę przed odmarszem – zaczął Pierwszy. – Naczelny wódz wziął mnie na bok i opowiedział wszystko dokładnie.

– Teraz rozumiem, co nam dawało taką siłę – zaczął Trzeci. – Prawda, przekonanie, że słuszność jest po naszej stronie, bo my bronimy ostatniego piękna na Ziemi.

– Cicho – przerwał mu Drugi. – Chyba wykrakałeś.

– Przytargali cięższy sprzęt. – Pierwszy powiedział to znowu głosem dowódcy, który musi decydować.

– Czy dach wytrzyma? – zaniepokoił się Trzeci.

Unieśli głowy i badali z niepokojem sufit, ledwo go widząc w mroku. Wiedzieli, że nad nim ciężko spoczywa kilkadziesiąt ton gruzów. Usłyszeli ciężkie uderzenia. Myśleli tylko o tym, żeby ich nie przysypano żywcem.

– Tam – rozkazał dowódca. – Pod ten ostrołuk.

Kiedy się czołgali, ciągnąc ciężki rulon, nie przychodziła im do głowy z pomocą myśl, że przekażą światu dobro i piękno. Drugiemu przemknęło tylko przez mózg pytanie, dlaczego wróg atakuje wtedy, gdy nie mogli go zobaczyć. Dyszał ciężko i posuwał się do przodu na otartych do krwi łokciach. Trzeci, pokonując zwały gruzu i popychając rulon ramieniem, uświadomił sobie nagle, że bez sensu było do nich strzelać, skoro zostali zamknięci w piwnicy.

– Żaden z nas nie zginął – zdziwił się Drugi. – Ani nawet nie został ranny.

– Słyszysz? – uspokoił go dowódca. – Ciężkie działa.

– Nie ma dział! – krzyknął Trzeci.

Uświadomił sobie nagle, że nie ma już żadnej wojny! Nic się im przecież nigdy nie stało, uciekali, bo słyszeli strzały, kryli się w piwnicy, bo do uszu dochodził łomot walących się domów na powierzchni. Kiedy czasem wychodzili, zazwyczaj nocą, by poszukać jedzenia, nikogo nigdy nie zaważyli.

– Wyjdźmy na powierzchnię! – poparł go z krzykiem Drugi.

– Stąd nie ma wyjścia – powiedział spokojnie Pierwszy. – Zawaliło się.

– To znaczy, że jednak strzelali – zmartwił się Drugi. – I że jest wojna.

– Albo gruzy zawaliły się same z siebie – podpowiedział inteligentnie Trzeci.

– Musimy się przekopać.

Każdy z nich wiedział, że z głodu długo się umiera. Drugi pomyślał w swoim prostackim stylu, że człowiek jak głodny to żarłby byle co, nawet płótno i farbę. Jakby się długo żuło to zawsze można czymś zapełnić żołądek. Podzielił się tą myślą.

– Przestań! – krzyknął Trzeci. – Nie rozumiesz, że tylko obraz daje nam siłę przetrwania?

– Masz rację, ja tylko teoretycznie – zgodził się Drugi, próbując wysunąć kilka cegieł z przejścia. – Co tam oglądasz?

– Zastanawiam się. – Dobiegł z oddalenia głos Trzeciego. – W jakim stanie jest obraz. Nie był konserwowany od lat, brak odpowiedniej temperatury, suchego powietrza…

– Jednym słowem – wycedził Drugi. – Zamiast wielkiego dzieła bronimy kawałka starego płótna i warstwy zgniłej farby.

– Niemożliwe – przerwał im Pierwszy. – Dawniej robiono wszystko solidnie. Obrazy wisiały setki lat w muzeach.

– Gdzie?! – wrzasnął Drugi.

– W takich specjalnych domach – wyjaśnił, niczego nie podejrzewając Pierwszy. – Na ścianach wisiały tam setki obrazów.

– Zostaw! – krzyknął Trzeci, doskakując do nich. – Puść jego gardło. – Odginał paluchy Drugiego z gardła siniejącego już dowódcy. – Jeżeli go zabijesz, co zrobimy bez niego? Jeżeli go udusisz to czy się okaże, że nie było tych, jak im tam, muzeów? I tak były!

– On nas oszukał. – Drugi opuścił ręce i opadł na stos cegieł. – Niczego nie ocalamy, nikomu niepotrzebna nasza katorga – milczał chwilę, a potem spytał napastliwie Pierwszego: – Ty, skąd wiesz, że były muzea? To nie może być prawda!

– Na pewno nie – poparł go Trzeci. – Skąd by wzięli setki czy tysiące arcydzieł?

– Słyszałem o tym – wyszeptał po chwili Pierwszy. – Ale ja nie wierzę. Ludzie nie mogli namalować aż tyle obrazów, by wieszać je po prostu na ścianach. Jeżeli był kiedyś jeszcze jeden, na pewno chowali go w kasie pancernej. Popatrz, jaki nasz obraz jest olbrzymi. Ilu ludzi było zatrudnionych do malowania go, na pewno poświęcili na to całe życie. Naczelny mnie okłamał, jest tylko jedno arcydzieło, nasze.

– Pierwszy, daj rozkaz – poprosił Trzeci. – Wyjdźmy na powierzchnię. Może tam nikogo nie ma? Może wszyscy wyginęli i jesteśmy ostatnimi ludźmi na świecie?

– Niemożliwe. Wojna była zawsze – odpowiedział Pierwszy. – Nigdy więc się nie skończy. Na obrazie też jest bitwa.

– Tu jest mało powietrza – zauważył Drugi. – Ucieka stąd. Udusimy się. Mam prośbę, Pierwszy, rozwiń obraz, lepiej będzie się nam umierało. Sam powiedziałeś, że trawa obejmuje rannego jak ramionami. Obejrzymy to dzieło przed śmiercią: brzozy, niebo i słońce, wszystko prawdziwe.

– Nie! – krzyknął dowódca i zakaszlał. Rzeczywiście było coraz mniej powietrza.

– Znowu ten cholerny regulamin – burknął Drugi, wstając z miejsca i opukując cegły.

– Przecież regulamin jest nieważny – przypomniał Trzeci. – Nie ma narodu, nie ma nawet może wojny.

– Powiedziałeś, Trzeci – przypomniał dowódca. – Że trzeba być wiernym sobie. Tak? Ty to powiedziałeś. I dobrze wiecie, że taszczymy ten obraz nie dlatego, że jest potrzebny przyszłym pokoleniom.

– Coo? – wrzasnął Drugi, doskakując do niego z pięściami. – Cały nasz wysiłek, całe życie… na marne?

– Stój! – krzyknął Trzeci. – Uspokój się. Jeżeli go zabijesz, on tu zostanie i będziesz umierał, leżąc koło niego. Usiądź, porozmawiajmy spokojnie. Pierwszy coś kryje, przeczuwałem to od samego początku. No, Pierwszy, mów! Powiedz raz prawdę, nie bądź takim przesadnym służbistą, z obciągniętą bluzą i sloganami w gębie. Mów raz a dobrze, jak człowiek, a nie jak Pierwszy, nie jak dowódca, lecz jak kolega, z którym się walczy i będzie umierało. No, mów.

– Trzeci, patrz, on płacze – powiedział cicho Drugi, który się odwrócił od betonowej ściany, przestał ją ostukiwać i przysłuchiwał się rozmowie. – Nie wiedziałem, że on w ogóle umie płakać, przecież to był chodzący paragraf regulaminu w gębie.

– Nie śmiej się z niego, Drugi. Musiało się coś w tym człowieku złamać.

– Boi się śmierci i dlatego płacze. Twardziel był i chojrak, bo miał poparcie u naczelnego. Tylko on nawiązywał seanse łączności, tylko on przekazywał rozkazy, które płynęły z góry.

– Przestań! – krzyknął Pierwszy przez łzy. – Nie było żadnych rozkazów ani żadnej łączności. Oszukiwałem was.

– Patrz no, Trzeci, oszukiwał nas i tak lekko to mówi.

– Posłuchaj, no, Drugi, przeżyliśmy z Pierwszym całe życie, zaglądając śmierci w oczy podczas ucieczki. Był zawsze odważny i uczciwy. Nie pamiętasz, jak ci oddał…

– No, pamiętam, i co z tego? Teraz się załamał.

– Drugi, nie rozumiesz, że musiał mieć ważne powody, skoro tak robił? Poczekaj, spróbuję do niego przemówić: Pierwszy, prosimy ciebie w obliczu śmierci, powiedz nam, dlaczego taki byłeś, o co tu chodzi? I pospiesz się, powietrze dokądś ucieka.

– Milczy – szydził Drugi. – Nie ma nic do powiedzenia.

– Nie, on zbiera siły, on wie, że musi powiedzieć.

– Rozwińmy ten obraz – zadecydował Drugi. – Pomóż mi, Trzeci.

– Nie! – zabronił stanowczo Pierwszy, już spokojny. – Nie rozwijajcie, spróbujcie wysłuchać mnie cierpliwie, a ty, Drugi, nie drwij.

– No, dobra, gadaj!

– Cicho, Drugi, nie przerywaj.

– Dostaliśmy rozkaz ocalenia obrazu, to prawda. Jest arcydziełem ostatnim na świecie i to też prawda. Przystępując do wojny, byliśmy silni, gdyż mieliśmy rację po naszej stronie: broniliśmy piękna dla przyszłych pokoleń. Zgadza się, ale po pewnym czasie ten obraz i opieka nad nim stały się potrzebne wyłącznie nam.

– Bo niby dlaczego? – wychrypiał Drugi, bo było coraz mniej powietrza. – Kiedy się o tym przekonałeś?

Dowódca uniósł kącik ust, jakby nie słyszał uwagi Drugiego.

– Było to dawno, kiedy miałem jeszcze łączność.

Opowiedział im, jak pewnej nocy podczas seansu łączności dowiedział się, że naczelne dowództwo się poddało. Zdobyto bazę z super wytrzymałego materiału i zniszczono urządzenia obronne. Naczelny zdradził, sprzedał nie tylko siebie, ale wszystkich. Na Ziemi powstał jeden wielki obóz koncentracyjny, gdzie dusze zamienia się na dusze wrogów.

– Teraz zapytacie o obraz. – Pierwszy spojrzał na nich i milczał chwilę, gdyż musiał wyjawić straszną prawdę. – Kazali mi go zniszczyć albo rzucić byle gdzie. „Takie arcydzieło potrzebne przyszłym pokoleniom?”, zapytałem Naczelnego. „Jakim pokoleniom?”, odwarknął. „Potrzebne tylko mnie, dałem za niego masę forsy, lubię batalistykę starożytną. Człowiek czuje się ważniejszy, kiedy sobie poogląda takie obrazki”. – zacytował Pierwszy słowa naczelnego, pokiwał głową i mówił dalej w zamyśleniu: – Milczał znowu chwilę, gdyż wyobraziłem go sobie takim, jakim często widywałem: stał na środku gabinetu, mając kciuk wsunięty pod drugi guzik marynarki od munduru, jego brzuch był wypięty, mrużył oczy. Na ścianie, za jego plecami wisiał obraz.

– Dlaczego to zrobili, dlaczego poddali, zapytacie. I ja zadałem to pytanie. Odpowiedział, był szczery jak człowiek, który wie, że może być szczery bezkarnie, bo mówi jak do trupa…

Nie chciał im wcześniej powiedzieć, że naczelny już ich pogrzebał, choć jeszcze żyli i oddychali, nadal będąc ludźmi. Pozostawali nimi, póki mieli obraz. Im przyrzeczono nietykalność osobistą i pozostawienie majątków, wygodniej było zdradzić. Rozpoczął prywatną wojnę, bo wolał zginąć, wierząc, że miał dzieło dla pokoleń niż się poddać, by zostać zesłanym do obozu, gdzie by nauczono jego i kolegów zapominać wszystko za miskę zupy.

Szedł więc z nimi dwoma naprzód, wierząc, że jest takie miejsce na Ziemi, gdzie nie ma obozów i nie sięgają pazury wroga, gdzie człowiek nie tropi człowieka. Miał nadzieję, że się tam przedrą i rozwiną obraz, który im pozwalał wierzyć, że jest się człowiekiem, bo istnieje piękno. Planował, że dopiero tam powiedzieliby ludziom, jak można żyć. Dlatego chciał, żeby przeżyli. Gdyby im powiedział prawdę, może by woleli się poddać?

– Musiałem znaleźć coś, co pomogłoby przetrwać i pchać was przez gruzy. Wiem, że… – przerwał i zaczął chrypieć, było duszno.

– Wybacz nam, Pierwszy – powiedział cicho Trzeci.

– Dowódco – zaczął cicho Drugi. – Nie trzeba rozwijać obrazu.

– Przecież on może być zupełnie zniszczony – mówił z wysiłkiem Pierwszy, oparty o ścianę. – Chodzi o inny obraz, ten który nosimy w sobie. Nasze wyobrażenie niebieskiego nieba i wysokiej trawy… – urwał.

– Trzeci, patrz, co się stało – zauważył Drugi.

– Co takiego, nic nie widać – marudził Trzeci.

Dowódca zniknął. W mroku podeszli do miejsca, gdzie jeszcze przed chwilą majaczyła jego sylwetka. Zauważyli czarny otwór sięgający w głąb. Ze strachem pomyśleli, że już nie żyje. Jeszcze przed chwilą stał przecież oparty o ścianę, widocznie podłoga się pod nim zapadła. Być może od wstrząsów spowodowanych ciężkimi uderzeniami. Wysupłali więc z kieszeni latarki, wierząc, że oszczędziły w sobie jeszcze trochę energii. Nie było już powodu, by ją oszczędzać.

– Widzisz coś?

– Jak on tam wpadł, Trzeci?

– Nie mam pojęcia, jakaś zapadnia. Nie wiem, gdzie jesteśmy, wszędzie gruzy, ale po czym?

– Skieruj promień światła w otwór, w tę stronę. To tędy uchodziło powietrze.

– Pierwszy! – zawołał Trzeci, pochylając się nad szybem. – Żyjesz? Ale byliśmy podli – mówił, obróciwszy głowę ku Drugiemu. – Chronił nasze marzenia, a my…

– Słuchaj, Trzeci, to chyba jęk – domyślał się Drugi, pochylony nad ciemnym otworem.

– Trzeba zejść, ratować.

– Ubezpieczaj mnie, Trzeci, jak zejdę, to cię wciągnę.

– Drugi? – zawołał ze strachem Trzeci, gdy głowa kolegi zniknęła w dziurze. – Jesteś tam, Drugi? Odezwij się!

– Tu jest wielka, jasna pieczara, zaniemówiłem z wrażenia.

– A co z Pierwszym? – krzyczał ten, który wciąż pozostawał u góry, w ciemności.

– Pierwszemu nic się nie stało.

– Dlaczego więc jęczał? – denerwował się Trzeci, wciąż zaglądając w dół.

– Zejdź to zrozumiesz – odkrzyknął z dołu wesoło Drugi. – Wskakuj, schwytam cię.

– Drugi, co mam zrobić z naszym obrazem? – pytał Trzeci, wciąż nieprzekonany.

– Ważne jest to, co nosisz w sobie! – odkrzyknięto z dołu.

– Ta, ale bez tego rulonu nie mielibyśmy w sobie nic. Nie, nie mogę go zostawić, nosiłem go przez całe życie.

– Chodź szybko, bo znikają – odkrzyknął Drugi. Nie słysząc jednakże odpowiedzi Trzeciego, dodał: – Wsuń rulon w otwór, spadnie prosto na nasze ręce, i skocz, zanim znikną.

– Co to jest? – szepnął zdziwiony Trzeci, kiedy się znalazł na dole. – Jakie echo, wielka jasna pieczara, a co na ścianach!

– Obrazy – odpowiedział Drugi.

– Malowidła na tynku – wyjaśnił dowódca, siedzący na kamieniu.

– Jakie piękne – szeptał Trzeci, obracając się w kółko. – Kobiety różowe, brzoskwiniowe siedzą, uśmiechają się, ile kwiatów, wygięte płatki, ptaki z kolorowymi ogonami. Wydaje się, że od tego widoku bije świeże powietrze. – Wziął głęboki oddech.

– Cholera – klął Drugi z zachwytu. – Nie wiedziałem, że coś takiego można namalować.

– Piękny był świat. – Dowódca oddychał głęboko po raz pierwszy od wielu lat, wciągając do płuc powietrze bez dymu. – Musimy powiedzieć innym, odnaleźć miejsce, gdzie nie ma obozów ani wrogów. Chodźcie, szybko!

– Drugi, popatrz! – krzyknął Trzeci. – Obrazy znikają: kobietom już zbladły twarze, ptaki tracą skrzydła i kolorowe ogony, a co się dzieje z kwiatami!

– Blakną – powiedział cicho Trzeci.

– Chciałem, żebyście stąd wyszli, zanim to się stanie – ponaglał ich Pierwszy. – Nie słuchaliście mnie. Kiedy wszedłem, malowideł było o wiele więcej.

– Dlaczego tak się dzieje? – zapytał Drugi.

– Z powodu wilgoci – wyjaśnił dowódca. – Nasze oddechy… Patrzcie, to ostatnie sekundy. Malowidła trzymały się w suchym powietrzu przez tysiąclecia. Zaraz nie będzie tego pięknego świata, chyba że przestaniemy oddychać.

– Nie! Nie chcę!

– Drugi – rozkazał dowódca. – Odejdź od tej ściany. Nie zdrapuj. Chodź, poszukamy wyjścia.

– Nie, Pierwszy, stąd nie ma wyjścia – odpowiedział Drugi, leżąc z rozkrzyżowanymi na ścianie ramionami. – I nie trzeba wychodzić.

– Popatrz, co się dzieje z Trzecim?

– Po co mu te kawałki cegieł? – Drugi odwrócił głowę i patrzył na kolegę. – Małe, kolorowe…

– Nie mów nic – mówił cicho Pierwszy. – On nie widzi oczami, patrzy do wewnątrz na kolory i obrazy. Nie musimy stąd wychodzić. Jesteśmy u celu. Może są tu też inni ludzie, gdzieś tam, gdzie nie sięga obóz i wróg, oni również… Nie na próżno szliśmy z tym obrazem przez dym i śmierć. Tu jest ten świat. Patrzcie.

EMETYK

– Szanowni zebrani – zaczął Prelegent.

I tu zrobił kropkę.

Otworzył znowu usta, lecz nagle jego wzrok, skanujący zebranych na sali, natknął się na coś i zatrzymał na chwilę. Zobaczył widok tak szokujący, że nie miał śmiałości i siły psychicznej, by mówić dalej. Zrozumiał, jakim okrucieństwem było posadzenie tu tych ludzi, a tej kobiety szczególnie. Dyrektor, który nakazał zgromadzenie się pracowników szkoły w gabinecie chemii, popełnił poważny nietakt. Musiał być po prostu chamem, a może kimś więcej – okrutnikiem.

Prelegent jednak nie miał pola manewru: musiał wygłosić swój wykład, gdyż wpłynął przelew do kasy jego firmy. Postanowił nie przemawiać z tak ogromnym jak zazwyczaj zaangażowaniem, lecz nagle zobaczył światełko z komórki. Sekretarka dyrektora siedziała w pierwszym rzędzie na wprost niego i nagrywała film. Na pewno pokaże swemu szefowi, a ten zaprezentuje nagranie prezesowi, żądając zwrotu kasy; awantura i nieprzyjemności oraz liczba pism urzędowych stanie się niebezpiecznie duża.

– Nie żyjemy, na szczęście, w poprzednim stuleciu, kiedy to każdy płód obdarowywano przywilejem życia – zaczął ponownie Prelegent. – Obecnie ta łaska nie wszystkim będzie dana. Dawniej byle prostytutka czy hemofilityk płodzili liczne potomstwo i taki narodzony miał prawo żyć. Było mu dane za darmo! – Tu Prelegent walnął pięścią w stół. Karafka z wodą podskoczyła i byłaby spadła, gdyby jej nie pochwycił. Sekretarka z pierwszego rzędu rozciągnęła usta w uśmieszku.

– Kiedy je kwestionowano, to prawo – uzupełnił. – Jakiż podnosił się krzyk! Życie pochodzi od Boga i od poczęcia aż do naturalnej śmierci jest święte. Potężne organizacje światowe rzucały na szalę swój autorytet. Kruszono kopie, stojąc na straży raju prokreacji. A kiedy przychodził termin kolejnych demokratycznych wywodów, zaczynało się gmeranie w macicy. Partie dyskutowały i dowodziły, że dla dobra kobiet należy zakazać używania gumek. – Urwał i wyjął z teczki materiał poglądowy. Stojąca na podłodze obok jego stóp zwykła tekturowa teczka, w jakiej pierwszaki noszą zeszyty do ćwiczeń i tablety, ujawniała jego biedę, a więc konieczność dorabiania prelekcjami w Towarzystwie Oświecenia Powszechnego, które płaciło mało, ale za to regularnie, a to było dla budżetu jego rodziny decydujące. I on miał dzieci, westchnął, to dla nich gotów był gadać na każdy temat. Nie spodziewał się jednak tak strasznej sytuacji: ta kobieta i jej brzuch…

Jego ręce uniosły dwie szklane kolby zatkane korkami. W jednej z nich na dnie pozostało nieco białawej cieczy, w drugiej umieszczono specjalną pożywkę. Uniósł kolby ponad głową, głosząc patetycznie:

– Oto na waszych oczach dokonam aktu powołania do życia nowej istoty, kiedy połączę zawartość obu kolb. – Wyciągnął korek z pierwszej z nich. – Kim będę, pytam się: ojcem czy Bogiem Ojcem?

Wetknął próbówki do uchwytów, wlał białej cieczy do drugiej próbówki, wyciągnąwszy wpierw korek i włączył komputer stojący na blacie katedry. Pokazywała w dużym zbliżeniu namnażanie się komórek, widok znany każdemu uczniowi gimnazjum. Prelegent zatkał szybko próbówki, by oszczędzać materiał poglądowy, gdyż musiał kupować go za własne pieniądze.

– W naszych naukowych czasach każdy widzi i wie, że nie potrzeba boskiej interwencji, aby skleiły się dwie komórki i zaczęły namnażać na odpowiedniej pożywce. – Wskazał dziejący się proces, pokazywany na monitorze. Była tam już grudka, a komórki szybko się dzieliły. Wszyscy wiedzieli, jaki wkrótce przyjmie kształt. Pokazywano to doświadczenie w telewizji, ponieważ rząd przygotowywał ustawę. I choć to doświadczenie było powszechnie znane, dyrektor chciał się podlizać władzom i zapewnić stuprocentowe poparcie ustawy ze strony pracowników swojej szkoły. Miał o co walczyć. Szkołę przekształcono by w Centrum, dotacje znacznie by wzrosły, jego pensja również, o prestiżu nie należy zapominać.

– Obecnie nauka stwierdza, kto może mieć dziecko odpowiedniej jakości. Nowa ustawa będzie w imieniu rządu pilnie się przypatrywać, by materiał ludzki był zawsze wysokiej klasy. Jakie znaczenie ma to dla szkolnictwa, wszyscy z zebranych doskonale rozumieją. Teraz rozdam ankiety, by każdy mógł wyrazić swoje poparcie dla ustawy o Obowiązkowych badaniach genetycznie-prenatalnych.

Pochylił się i wyjął z teczki plik arkuszy, a kiedy wciąż je trzymał w ręce, podskoczyła z pierwszej ławki usłużna sekretarka, kliknęła klapką komórki, by już nie filmować i uwolniła gościa od obowiązku. Rozdawała każdemu po arkusiku, krążąc po sali. Kiedy natknęła się na naszą koleżankę w ciąży, zawahała się, obejrzała wokoło, zobaczyła, że prelegent wyjmuje probówki z uchwytów, zatyka je i pochyla się pod stół, by włożyć je do teczki. Ta chwila jego nieuwagi wystarczyła: schowała ankietę pod spód pliku, a na stoliku położyła czystą kartkę. Wszyscy pochylili się nad ankietami, wypełniając kratki. Miała być rzekomo anonimowa, ale miejsca na sali były numerowane i wiadomo było gdzie kto siedział i co poparł. Sekretarka stanęła przy drzwiach, by szybko zebrać ankiety i zamknąć w kasie pancernej. Przepisów przestrzegano w nadzwyczajną skrupulatnością.

Prelegent schował już próbówki i siedział przewieszony przez krzesło jak puste ubranie. Kiedy wyjął szkło z uchwytów, wyświetlanie obrazów na monitorze powinno się skończyć. Ale tak nie było. Komórki nadal się dzieliły, wyglądały jednak przerażająco: nie przyjmowały kształtu zarodka ludzkiego, lecz stały się bezkształtną masą. Przyrastały naukowo, ale nie było w nich wewnętrznego planu, który nadawałby im formę.

Sekretarka musiała zareagować, nie mogąc dopuścić do blamażu, wszak zapłacono za prelekcję, a co więcej znajdowano się w murach państwowej instytucji. Dyrektor, zwany Ezde, wpadł do sali. Wpierw jego wzrok padł na osobę siedzącą na końcu. To sekretarka okazała litość, to jej widok zaskoczył i zawstydził Prelegenta. Wszyscy zachowywali się wobec niej po ludzku. Wszyscy, ale nie on. Spojrzał na nią dzikim wzrokiem i pogroził biedaczce palcem. Pochyliła się i objęła rękami brzuch, była już w ostatnim miesiącu, wkrótce urodzi dziecko, które nie przechodziło obowiązkowych badań genetyczno-prenatalnych, nie wiadomo, jakiej będzie jakości, a więc czy będzie miało prawo do życia. Co z nim zrobi ustawa? Czy zabije bez litości, czy skaże na życie na marginesie?

– Wyłączcie to! – wrzasnął Ezde, wskazując na monitor, ale program nie chciał słuchać nawet jego, a przecież pokazywanie bezkształtnej formy komórek, które się dzieliły, lecz nie miały wewnętrznego sensu kompromitowały prelekcję, ustawę i naukę, zaprzeczały wygłoszonym tezom.

W tej właśnie chwili na parapecie za oknem usiadł gołąb. Wszystkie oczy zwróciły się na niego. Spojrzał na ptaka rozwścieczony Ezde i nawet Prelegent lekko oderwał się od oparcia krzesła i ze zdziwieniem odnotował niezwykły widok. Gołąb siedział poważnie, trzymając w dziobie zielony listek, nie to jednak wywoływało niepokój, ale kolor jego piór – były idealnie białe. Owszem, gołębie latały w tej dzielnicy, siadywały wszędzie: na dachach i trawnikach, ich wygląd nikogo jednak nie zaskakiwał, gdyż – będąc szaroniebieskiej barwy – wskazywały, że należą do pospolitej tu rasy. Pewnie nikt z zebranych nie widział dotychczas tak białego gołębia, toteż myśli ich poleciały ku znanym skojarzeniom. Ptak popatrzył poważnie i pochyliwszy głowę, położył zielony listek na parapecie, a potem, wzbiwszy się w powietrze, odleciał, szybko niknąc w błękicie.

Westchnienie dało się słyszeć w sali, lecz zostało natychmiast zagłuszone przez dźwięk wydobywający się z monitora. Był to straszny krzyk i masa komórek bez kształtu i formy zamieniła się w istotę ludzką. Wszyscy byli oszołomieni tym cudownym wyjaśnieniem, tylko dyrektor był wściekły i czerwony ze złości. Zaczęliśmy się o niego obawiać, nie chcąc, by dostał ataku i padł na podłogę, bo wszystkich by nas oskarżono o coś tam i musielibyśmy się poddawać przesłuchaniom na policji. Nikt nie wierzył w sprawiedliwość ze względu na wszechwładną głupotę biurokracji, która nawet z dziecka, które postawiło rower na klatce schodowej, potrafiła zrobić przestępcę ściganego z urzędu i przesłuchiwanego na okoliczność. Mimo dużej, delikatnie mówiąc, niechęci do dyrektora woleliśmy nie doprowadzać go do szału, który mógłby się zakończyć tak zwanym zejściem śmiertelnym.

Ezde miał na szyi podwiązkę rakową. Wiedzieliśmy o tym, chociaż była niemal niewidoczna i operację przeprowadzono w absolutnej tajemnicy. Koszt jej przekraczał możliwości finansowe każdego z zebranych, którzy musieli zadowalać się leczeniem ze środków przyznanych społecznie. Taka operacja, jaką zafundowano dyrektorowi, była przywilejem tylko niektórych. A dostał ją za specjalne zasługi lojalnościowe.

Chcąc ratować autorytet, Ezde pochwycił kartkę ze stosu ankiet, które usłużna sekretarka położyła tuż przed nim na katedrze i zaczął głośno i wyraźnie czytać, jakie kary będą grozić za nieprzestrzeganie ustawy. Miał zwyczaj powtarzać wszystko głośno i dobitnie, i to po dwa razy. Nasza koleżanka, której okazano litość, wybuchła płaczem. Czy jej dziecko otrzyma prawo do życia, czy materiał genetyczny okaże się właściwej jakości? Płakała cicho, nie wiedząc, co z nim zrobią i co z nią się stanie, gdy żelazne cęgi przepisów pochwycą jej miękkie i bezbronne ciało.

– Nie muszę chyba nikomu przypominać – zagrzmiał Ezde, gdy skończył czytać i oddał kartkę sekretarce, a ta znowu położyła ją na stosie ankiet. – W jakich murach się znajdujemy. Wiemy, kto jest naszym pracodawcą, komu jesteśmy zobowiązani lojalność. Słyszałem. – Potoczył wściekłym wzrokiem po sali. – Słowa szeptane: „zbrodnia”, „hańba”. Nikt nie musi pracować tu, w tej państwowej instytucji oświaty, i korzystać z jej funduszy. – Uśmiechnął się złośliwie, co oznaczało, że każdego pośle na zieloną trawkę bez możliwości otrzymania zasiłku.

Nasza koleżanka w ciąży już nie płakała, tylko patrzyła szklanymi oczami przed siebie, bojąc się nawet pytać o swoją przyszłość i prawo do życia. Ezde zwrócił się do sekretarki, wskazując stos wypełnionych ankiet.

– Proszę przeliczyć je komisyjnie. Będziemy wiedzieli, kto jest lojalny i komu można powierzyć zaszczytną pracę w tej instytucji.

Sekretarka lekko skinęła głową, spojrzała na koleżankę w ciąży, dodając jej wzrokiem otuchy i zapewniając, że nie ma się czego obawiać. Biurokracja była tak bezwzględna, że sekretarka doskonale się nauczyła przed nią bronić: nie z takich opałów już wychodziła. Teraz również była pewna, że i tym razem będzie formalnie wszystko w porządku.

W tej chwili włączyła się tablica interaktywna zajmująca całą ścianę i sprzężona oczywiście z komputerem na katedrze nauczyciela, bo przecież tak być musiało: należało pokazywać wyjaśnienia, nie wstając z miejsca. Pojawiły się czerwone słupki wyliczeń. Podano, że jeden normalnie rozwinięty uczeń kosztuje miesięcznie tysiąc złotych. Nauka dziecka opóźnionego w rozwoju kosztuje pięć razy więcej. Edukacja dzieci szczególnie uzdolnionych kosztuje zaledwie sto złotych miesięcznie, a to dlatego, że uczniowie czynią trzykrotnie szybsze postępy, zaś po ukończeniu edukacji wytwarzają ponad osiemdziesiąt procent produktu krajowego. Pozostałe dwadzieścia procent wytwarzają osobniki przeciętnie uzdolnione, a osoby opóźnione nie wytwarzają niczego, są jedynie ciężarem dla społeczeństwa. Wynika stąd, że wprowadzenie ustawy stanie się dobrodziejstwem dla wszystkich: obniży koszty edukacji, podniesie standard życia. Czerwone, olbrzymie liczby na górze słupków stały nieruchomo.

Dyrektor był poważnie rozzłoszczony i nerwowo skubał swoją podwiązkę rakową. Jeśli wyciągnie nitkę, spowoduje, że krew, która nie dochodziła do chorych komórek, gdyż była oddzielona, skruszy tamę i swobodnie przepływając, zacznie odżywiać chore tkanki, a one będą się mnożyć.

Nie było tu żadnego cudu, w tej sali odbywały się różne prelekcje i pokazy, a program komputerowy miał wyszukiwarkę i łączył słowa kojarzące. Niemniej jednak nie o taki efekt w tym momencie mu chodziło. Wszyscy poczuli się zagrożeni, żaden z zebranych nie był geniuszem i nie miał wybitnie uzdolnionego dziecka. Byli tu ludzie zwyczajni i mieli miłe, przeciętne dzieci. Ustawa będzie dzielić ludzi na lepszych i gorszych, zmuszać rodziców do pokrywania znacznych kosztów, o ile urodzi się zwyczajne dziecko. Przyszłość pokazała swoje przerażające oblicze, każdy był zagrożony i nikt nie umiał sobie odpowiedzieć, dla kogo miał być ten świat.

Kobieta w ciąży nagle wstała, jej oczy były suche i miała już odpowiedzi na swoje straszne pytania. Przeciskając się z wysiłkiem pomiędzy rzędami ławek, szła ku drzwiom. Prelegent nagle się zmobilizował i pochwyciwszy swą tekturową teczkę, pognał w stronę wyjścia, ścisnąwszy w biegu dłoń dyrektora. Sekretarka również oprzytomniała i pochwyciwszy stos ankiet, szybko wyszła, zatrzaskując za sobą drzwi z łoskotem.

– Nadwrażliwa! – burknął Ezde. – Nagle źle się poczuła, wyjść w takim momencie.

Skubał wystające na szyi cieniutkie końce podwiązki rakowej. Na początku, tuż po założeniu, były niewidoczne, lecz po pewnym czasie jego nerwowe palce znalazły w skórze mikroskopijne otworki i wyciągnęły z niej niteczki. Częste uleganie emocjom i, co tu ukrywać, wpadanie w szał, spowodowały, że krew napływała do głowy, a skóra się zaczerwieniła, widać było wyraźnie granicę podwiązki, mimo jej koloru starannie dobranego do tonacji skóry.

A może wciąż jej dotykał, by zwrócić na nią naszą uwagę? Wszak jasna była dla wszystkich jej ranga. Tylko osobom szczególnie zasłużonym zezwalano na ratowanie życia i leczenie chorób grożących śmiercią. Ludzie zwyczajni po prostu umierali. Nie dano im prawa przeciwstawić się wyrokom losu i niezmiennym zasadom przyrody, uznawanym za boskie i nadrzędne.

Teraz Ezde tłumaczył nam humanitarny sens nowej ustawy, nie zważając na to, że ma skrzywioną minę i oczy obrócone w bok, jakby wciąż jeszcze patrzył na kobietę w ciąży i ją potępiał. Jego oczy schwytały odblask szyby z gabloty stojącej tuż za jego plecami, gdyż nie zasłaniały jej całkowicie jego plecy.

„Człowieczeństwo to świadomość wyboru” – głosiło umieszczone w niej hasło. Często je zmieniano, dostosowując do sytuacji, nie zawsze jednak w porę. Zawahał się w swej wymowie, może sobie przypomniał, jak głośno i ze swadą uzasadniał mądrą konieczność wprowadzenia poprzedniej ustawy. Mówiła ona, że nie należy leczyć chorób śmiertelnych, ale wybrać świadomie śmierć, bo to jest wolnością i dowodem człowieczeństwa. Ci, którzy nie mają sił, nie będą żyć. Leczenie chorób terminalnych doprowadziło do degeneracji gatunku ludzkiego, gdyż przeżywali słabi, jako że ratowano ich życie.

Pamiętaliśmy, jak wołał w uniesieniu: „Kim jest ludzkość? Kupą degeneratów, ledwo trzymających się życia, dzięki pigułkom podtrzymującym ich siły”. Nosił już wtedy swoją podwiązkę rakową, ustawa i tak go nie dotyczyła.

– Nie jesteście dziećmi – tłumaczył nam wtedy. – Tylko nowo narodzonym dane jest prawo do wszystkiego, jako że one nie mogą decydować o swej chęci do życia. Obowiązkiem i zaszczytem dorosłego jest walczyć – uświadamiał nam w pasji, skubiąc nitki podwiązki rakowej. – Precz z przywilejem życia! – Opuścił ręce, przestając skubać nitki. Każdy z nas już wiedział, dlaczego miał do tej operacji prawo i dzięki czemu żyje.

Właśnie w tej chwili, może skutkiem trzaśnięcia drzwiami przez sekretarkę, karton w gablocie się oderwał, zsunął i stuknął o dno. Ezde odwrócił się gwałtownie i stanąwszy plecami do nas, przyglądał się wypisanemu hasłu. Musiał sobie wtedy przypomnieć własne furie z poprzedniej kampanii rządowej i swoje trafne argumenty w celu jej poparcia. Zrozumiał pewnie dokładnie, co o nim myślimy: że jest do wynajęcia przez tego, kto zapłaci. Palce jego drgały teraz bardzo nerwowo, gdy skubał nitki. Wyglądało to tak, jakby usiłował wyciągnąć włos z gardła i się spieszył, by to zrobić, zanim zwymiotuje. Czekaliśmy, by zobaczyć, jaką twarz nam pokaże, kiedy się odwróci.

Milczenie się przeciągało, ktoś kaszlnął w dłonie zwinięte w trąbkę, w nieokreślonym miejscu sali rozległ się chichot. Byliśmy odważni, nikt na nas nie patrzył. Mogliśmy więc sobie pozwolić na pogłębianie jego blamażu, tak, mieliśmy tę odwagę.

Z trzaskiem drzwi się otworzyły i ukazała się w nich twarz sekretarki, biała z przerażenia. Coś się stało. Podszedł do niej, skwapliwie wpatrzony w jej twarz, jakby była zbawczym lądem.

Słyszeliśmy ich pośpieszne szepty za drzwiami, oddalające się kroki, które zmierzały prosto do składziku, gdzie trzymano trujące odczynniki chemiczne. Niby to były zawsze zamknięte i surowo przestrzegano procedur. Ezde był maniakiem biurokracji, pilnując, aby wszystko było formalnie w porządku. Nie wziął pod uwagę tego, że najważniejsi i decydujący są ludzie i to na nich trzeba się oprzeć, im zawierzyć, jeśli chcemy zachować porządek i bezpieczeństwo. Na furę kłaków zdały się jego przepisy i wymagania o ścisłym trzymaniu się procedur. Wystarczyło, że nasza koleżanka w ciąży powiedziała do woźnej, że chce zapasowy klucz do składziku. Wystarczyło, że się uśmiechnęła i powiedziała coś o konieczności przyniesienia odczynnika na prelekcję. Ezde przecież nie mógł dopilnować wszystkiego ani na wszystkich nawrzeszczeć. Idąc tam teraz zrozumiał własną głupotę, czy raczej szukał błyskawicznie usprawiedliwienia i możliwości ocalenia własnego tyłka, to znaczy stanowiska: „Woźną się wywali, lepiej nie, bo będzie się mścić i donosić, damy jej wysoką premię, to jej zamknie gębę”.

Już przyjechała z wyciem karetka, słyszymy, biegną z noszami, nikt z nas nie powstał z miejsca. Szurgoty, przesuwają ciężką aparaturę tlenową, jęk i pierwszy krzyk. Już niosą dziecko, gdzieś je zabrano czy jego życie zależy od nowej ustawy? Karetka odjechała, ani jęku, ani oddechu.

Już o życie dziecka toczą się targi, nie miało prawa, ale żyło przecież. Dobiegł nas podniesiony głos dyrektora, dobiegający przez drzwi, które pozostawiono otwarte: „Jesteśmy bezdzietni i spełniamy z żoną wszelkie warunki!”

Widzieliśmy sytuację tak wyraźnie, jakbyśmy ją oglądali, a nie tylko odtwarzali z odgłosów, kiedy się podnieśliśmy z miejsc i stąpaliśmy cicho przez puste korytarze, by pozostawić za sobą to miejsce, nieuczciwe i szalone i wejść we własne nieszczęścia, szukając dla siebie ratunku jak każdy ze zwykłych ludzi.

Ezde biegał po gabinecie, skubiąc podwiązkę, a urzędnik, siedząc przy jego biurku, pokazywał palcem odpowiednie paragrafy i sunął w dół po kolumnach.

– Co zrobicie z dzieckiem? – W głosie dyrektora brzmiało przerażenie. Czuł się winny, ale to siebie chciał ratować napomknieniem o adopcji.

Odpowiedź urzędnika nie doleciała do nas nie tylko dlatego, że byliśmy już blisko drzwi wyjściowych. Tacy jak on woleli zawsze wyszeptywać wyroki. Ale Ezde krzyczał i przeklinał, on, zawsze zaciskający zęby i gotujący się w środku, ciskał w urzędnika tomami książek o humanistyce ze swego podręcznego zbioru. Zaczęliśmy cicho rozmawiać, brzęczały słówka niby szybko się sypiące grosiki, za które chcieliśmy kupić własne bezpieczeństwo.

– Coo?! Za co mi płacicie? Mam wiedzieć, komu służę?! – wrzasnął Ezde i usłyszeliśmy głuchy łomot, kiedy upadł na podłogę.

Widzieliśmy nieomal, jak jego serce zaczęło tłoczyć do głowy tak wiele krwi, że fragment ciała zatruty rakiem i oddzielony podwiązką od reszty organizmu dostał jej silny zastrzyk, a strumień przerwał tamę szwów. Komórki rakowe zaczęły ożywać. Nadmierna czerwoność twarzy teraz na pewno już zniknęła, krążenie ustaliło się na normalnym poziomie, lecz krew już znalazła pusty kanalik i się sączyła, wypełniając martwe komórki rakowe, które zaróżowiły się jak policzki dziecka.

Ezde leżał twarzą na karcie otwartego słownika pojęć humanistycznych. Wzrok jego zdążył jeszcze zarejestrować: „Emetyk – staropolskie, obecnie nieużywane, środek czyszczący powodujący wymioty”, zanim zrobiło mu się niedobrze.

MOST

Był włóczęgą i mieszkał wraz z innymi pod mostem, sypiając na materacach. Każdą grupę oddzielały skrzynki wypełnione użytecznymi rzeczami jak radia, skórki pomarańczy, złote monety czy porwane sznurowadła.

Zbudził się właśnie. Słońce złociło osmalone polana w wygasłym ognisku i śpiącą Obrzydliwą Magot, której skóra jeszcze się kleiła od wczorajszych zdjęć. Jak co dzień nic mu się nie chciało robić, ale wreszcie wstał, by podążyć do swoich przyjemności.

Ledwo usiadł na ławce na skwerku, przydreptała staruszka z pobliskiego domku, niosąc kubek kakao i bułeczkę. Przecierał jeszcze oczy i się przeciągał, gdy śniadanie już stało.

– Jak się pan dziś czuje? – zapytała uprzejmie jak każdego ranka. Wymienili uwagi na temat zdrowia i pogody, po czym staruszka powróciła do swego domku, zadowolona z miłosiernego uczynku.

Jadł, delektując się smakiem i świeżością. Dobrzy ludzie dbali o niego, zapewniając sobie komfort wypełniania dobroczynności i spokój sumienia, a jemu miłe życie. Skończywszy, rzucił papierowy kubek na trawnik, żeby sprzątacz poczuł się potrzebny. Musiał biec z powrotem pod most, bo jego przyjaciółka na pewno już się obudziła i złości się jak zwykle. Rzeczywiście, z daleka słyszał jej wrzask.

– Gruby! Gdzie jesteś, leniu?!

Stała przegięta, próbując dojrzeć plecy w kawałku lusterka. Oklejała się fotografiami wielkości znaczka pocztowego, cienkimi jak bibułka. Były trójwymiarowe, przelewały się w nich kolory, sprawiając wrażenie głębi. Złudzenie optyczne powodowało, że Magot traciła kształty, widziało się jedynie zmieniające się widoki miasta. Pomagał jej przygotować się do pracy, a ona ciągle gderała. Straszną była złośnicą. Wkrótce na jej skórze nie pozostał wolny skrawek i mogli wyruszyć.

Pod pomnikiem Zdobywców Kosmosu czekali na turystów w ożywczym chłodzie młodych drzewek. Wreszcie wycieczki przybywały. Pstrykali zdjęcia, rzucali monety. Dziękowali za to wylewnie, by rejsowi goście, przylatujący na zwiedzanie Ziemi, mogli się czuć jak bogaci dobroczyńcy.

Na obiad Gruby i Magot szli do przytułku, ponieważ tam bardzo dobrze gotowano. Popołudniami drzemali po trudach dnia lub grali w karty. Często się również bawili nowoczesnym gadżetami. Podobały się im urządzenia do czyszczenia butów, bo nigdy nie musieli tego robić, błoto na cholewach stanowiło niezbędną ozdobę włóczęgów.

Leniwe i beztroskie popołudnia stanowiły odpoczynek przed wieczorną pracą. Przychodzili wówczas zwolennicy specjalnych atrakcji, najczęściej przybysze spoza Układu Słonecznego, pierwszy raz odwiedzający Ziemię. Zostawiali prawdziwe skarby, bo nie chcieli zabierać wszystkich tych rzeczy ze względu na opłaty bagażowe. Porzucali kamery i kosze owoców, wszelkiego rodzaju odtwarzacze muzyki i zapisywania informacji, dziesiątki pudeł kosmetyków i stosy jednorazowej odzieży.

Mieszkańcy spod mostu musieli się jednak przygotować na wiele niespodzianek. Przybysze oglądali ich niby dziwaczne zwierzęta, choć to przecież oni byli niezwykli.

Kiedyś przybyła wycieczka istot, których skóra miała błękitny odcień. Jedna z ich dziewczyn zapytała Grubego czy może go obmacać, była bowiem ciekawa anatomii człowieka. Zaproponowała tak dużą sumę pieniędzy, że się zgodził, nie wiedząc, na co się naraża.

Pamiętał jej oczy bez źrenic i tęczówek, podobne do niebieskiej porcelany. Przelewał się w nich błękit, gdy wpatrywała się w niego, obmacując mu uważnie kości. Krzyknął, gdy jej trzy wąskie palce ujęły mu ramię i zacisnęły się, obejmując mięsień. Ciało przeniknął dojmujący ból, lecz ona nie zwróciła na to uwagi, gdyż w skupieniu przesuwała powoli rękę aż do jego karku.

Oddałby pieniądze od razu, gdyż nie były mu potrzebne, wszystko mieli za darmo: jedzenie i odzież, nie płacili również za mieszkanie. Potrzebowali monet jedynie do gier. Ilość pieniędzy stanowiła dowód sprytu a nie bogactwa, gdyż ono było łatwo dostępne.

Zaciekawieni kumple wyszli ze wszystkich zakamarków i obstąpili go wokoło. Przyglądając się, dowcipkowali, rzucając od czasu do czasu słówka zarówno pod adresem niebieskiej kosmitki, jak też i Grubego.

– Podoba ci się panienka, co? – zapytał jednooki żebrak, unosząc znacząco klapkę z czarnego aksamitu zasłaniającego oczodół i usiłował mrugnąć.

Gruby zaciskał zęby i nawet próbował się uśmiechnąć.

– Poszedłbyś za nią wszędzie – dodał Kulawiec i oparł kikut nogi o swoją kulę.

Pot spływał po nagich plecach Grubego. Kosmitka przechyliła się ku niemu i wciskając mu palce w żebra tak silnie, że tracił oddech, zaglądała w oczy. Wiedział, że nie znajdzie w nich litości.

„Bada mnie jak gestapówa”, pomyślał ze złością.

Wydawało się, że trwa to całą wieczność. Wreszcie obca opuściła swoje owadzie ramiona i odwróciwszy się obojętnie, odeszła, od razu zapominając o Grubym. Jej towarzysze pospieszyli za nią. Wszyscy nagle zrezygnowali z dalszego zwiedzania królestwa spod mostu. Wyglądało to tak, jakby przybyli wyłącznie w celu przeprowadzenia tego okrutnego badania.

Gruby ledwo się dowlókł na swój materac, upadł na wznak i nie mógł się podnieść. Kumple się rozeszli, śmiejąc się i rzucając ostre słówka pod adresem zbyt ciekawych przybyszów. Szła noc i na moście powoli cichły kroki przechodniów, przejeżdżały ostatnie samochody, podchmielone zataczając się parki powracały do domów. Odgłosy przynosiły mu pocieszenie. Kochał tych ludzi, należeli do jego świata, choć znał ich tylko z dźwięków, ale one powodowały, że czuł życie.

Magot stała pod filarem, plotkując zawzięcie, wreszcie powróciła do Grubego i aż krzyknęła na jego widok:

– Chłopaki, patrzcie!

Zbiegli się wszyscy i pochyliwszy nad obolałym ciałem, zaczęli kląć brzydko, lżąc kosmitkę ostro. Gruby, jeszcze powiększony opuchlizną i siny, wyglądał sam jak potwór z kosmosu. Ktoś przyniósł zmoczony ręcznik, co ochłodziło jego podrażnioną skórę, ktoś inny podłożył mu poduszkę pod głowę. Potem zsunięto skrzynki po piwie i rozpoczęła się uczta na cześć Grubego. I tak to trwało dwa tygodnie, chorowało się komfortowo, lecz Magot klęła, oklejając się znaczkami. Brakowało lustra, by mogła obejrzeć plecy, a on nie był w stanie jej pomóc.

Toteż bardzo się ucieszył, gdy znalazł ów kawałek srebrzystej folii. Oglądał go, trzymając w wyciągniętych rękach. Był prostokątny i dość duży. Choć lśnił jak rtęć, czasem wydawał się czarny, ale mimo to Gruby widział w nim odbite skrzynki i materace.

– Będzie dobrze jej służył jako lustro – powiedział do siebie z uśmiechem.

Odniósł wrażenie, że tylko pierwsza warstwa jest cienka niby błona. Pod nią znajduje się wiele innych, razem miały grubość cala. Mimo że powierzchnia wydawała się sztywna, folii nie zrobiono z metalu, przeciwnie, była czymś w rodzaju płynu i kolory się w niej przelewały tak jak w oczach niebieskich przybyszów. Mignęła mu myśl, że oni wciąż przez nią patrzą i widzą. Kiedy przybijał ją od muru, zdziwił się, że gwoździe wchodzą łatwo jak w miękki materiał. Wszystko jedno, co to było. Magot nareszcie dostanie lustro.

Podziwiał je zadowolony, odchyliwszy głowę. Należało jeszcze się przejrzeć, więc stanąwszy naprzeciwko, wygładził powierzchnię rękami, by lepiej widzieć. W miarę jak to czynił, ciemny kolor się ścierał, coś wewnątrz się cofało i pojawiła się przestrzeń. Była ciemna i niewyraźna, więc zaciekawiony zrobił krok do przodu i nagle się okazało, że znajduje się wewnątrz niej.

Spojrzał na swoje ręce i nogi. Nadal był sobą, ale skrzynki i materace, a nawet most zniknęły. Pomyślał, że wystarczy zrobić krok do tyłu i znajdzie się w tym samym co poprzednio miejscu. Cofnął się, przestrzeń otaczała go nadal. Pobiegł kilka kroków do przodu, potem skoczył w bok, w każdym miejscu otaczały go ciemne strony. Chodził wokoło z wyciągniętymi ramionami, nie natrafił jednak na żadną przeszkodę.

Dotykał co chwilę piersi i ramion, by się przekonać, że nadal pozostaje sobą. Potem ruszył biegiem, ale w jakąkolwiek stronę zaniosły go nogi, wszędzie było tak samo. W głowie mu huczało, przed oczami latały srebrne punkty. Musiało to trwać bardzo długo, gdyż nogi zrobiły się miękkie i upadł wyczerpany. Nie miał siły się podnieść, przygniatało go wyczerpanie i strach. Czy już nigdy się nie wydostanie z tego miejsca? Gdzie właściwie jest i co to wszystko znaczy?

Kiedy nieco doszedł do sił, zaczął krzyczeć na całe gardło.

– Magot! Koledzy! Ratunku! Tu jestem!

Nikt nie odpowiadał. Zamilkłszy, długo nasłuchiwał, potem utracił nadzieję. Przewróciwszy się do przodu, otoczył głowę ramionami i przestał myśleć. Jego umysł wypełniała czarna wata. Po pewnym czasie zapomniał nawet, że jest sobą i odniósł wrażenie, że widzi jakieś obrazy. Bał się podnieść powieki, by nie zniknęły. Nie oglądał ich jednak oczami. Pojawiały się jako kształty bez konturów. Wydawało mu się, że leży na placu, wokół którego znajduje się tłum osób. Wszyscy mu się przyglądają. Nie są ludźmi, mimo to czuje, że się na nim zawiedli. Po pewnym czasie jego myśl sformowała się w zdania.

– Zapewniam, że jest autentyczny.

– Został przebadany.

Nie mówił tego do siebie ani nie odbierał tej rozmowy słuchem, głos dobiegał z zewnątrz. Kiedy zaczął się zastanawiać, co to znaczy i próbował znaleźć odpowiedź, głosy umilkły i znowu poczuł otaczającą go ciemność.

Popadł w rozpacz i nie pragnął niczego, ale potem zaczął myśleć o Magot, swoim domu pod mostem i o kolegach. Czuł się tam taki szczęśliwy. Żałował pięknych poranków, kiedy budził go warkot samochodów i stukot kroków ludzi spieszących do pracy. Czasami most drżał, gdy przejeżdżała po nim ciężarówka wyładowana towarami dostarczanymi do sklepów. Nawet mu się przez chwilę wydawało, że słyszy warkot silników. Przed dziewiątą dzieci biegły do szkoły, kobiety szły po zakupy, rozmawiając. Słuchał ich rozmów i szurgotu pantofli. Piękne były popołudnia, gdy się rzucało z rozmachem karty na skrzynkę i zgarniało monety. Strzelały otwierane puszki piwa. Z żalem wyobraził sobie wszystko w szczegółach: drewno skrzynek, kolor i fakturę szmat na materacach, pudełka walające się na bruku i psy ogryzające kości. Nagle odniósł wrażenie, że naprawdę to słyszy: kroki i samochody, śmiechy dzieci i plotki kobiet.

Już chciał się poderwać i krzyknąć:

– Tu jestem! – Lecz wrażenie było tak piękne, że bał się je spłoszyć.

– To złudzenie – pomyślał.

Ale głosy nie milkły, przeciwnie, stały się głośniejsze, już słyszał kumpli licytujących w kartach. Kiedy skończyli, zaczęli się rozchodzić. Brzmiały ostatnie pogawędki przed snem.

Zastanawiał się, co robi Magot? Czy czeka na niego, złoszcząc się jak zazwyczaj, czy po prostu zasnęła, nie martwiąc się, pewna, że wróci, bo nie ma lepszego miejsca na świecie.

Leżał długo w milczeniu, wyobrażając sobie, że jest pod mostem, wśród bliskich i drogich. Pod palcami czuł szorstki brezent materaca. Poruszył ręką, by go pogłaskać i potrącił puszkę po piwie, aż zabrzęczała.

Podniósł gwałtownie głowę i się rozejrzał. Był u siebie! Magot spała obok. Wszystko wyglądało jak zwykle. Lustro wisiało na murze, przelewała się w nim czerń i srebro.

Spojrzał na niebo: nachodził właśnie brzask, przestrzeń pomiędzy przęsłami mostu pojaśniała. Kiedy przed chwilą przebywał jeszcze tam, noc zapadała na Ziemi. W ułamku sekundy, gdy się przenosił, minęło wiele godzin. Ale nie miał siły zastanawiać się nad tym, był szczęśliwy. Nie mógł się doczekać.

– Magot, obudź się! – Potrząsnął ją za ramiona.

Ledwo otworzyła oczy, zaczęła wrzeszczeć.

– Gdzie byłeś tyle czasu, łobuzie?! Szukałam cię wszędzie. – Zaczęła płakać. – Jak kamień w wodę. Nikt z naszych nie wiedział, co się z tobą stało. Myślałam, że jesteś już w kostnicy. – Otarła łzy i znowu wpadła w rozdrażnienie. – Co robiłeś? Gadaj!

Nie wiedział, jak zacząć. Na pewno mu nie uwierzy. Magot nie była zła, choć często wybuchała gniewem. Zobaczywszy wyraz jego twarzy, podała mu puszkę piwa i zamilkła. Opowiadał długo, słuchała go uważnie, nie przerywając ani słowem.

– Nie wiem, gdzie się znajdowałem ani co się ze mną działo. – Dokończył i dopił piwo.

Przyglądała się lustru, w pewnej chwili uniosła się, jakby zamierzała do niego podejść, ale pociągnął ją z powrotem.

– Nie rób tego! Nie wolno ci przed nim stanąć!

– Co rano przeglądałam się w tym lustrze.

– Niemożliwe, to się wydarzyło wczoraj.

– Sześć miesięcy temu!

– Jak to się stało?

W odpowiedzi wzruszyła ramionami i patrzyła zamyślona na folię. Potem zaczął się zwyczajny dzień tak samo piękny jak poprzednie. Pobiegł do swojej ławki na skwerek. Staruszka zobaczyła go przez okno i przydreptała ucieszona.

Na skwerku wznoszono szklany pawilon rozrywkowy. Był już nieomal na ukończeniu. Otaczający go parkan pomalowano w zabawne sceny. Pod pomnikiem Zdobywców Kosmosu podziwiały ich wycieczki, obiad w przytułku smakował wyjątkowo, a po południu koledzy zsunęli skrzynki, zasłali je elegancko świeżymi gazetami, wyciągniętymi z koszy na śmieci, a na nich postawili pudełka pełne jadła, które nazbierali, gdyż tyle się go wszędzie walało. Wiwatowali na jego cześć do późnej nocy. Był znowu bardzo szczęśliwy.

Któregoś dnia Magot zaczęła mu się uważnie przyglądać.

– Wyglądasz inaczej po tym wydarzeniu. Przejrzyj się w lustrze.

– Nie!

– Przekonasz się.

– Na czym polega ta zmiana?

Dotknęła jego twarzy.

– Chyba jesteś młodszy.

– Jestem starszy o pół roku.

Ale ona potrząsnęła głową, pewna swojej opinii.

Po tej rozmowie była wciąż zamyślona i niewiele mówiła. Kiedyś przypadkiem zauważył, jak bada swoją twarz w małym, ręcznym lusterku. Pewna myśl nie mogła jej opuścić.

Aby ją nieco zabawić, zaproponował wyprawę do pawilonu rozrywkowego, który właśnie otworzono. Zgodziła się bez radości i kiedy się już tam znaleźli, uczestniczyła w rozrywkach, nie śmiejąc się wcale. Widział, że przyszła tu jedynie dlatego, aby sprawić mu przyjemność.

Pograła trochę na maszynach symulacyjnych, raz próbowała gier zręcznościowych, ale gdy przechodzili do następnej sali, zdarzyła się nieprzyjemna historia. Stała tam tablica z napisem „Czy wyglądasz na swój wiek?” Stojący pod nią wróżbita w kapeluszu astrologa zagadnął Magot:

– Spróbujesz, laleczko?

Potrząsnęła głową ze złością i pociągnęła Grubego za sobą.

W następnej sali na środku stał tylko podest z desek, a na nim krzesło. Z licznej grupy osób wahających się czy wziąć udział w tej rozrywce, wyszedł mężczyzna i wykupiwszy bilet w kasie, usiadł na krześle, by doznać atrakcji. Gruby i Magot przyglądali się z ciekawością, stojąc za plecami ludzi.

Nagle ukryte kamery wyświetliły obraz wzburzonego morza i krzesło wraz z siedzącym na nim człowiekiem wyglądało tak, jakby zanurzyło się w fale. Były olbrzymie, podnosiły się i opadały. Odnosiło się wrażenie, że zatopią biedaka, kurczowo trzymającego się oparcia krzesła. Jego oczy z przerażeniem śledziły otaczające go grzywacze. Myślał, że każdy z nich jest ostatni i zielona przestrzeń zamknie się nad jego głową na zawsze.

Lecz od strony publiczności wyglądało to inaczej. Mężczyzna siedział na małej wysepce i z przerażeniem obejmował pień palmy. Na lazurowym morzu nie było ani jednej zmarszczki. Wynurzały się z niego śliczne dziewczyny, próbujące go objąć i pocałować, a on cofał się przestraszony i chował głowę w ramionach.

Publiczność co chwilę wybuchała głośnym śmiechem. Gruby i Magot bawili się wspaniale. W drodze powrotnej przypominali sobie zabawne szczegóły i było im bardzo wesoło.

Magot jednak nie porzuciła myśli, która ją opanowała. Kiedyś go poprosiła, by dokładnie opisał jej moment wejścia, a potem opuszczenia tamtego wymiaru.

Odpowiedział niechętnie, że tylko się przeglądał.

– To nieprawda – zaprzeczyła. – Robiłam to codziennie i nic się nie wydarzyło.

– Wygładziłem powierzchnię rękami – dodał.

– I to nie pomaga! – wykrzyknęła.

Zrozumiał więc, że próbowała, lecz się jej nie powiodło.

– Na pewno był to jednorazowy przypadek. – Próbował ją uspokoić.

– Przypomnij sobie, co oni o tobie mówili.

– Kto?

– Przecież musiałeś zostać przeniesiony do innego wymiaru na jakąś zamieszkałą planetę.

– Nie znam jednak jej mieszkańców.

– Oni jednak powiedzieli, że zostałeś wyselekcjonowany i przebadany.

– Masz na myśli tę niebieską panienkę, która policzyła mi kości?

– To znaczy, że wydarzenie zostało zaplanowane. – Podeszła do lustra. – Oni mnie nie chcą. – Pogładziła powierzchnię, ale nic się nie wydarzyło, więc się odwróciła plecami.

– Wyjaśnij mi dokładnie, w jaki sposób cię transferowano.

Gruby pomyślał, że może jej wyjaśnić wszystkie tajemnice, bo jest bezpieczna. Nigdy nie przeniknie do tamtej przestrzenie, nie była tam oczekiwana. Sam dokładnie nie wiedział, jak mu się to udało.

– Kiedy stałem przed lustrem – powiedział powoli. – Zobaczyłem głębię. Zaciekawiła mnie, więc chciałem ją obejrzeć dokładnie, dlatego zajrzałem do środka.

– Niewystarczające wyjaśnienie. – Potrząsnęła głową. – Nieważne było, co zrobiłeś ani o czym myślałeś i tak musiałeś tam przejść.

– Ale w taki sam sposób powróciłem na Ziemię – zaprzeczył Gruby. – Bardzo pragnąłem się tu znowu znaleźć i dokładnie zobaczyłem wszystko wokół nas.

– Teraz chyba jesteś ścisły. W obu przypadkach zrobiłeś to samo. Chciałeś zbadać głębię od środka, pomyślałeś, że ją oglądasz, będąc wewnątrz niej. Wracając, wyobraziłeś sobie, że przebywasz między nami i wśród znanych przedmiotów.

– Właściwie tak się to stało – rzekł Gruby niepewnie.

– Mówiłeś również, że tam się zmieniały odległości. Kiedy postąpiłeś krok do tyłu, nie stanąłeś w tym samym miejscu, z którego wyszedłeś.

– Nigdy!

– To przestrzeń się obracała zależnie od twojej woli.

– Teraz wydaje mi się, że masz rację.

Magot podbiegła do niego.

– A więc spróbujemy! – zawołała. – Stanie się tylko to, co chcemy. Możemy w każdej chwili powrócić. Ale znacznie młodsi.

– Tam było strasznie.

– Bałeś się, więc tamten świat cię przerażał.

– Stałem się samotny.

– Pójdziemy razem.

– Oddzielono mnie od wszystkiego. – Gruby zatoczył ręką okrąg.

– Tylko na chwilę. Odzyskasz to z powrotem.

Gruby siedział na skrzynce, bał się. Magot nie przeżyła tego, co on. Trudno jej było zrozumieć ów strach. Ta ruchoma przestrzeń bez kierunków, niestała i bez kształtów powodowała, że przestał istnieć w cielesnym kształcie. Nie chciał tego doświadczyć jeszcze raz.

– Idę sama! – Magot ruszyła zdecydowanie w stronę lustra. – A kiedy powrócę młodsza, nie będę chciała ciebie znać, ty tchórzu.

„Nie może mnie opuścić”, pomyślał. „Jest fundamentem solidnego świata. Bez niej będzie tu zawieszony tak jak po tamtej stronie”.

Skoczył i w ostatniej chwili pochwycił ją za sukienkę.

Stali, obejmując się ramionami i z tego pewnie powodu Gruby nie czuł tak wielkiego strachu jak wtedy. Powiedział sobie, że przecież powróci.

Usłyszał nagle tętent i ziemia zadrżała. Sapiąc, nadbiegały duże zwierzęta. Już widział w ciemności ich cielska, ale jednocześnie zdawał sobie sprawę z tego, że jego oczy nie biorą w tym udziału, bo jest zbyt ciemno.

Przypominały nosorożce, pokryte obrzydliwymi skorupami, które nachodziły na siebie ze zgrzytem. Z głów wyrastały im rogi. Kiedy znalazły się blisko, rozwarły paszcze, pokazując rzędy zębów.

Gruby nie mógł się ruszyć z przerażenia. Zwierzę uderzyło rogami Magot, która potoczyła się po ziemi, krzycząc. Uskoczył więc przed drugim i podbiegłszy do niej, popchnął, jednocześnie rzucając się pomiędzy nich.

Zwierzę zaparło się czterema kopytami, po czym odbiegło, by zatoczywszy łuk, zyskać pole do ataku. Nadbiegło drugie. Gruby został potężnie uderzony w pierś i zaczął spadać z pagórka, czując, jak wypływa z niego krew i przykleja się do ubrania.

Magot krzyczała z bólu, a zwierzę się nad nią pastwiło. Wzięło ją potem na rogi i cisnęło w dół. Potoczywszy się po kamieniach, upadła na Grubego.

Byli zbyt obolali i przerażeni, by dodawać sobie otuchy słowami. Nie mieli zresztą na to czasu, gdyż ziemia zafalowała i zaczęła otwierać się z bulgotem, wypuszczając na powierzchnię gaz i błoto.

Kaszleli, z trudnością łapiąc powietrze. Oczy im łzawiły. Resztką sił Gruby objął Magot i zaczęli się czołgać w stronę niedalekiej kępy traw. Coś ich wciągało w głębinę. Nie mając siły walczyć, zanurzali się. Do ust wlewała się cuchnąca ciecz, więc unieśli głowy, niemal się dusząc, i wtedy zdołali się chwycić zwisających nad nimi gałęzi i udało im się wpełznąć na suche wzniesienie.

Leżeli na wznak, dysząc. Błoto na nich szybko wysychało, więc po pewnym czasie, odzyskawszy nieco sił, zaczęli oglądać swoje rany.

– Widocznie błoto zasklepiło mi skaleczenia – pomyślał Gruby, nie widząc śladu krwi, która widocznie uległa spłukaniu.

Nie zdążyli zamienić ze sobą ani słowa, gdy powiał przenikliwy wiatr, niosący ostre drobinki lodu, które siekły boleśnie ich wilgotną skórę.

Próbowali się zasłonić resztkami odzieży, lecz była zbyt podarta i wcale ich nie chroniła. Temperatura nadal się obniżała, ziemia zamarzła i zamieniła się w grubą warstwę lodu. Wkrótce pokrył ich szron, oddech zamienił się w parę, więc przypełzli do siebie i objąwszy się, zamarzali. Nie mieli już siły walczyć.

Poczuli nagle, że lód pod ich ciałami zaczyna się roztapiać i szybko robił się coraz bardziej miękki, a oni powoli się zapadali. Straszna śmierć by ich spotkała. Odezwał się instynkt życia, więc przepełzli niezdarnie kilka metrów i wtedy ciemność zaczęła się rozjaśniać.

Właściwie nie widzieli ani kępy traw, ani błota czy lodu, jedynie zdawali sobie sprawę z ich istnienia. Tylko cierpienie i ból były prawdziwe.

W miarę rozjaśniania się horyzontu wstępowała w nich nadzieja. Może uda się im dotrzeć do zamieszkałej osady i tam pozwolą im odpocząć. Głodu jeszcze nie odczuwali.

Szli bardzo długo na uginających się nogach. Musiało świecić niewidoczne słońce, promienie padały im prosto na głowy. Znajdowali się z pewnością na równiku. Upał wzrastał. Już pot zalewał im oczy, ale oślepieni jaskrawym światłem nic przed sobą nie widzieli. Ręce stały się zbyt ciężkie, by je unieść i otrzeć twarz. Z pochyloną głową i zgiętymi plecami posuwali się krok za krokiem, czując, że każdy będzie ostatni i przewrócą się na piasek, by więcej nie wstać. W ich mózgach powstawały proste połączenia myślowe, do których byli zawsze przyzwyczajeni: skoro idą przez pustynię to na pewno po piasku.

Ciała traciły wodę, wkrótce zaczęli odczuwać jej brak. Zaschło im w ustach. Magot przewróciła się na piasek, a Gruby usiadł obok zrezygnowany. Nie podniosła głowy, a on był zbyt wyczerpany, by się nią zainteresować. Opuścił ramiona i nie poruszał się. Nie przyszło mu do głowy, że Magot mogłaby już nie żyć, ona stanowiła najważniejszy element rzeczywistego świata.

Po długiej chwili spróbował wyszeptać „Magot…” – ale z jego gardła wydobył się tylko niewyraźny charkot. Jeszcze raz nabrał do płuc powietrza i wtedy poczuł zapach zimnej wody. Upadł wówczas na piasek i z wielkim wysiłkiem wyszeptał jej do ucha: „woda”.

Usiłowała podnieść głowę, ale to było dla niej zbyt trudne.

– Woda – powtórzył i zaczął pełznąć, bo źródło musiało znajdować się niedaleko. Powiew świeżości wrócił mu nieco sił. Nie wiedział, jak doczołgał się do źródła pulsującego w piasku.

Wtedy błyskawica przeleciała przez niebo. Przetoczył się grzmot i lunął ciężki deszcz. Z nisko wiszących chmur lały się strugi wody, ale przywracały mu siły.

Magot leżała już na plecach i też czuła się lepiej. Wkrótce podnieśli się na nogi, ale wody przybywało. Sięgała im do kostek, więc ruszyli przed siebie, brodząc powoli i z trudnością. Poziom wody sięgał im do pasa i wciąż rósł. Szli na palcach, unosząc twarze. Jednak po chwili już tylko usta wystawały ponad powierzchnię i co chwilę zalewały je fale.

Magot była niższa, więc zachłysnąwszy się, poszła na dno. W ostatniej chwili pochwycił ją za włosy. Fale silnie ich popchnęły i z ogromną prędkością zaczęli wpływać do jaskini. Ledwo miał czas zauważyć skaliste ściany i głazy leżące na jej dnie. Na środku widniał czarny otwór, wiodący do głębokiej sztolni. Właśnie tam wpadała woda. Rozpylając się na kamieniach w mgłę, gnała w głąb, a spod ziemi wydobywał się grzmot.

Woda rzuciła bezwładną Magot na głaz i to ich uratowało. Kaszląc, łapała powietrze, jej płuca ciężko pracowały. Wdrapała się na płaski kamień i wtedy zobaczyła otwór.

– Wracamy – wyszeptała, zamykając oczy. – Nie zniosę tego.

Gruby uspokajał się powoli. Zobaczył swoje miejsce pod mostem i kumpli rzucających karty na skrzynki. Przestawał słyszeć głośny szum wody. Brzęczały monety i przebijały się do jego świadomości poszczególne słowa licytacji.

– Nie mogę – powiedziała Magot. – Za bardzo się boję.

– Na Ziemi panuje wieczór – zaczął Gruby. – Ludzie wracają z pracy, na moście słychać warkot samochodów. Nasi otwierają pudełka z jedzeniem porzucone przez zwiedzających. Znaleźli pizzę z pieczarkami, nieco tylko nadgryzioną.

– Poczekaj na mnie – wyszeptała Magot przerażona. – Już cię nie widzę.

– Nasz materac leży tuż pod lustrem – mówił dalej Gruby. – Przypomnij sobie szorstkość tkaniny.

– Nie zostawiaj mnie tutaj! Boję się!

– Pamiętasz swoje fotografie, którymi oklejałaś się co rano? – Gruby spróbował po raz ostatni.

– Tak.

– Gdzie one leżą?

– Pod materacem, zawinięte w gazetę. Tuż obok jest butelka kleju, ktoś ją przewrócił niechcący.

Otworzyli oczy, byli już u siebie. Panowała tu noc, wszyscy wokoło spali. Coś się tu zmieniło, zniknęły skrzynki, a ich materace nie były obciągnięte brezentem, lecz wykonane z nieznanego tworzywa.

Wokoło leżały duże stosy odzieży i gazet nieprzypominających papieru. W pewnej chwili rzeczy te zaczęły się kurczyć i zwijać, a ich brzegi marszczyły się, ciemniejąc, jakby je pochłaniał niewidzialny ogień. Wkrótce zniknęły, pozostał po nich na bruku śliski płyn, który zaczął spływać przez kratki kanalizacji.

Gruby nie znał nikogo ze śpiących. Właśnie jeden z nich się zbudził.

– Jesteście nowi – stwierdził. – Nie pytam o nic. Możecie tu zostać.

Rankiem Gruby pobiegł do swojej ławki na skwerku. Szklany pawilon rozrywkowy miał szyby zasnute pajęczyną, a drzwi były zamknięte na kłódkę. Mały domek staruszki podwyższono o jedno piętro i właśnie wyszła z niego młoda kobieta w ciąży, by zabrać z progu siatkę z zakupami, dostarczoną przez firmę.

– Gdzie jest starsza pani, która tu mieszkała? – zagadnął Gruby.

– Moja babka zmarła – odparła. – Dlaczego pytasz?

– Przynosiła mi kakao.

Kobieta zatrzymała się zdziwiona w progu.

– Nie mogłeś jej znać, zmarła trzydzieści lat temu, jesteś za młody. – Zniknęła w drzwiach i usłyszał szczęk zamka.

Gruby poszedł pod pomnik Zdobywców Kosmosu. W otaczającym go parku rosły stare drzewa, wiele z nich obudowano plastykową siatką, by się nie przewróciły.

Usiadł na schodach wiodących do pomnika, ale ludzie nie zwracali na niego uwagi. Samochody wyglądały zupełnie inaczej, nie słyszał warkotu motorów. Przemykały szybko i bezszelestnie. Nie był nikomu potrzebny. Ukrył twarz w dłoniach. Co się stało z jego pięknym światem? Gdzie jest tamto wesołe i beztroskie życie?

Rzeczywistość zrobiła się obca. Ktoś potrząsnął go za ramię.

– Zgubiłeś się, chłopcze? – zapytał go policjant.

– Lubię to miejsce – odpowiedział. – Często tu przychodzę.

– Nigdy cię nie widziałem w moim rejonie.

– Podróżowałem trochę – rzekł, odchodząc pospiesznie.

Nie było przytułku, gdzie tak smacznie niegdyś gotowano. Na jego miejscu stał wysoki hotel, a portier w czerwonym uniformie miał taką minę, że Gruby przeszedł na drugą stronę ulicy.

Pod mostem Magot siedziała obok chłopaka i oglądali razem komiksy. Zaśmiewała się, pokazując palcem obrazki. Miała na sobie czerwoną sukienkę, upięła włosy. Nie zwróciła uwagi na Grubego. Odzyskana młodość przyniosła jej szczęście. Świat nigdy jej nie obchodził, interesowała się tylko sobą. Gruby zrozumiał, że ją utracił.

U wylotu mostu zatrzymał się samochód i zaczęto z niego zrzucać paczki odzieży i jedzenia. Ukończywszy pracę, obojętnie odjechali bez słowa.

Jakiś mężczyzna przyniósł Grubemu ubranie.

– Przebierz się, bo cię zamkną.

– Dlaczego?

– Za niechlujny wygląd i włóczęgostwo. – Podał mu kartonowy talerz z potrawą, która się wydawała sucha i nie miała koloru.

– Panują pewne przepisy i jeżeli chcesz regularnie otrzymywać zasiłek, musisz się do nich stosować.

– Czego nie wolno? – zapytał, żując gęstą papkę. Nie mógł się zdecydować, jaki ma smak.

– Żadnych krzyków, ognisk i nie chodzić zbyt wiele po mieście.

– Co robicie przez całe dnie?

– Niczego nam nie wolno.

– Nie ma tu miejsca dla takich jak my. Świat nas nie chce.

– Nie możemy za dużo wymagać, jesteśmy ciężarem dla społeczeństwa. – Wetknął słuchawki w uszy i zamknął oczy.

Mijały nudne dni, Gruby smutniał coraz bardziej. Mało widywał Magot, ale kiedyś jej powiedział:

– Oni zrobili nam wielką krzywdę, zadrwili z nas.

Zamyśliła się i rzekła po chwili:

– Przypomniało mi się widowisko, które widzieliśmy w pawilonie rozrywkowym. Mężczyzna trzymał się krzesełka na wzburzonym morzu, którego nie było. Zrobili z nami to samo. Przecież nie odnieśliśmy żadnych ran. Kiedy nam się wydawało, że atakują nas groźne nosorożce, może oni widzieli małe kotki i się zaśmiewali?

– Pełzliśmy przez błoto, uratowała nas kępa traw.

– Może to od ich strony były puchowe poduszki?

– Zrobili z nas rozrywkę.

– Przecież i tak stanowiliśmy turystyczną atrakcję. Oklejałam się fotografiami, aby zabawiać przechodniów.

– Po prostu wynajęli nas bez naszej zgody.

Oglądała uważnie swoje dłonie.

– Coś złego się dzieje z moją skórą, już nie jest taka świeża jak po powrocie.

Wieczorami śmiała się w grupie chłopaków, ale wieczorami badała swoją twarz w lusterku. Wkrótce to stało się widoczne: starzała się coraz szybciej. Po kilku tygodniach wręcz z godziny na godzinę. Jej organizm nadrabiał minione lata.

– Nie mogę tego znieść – powtarzała. – To dzieje się zbyt szybko, normalny proces przebiega niedostrzegalnie.

Sypiała, nakrywając się kocem na głowę, aby nikt nie spostrzegł, jak się zmienia. Któregoś ranka wysunęła spod przykrycia ręce. Były stare i pokryte żyłami.

– Nie patrz na mnie – wyszeptała.

– Nigdzie nie ma dla nas miejsca. Nie należymy do żadnego ze światów. – Nie interesował się własnym wyglądem, ale życie go nie cieszyło. – Przebywaliśmy wśród swoich, razem z nimi byśmy się zestarzeli i umarli. Ludzie wokoło, to najważniejsze.

Magot leżała nieruchomo, jakby się zastanawiała. Potem, owinąwszy się kocem aż po czubek głowy, podniosła się z wysiłkiem i podreptała do lustra. Tuż przed nim zatrzymała się, jakby czekając na Grubego.

Nie mógł jej utracić. Tylko ona mu pozostała.

***

Na uprzątniętych gruzach starego mostu, który zawalił się dawno temu, ktoś pochylił się nad mężczyzną wyglądającym tak, jakby usiłował wyciągnąć kogoś z nieistniejącej głębi.

– Kobieta również jest martwa – powiedział obojętnie policjant.

IGŁĄ W SERCE

Czerwone słońce oświetlało ich sylwetki. Pochylali się nad stołami obitymi szarą blachą. Jeden z nich klęczał przy niskiej drewnianej platformie. Dopiero kiedy ostatni promień zapadnie za horyzont, a ich cienie stopią się z mrokiem, uniosą pochylone głowy i wyprostują plecy. Bramka zostanie otworzona, wtedy odejdą do swoich domów.

Pozostawią poza sobą na ogrodzonym placu stos usypany z białych aparatów medycznych, renowatorów, służących do przeprowadzania skomplikowanych operacji. Sprzęt przywożono raz na tydzień. Kierowca stawał pod bramką i nie wysiadając z szoferki naciskał guzik, aby otworzyć tylne drzwi od bagażnika. Wtedy zbliżali się ostrożnie trzej robotnicy ze złomowiska. Wyjmowali po kolei aparaty i dźwigając je oburącz, odchodzili w stronę pagórka, a gdy się znaleźli tuż przy jego brzegu, rzucali je z rozmachem. Wiele z nich się rozbijało. Obudowa się otwierała i ze środka wypadały precyzyjne części, elektroniczne mózgi i moduły pamięci. Aparaty nigdy im tego nie zapomniały.

Kiedy wyładowali ostatni renowator i odeszli, kierowca samochodu z napisem „Transmed” na drzwiach przyciskał ponownie guzik, bagażnik się zamykał, a on nadeptywał na pedał gazu i ruszał szybko, jakby się bał. Za nic w świecie nie dotknąłby żadnego z tych urządzeń. Operowały najtrudniejsze przypadki i były naznaczone śmiercią.

– Aparat jest zupełnie nowy – zdziwił się tego dnia jeden z robotników. – Czemu więc go złomowano?

Naciągnął głębiej beret na głowę, jakby chciał ją szczególnie chronić, i pochyliwszy się nad stołem obitym szarą blachą zabrał się do demontażu kolejnego urządzenia.

Lawon, najmłodszy z nich, pracujący przy niskiej platformie siedział przerażony i wpatrywał się w elementy, które właśnie wyjął ze skomplikowanego urządzenia. Ułożyły się w skomplikowany wzór, a on nagle usłyszał szept. Rozejrzał się, koledzy pracowali z zaciśniętymi szczękami. Kto więc do niego mówił? Przestraszył się, szept nie cichł, a jego przerażenie rosło z każdym słyszanym słowem.

– Gadasz do nich? – Pakuł rzucił złośliwą uwagę.

Lawon spojrzał na niego rozszerzonymi oczami.

– To one do mnie gadają – wyszeptał.

– Słyszy głosy! – drwił Pakuł. – Nie każą ci kogoś zamordować?

– Nie, to one zamordowały – powiedział, nie wiedząc, że wydaje na siebie wyrok śmierci.

– A nie zaproponowały, żebyś mi postawił litra za wysłuchiwanie tych głupot?

– Co ci powiedziały? – zapytał kolega w berecie. Spoglądał ponad jego głową, maskując swój niepokój.

– Coś o tobie.

– Wierzysz w te głupoty? – zapytał Beretka słabym głosem.

Lawon nagle włożył palec do ucha i wybałuszywszy oczy, świdrował nim, usiłując zadusić owada, który wciąż brzęczał, umierając.

– Fajrant! – wrzasnął Pakuł. – Wynocha.

Odwrócił się i poszedł w stronę bramki. Chłopak zerwał się na równe nogi, opuścił rękę i ruszył za swymi towarzyszami, wciąż potrząsając głową. Przechodząc przez bramkę, obrócił się, by spojrzeć za siebie na ciemną górę. Czuł na plecach wzrok lśniących oczu, choć tam leżał tylko stos usypany z urządzeń i maszyn.

– Nie oglądaj się, bo zobaczysz swoją śmierć – przestrzegł go Beretka, odchodząc.

Lawon został sam. Było ciemno. Stał chwilę, wciąż nasłuchując, bo czuł czyjąś obecność. Obejrzał się czy ktoś za nim nie stoi, czy to obcy za plecami czy śmierć za ramieniem. Nie było tu nikogo, koledzy już odeszli, a przed nim, za bramką, odcinała się na tle czarnego nieba martwa góra złomu. Nagle wzdrygnął się, gdyż usłyszał szelest, niesamowity w ciemności i ciszy. Zaszurało, zobaczył coś na ziemi, poruszało się w jego stronę. Znajdowało się blisko, spojrzał i odetchnął: to tylko liście, wyschnięte i poskręcane liście od poprzedniej jesieni. Szmyrgnęły mu koło stóp, silniejszy podmuch wiatru zakręcił nimi i przeleciały pod bramką, by zniknąć w ciemności po tamtej stronie.

Popatrzył za liśćmi i jego wzrok już tam pozostał, nie mogąc się oderwać. W ciemnym pagórku coś błysnęło. Przestraszył się, chciał uciec, ale jego nogi wciąż nie mogły się oderwać od ziemi. Potem w innym miejscu mignął drugi błysk.

Gęste chmury rozdarły się, a pomiędzy nimi pokazał się księżyc. Blask oświetlił ciemną górę i wtedy w wielu miejscach naraz zabłysło. Chmury zakryły księżyc, odblaski znikły i wszystko znowu zagarnęła noc.

– Boisz się? – Dobiegło go nagle pytanie.

Odwrócił się, a tamten właśnie wyszedł z ciemności.

– Beretka?

Kolega stanął blisko, co było dziwne. Niemal go dotykał, nigdy dotąd tak się nie zachowywał. Patrzył na niego przez chwilę w milczeniu, po czym przybliżył usta do ucha, by wychrypieć ledwo dosłyszalnym szeptem:

– Nie chcę, żeby mnie usłyszały.

Lawon, kiwnął lekko głową. Wiedział.

– Są precyzyjne, używano ich w szpitalach, laboratoriach i na uniwersytetach. A także ośrodkach diagnostycznych pracujących dla wojska Nie mylę się, prawda?

– Nigdy! – rzekł z mocą Lawon, ale zaraz pożałował tej pewności. Odbierała koledze nadzieję. – No, każdy może popełnić błąd – dodał, nie patrząc na niego.

– A jednak zwożą je zewsząd – zauważył Beretka. – I wyrzucają.

– No właśnie. – W głosie Lawona brzmiało zdziwienie.

– Chciałbym wiedzieć, gdzie tkwi błąd, który zabija – powiedział Beretka. – W urządzeniach czy w ludziach?

Lawon rozumiał, o co mu chodzi, ale nie wypowiedział tego głośno, wiedząc, że kolega chciałby poznać prawdę o swoim stanie zdrowia i bardzo się tego boi.

Ciemna góra rozjarzyła się wewnątrz światłem, a oni się w nią wpatrywali rozszerzonymi z przerażenia oczami.

– Skąd mają zasilanie? – zapytał Beretka.

– Boję się! – krzyknął Lawon.

Pochwycił się za głowę i zaczął uciekać. Ledwo zrobił kilka kroków, gdy jego kolega rzucił się za nim i pochwycił go za ramię. Lawon usiłował się wyrwać, lecz ręka tamtego, wyrobiona w pracy, zacisnęła się jak żelazne obcęgi. Mocno przytrzymany chłopak stanął. Silna ręka obróciła go przodem do kolegi, którego twarz była teraz straszna z gniewu.

– Nie rób mi tego – wychrypiał Beretka. – Co ci mówiły?

– Opowiadały mi straszną historię, nie chcę mówić.

– Opowiadaj!

– Czułem, że ręka lekarza drży, mówił precyzyjny biomed. – Lawon zaczął swoją opowieść. – Trzymał mnie niezbyt pewnie. Ostatnio zaczął codziennie sięgać po butelkę. Trzymał ją w biurku, zamykanym na klucz, ale i tak wszyscy wiedzieli, że koniak tam jest, bo pozostawiał na biurku szklankę z paroma brązowymi kroplami na dnie, które wydzielały zapach alkoholu. Zdarzało się i tak, że gdy ktoś wszedł do jego gabinetu, gdy usłyszał słowo „Proszę” w odpowiedzi na swoje pukanie do drzwi, zdążył zauważyć, że profesor, siedząc na fotelu, przechylony bokiem w dół, właśnie zamykał dolną część biurka i wyprostowawszy się, dociskał drzwiczki stopą.

Miał operować chłopca. Przed operacją kilkakrotnie podchodził do jego łóżka i siadał obok na krześle. Rozmawiał z nim i nawet żartował.

Teraz trwa operacja na sercu tego dziecka. Ręka chirurga mnie popycha. „Nie rób tego!”, krzyczę, bo ja widzę. Nie słyszy, co chwilę posuwając mnie w dół. Jego ręka spoczywa na klatce piersiowej chłopca, tuż ponad niewielkim otworkiem, przez który włożono moje cienkie ramię. Oczy chirurga śledzą moją drogę na ekranie. Trzepocze się na nim małe serduszko. Kiedy w nie wejdę, trafię moją igłą prosto w serce i na chwilę je zatrzymam, a kiedy się cofnę, jego rytm się wznowi, ale już równomierny. Ale coś się nie zgadza, oczy chirurga widzą, że jeszcze brakuje mi odrobinę, by wbić się w tkankę i wstrzyknąć w nią płyn stabilizujący. Wchłonie go natychmiast każdy atom tlenu, ruch serca wtłoczy go do żył i krew rozniesie po całym organizmie. Na ekranie widać, że mam do przebycia jeszcze niewielki odcinek, natomiast moje oczy dostrzegły, że znajduję się dokładnie tam, gdzie być powinienem.

„Teraz!”, wołam.

Chirurg powinien odczuć moje wołanie jako impuls uderzający w jego dłoń leżącą na piersi dziecka. W tej sekundzie jednak dłoń drgnęła. Chirurg odsunął oczy od ekranu i spojrzał na swoją rękę, która się trzęsła.

„Teraz! Szybko!”, wołam, jak najgłośniej mogę.

Jego ręka wciąż drży i chirurg nie potrafi odróżnić impulsów, które wysyłam od samoistnego ruchu jego ręki. Spogląda więc na ekran.

Wiem, że dokładnie w tej chwili powinien włączyć wstrzykiwanie lekarstwa. Liczą się ułamki sekund. Jego drżąca ręka spowodowała utratę aż połowy sekundy. Lecę wciąż w głąb serca. Dlaczego nie zwolnił zacisku wstrzykiwania? Co on widzi na tym ekranie? Brak mu koordynacji oko-ręka. Dopiero teraz włączył wlewanie leku. Nadaremnie, ożywczy płyn wylewa się na zewnątrz. Za późno. Jestem już poza mięśniem serca. I w maleńkim otworku w klatce piersiowej dziecka krew robi się różowa, została rozrzedzona lekarstwem, ale ono nie wpłynęło do żył.

Chirurg się zorientował, że popchnął sondę za daleko i zbyt późno zwolnił zacisk wlewu. Cofa więc rękę, ciągnąc mnie wstecz.

„Teraz!”, wołam znowu. „Stworzyłem drugą szansę!”

Naciska, ale na próżno, zbiornik został opróżniony i tylko kilka atomów lekarstwa łączy się z tlenem. Krwi jest mało w żyłach, gdyż wypłynęła przez otwór. Dziecko umiera!

Twarz dziecka była blada. Oczy zamknięte i wpadnięte w oczodoły. Otwarte usta, w których tkwiły rurki, wciągnęły jeszcze raz powietrze, czyniąc to po raz ostatni. Z ust wydobyło się westchnienie. Chłopiec żegnał się w ten sposób z życiem. Różowa piana, wydobywająca się na zewnątrz z otworu w klatce piersiowej, została wessana w głąb ciała. Chłopczyk się zrobił jakby mniejszy i cisza go objęła.

Lekarz wciąż siedział. Wpatrywał się w ekran, z którego nie zniknął ani obraz serca chłopca, ani też mojego ramienia, wbitego w mięsień aż na wylot.

„Do zsypu z tym szmelcem”, powiedział.

Jego błąd, jednak to mnie wywieziono na śmietnik. Nienawidzę ludzi!

– Zobacz! Co to jest? – wykrzyknął Beretka.

Lawon przerwał opowiadanie. Przez jego ciało przeszedł wstrząs. Popatrzył nieprzytomnym wzrokiem. Stał tam chłopiec. Miał zaledwie kilka lat. Odziewała go biała koszula, rozdarta na piersi. Jego stopy były bose, lecz widocznie nie odczuwał chłodu ziemi. Powoli odwrócił głowę i spojrzał na mężczyznę. Miał lśniące oczy i przyglądał się intensywnie, jakby chciał mu coś powiedzieć. Powoli, z wyraźnym wysiłkiem uniósł prawą rękę i skinął dłonią. Był to wyraźnie gest przyzywający.

Beretka wyciągnął rękę, by pchnąć bramkę i postąpić zdecydowany krok na tamtą stronę, gdzie może wydarzyć się wszystko, czego się nie spodziewa. Wtedy już nie będzie ratunku.

– Co wy tu kombinujecie po ciemku? – Ciszę przerwało wrzaskliwie wypowiedziane pytanie.

Zadający pytanie zachwiał się, lecz wciąż trzymając się bramki, popychał ją, aż otworzyła się szeroko na tamtą stronę, a on tam wszedł.

– Pakuł! – krzyknął Beretka.

A ten usiłował się odwrócić do kolegi. Trzymając się wciąż bramki i ciągnąc ją, przesunął się z powrotem w to samo miejsce do rzeczywistości fizycznej. Zatrzymał się i usiłował odzyskać równowagę.

– Myślicie, że jestem pijany? – wybełkotał. Trzymał się mocno bramki i chwiał się razem z nią, będąc raz po jednej, to znów po drugiej stronie.

Lawon przeczuwał niebezpieczeństwo, jakie zagraża pijanemu koledze. Nie umiał go jednak określić, wiedział tylko, że było związane z aparatami złożonymi na placu.

– Podejrzewałem was! – bełkotał Pakuł. – Od dawna wiedziałem, że kręcicie tu jakiś biznes.

– Jaki tu można robić biznes? – zdziwił się Beretka.

Również on obserwował z niepokojem niepewne ruchy kolegi. Dopiero teraz odczuł, że nie byłoby bezpiecznie pójść na plac. Nie rozumiał, z jakiego powodu ani też co może się tam wydarzyć, lecz wyczuwał coś groźnego.

– W ciągu dnia rozbieracie aparaty, ale odkładacie cenniejsze części na bok, by przyjść w nocy, zebrać je i sprzedać z zyskiem!

– Co ty wygadujesz?! – wrzasnął Beretka. – Jesteś pijany!

– Ja pijany? A ty złodziej! – darł się Pakuł. – Po co tu wróciłeś?

Uchwyciwszy się silniej bramki, patrzył na Beretkę, czekając na odpowiedź na pytanie. Ten milczał.

– Bo ja… – zaczął Beretka. – Chcę, żeby one mi odpowiedziały, czy ja…

– On ma… – zaczął Lawon.

– Przestań! – krzyknął Beretka. – To nie jest pewne. Trzeba zbadać i to stwierdzić.

– One cię tu zbadają – mruknął Pakuł. – Podłącz się, czemu nie, dwa druty do głowy, ha, ha! Nie kłam, że przyszedłeś tu na konsultację medyczną, złodzieju.

– A tak! Bo ma guza w głowie – wtrącił Lawon.

– Skąd wiesz? – Odwrócił się ku niemu Beretka. – Nigdy ci nie mówiłem.

Lawon jakoś to wiedział. Dopuszczały go do tajemnic.

– Popatrz – krzyknął do Pakuła. – Biała zjawa chłopca jest blisko ciebie. Przyzywa cię ręką, abyś podszedł.

Pakuł wciąż chwiał się oparty o bramkę. Alkohol poczynił spustoszenie w jego organizmie, wątroba utraciła zdolność oczyszczania krwi. Odwrócił głowę ku chłopcu. Umierał.

– Mówisz o tym niskim i chudym w białej szmacie? – Odwrócił się nieco w tamtą stronę. – To jakiś Arab, oni się tak ubierają. – Popatrzył na Beretkę i Lawona. – To wasz wspólnik, co? To aż taki duży ten interes?! No, no! Macie szczęście, że on chce ze mną gadać. Widać przekonaliście go jakoś, by mnie wziął do spółki. Dobra, ale dla mnie co najmniej czterdzieści procent z podziału zysku, chyba że chcecie jutro wyjść stąd w kajdankach.

– Nie widzisz, kto to jest? – zapytał Beretka.

Podchodził do niego, chcąc go zatrzymać, ale odczuwał strach.

– To jest duch – wtrącił Lawon. – I chce cię zabrać na tamten świat.

– Ty mi nie opowiadaj głupot, bo się z nim dogadam na czterdzieści pięć procent podziału zysków, a ciebie wyeliminujemy.

– Buenos coś tam, senior! – zawołał w stronę chłopca, sądząc, że musi cudzoziemca powitać w jego języku.

Beretka trzymał go, usiłując powstrzymać. Bał się, przecież Pakuł był jego kolegą, nieraz pili w barze. Szarpał się, mimo opilstwa wykazywał dużą siłę. Zamachnął się i uderzył Beretkę w głowę, a ten przewrócił się i upadł już poza bramką, na terytorium należącym do tamtych. Pakuł w ogóle tego nie zauważył, choć uniósłszy nogę, przeszedł ponad leżącym. Oczy wbił w chłopca i wyszczerzywszy zęby w uśmiechu, szedł pijanym krokiem.

Chłopiec się cofał, wciąż go przyzywając, a ten szedł, zataczając się, wpatrzony. Nie zauważył wcale, że biała postać jest już na pagórku i on też postawił swoje niepewne nogi na obudowach urządzeń i usiłował wleźć wyżej. Nie zwracał uwagi na to, gdzie postawił nogę, lecz z głową uniesioną patrzył przed siebie, jego ręce jednak szukały oparcia, uchwyciły się czegoś, pociągnęły ku sobie. Podciął podstawę, na której stały jego nogi, osunął się, zaciskając ręce na tym, na co natrafił. Pierwszy ciężki aparat zwalił się z góry, obijając się o niżej leżące. Odbijał się od kantów, zmieniał kurs, podważał inne, one również się osuwały, uderzając w następne. Ciężkie urządzenie uderzyło Pakuła w czoło. Zachwiał się i pociągnął na siebie mniejszy aparat, nie mógł się go uchwycić, upadł na plecy, a w tej chwili zaczęły na niego spadać urządzenia z wyższych poziomów. Uderzały w niego i się odbijały, waliły w niego następne. Połamały mu ręce, które się zsuwały, a inne przedmioty jeszcze w nie uderzały, rozdzierały skórę i kruszyły kości. Podobnie jego nogi uległy zmieleniu na strzępki i działo się to bardzo szybko. Czaszka zajęła im nieco więcej czasu, ale i tak wkrótce została zmiażdżona i pokruszona, a kawałeczki ulegały zmieleniu od uderzeń.

Lawon oglądał śmierć Pakuła przerażonymi oczami. Nie mógł uchwycić tej chwili, kiedy z człowieka nic nie pozostało, a wilgotne części zostały zamienione na miazgę i również rozniesione przez tysiące uderzeń.

Nieprzytomny Beretka jęknął. Trzeba było udzielić pomocy koledze. Chłopak jednak bał się przekroczyć magiczną granicę.

– Czy mnie też zaatakujecie? Przecież zostałem przez was wybrany! Po co?!

Milczały, ugodzone igłą prosto w serce.

Kiedy następnego dnia przybył na plac brygadzista, zastał otwartą bramkę. Tylko ludzie mogli ją otworzyć. Ale ich nie było.

MARKER

Ptaki krążyły ponad budynkami, krzycząc głośno w wilgotnym powietrzu. Zataczały pętle wokół gigantycznej anteny na dachu, służącej podobno sieci komórkowej, ale ludzie różnie o niej mówili. Ostatnio jednak rzadko podnosili głowy, więc przestali gadać i się martwić. Pory roku zachodziły jedna na drugą, żadna się nie kończyła, wciąż trwała martwa jesień. Czarne drzewa, już bez liści, stały nieruchomo. Chłopiec obudził się wcześnie, być może z powodu krzyczących ptaków, i spojrzał przez okno na bure, płaskie niebo.

Przypomniał sobie, że był to dzień jego urodzin, musi więc wydarzyć się coś znaczącego. Skończył szesnaście lat, od dzisiaj jest dorosły, podejmie wiążące decyzje, odgadnie coś ważnego. Ptaki jednak krzyczały, krążąc i nie mógł się skupić nad życzeniami.

Wyciągnął ramię, uruchomiła się telewizja na szklanej ścianie. Przesuwał palcami w powietrzu, popychając obrazy otwierające kolejne programy. Było ich zbyt wiele, by przeglądać je ręcznie, telewizor sam się nastawił na oglądane najczęściej, ale chłopiec i tak nie dałby rady nawet przelecieć wzrokiem przez wszystkie.

Nagle zaciekawiła go pewna wiadomość.

– Ostatnim odkryciem jest tak zwany marker – rzekł uczony w studio telewizyjnym. – Nazywamy tak pewien odcinek genu, dotychczas uważany za całkowicie zbędny. – Tu wskazał palcem na pętlę powiększoną do wielkich rozmiarów. –Ten właśnie mikroskopijny fragment wydziela światło.

– Czy wiemy, jaką funkcję pełni ten tajemniczy rodzaj promieniowania? – przerwała mu dziennikarka prowadząca wywiad.

– Mamy pewne teorie – zaczął uczony.

– Nic konkretnego. – Znowu przerwała natrętna kobieta.

– Zbyt wiele raczej, wiemy jednak, że nie we wszystkich organizmach występuje ów energetyczny marker.

– Sprawdź więc, czy świecisz.

Zakończenie dowcipem było trendy. Należało pozostawić widza w dobrym nastroju albo go porazić, aby znowu wszedł na ten program. Kolejne wiadomości o wypadkach i konfliktach politycznych pomiędzy partiami nie zainteresowały chłopaka. Zobaczył przez okno, że na rogu ulicy czekają na niego kumple: Koko i Profesorek. Oparli się plecami o barierkę ogradzającą trawnik i nasunęli kaptury na głowę. Pierwszy z nich wciąż powtarzał raz wypowiedziane słowa, a drugi był ciekawski, szperał w serwisach internetowych i gadał na forach. Uważał się za mądrego, pozwalał, by używano wobec niego takiego pseudonimu.

Kiedy Bern podszedł, Profesorek od razu zaczął do niego wrzeszczeć.

– Ty wiesz, co mówili?! Będą prowadzić badania! Mamy się zgłaszać na kontrolę!

– Do laboratorium w pustym budynku podstawówki, tam, gdzie zawsze starzy chodzą na głosowanie – burknął lekceważąco Koko.

Po kolejnej reformie systemu dwupiętrowy budynek stał pusty. Edukacja nie przynosiła dochodów, generowała tylko koszty. Głupotą było marnować młodość na siedzenie w ławce. Niemal sto procent nastolatków miało chore kręgosłupy, opieka medyczna nie zarabiała na klientach. Wprowadzono e-nauczanie poprzez sieć. Nauczyciele, z którymi nie było co zrobić, uzyskali szansę. Chodzili do uczniów, by asystować przy uruchamianiu programów. Bankierzy odetchnęli. Budynek szkoły służył różnym celom.

W tej chwili na niebie zabłysła pierwsza błyskawica burzy nadchodzącej znad morza. Ptaki zakręciły się po raz ostatni wokół olbrzymiej anteny na dachu i przepadły, a ona stała z rozłożonymi ramionami, mierząc nimi groźnie w ziemię.

Wiwi, w czerwonej obcisłej sukience, podchodziła, kręcąc biodrami.

– Hej, wiecie?

Na jej widok pochylili głowy i kaptury opadły im na twarz. Tylko Bern stał oparty łokciem o balustradę. Miał na sobie bluzę z kołnierzem.

Ledwo stanęła przed nimi, zaczęła się wyginać i tańczyć, podnosząc nogi aż na wysokość bioder. Chłopcy stali, gapiąc się ponuro na swoje buty, zżerani wściekłością, gdyż jeszcze nie należała do żadnego z nich.

– O, tak tańczą cheerleaderki. – Unosiła nogi, pokazując stringi.

Niedaleko zabrzmiała rytmiczna muzyka i rozległ się szczekający i niezrozumiały głos z megafonu. Nadjeżdżał samochód oklejony afiszami. Czarne litery zachęcały do badań.

– Są darmowe! – Na samochodzie stał mężczyzna w zabawnym kapeluszu. – Przyjdźcie, sprawdźcie, czy macie w sobie świecący marker.

Chłopcy nie podnieśli głów. Koko szarpał małe kajdanki u paska od spodni, przymocowane do szyfrowego zamka. Otwierał on drzwi do piwnicy jego domu, gdzie wybielił celę z tapczanem, wciąż czekającą. Obracał coraz szybciej kajdankami i zaciskał szczęki, czerwone pantofle Wiwi doprowadzały go do szału.

– Chodź! – Przyzwała ręką Berna. – Tam na pewno będą cheerleaderki. Dołączę do grupy, zobaczysz, wbiegnę na boisko.

Pociągnęła go za rękę, chłopcy oderwali się od barierki i szli za nimi, człapiąc butami i zamiatając ulicę ubłoconymi sznurowadłami.

– Słyszałam, że ten marker jest odpowiedzialny za zachowanie człowieka. – Spojrzała mu w oczy. – Pełni decydującą rolę jako wyznacznik osobowości czy charakteru.

– Dlatego nazywa się marker. – Profesorek wszystko wiedział lepiej.

– Podkreśla jak markerem jakąś cechę, no nie?

Profesorek kiwnął głową.

– Ciekawe jaką? – zamyślił się Bern.

– Okrucieństwo, pociąg do gwałtownych czynów, po prostu bandyterkę. – Wiwi podskakiwała beztrosko.

– To znaczy, że kto ma ten marker, będzie zbrodniarzem. – Spod kaptura zabrzmiał ponury głos Profesorka.

– Sadystą i gwałcicielem. – Zabrzęczały kajdanki, którymi wciąż zabawiał się Koko.

Podeszli do budynku podstawówki, gdzie odbywały się badania przesiewowe. Wiwi spojrzała na boisko, czy dziewczyny przygotowują się do występu. Zatrzymała się, czekając, aż wybiegną. Chłopcy stanęli po obu jej bokach.

– Nie idziecie na badania? – Bern przeszedł przez bramkę.

Profesorek wzruszył ramionami, a Koko siąknął głośno nosem.

– Im to po co? – Wiwi poklepała Koko po plecach. – To fajne chłopaki, nie są pedofilami czy gwałcicielami. Znamy się od dziecka, mieszkają w naszej dzielnicy.

Profesorek milczał, a Koko zaśmiał się nerwowo.

– Mnie interesuje, jakie mam inklinacje. – Bern się zatrzymał. – Dowiem się, czego mogę się po sobie spodziewać i w porę się cofnąć albo iść na terapię.

Kiedy zniknął w budynku, Wiwi wciąż czekała na występy, jednak kolorowe dziewczyny w spódniczkach nie zakrywających stringów nie wybiegały na boisko. Profesorek trącił łokciem kumpla.

– Wiesz, ja mam albumy, stare książki na papierze – zaczął bajer. – Teraz takich nie ma.

– Przecież wszystko jest w komórce. – Koko nie załapał.

– Na każdej kartce są rozrysowane figury do tańca cheerleaderek. – Profesorek walnął łokciem Koko. – Osobno pokazują, jak podnosić ręce i nogi, a potem obrót i rytm i z powrotem.

– No, wszystko. – Koko wreszcie skumał.

– Możemy ci pokazać ten album. Gdybyś chciała poćwiczyć. – Profesorek spod kaptura rzucił spojrzenie na Wiwi.

– Chodź, nie mamy czasu. – Trącił go Koko. – Pokażesz jej kiedy indziej.

– Kartki są stare, farba się utlenia, kolory znikają. Za jakiś czas pewnie jeszcze coś się zobaczy. – Ruszył przed siebie, a koleś za nim.

– Poczekajcie. – Pobiegła za nimi. – Jesteśmy kumplami.

Przyspieszyli.

– Zatańczę dla was, patrzcie.

– Nie tutaj. – Koko oblizał wargi i pochwycił kajdanki.

Kiedy badania się skończyły, Bern wyszedł. Koledzy stali za płotem jak przedtem.

– A gdzie Wiwi? – Dał im pliki ulotek i ankiet.

– Poszła ćwiczyć kroki cheerleaderek. – Profesorek rozłożył nogi w przysiadzie, a Koko zachichotał.

– Co to za śmieci? – Profesorek rozkładał kartki ankiet. – Czy lubisz oglądać horrory? – przeczytał pytanie.

– No, wyłącznie. – Koko pokazał zęby.

– Czy w dzieciństwie dręczyłeś zwierzęta?

– Nie tylko w dzieciństwie. – Koko patrzył na latające ptaki, ale były zbyt wysoko, aby trafić je kamieniem.

– Dużo tego. – Profesorek zgniótł kartki. – Co ja będę z tego miał?

– Jeżeli na większość pytań dasz twierdzące odpowiedzi, to znaczy, że musisz się strzec, gdyż twój marker jest bardzo niestabilny. – Bern pochwycił Koko za ramię, bo mu wchodził pod nogi.

– Co to znaczy? – Koko ścisnął jego rękę.

– Popełnisz każde świństwo przy byle okazji.

– Na przykład jak cię poprosi kolega. – Koko wykręcił mu ramię.

– Albo kiedy będziesz chciał zrobić uprzejmość koleżance. – Profesorek wyzwolił ramię Berna z uścisku.

– Łatwo zejdziesz na złe drogi. – Bern potarł ramię. – Jeśli masz niestabilny marker, sąd weźmie to pod uwagę i bardzo możliwe, że dostaniesz niski wyrok lub pójdziesz na leczenie.

– A ty jaki masz? – Koko stanął przed nim.

– On nie ma wcale. – Profesorek odepchnął Koko. – Mamusia go zbyt krótko trzyma.

– No, gadaj! Masz w sobie marker mordercy? – Koko pochwycił go za bluzę.

Niebo rozświetliła błyskawica, przecinająca niebo z góry na dół.

– A co teraz dzieje się nad morzem! – Profesorek zapobiegał bójce. – Fale przeleją się poza falochron.

Koko puścił bluzę Berna.

– Jeden krok i cię zmywa w głębię, ciało zeżrą ryby, a mamusia kupi je potem na święta. – Profesorek mlasnął.

– W taką burzę woda wyrzuca fanty na brzeg – rzekł Koko. – Obłowisz się na cały rok.

– Kiedyś znaleźliśmy marynarza – przypomniał sobie Profesorek. – Zgadnij, ile kasy miał przy sobie?

– Obszukaliście nieżywego? – Bern aż się cofnął.

– A co, boisz się dotknąć trupa, he, he? – zarechotał Koko.

– Patrzcie, jaką mam wiadomość. – Profesorek podetknął im pod oczy ekran komórki.

Z wypiekami na twarzy przeczytali wiadomość: „Na plaży znaleziono worek z marihuaną o wartości 140 mln dolarów”.

– Idziemy! – Profesorek przyspieszył. – A ty czemu się ociągasz? Nie chcesz być bogaty?

Chłopiec poruszył przecząco głową. Chciał oczywiście mieć kasę. Mógłby gdzieś zaprosić Wiwi, do kina, na lody albo nawet do klubu, gdzie kręcą się pod sufitem kolorowe światła i grzmi muzyka, ale nie zmusi się do obmacywania trupa marynarza. A gdyby znalazł narkotyki, przecież nie będzie ich paczkował w piwnicy i proponował na rogu małolatom.

Piwnica! To słowo przypomniało mu, że dziewczyny nie ma, a Koko mówił coś o tapczanie w piwnicy. Spojrzał na kumpla, przy jego pasku nie było zamka szyfrowego, zaczepionego o małe kajdanki.

– Idźcie przodem. – Zatrzymał się. – Dogonię was.

– Mamusia kazała ci się zameldować? – Koko pacnął Berna w czoło.

– Chcesz, żeby poszła do twoich starych mnie szukać?

– Zostaw palanta. – Profesorek klepnął Berna. – Niech idzie.

***

W biurze badań, umieszczonym w byłej szkole podstawowej, trwała tajna narada w gabinecie należącym uprzednio do dyrektora. Przedstawiciel koncernu farmaceutycznego, doktor Gwild, przyglądał się z zadowoleniem słupkom z liczbami. Liczba osób, których krew odpowiedziała pozytywnie na odczynnik, okazała się znaczna. A były to dane z tej i kilku innych dzielnic.

– Dysponujemy lekarstwem obniżającym poziom promieniowania markera. – Zdjął okulary. – Nie likwiduje go jednak. – Założył ponownie okulary. – Konieczne jest długotrwałe stosowanie.

– I w dużych dawkach. – Prawnik koncernu stawiał znak plus na liście pacjentów, licząc ich w pamięci. – Zapewnią wysoki zysk producentom.

– Nie może się pan chyba spodziewać, że będziemy go rozdawać za darmo? – Gwild poprawił okulary na nosie. – Prowadziliśmy badania całymi latami.

– To zaskakujące oświadczenie. – Prawnik nakreślił krechę pod ostatnim nazwiskiem. – Przecież marker wykryto niedawno.

Doktor Gwild docisnął okulary jeszcze mocniej.

– Oczekiwaliśmy określonych rezultatów. Orientujemy się w kierunkach badań, śledzimy postępy prac uczonych. – Znowu docisnął okulary i nareszcie zobaczył drogę obrony. – Gdybyśmy nie monitorowali prac uniwersytetów, nigdy nie moglibyśmy dotrzymać kroku odkryciom, a wtedy nie opracowalibyśmy lekarstw na czas. – Podniósł wzrok na prawnika. – A jakie szkody ponieśliby na zdrowiu chorzy ludzie! Cierpieliby bez pomocy i ratunku. Mieliby do nas słuszne pretensje.

– Zostalibyście zasypani pozwami pacjentów, a każdy z nich byłby zasadny. – Prawnik coś gryzmolił na liście pacjentów.

– W krótkim czasie poszlibyśmy z torbami. Musimy niejako uprzedzać to, co na rynek wypuszczają uczeni, aby od razu dać kontr-produkt.

– Przekonał mnie pan. – Prawnik namazał czarną kropkę pod spodem. – Możemy pomóc wam i cierpiącym ludziom. Zaproponujemy pomoc prawną osobnikom o niestabilnym markerze. – Dorysował zawijasy i kropka zamieniła się w znak paragrafu. – Możecie ogłosić, że wymagają długotrwałego leczenia. Jeden warunek: zostaną odizolowani od społeczeństwa.

– W więzieniach? To wymagałoby procesów, a nie zawsze możemy liczyć na przychylność sędziów dla naszego programu. – Gwild ponownie zdjął okulary i chuchnął na oba szkła.

– Nowocześnie zorganizowane społeczeństwo dysponuje różnego rodzaju zakładami zamkniętymi, od szpitali począwszy, gdyż od tych placówek należałoby rozpocząć wycofywanie niebezpiecznych osobników. – Paragrafy pokryły listę pacjentów

– Rozumiem, że aplikowano by im tam nasz środek leczniczy. – Gwild energicznie czyścił szkła.

Prawnik odłożył ołówek.

– Jak kwalifikować osoby zagrożone? – Doktor Gwild wytrzeszczał oczy. – Coś prostego i skutecznego.

– Nie możemy czekać latami, zanim zaczną popełniać czyny zabronione, łamać prawo i przepisy, a poza tym gdyby szkodliwość czynu była niska, wówczas czas oczekiwania na decyzję jeszcze by się wydłużył.

– Przecież markery promieniują światło w różnym natężeniu. – Okulary Gwilda lśniły czystością. – Natężenie emisji można obliczyć. Wystarczy prosty algorytm.

– Znajdziemy go.

– A profilaktyka? – Niezmierna troska brzmiała w pytaniu Gwilda. – Zapobiega destabilizacji markera we krwi osób, które go mają.

– Moja kancelaria zajmie się dostarczaniem wezwań na piśmie do osób, które mają marker i algorytm wykazał niestabilność. – Prawnik wstał z krzesła.

– Lub jej prawdopodobieństwo – uzupełnił doktor.

– Takie osobniki będą zdecydowanie wykluczone ze społeczeństwa. – Prawnik dosunął krzesło do stołu.

Okulary lśniły radością, Gwild już widział gigantyczne zyski.

– Jest jeszcze jeden problem do rozwiązania. – Prawnik sięgnął po listę pacjentów ze stołu.

Doktor spojrzał z wiarą i nadzieją.

– Musimy obliczyć udział w zyskach think tanku, który wymyślił ten projekt.

W oczach doktora była sama miłość.

***

Bern stanął przed drzwiami piwnicy, z wnętrza nie dochodził żaden dźwięk. Rozglądał się ostrożnie, by sprawdzić, czy nikt z lokatorów akurat nie nadchodzi, bo było tak dziwnie w tej klatce schodowej, że jeśli wyszła jedna osoba coś załatwić, na przykład wziąć ulotki z supermarketów, zaraz wychodzili następni, jakby również mieli sprawę. Na szczęście na schodach panowała cisza. Obejrzał dokładnie zamek szyfrowy, był zabawką, niemniej jednak podważenie go wymagało siły i zręczności. Wziął jakieś żelastwo, które zawsze się poniewierało na korytarzu i zahaczył nim zamek. Właśnie usłyszał kroki osoby schodzącej z piętra. Rozejrzał się: nie było gdzie uciec. Jeśli Wiwi zacznie wołać o pomoc, zostanie osądzony, miał marker, i to niestabilny, dostanie wyrok profilaktycznie. Powolne kroki się zbliżały, szła starsza kobieta, której wszystko cuchnęło. Rozpłaszczył się na ścianie, człapała kapciami. Nagle schylił się i udawał, że zawiązuje sznurowadło, nie było go widać w mroku. Kobieta zatrzymała się przy oknie. Przechylała butelkę z wodą ponad doniczkami. Jakże długo ciurkała woda. Zaszeleściły suche liście, które zerwała, stuknęły przestawiane doniczki.

„O, Wiwi, jeśli żyjesz, nie zacznij teraz krzyczeć”.

Człapiące kroki się oddaliły, zazgrzytał klucz w zamku, skrzypnęły drzwi, szczęknęła zasuwa na drzwiach wewnętrznych, zapiszczały zawiasy, łomot drzwi, skrzypienie zamków. Cisza, nagle szczęk otwieranych drzwi. Serce podskoczyło mu do gardła, z piwnicy dobiegł jakiś dźwięk. Sąsiadka dociągnęła drzwi wewnętrzne.

Zamek szyfrowy spadł na betonową podłogę. Bern zamarł. Metalowe drzwi rozwarły się szeroko. Wiwi leżała na wprost na tapczanie. Rozłożone nogi zostały przywiązane drutem za kostki, sukienka podciągnięta, stringi zabrane do wąchania. Małe kajdanki ujmowały w przegubach ręce skrzyżowane na piersi. Widok wkopał go w ziemię, gdyż miał przed sobą to, o czym nawet nie był w stanie pomyśleć.

– Nie rób mi krzywdy, Bern.

Położył palec na ustach i zamknął za sobą drzwi, a potem rzucił się do odginania drutu z jej kostek. To nie było trudne, nie wiedział za to, jak otworzyć kajdanki. Wkładał koniec druta do zamka, wreszcie po wielu próbach odgięły się i dziewczyna zeskoczyła z tapczanu, obciągając sukienkę. Nie oglądając się na chłopca wybiegła z piwnicy i potem runęła w górę po schodach, gnana strachem. Od razu zapomniała o chłopcu, który ją oswobodził. Bern powoli schował kajdanki do kieszeni. Wetknie je do ręki Koko. „Ale czy warto?”

***

Patrzyli na olbrzymiego walenia, którego woda wyrzuciła ma brzeg. Jego głowa była oplątana siecią sięgającą poza szpary wydechowe, dusił się więc powoli. Co chwila błyskało i rosły fale. Koko trzymał nóż i zabierał się do rozcięcia brzucha zwierzęcia.

– Nie rób tego! – Bern dobiegał, wołając.

– A bo co? Zobaczę, co ma w środku.

– Będzie cuchnęło! – Bern łapał oddech. – Trzeba go zepchnąć do morza!

– Niech zdycha! – Koko podniósł rękę z nożem.

– Bern ma rację – wtrącił się Profesorek. – Jeśli go zostawimy, będzie cuchnął jeszcze bardziej i to przez całe miesiące. Nie będziemy mogli tu przychodzić.

– Pomóżcie mi. – Bern usiłował zepchnąć zwierzę. Koledzy stali, gapiąc się i tylko Koko opuścił ramię z nożem.

Obszedł zwierzę i podkopywał piasek od strony morza, a woda podmywała walenia. Błyskawice cięły niebo, fale uderzały o zwierzę, wpychając je głębiej na brzeg. Lunął deszcz, kumple odbiegli. Bern wyżłobił już rynnę w piasku i woda podmywała ciało zwierzęcia, jeszcze kilka ruchów i garści piasku i fala zabrała walenia w morze. Bern pochwycił sieć, mocował się, ściągając ją. Nadbiegła wielka fala, zmiotła ich w głębię, chłopiec zacisnął palce na sieci, nie puszczał, coś pociągnęło go w głębię.

Kiedy odzyskał przytomność, poczuł, że leży na czymś miękkim. Słyszał szum deszczu, krople nie padały mu na twarz. Otworzył oczy, zobaczył ponad sobą deski pomostu, łączącego morze z plażą. Zwierzę unosiło go od dołu, póki nie miało pewności, że odzyskał siły i może się wspiąć na górę po drewnianych stopniach. Kiedy już tam się znalazł, spojrzał na wodę: wielkie zwierzę wciąż krążyło, żegnając się z nim, a potem odpłynęło na pełne morze.

Kiedy Bern wrócił do domu i zmienił ubranie, pomyślał, że przeszedł inicjację w dniu urodzin i teraz będzie silniejszy, potrafi więc walczyć z niestabilnym markerem i żadne światło migoczące wewnątrz jego organizmu nie pozwoli mu zbłądzić na manowce.

Sąsiadka, która wciąż tkwiła w oknie, widziała, że najpierw wybiegła dziewczyna, a potem Bern. Został oskarżony, a dowodem były kajdanki, które znaleziono w jego kieszeni. Nikt go nie pytał, czy unieruchomił nimi ręce dziewczyny. Posłużono się jej zeznaniami, pomijając fakt, że nie została wykorzystana, gdyż chłopcy tylko patrzyli. Byli zbyt tchórzliwi, by się posunąć do czegoś więcej.

Po pewnym czasie do drzwi zastukał listonosz, który roznosił przesyłki rejestrowane, kazał mu się podpisać w rubryce. Bern został zabrany i dostawał podwójną dawkę lekarstwa, siedząc w domu odosobnienia dla takich jak on.

***

Zdolni młodzi ludzie z think tanku nadal ćwiczyli swoje genialne mózgi. Nic więc dziwnego, że chociaż nikt się tego nie spodziewał i nie mógł dowieść, antena na dachu budynku okazała się bardzo szkodliwa, zakłócając fale mózgowe i powodując upośledzenie umysłowe, bo dzieci nie chciały chodzić do podstawówki. Ulicą jeździł samochód obklejony plakatami, proponujący poddanie się badaniom, co umożliwi obliczenie dawki nowego leku. Do przyjścia szczególnie zachęcano kobiety w ciąży.

ARBAJT

– Co za łobuzy! – wykrzyknęła Yanka, przeglądając wiadomości.

Z wściekłością uniosła rękę znad tabletu leżącego na kolanach. Zgięła palce, by pochwycić złodziei, nie bacząc na ich wirtualne istnienie. Pochyliła się w stronę sąsiada. Tanaka siedział nieruchomo niby posążek Buddy. Oburzona brakiem jego reakcji, otworzyła usta, by mu wytknąć obojętność.

– Nie krzycz na cały samolot, bo przestraszysz pasażerów – syknął.

Nawet nie skłonił ku niej głowy. Demonstrował, że nie ma powodu do paniki. Yanka wybuchła, nie bacząc na innych, bo była emocjonalna. Pobyt w Tokio nauczył ją wewnętrznej kontroli, już on tego przypilnuje. Nie przyniesie mu wstydu w miejscu publicznym.

„Ma rację”, westchnęła w myśli. „Kilku zdenerwowanych pasażerów to potencjalne niebezpieczeństwo dla wszystkich”.

– Ukradli napis! – powiedziała gniewnie, ale cicho.

– To warte wzmianki w necie? – Choć Tanaka się zdziwił, jego twarz pozostała bez wyrazu.

– Popatrz. – Wskazała palcem fotografię.

– Arbajt. – Przeczytawszy połowę napisu, skrzywił wargi w uśmiechu.

– Czytaj dalej – nalegała.

– Czy wiesz, w jakim znaczeniu używamy tego słowa w Japonii? – zapytał.

Zamiast odpowiedzieć, dokończyła czytać: „Macht frei”.

– Arbajt to nielubiana praca z konieczności. – Dumnie podniósł brodę.

– I to mówi Japończyk!

– Pomoc ojcu w sklepie w zamian za wyliczone pieniądze na utrzymanie to właśnie arbajt. Praca, która jest upokorzeniem, a zapłata za nią cudzą łaską.

– Rozumiesz więc perfidię tego hasła. – Wskazywała je uparcie.

Wreszcie zerknął z ukosa na odpiłowane wsporniki i wygięte litery.

– Wisiały ponad bramą w Auschwitz. – Zarysowała jej kształt w powietrzu, obracając nadgarstkiem. – Hitlerowcy zbudowali tam konzentrationlager podczas okupacji. Do obozu przywożono ludzi wagonami, służącymi do transportu zwierząt. Na rampie, szczując psami, ponaglano ich do wysiadania. Gromadami przechodzili pod napisem „Praca czyni cię wolnym”. W ten sposób Niemcy okłamywali świat, pokazując, że przywożą robotników do obozu pracy.

– A nie?

– Za bramą oddzielano starszych, chorych i dzieci i gnano prosto do komór gazowych. Zatrzaskiwano drzwi. Przez otwory sączył się gaz, cyklon B. Wszystkich otruto.

Tanaka nareszcie spojrzał uważniej na ekran.

– Złodzieje odpiłowali litery znad bramy!

– Ten napis to symbol waszego męczeństwa.

– Nareszcie zrozumiałeś, jakie to dla nas cenne.

Rozczarował ją jednak, dodając:

– Bo wy, Polacy, uważacie, że wasze cierpienie jest największe.

Żachnęła się, urażona w swych patriotycznych uczuciach.

– Po Hiroszimie Japonia powstała z kolan – powiedział. – Organizowaliśmy pomoc, płacząc. Wyszliśmy z nieszczęścia dojrzali jako społeczeństwo, jednolici jako naród. Cierpienie nie kłuje nas wciąż w serce, nie podsycamy bólu jak wy. Pamiętamy, ale nie płaczemy głośno i na pokaz jak Polacy. Uważacie, że najwięcej poświęciliście. Chcecie, by inni was za to podziwiali.

Była polską patriotką, niewątpliwie. Mogła odbić uderzenie. Uważała się jednak za osobę kulturalną i, mieszkając w Londynie, zauważyła, że rozmowa polega na wymianie poglądów: gdy każdy wyrazi swoje, należy zamilknąć. Inaczej niż w Polsce, gdzie dyskusja to zapalczywe przekonywanie do swoich racji.

– Każdy pozostaje przy swoim.

Chcąc pokazać, że to ona skończyła rozmowę, spojrzała przez okno. Widok ją zelektryzował. Zerwała się, a tablet zsunął się z kolan. Opadła z powrotem, pociągnięta w dół pasami, które zaniedbała rozpiąć. Pochyliła się, naciskając sprzączkę i omal nie zderzyła się głową z Tanaką. Podniósł z podłogi jej tablet, by okazać uprzejmość. Wydostawszy się spomiędzy rzędów foteli, poszła na tył samolotu ku dużemu oknu. Zasłonił je plecami jakiś Japończyk, wyminąwszy ją, gdy podchodziła. Wyglądał, odsunąwszy żaluzję.

– Do you mind? – powiedziała tonem „musisz się odsunąć”, usiłując zerknąć jednocześnie sponad jego ramienia.

Japończyk rozpoczął uprzejme wyjaśnienia po angielsku, tłumacząc, co widzi, ale nie zrozumiała prawie nic z powodu jego dziwnej wymowy. Odsunęła go wreszcie delikatnie. Zobaczyła na dole gładką przestrzeń, lśniącą i pociętą pionowymi kreskami. Nieruchoma, wydawała się martwa. Czas się tam zatrzymał.

– Co to jest? – Zszokowana zapytała stewardesę, Kate, miłą Szkotkę, z którą już wcześniej rozmawiała.

– This is Saibiria – odpowiedziała, nawet nie spojrzawszy.

– Syberia! – powtórzyła Yanka, zajmując całe okno.

Ta płaszczyzna to wieczny lód, powstały przed tysiącleciami. Gruba warstwa kryje w sobie kości mamutów i dinozaurów. A te cienkie pionowe kreseczki to pewnie wysokie drzewa, drzemiąca tysiącletnia tajga. To właśnie przez tę zmarzlinę szli skazani na wygnanie polscy powstańcy, którzy zbuntowali się przeciwko caratowi. Yanka żywiła romantyczne wizje patriotycznej historii, wytworzone na podstawie Mickiewicza i obrazu „Na etapie”.

Wyobrażała sobie idącą kolumnę zmęczonych mężczyzn, którzy nie wiedzieli, czego bardziej pragnąć: jeszcze raz przemierzyć te straszne przestrzenie, by powrócić do ojczyzny czy dojść do wioski wyznaczonej jako miejsce zesłania.

„Czy to jest może Jakucja?”, zastanawiała się.

Tu dotarł Edward Piekarski. Mieszkając w izdebce o wymiarach cztery metry na cztery, energiczny i młody zapragnął się czymś zająć. Zaczął więc uczyć się języka tubylców, potem spisywał słowa, tworząc słownik. Dodawał opisy obyczajów, historię i przekazywane ustnie pieśni i poematy. Księgi rozrosły się aż do trzynastu tomów, tworzył je latami. Stały się dziełem jego życia. Car, uznawszy zasługę, zdjął z niego niewolę, a profesorowie Akademii przyjęli go do swego grona. Osiadł tu również Wacław Sieroszewski, etnograf i pisarz.

Patrząc przez okno, widziała w wyobraźni nie tylko wlokących się nieszczęśników, ale i tropy współczesnych podróżników, jak Romuald Koperski. Należał do tych, którzy kochali Syberię, przemierzając ją z miłością na przekór niechęciom politycznym.

Japończyk, uśmiechając się szeroko, zwrócił się do niej w swojej niezrozumiałej angielszczyźnie, wskazując wieczny lód. Udało się jej wyłowić słowa job i work, wymawiane jako dziob i jorl. Zrozumiała, że mówi o pracy.

– Arbajt? – zapytała.

Zaprzeczył energicznie, poruszając głową. Pomagając sobie rękami, opisywał gigantyczne maszyny, które tną pnie. Zaskoczył ją jego entuzjazm. Czuł się szczęśliwy i wyróżniony z tego powodu, że wykonuje taką pracę, choćby została nazwana jorl i dziob.

Zapytała, co dla niego było arbajtem. Przestał radośnie powtarzać słowa i patrzył na nią wnikliwie.

– Say me! – ponagliła go.

Pochylił się i rękawem przetarł buty, a potem odwrócił się i odszedł. Miała okno dla siebie, ale samolot minął Syberię.

– Będę podawać lunch – powiedziała Kate, zaciągając żaluzję na okienku.

Z luźnych warkoczyków owiniętych wokół głowy wysuwały się pasma włosów. Nie przypominała profesjonalnej stewardesy, która obsługuje pasażerów w międzynarodowych liniach. Wyglądała raczej na dziewczynę, podającą piwo gdzieś w pubie w Kilbury. Uśmiechając się ciepło, zachęciła Yankę gestem, by wróciła na swoje miejsce.

– Zaraz miniemy Biegun Północny – powiedział Tanaka, gdy usiadła, i położył jej na kolanach tablet.

Chłopak radośnie podziwiał widok za oknem. Yanka zastanawiała się, co by się stało, gdyby silnik nagle zaczął się dławić? Spadliby i byłoby jej tak zimno jak zesłańcom, którzy szli kolumnami przez Syberię. Choć nie znali słowa „arbajt”, ich praca – jak wyrąb drzew na zbudowanie chat – tym była. Opowiedziała mu o dokonaniach Polaków na Syberii.

– A więc uprawiali działalność naukową na koszt caratu – podsumował. – Nie musieli się troszczyć o wyżywienie ani też szukać kredytów, by wykupić domy, w których mieszkali.

Nie zareagowała. Nie było sensu objaśniać mu różnic pomiędzy epokami.

Kate podeszła z tacami i postawiła im na stoliczkach talerzyki ze smakołykami i kubeczki z musem czekoladowym z pianką. Stała chwilę, sprawdzając, czy wyglądają zachęcająco. Posłała im uśmiech i przeszła do następnego rzędu. Pytała, na co mają ochotę. Wysłuchiwała ich życzeń spokojnie i z zadowoleniem, że może je spełnić i wszystkim zrobiło się przyjemnie. Lubiła tę pracę.

„To nie jest arbajt”, uświadomiła sobie Yanka.

Tanaka nagle się ożywił. Powstał z fotela i, uniósłszy ramiona, wyciągnął z półki na podręczny bagaż niewielką, elegancko zapakowaną paczkę, wyglądającą jak prezent.

– Rób dokumentację filmową, Yanka – polecił jej krótko. Wytrenowana we współpracy z nim, uruchomiła nagrywanie.

Tanaka położył paczkę na kolanach, ujmując dwoma palcami każdej ręki końce wstążki zawiązanej na kokardkę.

– Oto oryginalne opakowanie firmy „Cutler and Gross”, mieszczącej się pod adresem 19 Old Finchbury Road w Londynie.

Yanka zrobiła ujęcia i zbliżenia palców Tanaki, które przesadnie powolnym ruchem rozciągały na boki końce wstążeczki. Nastąpiło potem odwijanie papieru i ręka wskazała wieczko pudełka z oryginalnym i wytwornym logo firmy, co zostało sfilmowane. Teraz brzegi zostały podniesione, co uczynił powoli, lecz nie za bardzo, by nie znudzić, ale zaciekawić. Nie musiał jej mówić, że w tym momencie powinna zrobić zdjęcia tła, by pokazać, że siedzą w samolocie. I kiedy już widzowie zobaczą ten kadr, nastąpi kluczowy moment. Tanaka to wyczuł i w tej chwili ukazała się zawartość pudełka: łyżeczki. Metalowe, ułożone do siebie równolegle, wykazywały już na pierwszy rzut oka solidność angielskiego przemysłu. Tanaka wyjął dwie, ustawił pionowo, potem obrócił, demonstrując z każdej strony. Odłożył jedną z powrotem do pudełka, a drugą, trzymając jedną ręką, usiłował zgiąć palcami drugiej. Choć naprawdę się wysilał, nie dał rady: łyżeczka pozostała idealnie pionowa. Nadawała się do celu, w jakim ją nabył. Właśnie to wykazał. Teraz Tanaka, zaczerpnął musu czekoladowego i zjadł, co stanowiło trafną puentę. Tu nagranie należało zakończyć, co Yanka wyczuła.

– Wyświetlimy ten film dokładnie przed pokazem Gelnera – zadecydował. – Kiedy będę wchodził na scenę, trzymając pudełko, widzowie uniosą głowy, by na ekranie oglądać sekwencje, które teraz zapisałaś.

– Nie obawiasz się, że łyżeczki są zbyt solidne i Nuri ich nie złamie siłą swojej woli?

– Moim zadaniem jest przygotowanie materiału do prezentacji w taki sposób, aby nikt nie miał wątpliwości co do jego oryginalności.

– A jeśli na scenie nastąpi blamaż! Kompromitacja przed widownią! Przecież pokaz będą oglądać miliony telewidzów. Wielkie koncerny wyłożyły swoje pieniądze na ten show. Gdy Nuri nie złamie łyżeczek siłą woli, poniosą straty.

– Wynajęto mnie i zapłacono za to, abym przygotował rzeczywiste i prawdziwe materiały do telewizyjnego pokazu umiejętności paranormalnych Nuriego Gelnera. I to zrobię, bo inaczej I am dead.

Jego uczciwość i solidność była jak góra Fudżi. Ich zaangażowanie w organizację tego pokazu rozpoczęło się od kontaktu z niejaką Jane, obdarzoną umiejętnością przekazywania myśli i obrazów na odległość. Zajęła się trenowaniem dzieci o zdolnościach telepatycznych. Nadzwyczajne rezultaty osiągała z dwunastolatkami. Mówiła na nie „marvels”, co Yanka przetłumaczyła sobie na „cudaki”.

Seanse odbywały się w mieszkaniu Jane przy Pitfield St. w Londynie. Dzieciaki odbierały wizje wysyłane przez telepatów przebywających w odległych miastach. Skupiały się i po chwili mówiły, co im przesłano mentalnie. Kiedy wiadomość o eksperymentach telepatki dotarła do przedsiębiorczego Tanaki, natychmiast dostrzegł zawarty w nich potencjał biznesowy. Wpadł na genialny, jak twierdził, pomysł zorganizowania telewizyjnego reportażu i bezzwłocznie przystąpił do działań. Nazwał go „Most myśli Londyn-Tokio”.

Ufał, że pokaz się uda, przynajmniej ze strony japońskiej. Udało mu się bowiem zaprosić do programu nadzwyczaj utalentowanego pana Watanabe. Sławę mu przyniosło odgadywanie lokalizacji ciał samobójców, którzy zabijali się na zboczach świętej góry Fudżi. Samochody ekipy telewizji gnały do punktu zaznaczonego krzyżykiem na mapie, nakreślonego pod okiem kamer jego własną ręką. Jazda była wyczynem nie lada ze względu na strome stoki. Po dotarciu na miejsce kamera pokazywała skulone ciała, leżące zgodnie z opisem obok kamienia czy pod drzewem. Dotychczas nigdy się nie pomylił.

Watanabe, przebywając w swoim domu w Tokio, skupiał wzrok na wybranym przez siebie przedmiocie. Patrzył na wachlarz, filiżankę ze smokiem bądź czarną karafkę sake. Wizualizował rzecz w mózgu i wysyłał obraz. Działając swą energią, zamieniał przestrzeń w cienką membranę. Wizja się przez nią przesączała i docierała do Pitfield Street, a dzieciaki widziały, jak wisi im przed oczami, niewidoczna dla innych.

Kamery rozstawione w holu filmowały siedzącą swobodnie w living roomie grupę chłopców i dziewcząt. Po chwili skupienia ich ołówki rysowały kształty, podpisując każdy, aby rozwiać wątpliwości. Tanaka zbierał kartki, następnie ceremonialnie wybierał numer telefonu pana Watanabe. Ten, będąc w Tokio, unosił przedmiot i wypowiadał jego nazwę, a w Londynie Tanaka głośno ją powtarzał i triumfalnym gestem zbliżał odpowiednią kartkę do kamery, A w Tokio, poza całą Azją wraz z Syberią, ekipa telewizyjna filmowała przedmioty, których nazwy, napisane w Londynie, widniały duże i wyraźne na ekranach telewizorów tokijskich widzów: jar, cup, fan. Następował wtedy wybuch entuzjazmu, no i komentarz Tanaki.

– Mózg ma energię, uczeni jej nie znają, a dowodom przeczą. – I wymachiwał plikiem kartek.

W drugiej części pokazu wprowadzono dla dzieci utrudnienia. Pan Watanabe zmieniał miejsce pobytu, kamerzysta za nim podążał. Wchodził do cukierni, teatru czy autobusu miejskiego i przesyłał myślą architektoniczne detale. Dzieciaki w domu Jane podpisywały odebrane obrazy: bus stop, coffee shop, cinema.

Yanka wraz z technikami z ekipy telewizyjnej oglądała z kuchni ich wyczyny. „Gospodyni domowa i łobuziaki z podwórka”, dziwiła się ich zwyczajnemu wyglądowi.

Po kolejnej zmianie jednak żadne z nich nie widziało miejsca, z jakiego nadawał pan Watanabe. Tylko Yanka zobaczyła nagle rozległe pomieszczenie i w każdej ze ścian czarne dziury. Obracało się, gdyż telepata, nadający ów widok, chodził wokoło. Pragnęła odgadnąć, skąd nadawał. Nie wiedziała jednak, na co on patrzy ani też nie znalazła nazwy dla tej hali. Czuła, że ten przekaz skierowany do niej, zawiera ważną wiadomość. Zajrzała przez otwarte drzwi do dużego pokoju. Na twarzy Jane widniał wyraz konsternacji. „Cudaki” również nie wiedziały, skąd obraz został nadany. Nastąpiła chwila przerwy, ale pan Tanaka zapełnił ją anegdotami o potędze umysłu. Zapowiedział również następny program, który rozpocznie od tej zagadki.

– A czy zostanie rozwiązana? Oto tajemnica. – Czarował widzów.

Kamerzyści przeszli do kuchni, technicy zwijali i pakowali sprzęt. Program został zakończony. Tanaka stał zamyślony. Podeszła Jane i podała mu kartkę.

– Nuri Gelner – powiedziała. – Jego numer telefonu.

Tanaka nigdy nie tracił czasu. Odwróciwszy się plecami do wszystkich i oparłszy ramieniem o ścianę, wybrał numer słynnego Gelnera, który łamał w pół łyżeczki siłą swojego wzroku.

Zapakowane torby stały w przedpokoju. Utalentowane dzieci żegnały się z Jane, która każdego z nich dotykała. Kiedy zamknęła drzwi za ostatnim, podeszła do Yanki.

– Będziesz tam – powiedziała.

– Gdzie?

Zamiast wyjaśnić, zbliżyła rękę do jej głowy: strumień srebrnych, wirujących płatków przeszył ją aż do stóp. Wrażenie było tak silne i gwałtowne, że nie zdążyła wypowiedzieć słowa, stojąc chwilę jak sparaliżowana, a Jane tymczasem odwróciła się i odeszła.

Tanaka skończył rozmowę i zawołał:

– Yanka, notes.

Zapisała terminy, w których słynny Nuri mógł wystąpić w programie. Tanaka, nie zwracając uwagi na konwenanse, wsiadł do samochodu i przez całą drogę rozmawiał ze stacjami telewizyjnymi, ustalając datę wielkiego show. Teraz lecieli z Londynu do Tokio, aby podziwiać wyczyny Gelnera na pokazie, który zorganizował.

Ponieważ Tanaka odpowiadał za powodzenie przedstawienia, podczas którego miliony zobaczą pękające w pół trzonki, zakupił łyżeczki najwyższej klasy. Yanka napomknęła, że można je lekko podpiłować.

– Są metody, by sprawdzić czy nadcięto je cienką piłą – zauważył. – Wyobraź sobie, jaki wybuchłby skandal, gdyby na ekranach pokazano wyniki badań laboratoryjnych, te opiłki, ogromnie powiększone, te widoczne pod skanerem linie cięć. I co wtedy? Protesty telewidzów, wstyd dla stacji i sponsorów. Potem pokażą na ekranie moją twarz i spiker wyjawi: „To tenże Tanaka odpowiadał za oryginalność łyżeczek, a więc on jest oszustem”.

Przypomniawszy sobie pewną teorię, Yanka zmilczała. Jedne narody należą do kultury winy, inne wstydu To właśnie narzucają na siebie Polacy. Stają się w tym podobni do Japończyków. Ci na słowach nie kończąc, przechodzą do czynów ostatecznych.

„Kto wie, może Tanaka ma w sobie krew dawnych samurajów i ich rozumienie honoru i nie będzie miał siły, by przeżyć wstyd, lecz mu jej nie zabraknie do popełnienia harakiri?”, zastanawiała się Yanka. Nie rozstrzygała czy nadal obowiązuje ów starożytny sposób odbierania sobie życia. Skończywszy nagrywanie, postanowiła już go nie nakłaniać, by popełnił nieuczciwość, zapewniającą powodzenie przedstawienia.

Na lotnisku czekała na Tanakę jego matka, Oka-san, co go ucieszyło, choć tego po sobie nie pokazał. Wyjaśnił jednak, że to powitanie jest wyjątkową grzecznością, gdyż starsza pani wybrała się w tak daleką dla niej podróż po raz pierwszy od pięćdziesięciu lat. Yankę zdziwiło życie ograniczone do dzielnicy i pobliskich supermarketów. Pohamowała jednak okrzyk je wyrażający, zmilczała komentarz, dostosowując się po raz pierwszy do obyczaju. Kłaniały się sobie nisko, dotykając dłońmi kolan, i zapewniały o wzajemnym szacunku.

W kolei podmiejskiej akurat nie natrafili na trzy miejsca obok siebie. Yanka siedziała osobno, ale tylko przez chwilę. Pasażerowie na widok jej białej skóry i blond włosów przesiedli się uprzejmie, umożliwiając im swobodną rozmowę. Oka-san przyglądała się mijanym ulicom i mimo wychowania i nawyku tłumienia emocji jej oczy lśniły, a na policzki wystąpił rumieniec, co spowodowało, że stały się ciemniejsze. Yanka pomyślała, że przejazd na lotnisko z podmiejskiej willowej dzielnicy jest dla tej starszej damy równie ciekawy jak dla niej przelot z Londynu do Tokio. W pewnej chwili Japonka zaczęła coś mówić do swojego syna. Trzepała szybko słowa z widocznym wzburzeniem. Pokazywała wytkniętym palcem domy za oknem i nawet się obróciła, gdyż pociąg szybko obok nich przejechał. Wciąż się oglądając, opowiadała o jakimś niesamowitym wydarzeniu.

Tanaka słuchał uprzejmie i nawet z zaciekawieniem, gdyż i on się przypatrywał przez okno budynkowi, który mu wskazywała Oka-san i wiódł za nim oczami, gdy pociąg już minął to miejsce. Matka spoglądała już przed siebie, lecz nadal oglądała swoje wspomnienia. Posmutniała, a po chwili wyjęła z rękawa małą kolorową chusteczkę i zaczęła ją przykładać do oczu. Starała się opanować wzruszenie i nie dopuścić do tego, by łzy popłynęły jej po policzkach. Nie odważyła się nawet chlipnąć czy pociągnąć nosem. Japońskie wychowanie zmuszało ją do kontroli emocji.

Tanaka wytłumaczył kiedyś Yance, dlaczego Japończycy nie okazują uczuć. Nieprawdą jest, że ich nie mają. Mieszkali w domach podzielonych na pokoje ścianami z pergaminu. Gdyby w sypialni małżonkowie wyrażali głośno to, co robią, podczas gdy w drugim pokoju starsi rodzice akurat rozmawiają z szacownymi krewnymi, którzy przybyli z wizytą raz na pięć lat i właśnie słyszą: „Och, jak dobrze”, wykrzykiwane głosem żony lub deklarację męża: „Dochodzę”, każdy byłby jak obnażony i obdarty z prywatności. Mogłaby się zdarzyć znacznie gorsza sytuacja, gdyby w pomieszczeniu po drugiej stronie trwała kłótnia siostry z jej teściową o pieniądze, o schedę i wyliczono by ze złością wszystkie niepotrzebne wydatki, to jak by wyglądali rodzice, którzy właśnie odmówili krewnym pożyczki, gdyż spalił się im dom i czeka ich koczowanie na ulicy?

– Nie – mówił wtedy Japończyk. – Mieszkanie w takim domu byłoby niemożliwe. Z tego więc powodu trzeba mówić szeptem i nie okazywać uczuć. Nie możemy naśladować Anglików wciąż powtarzających głośno przy byle okazji te swoje: „I love you”.

Omijając więc wzrokiem Oka-san, która już schowała do rękawa chusteczkę i siedziała, milcząc, z suchymi oczami, obojętnie oglądając mijane ulice, nie zadała pytania o powód tego stłumionego wybuchu. Tanaka jednak po chwili przerwał milczenie, gdyż zastanowiwszy się, uznał, że trzeba usprawiedliwić odstępstwo starszej pani od obyczaju.

– Matka właśnie rozpoznała dom, który minęliśmy. Mieścił się w nim szpital wojskowy podczas II wojny światowej. Brat jej został ciężko ranny i tam go przewieziono. Leżał długo i Oka-san często go odwiedzała, gdyż martwiąc się o jego życie, chciała go pożegnać.

Yanka szybko przypomniała sobie bitwę, w której mógł odnieść ranę. Zanim jednak sformułowała w myśli nazwę portu i skojarzyła datę, Tanaka ją wyjawił.

– Zdarzyło się to podczas ataku na Pearl Harbor. Ranili go Amerykanie, ostrzeliwując okręt. Pocisk trafił w środek pokładu, wybuchł pożar i brat Oka-san uległ poważnemu poparzeniu.

– Czy wyzdrowiał? – zapytała, gdyż było to jedyne w tej sytuacji uprzejme pytanie.

– O tak – potwierdził Tanaka z radością. – Brat Oka-san dostał nawet medal za zasługi wojenne.

– Pewnie pierwszej klasy? – mruknęła.

– Nie wiem, ale mamy go w domu, więc pokażę ci i się przekonasz.

Nie pytał, dlaczego się tym interesuje, wiedząc, że Polka myśli inaczej niż oni, o czym się wielokrotnie przekonał. Nie chciała mu wyjaśniać, że to hitlerowcy przyznawali swoim żołnierzom odznaczenia podzielone na klasy, gdyż uwaga zostałaby przyjęta obojętnie. Przecież wiedzieli, jakie wtedy zawiązano sojusze. Z pewnością Tanaka poczyniłby swoją typową uwagę o zbytnim przywiązaniu Polaków do przeszłych cierpień wbrew aktualnemu interesowi politycznemu. Milczała.

Kiedy wysiedli na dworcu, Tanaka odesłał Oka-san wraz z częścią bagaży taksówką do domu i dopiero wtedy Yanka zrozumiała, że przybycie matki miało również cel użyteczny – być może mniej im zależało na powitaniu gościa.

Mieli mało czasu do rozpoczęcia przedstawienia, a poza tym uczciwość w interesach Japończyka skłaniała go, by od razu jechać do studia telewizyjnego. Trzymał więc w ręku torbę, w której miał pudełko z łyżeczkami. Na zmianę do niej zaglądał i przyciskał do piersi w obawie, żeby nikt mu jej nie wyrwał.

Wkroczyli w szaleństwo studia telewizyjnego. Oblał ich nadmiar świateł i oszołomiła bieganina. Wydawało się, że nie miała sensu, lecz to okazało się mylnym wrażeniem: każdy posłaniec podążał z ważnym zadaniem. Nuri siedział w swojej garderobie. Wysoki, szczupły i czarnowłosy jadł właśnie jogurt i specjalne ciasteczka zbożowe. Nie tykał mięsa ani nabiału, uzupełniał więc niedobór kalorii, sięgając często po przekąski. Dużo ćwiczył i nawet tutaj stało w kącie urządzenie do wyrabiania mięśni, które choć poważnych rozmiarów i ciężaru, zabierał w każdą podróż. Dumny był z tego, że mimo upływu lat nie przybyło mu ani kilograma. Istotnie wyglądał jak młodzieniec, nawet twarz mu się nie zmieniła, a te kilka zmarszczek nikło pod teatralnym makijażem.

Skończył jogurt i ciasteczko, położył łyżeczkę przy lustrze. Zgniótł kubeczek dwoma palcami i wrzucił kulkę do kosza stojącego pod toaletką. Podał rękę Yance i ścisnął jej dłoń na powitanie. Palce miał silne, poczuła ból, jakby ujęto ją w żelazne obcęgi, które miażdżą kości. Zrobiło się jej słabo. Przysiadła na taborecie i oparła się o lustro, które odbiło jej obraz. Na szczęście Nuri odwrócił się do Tanaki. Oddychała głęboko i dochodziła do siebie, zadowolona, że ważna rozmowa odciągnęła uwagę od jej słabości.

– Co tam przyciskasz do piersi. Tanaka?

– Przecież pan wie, Nuri-san – odpowiedział grzecznie Japończyk.

Dodając końcówkę do imienia, okazywał szacunek. Przestrzegał dystansu pomiędzy klientem, a jednym z organizatorów.

– Pokażesz mi, jak one wyglądają, Tanaka.

– Nie ma takiej potrzeby, Nuri-san. Gwarantuję, że są dobrej jakości.

– Chyba nie takie – rzekł Nuri. Sięgnąwszy po zwykłą łyżeczkę z aluminium, jakie tu podawano do deserów, ujął ją w dwa palce i kilkoma ruchami zrolował, po czym wrzucił do kosza.

– O, nie, zaręczam. – Tanaka rozciągnął wargi w uśmiechu, zupełnie tu niestosownym, traktując pokaz siły jak zabawę. W ogóle nie odczytywał prawdziwych intencji swojego klienta. – Zrobiono je z prawdziwej stali.

Nuri wyjął zza lustra stalowy nóż do papieru. Uniósł go i pokazał, jak lśni w świetle żarówek okalających ramę toaletki. Wysunął ramię w kierunku Japończyka i trzymał przez chwilę ostry nóż tuż przy jego twarzy. Yanka odczytywała prawdziwe intencje Gelnera, lecz Tanaka wciąż się uśmiechał. Nagle pojęła, ile prawdy jest w twierdzeniu, że rozciągnięcie warg i obnażenie dziąseł oznaczało kiedyś strach, ale jednocześnie groźbę, jeśli towarzyszyło mu warknięcie wydobywające się spoza zębów. Japończyk nie cofnął się ani o pół kroku i wciąż uprzejmy nadal przyciskał do piersi torbę. Yanka poczuła podziw dla tego niepozornego Japończyka, który okazał taką siłę charakteru. Jego postawa mówiła, że będzie bronił swojej uczciwości, co zagwarantował w kontrakcie. Rozumiała, tak się jej wydawało, intencje showmana. Sądziła, że potrzebuje zabezpieczenia, gdyby się okazało, że siła jego woli nie pokona twardości stali.

Nagle jego palce poruszyły się niedostrzegalnie i stalowy nóż zgiął się w połowie, zamieniając w haczyk. Przysunął go bliżej ust, spojrzał swoimi niesamowitymi oczami, lekko dmuchnął, a nóż pękł w połowie i dwie jego części upadły na podłogę. Yanka chciała odgadnąć znaczenie tego pokazu. Czy zostało powiedziane: „Moje palce skruszą każdą stal, więc nie ma znaczenia jakość łyżeczek, które przyciskasz w torbie do piersi, Tanaka. Mają one dla ciebie cenę twego honoru”. A może raczej powiedział: „Moje zdolności paranormalne są tak wielkie, że wystarczy spojrzenie, dmuchnięcie dla efektu i stal pęka. Twoje zabezpieczenia, Tanaka, nie mają sensu. Nie bój się więc o powodzenie przedstawienia. Spokojnie możesz mi pokazać te łyżeczki, gdyż to jest bez znaczenia”. Japończyk jednak przyciskał torbę do piersi, być może nie rozumiejąc znaczenia tej sceny i wciąż się uśmiechał, obnażając dziąsła, jakby miał za chwilę zaatakować.

Odezwał się właśnie dzwonek i weszła garderobiana, niosąc czerwoną pelerynę, którą przypięła Gelnerowi do ramion. Podniósł się z taboretu i poszedł do przodu wprost w szaleństwo braw na widowni, oświetlony zewsząd, a peleryna falowała za nim jak czerwona chmura, unoszona samoistnie tajemniczą siłą, którą w tak wielkim nadmiarze miał w sobie ten człowiek. Yanka, ukryta za kulisami, patrzyła, jak na scenę wchodzi Nuri i, zatrzymawszy się na środku, na wprost oczu kamer unosi ramiona i się obraca, pokazując swą władzę nad czerwoną płachtą jedwabiu.

Za nim dreptał Tanaka, nie widząc nikogo na widowni, oślepiony reflektorami kroczył w stronę niewielkiego stoliczka. Postawił na nim swoją torbę, którą dopiero teraz przestał przyciskać do piersi. Wyjął z niej pudełko i rozpoczęła się ceremonia otwierania go i pokazywania logo londyńskiej firmy. W tej właśnie chwili za jego plecami na wielkim ekranie rozpoczęto pokazywać film, który Yanka zarejestrowała w samolocie. Widownia więc mogła dostrzec każdy szczegół gestu i przekonać się o zwykłości przedmiotów, używanych codziennie przez miliony Anglików podczas ceremonii picia herbaty o piątej po południu. Wyświetlanie filmu miało jeszcze inną wymowę, gdyż przedmioty zostały powiększone do ogromnych rozmiarów. Znaczenia wtedy nabrał gest utrzymywania łyżeczek w pionie, kiedy Yanka robiła zbliżenia. Tu było wyraźnie widać, że na ich trzonkach nie ma żadnej skazy ani kreski, świadczącej o próbach nadpiłowania.

Tanaka pochylił się w ukłonie i oburącz, zgodnie z obyczajem, podał mu otwarte pudełko z łyżeczkami. Nuri spoglądał na nie przez chwilę z ukosa swym ostrym wzrokiem. Yanka słyszała łomot serca. Zrozumiała teraz, co wiąże ją z tym niedużym, przedsiębiorczym i uczciwym Japończykiem. Oto w tej chwili kładł na szalę wartość całego przedsięwzięcia, ryzykując straty finansowe i – co więcej – wizerunkowe firm, które sponsorowały spektakl, a dzięki którym płacono mu honoraria, i to dość wysokie. Mały Japończyk o stalowym charakterze stał wciąż naprzeciwko sławnego olbrzyma, który kierował siłę swego wzroku na stal, a widownia wierzyła, że już ją zmiękcza. Yanka również nad tym się zastanawiała. Ramię spod czerwonej peleryny wysunęło się, a palce wyjęły jedną łyżeczkę z pudełka, ujmując ją w najwęższym miejscu. Uścisk wyglądał na lekki, ot, trzymanie od niechcenia, tylko żeby nie spadła na podłogę. Yanka jednak widziała z bliska, jak napięły się mięśnie palców Nuriego. Nie miała pojęcia czy jest możliwe, by ucisk spowodował skruszenie stali. Na zdrowy rozum, poparty stereotypowym myśleniem, uznała podejrzenie za absurdalne. I pewnie tak myśleli wszyscy na widowni. Teraz druga ręka uderzyła w łopatkę łyżeczki. Widownia zamarła. Nic jednak się nie stało. Nuri ustawił się twarzą do patrzących, jakby chciał ich zapewnić, że pokazuje im cały proces, niczego nie ukrywając. Wciąż mocno ściskał łyżeczkę, trzymając ją blisko twarzy na wysokości swoich oczu, znowu pstryknął palcami w łopatkę. Nic się nie zmieniło.

Yanka wręcz czuła zdenerwowanie Tanaki, który być może dopiero teraz zrozumiał, co się może wydarzyć: publiczność podniesie się z krzeseł i skieruje się do drzwi wyjściowych, a Nuri pozostanie na środku sceny w ostrym świetle reflektorów, wciąż wpatrując się w solidną stal, tak jak to czynił teraz. Napięcie było niesamowite. Tanaka uczynił krok wstecz, jakby próbował się wycofać z tego przedsięwzięcia, obejrzał się, sprawdzając, czy ma wystarczająco dużo miejsca do ucieczki.

„Niech się stanie!”, myślała Yanka w napięciu. I nagle wydarzyła się rzecz niezwykła: Nuri odwrócił głowę i spojrzał na nią, a w oczach miał zdziwienie. Czyżby odczuł siłę jej wzroku i usłyszał słowa wypowiedziane w myśli? Nagle uaktywniła się w niej energia przekazana przez Jane. I wtedy w niego uwierzyła. Powolnym ruchem głowy kierował wzrok na stal, patrzył. Panowała cisza, nawet kamerzyści przestali poruszać swymi wózkami jak zahipnotyzowani. „Teraz!”, krzyknęła w myśli Yanka. Nuri pstryknął w łyżeczkę i och! Pękła i z brzękiem uderzyła w podłogę. Widownia oszołomiona, jeszcze nie zaczęła klaskać.

„Zrób coś jeszcze”, zażądała i zanim skończyła wypowiadać rozkaz, Nuri podszedł do Tanaki i przesunął jednym palcem wzdłuż rzędu łyżeczek leżących w pudełku.

– Och, och! – wykrzyknął Japończyk, wzdrygając się, jakby poraziła go elektryczność i pudełko wypadło mu z rąk. Kamerzyści oprzytomnieli i zaczęli robić zbliżenia i rzucać obraz na ekran, wiszący z tyłu sceny. Yanka poczuła, że robi się jej słabo, odwróciła się i odeszła aż poza granicę pola siły Nuriego. Tam odetchnęła, ale i do tego miejsca dotarła burza oklasków. Wszystkie łyżeczki zostały przełamane i leżały rozsypane na podłodze. Wiedziała.

Nocą wracali kolejką podziemną do domu Tanaki, gdzie czekała matka, siedząc przy stole i wpatrując się w medal przyznany jej bratu. Yanka, ogromnie zaciekawiona, spoglądała przez okno na tajemnicze miasto, lśniące światłami odbitymi w szklanych ścianach. Mimo późnej pory na ulicach toczyło się bujne życie. To miasto nie zasypiało nigdy. Na jednym z przystanków zauważyła piękną kobietę, ubraną w kosztowne kimono, co ujawniał materiał, krój i szyk. Szła do restauracji zabawić się z bogatymi przyjaciółmi, a może posłużyć jako pani do towarzystwa. Wygląd tej damy, począwszy od kunsztownej fryzury aż po buciki nałożone na skarpetki, wyrażał takie dostojeństwo, że jej obecność stawała się ozdobą każdego zgromadzenia. Jeśli czekali na nią biznesmeni, by przy kolacji rozmawiać o interesach, usiadłszy obok jednego z nich dodawała mu znaczenia jak złota moneta. „Arbajt” każdego z nich zamieniła na pracę, wykonywaną z przyjemnością.

Na następnej stacji wsiadło do wagonu trzech mężczyzn. Nieco byli zawiani i usiadłszy, rozpoczęli głośną rozmowę, tak niezgodną z obyczajem.

– Wracają z pracy – powiedział Tanaka.

– Przecież jest w pół do pierwszej w nocy – zdziwiła się Yanka.

– Ich szef każe im spotykać się po opuszczeniu biura i iść na kolację, by mogli się dobrze poznać. Stworzą ściślejszy zespół dla lepszej pracy.

– Na pewno się polubili. – Uśmiechnęła się, widząc, że się obejmują. Szeptali sobie do ucha, pewnie się dogadali. „A więc tak wygląda naczelna zasada, takimi metodami działają właściciele firm. Męczący i nudny arbajt od rana do wieczora zamienia się w pracę, jeśli jest wykonywana z przyjaciółmi. Jakie to proste, jak skuteczne!” Nie miała jednak pewności czy jest to perfidny chwyt psychologiczny, czy uczciwe rozwijanie możliwości.

Kiedy pociąg się znowu zatrzymał, zauważyła przez okno pralnię. W dużym, oświetlonym wnętrzu stał przy stole mężczyzna pochylony nad stosem upranych koszul. Składał je powolnymi ruchami, bardzo dokładnie, wygładzając zagięcia i pracował tak, jakby to była pora lunchu i miał tylko kilka godzin do skończenia dniówki. Usiłowała odgadnąć czy jego nocna praca zamieniła się w arbajt wykonywany z musu i za pieniądze. Wykonywał każdy ruch perfekcyjnie, nie tracąc energii. Nie odgadła jednak czy ćwiczył swoją umiejętność, by stać się doskonalszym, czy musiał skończyć zadaną robotę.

Przypomniała sobie słowa Tanaki, który kiedyś wyjaśnił, dlaczego zajmuje się wolnym zawodem, organizując różne wydarzenia, co nieregularnie, ale przynosiło zarobek, pewnie z powodu jego pomysłowości i energii. Kiedy o godzinie siedemnastej wychodził z biura, trzęsły mu się łydki, gdyż wiedział, że szef oczekuje, żeby pozostał po godzinach. Za tę pracę nie należała mu się zapłata. Nazywano ją pracą niedokończoną, gdyż nie zdążył rzekomo zrobić tyle, ile się należy. Mógł więc się zastanawiać czy szef uważa go za opieszałego, czy może brakuje mu kwalifikacji i powinien obawiać się zwolnienia. Ze strachu rzucił tę robotę, gdyż była dla niego arbajtem.

Pociąg pędził w ciemności. Weseli mężczyźni wysiedli i wagon opustoszał. Usłyszała wówczas przeciągły dźwięk w oddali, wołanie przestrzeni. Odniosła wrażenie, że znajdują się w innym świecie, tajemniczym i nieodgadnionym, który cicho ją przynagla. Nadal nie wiedziała, jaką podjąć decyzję i odpowiedzieć Tanace na jego propozycję pozostania z nim w Japonii. Zgrani, mogliby robić jeszcze większy biznes, co przecież było interesujące i popłatne. Ten kraj i ludzie oczarowali ją, nie mogła się oprzeć zachwytowi. Już prawie podjęła decyzję na „tak”, ale coś ją wstrzymywało, jakaś maleńka rzecz, której nie umiała nazwać. Widziała tylko wesołych mężczyzn, którzy już wysiedli i pracownika pralni, i może medal, na który patrzyła Oka-san, ale to przecież drobiazgi, przeczucia.

Wysiedli na jednej z większych stacji. Stanęła oszołomiona i obróciła się wokół siebie. Hala była bardzo obszerna i jasno oświetlona. W kilka stron prowadziły tunele. W ich głębi pędziły pociągi. Wejścia do tuneli wyglądały jak czarne, przepastne jamy. Przypomniała sobie z dreszczem wizję, którą przesłał pan Watanabe do domu Jane. Wydawało się jej wtedy, że obraz jest dla niej przeznaczony. Nie miała jednak pewności. Trenowano dzieci, to one miały paranormalne umiejętności, a nie ona, zwykła asystentka organizatora, przyglądająca się z kuchni spektaklowi. Za pomoc w organizacji odpali jej procent. Dostanie zupełnie niezłe pieniądze. Będzie jednak zawsze osobą stojąca w przedpokoju. Każą jej poczekać w kuchni. Nie wypowie nigdy swojego zdania, bo przecież nie ona kieruje przedsięwzięciem. Wykona swą pracę dobrze, nawet świetnie, ale będzie to tylko arbajt. Pieniądze nie zapewnią radości, którą przynosi twórcze podejście do zadań, inwencja i wewnętrzny rozwój. Poczuła wstrząs zrozumienia, wszystko stało się oczywiste i uzasadnione.

***

Po kilku dniach urlopu, na jaki sobie pozwolili, siedziała w samolocie lecącym do Europy. Kiedy przelatywała nad Syberią, nie czuła bólu z powodu wygnanych rewolucjonistów. Martyrologia narodu skurczyła się do stronic podręcznika do historii i zapadła w głębię czasu. Ceniła dokonania przeszłości, ale uznała je za fundament, a nie za krzak róż, który kolczastymi gałęziami oplata jej ciało. Inny wielki naród wycierpiał tysiąckrotnie więcej.

Lecąc ponad Syberią, wypatrywała śladów Kanału Białomorskiego, zbudowanego w 1935 roku w ciągu dwudziestu miesięcy. Jego długość wynosiła 227 km, przy pracy zginęło 300 tysięcy Rosjan, pracujących na mrozie taczkami i łopatami. Każdy więc kilometr pochłonął ponad tysiąc istnień. Jego budowa pobiła jeszcze inny rekord: Kanał Sueski o długości 160 km budowano 10 lat. Życiorysy Rosjan osiedlonych na Syberii są jednakowe: podczas II wojny światowej walczyli z Hitlerem o wolność ojczyzny, pojmani jako jeńcy siedzieli w niemieckich obozach, po ucieczce z nich zamknięci do karnych łagrów koncentracyjnych, po wyzwoleniu pod koniec wojny w swoistą nagrodę – uwięzieni i potem zesłani na Syberię. Nie sposób opisać męczeństwa i wytrzymałości tego narodu.

Wypatrywała również śladu Listwianki nad Bajkałem, gdzie spoczywały kości setek japońskich jeńców, którzy pracowali po wojnie. Gdy któryś uległ wypadkowi, przysypywali go kamieniami. Żaden nie wyjechał. To Polak, Dybowski, badał to jezioro i dzięki jego pracy nie jest uważane za martwe. Miasto Czerski było z wysoka tylko punktem, ale tu mieści się Muzeum im. Jana Czerskiego, który opracował budowę geologiczną wschodniej Syberii, za co przyznano mu złoty medal od Cesarskiej Akademii Nauk w Sankt Petersburgu. W miejscowości Kołymskoje jest jego grób i obelisk, na który 25 stycznia 2003 roku została przymocowana przywieziona przez Romualda Koperskiego tablica pamiątkowa, odsłonięta w 110. rocznicę śmierci uczonego.

Dzieci ze szkoły upamiętniły to wydarzenie laurkami ze skóry renifera. Wielkie dla tej ziemi położył zasługi ten polski zesłaniec i uczony, szanowany tam dotychczas. Dzieci powiedziały, że jest im ciepło, gdyż to on pokazał im węgiel. Wobec wielkości męczeństwa Sybiraków Yanka zobaczyła właściwe proporcje cierpień swojego narodu, nawet tych w obozach koncentracyjnych podczas II wojny światowej, wiedząc, że na piętnaście lat przed Hitlerem łagry utworzono na Syberii. I nie było do nich nigdy bram. Tego nauczyła ją straszliwa Kołyma wraz z jej kopalniami, a od Japonii nauczyła się opanowania emocji. I poznawszy różnicę pomiędzy pracą i arbajtem, potrafiła jasno wytyczyć swoją drogę życia.

Usłyszała wiadomość podaną przez telewizję: tsunami zalało elektrownię Fukushima. Widziała zniszczone miasta, zwały przedmiotów nagromadzonych przez wodę, płaczących ludzi, którzy się wspierali i organizowali pomoc.

Cierpienie do niej dotarło. Było silne, lecz przypomniała sobie Syberię, którą właśnie minęli. Nie patrzyła poza siebie. I ból nie zmroził jej serca.

PALIMPSEST

Ktoś mi wykręcił ramiona do tyłu, ledwo mogłem wytrzymać ból. Czyjaś ręka przygięła moją głowę w taki sposób, że musiałem wyglądać przez okno. Patrzyłem w głębię kosmosu. Daleko w czerni coś błękitniało, mgła zawijała się, gęstniejąc i stając się spoista. Była to planeta, obracała się rytmicznie.

– Możesz sobie wybrać miejsce narodzin – powiedział groźny głos spoza moich pleców.

– Nie chcę, nie na tej planecie! – zaprotestowałem, ale moje ręce zostały podniesione, a ból wzrósł.

– Nie masz wyboru.

– Dlaczego?

– Przecież wiesz! No mów: gdzie?

Zamknąłem oczy, wiedząc, że planeta wciąż się obraca.

– Tutaj.

Pchnął mnie w plecy.

Poczułem ból, było ciemno. Tak mogła boleć tylko śmierć.

***

Wszystko zaczęło się od tego snu, o ile to rzeczywiście był nocny koszmar, bo widział sceny wyraźnie jak w rzeczywistości. Doznawał wrażeń fizycznych i odczuwał ból. Leżał wciąż w łóżku, usiłując sobie przypomnieć poprzednią rzeczywistość. Nic jednakże nie powracało do komórek pamięci: żaden fakt oprócz tego, który właśnie zobaczył.

Wyjaśniał jednak niewiele, tylko tyle, że żył kiedyś na innej planecie. Kazano mu siłą opuścić tamto miejsce i przenieść się na Ziemię. Wolno mu było wybrać jakąkolwiek, być może piękniejszą i ciekawszą, lecz żadnej nie mógł zobaczyć, gdyż strumienie łez zalały mu oczy. Powiedział, że tu chce się narodzić, gdyż właściwie było mu wszystko jedno, gdzie to się stanie. Kierowała nim rozpacz i nie dbał o to, gdzie się potoczy jego kolejne życie. Poza miejscem, skąd właśnie go wypychano, nic nie było godne pożądania. Dlaczego tak okrutnie i siłą wyrzucono go z macierzystej planety? Odpowiedź narzucała się jedna: uczynił coś tak okropnego, że nie mógł dłużej tam przebywać, usunięto go więc natychmiast.

Nie znał czynu, jaki tam popełnił, ani powodu, z jakiego ponosił karę. Chociaż wgłębiał się we własną pamięć, nie dostał żadnej odpowiedzi. Wie tylko tyle, że uczynił coś naprawdę strasznego i nie do wybaczenia. Takim więc jest potworem, że musiał zostać natychmiast usunięty ze swojej społeczności i nie mógł ani chwili dłużej w niej przebywać. Nie pamiętał, a powiedziano mu wyraźnie: „Przecież wiesz”. Nie wie, nie może sobie przypomnieć, musiał jednak żyć z tym workiem kamieni, z klątwą. Najmniejsza aluzja, drobna podpowiedź, a już wiedziałby, jak ma tutaj postępować, by zasłużyć na powrót. Nic jednak mu nie powiedziano, niczego nie ułatwiono, wprost przeciwnie. Powinien był jednak odgadnąć, dlaczego nie został uśmiercony, ale wybrano inny rodzaj kary. Musiał opuścić wszystko, cokolwiek było dla niego ważne, tego był pewien. Jednakże w tej zagmatwanej i trudnej sytuacji istniała pewna nadzieja: dostał przecież szansę, bo przecież nowe życie musi ze sobą przynieść jakieś dobro. Pewne jest tylko to, że znalazł się tutaj za karę.

Policzki miał wilgotne, pewnie płakał w nocy z żalu za życiem, które utracił. Bał się, że nigdy nie powróci w tamto miejsce, a bardzo tego pragnął. Nie umiał sobie teraz powiedzieć, z jakiego powodu nie jest to możliwe. Nie wiedział, dlaczego istnieje zakaz, odczuwał tylko z tego powodu ogromny ból i miał wrażenie straty nie do naprawienia. To był jednak tylko sen, może jakaś wizja, nie miała w sobie nic z prawdy. Wiedział tylko to, że był inny niż reszta ludzi, co zawsze go przygnębiało. A teraz jego stan odmienności jeszcze się pogłębił poprzez dziwaczne podejrzenie, że kiedyś przebywał na innej planecie i został na Ziemię zesłany za karę. Nie wolno mu w to uwierzyć, gdyż będzie mu jeszcze gorzej niż dotychczas.

Usłyszał głos matki, jak zwykle ostry i nieprzyjemny. Wrzeszczała z innego pokoju, ponaglając go i besztając, bo rzekomo zbyt marudził. Tak się zachowywała każdego ranka i pewnie przeklinałaby go przez cały dzień, ale wychodziła wcześnie do pracy i wracała późno. Musiała dużo pracować, to jakoś usprawiedliwiało jej zachowanie, miała ciężkie życie i wciąż się skarżyła na przemęczenie, wykonując prace, które były poniżej jej możliwości i godności, niemniej odczuwał przykrość, że tak źle go traktuje. Czasami odnosił wrażenie, że czyni to umyślnie.

Usłyszał trzaśnięcie drzwiami, wyszła, podniósł się więc z łóżka i poszedł do kuchni. Odczuwał głód, nie pozostawiła jednak nic gotowego do jedzenia, co mógłby pochwycić i ugryźć, by chociaż trochę oszukać pusty żołądek. Nie chciało mu się długo gotować czy przyrządzać skomplikowaną potrawę, zadowoliłby się płatkami kukurydzianymi zalanymi nawet gorącą wodą. W lodówce znalazł tylko zamrożone mięsiwo i ziemniaki, przyrządzenie zajęłoby chyba godzinę, a żołądek domagał się swoich praw. Napił się więc ciepłej wody, do której dodał zimnego mleka i wyszedł z domu. Jak zwykle szukał jakiegokolwiek zarobku, by móc wynieść się z domu i pozostawać choćby w połowie na swoim, to znaczy mieć skromny pokój i gotowe śniadanie każdego ranka. Czuł się jak niewolnik, przywiązany łańcuchem do tego miejsca. Ogniwa się zwiększały i wciąż ich przybywało, mógł więc chodzić jak niedźwiedź przywiązany do pala, jednak zawsze powracał. Uwolnienie stało się jego obsesją, dlatego tak uporczywie szukał zarobku.

Wychodził z domu i szedł do pierwszego automatu, które stały wszędzie. Dotykał ekranu i chciał przesuwać ikonki z ofertami, jednak prawie zawsze coś się blokowało. Kiedy tylko odsuwał rękę, ikony ponownie ustawiały się w szeregu. Nie znalazł żadnej oferty, nawet niczego nie zdołał odczytać. Chłopak, który podszedł i uruchomił szukanie, od razu trafił na coś odpowiedniego dla siebie i natychmiast się zarejestrował. Tak się działo niemal przy każdym automacie.

Aby ulżyć matce, korzystał z darmowego jedzenia. W olbrzymich marketach znajdowały się bary, zawsze pełne gości. Jedzenia było w bród, porcje z poprzedniego dnia wystawiali więc na stoliki umieszczone przy drzwiach. Przychodzili tu ludzie nocujący na ulicach. Kiedy on zajmował miejsce, zawsze się robiło obok niego pusto. Brali swoje porcje i bez słowa przenosili się na drugi koniec stołu, gdzie od razu zabierali się do jedzenia, pochylając głowę, żaden nawet nie rzucił na niego spojrzenia.

Tak działo się wszędzie. Nie wiedział, jak udawało mu się przeżyć kolejny dzień. Wyglądało to tak, jakby ktoś umyślnie czuwał nad tym, aby nie umarł z nędzy, ale również zawsze było mu równie ciężko.

Przypominał sobie swoje lata szkolne. I wtedy miał trudne dni. Zawsze znalazł się nauczyciel, który upodobał go sobie dla wywalenia własnych frustracji: wciąż mu docinał i wywoływał na środek klasy po to, by rzekomo przepytać go z bieżącego tematu, ale nie podobała mu się żadna odpowiedź, każdą komentował ostro lub zabawnie, a klasa wybuchała rechotem, by się przypodobać belfrowi. Kiedy tylko opuszczał mury szkoły, by pójść do domu, czyhała na niego grupa chłopaków, by go napaść. Nigdy mu się nie udawało ich pokonać, choć walczył z wściekłością. Nie miał przyjaciół, na przerwach stał sam pod ścianą.

Już w szkole udało mu się nazwać swój stan: był wyizolowany z całości. Wtedy nie wiedział jednak, z jakiego powodu. Nie dostrzegał w sobie żadnej winy, uważał, że jest przeciętny i tacy jak wszyscy. Niczym się nie wyróżniał, nikomu więc nie zagrażał, powinien być lubiany. Było odwrotnie, chociaż nie doznawał szczególnej wrogości, oprócz chłopaków z lat dziecinnych traktowano go tak, jakby w ogóle nie istniał, lecz był czymś w rodzaju wydrążonego miejsca w przestrzeni. Na jego drodze leżały co krok kamienie, nie potykał się o nie, ale bardzo utrudniały mu życie. Dopiero dzisiejszej nocy zrozumiał, że jest banitą, został wyrzucony ze swojej społeczności. Ta izolacja przeniosła się na to życie. Błąkał się, odbijał od jednego ramienia do drugiego, odpychany, niegodny ludzkiego spojrzenia. Wiedział, dlaczego matka tak się zachowuje, wciąż źle go traktując, wrzeszcząc i utrudniając mu każdą chwilę. Rozumiał, dlaczego miał tak okropne dzieciństwo, z jakiego powodu był bity i czemu przyciągał do siebie najgorszych nauczycieli.

Tylko niedawno spotkała go chwila szczęścia. Wracał do domu późną nocą, gdyż udało mu się znaleźć pracę w magazynie sklepu. Panowała bezchmurna pogoda. Podniósł głowę i zobaczył niebo usiane gwiazdami. Jakże było ich wiele, wisiały jedna obok drugiej i bardzo mocno świeciły. Zachwyciło go piękno tej granatowej kopuły i ten blask, doznał wrażenia ogromu. I chociaż do nieba było tak bardzo daleko i nie znał nawet nazw, poczuł z nimi silną więź. Stał z podniesioną głową, czując, że jest gdzieś indziej. Dopiero pod długiej chwili zauważył, że nieopodal stoi grupa ludzi i tak samo wpatruje się w niebo, niektórzy z nich nawet mieli lornetki. Nie zdecydował się do nich podejść, obawiając się, że się nie odezwą lub po prostu odejdą. Jednak to oni do niego podeszli, zrobili kilka kroków, pokonując odległość, a idąc, milczeli. Tak samo bez słowa stanęli obok niego, a właściwie otoczyli go, starając się go jednak nie dotykać. Odniósł wrażenie, że nie czynią tego z odrazy lub niechęci, lecz z szacunku czy może nawet podziwu.

Wreszcie odezwał się jeden z nich, starszy, wysoki mężczyzna, którego uznał za przywódcę grupy.

– Bardzo ci dziękujemy, że pozwoliłeś nam stać w twoim pobliżu. Wiemy, kim jesteś. Nie wierzyliśmy, że właśnie nas to spotka, bo ludzie uważają nas za fantastów, my jednak wiemy swoje i teraz mamy dowód.

– Zostałeś zesłany – odezwała się jedna z kobiet. – A to jest dla nas wielka nadzieja.

– Nie jesteśmy sami na świecie – powiedziała inna. – Kosmos stał się ciepły, pulsuje życiem. Odczuwamy wielką radość.

– Kiedy powrócisz do swoich, powiedz im o nas, stworzymy kosmiczną rodzinę.

Nie mógł im wyznać prawdy. Jakże zawiódłby ich nadzieje, mówiąc, że Ziemia jest miejscem, gdzie został zesłany, by odbyć karę. Stał więc i milczał.

– A teraz odejdziemy – powiedział mężczyzna. – Żeby nie sprawiać ci kłopotu. Przyrzekamy, że nie będziemy podglądać jak odlatujesz, tym bardziej, że chcemy cię zachować w pamięci takim, jakiego teraz widzimy.

I jakby na niewidzialny znak wszyscy jednocześnie się odwrócili i zeszli ze wzgórza, żadne z nich nie powiedziało słowa więcej. Kiedy znikli w ciemności, podniósł ramiona i tak stał chwilę, ale przecież nigdzie nie odleciał.

To było pewnej niedzieli, kiedy matka zaatakowała go z wyjątkową furią.

– Czy grzebałeś w moich papierach?

– Dlaczego miałbym to robić?

Nie odpowiedziała oczywiście, tylko zaczęła go krzykliwie obwiniać o swoje ciężkie życie. Rozumiał, że po śmierci ojca musiała pracować na dwóch etatach, by opłacić świadczenia. Nie pomagał jej w żaden sposób, a przecież bywały w tym domu obiady i ciepłe posiłki.

A wtedy powiedziała coś, co bardzo go zaciekawiło i odtąd nie dawało mu spokoju.

– Myślałam, że chciałbyś się dowiedzieć, jak umarł.

Nic więcej nie powiedziała i wyszła do pracy. Być może od razu zacząłby przeglądać jej szuflady, zaciekawił go jednak program w telewizji, gdyż mieli na ścianie szkło, które odziedziczyli po poprzednich lokatorach.

Pokazywano reportaż z terenu: na wzgórku stali milczący ludzie, którzy obserwowali niebo, niektórzy mieli lornetki i wpatrywali się w gwiazdy. Kamera została skierowana na dziennikarza, który idąc sobie swobodnie, jak to było w modzie, opowiadał o dziwnych sprawach. „Ostatnio powstają jak grzyby po deszczu grupy nazywane Watchers. Obserwują nocne niebo i patrzą na gwiazdy. Pytaliśmy ich, czego tak wypatrują? Odpowiadali nam, że są pewni istnienia życia na innych planetach. Co więcej, twierdzą, że tamci niczym się od nas nie różnią. Zetknęliśmy również z osobami utrzymującego, że są wśród nas, mieszkają, mają swoją codzienność, nawet rodziny. Dotarła do nas również szokująca wiadomość o spotkaniu z taką osobą, jak ją nazwać? Kosmita? Oczywiście, nie. Urodził się na Ziemi, a jego rodzice, przynajmniej jedno, również są ludźmi. Mamy świadków, którzy twierdzą, że spotkali taką istotę”. Kamera teraz pokazała grupę, z którą się spotkał, przewodził im ten sam mężczyzna, który z nim rozmawiał. Opisał dokładnie wydarzenie, w którym nie było przecież nic dziwnego.

– Po czym pan go poznał? – zapytał dziennikarz.

– Wyglądał jak każdy z nas, ale jest obcym, to się po prostu wie. Kiedy stanęliśmy obok niego, od razu uzyskaliśmy pewność, że on się tylko urodził na Ziemi.

– Odczuwaliście jakieś promieniowanie? – badał dalej dziennikarz. – Sensacje, ciepło czy przeciwnie: chłód?

Mężczyzna pokręcił głową.

Dziennikarz, widząc, że nic już z niego nie wyciągnie, a program mu się wali, odwrócił się twarzą do kamery.

– Następnym razem, kiedy spotkacie człowieka, który jest nie stąd, ale stamtąd. – Kamera pokazała gwiaździste niebo. – Od razu włączcie licznik promieniowania.

Program się skończył, a on siedział nieruchomo. To jego pochodzenie wszystko wyjaśniło: niechęć kolegów, którzy nie chcieli się z nim zadawać w szkole, irytację nauczycieli i dzikie ataki chłopaków. To z tego powodu nie mógł znaleźć pracy, jego obecność w jakiś sposób odpychała ludzi czy też wywoływała w nich coś, czego nie mogli nazwać, chcieli tylko jednego: aby się nie zbliżał. Był inny i ludzie to wyczuwali. Nagle uświadomił sobie coś ważnego i to dało mu cień nadziei: przecież odpychały go również maszyny. Nie mógł uruchomić żadnego automatu, plątały się ikonki: elektronika była wrażliwa na niego, na to coś, co miał w sobie, a czego nie umiał nazwać.

Poczuł ogromną ekscytację i wyszedł szybko z domu, by wypróbować swoje umiejętności i udowodnić sobie, kim jest naprawdę i co potrafi. Stanął przed najbliższym automatem, pokazującym atrakcje turystyczne, miejsca warte zwiedzania, muzea i restauracje.

– Pokaż inne – pomyślał.

Skupił swoją wolę i patrzył intensywnie w jeden punkt, a właściwie gdzieś dalej, głębiej, poza systemem i poprzez serwery.

– Inne miejsca. – Skupił się jeszcze bardziej.

Wiedział, że jego świadomość się rozjaśnia. Leciał gdzieś bardzo daleko, czując jednocześnie twardość ziemi pod stopami. Wciąż się oddalał i nie chciał się oglądać za siebie.

I nagle uznał, że jest tam, gdzie chciał się znaleźć. Czuł teraz, że już nie jest przywiązany łańcuchem, jedno ogniwo pękło i zsunęło się z jego nogi. I znalazł się już tam i czuł się naprawdę wspaniale, Nie widział miejsc, ale przecież wcale nie o to mu chodziło.

Spotkał nagle przyjaciela, wiedział, że nim jest, choć nie pamiętał imienia. Tamten zatrzymał się na jego widok i stał, otwierając szeroko oczy, gdyby je oczywiście miał, bo wszystko toczyło się na zupełnie innym poziomie.

– Wróciłeś? – zapytał przyjaciel. – Ależ to niemożliwe! Nigdy dotąd nic takiego się nie zdarzyło. To przecież na przekór wszystkim zasadom. – Zamilkł i zastanawiał się przez chwilę. – Jeżeli rzeczywiście tego dokonałeś, to znaczy, że oskarżenie ciebie było niesłuszne, no, powiedzmy: przesadne.

– Wiem, że wyczerpaliście wszystkie możliwości – odpowiedział. – Dlatego oskarżyliście mnie fałszywie.

Przyjaciel opuścił głowę.

– Ale zrozum – rzekł przepraszającym tonem. – Gdyby nie ta zasada, wszyscy bylibyśmy zagrożeni. Uznaliśmy więc, że lepiej jest przyjąć tę metodę, żeby uratować całość, tracąc pojedyncze jednostki. Musimy zsyłać naszych na Ziemię, gdyż inaczej byśmy wyginęli, a tam następuje odnowienie naszego życia.

– Mogliście pozostawić mi chociaż trochę nadziei, uchylić furtkę. Chodziło mi tylko o to, żebym nie czuł się jak oskarżony.

Przyjaciel podszedł bliżej.

– A jak inaczej chciałbyś odbywać tę karę? Przecież nigdy byś się nie zgodził ani na opuszczenie wspólnoty, ani też na trudy nowego życia i pustkę w duszy, a w umyśle brak wszelkich wyjaśnień.

– Czy kara musi być aż tak straszna?

– Sam widzisz, że nie ma innego wyjścia.

– A co będzie, jeżeli nie zaakceptuję tej metody?

– Byłbyś pierwszym.

– Od kiedy?

– Od początku wydarzeń.

– A więc te wszystkie opowieści o strefie kary i przekraczaniu poszczególnych zakresów mają się okazać prawdą?

– One są prawdą – powiedział przyjaciel.

– Skąd ci wiadomo? – zapytał z gniewem.

– My tu stąd wszystko widzimy, rozumiemy i możemy poruszać się poprzez czas.

– Domagam się, aby mój pobyt na Ziemi został skrócony.

– Czy na pewno? Nie wiesz chyba, czego się domagasz.

– Wracam – powiedział z wielką pewnością siebie.

Stał znowu przez automatem, ale kiedy się rozejrzał wokoło, wszystko wyglądało inaczej. Nagle zrozumiał i zaczął biec co sił do domu. Zauważył jednak, że czyni to znacznie wolniej niż zazwyczaj i po krótkiej chwili zabolały go kolana. Zaczął dyszeć ze zmęczenia i kiedy dopadł do drzwi domu i oparł się o nie ręką, odczuwał wyczerpanie. Otworzyły się i stanął na progu. Było pusto. Wszędzie wisiały gęste i ciemne pajęczyny, odsunął je ręką. Poszedł kilka kroków do przodu, wciąż odgarniając pajęczyny. Matki nie zastał. Zrozumiał, gdzie jest, ale tam nie pójdzie, przynajmniej teraz, zresztą to nie ma sensu.

Już miał opaść na fotel, czując wielkie znużenie, gdy przypomniał sobie jej zapytanie: „Czy grzebałeś w moich papierach?” Dopiero teraz zrozumiał sens tych słów. Nie zdarzało się między nimi naruszanie prywatności, nie otwierali listów, choć niewiele ich przychodziło, tylko urzędowe, tym bardziej więc ów rzekomy zarzut był aluzyjny. Miał to zrobić przed wyjściem z domu, rano, kiedy tylko poszła do pracy, to znaczy wiele lat temu, kiedy jeszcze żyła.

Wysunął szufladę w jej komodzie, bo mało mieli mebli, matka o nic nie dbała, niczego nie chciała, tylko wciąż pracowała. Zdziwił się bardzo, gdyż szufladę wypełniały wycinki z gazet i czasopism. Mówiły o rozwoju osobistym, o możliwości zrobienia kariery i zdobycia fortuny. Obawiał się jednak, że wcale tych tekstów nie czytała, może raz, a potem odkładała na jakiś inny okres, kiedy nadejdzie dla niej czas sprzyjający, by się zająć własnym życiem. Takie dni jednak nigdy dla niej nie nadeszły. Zrobiło mu się żal matki, poczuł nagle, że z jej życiem została związana wielka tajemnica. Życie jej dzieliło się na dwa pola: pierwsze pełne pragnień i marzeń, a potem to drugie, kiedy wszystko się zmieniło, poszło w innym kierunku, życzenia zostały odłożone na bok, wlała się inna treść. Stał chwilę, zastanawiając się, a potem rozrzucił wycinki z czasopism i zaczął porównywać daty. Z początku nie chciał wierzyć, więc układał je jeszcze raz jak wachlarz. Zgadzało się: punktem granicznym, linią odcinającą okazała się data jego narodzin. Wydarzenia się dzieliły na dwa obszary: sprzed jego narodzin, kiedy miała pragnienia i marzenia i potem – pole białe i puste, niczym niewypełnione. Patrzył na te ruinę kobiety, załamanie i zniszczenie, wieżę, która upadła, i zrobiło mu się przykro. Nie wiedział jednak, dlaczego tak się stało, najczęściej bywa przecież inaczej: narodziny syna stają się nowym i pięknym okresem życia kobiety.

Zanim powkładał wycinki do szuflady, włożył rękę głębiej, by sprawdzić, czy coś tam jeszcze jest i jego palce natknęły się na teczkę z tektury. Wyciągnął ją, choć czuł, że nie powinien jej otwierać, ale teraz to nie miało znaczenia. Wiedział, że narusza poważną zasadę, ale skoro zaczął i dowiedział się tak wiele, musiał poznać całą prawdą o jej życiu i, jak wierzył, swoim własnym. Nie chciał, by znowu dręczyły go sny i aby się budził z twarzą zalaną łzami, tęskniąc za miejscem, gdzie był szczęśliwy.

Otworzył tekturową teczkę i jak się spodziewał zawierała ważne, osobiste dokumenty. Jego metryka, metryka matki, ale nic na temat ojca, jakby nigdy nie istniał. Mówiła przecież, że umarł, powinien więc tu leżeć akt zgonu. Stał bardzo zamyślony i jeszcze raz wsunął rękę na samo dno szuflady. Znalazł zaklejoną kopertę, na której nic nie zostało napisane, wiedział jednak, że list, jeżeli jest wewnątrz, został dla niego przeznaczony. Było to coś w rodzaju wyznań i umowy, które napisała jego matka.

„Powiedzieli mi, że będę miała syna. Nie powinnam się jednak nigdy dopytywać, kto jest jego ojcem, gdyż on nie istnieje na Ziemi. Syn zostanie mi zesłany, a właściwie będzie przebywał tutaj, odbywając coś w rodzaju kary. Jego życie okaże się tak ciężkie, jak tylko zdoła unieść. Tak ma być, gdyż tak zostało zaplanowane i postępujemy według odwiecznej reguły. Syn został oskarżony, jednak jest to pozorne, chodzi o to, aby zmusić go do banicji na Ziemię. Musi cierpieć tutaj, gdyż pozbywamy się w taki sposób istnień na naszej planecie. Bez takiego zesłania, bez tej kary czy też czyśćca nie istniałaby w naszym świecie wymiana istnień, nie powstawałyby miejsca na nowe byty, wreszcie przestalibyśmy istnieć w ogóle. Nie może się jednak starać powrócić do nas, gdyż nie ma powrotów, istnieje wyłącznie droga do przodu, co oznacza przemianę i postęp, nie wolno nikomu zakłócać tego cyklu wielkich przemian”.

Odłożyłem list na miejsce. A więc zakłóciłem cykl, wyciąłem z przestrzeni czasu dwa życia. Dokąd mam teraz iść?

***

Ktoś mi wykręcił ramiona do tyłu, ledwo mogłem wytrzymać ból. Czyjaś ręka przygięła moją głowę w taki sposób, że musiałem wyglądać przez okno. Patrzyłem w głębię kosmosu. Daleko w czerni coś błękitniało, mgła zawijała się, gęstniejąc i stając się spoista. Była to planeta, obracała się rytmicznie.

– Możesz sobie wybrać miejsce narodzin – powiedział groźny głos spoza moich pleców.

GWIAZDECZKA

Zaskoczył ją, kiedy spała z ramionami rozrzuconymi na niebieskiej kołdrze. Wpadł właśnie przez okno strychu i stanął, przyglądając się, jak światło złociło jej rzęsy i jasne włosy. Otworzyła oczy i usiadła, obciągając sukienkę na kolana. Ziewnąwszy, przeciągnęła się, przechylając głowę raz na jedno, raz na drugie ramię. Różowe podniebienie jak u kotka bardzo go zdziwiło.

Chłopak był czarnowłosy, kaskada ciemnych pasm spadała mu na oczy. Przez mięśnie jego szczupłego ciała przebiegały wciąż drżenia.

– Uciekałeś? – zapytała.

Skinął głową, był zmęczony.

– Znowu wielka obława. Niebo warczy od maszyn, ulice krzyczą ochryple oddziałami strażników porządku, podkute buty miażdżą kamienie bruku.

– Chyba wiesz, jaki dzisiaj dzień? – raczej stwierdziła niż zapytała. – Nadzwyczajny, jedyny w roku.

– Toteż nie można pokazać takich jak my. – Pokiwał głową. – Dlatego trzeba nas wyłapać jak robactwo.

– Jakie masz defekty?

– Trzecia grupa – odpowiedział.

– Poddali cię badaniom?

– Jak wszystkich, no i zaklasyfikowali do gatunku HD.

– Homo Defectus – powiedziała ze smutkiem. – Nie masz szans.

– Chcieli nas objąć opieką. Mówią, że to dla naszego dobra. Nie będziemy poza społeczeństwem i dadzą nam jeść codziennie.

– Nie chcesz?

– Muszę być wolny! – powiedział z mocą. – Choć głodny, ale nie za kratami, nie w szeregu na apelu w szarym ubranku.

– Tylko tyle może społeczeństwo zaoferować takim jak my.

– A ty się nie boisz?

– Jestem poza zakresem. – Uśmiechnęła się lekko. – Nie potrafią mnie zaklasyfikować.

– Jakie masz defekty?

Uśmiechnęła się znowu i popatrzyła gdzieś w górę.

– Nie mam żadnych.

– A więc dlaczego musisz się ukrywać?

Jej oczy zatoczyły koło, ograniczając przestrzeń, wycinając kawałek z całości.

– Wokół mnie panuje cisza. Nigdy nic się nie wydarza. – Śmiała się znowu bezgłośnie. – Jestem zbyt leniwa.

– A przecież panuje zasada użyteczności.

– Próbowałam pracować, to było przerażające miejsce, pilnowali nas strażnicy.

– Jak więc uciekłaś?

– Nie wiem, właśnie przez tę przestrzeń. – Znowu objęła ją oczami. – Ona się robi nieruchoma.

– Spotykasz naszych?

– Nie mogą przekroczyć bariery.

– Jesteś więc wciąż sama? – Przysunął się bliżej.

– Muszę ciągle spać, bo inaczej przestrzeń zaczyna się poruszać, pędzić i zgrzytać, a to sprawia mi ból.

– Czuję, że kryjesz jakąś tajemnicę związaną z twoim pochodzeniem.

Ziewała, kładąc się na niebieskiej kołdrze i zamykając oczy. Uświadomił sobie nagle, że nie słychać warczących maszyn, choć widział je na niebie, ustał łomot podkutych butów, mimo że strażnicy nadal biegli.

Zbudziła się dopiero wieczorem i usiadła na kołdrze, przeciągając się, a potem, znowu ziewnąwszy kilka razy, powiedziała, że pójdą na plac do centrum. Przestraszył się, słysząc tę propozycję.

– Czyżbyś nie pamiętała, jaki dzisiaj jest dzień?

Kiwnęła niedbale głową, jakby to jej wcale nie obeszło, a przecież Porozumienie, kiedyś zawarte, zepchnęło ich do klasy ludzi naznaczonych i gorszych. Tego dnia zaczęło się ich nieszczęście i trwało bez końca.

– Na placu jest szczególnie niebezpiecznie! – Usiłował ją zatrzymać słowami.

– Musimy znaleźć jedzenie.

Miasto świeciło i migotało niby gigantyczna klatka na robaczki świętojańskie. Strażnicy już przestali szukać takich jak oni, musieli się zwrócić ku innym zadaniom. Przygotowywano wielki piknik z okazji rocznicy Porozumienia. Na wielkim placu w centrum miasta paliły się lampy.

Chłopiec zauważył, że nie było cienia, by się ukryć. Ustawiono trybuny z bateriami mikrofonów. Ekipy telewizyjne ustawiały się w najlepszym miejscu do robienia zdjęć. Na czterech rogach placu stały estrady koncertowe i technicy robili próby kolorowych świateł, czasem tnąc laserem ciemne niebo. Muzycy stroili instrumenty, panował dziki jazgot. Na zapleczu nakładali na twarz charakteryzację, garderobiani ubierali ich w kostiumy. Plac obrzeżały drewniane stoły ustawione na solidnych krzyżakach, podobne do wałów obronnych, z artylerią butelek i zasiekami półmisków. Waliły tu rozgadane tłumy, śmiejąc się, ludzie zadowoleni z siebie na tym najlepszym ze światów, podnieceni jak zwierzęta czekającym ich żarciem i możliwością wyhasania się w tańcu. Nadjeżdżały lśniące auta z wytwornymi paniami i dżentelmenami w drogich garniturach.

Kiedy plac zapełnił się podrygującym tłumem i zapalono jeszcze więcej reflektorów, rozpoczęły się przemówienia wśród cichego szumu kamer.

– Oto obchodzimy rocznicę Porozumienia – mówił dryblasowaty wojskowy w białym mundurze. – Zapanowała zgoda, lecz biada tym, którzy próbują wyłamać się z jedności. Rozdepczemy obcasami każdy buntowniczy kraj.

Potem w świetle reflektorów stanęła specjalistka od opieki systemowej i przypomniała wszystkim, że są bezpieczni jak w ramionach matki. Nie muszą się troszczyć o byt, otrzymują odzież, żywność i leki za darmo. Przemawiali potem kaznodzieje odpowiedzialni za spokój duszy i społecznicy, którzy rozwiesili przed oczami słuchaczy sieć podobną do pajęczej, lecz wysnutą ze stalowych nitek. Oplatała wszystkich ludzi od momentu poczęcia do zgonu. W kolejności stopniowania prestiżu produkowali się reprezentanci pomocowych instytucji, wszechogarniających i szczelnych. Rzekomo przerabiały nieudaczników na ludzi o olśniewającym uśmiechu. Brawom nie było końca.

Słysząc te zapewnienia, dziewczyna i chłopak stojący w ciemności przytulili się do siebie ze strachu. Znali to ciasne imadło instytucji, lecz im udało się umknąć. Pamiętali jednak innych nieprzystosowanych, ogłupionych chemią, poddanych wiwisekcji nazywanej terapią: umierali latami, mając wzrok utkwiony w światło i wolność za zakratowanym oknem.

Chłopak drżał i chciał uciekać.

– Nie bój się, bo twój strach przyciąga strażników.

Szanowni państwo właśnie skończyli przemówienia i odjechali samochodami, zaczynała się zabawa dla ludu. Na ścianach domów rozbłysły ekrany, pojawiły się sceny filmów grozy i zbrodni, by wyciągnąć na wierzch skryte emocje i pragnienia. Na estrady wbiegli piosenkarze, światła szalały, a tłum wył do rytmu. Alkohole stały w butelkach i w kadziach, z których czerpano chochlami. Pożerano olbrzymie kawały mięsiwa. Dziewczyna wzięła ze stołu trochę chleba i warzyw. Usiedli z boku w ciemności, jedząc powoli i przyglądając się oszołomionym, bardzo już szczęśliwym ludziom.

Nagle zajechały po cichu auta ze strażnikami, wyskoczywszy, rozbiegli się, by rozdzielać bójki, które sprowokują. Z nieba zlatywali młodzieńcy na swych kosztownych maszynach, by doznać szczególnych wrażeń. Tuż przed chłopcem rąbnął o ziemię pojazd w kształcie łuski. Wygramolił się z niego rosły młodzian o imieniu Herros, porządnie już pijany. Jego czerwony skafander przyciągnął strażników, gotowych takim ludziom zawsze pomagać. Dwóch wzięło go pod pachy i prowadziło delikatnie, lecz on rozepchnął ich na boki pijackim, przesadnym ruchem ramion i kołyszącym się krokiem poszedł w stronę wielkiej kadzi piwa, by pić i poklepywać po plecach przedstawicieli niższych sfer.

Trzeci strażnik stanął w rozkroku, opierając ręce na biodrach. Jego potężne bary niemal rozdzierały koszulę. Zatrzymał się przed dziewczyną, siedzącą na opróżnionej już beczce i przewróconej dnem do góry. Za beczką krył się przerażony chłopak, który ukucnąwszy, osłaniał głowę ramionami.

– Dlaczego nie jesteś pijana, mała? Nie obchodzisz święta? – zapytał groźnie, wyciągnąwszy pałkę

Na tle zupełnej czerni siedziała dziewczyna w jasnej sukience i dyndała rytmicznie białymi nogami w sandałach. Strażnikowi się wydało, że wokoło nie ma świata i wszystko ucichło. W pustym kloszu ciemności siedzi dziewczyna. Nie patrzy na niego, jest nieruchoma. Nagle sandał uderzył o deskę beczki

Stuk.

Strażnik drgnął. Wydawała mu się wyjątkowo biała i czysta, jakby wyrzeźbiona w zestalonym świetle.

„Ona nie jest stąd!”, pomyślał.

Stuk sandałka o beczkę.

Wszystko stoi, a on sam nie może się poruszyć, nie ma woli, aby wykonać jakikolwiek ruch, stoi i patrzy. Dwaj jego koledzy właśnie wracali, krzyknęli na niego, zacisnął powieki, wstrząsnął się i to go uratowało. Odwrócił się i odszedł kołyszącym się krokiem w pustym świecie, który go przerażał.

Chłopiec wyszedł z ukrycia, nie widział jednak, co się wydarzyło.

– Chodźmy stąd – powiedziała dziewczyna. – Widziałam nad morzem pusty dom.

W jej głosie brzmiał smutek.

– Musi się wydarzyć – dodała.

Przemykali się poprzez miasto, szalejące i nieprawe, by istnieć poza nim, lecz ono tego właśnie nie mogło znieść, stanowili bowiem zaprzeczenie jego porządku, dowód niesłuszności Porozumienia.

Dom stał na skale wiszącej już ponad brzegiem morza białego od światła księżyca. Widok wydał się chłopcu straszny i nie wiedział, dlaczego przyszła właśnie w to miejsce.

– Co się ma wydarzyć? – zapytał.

Nie usłyszała, stojąc na brzegu skały, patrzyła na wodę, która się nie poruszała. Chłopiec odniósł wrażenie, że obejmowała to miejsce w posiadanie, a moc płynąca od potęgi morza wnikała w jej ciało i zamieniała się w białe światło.

Potem weszli do domu, gdzie wiało chłodem po ludziach, którzy dawno odeszli. Zaprowadziła go do pokoju, gdzie na ścianach wisiała kolekcja broni i długo wpatrywała sie w ostry sztylet ze srebrną rękojeścią. Była smutna i poważna, ale jeszcze nie wiedziała wszystkiego.

Kiedy się położyli w wielkim łożu, Herros nadal pił piwo na placu, mimo że był już zupełnie pijany. Jego czerwony skafander odcinał się od marnej odzieży tańczącego tłumu. Ktoś rzucił ostre słowo, usłyszał śmiech, więc się odwrócił od nich i poszedł kołyszącym się krokiem na parking, by wziąć sobie pojazd, jaki mu się spodoba, pewny, że właściciel nie będzie robił problemów, a rodzice zapłacą.

Kiedy gramolił się do kabiny, jego poczynania śledził strażnik, którego mięśnie rozpierały koszulę. Tym razem nie trzymał pałki, lecz skaner, śledzący i zapisujący tor lotu. Czynił to, by go chronić.

Maszyna leciała równo i – gdyby zawierzył urządzeniom – z pewnością dotarłaby na sateloidę, gdzie mieściła się posiadłość jego rodziny. Herros jednak miał duszę chłopca i bardzo chciał stać się mężczyzną. Wciąż tego próbował, kiedy nie patrzyły drwiące dziewczyny. Oparł dłonie na konsoli, nagle się przestraszył, że zabłądził i nigdy nie trafi do domu. Gdyby dowiedziały się o tym te duże dziewczyny zjeżdżające na nartach z gór lub opalające się na plaży, popatrzyłyby z politowaniem. Palce zadrgały i opadły na ikonki, ciemność na ekranach zawirowała. Stracił przytomność i runął na skałę nad morzem.

Dziewczyna zobaczyła to przez sen i westchnęła. Pojazd leżał na brzegu skały tuż nad morzem, które teraz było niespokojne, jakby chciało zagarnąć łup. Drzwiczki były wyłamane, a ciało zwisało przez próg. Herros miał ranę na głowie. Kiedy wyciągnęli go z wysiłkiem i położyli na skale, maszyna runęła w wodę. Uklękli obok olbrzymiego chłopaka, rana okazała się powierzchowna. Przytaszczyli go z wysiłkiem do domu i siedzieli obok łóżka, przypatrując się, jak powraca do przytomności.

– Uciekajmy! – prosił chłopak. – Nic mu nie będzie. Zresztą zawiadomimy straż.

Potrząsnęła przecząco głową.

– Nie wie, że miał wypadek ze swojej winy. Nie wiemy, co pamięta i co powie, by bronić siebie.

Milczała chwilę, a potem dodała:

– Tacy jak my zawsze są obwinieni.

Przez następny dzień i noc Herros przyglądał się, jak kochają się na plaży czy w pustych pokojach. Zza drzwi patrzył na ich nagie ciała na łóżku i nie mógł zrozumieć, dlaczego wszystko jest takie naturalne i oczywiste. Myślał wciąż o dziewczynach. Spotykał je na przyjęciach: siedziały na fotelach, mierząc go wzrokiem, kiedy do nich podchodził po lśniących posadzkach. Nie wiedział, co powiedzieć, kiedy się już zbliżył, a one podnosiły twarz oczekująco. Potem się podnosiły, by odejść, patrząc się w ścianę przed sobą.

Nocami roił, że posiada taką rosłą i silną. Rozrywa na niej suknię, słucha jęków zachwytu. Udało mu się kiedyś zaciągnąć jedną z młodszych dziewczyn do motelu. Była drobna i wyglądała niewinnie, więc wmawiał sobie, że brakuje jej doświadczenia i spełni jego wymagania. Zbytnie jego podniecenie, zaledwie jej dotknął, spowodowało, że się wyładował, a to ją rozwścieczyło. Skoczyła do drzwi, zamknęła je, a klucz wyrzuciła przez okno, mówiąc, że musi ją zaspokoić. Giął się w jej ramionach, ona go beształa i wydawała rozkazy, miękł, coraz bardziej zrozpaczony i niezręczny. Rankiem klucz się znalazł. Upudrowała się i zaciągnęła zamek spódnicy. Usłyszał zgrzyt klucza od zewnątrz, szum motoru i został sam w pokoju, waląc pięściami w poduszkę. Nigdy więcej nie próbował, a jego potrzeby wzrastały. Patrząc na tych dwoje, zapytywał siebie, dlaczego tak się męczy. Zapragnął tej dziewczyny w krótkiej sukience. Musiał się pozbyć chłopca, zastanawiał się, jak go zabić.

Wieczorem przybyli strażnicy, by go zabrać i odstawić do domu.

– To on! – krzyknął Herros, wskazując na chłopca i dotykając ręką rany na głowie.

– Mam cię nareszcie! – wrzasnął strażnik w obcisłej koszuli. – Nie wyjdziesz już zza krat.

Chłopiec drżał przerażony, a umięśnione ramię strażnika wyciągnęło się ku niemu i obcęgi jego palców zacisnęły się mu na gardle. O, na pewno wolałby nagłą śmierć niż więzienie. Dziewczyna skoczyła i sztylet przeciął tętnicę na szyi strażnika. Palce się poluźniły, chłopiec się osunął i zanim zareagowali, dziewczyna zepchnęła go do morza i skoczyła za nim. Wody się zamknęły, morze było ciche i nieruchome, co bardzo zdziwiło strażników.

Kiedy wszyscy odjechali, jakaś ręka wyniosła chłopca z wody na plażę. Leżał na piasku, oddychał i odzyskiwał siły, patrząc w niebo. Pojawiła się na nim nowa gwiazda i patrzyła na niego. Nagle odszedł od niego cały jego strach i pęd. Przestrzeń wokoło, kiedy ogarnął ją oczami, stała się cicha i bezpieczna. Gwiazda patrzyła z góry, kiedy się podniósł i odszedł.

PUBLICYSTYKA

KONTROWERSJE

Czy człowiek może postępować w życiu dobrze, kierując się rozumem? Czy jest zdolny do samodzielnego działania? Za głoszenie takich poglądów ich autor był prześladowany. Atakowany, podnosił się. Więziony, uciekał. Zawsze głosił prawo człowieka do rozumu.

Prześladowano go przez całe życie. Nigdy nie wybaczono. Kiedy umierał, rozsyłano po Europie potępiające listy. „Heretyk, spalić”. Nie znalazł łaski ani wybaczenia.

Jego ciało wybłagała kobieta, która kochała go całe życie mimo zakazu. Była żoną i matką jego syna, mimo że nie miał prawa jej poślubić ani kochać. Ciężko zapłacił za wielką namiętność. Został zaskoczony we śnie. Banda najemnych zbirów pozbawiła go tej części ciała, która była powodem grzechu. Lecz nigdy nie przestali żywić do siebie uczucia gorącej miłości. Kiedy umarł, ta wspaniała kobieta opuściła klasztor. Czy możemy wyobrazić sobie podróż: jego w skrzyni, wyboistą drogę, ją na koniu, parę osób służby, lasy i dużo czasu na rozmyślania.

Kim był ten człowiek? Filozofem. Nazywał się Piotr Abelard. Wiek XII. Uważano, że Bóg kieruje człowiekiem. Jesteśmy przyzwyczajeni do schematycznego obrazu średniowiecza: zastój nauki, powszechna pobożność i wstrzemięźliwość płciowa, a dopiero w XVI wieku odrodzenie filozofii, studia nad antykiem.

Spójrzmy na obrazy: bogate stroje, namiętne twarze, radość zmysłów. I w życiu umysłowym panowało bogactwo. Ustalano zasady filozoficzne, dumą i honorem było nazwać się filozofem.

Urodził się we Francji w roku 1079. Mając lat piętnaście rozpoczął wędrówkę po miastach, szukając dobrych szkół i nauczycieli. Paryż był kwitnącym ośrodkiem kultury, zwanym „Atenami Północy, różą świata”.

Biblię uznano za księgę uczącą moralności, toteż komentowano wersety. W sporach interpretacyjnych decydował autorytet, czyli cytat z dzieł Ojców Kościoła. Pamiętamy o pięćset lat późniejszą Monachomachię: Krasickiego, wyśmiewającą „uczoną głupotę” dysput mnichów.

Piotr wdał się w dysputę ze swym nauczycielem, Wilhelmem. Obnażył jego głupotę, zwyciężył w dyskusji, stał się – mówiąc językiem współczesnym – idolem szkoły. Zyskał wroga na całe życie.

Był sławny i prześladowany, więc umknął pod opiekę króla. „Wyczuł bluesa”, król walczył z biskupami, starając się o wzmocnienie pozycji, Abelard był naturalnym sojusznikiem. Pomogli mu możnowładcy (sponsorzy!), otworzył własną szkołę w Melun. Słuchały go tłumy studentów, sypało się złoto, a wróg knuł spisek.

Miasta kwitły, handlowano z Arabami. Kupcy i wtedy wiedzieli, na czym można zarobić, toteż do skórzanych sakw wrzucali naukowe dzieła Wschodu oraz filozofów starożytnych. Nadawanie praw mieszczaństwu, by wzrastało w siłę i przeciwstawiło się władzy biskupów, leżało w interesie króla.

Piotr przenosi się do Laon w Ile de France. Miasto miało silną radę, kupiło sobie prawa, „góry srebra poszły na zaspokojenie chciwości biskupa”. Lecz prawa im cofnięto, wybuchł otwarty bunt, na ulicach trwały walki. Mieszczanie znaleźli się wśród sprzecznych potęg. Świat był pełen szalonych i kłębiących się interesów. Bunt stłumiono, mieszczan ścięto, lecz myśl, pragnienie wolności przetrwało. W tym mieście Abelard ośmiesza kolejnego „uczonego głupca”, Anzelma.

Świat nauki, tabuny doktorów wbiły w umysły, że człowiek nie może pojąć Biblii, to oni muszą mu ją objaśniać. Abelard udowodnił, że rozum może ją pojąć. Skandal i zagrożenie dla interesów. Uczeni okazali się zbędni, przez Europę gruchnął śmiech. Tego nie można przebaczyć, za to trzeba zabić. I tak się stało.

Kolejny jego ruch to podcięcie władzy feudałów. Abelard nowocześnie przetłumaczył list Apostoła Pawła do Rzymian, inaczej ujmując fragment o pochodzeniu władzy od Boga. To zdanie uzasadniało nienaruszalność władzy, któż porwie się na taki autorytet? Abelard udowodnił na podstawie listu św. Pawła, że posłuszeństwo dla władzy wynika z pożytku. Mieszczaństwo podchwyciło tę nowatorską ideę. Władza nie pochodziła już z przymusu, ludzie poddają się jej dobrowolnie dla własnych korzyści. Idźmy dalej w tym rozumowaniu: jeśli opieka feudała nie przynosi korzyści, można wypowiedzieć umowę, czyli się zbuntować. Takimi tekstami zachłystywała się ówczesna Europa. Abelarda prześladowano z energią, rzekomo mącił w głowach, nadal szermuje się sloganami i hasłami, broniąc własnego interesu.

Piotr wdaje się w dyskusje filozoficzne, ośmiesza kolejnych utytułowanych. Telewizji przy tym nie było (za zrozumiałych względów, było na nią za wcześnie), lecz debatę toczono publicznie. Studenci i gawiedź na ulicy głośno drwili z pokonanego. Był profesorem, pisał dzieła, a tymczasem jakiś młodzik obalił jego karierę, odarł z szacunku.

Piotra słuchają tłumy studentów, cieszy się sławą wielkiego filozofa. Wtedy wkracza w jego życie kobieta. Jest piękna. Jej urodę sławi „Poemat o róży”, a kultura literacka i umysłowa budzi podziw. Przewyższa Piotra znajomością języków, włada greką. Ma na imię Heloiza. Na prośbę wuja Piotr uczy ją filozofii, są sami i wciąż razem. Wkrótce przestaje pisać wykłady, a zaczyna układać pieśni. Cała Francja śpiewa o tej miłości, wuj ich przyłapuje, Piotr ucieka przez okno. Pannę wuj więzi w domu, lecz tajemnicę widać – Heloiza jest w ciąży. Piotr wykrada ją i co koń wyskoczy wysyła do swej siostry do Bretanii. Tam rodzi się syn. Wuj szaleje z wściekłości.

Piotr, który był nie tylko odważnym filozofem, ale i dzielnym mężczyzną, zachowuje się nadzwyczaj szlachetnie. Pragnie poślubić Heloizę. Lecz ona odmawia, wykazując się większą szlachetnością. Czy możemy sobie wyobrazić jej sytuację? Wszak była zhańbiona! Mimo to nie dbała o opinię świata. Wiedziała, że małżeństwo jest końcem kariery naukowej Piotra. Następuje wymiana listów. To są dzieła, można z nich czerpać nie tylko wzory pięknego pisania, ale miłości. Listy, tym będą żyć do śmierci. Ugina się pod wolą Piotra, godząc na cichy ślub i utrzymanie faktu w całkowitej tajemnicy.

Po ceremonii udaje się do jedynego bezpiecznego miejsca, do klasztoru w Argenteuil. Wuj rozgłasza o ślubie i nasyła zbirów, kastrują Piotra. Był rok 1119.

Potem rozpoczęła się wędrówka Abelarda po klasztorach. Gdziekolwiek się pojawił, zyskiwał sławę, studentów i kolejnego wroga. Sądzono go, zjechali się dostojnicy na synod. Piotr sądził, że wygłosi mowę i się obroni. Co było przedmiotem oskarżenia? Kościół uważał, że trzy osoby Trójcy Świętej to trzy osoby, które tworzą jedną w sposób trudny do zrozumienia. Piotr odrzucał realne istnienie bytów urojonych jako niezgodnych z rozumem. W sądzie, czyli na synodzie, nie dopuszczono go do głosu. Uznano za heretyka, miał szczęście, że nie został spalony. Lecz stało się coś równie strasznego, kazano spalić jego traktaty filozoficzne. Tłumiąc gniew i łykając łzy, wrzucał książki w ogień. Na rynku panowała śmiertelna cisza. Potem zwykli ludzie, gawiedź i studenci ponieśli jego myśl i sławę w świat. A on o kijku zaczął przemierzać Europę, idąc do Rzymu, szukając sprawiedliwości w Stolicy Apostolskiej. Jego wrogowie wysłali gońców konno, wyprzedzili go, w listach oskarżyli heretyka.

Abelard dotarł do klasztoru w Cluny.

– Zostań tu, bracie – powiedział Piotr Czcigodny, opat klasztoru, widząc zmęczone nogi wędrowca. Znał sławę filozofa. Usłyszał, że udręczony prześladowaniami, którzy chcą go uczynić heretykiem, idzie szukać sprawiedliwości.

– Zostań tu, bracie – powtórzył opat.

Abelard umarł w Cluny, Heloiza wybłagała ciało.

A teraz nauka moralna w stylu tamtej epoki, czyli wyjaśnienie celowości artykułu. Rozwiń, samodzielnie rozumując, temat: „Jakie korzyści intelektualne i prawne przyniesie ludzkości walka z autorytetem i utartymi poglądami”?

DZIEŃ, KTÓRGO NIE BYŁO

Jak powstał kalendarz

Nie należy podawać, że jakiś sławny człowiek urodził się piątego października 1582 r., gdyż w historii świata tego dnia nie było. Nie istniały również następne, a więc szósty, siódmy i ósmy aż do piętnastego, gdyż zostały urzędowo wycięte z czasu, co uczyniono na polecenie papieża Grzegorza XIII. Dlaczego? Musiał to uczynić z powodu pewnego uczonego, zabawiającego się dokładnymi wyliczeniami. Znacie pewnie takie typy, co to wyliczą do czwartego miejsca po przecinku i jedna dziesięciotysięczna jest dla nich powodem do zmiany historii. To jeszcze nic! On w dodatku miał manię pisania ważnych pism urzędowych. Toteż pewnego feralnego dnia przy śniadaniu (po mszy) papież i wszyscy biskupi w Europie znaleźli przy swych talerzach rulon pergaminu. „Niniejszym zawiadamiam”, pewnie pismo zaczynało się inaczej, połowę strony zajmowały tytuły oraz korne wyrazy szacunku, niemniej jednak u samego dołu widniało czarno na białym, że święta Wielkanocne nie przypadały wtedy, kiedy ogłosił Sobór. Różnica była rażąca. Sobór podał pewną datę, obroty ciał niebieskich wyznaczyły inną. Kiedy więc Zbawiciel urodził się lub zmartwychwstał?

Czy to znaczy, że – mówiąc bardzo delikatnie – najważniejsze osoby na świecie mijają się z prawdą? Nikt nie śmie głośno pomówić szacownych osób o brak wiedzy. Międzynarodowa reputacja, powaga oraz szacunek instytucji mogłyby runąć z tak błahego powodu. Bo jeśli czcigodne zgromadzenie myli się w tej dziedzinie, może w innych również albo i we wszystkim. I ta straszna katastrofa filozoficzno-prestiżowa mogłaby się zdarzyć z powodu tysięcznych części sekundy wliczanej w miarę czasu, czyli 0,0078 dnia.

Przyjrzyjmy się naszemu kalendarzowi, do którego jesteśmy przyzwyczajeni. Wydaje się nam prosty i posługujemy się nim bez kłopotu. Ale czy naprawdę jest wygodny? Aby obliczyć czas, musimy posługiwać się wydrukowanym kalendarzem, bo jak odgadnąć liczbę dni roboczych w miesiącu? Nie możemy użyć kalendarza z poprzedniego roku. Czy wiemy bez zaglądania, w jakim dniu tygodnia rozpocznie się następny miesiąc i czy Wigilia przypadnie znowu na piątek? Miesiące są nierówne, kwartały mają dziewięćdziesiąt, dziewięćdziesiąt jeden lub dziewięćdziesiąt dwa dni, a pierwsze półrocze liczy sto osiemdziesiąt jeden lub sto osiemdziesiąt dwa dni, drugie natomiast sto osiemdziesiąt cztery. Nasz kalendarz jest kłopotliwy w użyciu i niedoskonały.

Dlaczego więc zginęły tamte październikowe dni? Z powodu konieczności zreformowania kalendarza nazwanego juliańskim, a wprowadzonym przez Juliusza Cezara i uznawanym za łatwy i przyjemny w użyciu. Rzymianie liczyli w sposób dziwaczny i dla nas trudny, lecz gdybyśmy zapytali pierwszego nosiwodę na rynku: „Kiedy będą idy (ważne święta)?”. Odpowiedziałby natychmiast: „Dziewiętnastego przed kalendami”. Łatwością liczenia pobiłby nas na głowę, gdyż musielibyśmy wyciągnąć kalendarz, by sprawdzić, wodząc palcem wzdłuż rządków cyferek oznaczających kolejne dni miesiąca. W dodatku daty byłyby zapisane cyframi rzymskimi!

Jak więc liczyli? Pierwszy dzień każdego miesiąca w Rzymie to kalenda. Grecy tego słowa nie mieli, toteż powiedzenie „Ad calendas graecas” oznacza „na greckie kalendy”, czyli nigdy (wszyscy twierdzą, że to oznacza „do greckiego kalendarza” – Czytelniku, rozstrzygnij sam). Piąty dzień miesiąca w Rzymie to nona. Wobec tego dzień czwarty to (?) –oczywiście wigilia nony. Jak nazwiemy dzień trzeci? To bardzo łatwe – oczywiście trzeci dzień przed nonami. Idy obchodzono trzynastego dnia miesiąca. Jak powiedzieć „czternastego”? To logiczne – „dziewiętnaście przed kalendami”. Spróbuj umówić się z Rzymianką na randkę!

Zanim Juliusz Cezar sprowadził z Egiptu greckiego astronoma Zosigenesa, w kalendarzu panował naprawdę poważny bałagan. Astronom musiał wpierw ustalić długość roku. Czyżby to sprawiało kłopoty? (Ustalił na trzysta sześćdziesiąt pięć i 1/4 doby, różni się od słonecznego o dziesięć minut i czternaście sekund. Po czterystu latach różnica wynosi trzy doby.) Ile czasu więc trwa rok?

Długość roku znali starożytni Majowie, Egipcjanie i Babilończycy. Nie warto wspominać o Chińczykach, którzy wiedzieli wszystko i wynaleźli proch, ani o starożytnych mieszkańcach Wysp Brytyjskich, szczycących się swym kromlechem w Stonehenge, kalendarzem sprzed tysięcy lat.

„Koń, jaki jest, każdy widzi”, napisał nieszczęsny Benedykt Chmielowski w „Nowych Atenach”, narażając się na śmiech potomnych i zarobiwszy sobie tym genialnym stwierdzeniem na pamięć. Każdy wie, czym jest rok – okres czasu pomiędzy jednym a drugim przejściem Słońca przez punkt wiosennego zrównania dnia z nocą. Liczy sobie trzysta sześćdziesiąt pięć dni, przepraszam – dób, przepraszam – średnich dób – z małym naddatkiem. Doba to okres upływający pomiędzy przejściem Słońca przez ten sam południk, czyli dwadzieścia cztery godziny (teoretycznie). Doba dobie nierówna. Skąd się biorą nierówności?

Te wszystkie kłopoty z obliczeniami pojawiły się z powodu zbyt wścibskich osób, czyli uczonych. Kopernik uważał, że Ziemia krąży po orbitach kolistych. Taki świat byłby bardzo piękny i geometryczny, lecz w tę harmonię wdarł się dysonans, a ten brzydki dźwięk brzmiał Kepler. Od paru setek lat uznany za wielkiego uczonego. Lecz kiedy żył i tworzył nowatorskie teorie, burzące myślowe stereotypy, utrudniało mu jak tylko się dało, a to prześladowaniami religijnymi, a to koniecznością opuszczenia uniwersytetu, a on wciąż obserwował niebo i słuchał tajemniczej muzyki niebiańskich sfer. Walnęło się go po kieszeni, żył w ciągłym niedostatku, z biedy układał horoskopy bogaczom, budując lunetę i wciąż obliczał niewidzialne pola niebios. Czy to przez nią zobaczył elipsę, po której Ziemia krąży wokół Słońca?

Kopernik ruszył Ziemię, a Kepler ją popchnął, toteż kiedy jest blisko Słońca, pędzi jak szalona, lecz w najdalszej pętli elipsy – zwalnia. To właśnie z tego powodu doby są nierówne. Do obliczeń przyjęto więc tak zwaną średnią dobę. Różnica pomiędzy najdłuższą i najkrótszą dobą wynosi zaledwie pięćdziesiąt jeden sekund.

Aby stworzyć kalendarz należało jeszcze obliczyć długość roku. Już w 4241 r. p.n.e. Egipcjanie stwierdzili, że wynosi 365,25 dnia. Dane te bardzo niewiele się różnią od rzeczywistych. Obserwowali Syriusza, czyli gwiazdę Sopted, jak mówią Grecy – Sotis. Kapłani egipscy prowadzili obserwacje w mieście On, w jednej z najstarszych stolic. Grecy nazwali to miasto Heliopolis. Tam właśnie ułożyli pierwszy na świecie kalendarz. Dzielił się na dwanaście miesięcy po trzydzieści dni, co daje w sumie trzysta sześćdziesiąt dni. Brakowało około pięciu dni. Obliczyli również, że ponowne wyrównanie rachuby czasu kalendarzowego z astronomiczną nastąpi po tysiąc czterystu sześćdziesięciu jeden latach wyznaczanych przez Syriusza – Sotisa. Aby początek roku nie wędrował po kalendarzu, wydłużyli rok kalendarzowy o jeden dzień co cztery lata. Lecz to nie pomogło, różnice pomiędzy rokiem słonecznym a kalendarzowym wciąż się powiększały. W 238 r. p.n.e. Ptolemeusz III musiał dorzucać co cztery lata już sześć dni. Niestety czas nadal mijał. Oficjalnie obowiązywał kalendarz Ptolemeusza, lecz powszechnie posługiwano się innym, kalendarzem boga Tota.

To jeszcze nie koniec zabaw z kalendarzem. Czy rok może mieć więcej niż trzysta sześćdziesiąt pięć dni? O ile? Istniał w historii świata rok, który miał aż czterysta czterdzieści pięć dni.

A to dlatego, że w czasach Juliusza Cezara różnica pomiędzy kalendarzem a czasem astronomicznym wynosiła dziewięćdziesiąt dni, toteż władca zlecił grupie astronomów reformę kalendarza. Dopiero wtedy zaczęły się schody, było wciąż za dużo dni. Ale od czego jest się władcą absolutnym w demokratycznym państwie? Nakazano rozparcelować dni, czyniąc to bardzo prosto: do lutego roku poprzedniego dodano dwadzieścia trzy dni, pozostałe sześćdziesiąt siedem dorzucono do ostatniego miesiąca. To był rok 46 p.n.e., który liczył aż czterysta czterdzieści pięć dni.

Rok kalendarzowy pozostawał jednak dłuższy od słonecznego o 0,0078 dnia, co wynosi jedenaście minut i czternaście sekund. Różnica jednego dnia powstaje po stu dwudziestu ośmiu latach. Ile lat minęło od 46 p.n.e. do wieku XVI i jakie powstały różnice? Kiedy wypadała Wielkanoc? Łatwo obliczyć, różnica wynosiła całe dziesięć dni. Data świąt nie zgadzała się z uchwałą Soboru Nicejskiego z 325 r. Powaga Kościoła została zachwiana, toteż reforma kalendarza była sprawą palącą.

Już w XV wieku wykryto skandal, ukazał go publicznie astronom niemiecki Jan Regiomontanus. Ogłosił, że w ciągu ostatnich sześćdziesięciu lat data świąt wielkanocnych została źle obliczona aż trzydzieści razy. Sprawa oczywiście natychmiast doszła aż przed oblicze papieża, toteż Sykstus IV polecił temu astronomowi dokonanie reformy kalendarza. Niestety śmierć była szybsza niż obliczenia.

Za pontyfikatu Leona X skandal wybuchł z nową siłą, toteż V Sobór Laterański z 1512 roku zwrócił się do najsławniejszych uniwersytetów, nie omijając Krakowa, z poleceniem zreformowania kalendarza. Nie było to łatwe. Uczeni reformowali, wysokie komisje sprawdzały wyniki. Dopiero komisja powołana przez papieża w 1576 roku przyjęła projekt Alojzego Lilio. Zadziwiająco nowoczesny i demokratyczny był sposób podejmowania decyzji. Projekt przesłano do konsultacji, dopiero po pozytywnych opiniach papież wydał dnia 21 marca 1582 bullę. To właśnie w tym słynnym dokumencie skasował dni począwszy od 4 października. Był to czwartek. Po nim następował piątek – ale już 15 października. Zniknęło jedenaście dni.

Kalendarz mamy doskonały, jest dłuższy od roku astronomicznego tylko o dwadzieścia sześć sekund. Kiedy powstanie różnica jednego dnia? Za 3 360 lat. Ale to nie nasze zmartwienie. W jaki dzień tygodnia wypada Wigilia, czy aby nie w piątek? Trzeba zajrzeć do kalendarza. Istnieją propozycje reform, co cztery lata nasi potomkowie mieliby dwa dni bez daty. Trzeba żywić nadzieję, że właśnie wtedy nie urodzi się dociekliwy astronom, który będzie liczył różnice do wielu miejsc po przecinku i wysyłał memoriały, domagając się korekty o tę jedna dziesięciotysięczną sekundy, która czyni tak wielką różnicę.

CZY MOŻNA SKLONOWAĆ HITLERA?

Klonowanie to nowe słowo z dziedziny nauki zwanej genetyką. Polega na wyprodukowaniu nowego osobnika, na przykład człowieka, jeśli posiadamy choćby jedną komórkę. Wystarczy usunąć jądro i włożyć inne. W taki sposób dr Ian Wilmut wytworzył owcę Dolly w Roslin Institute w Edynburgu. Kiedy ta wiadomość obiegła świat, zaczęto wysuwać obawy, że władcy każą klonować samych siebie. Kreślono przerażające obrazy kobiet klonujących dzieci oraz oficerów produkujących żołnierzy taką metodą.

Czy istnieją pożytki wynikające z genetyki, czy raczej należy spodziewać się najgorszego? Obecnie genetyka ratuje gatunki ginących zwierząt. Już ocalono ostatnie siedem czarnych drozdów. Stworzono program naukowy zmierzający do ochrony niedźwiadków koala. Monitoruje się brunatne niedźwiedzie w Parku Narodowym w USA. Planuje się dokonać zmian genetycznych w komarach roznoszących krwawą febrę. Co roku hospitalizuje się w Tajlandii 300 000 dzieci. Nakłady na leczenie pochłaniają ogromne sumy, a skutek jest niezadowalający.

Istnieje możliwość zastąpienia niektórych genów zwierzęcych – ludzkimi. Budzi to przerażenie. Podaje się możliwości wyprodukowania potwora, czyli człowieka-tygrysa, będącego maszyną do zabijania. Takie pomysły możemy umieścić w powieściach fantastycznych. Produkcja człeko-zwierząt byłaby bardzo kosztowna i mało przydatna.

Obecnie jednak szczepi się ludzi na zwierzętach takich jak krowy lub świnie. Uczonym chodzi o to, aby krowy produkowały mleko, będące lekarstwem na poważne choroby. Japońscy uczeni podejmą wkrótce próby klonowania krów i świń w celu wyhodowania zwierząt o określonych cechach użytkowych, które będą trwałe. Otrzymamy zdrowe i chude mięso, pozbawione na przykład cholesterolu. Eksperyment odbędzie się z uniwersytecie w Osace, a patronują mu ministerstwa rolnictwa, leśnictwa, rybołówstwa oraz finansów. Yukio Tsunoda, rzecznik zespołu naukowego, powiedział, że zostanie zastosowana podobna metoda, jakiej użyli brytyjscy uczeni dla wytworzenia owcy Dolly. Serię eksperymentów zaplanowano na pięć lat. Mamy nadzieję, że wkrótce otrzymamy nowy typ naturalnych lekarstw.

Istnieje już żywność modyfikowana genetycznie. Świat obiegły protesty działaczy Green Peace oraz farmerów. Nie zdajemy sobie sprawy z tego, że ludzie zawsze ingerowali w naturę. Czynili to metodami, jakie były dostępne w danej epoce. Zużywamy rezultaty ich pracy, nawet o tym nie wiedząc. Truskawki nie występują w naturze, lecz są sztucznie wyhodowane. Dorodne jabłka powstały z dzikich o małych rozmiarach i kwaśnych. Gęsta pszenica jest wynikiem działania człowieka. Te odmiany wytworzono metodą szczepień i krzyżówek. Uznano ją za naturalną, wszyscy się do nich przyzwyczaili.

Obecnie wynaleziono nową metodę krzyżówek genetycznych. Umożliwiają szybsze dokonywanie zmian i na większą skalę. Duża liczba ludzi domaga się kotleta na obiad, genetyka może zapełnić talerze.

Największe nadzieje budzi leczenie bezpłodności. Jeszcze niedawno wielkie opory wzbudzało sztuczne zapłodnienie. Pierwszą osobą powstałą z zapłodnienia pozaustrojowego była Susan Brown. Jej urodziny wzbudzały dyskusje nawet teologiczne, pytano, czy takie istoty mają duszę. Obecnie metoda jest powszechna i spory oraz obawy wygasły. Być może sztucznie wzbudzono nową falę przerażenia, pytając o możliwość sklonowania bardzo złych ludzi, jak Hitler. Mówiono o masowej produkcji ludzi. Obecnie potrzeba łożyska dla dojrzewania zarodka. Wszystkie próby sztucznego skonstruowania tego organu całkowicie zawiodły. Kobiety będą nadal rodzić dzieci, tradycyjnymi – należy powiedzieć – metodami. Modyfikacje genetyczne przyniosły, jak dotychczas, więcej pożytku niż szkody.

WYWIADY

I BÓG STWORZYŁ MAŁPĘ

Wywiad z Michaelem A. Cremo, autorem światowego bestselleru „Zakazana archeologia” (Wydawnictwo „Arche”).

Wierzymy, że Bóg stworzył człowieka, jednak Charles Darwin stwierdził, że pochodzimy od małp. Zakorzeniona teoria okazuje się nie mieć dowodów.

W 1859 r. Darwin opublikował dzieło „O powstawaniu gatunków”, ukazujące jak jeden gatunek zwierząt rozwijał się z drugiego. Świat wstrzymał oddech, wszyscy byli ciekawi czy nauka wykaże, że zajmujemy wyjątkową pozycję w świecie zwierzęcym, siedząc na górnym szczeblu drabiny bytów? „Nie, to śmieszne, niemożliwe”, zareagowano, gdy w 1871 r. w swym dziele „O pochodzeniu człowieka” napisał: „(…) człowiek jest potomkiem włochatego, ogoniastego zwierzęcia czworonożnego, prawdopodobnie o nadrzewnym trybie życia, zamieszkującego obszar Starego Świata” (czyli Europy i Afryki).

E.P.: Jakimi wówczas dysponowano dowodami naukowymi?

Michael Cremo: Świat nauki mógł się poszczycić dwiema czaszkami neandertalczyków o niepewnym datowaniu, pochodzącymi z terenu Niemiec i Gibraltaru.

E.P.: Czyżby neandertalczycy byli naszymi przodkami?

Michael Cremo: Uważano ich za naszych praojców aż do momentu, kiedy wykopano starszy od nich szkielet człowieka.

E.P.: Czyżby od początku wprowadzania teorii dowody mylnie interpretowano?

Michael Cremo: Oddajmy głos geologowi dr Virginii Steen-McIntyre, która powiedziała: „Nie zdawałam sobie sprawy, jak wiele jest danych i stanowisk prehistorycznych, które nie pasują do współczesnych koncepcji o ewolucji ludzkiego gatunku”.

E.P.: Czyżby to ta sama uczona, która padła ofiarą darwinistów z tytułami?

Michael Cremo: Tak, gdyż znaleziono liczne dowody w postaci skamienielin interpretowanych jako potwierdzające łagodnie wznoszącą się linię ewolucji człowieka od prymitywnych form zwierzęcych aż do Homo sapiens sapiens.

E. P.: W myśl zasady – jest teoria, znajdzie się dowód?

Michael Cremo: Udało się jednak wyrysować linię genealogiczną naszego gatunku.

(prezentuje tabelę)

E.P.: Wygląda logicznie, wręcz elegancko, wszystkie elementy do siebie pasują. Obraz idealny.

Michael Cremo: Takie właśnie były teorie dziewiętnastowieczne. Wizja świata pozytywistów była spójna. Brakuje wyjaśnień, gdzie, kiedy i jak z Homo Habilis powstał Homo Erectus, a z niego współczesny Homo sapiens sapiens, mimo to większość paleoantropologów zgadza się z poglądem, że tylko w pełni ludzkie istoty pojawiły się w Nowym Świecie (w Ameryce) może 12 000 czy 25 000 lat temu, jednakże wcześniejsze stadia miały kolebkę w starej Europie i Afryce. Do dziś istnieje wiele luk w hipotetycznym zapisie skalnym dotyczącym pochodzenia człowieka.

Przełom zaczął się dopiero od znaleziska dokonanego przez Eugene Dubois. Odkopał skamieniałości okrzyknięte „człowiekiem jawajskim”, datowane na 800 000 lat.

E.P.: W tym słupie milowym ewolucji i koronnym dowodzie znajdowano nieścisłości, delikatnie mówiąc. Dubois pracował na zlecenie potężnej fundacji finansującej jego poszukiwania, leżące w ich żywotnym interesie.

Michael Cremo: Większość publikacji dotyczących ludzkiego gatunku jest prezentowana w pompatyczny sposób. Jedną z takich publikacji jest praca W. E. Le Grosa Clarka, profesora anatomii na Uniwersytecie w Oxfordzie i Bernarda G. Campbella, adiunkta na Wydziale Antropologii University od California w Los Angeles – „The Fossil Evidence of Humam Evolution” („Dowody kopalne ewolucji człowieka”). Przedstawili imponującą tabelę, która ukazuje znaleziska Homo erectus (człowieka jawajskiego). Odkrycia te są szeroko wykorzystywane do potwierdzenia poglądu, że człowiek rozwinął się z małpy człekokształtnej.

E.P.: Zestawiono tam kości jednego szkieletu z czaszką innego, dokonując swobodnej – czytaj „pasującej do teorii” – rekonstrukcji.

Michael Cremo: Połączono kości udowe, znalezione w trzydzieści lat po odkryciu Dubois, które znajdowały się w Holandii, w porzuconej skrzyni ze skamieniałościami. W dodatku zlekceważono ostrzeżenie uczonego, stwierdzającego, że metryczki zaginęły. Oświadczył również, że nie odnalazł tych kości osobiście, a miejsce ich odkrycia jest nieznane.

E.P.: Jednak wspomniani uczeni uznali szkielet za „niezbity dowód” i dokonali precyzyjnej rekonstrukcji. Od tego czasu zaczęto pracowicie zatykać dziury, znajdując jak na zamówienie dowody dowodzące etapów „prostowania się człowieka”. Stąd te okrzyki radości obiegające cały świat co pewien czas: „Znaleźliśmy brakujące ogniwo”! Pamiętam, jak zafascynowała mnie historia „Lucy”, pramatki Ewy. Przypominam sobie tytuły prasowe, atmosferę ekscytacji…

Michael Cremo: Miało to miejsce na terenie Etiopii, w Hadarze w regionie Afaru. Richard Leakey przybył tam na zaproszenie Donalda Johansona, który znalazł interesujące kości szczęki. Badaczowi towarzyszyła matka, Mary Leakey oraz żona, Meave. trzydziestego listopada 1974r. Johanson zauważył na powierzchni ziemi odsłonięty fragment kości ramienia. Kiedy obaj rozejrzeli się wokoło, zobaczyli rozrzucone kości, które należały do tego samego hominida. Zaczęli skakać i krzyczeć z radości w ponad czterdziestostopniowym upale. W ten właśnie sposób uczcili dokonanie niezwykle znaczącego odkrycia.

E.P.: Skąd wzięło się imię „Lucy”?

Michael Cremo: Tego wieczoru Johanson i jego współpracownicy zorganizowali przyjęcie, a w obozowych głośnikach ekspedycji grzmiała ciągle piosenka Beatlesów „Lucy in the sky”. Od tego tytułu znaleziony hominid płci żeńskiej został ochrzczony „Lucy”.

E.P.: O wiek Lucy nie śmiem zapytać…

Michael Cremo: Przy pomocy różnych metod datowania: paleomagnetycznej, potasowo-argonowej oraz pomiaru efektów promieniotwórczego rozpadu innych pierwiastków określono, że Lucy liczyła sobie 3 500 000 lat.

E.P.: I to od niej pochodzą wszystkie piękne współczesne panie?

Michael Cremo: W roku 1975 Johanson powrócił do Hadaru z fotografem „National Geographic”, który zrobił rodzinne zdjęcie odnalezionych kości, będących pozostałościami aż trzynastu istot: mężczyzn, kobiet i dzieci, pochodzących z tego samego okresu.

E.P.: Pozbierano pogubione rodzeństwo Lucy, a darwiniści uzyskali kolejne ogniwo dowodzące słuszność ich teorii…

Michael Cremo: Takie stanowisko prezentował z początku Johanson, jednak okazało się, że w Hadarze mieliśmy dwa rodzaje australopiteków.

E.P.: Jest to kolejny dowód przeczący jednej wspólnej linii genealogicznej, ukazującej sposób prostowania się „inteligentnej małpy”. Jak wybrnęli z impasu naukowcy, często – jak się okazuje – zmieniający opinie po dokładnym przyjrzeniu się „dowodom”?

Michael Cremo: Zgodzono się, że hominid z Hadar prezentuje nowy gatunek, toteż nazwali go Australopithecus afarensis, który dał początek dwóm liniom genealogicznym hominidów. Pierwsza doprowadziła do wytworzenia masywnych australopiteków, druga poprzez ogniwa Homo habilis i Homo erectus do powstania Homo sapiens.

E.P.: Nagle się okazało, że mieliśmy w przeszłości porządnie rozkrzewioną rodzinkę i nie wiadomo wcale, kto był czyim tatusiem, a gdzie włączył się jakiś lokaj w miejsce nieobecności jaśnie pana, czyli – neandertalczyk? O ile wiem znalezieni ojcowie „Pierwszej Rodziny” byli bez głowy?

Michael Cremo: W skamieniałościach z Hadaru nie było kompletnej czaszki osobnika Australopitek afarensis, jednakże ją zrekonstruowano.

E.P.: Było to coś w rodzaju operacji kosmetycznej?

Michael Cremo: Zużyto szczątki czaszek, fragmenty dolnej i górnej szczęki oraz niektóre kości twarzy kilku osobników należących do „Pierwszej Rodziny”. Zrekonstruowana czaszka wyglądała jak pochodząca od „małej samicy goryla”, mimo to nie spowodowała wybuchu sporów naukowych.

E.P.: Co bardzo dziwne, gdyż ten portret rodzinny w istocie rzeczy niewiele ma wspólnego z człowiekiem. Z pierwszej damy, Lucy, pozostało tylko imię.

Michael Cremo: Jej obrócony ku górze staw łopatkowy wskazywał, że wykorzystywała najprawdopodobniej ramiona do wspinania się na drzewa. Kręgosłup A. afarensis posiadał punkty przyczepu bardzo silnych mięśni barków i pleców. Zakrzywione kości palców świadczyły o mocnym uchwycie ręki. Stopa Lucy również posiadała zakrzywione palce przydatne do chwytania się gałęzi. Z pewnością jej wizerunek, jako istoty znajdującej się na ewolucyjnej drodze do powstania człowieka, uległby w tym momencie zachwianiu. Nawet uznając, że Lucy mogłaby rozwinąć się w ludzką istotę, nadal musimy utrzymywać, iż cechy anatomiczne tego australopiteka przedstawiono niezgodnie z prawdą w celach propagandowych. Wielu innych uczonych dowodziło, że materiał geologiczny z Hadaru reprezentuje nawet trzy gatunki. W obrębie naukowej społeczności nie ma więc, jak dotąd, jednomyślnego poglądu, jakie naprawdę były australopiteki. Niektórzy widzą w nich przodków ludzkiego gatunku, inni tę opinię odrzucają.

E. P.: Tymczasem nieopodal przechadzali się w tym samym czasie prawdziwi ludzie, idąc na bosaka po ciepłym popiele.

Michael Cremo: Mary Leakey odkryła w Laetolii w północnej Tanzanii wiele tropów łap zwierząt i ślady stóp. Zostały odciśnięte w warstwach popiołu wulkanicznego, wydatowanych metodą potasowo-argonową na 3 500 000 do 3 800 000 lat. Uczona pisała: „Tak bardzo przypominały ślady współczesnego człowieka, że aż trudno uwierzyć, iż odnaleziono je w tak starych tufach wulkanicznych”.

E. P.: O ile wiem odnaleziono również typowe ślady małpy z silnie odgiętym kciukiem o długich palcach i okrzyknięte jako praludzkie.

Michael Cremo: Na zastrzeżenia uczonych, wykazujących sprzeczność istniejących jednocześnie ludzkich i małpich przodków człowieka, znalazca stwierdził, że nasz praprzodek spacerował w tym akurat miejscu z podwiniętymi palcami nóg.

E.P.: Podsumujmy tę wesołą zabawę w wyszukiwanie dowodów naukowych: posiadamy szkielety dwóch, a może trzech gatunków australopiteków, o małpiej i w dodatku zrekonstruowanej czaszce oraz ślady stóp ludzi, pochodzące ze wspólnego okresu, co świadczy o jednoczesnym istnieniu Homo sapiens oraz różnych istot człekokształtnych. Może więc „człowiek zręczny” – Homo habilis ukazuje bezspornie następujące po sobie segmenty ewolucyjnej linii, wiodącej do wytworzenia się człowieka rozumnego. Pewien wąwóz, jak pamiętam, uznano za biblijny raj.

Michael Cremo: Zdecydowanie człekokształtny obraz Homo habilis popularyzują albumy i atlasy na temat początków życia i programy telewizji edukacyjnej. Artyści odtwarzający wizerunki na podstawie skamieniałości dostarczanych przez paleontologów przedstawiali Homo habilis jako istotę człekokształtną z wyjątkiem głowy, zachowującej jeszcze małpie cechy. Tymczasem znany nam już Johanson znalazł w wąwozie Olduwai osobnika posiadającego czaszkę bezspornie należącą do reszty kości Homo habilis. Okazało się, że istota mierzyła zaledwie metr i mieszkała na drzewach.

E.P.: Teoria Darwina uległa kolejnemu zaprzeczeniu, lecz trzymała się nadal dobrze z niewielką zmianą makijażu.

Michael Cremo: Ponieważ uczeni pragnęli trzymać się ewolucyjnego połączenia pomiędzy ogniwami, które przez lata pracowicie udowadniali, znaleźli teorię „skokową”.

E.P.: Uzasadniającą nagłe „dowitaminizowanie” różnych homo-, prowadzące do gwałtownego ich rośnięcia od metrowych karzełków do porządnie zbudowanych mężczyzn o wzroście stu osiemdziesięciu centymetrów. Mamy więc w jednej teorii dwa sprzeczne ze sobą poglądy i w dodatku udowodnione!

Michael Cremo: Naukowcy, którzy uznają skokowy model ewolucji, odmiennie od zwolenników tradycyjnej koncepcji stopniowej, uważają, że przebiegała szybkimi etapami po długich okresach zastoju.

E.P.: Można powiedzieć, że to stopa dała „kopniaka” tradycyjnej teorii.

Michael Cremo: W wąwozie Olduwai znaleziono stopę, oznakowaną jako OH8, wydatowaną na 1 800 000 lat i przypisaną wtedy Homo habilis. W 1964 roku dwaj uczeni stwierdzili, że to stopa Homo sapiens, przyczyniając się do obalenia człekokształtnego wizerunku Homo habilis. O.J. Lewis, anatom z St. Bartholemew’s Hospital College, wykazał, że OH8 to stopa szympansa.

E.P.: Ta sama stopa została uznana za ludzką, pół ludzką i małpią. Homo habilis nie został wliczony w poczet naszych ojców, których – jak dotychczas – nie ma. Ze sprzecznych interpretacji wybiera się stronniczo tę, która pasuje. Bądźmy litościwi, uznajmy to za przeinaczenia zaledwie, lecz powiedzmy sobie o jawnym fałszerstwie, wymagającym talentów śledczych Sherlocka Holmesa, tym bardziej, że zdarzyło się w jego ojczyźnie.

Michael Cremo: Chodzi o Piltdown. W końcu XIX stulecia wciąż szukano skamieniałości, które wypełniłyby luki ewolucyjne pomiędzy małpokształtnymi hominidami, a Homo sapiens. Panowało wówczas napięte oczekiwanie na taki dowód i akurat dokonano w Anglii sensacyjnego odkrycia „człowieka z Piltdown”, istoty z niemal ludzką czaszką i szczęką o cechach charakterystycznych dla małp człekokształtnych. W latach pięćdziesiątych uznano je za – delikatnie mówiąc – mistyfikację.

E.P.: Opuśćmy zasłonę milczenia na świetne dotąd nazwiska uczonych „mistyfikatorów” i podsumujmy: pozostała więc tylko teoria, a za jej dowód mogą posłużyć chyba tylko rysunki w atlasach ewolucji człowieka, wątpliwe rekonstrukcje oraz czaszki dołączone dowolnie do szkieletu, co zawsze w końcu zostaje uznane za oszustwo. Teoria Darwina nie uzyskała dowodu kopalnego. Czy mamy fakty świadczące przeciw niej?

Michael Cremo: Znajdowano je już przed opublikowaniem dzieła Darwina. W latach pięćdziesiątych ubiegłego stulecia w mieście Savona, położonym o pięćdziesiąt kilometrów na zachód od Genui, robotnicy budujący kościół odkryli ludzki szkielet, liczący 4 000 000 lat.

W 1860 r. Giuseppe Ragazzoni, geolog z Politechniki w Bresci znalazł w Castenedolo górną część czaszki, kości klatki piersiowej oraz kończyn. Ponieważ miały ludzkie cechy, a znajdowały się w osadach sprzed 4 000 000 lat, uczeni orzekli, że muszą być młode, toteż Ragazzoni wyrzucił kości. Nie mógł jednak pozbyć się myśli o tym ciekawym znalezisku. W 1875 r. poradził Carlo Germaniemu, by nabył tereny w Castenedolo i sprzedawał rolnikom bogatą w fosforan glinę muszlową, prosząc go również o uważne kopanie i informowanie o ewentualnych znaleziskach. W ciągu kilku następnych lat odkryto wiele kości ludzkich oraz cały szkielet kobiety.

E.P.: Kolejny dowód świadczący o istnieniu istot ludzkich wiele milionów lat temu. Dlaczego pomijano te dowody?

Michael Cremo: Przytoczmy tu sposób typowy myślenia. Znany uczony Ales Hrdlicka badając szczytowy kręg kręgosłupa, tak zwany atlas, nie mógł się pogodzić z jego nieomal ludzkimi cechami, zważywszy, że kość została znaleziona o osadach sprzed 5 000 000 lat. Ponieważ teoria ewolucji stwierdza, że cechy osobników są coraz bardziej prymitywne w miarę cofania się w czasie, wniosek nasuwa się oczywisty – kość musi być młodsza. Co stwierdził.

E.P.: Zrekonstruujmy faktyczne przekazywanie dowodów do pracowni badaczy i muzeów. Znalezione kości i skamienieliny przesyłano w skrzyniach, często statkami, na przykład „człowieka jawajskiego”. Po dowiezieniu na miejsce leżały nieskatalogowane w muzeach często kilka dziesiątków lat, pięćdziesiąt czy nawet dziewięćdziesiąt. Pokrywały się biologicznymi zanieczyszczeniami, stąd metoda uranowa dawała odczyt starszy o rząd dziesiątek. Z kolei czaszka uznawana za mającą miliony lat dawała odczyt dziesięciu tysięcy. Okazuje się, że metody naukowych pomiarów mogą również stanowić wsparcie mistyfikacji i oszustwa.

Wiadomo również, że skamieliny dające podstawy do późniejszych wielkich odkryć naukowych są przynoszone w papierowej torbie i zostawiane w poczekalni, miejscowy aptekarz kupuje szczękę od robotnika za szklankę piwa, uczony czyści czaszkę szydełkiem żony, inne „giną” z gablot w muzeach, ktoś je „pożycza” lub też dyrekcja muzeum „nie może odnaleźć”. Tymczasem w kości taxodonta, który wymarł 4 000 000 lat temu wciąż tkwi żelazna strzała.

Michael Cremo: Daleki jestem od stwierdzenia istnienia wszechświatowej konspiracji uczonych, jednakże myślenie prezentowane przez Hrdlickę ma wielką siłę.

E.P.: Kto ma odwagę wystąpić przeciwko nauce jako systemowi, mającej przedstawicieli z tytułami profesorów, legitymujących się znaczną liczbą grubych dzieł, znajdujących się w bibliotekach naukowych?

Michael Cremo: Świadectwa zaprzeczające obecnym poglądom na temat ludzkiego gatunku były systematycznie ukrywane, ignorowane lub „zapominane” ze względu na istniejący od stu pięćdziesięciu lat proces filtracji wiedzy.

W 1880 r. J.D. Whitney, geolog stanu Kalifornia opublikował dzieło, zawierające przegląd narzędzi znajdowanych w kalifornijskich kopalniach złota, w pokładach formowanych od 10 000 000 do 55 000 000 lat temu. Odrzucono je, gdyż nie zgadzały się z teorią, a badacza ośmieszono.

Doświadczyliśmy osobiście działania tego procesu, usiłując wyprodukować audycję telewizyjną dla NBC pod tytułem „Tajemnice nauki”. Poprosiliśmy muzeum o udostępnienie odpowiednich artefaktów. Dyrekcja oficjalnie stwierdziła, że nie wie czy muzeum posiada te przedmioty. Podaliśmy ich lokalizację, w odpowiedzi otrzymując wykręt o konieczności zatrudnienia pracowników na nadgodzinach w celu skatalogowania wymaganych skamieniałości. Zapewniliśmy o uregulowaniu zapłaty w każdej wymaganej kwocie. Podano termin sześciomiesięczny na wykonanie zamówienia. Jest to przykład działania „Archiwum X” w realnym życiu.

Mimo wszystko doszło do emisji programu, w którym uczestniczył aktor Charlton Heston. Ameryka słucha go jak głosu Boga ze względu na jego słynną rolę Mojżesza. Program odznaczał się zawrotną popularnością, lecz przed drugą jego emisją muzeum zwróciło się do General Electric, będącego właścicielem stacji o wstrzymanie wyświetlania. Wobec odmowy żądało nałożenia grzywny i publicznych przeprosin skompromitowanego świata nauki.

E.P.: Czy dramatyczne posunięcia naukowego establishmentu istnieją również obecnie?

Michael Cremo: W latach siedemdziesiątych znaleziono w Valsequillo w Meksyku narzędzia sprzed 250 000 lat. Szanowna profesor, Virginia Steen-McIntyre, pracująca z ramienia Narodowej Fundacji Nauki usiłowała opublikować wyniki badań w prasie naukowej. Powszechnie rozpuszczono wieści, że jest „zawodowo niekompetentna, plotkarka, oportunistka, głupia i oszustka”.

Na początku lat pięćdziesiątych Thomas E. Lee z Muzeum Narodowego w Kanadzie znalazł rozwinięte narzędzia o osadach sprzed 125 000 lat. Zrobiono na niego nagonkę, w wyniku której utracił posadę w administracji państwowej i pozostawał długi czas bezrobotny. Dyrektor muzeum, dążący do opublikowania prawdy, utracił stanowisko i został zmuszony do emigracji. Dowody zniszczono. Gdyby ogłoszono fakt, należałoby napisać od nowa wszystkie naukowe książki z tej dziedziny, stwierdzające, że człowiek przybył do Nowego Świata zaledwie 25 000 lat temu.

E.P.: A wiele osób otrzymało prawo stawiania tytułu „prof” lub „dr hab” na podstawie podobnych dzieł.

Michael Cremo: Opublikowanie prawdy o zakorzenionych teoriach zachwiałoby systemem.

E.P.: I dobrze.

A WIĘC, SKĄD SIĘ WZIĘLIŚMY?

Wywiad specjalnie dla „Stylu Życia” z Michaelem A. Cremo, autorem książki „Zakazana archeologia”, prezentującym niezwykły styl myślenia.

E.P. A więc skąd się wzięliśmy na tym świecie, my, ludzie, jako gatunek?

Michael Cremo: Charles Darwin w swym dziele „O pochodzeniu człowieka”, opublikowanym w 1871 r. twierdzi, że pochodzimy od bezogoniastych stworzeń, mieszkających kiedyś na drzewie. Ewolucja przebiegała stopniowo i łagodnie od prymitywnych form do coraz doskonalszych, a człowiek, tak zwany Homo sapiens sapiens pojawił się 30 000 lat temu, zgodnie z odkryciami w Cro Magnon. Jednakże na poparcie tej teorii świat naukowy posiadał dwie czaszki, z których jedna należała do neandertalczyka.

E.P. Któż to ma za ojca neandertalczyka?

Michael Cremo: W 1868 r. w kamieniołomie Avenue de Clichy odkryto fragmenty kości człowieka, pochodzące sprzed 330 000 lat. Zrazu wszyscy znani naukowcy francuscy uznali, że szkielet istotnie ma tyle lat co warstwa geologiczna, w której go znaleziono. W miarę upływu czasu po uznaniu neandertalczyka żyjącego 150 000 lat temu, za przodków człowieka to znalezisko po prostu usunięto z listy. W myśl teorii przedstawiciel współczesnego gatunku człowieka nie miał prawa żyć przed swymi hipotetycznymi przodkami.

E.P. Istniała teoria, ale brakowało dowodów w postaci skamieniałości, jednak zostały znalezione?

Michael Cremo: Istniało silne zapotrzebowanie oraz oczekiwanie społeczne na znalezienie dowodów, toteż interpretacja odkopanych kości i fragmentów czaszek, przyporządkowanie ich do określonego okresu oraz osobnika narzucała się sama. Panuje przekonanie, że w Nowym Świecie (kontynent amerykański) człowiek pojawił się 25 000 lat temu. Sławny paleontolog Leakey znalazł dowody potwierdzające obecność człowieka w Ameryce już przed 100 000 lat. Profesor Hrdlicka, zwolennik przeciwnej tezy, całkowicie skrytykował tę opinię. W 1911 r. J. Reid Moir odkrył szkielet w osadach sprzed 400 000 lat. Ponieważ zakładano, że człowiek pojawił się niedawno, nie uznano tego znaleziska, czego oświadczył znany uczony Sir Arthur Keith. Ortodoksyjne myślenie zwyciężyło.

E.P. Czyżby uczeni dokonywali mistyfikacji, delikatnie mówiąc?

Michael Cremo: W 1929 r. znaleziono w Chinach kolejnego domniemanego przodka człowieka. Naukowcy pragnęli połączyć to znalezisko z kośćmi odkopanymi na Jawie, by udowodnić występowanie Homo erectus, człowieka wyprostowanego. W tym celu von Koenigswald z Geological Survey of the Netherlands East Indies powrócił na Jawę. Zapanowała tam wielka radość – jak pisze – tubylcy, uprzednio przeszkoleni do znajdowania szczątków, przynieśli mu swoje znaleziska. Nawet nieśmiałe kobiety i dzieci sprzedawały wykopane zęby, otrzymując po dziesięć centów za kawałek kości. Budzi to niepokój. Sprytni tubylcy pokazywali miejsce znalezisk, jednakże szczątki z powierzchni ziemi mają zupełnie inny wiek niż te z głębi, a miejsce znalezienia jest niepewne.

E.P. Jednak znaleźli pitekantropa, jak napisał później, składając jego czaszkę z trzydziestu fragmentów. Gdybym była jawajską tubylczynią, rozbiłabym jakąś czaszkę i sprzedawała badaczowi po kawałku, by zebrać na posag.

Michael Cremo: Toteż oskarżono go o oszustwo, lecz później cofnięto te słowa.

E. P. To taki styl życia w sferach naukowców. O ile wiem, sławne osobistości bezstronnie przyczyniały się do postępu nauki, jeśli wolno mi użyć dyplomatycznego języka.

Michael Cremo: W 1935 r. z powodu kryzysu ekonomicznego von Koenigswald utracił swoje stanowisko i, zubożały, musiał przerwać poszukiwania. W trudnym roku 1936 przybył do niego sławny gość, Teilhard de Chardin, archeolog i duchowny jezuicki. Wracał właśnie z wykopalisk w Pekinie, potwierdzających część hipotezy o istnieniu Homo erectus. Poradził badaczowi kontakt z Johnem C. Merriamem, prezesem Carnegie Institution.

E.P. Och, Merriam to ten, który pragnął powrócić do raju, wyrwać płonący miecz z dłoni anioła i przejąć rolę Boga w kierowaniu rozwojem człowieka?

Michael Cremo: Von Koenigswald napisał do Merriama, że jest w przededniu wielkiego odkrycia. Prezes Carnegie Institution sponsorował badania i badacz powrócił na Jawę.

E.P. Wyobrażam sobie radość młodych dziewczyn, którym trochę brakowało na posag.

Michael Cremo: Poczyniono tam mega odkrycie. Jawajczycy przysłali mu w skrzyni giga szczękę, stworzył więc nowy gatunek: Meganthropus paleojavanicus – olbrzymi człowiek starożytnej Jawy. Znaleziono również skamieniałości w postaci dużych zębów von Koenigswald przypisał jej jeszcze większej istocie, nazwanej giganthopitecus.

E.P. „Olbrzymowie żyli w te dni”, jak twierdzi Biblia, szkoda że tylko na Jawie, bo to się jawi jak „bzdurus gigantus”, nie biorąc pod uwagę „bezstronności” badacza, otrzymującego co i raz złotą strużkę na kolejne super odkrycia.

Michael Cremo: Jednak poglądy von Koengswalda zdobywały poparcie. W 1938 r. Franz Weidenreich, kierownik wykopalisk „człowieka pekińskiego” w Zhoukoudian, oświadczył w prestiżowym czasopiśmie „Nature”, że nowe znaleziska na Jawie udowodniły ostatecznie, iż odkopany pitekantrop był przodkiem istot ludzkich, a nie gibona.

E.P. Czy istnieją dowody świadczące przeciwko teorii ewolucji, jeśli powyższe uznamy je za potwierdzenie?

Michael Cremo: Znajdowano je już przed wprowadzaniem teorii Darwina. Rogi nosorożca nacinane, gdy były świeże, około 15 000 000 lat temu, ząb rekina sprzed 2 500 000 lat przewiercony, by służył jako paciorek, rzeźbione kości sprzed 25 000 000 lat, złoty łańcuszek w rozłupanej bryle węgla. Znaleziono obrobione narzędzia. Słynny paleontolog Louis Leakey odnalazł w wąwozie Olduwai w Afrycie kamienie bola, wykonane miliony lat temu, służące do polowania na zwierzęta w taki sam sposób, jak czynią to Afrykańczycy obecnie. W artykule opublikowanym w 1892 r. sir John Prestwich stwierdził, że Aborygeni wykonują narzędzia z wielką łatwością, przypominające te sprzed milionów lat, kiedy rzekomo istniał gatunek Homo erectus. Znaleziono kość taxodonta, wymarłego przed 4 000 000 lat, w której tkwił grot strzały.

E.P. Człowiek musi tworzyć sztukę.

Michael Cremo: W 1982 r. Maria Beltrao znalazła w prowincji Bahia w Brazylii jaskinie z malowidłami ściennymi.

E.P. Wszystko wskazuje na to, że teoria ewolucji przebiega bezkonfliktowo wyłącznie w „Atlasie prahistorii człowieka”. Gdyby ją odrzucić, ileż atlasów należałoby przedrukowywać ponownie!

Michael Cremo: Od stu pięćdziesięciu lat istnieje proces filtrowania wiedzy. Na światło dzienne i do świadomości ludzi dochodzą informacje naukowe, popierające przyjętą teorię.

Znalezisk i dowodów przeciwnych po prostu nie opisuje się w prasie naukowej, toteż nie wchodzą w obieg.

WIERSZE

(z tomu „Wrzące powietrze”)

WEJŚCIE W KRAJ

Pod obręczą żwir, zgrzytania

Wjeżdżamy w krainę płaską jak język

wiatr dwie z białe, cienkie piszczele ulic

na policzku czarny motyl

płatek sadzy

Wszystko, co mam, to nie istnieje

Wiem na pewno, że to nie sen

Dokąd mnie, diabły, wieziecie?

MIASTO MITYCZNE

Miasto żarliwości mojej byle jakich cierpień

W nim przypadek przemienił się w los

miasto smutków nieważnych miasto głupich radości

ludzi niezbyt na miarę niezbyt rzeczy gotowych

więc dlaczego tu jestem – dosyć – jestem tu

twe ulice nie są sacrum nawet place nieupadłe

do kościoła totus tuus z żółtej płachty wezwie cię

klamki lśnią tu jak monstrancje

w sklepach szmaty farbowane

ale człowiek ech szkoda słów

biedak z wózkiem drewnianym

w nim tektury everest

szczur porządku cieszy nas

nędzarz siwą swą brodą

splamił chodnik przed rybnym

lecz to nie był zgoła Died Moroz

ja tych słów nie pisze w zimnej wieży

ni z więzienia nie jest to gryps

nie obwieszczam a trybun nie lubię

na pianino nie było mnie stać

bo ja pisze manifest w powietrzu

krwi drży łuna w poprzek tych kart

bo tu jestem lecz jakby mnie nie ma

tylu ważnych cóż

Przekupka historia targowała się wrzaskliwie

ojaje bólu naszego cuchnącego

i staliśmy się centrum lecz nie środkiem

świat obywał się bez nas i niebo

wysypywaliśmy się w czas

tu się zmienia rytm i styl

chmury wcale nie gruchnęły z trzaskiem

może później gdy wejdziemy w parach mit

wtedy reszta będzie niczym

ja tu byłam

LITANIA DO MASZYN

Weźcie mnie w opiekę swych czułych kontaktów

pozwólcie zwiedzić ziemie za ekranem

niech strażnik sensoru rozpozna

odcisk moich palców

jak płonące piętno

kocham wasze niepojęte krainy

bez kształtów i słów

tajne archipelagi atomów

gdzie gęste rzeki informacji

skrycie dzwonią

gdzie piętrzą się góry mądrości

z pozornie fałszywych sądów

niech mój rozum wprowadzi porządek

bądźcie mi przychylne

zanieście moje oczy w swoje głębie

napełnijcie mi zmysły prądami

niech mój język pozna waszą mowę

i stańcie się

na mój obraz i podobieństwo

WERSETY NA KONIEC ŚWIATA

Więc przyszedł jeszcze raz

takim, jak go zapamiętali

w białej szacie lekko uszarganej u dołu

rudym piaskiem pustyni

blizny na dłoniach spełzły

pod koniec drugiego tysiąclecia,

więc gdy szedł z uniesioną ręką

odwracali głowy do kramików

powiedział sobie, że i tym razem wytrwa

fałszywi prorocy owinięci w prześcieradła

nawet nie poczuli się urażeni

oferowali mu lakierowane książki

nędzarze wrzeszczeli o chleb i wino

objaśniał im sens przenośni,

ale nawet nie chcieli złorzeczyć

wyciągając ręce o długich paznokciach

gdy zwołał nieszczęsnych i wątpiących

nie mógł przecisnąć się przez tłum

chciał pocieszać końca świata nie będzie

zażądali piosenek

mówił że jest gotów rozłożył ramiona

by dać wiarę na nowy początek

wtedy się rozeszli

Każdy ugięty pod swym krzyżem

POWTÓRNE ZLODOWACENIE

Śniegi dymiły i sięgały nam do ust

lecz nie były to oddechy

ani parujące zwierzęta

domy zamarzły na kość

ktoś w czerni biegł już spóźniony

lecz wątpiliśmy w jego ocalenie

za naszą ulicą była wyrwa

odłamana reszta świata jak sopel

uspokajaliśmy dzieci mówiąc

że poranek jednak się stanie

czas wysypał się z wnętrza nocy

była wielka jak niebo

podciągaliśmy ciemność pod brodę jak kołdrę

nadchodziło bowiem białe zlodowacenie

padał wielki śnieg jak strzępy papierków

żyjątka mrucząc zasypiały na śmierć

i byliśmy wszyscy jak wymarła fauna

z ostatnim słowem nieprzełkniętym w gardle

WIELKA POWÓDŹ

Wcześnie zapadał zmrok

powietrze było gęste

sklejało nam wargi niby krwią

padały ciepłe, czerwone deszcze

rzeczywistość z tektury się wypaczała

więc baliśmy się jej dotknąć

bo mury domów powiewały jak z blachy

siedzieliśmy na krawędzi

na tobołkach i walizkach spakowanych

podkurczaliśmy nogi woda podchodziła do stóp

za plecami łuna nieba

aż do nas dochodziły trzaski. Płonęło.

Pękało jak lawiny zanim runą na ziemię

Trwaliśmy tuląc dzieci

i w skostniałych rękach zaciskając węzełki

byliśmy bladzi ze strachu

postanowiliśmy nie ruszać się z miejsc

na krawędzi dachów naszych domów

i świata co się kruszył.

FORMA – ZROZUMIENIE TREŚCI

Płonące planety podawały mnie

z ust do ust

lecz nie byłam plewką

na ich wargach

wielkie odległości dźwięczały

jak trącone szkło

lecz byłam swym echem

i drwił ze mnie

mój cień

aż korą porosłam stając się drzewami

pokładem kredy pod ziemią płynę

i wbite są w oczy muszelki

idę milcząc wojskami

w czarnych drogach historii

i płaczę pod butów podeszwą

pamiętam się linoskoczkiem

w żółtym trykocie

na szlakach jakiejś Polski

i wielką twoją matką

okres pewien nawet człowiekiem

to bolało

już czas nabrzmiewa

i pęcznieje pęcherz przestrzeni

dłoń niecierpliwa w plecy mnie trąca nagląco

jestem z piany mglą się kontury

i fizyczność się sypie

w samym środku mego nieba

wschodzi Saturn kryształowy

cały świat się we mnie zapada

jestem krawędzią i formą

(wybór utworów: Emma Popik, Luiza Dobrzyńska)

POSŁOWIE

Jacek Inglot

Radykalna humanistka

Gdy Emma Popik zaczynała swoją przygodę z literaturą fantastyczną, wiatry dla autorek zajmujących się tym rodzajem pisania bynajmniej nie były sprzyjające. Pisarki nie miały lekko, na rynku wydawniczym bezwzględnie dominowali mężczyźni. Ten rys patriarchalny środowiska bardzo rzuca się w oczy, gdy po latach poddamy je chłodnej ocenie. Także fandom fantastyczny w latach 80. XX wieku, który pamiętam, był bardzo zmaskulinizowany, ze sztywną patriarchalną strukturą. Fanek było mało (na konwentach proporcje dziewczyny/faceci wynosiły jedna na dziesięciu), podobnie autorek, dałoby się je policzyć na palcach jednej ręki (prócz Emmy Popik liczyły się jeszcze Katarzyna Urbanowicz, Julia Nidecka, Gabriela Górska i Mirosława Sędzikowska), w hierarchii stały niezbyt wysoko – w środowisku panowało dość aroganckie przekonanie, że to „męski” rodzaj literatury, którego kobiety nie rozumieją (zwłaszcza science fiction). W pierwotnym składzie redakcyjnym miesięcznika „Fantastyka” (w 1982 roku) kobiety są wymienione jako sekretarki i maszynistki, pierwsza redaktorka z prawdziwego zdarzenia, Dorota Malinowska, objawiła się w roku 1986.

Tak, dziś biję się w piersi – nasza to wina! Lekceważyliśmy twórczość pisarek fantastyki, uważając ją z definicji za drugorzędną. Najlepszym przykładem tej – co dziś jasno widzę – niechlubnej postawy jest stoczona w połowie lat 80. na łamach miesięcznika „Fantastyka” polemika między Maciejem Parowskim a Gabrielą Górską, rzecz dotyczyła krytyki jej tomu opowiadań pt. „Węzeł”. Pan Redaktor – w piśmie szef działu opowiadań polskich – dokonał pryncypialnej oceny tekstów autorki, w której w sposób niezbyt zawoalowany stwierdził, że autorka nie potrafi tworzyć dobrej literatury, stać ją jedynie na wyrównaną przeciętność. Cała recenzja była napakowana – Maciek, gdzieśkolwiek jest, wybacz, ale muszę – zwrotami dyskredytującymi autorkę i powielającymi panujące w naszym męskim gronie przekonanie, że prawdziwą fantastykę – a już szczególnie science fiction – potrafią tworzyć jedynie faceci, gdyż tylko oni dysponują odpowiednim mentalnym i intelektualnym oprzyrządowaniem. Kobiety są zbyt miękkie i wrażliwe, by móc skutecznie zmierzyć się z „twardą” problematyką SF. Tak wówczas w samczym gronie pisarsko-redaktorskim myśleliśmy i biedna Gabriela Górska padła ofiarą naszych uprzedzeń.

Nim jednak skażemy się na potępienie, należałoby spojrzeć na epokę i jej uwarunkowania. Po prostu pisarze – też fantastyczni – nie funkcjonują w oderwaniu od społeczeństwa, w którym żyją i dla którego piszą. Pokolenie twórców fantastyki, dominujących w latach 70. i 80. XX w. (gdy pojawiły się pierwsze autorki, nieliczne i nieśmiałe jak pierwiosnki) i nadających oblicze tej literaturze i jej krytyce, zostało ukształtowane przez panujący w PRL-u dualny podział światopoglądowy: pseudopostępowy komunizm kontra narodowowyzwoleńczy, ale i mocno tradycjonalistyczny Kościół Katolicki. Pisarze SF – poza paroma wyjątkami – gremialnie odrzucali komunizm (zwłaszcza po okresie Solidarności i stanie wojennym), a tym samym automatycznie pozycjonowali się po stronie Kościoła i głoszonych przez niego wartości. Dlatego to pokolenie z nieufnością, wręcz z odrzuceniem odnosiło się do współczesnych idei lewicowych, uznając, że zostały zrodzone przez sowietyzm – ta negacja dotyczyła m.in. feminizmu, a nawet poczciwego równouprawnienia (które socjalizm oficjalnie promował). Innej lewicowości nie znali i znać nie chcieli, zostali bowiem mentalnie uschematyzowani w epoce komunizmu. Dlatego nie byli w stanie zaakceptować różnych „nowinek” w rodzaju praw kobiet czy idei równości płci (także pod względem intelektualnym), ich zdaniem naruszających niezachwianie panujący do tej pory model patriarchalny, zgodny z ich konserwatywnym światopoglądem.

Innymi słowy: Górska i koleżanki wtargnęły do królestwa fantastyki, które – tak uważaliśmy – należało tylko i wyłącznie do nas, pisarzy i fanów. Kobiety mogły być tam co najwyżej ozdobnikiem, głosem drugorzędnym. A one chciały pisać i w tym pisaniu być nam równe. Zapłaciły za swoją odwagę, ponieważ z tej pierwszej fali autorek w epoce kolejnej, po roku 1989, czynna w literaturze została tylko jedna: Emma Popik. Inne zamilkły, niestety.

Po raz pierwszy spotkałem Emmę pod koniec lat 80. na jednym z konwentów. Prawdę mówiąc wyglądała – ona, dama z subtelnym uśmiechem i takimż sposobie bycia – na tle gromady młodych pisarzy i fanów, niesfornych i rozbrykanych, dość dziwnie (była to końcówka naszej męskiej dominacji, tuż przed zmianą, którą przyniosła następna dekada). Traktowała nas przyjaźnie i z wielką wyrozumiałością, odnosiłem wręcz wrażenie, że czuje się wśród nas całkiem swobodnie. A i my ją polubiliśmy, wyczuwając bratnią czy też siostrzaną duszę. Niewątpliwie pomagało to, że fandomowe spory jej w ogóle nie interesowały, nie wchodziła, jak Górska, w ostre polemiki. To może po części tłumaczyć, że nie zniknęła z ruchu, a Maciek Parowski, tak cięty na jej koleżankę po piórze, Emmę poważał (a myślę, że też lubił) i drukował jej opowiadania na łamach „Fantastyki” i potem „Nowej Fantastyki”. Tych opowiadań zebrało się całkiem sporo, część z nich znajdujemy właśnie w tym tomie, jako jej „antologię osobistą”.

Gdy czytałem teraz te teksty, uderzyły mnie obecne w nich konsekwentnie dwa podstawowe wątki: po pierwsze, ostentacyjnie demonstrowana postawa radykalnego, ortodoksyjnego wręcz humanizmu, po drugie – zapewne wynikający z pierwszego – głęboki sceptycyzm względem nauki i technologii. Opozycja natury i kultury (cywilizacji), ludzkiego i sztucznego (naukowego), to główny leitmotiv jej opowiadań.

Tę nieufność względem wytworów nauki widać choćby w „Szamanie”, napisanym w połowie lat 80. XX w., gdy żyliśmy wszyscy w oczekiwaniu na grozę atomowej apokalipsy, a świat miał zostać obrócony w gruzy przez tysiące nuklearnych wybuchów. Technologia stała się źródłem strachu przed zapowiadaną masową śmiercią. Ta antyscjentystyczna podejrzliwość wydaje się w jej tekstach wręcz programowa, z takich opowiadań jak „Marker” wręcz zionie nieufnością do cywilizacji technicznej, której wytwory służą do prześladowania ludzi. Nauka staje się narzędziem zbrodni, służy jako instrument przemocy (lub kłamstwa, jak teoria Darwina, vide wywiady z kreacjonistą Michaelem Cremo). Mało to optymistyczne, zważywszy na to, że coraz ściślej jesteśmy oplatani przez sieć informatyczną i jej narzędzia, i prawdę mówiąc już nie możemy się bez nich obyć. Zdaniem Emmy Popik to droga donikąd, zdążamy ku zagładzie lub zniewoleniu.

Tej bezdusznej technologicznej machinie, kwintesencji wszystkiego, co sztuczne, przeciwstawia humanistyczną wiarę w naturę, w to, że ludzie zachowają swoje człowieczeństwo jedynie wówczas, gdy pozostaną jej częścią. Ten mocny humanizm widać zwłaszcza w opowiadaniu „Emetyk”, w którym autorka (podobnie zresztą jak np. Philip K. Dick) opowiada się jasno po jednej ze stron sporu o aborcję i politykę eugeniczną. Nikt nie ma prawa ingerować w wynik genetycznej loterii, to natura wydaje ostateczne wyroki (odrzucenie wszelkich manipulacji w tej materii sygnalizuje także w felietonach, np. pisząc o klonowaniu). Także w tym tekście nauka jest przedstawiona jako element machiny przemocy i powinniśmy potraktować to ostrzeżenie poważnie. Już w XX wieku mieliśmy przecież straszne przykłady na jej niszczycielskiego działania.

Wierzy jednak w kulturę nietechniczną, czyli sztukę, o czym świadczy „Depozyt”. Wojna zmienia świat w kupę gruzów, widzimy to codziennie w mediach, oglądając obrazki z Ukrainy. Rakiety, bomby i armaty to technologia, niwelujący rzeczywistość twórcy nicości. Ocalenie przynosi tylko sztuka, malarstwo, utrwalające kształt świata, przenoszące bohaterów do czasów, gdy istniało coś więcej niż śmierć i zniszczenie. Wiara w sztukę jako wartość nieprzemijającą to przecież kwintesencja humanizmu.

Odnoszę wrażenie, że w twórczości Emmy Popik wciąż trwa ten oświeceniowo-romantyczny spór o naturę świata, który tak dobitnie zilustrował Mickiewicz w „Romantyczności” – konflikt naukowej racji „szkiełka i oka” z duchowym „czuciem i wiarą”. Autorka opowiada się oczywiście za tym drugim, za romantycznym wieszczem zdaje się powtarzać z mocą: „miej serce i patrzaj w serce!”. Sztuczność nie przynosi prawdy i dobra, ocalić nas mogą jedynie naturalne odruchy. Nasze, ludzkie, nie maszynowe.

Potwierdzenie powyższych tez można znaleźć w zamykającej tom poezji, w „Litanii do maszyn” – technologia tylko wówczas stanie się nieagresywną częścią naszego świata, gdy będzie – to analogia biblijna – „na obraz i podobieństwo” swoich stwórców. To kolejny przejaw radykalnego humanizmu autorki: technologia stanie się akceptowalną częścią naszego świata pod warunkiem, że tchniemy w maszynę naszego – ludzkiego – ducha.

George Bernard Shaw, wielki ironista, stwierdził kiedyś: „Nauka zawsze się myli: to najwymyślniejsza ze sztuczek człowieka. Nauka nie potrafi rozwiązać żadnego problemu bez tworzenia kolejnych dziesięciu”. Nasza autorka wydaje się – nie tylko w opowiadaniach, ale w innych tekstach tomu – podzielać to sceptyczne stwierdzenie. Naprawdę warto się nad nim, zwłaszcza po lekturze tej książki, poważnie zastanowić. I uważać – każda nowa sztuczka nauki może się okazać kolejną pomyłką!

Jacek Inglot

BONUSY

Emma Popik

Jesteście naszymi zasobami

„Genetyka bogów” została wydana w roku 1999. Ma niewielkie rozmiary i zaledwie 295 stron. Obecnie wydawnictwo OdeSFa wypuściło egzemplarze liczące ponad sześćset stron. W tamtych czasach interesowałam się zjawiskiem UFO, śledziłam przypadki i robiłam wywiady z uczestnikami wydarzeń, którzy twierdzili, że przybysze zadawali im ważne pytania. Podchodziłam do tego tematu bardzo poważnie i solidnie, mam jednak powody, by sądzić, że nie wszyscy traktowali moją osobę z równą powagą: ot, poruszyła modny temat.

Drukowałam artykuły w prasie polskiej, ale również i zagranicznej, jeden został nawet wydany w Chinach. Nie wiem, jak do tego doszło, ktoś po prostu przesłał mi egzemplarz czasopisma z moim tekstem.

Wtedy grupy ludzi, szczególnie w USA, stawały gdzieś za miastem na wzgórzach i z uniesioną głową obserwowały przelatujące nieznane obiekty. Natychmiast telefonowano na policję z zapytaniem, co widzieli, ale była to również poważna informacja. Dość szybko otrzymywało ją wojsko czy inne ważne organizacje i w taki sposób zainteresowane instytucje, których tu nie będę wymieniać, mogły sobie wykreślić mapkę i zaznaczyć: dnia tego a tego obiekt przeleciał tu i tu, a po godzinie znajdował się już tam i tam. Łatwo obliczono prędkość i ustalono, czy przeleciał samolot, doświadczalna rakieta, czy coś innego.

Obserwatorzy stanowili doskonałe i solidne źródło informacji. Trudno byłoby wojsku wystawiać obserwatorów w ważnych miejscach, dostali ich za darmo. Kiedy sobie uświadomiłam ten fakt, osłabło moje zainteresowanie obiektami na niebie, nie przestałam się jednakże interesować tematami z nimi związanymi, jak choćby bogowie w mitach.

Należałam od 1979 roku do amerykańskiej organizacji The MUFON, czyli „Mutual UFO Network” i zostałam zaproszona na kongres ufologiczny do Londynu, gdzie spotkałam wiele znaczących osób, a przede wszystkim Waltera H. Andrusa Jr., kierującego tą organizacją.

Chociaż tak wiele lat upłynęło od wydania książki, nadal doskonale się sprzedaje, najlepiej ze wszystkich, jakie napisałam. Wygląda zatem na to, że tematyka nadal pasjonuje czytelników.

Ostatnio ponownie ją przeczytałam, wiele motywów potraktowałam inaczej jak przed laty. Z największą powagą odniosłam się do doświadczeń dotyczących człowieka. Oto fragment pierwszego rozdziału:

„Modyfikujemy wasze geny. Przybysze z nieba porywali ludzi z Ziemi i przenosili do laboratoriów. Dokonywali tam bolesnych eksperymentów. Nikt nie rozumiał, gdzie jest ani co się dzieje, nie potrafił nazwać, gdyż nie istniały słowa ani pojęcia. „Program został wprowadzony” – informowali ludzi w naszej epoce. Wpisali go na samym początku historii, trwa nadal. „Nic nie jest w stanie go zatrzymać, nie istnieją żadne sposoby usunięcia go”. Powtarzają to wielokrotnie. Przeprowadzają swoje działania, nie licząc się z ludźmi. Nigdy nie pytali o przyzwolenie. Postępowali tak zawsze, od pierwszego lądowania na Ziemi. Było to w czasach prehistorycznych, powiedzmy: przedpotopowych, co nie będzie ani przesadą, ani nadużyciem.”

Kobiety porywane w naszych czasach, kiedy powróciły na Ziemię, opowiadały o laboratoriach pełnych dzieci. Były słabe, ziemskie kobiety brały je na ręce, by dać im energię człowieka. Przybysze objaśniali, że ludzie są im potrzebni: „Jesteście naszymi zasobami”. Doprowadzą do tego, że zmodyfikują geny, jak wciąż to powtarzają, i za lat sto ludzie będą zupełnie innymi istotami. Pewnie trudno nam w to uwierzyć, ale ta data zbliża się coraz szybciej, biorąc pod uwagę ostatnie zdobycze nauki, choćby z dziedziny AI.

Kim będziemy, jacy będziemy, jak zmieni się mózg i psychika? Nie jestem w stanie dać odpowiedzi na to pytanie. Myślę, że „Genetyka bogów” rozszerzy nasz zakres widzenia. Czy będziemy ludźmi? I jakie znaczenie ukryje się w tym określeniu, kto odpowie, kto wie?

Emma Popik

26 luty 2023

(Specjalnie dla „OdeSFy”)

Od redakcji: W niniejszym tomie prezentujemy (za zgodą autorki) pierwsze rozdziały „Genetyki bogów”. Przedruk będziemy kontynuowali sukcesywnie, w kolejnych tomach cyklu „Wizje profetyczne”.

Redakcja

Emma Popik

Genetyka bogów. Dzieje umysłu zaprogramowanego przez kosmicznych kreatorów

WSTĘP

Książka ta jest oryginalną konstrukcją popartą dowodami naukowymi, łączącą wiele, pozornie sprzecznych faktów. Ukazuje dzieje człowieka jako na przemian po sobie następujące okresy rozwoju odpowiednich ośrodków w mózgu. Kiedy pewne jego cechy zostały rozwinięte, osiągając ekstremum, dzieje świata w sposób dziwny, i rzekomo niewytłumaczalny na gruncie nauki, dążyły w stronę przeciwną, tworząc cywilizacje, charakteryzujące się określonymi cechami. Rozwijały się przez czas pewien, a jednocześnie dane cechy mózgu uzyskiwały doskonałość.

Kiedy doszły do pełni, powstawała zupełnie odmienna cywilizacja, a dzieje świata podejmowały w innym miejscu przerwany wątek. Można więc domniemywać, że istnieje reguła przemian epok, którą podajemy w książce, pozwalając również zastanowić się nad obecną cywilizacją, wysnuć wnioski dotyczące jej przyszłego rozwoju oraz nieuchronnego kresu.

Pewne atrybuty mózgu zostały ukazane w różnego rodzaju zapisach historycznych, ogólnie znanych, skłaniając do zastanowienia się nad głęboko rzekomą samowiedzą dawnych kultur, które choć nie wynalazły koła ani ognia, lecz dysponowały subtelną wiedzą na poziomie współczesnych ośrodków naukowych.

Przekazywano ją i wyrażano pod postacią przejrzystych i wyraźnych symboli, które były nie tylko powszechne, obejmując większość przeszłych kultur, lecz pozostały czytelne do dnia dzisiejszego i zrozumiałe dla obecnej umysłowości.

Tak głęboka wiedza rodzi pytanie o sposób jej zdobycia. Prymitywne kultury i plemiona nie mogły zdobyć jej samoistnie, nie mogła powstać w pustym mózgu, pozbawionym podstawowych pojęć. Poziom ówczesnej umysłowości można porównać do dziecięcej, równie niezdolnej do zrozumienia zasad fizyki kwantowej oraz wyrobienia pojęcia śmierci lub wieczności. Są one objaśniane przez rodziców. Powstaje więc pytanie o to, kto pełnił rolę nauczycieli oraz wychowawców w stosunku do ludzi, pozostających na niskim poziomie rozwoju intelektualnego.

Bardzo możliwe, że kreatorzy i wychowawcy człowieka przybyli z kosmosu, stając się dla ludzi bogami, a w istocie rzeczy piastowali jedynie status inżynierów – genetyków, przeprowadzających doświadczenia w wielkim i wolnym laboratorium na pustej i plastycznej planecie. O takim zadaniu świadczy wiele wypowiedzi współczesnych przybyszy z kosmosu, nadal realizujący wieczny plan, przygotowując ludzkość do podjęcia przerwanego wątku i kontynuowania ich zadania. Obecne przemiany w dziedzinie genetyki dowodzą pośpiesznie czynionych przygotowań do wielkiej przemiany, widocznej dla bardziej wnikliwych obserwatorów. W taki sposób łączy się przeszłość ze współczesnym zjawiskiem UFO.

Nauka przypisuje przypadkowi rolę decydującą w powstaniu życia na Ziemi, wytworzeniu się materii, która z kolei spontanicznie zamieniła się w strukturę obdarzoną życiem oraz wytwarzającą z siebie inteligencję. Wszystko to działo się samo i niechcący. Można więc przypuszczać, że wyłącznie brak dostatecznie poznanych reguł rozwoju pozostawia podobny rozwój przypadkowi dowodząc tym samym słabości nauki, z którą prowadzi się dyskurs, stanowiący intelektualną przyjemność dla pewnego typu umysłowości.

Jeżeli rozwój człowieka i przebieg jego historii nie stanowił ślepego przypadku, należy zadać pytanie, czy został zaplanowany przed powstaniem pierwszego człowieka. Skoro jego pojawienia się na Ziemi nie można potraktować jako spontaniczne różnicowanie się materii, należy zapytać, czy nie stał się rezultatem planu, który jest obecnie wykonywany skrupulatnie i my stanowimy jego część.

Takie ujęcie historii i człowieka niesie wielką nadzieję dla wszystkich. Ziemia nie powstała jako igraszka ślepych sił podczas przypadkowego wybuchu w pustych i nieskończonych przestrzeniach kosmosu. Stanowi kolejny i celowy łańcuch w nieustannej przemianie światów. W takim ujęciu mózg każdego człowieka uzyskuje ważność i celowość bytu, jako że wykonuje swą cząstkę planu w wiecznej przemianie, nie istniejąc na próżno ani też nie będąc powołanym do istnienia przypadkiem, ale przeciwnie – włączonym w wieczny łańcuch zmian wielkiej całości, obejmującej wszystko: przestrzeń i przyszłość.

No to cześć!

Tymi słowami przywitał obcych pewien młody człowiek, który został porwany przez UFO wraz z kolegą i wyniesiony na znaczną wysokość. Odbyła się tam rozmowa, będąca właściwe przekazem telepatycznym pomiędzy nim a Obcymi. Na pytanie, kim są, otrzymał odpowiedz: „Nie jesteśmy ludźmi. Przybyliśmy z kosmosu”.

„No to cześć, witajcie”, odpowiedział spokojnie, gdyż był wewnętrznie zrównoważonym, młodym człowiekiem. To spotkanie jednakże, podczas którego nie widział żadnych istot, zmieniło jego życie. Kiedy znajdowali się wysoko, kazano mu pochylić się nad czymś w rodzaju okna. „Co to jest?” „Miasto, osiedle”, odpowiedział, mimo że przecież znał nazwę swego rodzinnego miasta. (Jest to przypadek z 21 września 1979 r. ze Sztumu, badany przez autorkę.)

Zauważył, że w jego mózgu pojawiają się tylko pojęcia ogólne, kiedy odczytywano zapisaną w nim treść. Odbywało się to z wielką prędkością. Ktoś, pewnie Obcy, chciał wszystkiego się dowiedzieć. „Myślałem na wielu poziomach jednocześnie, jak nigdy przedtem. Żadna ludzka istota tego nie potrafi. Pozbyłem się całej zawartości intelektualnej”. Obecnie użylibyśmy terminu „skanowanie mózgu”, lecz wówczas, w końcu lat siedemdziesiątych, nie istniały skanery.

Obcy dokonali również odwrotnego procesu, to znaczy, dołożyli własny przekaz do zawartości umysłowej jego kolegi.

„To było zupełnie nowe doświadczenie – powiedział drugi uczestnik wydarzenia – nie sądziłem, że coś takiego jest możliwe. Nigdy nie widziałem tyle pejzaży, tak szybko po sobie następujących. Postrzegałem wszystko jednocześnie.

Patrząc spod wielu odmiennych kątów naraz, oglądałem ruchome obrazy. Nie wiem, co to było, może wyświetlali trójwymiarowy film. Jeśli tak, to inny, nie z tej planety”. Można powiedzieć, że zostali włączeni w rzeczywistość wirtualną, czego wtedy nie rozumieli i nie potrafili nazwać, gdyż nie istniała odpowiednia terminologia.

Przeżyte spotkanie z obcą formą bytu zamieniło się w jedną z psychicznych dominant osobowości pierwszego z nich. Odtąd fakt istnienia UFO, czy raczej „ich” stał się jego problemem i nigdy go nie opuścił. Mimo upływu kilkudziesięciu lat, nadal pamięta szczegóły wydarzenia. Relacja nie uległa zatarciu, potrafi przytoczyć subtelne detale. Obecność inteligencji kosmicznej uznał za integralną część swej świadomości. Nie potraktujemy go z przesadą, uznając za reprezentanta wszystkich ludzi, gdyż wielu z nas towarzyszy myśl o fizycznym istnieniu przybyszy z kosmosu.

Teza ta jest słuszna tym bardziej, że dokonała się przemiana powszechnej świadomości, chyba wszyscy wiedzą o kosmitach: jedni akceptując, inni negując tę możliwość.

Podchodzą do tego różnie: jako do zjawiska, tajemnicy, fenomenu socjologicznego, wierzeń religijnych lub konfabulacji. Wzbudza ono gwałtowne i sprzeczne emocje oraz wywołuje bezpardonowe oceny. Jednakże bezsporny jest fakt stałej ich obecności w kulturze. Liczba popularnej produkcji masowej, w postaci filmów i książek, nie może zostać zanegowana nawet przez najbardziej krytycznych przeciwników. W ten sposób Obcy uzyskali formę bytu w świadomości mieszkańców tej planety. Jeżeli potraktujemy to wszystko jako założenia programu, mającego na celu poinformowanie ludzi o obecności innych ras w kosmosie, można uznać, że został zrealizowany.

Liczne spotkania z UFO ukazują wpływ, jaki Obcy wywierają na ludzi, czyniąc to różnymi metodami. Pewne z nich potrafimy już nazwać; inne jednak sposoby atakowania zmysłów i mózgu są dla nas okryte tajemnicą. Traktujemy je jako działanie odmiennej techniki, opartej na prawach jeszcze dla ludzi nie zrozumiałych i nie odkrytych, lecz nie uznajemy ich za ciemne moce.

Zjawiska paranormalne, nazywane tak od niedawna, są nadal nie włączone do oficjalnej nauki, a przez wielu uważane za przejaw zabobonu. Panuje przekonanie, że człowiek wykształcony nie powinien wierzyć w istnienie telepatii czy psychokinezy. Wielki Randi zajmuje się wyszukiwaniem dowodów naukowych, jasno świadczących, że tego typu zjawiska są oszustwem i działaniem szarlatanów. On sam potrafi na scenie naśladować łamanie łyżeczek, robiąc to tak świetnie jak Uri Geller, tylko że w jego wykonaniu jest to cyrkowa sztuczka. Jego naśladownictwo nie zaprzecza obiektywnemu istnieniu psychicznych sił tego typu, on jednak sądzi inaczej.

Kosmici potrafią wywoływać u ludzi nadzwyczajne możliwości psychiczne. Jak podaje „Brytyjski katalog” pewna para obserwowała UFO w marcu 1979 r. Po pewnym czasie kobieta uległa jeszcze większemu zdziwieniu, zauważywszy samoistnie poruszające się w jej domu przedmioty.

Kosztowało ją wiele wysiłku, by zrozumieć, że to ona sama potrafi je przesuwać bez dotykania. Uruchomiła niezrozumiałe moce, nazywane poltergeist i odtąd słyszano trzaski i kroki, zagadkowe hałasy i niezidentyfikowane dźwięki. Nikt oczywiście nie sądzi, że w taki sposób manifestowały swe nadejście duchy i demony, gdyż jest to terminologia z innej zgoła epoki. Najwidoczniej w jej mózgu uaktywniono określone obszary, odpowiedzialne za produkowanie wymienionych fenomenów.

Kiedy pewna kobieta, imieniem Shirley zobaczyła w 1976 r., unoszący się ponad jej głową olbrzymi latający spodek, utraciła pojęcie czasu, zyskała za to inne możliwości; znacznie wzrosła w niej siła psychiczna i zaczęła odgadywać przyszłość. (Źródło: „Globe” July 3, 1990.)

Nie zawsze wpływ Obcych na mózg człowieka jest możliwy do zniesienia, jak w cytowanych przypadkach. Bywa inaczej. Przerażające wydarzenie opisuje „Flying Saucer Review”, March 1989. W dniu 23 kwietnia 1976 r. znaleziono niedaleko Quixada w Brazylii farmera, siedzącego w pojeździe i wpatrującego się otępiałym wzrokiem przed siebie. Kiedy powrócił do zmysłów, przypomniał sobie olbrzymi obiekt, unoszący się tuż ponad nim. W dolnej części pojazdu otworzył się luk i wystrzeliło z niego białe światło. To było wszystko, co zdołał wyrazić bełkotliwym językiem, mając trudności z mówieniem, które stały się wynikiem tego spotkania. Skarżył się na różne dolegliwości, dokuczała mu biegunka, mdłości i wymioty. Dręczyły go bóle głowy. Po trzech miesiącach jego włosy gwałtownie osiwiały, lecz był to zaledwie początek koszmaru. W ciągu następnych kilku tygodni zaczął tracić swe wszystkie własności umysłowe. Zmysły przestały działać, nie widział i nie słyszał, nie potrafił się również poruszać ani też jeść. Nie rozpoznawał ludzi, zapomniał, czym są pospolite przedmioty, takie jak łyżka. Nie wiedział, co się nimi robi. Nie potrafił się ubrać lub powstać z miejsca.

Wkrótce utracił wszystkie ludzkie przymioty. Jego mózg stał się zupełnie pusty, całkowicie przestał funkcjonować. Siedział, patrząc tępo przed siebie.

Żywimy przekonanie, że nasza rzeczywistość zewnętrzna, jak ulice, domy czy drzewa jest fizyczna i stała. Nigdy również nie ulega przemianie w coś innego, chyba że poruszamy się po świecie baśni. Osoby, które miały nieszczęście opisywać realność, nie będącą nią w potocznym znaczeniu, uznawano za mentalnie niezrównoważone. Jeżeli wspominały dodatkowo o obserwacji UFO, posyłano je, w najlepszym przypadku, na badania psychiatryczne. Rzeczywistość podzieliliśmy w sposób ściśle dualistyczny. Realna zewnętrzność jest obiektywna, twierdzą uczeni. Nie można jej pomieszać z faktami, istniejącymi wyłącznie subiektywnie. A jednak tak się dzieje.

Pewien przypadek może przybliżyć założenia typowego scenariusza: Kierowca ciężarówki, jeżdżąc wielokrotnie na tej samej trasie, przyzwyczajony do krajobrazu oglądanego niemal codziennie, znający na pamięć rozstawienie znaków drogowych oraz natężenie ruchu samochodów, wydających znajome dźwięki, nie zauważył zmiany wszystkich elementów otoczenia. „Chyba po długiej chwili ocknąłem się i powróciłem do zmysłów, mimo że nie nastąpiła utrata przytomności. Przez cały czas prowadziłem samochód. Jak to się stało? Nie zdawałem sobie sprawy z tego, co robię.

Rozejrzałem się z niepokojem, wokoło panował spokój. Jeszcze nigdy nie spotkałem się na trasie z tego rodzaju śmiertelną ciszą. Słuch nie rejestrował dźwięku silników ani szumu opon na asfalcie. Nie dobiegały mnie klaksony ani nawoływania czy przekleństwa wymijających się kierowców. Przejeżdżałem obok miast i osiedli i w nich również wszystko zastygło w bezruchu i milczeniu.

Pomyślałem nagle, że świat w ogóle przestał istnieć, a wszyscy ludzie wymarli albo zostali wymordowani w jakiejś wojnie. Oprócz mnie nie ocalał z pewnością nikt i jestem jedyny na kuli ziemskiej. Ta myśl, która samoistnie pojawiła się w mózgu, wzbudziła we mnie ogromny żal. Przepełniło mnie uczucie smutku i osamotnienia. Było tak przemożne, że opuściwszy głowę na kierownicę, wybuchnąłem rozdzierającym szlochem, niemożliwym do opanowania.

Kiedy ocknąwszy się, podniosłem głowę, zauważyłem, że jedzie przede mną tylko jedna ciężarówka, trzymając się uparcie szosy przez dłuższy czas. Widziałem jedynie prostokątny fragment jej tyłu, który zasłaniał mi całkowicie widoczność”.

Przykład ten wskazuje na to, że wokół kierowcy utworzono sztuczne środowisko, wobec tego nie miał pewności, gdzie się znajduje. Zresztą, lokalizacja nie stanowiła dla niego kwestii, gdyż ani przez chwilę nie zastanawiał się nad tym, gdzie właściwie jest, istotne pozostały dla niego wyłącznie bodźce akustyczne, lecz te usunięto, przez co, rzeczywistość została pozbawiona tła, mimo że jej natura była nieznana.

Jeżeli chodzi o samego człowieka, swobodnie manipulowano jego stanami emocjonalnymi, wywołując u niego dowolne odczucia, na przykład żalu czy smutku. Miało miejsce również silne oddziaływanie na ośrodek odpowiedzialny za wolę, która uległa tak znacznemu osłabieniu, że kierowca utracił nad sobą kontrolę. Negatywne emocje stały się tak silne, że uniemożliwiły mu krytyczną ocenę sytuacji, wobec czego przestał zwracać uwagę na warunki jazdy, a zupełnie nad sobą nie panując, mógł spowodować wypadek.

Taka sytuacja byłaby zupełnie prawdopodobna, gdyby istotnie znajdował się nadal w wymiarach fizycznych, a nie wiadomo, czy wytworzono rzeczywistość wirtualną, gdyż są to jedynie współczesne, ziemskie określenia. Jego oceny są zawodne. Tył „ciężarówki”, zasłaniającej mu widoczność, należy uznać za coś zupełnie innego, być może jakieś urządzenie.

Kiedy 27 października 1974 r. rodzina z trojgiem dzieci wracała z wizyty u krewnych, jadąc do swego domu do Londynu, czekała ich tylko zwyczajna dwudziestominutowa podróż samochodem. Wyruszyli o 21.30 i kiedy znajdowali się blisko domu, zauważyli, że coś „jest nie w porządku”. Wokoło panowała nadzwyczajna cisza i drogę przed nimi pokryło coś w rodzaju zielonej mgły. Po kilku sekundach, jak im się wydawało, samochód wydostał się ze strefy „chmury”. Minęło parę minut i znaleźli się wreszcie w domu. Przenieśli śpiące dzieci z samochodu do sypialni, po drodze rzucili okiem na zegar w korytarzu: była godzina pierwsza nad ranem!

John i Elaine doświadczyli poważnych zmian osobowości i zaczęły ich dręczyć sny, w których widzieli swój samochód, unoszący się na kolumnie światła. Na pokładzie statku kosmicznego istoty o wzroście około czterech stóp przeprowadziły na nich badania. Pokazano im również mapę kosmosu, którą obecnie możemy nazwać holograficzną.

Kosmici zaznaczyli na niej swoją macierzystą planetę. (Ten przypadek zbadała znana ufolog angielska, Jenny Randles.)

Kolejny przypadek należy do wielu, w których usuwano bodźce akustyczne. W Brazylii trzej mężczyźni, polujący nocą na krokodyle, zauważyli UFO na przeciwległym brzegu rzeki. Odnieśli wrażenie istnienia „przerażającej, niesamowitej ciszy”. Nie słyszeli typowych odgłosów lasu w nocy, szmerów i szelestów. Zamilkły ptaki, ucichły nawet odgłosy cykad.

„Opanowało nas nagłe uczucie paniki. Czuliśmy się jak ludzie pierwotni, pozbawieni cywilizacji, właściwie, jaka różnica?”.

W przypadku, badanym przez organizację APRO oraz przez ufologów Coral i Jima Lorenzenów, który miał miejsce 6 stycznia 1976 r. w Stanford w stanie Kentucky, również nastąpiła zmiana otoczenia. Trzy panie, wracające do domu samochodem, zobaczywszy biało świecące UFO z kopułą, zauważyły, że nagle samochód „porusza się po wybojach”, a po chwili pojawiła się przed nimi droga, jakiej nigdy nie widziały w tej okolicy: jasno oświetlona i rozciągająca się przez pewien dystans. Kiedy dotarły do domu, okazało się, że „umknęło” im półtorej godziny.

U nich również nastąpiły poważne przemiany osobowości. Okazało się, że zostały przebadane na stole przez humanoidów, o wzroście około czterech stóp. U kobiet pojawiły się różne objawy chorobowe, nastąpiła utrata wagi oraz dokuczały im nieprzyjemne doznania skórne. Jedna z nich zmarła niespodziewanie na atak serca we wrześniu tego samego roku.

Podobne spotkania ukazały swobodę, z jaką Obcy zapewniają sobie dostęp do ludzkiego mózgu. Problem penetracji wszystkich jego ośrodków pojawił się jako nowe pojęcie, wzbudzające znaczny szok, gdyż integralna część osobowości stała się otwarta i pozbawiona ochrony. Na początku, w okresie wprowadzania tej informacji, przyjęto ją z niedowierzaniem, co niewątpliwie stanowiło odruch obronny.

Wiele spotkań z kosmiczną inteligencją ukazuje łatwość manipulowania wolą. Oto słowa świadka: „Odczułem silną presję, w jednej chwili mój opór został złamany. Dostali się do wnętrza mojej głowy, a to wrażenie było bardzo wyrazne. Ktoś, może coś, umiejscowiło się w niej i mózg stał się jakby przestrzenny, a oni penetrowali go zupełnie swobodnie. Nie ulega dla mnie wątpliwości, że w każdy dowolny sposób oddziaływali na mnie, a ja byłem bezbronny”.

Bill Herrmann 26 letni mechanik został zatrzymany przez policję, gdy biegł po pustej drodze, zachowując się histerycznie. Zbliżała się północ. Okazało się, że tego dnia, 18 marca 1978 r. oglądał UFO przez lornetkę, co miało miejsce około godziny 21.25. Następnie został porwany na pokład statku kosmicznego. Podczas badania na stole przy pomocy urządzenia, które określił jako „aparat rentgenowski”, powiedziano mu, że istnieją trzy rasy Obcych, obserwujące Ziemię i przeprowadzające tu eksperymenty.

Jednakże to straszne spotkanie nie stało się końcem jego przygody. 21 kwietnia następnego roku Obcy zmaterializowali przed nim coś w rodzaju „pręta”, pokrytego dziwnymi symbolami, znajdującego się w kuli niebieskozielonego światła. 6 maja odczuł silny przymus powrotu na miejsce, z którego został porwany. Tam „z własnej woli” wszedł na pokład czekającego na niego statku, na którym już raz doświadczył tak bolesnych przeżyć. (Przypadek został zbadany przez Wendelle C. Stevens.)

Wszystkie te przykłady dowodzą, że Obcy wykazują znaczne zainteresowanie organem myślenia. Posiadając jego szczegółową mapę, z łatwością trafiają w zamierzony punkt. Penetrują ośrodek pamięci długoterminowej, pobierając zapamiętane informacje oraz zdobytą wiedzę, jak to odbywało się w pierwszym z zacytowanych przypadków. Swobodnie wpływają na emocje i wywołują dowolne stany. Powodują określony sposób myślenia, mogą osłabić wolę albo ją zlikwidować.

Zmieniają postrzeganie rzeczywistości zewnętrznej, co miało miejsce nie tylko w zacytowanym przypadku, w którym brał udział kierowca ciężarówki. Ponieważ następuje zachwianie poczucia czasu, więź ze światem zewnętrznym zostaje zerwana całkowicie na nieokreślony odcinek czasu. Te okresy „wygaszenia” mogą być różnej długości, wrażenie trwa od kilkudziesięciu minut do wielu godzin. Zdarzały się również przypadki odnalezienia osoby porwanej po kilku dniach.

Granice pomiędzy stanami są pokonywane niezauważalnie. Osoby, które doświadczyły „przejścia”, nie potrafiły określić momentu tak zwanej „utraty świadomości”. Odzyskanie przytomności jest natomiast wyraźne: „ocknąłem się”, mówi świadek. „Poczułem, że nagle obudziłem się ze snu”. Jednakże przypadek kierowcy ciężarówki dowodzi, że rzekome „ocknięcie się” nie przywróciło go do fizycznej rzeczywistości zewnętrznej, jaką znamy, lecz nastąpiło „wkomponowanie” go w następną, sztuczną rzeczywistość. Ocena otoczenia zewnętrznego została uniemożliwiona, mimo przekonania o odzyskaniu normalnej świadomości oraz poczucia przebywania w zewnętrznej fizyczności.

„Było to przykre doświadczenie i nie chciałem do niego wracać, starając się nie myśleć o tym, co mi się przytrafiło. Jednakże następnej nocy obudziłem się i mimo późnej godziny po północy, czułem się zupełnie otrzeźwiony ze snu.

Widziałem bardzo wyraźny obraz: ciemne niebo, duży srebrny dysk, przypominający księżyc, wiszący nisko ponad linią ciemnego lasu. Odludna okolica wyglądała na zupełne pustkowie. Mimo tego, że przez cały dzień wzmacniałem swoją wolę powstrzymywania się od wykonywania poleceń, wstałem z łóżka, ubrałem się i poszedłem na to miejsce. Drogi, niestety, nie pamiętam”.

Czasami sposób, w jaki wpływają na wolę, jest trudny do zaakceptowania i wyselekcjonowania z realności. Megan musiała skrócić swą wizytę u matki z powodu nieznośnego zachowania swej 18 miesięcznej córeczki. Dziecko zaczęło wykazywać objawy choroby i grymasiło, domagając się powrotu do domu. Nic nie mogło jej uspokoić, dziewczynka zanosiła się płaczem, wyrywając się matce i babci i koniecznie chciała wracać. Matka wreszcie zapakowała w pośpiechu najpotrzebniejsze rzeczy i ruszyli samochodem, mając przed sobą około siedemdziesięciomilową podróż. Były wczesne godziny poranne 22 sierpnia 1980r.

Po ujechaniu trzydziestu mil radio zaczęło wydawać dziwne dźwięki, a samochód uniósł się ponad powierzchnię drogi.

Megan zauważyła czubki drzew palmowych, wyginane przez wiat r. Przez otwór w metalowej pokrywie, samochód został „wessany” do wnętrza statku kosmicznego. Jakiś „głos” kazał jej wysiąść. Ponieważ bardzo się bała, została do tego zmuszona. Przeprowadzono na niej i na jej córeczce badania lekarskie, po przymocowaniu ich na stole, w sali wypełnionej białym „dymem”. Zmuszono je również do jedzenia różnego rodzaju „tabletek”, których smaku Megan nie pamięta. (Przypadek publikowany w „MUFON UFO Journal No.167, Jan. 1982.)

Wszystkie te przypadki spotkań z UFO ilustrują wywoływanie działań przymusowych oraz łatwość manipulowania wolą.

Nakazy i polecenia są przekazywane w różny sposób, najczęściej nie bywają wyrażane werbalnie, mimo że istnieją wypadki „słyszenia głosów”, co wywołuje negatywne skojarzenia. Zazwyczaj nikt nie potrafi znaleźć uzasadnień dla nagłego podjęcia postanowienia, uznając je za własne.

„Stwierdziłem, że mam to zrobić”. „Uważałem, że powinienem tam pójść”. Nakaz najczęściej nie jest traktowany jako impuls przychodzący z zewnątrz. Zostaje oceniony jako wyraz własnej decyzji: „Uważałem, że zachowam wolną wolę, jeśli tak postąpię”.

Detektory UFO

Na świecie istnieją miliony czułych detektorów, zwracających uwagę na fizyczne istnienie UFO. Są to nasze psy. Najbliższy przyjaciel człowieka jest również najlepszym „wykrywaczem” niezidentyfikowanych obiektów materialnych.

Inne zwierzęta również wyczuwają obecność UFO i wyraźnie ją objawiają. Gwałtownie reagują nie tylko domowe psy i koty oraz bydło i konie, lecz również dzikie ptactwo, jak gęsi czy gołębie, a nawet mieszkańcy lasu. Wszystkie, obojętnie do jakiegokolwiek habitatu należą, wykazywały stan pilnego zaalarmowania i wręcz przerażenie. W Wielkiej Brytanii zbadano 200 tego typu przypadków w pewnym okresie czasu. (Dane podajemy za: „UFO Guidebook” Normana Briazacka i Simona Mennicka.)

Kiedy psy są zaniepokojona nieznanym dźwiękiem, zaczynają szczekać, a inne z sąsiedztwa, słysząc to, dołączają się i po chwili w całej okolicy słychać ujadanie. Jednakże reakcja na UFO już obecne lub zbliżające się jest inna od „sąsiedzkiego” naszczekiwania. Właściciele określają reakcję swoich spokojnych ulubieńców następującymi słowami: „wył tak, że mógłby obudzić nieboszczyka”, „szczekał z furią a z pyska ciekła mu obficie piana”. Dane wskazują na to, że te zwierzęta zostały zaniepokojone w niezwyczajny sposób. Ponieważ psy potrafią wyczuć istnienie UFO wcześniej niż ludzie, powstaje pytanie, czy bierze w tym udział organ słuchu, podobnie jak to się dzieje w przypadku zbliżania się wozu policyjnego. Zanim człowiek usłyszy wycie syren, psy już reagują, co dzieje się o wiele wcześniej, nim zobaczą nadjeżdżający samochód.

Psy nienawidzą UFO, o czym świadczą zacytowane tu przypadki. Są przerażone i starają się przed nim uciec lub schować. W Kanadzie zaistniała sytuacja, wskazująca na lądowanie UFO w pobliżu domu. Kobieta usłyszała stukanie do drzwi. Pies ruszył pędem w ich stronę, lecz nagle się zatrzymał, zaczął silnie drżeć i po chwili uciekł do kąta. W innym przypadku mężczyzna usłyszał wycie własnego psa na zewnątrz domu, toteż otworzył drzwi, by wpuścić zwierzę do środka, a ono wczołgało się na brzuchu. Świadek zauważył UFO, stojące na trzech podpórkach, oraz dwie postacie. Pies długo wykazywał oznaki przerażenia.

Właściciel wielu psów zauważył, że jeden z nich skoczył z przerażenia na płot z drutu kolczastego, inne wyły, starając się siedzieć jak najbliżej ziemi. Nie czytały przecież popularnej literatury na ten temat ani też ich nie trenowano w ten sposób, by okazywały przerażenie. Ich reakcje były spontaniczne i wynikały z realnego odczuwania obecności UFO. Dane wskazują na to, że takie zachowanie zostało wywołane jakimś czynnikiem fizycznym, który zwierzęta wyczuwają szybciej niż ludzie. Byłoby bardzo interesujące wyselekcjonowanie go i stwierdzenie, z jakiego powodu czas reakcji zwierząt jest krótszy od ludzkiego.

Podczas jazdy samochodem, kierowca zauważył zbliżające się światło. Rozwój sytuacji spowodował, że musiał się zatrzymać, a kiedy zahamował, pies skulił się i wczołgał pod siedzenie, starając się zajmować jak najmniej miejsca. W dwie godziny po wypadku nadal wykazywał oznaki przerażenia. Równie zszokowani właściciele nie potrafili go uspokoić, a on usiłował wciskać się w najciaśniejsze kąty, mając wciąż zmierzwioną sierść.

W pewnym domu wałęsały się trzy wyjątkowo agresywne psy, a kilkanaście biegało swobodnie po farmie. Kiedy z nadlatującego UFO wystrzelił promień ostrego światła, objawiły liczne oznaki silnego przerażenia, utrzymujące się przez czterdzieści minut. Światło bijące od UFO zmieniało kolory, przechodząc gamę od czerwieni aż po fiolet. Jego uderzenie zostało skierowane na farmę, systematycznie ją omiatając. Kiedy poruszająca się wiązka światła dostała się przez okno i dosięgła zwierząt, zrobiły się apatyczne i ucichły.

Zarówno pies, jak i człowiek ulegli częściowemu paraliżowi, kiedy szybko zbliżające się UFO zniżyło lot ku nim i równie prędko powróciło w górę. W innym przypadku, we Francji, pies został unieruchomiony, kiedy się znalazł w pobliżu niezidentyfikowanego obiektu.

W cytowanym przypadku latający talerz był bardzo jasny i świecący, białego koloru. Statystyki wykazują, że właśnie takie najczęściej wywołują paraliż. Panuje przekonanie, że jest to związane z promieniowaniem mikrofalowym. Nie posiadamy jednak badań laboratoryjnych, potwierdzających wywoływanie paraliżu u ludzi przez tego typu promieniowanie. Wprawdzie wykonywano eksperymenty na małych zwierzętach, ulegających częściowemu paraliżowi, który od razu mijał, kiedy urządzenie emitujące fale wyłączono.

Koty domowe również reagują gwałtownie i wykazują oznaki przerażenia, syczą głośno, plują, wyskakują wysoko w powietrze i usiłują ukryć się pod sprzętami. Krowy na polu rozbiegają się w panice, konie usiłują wycofać się w jakieś bezpieczne miejsce, lecz przewracają się, nie mogąc utrzymać się na nogach.

Kiedy w Danii wylądowało UFO na polu, motoryka znajdującego się tam człowieka została unieruchomiona, kiedy zbliżył się do obiektu na odległość pięćdziesięciu metrów.

Obserwowane przez niego krowy na pastwisku wykazywały oznaki paraliżu. Zauważył również, że ptaki przestały śpiewać. Każdy biolog wie, że milkną, kiedy coś złego dzieje się w pobliżu.

Pewien człowiek zauważył UFO w odległości 300 metrów od swego domu. Po dwudziestu sekundach uniosło się bezgłośnie w górę. Trzy nogi, na których się wspierało, zostały wciągnięte do środka, a kopuła zaczęła się obracać.

Następnego dnia rolnik udał się na inspekcję tego miejsca, zabierając ze sobą psa. Nie zauważył żadnych fizycznych śladów na podłożu, jednakże pies, obwąchawszy miejsce lądowania, natychmiast odbiegł, głośno wyjąc.

Najwyraźniej, środowisko nie zostało przywrócone do stanu normalnego. Należy wykluczyć bezpośrednią radiację jako przyczynę reakcji zwierzęcia. Często UFO emituje ciężkie gazy, które utrzymują się przy ziemi przez wiele godzin.

Kiedy szary dysk obniżył się bezpośrednio nad farmę w Australii, zwierzęta wpadły w panikę, uciekły poza ogrodzenie i nie pozwoliły się zagnać na to pastwisko z powrotem. Stan utrzymywał się przez wiele dni.

W stanie Iowa UFO o kształcie cygara pozostawało na ziemi przez dwadzieścia minut. Emitowało ostre światło czerwonego koloru, wydając dźwięki przypominające trzaski, a wokoło unosiła się woń ozonu. Zwierzęta zbiły się w ciasną gromadkę w jednym rogu pastwiska. Odmawiały zbliżenia się na to miejsce, a nawet po wielu dniach nie jadły stamtąd trawy.

Mimo że psy są uniwersalnym detektorem UFO, inne zwierzęta reagują z równą gwałtownością. Zbliżający się obiekt wpływa na całe środowisko, nawet na owady. Działanie jest fizyczne i wywołuje realne skutki.

Pozostają po nim równie materialne substancje. Jedna z najbardziej znanych przypomina nieco pajęczynę i jest nazywana „anielskimi włosami”. Po oddaleniu się obiektu, pozostaje zaczepiona na gałęziach drzew, ciągnie się długimi pasmami na powierzchni pól lub na szosie. Może osiągać rozmiary nawet do półtora metra.

Wkrótce po wyrzuceniu go, materiał znika. Ze względu na ten czynnik, „anielskie włosy” są trudne do przeprowadzenia analiz. Zabezpieczono jednak pewną ilość substancji do próbek, umieszczając ją w pojemniku bez dostępu powietrza, od razu po wydostaniu się jej z przelatującego niezidentyfikowanego obiektu.

W „pajęczynie” stwierdzono zawartość boru, krzemu, magnezu oraz wapnia. Z naukowego punktu widzenia, fakt znikania nie jest niczym niezwykłym, mamy do czynienia z biodegradującym się materiałem.

Kiedy w Tennessee UFO wydzieliło go znaczne ilości, „włosy” spowodowały u ludzi nudności oraz swędzenie skóry. Te same symptomy pojawiały się również u osób, które przypadkiem znalazły się na tym terenie w ciągu następnych kilku dni. W tym czasie psy nie chciały opuszczać domów. Kiedy resztki niewidocznej już substancji usunął ulewny deszcz, spłukując ją, wszelkie objawy dyskomfortu przestały się pojawiać.

W materiałach organizacji ufologicznej, publikowanych pod tytułem „MUFON UFO Journal” No. 125 April 1978, zamieszczono sprawozdanie, ukazujące o wiele groźniejsze skutki spotkań zwierząt i pozaziemskich statków. Cała rodzina farmerów z Urugwaju, nazwiskiem Tonna, widziała UFO, kiedy 18 lutego 1977 r. około godziny czwartej rano należało zająć się bydłem. Po wschodniej stronie pojawiło się jaskrawe światło i gospodarz pobiegł tam wraz z Topo, trzyletnim psem policyjnym, ważącym 60 funtów (29.4 kg). Ponieważ z oddali dobiegało pomarańczowe światło, obawiali się, że wybuchł pożar, co należało szybko sprawdzić. Tuż obok zbiornika na wodę zobaczyli pozaziemski obiekt, unoszący się o dwadzieścia stóp ponad powierzchnią ziemi, a jego światło oblewało okolicę.

Topo rzucił się do ataku, lecz nagle coś osadziło go w miejscu, usiadł na zadzie i zaczął wyć. Znajdował się w odległości zaledwie 15 stóp od obiektu, czyli około czterech i pół metra. Jego właściciel widział sześć „błyskawic”, po trzy wystrzelające z każdego boku UFO. W tym momencie odczuł silny szok elektryczny, zrobiło mu się nagle gorąco i został sparaliżowany.

Po pewnym czasie statek, wyglądający jak „dwa talerze złożone brzegami”, zaczął się oddalać, zmieniając kolor na czerwony. Generator, który umilkł, podjął pracę, nie wytwarzając jednakże prądu, ze względu na spalone przewody.

W zachowaniu psa nastąpiły zmiany: pozostawał w domu, co było dla niego nietypowe, i odwracał się od miski z ulubionym pożywieniem. Po trzech dniach zawlókł się na miejsce spotkania UFO i tam zdechł.

Sekcja zwłok wykazała poważne obrażenia. Wszystkie organy uległy uszkodzeniu z powodu przegrzania, naczynia krwionośne popękały. Pies został dosłownie ugotowany, lecz tylko wewnątrz.

Czy i w tym przypadku nastąpiło zachowanie kompulsywne (przymusowe), pies dostał nakaz, który zrozumiał i wykonał, mimo choroby i braku sił?

Strach

Kiedy UFO pojawia się w znacznej odległości, ludzkie reakcje wykazują całkowitą normę: kierowani ciekawością, starają się ją zaspokoić. Wymachując ramionami, wołają innych członków rodziny lub przyjaciół, starając się również im pokazać to, co traktują jako dziwne zjawisko. Często biegną po lornetkę lub aparat fotograficzny. Piloci lub policjanci kontaktują się przez radio z bazą lub posterunkiem policji, informując o wydarzeniu. Stopień ekscytacji słyszany w ich głosie jest zróżnicowany, co zależy od poziomu niezwykłości zjawiska oraz pobudliwości danego człowieka. Kierowcy zatrzymują samochody, by przyglądać się w spokoju lub podjeżdżają do miejsca, z którego rozciąga się lepszy widok. Ten wzorzec zachowań jest realizowany nawet w przypadkach, kiedy obserwacja wzbudza taki szok, że patrzący zapominają o naciśnięciu spustu migawki trzymanego w ręku aparatu fotograficznego.

Reakcje na UFO znajdujące się w bliższej odległości, nie mieszczą się w opisanym schemacie. Kiedy maszyna dyskoidalnego kształtu ląduje nie opodal, ciekawość można zaspokoić, podbiegając szybko do przodu, aby obejrzeć ją dokładniej, uświadomiwszy sobie, że nigdy nic takiego się nie widziało. Obserwacja przecież całkowicie przekracza życiowe doświadczenie. Takie zachowanie jest bardzo rzadkie.

Typowa reakcja należy do negatywnych: świadek ucieka, starając się gdzieś ukryć. Jeżeli prowadzi samochód, gwałtownie przyspiesza, często jadąc na oślep, nie zwraca uwagi na przepisy ruchu drogowego, poruszając się na przykład pod prąd. Skręca niespodziewanie na pobocze, bądź wjeżdża na zaorane pole, wreszcie otwiera drzwi szoferki i biegnie przed siebie.

Każdego szokują przelewające się kolory, światło spadające kaskadą na wszystkie strony lub nadzwyczajna sytuacja.

Kiedy w Brazylii wylądowało olbrzymie, wirujące koło, w którym otworzyło się „wejście” płonące ogniem, robotnicy pracujący nie opodal salwowali się szybką ucieczką. W Wielkiej Brytanii dwaj piloci zachowali wprawdzie spokój, kiedy UFO wylądowało, jednak rzucili się instynktownie do ucieczki, kiedy otworzyło się „wejście” w obiekcie, który wylądował za hangarem. Motocykliści porzucają swe motory na szosie i uciekają histerycznie. W przypadku myśliwych – rzucają na ziemię strzelby, jak to się zdarzyło po pojawieniu się UFO kształtu sferycznego, z obracającą się kopułą.

Na widok ufonautów reakcje stają się znacznie silniejsze i bardziej spontaniczne. Młody człowiek zobaczył, że z UFO, lądującego w pobliżu, wysiadł wysoki kosmita i wyciągnąwszy ramię w jego kierunku, zaczął wygłaszać jakiś tekst. Mowa nie kojarzyła się słuchającemu z żadnym z ziemskich języków i była całkowicie niezrozumiała. Nie czekając na dalsze „gesty przyjaźni”, zaszokowany Ziemianin odbiegł z tego miejsca, jak najprędzej potrafił.

W jednym z najczęściej opisywanych przypadków sierżanta Charlesa L. Moody’ego (Coral i Jim Lorenzen „Moody Abduction”, w: „Encyclopedia of UFOs”, N.Y. Doubleday, 1980) ufonauta również komunikował się z człowiekiem, tym razem jednak informacja była zrozumiała. Kosmita oświadczył, że wkrótce zostanie nawiązany ograniczony kontakt z ludzką rasą, co będzie się nasilało stopniowo w pewnym okresie czasu.

Spotkanie miało miejsce 13 sierpnia 1975 r. w Alamagordo w stanie Nowy Meksyk. Trudno ocenić, jaki okres czasu przybysz uznał za najbliższy, lecz popularność tej tematyki świadczy o intensyfikacji wpływu pozaziemskiej inteligencji na umysły w celu ich przygotowania na odebranie wiadomości od Obcych.

Wiele spotkań wywołuje reakcję ucieczki. Spowodował ją ufonauta o wzroście człowieka, mający skrzydła, przypominające nietoperza. Trzy niewielkie istoty zaatakowały studentów na drodze w Argentynie. Inna postać niskiego wzrostu, idąc drogą, pozostawiała świetlisty ślad, co wzbudziło panikę wśród obserwatorów.

UFO wywołuje strach. Wiele jednak osób, które uległy przerażeniu, stwierdza, że jego natężenie było niewspółmierne do sytuacji i utrzymywało się po fakcie zbyt długo, by można je było zaklasyfikować jako reakcję naturalną. W relacjach używa się takich określeń, jak szok lub histeria. Raporty donoszą również o uczuciu terroru nawet w sytuacji, kiedy nie istniało zagrożenie dla życia. Mówią o dreszczu przebiegającym całą powierzchnię skóry lub o „dziwnym, nieznanym doznaniu”.

Padają przypuszczenia, że te wszystkie reakcje są wywoływane sztucznie, konkretnym czynnikiem fizycznym. Pewien przypadek wydaje się szczególnie potwierdzać tę hipotezę. Kierowca wpadł w panikę na widok UFO, znajdującego się w pobliżu, i odjechał ze znaczną prędkością. Jednakże po chwili uspokoił się i poszedł na posterunek policji, donosząc o zdarzeniu, następnie powrócił na miejsce wypadku, by poczynić bardziej szczegółowe obserwacje.

Bywają spotkania testujące ludzką odwagę, jak ten, który miał miejsce 19 września 1952 r. w West Palm Beach i został zbadany przez Alvina Moore’a („Mystery of the Skymen”).

Sonny DesVergers był drużynowym skautów i stanowił dla innych przykład. Podziwiano go za odwagę. Skończył już 30 lat, toteż chłopcy uważali go za prawdziwego mężczyznę, substytut ideału ojca. Tego wieczoru trzech z nich jechało z nim samochodem przez las. Zapadała już ciemność, jednak w samochodzie czuli się bezpiecznie i pewnie.

Na widok światła, prześwitującego pomiędzy pniami drzew, drużynowy zatrzymał samochód. Był naprawdę odważny i szybko zdecydował, jak należy postąpić. Wziął z bagażnika dużą latarkę i zatknął za pas maczetę. Kazał chłopakom trzymać się za nim w bezpiecznej odległości. Szedł pierwszy, wpatrując się w światło.

Tuż ponad ziemią, na wysokości 10 stóp unosił się olbrzymi obiekt kosmiczny. Jego szerokość wynosiła 30 stóp, a wysokość 10 stóp. Wydawał głośne dźwięki, przypominające zasysanie jakiegoś urządzenia na wodę lub parę. Mężczyzna zatrzymał się obserwując, lecz poczuł, że został zauważony. Nagle pojawiła się kula światła. Nie pamiętał, kiedy go otoczył jego blask, co widzieli chłopcy, stojący nie opodal, gdyż stracił przytomność znacznie wcześniej.

Skauci stali sparaliżowani ze strachu. Żaden z nich nie zdołał wykrztusić ani słowa czy też zastanowić się nad koniecznością udzielenia pomocy. Ich mózgi przestały całkowicie funkcjonować, nigdy w życiu nie panowała w nich taka pustka. Odczuwali to dokładnie w taki sposób, jakby coś wymazało z nich myśli lub spowodowało zatrzymanie procesu ich wytwarzania.

Kiedy obiekt przestał emitować syczące dźwięki najwidoczniej zakończywszy ładowanie jakiegoś urządzenia uniósł się, czyniąc to bardzo szybko. Jego światło biło prosto w dół, lecz znikło nagle i wokoło zapanowała przerażająca ciemność i cisza.

Skauci nadal stali sparaliżowani ze strachu. Od miejsca, gdzie leżał Sonny, nie dobiegał żaden dźwięk, toteż nie wiedzieli, czy jeszcze żyje ani też, czy tam w ogóle jest. Wydawało im się, że długo stali nieruchomo, a potem zaczęli drżeć ze strachu tak, jakby chwyciły ich konwulsje. Żaden z nich nie panował nad sobą. Po nieokreślonym czasie usłyszeli słaby szelest, dochodzący z tamtego miejsca. Spontanicznie rzucili się do biegu w kierunku, z którego dochodził szmer.

Ponieważ ich buty wydawały dziwne dźwięki, zwrócili na nie uwagę, okazało się, że biegną po zupełnie wypalonej trawie. Rośliny uległy zwęgleniu, spaliły się liście na drzewach.

Wokoło sterczały czarne gałązki na krzewach zupełnie pozbawionych listowia.

Sonny leżał na plecach w środku czarnego kręgu wypalonej trawy. Był nieprzytomny. Jego skóra nosiła ślady oparzeń, a na przedramionach włosy zostały spalone. Stali obok niego, patrząc z góry, zupełnie bezradni. Potem któryś z nich pochylił się i podłożył mu rękę pod plecy, starając się nie dotykać bolących miejsc. Mimo to Sonny zajęczał. Po chwili drugi z chłopców ujął leżącego za nogi, a trzeci podtrzymywał mu głowę. Nieśli go do samochodu, starając się nie powiększać jego bólu, jęczał jednakże cały czas.

Powyższy przypadek pochodzi z 1952 r. i sceptycy mogą uznać go za próby nowej, nieznanej broni. Mimo że ziemska technika nie posiadała możliwości wydzielania kul światła i nie dysponowano pojazdami dyskoidalnymi o znacznych rozmiarach, osoby wątpiące we wszystko, nie uwierzą w nic, żądając bezstronnego oceniania zjawiska. Jednakże działalność UFO nie ograniczała się bynajmniej do naszego stulecia. Jeżeli wydarzenia obłuskamy z otoczki cudowności oraz z emocji i wyrazimy fakty przy pomocy naukowej terminologii, wyłania się niezmienny wzór, który wart jest ujawnienia.

Jest 24 październik roku 1886, jak opisuje „Flying Saucer Review Case Histories”, Dec. 1970. Noc, w wiejskiej chacie śpi chłopska rodzina, składająca się z dziewięciorga osób. Mieszkają na skraju lasu, wokoło nie ma miast ani też osiedli. Panuje cisza. Wzdłuż wąskiej, wiejskiej drogi nie ciągną się słupy linii wysokiego napięcia, jak obecnie. Z dość odległych chat nie dochodzą światła z okien, gdyż nie istniała elektryczność. Z gospody, której nie ma, nie wali muzyka stereo na całą okolicę, jak to dzieje się w naszych czasach. Nie przejeżdżają samochody, których jeszcze nie wynaleziono, omiatając okolicę reflektorami. Trudno nam sobie uświadomić, jak jest cicho i ciemno.

Nagle śpiący usłyszeli potężny odgłos. Nie umieli go do niczego porównać, gdyż mieszkając na wsi, nigdy nie widzieli maszyn parowych ani lokomotywy. Przypominał brzęczenie, jakie wydają pszczoły, i był bardzo głośny. Ponieważ cytowanie olbrzymich liczb sprawiało im trudność, więc nie powiedzieli, że dźwięk brzmiał jak intensywne buczenie pszczół zgromadzonych w kilku tysiącach uli. Stwierdzili, że owadów musiało być więcej niż liści na drzewach.

Uniósłszy głowy znad posłania zobaczyli w tym samym momencie potężne światło. Musieli natychmiast zacisnąć powieki, lecz prześwitywało przez skórę i dlatego wiedzieli, że wciąż jaśnieje. Obawiali się pożaru lasu, przezwyciężywszy więc strach, wyszli na zewnątrz chaty. Zasłaniając oczy od rażącego ich światła i mrużąc je, oglądali okolicę. Wszystko stało się jasne jak w dzień, a nawet bardziej. Nigdy nie widzieli tak jaskrawego blasku. Drzewa wydawały się wręcz białe, a bijące spomiędzy nich światło, było jeszcze bielsze. Nagle zgasło.

Kiedy powrócili do chaty, ułożyli się z powrotem do spania na siennikach. Czuli się bardzo źle i nad ranem zaczęli wymiotować. Wargi i powieki im spuchły, twarze zrobiły się nabrzmiałe. W miarę upływu czasu, stan ich się pogarszał, a skóra schodziła całymi płatami. Nie znali pomocy lekarskiej, wkrótce na ciele pojawiły się wrzody. Kiedy przesunęli ręką wzdłuż głowy, włosy wychodziły garściami. Nie mogli oddychać, w powietrzu unosił się odór. A na dziewiąty dzień uschły wszystkie drzewa. (Powyższy przypadek pochodzi z Ameryki Południowej).

Przenieśmy się do kraju wampirów, do Europy. Jest rok 1903, noc wigilijna, rodzina siedzi przy kolacji. Ojciec wychodzi z chałupy, aby zaczerpnąć wody ze studni. Nagle przez okno wpada promień jasnego światła. Wszyscy spodziewają się cudu wigilijnego, wszak zaraz zaczną przemawiać zwierzęta. Zrywają się od stołu i wybiegają na zewnątrz, by zobaczyć to, czego nie widzieli jeszcze nigdy w swoim życiu. Ojciec stoi przy studni. Tuż nad nim wisi wielki „księżyc”, cały ze światła. Jest bardzo jasno. Z „księżyca” coś wypływa, jest wąskie, równe i okrągłe jak obręcz. Obejmuje od góry stojącego przy studni. Widzą go jeszcze przez chwilę, jak przewraca się na wznak i równolegle do ziemi zaczyna powoli unosić się w górę. Potem wszystko się rozpływa w mlecznej mgle. Robi się ciemno.

Pobiegli po księdza i cała wieś zgromadziła się w kościele. Biły dzwony. Miał nadejść koniec świata. Ale był to początek.

Oficjalne kłamstwa

Isaak C. Ciarke uważa, że tajemnica nie zostałaby utrzymana nawet przez 24 godziny i po tym okresie wszyscy by wiedzieli o istnieniu UFO. I ma rację, mimo szczelnej zasłony kłamstw, prawda systematycznie ulega ujawnianiu.

Obecnie ufologowie zajmują się wydobywaniem na światło dzienne materialnych dowodów, umożliwiających odtworzenie rzeczywistego przebiegu różnych przypadków obserwacji UFO. Dotyczy to głównie Roswell. Tajna operacja wojskowa, w celu odzyskania pozostałości po statkach, została rozpoczęta 7 lipca. Wywiad lotniczy odkrył cztery humanoidalne ciała, uszkodzone przez zwierzęta.

Młody reporter miejscowej gazety, James Bond Johnson, zrobił wówczas dwa historyczne zdjęcia.

8 lipca 1947 około godz. 4 po południu jego szef kazał mu udać się do Fort Worth do biura głównodowodzącego, gen. Rogera Rameya, w celu sfotografowania pozostałości UFO, które tam przywieziono. Spotkanie z oficerem tak wysokiej szarży oraz niezwykła okoliczność to fakty, które zdarzają się raz w życiu i pamięć o nich pozostaje na zawsze. Tak było i w tym przypadku.

Reportera Johnsona zdziwił fakt, że nie zaprowadzono go do hangaru, lecz do biura generała. Ramey był w zapiętym mundurze i miał czapkę, zestaw niezwykły jak na warunki polowe. W biurze leżała na podłodze jakaś folia oraz czarne, spalone kawałki nieznanej substancji. Na pytanie dziennikarza generał odpowiedział, że nie wie, co to jest. Johnson zrobił dwa zdjęcia, jedno samego Rameya prezentującego szczątki, a drugie wspólnie z ubranym zwyczajnie pułkownikiem Dubose.

Zakończywszy te czynności, James Bond udał się do redakcji, by je wywołać i zamieścić w porannym wydaniu, nazywanym „bulldog”, które pojawiało się na progach domów o godz. 9. Wówczas nie w każdym domu był telewizor, a więc prasa stanowiła główne źródło informacji oraz opiniotwórcze medium. To dziennikarze gazetowi ferowali wyroki i urabiali umysły.

W redakcji przygotowywano teksty na temat spodków, które spadły w okolicy, o czym wszyscy mówili. Około godz. 17 z Fortu przyszła wiadomość wyjaśniająca, że pozostałości, leżące w biurze generała, były balonem meteorologicznym, jednym z wielu codziennie wysyłanych.

Bond nie wiedział nic o tajnej operacji oficera wywiadu, Marcela, który zajmował się w tym czasie zabezpieczaniem szczątków UFO ani też o poszukiwaniach wywiadu lotniczego w Roswell. Oczywiście, gdyby to wyjaśnienie z Fortu polegało na prawdzie, nie byłoby potrzeby udawać się do biura generała, by sfotografować jeden z wielu balonów ani wzywać reportera. Podobno wysyłano ich około setki dziennie.

Fotografie są bardzo wymowne. Generał zasłania usta, co w języku gestów oznacza: „Uważaj, żebyś się nie zdradził”. Z wyrazu jego twarzy widać, że kłamie i jest zmartwiony. Na drugim zdjęciu żałosne uśmiechy generała i pułkownika mówią wyraźnie:

„Jest nam głupio, czujemy zakłopotanie”. „Papierki po cukierkach na kijku” na pewno nie są szczątkami UFO, mieszczącymi czterech humanoidalnych ufonautów.

Prasa podawała wiele wypowiedzi generała. Stwierdził, że obiekt opisany jako „latający spodek” został przetransportowany samolotem do centrum badań w bazie Wright Field. Ramey, dowódca Ósmej Armii, której kwatera mieściła się w Fort Worth, otrzymał pozostałości UFO z Roswell Army Air Base. W odzyskanie i transport pozaziemskiej maszyny zostały zaangażowane trzy bazy lotnicze oraz najwyżsi dowódcy.

Duża średnica talerza miała około 25 stóp, a mała – 18. W miarę upływu godzin, „rzekomy” spodek kurczył się i tracił na wadze w wypowiedziach generała oraz innych oficerów.

W rozmowie telefonicznej Ramey oświadczył, że konstrukcja UFO jest delikatna (flimsy) i przypomina „latawiec pudełkowy”. Druga wypowiedz: „Był tak słaby, że nie udźwignąłby pilota”.

Wreszcie Newton, oficer odpowiedzialny za badania meteorologiczne, podał, że typowy balon, jakie wysyłali, waży 100 gramów, a jego duża średnica wynosi 50 cali! Jest to konstrukcja z folii metalowej na cienkich kijkach, aby ją zniszczyć, wystarczy rozerwać. W gabinecie generała leżały spalone pozostałości jakiejś substancji. Obecnie uznalibyśmy ją za plastyk, lecz wówczas tych tworzyw nie było na Ziemi, znajdowały się natomiast w konstrukcji latającego talerza.

Folię po balonie stugramowym można przenosić w kieszeni, nie są do tego potrzebne transportowce z trzech baz lotniczych.

Jesse Marcel, oficer wywiadu, który zgodnie z rozkazem pierwszy dotarł na miejsce kraksy, nawet po pięćdziesięciu latach dotrzymywał tajemnicy, wydając następujące, wymowne oświadczenie: „Nie był to samolot, rakieta ani balon. Szczątki leżały rozrzucone na szerokości 200 m, zajmując długość 1 km”.

Kluczowym dowodem stał się dokument, który przez 50 lat przyciągał uwagę ufologów. Był to zwinięty kawałek papieru, jednakże nikt nie mógł go rozłożyć i przeczytać. Dowód leżał przed naszymi oczami. Przez pół wieku patrzono na niego bezsilnie, wiedząc, że zawiera rozwiązanie tajemnicy.

Ten dokument generał zaciskał w ręku. Była to wiadomość, którą otrzymał dokładnie o godzinie 15.33. Reporter Johnson przybył do biura generała ok. godz. 16. W ciągu minionych 27 minut wydarzyło się bardzo wiele. Generał musiał podjąć szereg ważnych decyzji. Najpierw nakazał „udekorować” swój gabinet, to znaczy położyć na podłodze kawałki spalonej substancji oraz folii aluminiowej na patykach. Fragmenty równo dopasowano do siebie, toteż można odtworzyć rozmiary oraz kształt rzekomego „pozaziemskiego obiektu”.

Następnie skontaktował się z redakcją gazety, wzywając jakiegoś reportera.

Dlaczego Ramey nadal trzymał w dłoni ten telegram, kiedy przybył Johnson? Być może treść jego była tak szokująca, że wciąż ją odczytywał, nie wierząc własnym oczom. Zaciskał papier w ręku, jakby chciał zdusić w sobie to, co domagało się ujawnienia. Zdawał sobie sprawę, że musi spreparować kłamstwo, które obiegnie prasę. Rzucał na szalę swoją reputację. Kiedy prawda wyjdzie na jaw, będzie skompromitowany. I tak się stało, chociaż czekano na to 51 lat. Nie mógł jednak odmówić wykonania rozkazu. Nic więc dziwnego, że miął w ręku papier telegramu.

Po 51 latach technika rozwinęła się do tego stopnia, że stało się możliwe odczytanie zawartości podobnego dokumentu, trzymanego przez generała Rameya.

Wielokrotnie powiększany i reprodukowany w prasie, przyniósł sławę widocznemu na nim kciukowi generała. Tekst został odczytany przez Ronalda Regehra, który pracował na odbitkach otrzymanych z oryginalnego negatywu, uzyskanego z archiwum University of Texas-Arlington.

Stało się zrozumiałe prawie całe zdanie brzmiące następująco: „pilnie potrzebne dodatkowe oddziały wojskowe w miejscowości Magdalena w Miejscu nr 2. „Miejsce” – chodzi tu o miejsce lądowania. W angielskim oryginale użyto określenia „site”, które oznacza na przykład oznakowane miejsce, gdzie prowadzi się wykopaliska lub miejsce na Internecie. Nie jest to miejsce w teatrze czy w autobusie, gdzie możemy usiąść, lecz wydzielony teren. Magdalena była dużym miastem w 1947 r., toteż wymienienie tej nazwy jest ważne. Dodatkowe oddziały ściągnięto w celu zabezpieczenia szczątków po balonie, ważącym sto gramów, który w dodatku już znajdował się w biurze generała!

Następne zdanie: „ofiary przekazane do…” I dalej w tekście: „dysk”. Kolejny fragment brzmi: „bezpieczne rozmowy… dla znaczenia tej historii i całej misji”. Końcowy fragment telegramu zawiera rozkazy, które wywołały wyraz zmartwienia na twarzy generała:

„Balonowa opowiastka. Pokazać coś, co ma uchodzić za resztki balonu meteorologicznego”. Tajemnica stulecia wciąż ujawnia kolejne fragmenty.

Wypadek ten podsumował Albert M. Chop z NASA, biorący udział w pracach projektu Blue Book:

„Już dawno temu uzyskałem pewność, że latające spodki są realne i pochodzą z przestrzeni pozaziemskiej. Ujmując to inaczej, stwierdzam, że jesteśmy obserwowani przez Obcych”. „Zrobienie w balona”, zalecane w odczytanym dokumencie, nie udało się.

Powołano grupę nazwaną Majestic 12, skupiającą najważniejsze w kraju osoby, odpowiedzialne wyłącznie przed prezydentem. Zadaniem ściśle tajnej organizacji było fałszowanie danych na temat UFO i podawanie spreparowanych wiadomości do prasy.

Ci, którzy zaprzeczali istnieniu zjawiska, mieli w tym żywotny interes. Jednocześnie stali na czele znaczących komitetów, mających w statucie szukanie danych na temat UFO.

Naukowcy zgromadzeni w MJ-12 fabrykowali systematycznie fikcyjne teorie naukowe, rzekomo stanowiące ostateczne wyjaśnienie fenomenu UFO. Wymyślono hipotezę plazmoidów oraz piorunów kulistych. Obecnie odnajduje się dokumenty odsłaniające działanie tej agencji. „Etatowym” opowiadaczem bzdur brzmiących naukowo był doktor Menzel, piastujący wysokie stanowisko, toteż jego zdanie miało wielką wagę, szczególnie jeśli zostało skomponowane przy użyciu najbardziej przekonującej terminologii technicznej. Popularnie wierzono mu.

Dnia 18 listopada 1952 r. adm. Hillenkoetter, piastujący najwyższe stanowisko w grupie MJ-12, na co wskazywał jego kryptonim MJ-1, sporządził dla prezydenta Eisenhowera dokument, informujący o postępach prac nad UFO. Wymienił kolejną katastrofę obiektu, który spłonął w atmosferze 6 grudnia 1950 r. niedaleko El Indio-Guerro. Zgodnie ze sprawozdaniem admirała, pozostałości pojazdu zabezpieczono w celu przeprowadzenia analiz. Dr Bronk zajął się koordynacją badań nad szczątkami humanoidów, ustalając nazwę Pozaziemskie Istoty Biologiczne, do czasu wprowadzenia trafniejszego terminu. Wywiad ustalił, że maszyna nie została wyprodukowana w żadnym kraju na Ziemi. Dr Menzel uznał, że pochodzi spoza Układu. (Jako członek MJ-12 publicznie jednakże ogłaszał hipotezy dowodzące ziemskiego pochodzenia UFO.) Dokument stwierdza istnienie znacznej aktywności tego typu pojazdów i zaleca utrzymywanie ścisłej tajemnicy ze względu na sytuację międzynarodową oraz nakazuje spreparować wiarygodnie brzmiącą informację na użytek opinii publicznej.

Stosując się do tej dyrektywy, ogłaszano, że UFO obserwowane w 1948 r. to oblatywane samoloty nowych typów. We wczesnych latach pięćdziesiątych wydano miliony dolarów na badania prototypu powietrznego wehikułu dyskoidalnego kształtu. VZ-9V Avrocar został zaprojektowany do wyniesienia dwóch pilotów. Jego szerokość wynosiła 18 stóp. Użyto trzech silników, jednakże pojazd „nigdy nie uzyskał wymaganej stabilności”.

Dopiero wypowiedzi oficjalne ukazują rozmiary problemu, wynikające z aktywności UFO. W latach pięćdziesiątych generał Childlow wyraził się na konferencji prasowej dość nieoględnie na ten temat. „Ponosimy znaczne straty w sprzęcie i ludziach z powodu pościgu za UFO. Tylko w roku bieżącym szacujemy na setki tysięcy dolarów”. Należało szybko wymazać tę uwagę z umysłów, co sprawiło raczej niewiele trudu specjalistom, toteż wypowiedz jest mało znana.

Ze względu na podawanie konkretów przez osobę kompetentną, była niebezpieczna dla establishmentu pilnującego swych tajemnic.

Generał MacArthur wypowiedział się znacznie obszerniej, używając słowa „nękanie”. Przestrzeń powietrzna była naruszana przez niemożliwe do doścignięcia obiekty.

Penetrowały tereny ściśle tajnych lotnisk doświadczalnych, zawisały nad silosami z bronią atomową, wzbudzając panikę. Wiele doniesień pochodzi od żołnierzy z patrolu. Podobne raporty nie mogły wyjść na światło dzienne w okresie zimnej wojny, kiedy do tajemnicy wojskowej należał sam fakt posiadania danej broni, nie wspominając zlokalizowania instalacji. Mimo zmiany układu sił na świecie, tajemnice wojskowe nadal są przestrzegane.

Wiele „rumoru” na świecie zrobiła wypowiedz senatora Goldwatera, który ubiegając się o fotel prezydenta USA, a będąc zainteresowanym UFO od kilkunastu lat, obiecał wyborcom, że po objęciu najwyższego urzędu w państwie poczyni kroki ku wyjaśnieniu zjawiska. Uznając swoją pozycję za wysoką, domagał się dostępu do tajemnic wojskowych, związanych z UFO. Publicznie deklarował prawo obywateli do zaznajomienia się z postępem badań nad tym fenomenem oraz groził różnym osobom „dobraniem się do skóry”. Poniósł jednakże klęskę. Odmówiono mu zaznajomienia się z dokumentami, czyniąc to w sposób tak arogancki, w jaki nie traktuje się osób na wysokich stanowiskach w żadnym kraju. Przegrał wybory, nie został prezydentem, czemu nie możemy się dziwić. Objęcie tego urzędu przez niego oznaczało potencjalne niebezpieczeństwo dla wojskowego establishmentu.

Watykański teolog, Corrado Balducci, wydał bardzo poważne oświadczenie, pojawiając się kilkakrotnie w telewizji.

Stwierdził, że Stolica Apostolska otrzymuje wiele doniesień na temat UFO od swoich nuncjuszy. Uważał, że zjawisko jest realne: „UFO to nie demony i diabły ani też rezultat choroby psychicznej obserwatora”. Będąc w USA spotkał się z jednym z członków grupy MJ-12, w rezultacie którego podał wiadomość, że Watykan musi dokonać korekt w swej doktrynie wobec spodziewanego oficjalnego oświadczenia rządów o istnieniu UFO, czego należy spodziewać się w ciągu kilku najbliższych lat.

Nawet takie osoby jak prezydent milczą na temat UFO. Kiedy Jimmy Carter piastował stanowisko gubernatora stanu Georgia, wydał oficjalne oświadczenie w dniu 13 września 1973 r. podczas udzielania wywiadu w Dublinie (w USA).

Fakt obserwowania przez niego UFO stanowił tajemnicę poliszynela, jednakże oficjalna wypowiedz zmienia klasyfikację wydarzenia.

Obserwacja miała miejsce w roku 1970 podczas kampanii o zdobycie fotela gubernatora. Carter miał wygłosić przemówienie do członków Lions Ciub, mieszczącego się w małym miasteczku Leary, w stanie Georgia. Goście zgromadzili się przed budynkiem. Nagle pojawił się obiekt dyskoidalnego kształtu, wydzielający niebieskie światło.

Widzieli go wszyscy, a „spektakl” trwał nieomal dziesięć minut.

Kiedy Carter objął urząd prezydenta, wszyscy się spodziewali, że nastąpią poważne zmiany w stosunku rządu do zjawiska oraz do ufologów. Oczekiwano oficjalnych oświadczeń, przyznających istnienie sieci kłamstw i oficjalnych oszustw, w celu wprowadzenia ludzi w błąd. Nic takiego jednakże nie nastąpiło. Nie zostało wydane żadne oświadczenie.

Nawet teraz, po kilkudziesięciu latach badań, ufologowie nie mogą otrzymać dokumentów, w celu udowodnienia istnienia „zasłony dymnej” wokół zjawiska UFO. Lot nr 654 z dnia 25 maja 1995 r. został naznaczony obserwacją UFO. Kapitan Eugene Tollefson i pierwszy oficer John J. Waller podali parametry obserwacji. O godz. 22.30 pojawił się oświetlony obiekt znacznych rozmiarów, manewrując z szybkością tysiąca mil na godzinę. Poinformowano o tym fakcie wieżę kontrolną w Albuquerque oraz Departament Obrony Narodowej. Ich radary nie mogły uchwycić obiektu. O obserwacji dowiedziała się organizacja MUFON. Na skutek intensywnej wymiany oficjalnej korespondencji ufolog Walter N. Webb uzyskał część ocenzurowanych taśm nagrań rozmów pilotów z wieżą. Inne poddano rzekomo recyklingowi.

Dr Edward Mitchell (doktoryzowany w MIT) astronauta z misji Apollo 14, szósty człowiek, który kroczył po powierzchni Księżyca, przemawiając na konferencji ufologicznej w North Haven, wezwał Kongres USA do przyznania kongresmenom specjalnego immunitetu, umożliwiającego udzielanie wiadomości na temat UFO. Z racji zajmowanej pozycji są związani przysięgą, która ich obowiązuje, również jeśli chodzi o ten temat. Mitchell uważa, że zwolnienie ich z przyrzeczenia skłoni do przyznania realnego istnienia UFO oraz opublikowania oświadczenia, że konspiracyjnie tworzono „dymną zasłonę” oszustw i kłamstw.

Zdaniem Mitchella wiele z obiektów UFO to pojazdy kierowane przez humanoidalne załogi. Osiągi techniczne UFO wskazują, że nie pochodzą z żadnego arsenału na Ziemi.

Najlepszym tego dowodem – dodaje astronauta – jest kraksa pozaziemskiego pojazdu w Nowym Meksyku (Roswell) w 1947 r.

Jego wypowiedz skomentował Walter Andrews, prezes organizacji Mutuał UFO Network, mówiąc: „Jeżeli ktoś o światowej pozycji, jak Ed Mitchell, wygłasza oficjalne oświadczenia na temat UFO oraz istnienia programu rządowego, mającego na celu ukrywanie prawdy, to podnosi pozycję całej ufologii”.

Generał Ramey miał powody do zmartwienia.

Zupełnie jak ludzie

Osoby porywane przez UFO często przeprowadzają coś w rodzaju rozmowy na pokładzie statku, po którym są oprowadzane. Pokazuje się im urządzenia, o niezrozumiałej zasadzie działania. Uzyskują wyjaśnienia, dotyczące praw, według których je skonstruowano. Mimo tego nie potrafią zrozumieć ani mechaniki, ani fizyki. Te nauki działają na zasadach odmiennych od ziemskiej.

Porwani nie potrafią określić właściwymi słowami tego, co widzą, stosując nazwy ze swego codziennego doświadczenia. Tak właśnie było w przypadku, zarejestrowanym przez biuletyn organizacji ufologicznej APRO 20 czerwca 1977 r. w Idaho. Porwana kobieta umiała jedynie przyrównać oglądane urządzenia do koła, na którym znajdowało się wiele medycznych instrumentów. Brytyjski katalog podaje przypadek z nocy z lutego 1976 r., podczas której młody mężczyzna został porwany przez dwie obce istoty i na pokładzie ich statku jego ciało zeskanowano przez urządzenie, przypominające czerwone oko. W 1980 r. w Urugwaju dwie małe humanoidalne istoty skierowały w stronę Julio Pereira urządzenie, określone przez niego jako pudełko od papierosów. Prąd elektryczny unieruchomił go. Tylko kiedy z paralizatora wypływał biały promień światła, człowiek zdołał się poruszać, zostając całkowicie pod kontrolą techniki kosmitów.

Porwani często oglądają mapy kosmosu, nie przypominające żadnego ze znanych gwiazdozbiorów. Pokazuje się im miejsce, z którego pochodzą ufonauci, oraz podaje informacje, dotyczące długości trwania podróży. Po powrocie na Ziemię, ludzie rysują zapamiętane mapy konstelacji, jednakże one nie wyjaśniają zbyt wiele. Wszechświat oglądany od innej strony, nie jest dla nas zrozumiały.

Informacje wyrabiają przekonanie o istnieniu cywilizacji, o technice przekraczającej ziemską o wiele stuleci. Są one potwierdzane obserwacjami zachowania się UFO w powietrzu. Prędkości obiektów pozaziemskich znacznie wyprzedzały możliwości samolotów. W 1952 r. prędkość samolotów wynosiła 1200 mil na godz., natomiast w sierpniu tamtego roku UFO wyśledzone na radarze przez Air Defence Command System osiągnęło 4000 mil na godz. Poprzedniego miesiąca dwa radary sił obrony powietrznej kraju wyśledziły UFO, poruszające się z prędkością 7500 mil na godz. W cztery miesiące później wiele obiektów, złapanych przez radar samolotu B-29, przekroczyło 9000 mil na godz. na wysokości 18 000 stóp.

Tak wielkie osiągi UFO nie powodują głośnego uderzenia, jakie słychać, gdy ziemskie samoloty przechodzą barierę dźwięku. Istnieje hipoteza, że molekuły gazów, znajdujących się w powietrzu, muszą być „rozsunięte”. Po przejściu UFO, molekuły gazów powracają na poprzednie miejsce. W taki sposób statek powietrzny „prześlizguje się”, tracąc mało energii. Być może ten efekt wywołuje plazma na powierzchni obiektu.

Nawet kiedy UFO przyjmuje tor równoległy do horyzontu, jego zachowanie gwałci prawa ziemskiej fizyki. Obiekty poruszają się w linii sinusoidalnej, zakręcając z miejsca pod dowolnym kątem. Mimo tak zaawansowanej techniki, UFO to nie są „powozy bogów”. Ich mechanika podlega psuciu się i wymaga naprawy, o czym świadczą poniższe przypadki.

Inżynier pracujący w Australii powracał z budowy do domu. Jadąc przez pusty teren, zauważył dyskoidalny pojazd, stojący na trzech nogach. Górna część o formie kopuły obracała się, lecz po chwili stanęła. Wtedy otworzyło się „wejście” i przeszły przez nie trzy postacie, niosące w rękach jakieś przedmioty. Członkowie załogi pojazdu stanęli na pokrywie UFO i otworzywszy prostokątną część, zaczęli coś ze środka wyjmować i następnie wkładać inne przedmioty.

Ponieważ obserwacja pochodzi z roku 1946, musiała czekać aż do naszych czasów na opisanie przy pomocy właściwych terminów. Kosmiczni podróżnicy wyjmowali zepsute moduły i wkładali nowe. Na świecie nie istniały wtedy urządzenia zbudowane na takiej zasadzie. Można domniemywać, że ziemska technika przejęła tę ideę od kosmicznej. Opisy podobnych obserwacji obiegały gazety i docierały do zwykłych ludzi, wzbudzając sensację, sceptycyzm lub oszołomienie. Informacje docierały również do ośrodków naukowych, gdzie zadawano pytanie: „jak to można zrobić?”.

Podróżnicy z przestrzeni często wyjaśniają ludziom, że dokonują badań naukowych Ziemi. Wymaga to stałej obserwacji i jest procesem ciągłym, angażującym znaczne środki. Należy zebrać różnego rodzaju próbki roślin, zwierząt, minerałów, ziemi, wody i atmosfery. Instrumenty powinny dokonać pomiarów grawitacji, magnetyzmu i struktur geologicznych. Trzeba ocenić zasoby ludzkie, ich wytwory materialne w postaci miast oraz infrastruktury, jak również interesujące jest wgłębianie się w kulturę.

Ich wiedza nie jest absolutna i używają środków podobnych do naszych, aby zdobyć potrzebne im informacje. W 1976 r. w miejscowości Elliott w Australii pewna starsza pani została porwana na pokład UFO. Humanoidzi zadawali jej wiele pytań, dotyczących życia na Ziemi oraz zachowania ludzi. (Źródło: „Katalog przypadków UFO”.)

Uwagę kosmitów przyciągają rośliny. We Francji spotkano ich, zbierających próbki na polu lawendy, w Brazylii obserwowali pola pomidorów oraz tytoniu. Widziano karły kopiące dziury oraz, w innych przypadkach, zbierające próbki gleby.

Donoszono o zabieraniu nieomal wszystkich gatunków zwierząt na pokład statków: kurczaków, królików, czy nawet bydła. Istnieje znaczne zainteresowanie zbiornikami wodnymi i często widywano ufonautów, pobierających wodę w różnej ilości. Dwa przypadki wyglądają identycznie, mimo że dzieli je 36 lat. Są następujące: na powierzchni jeziora spoczywało sferyczne UFO, a karły pompowały do niego wodę przy pomocy węża. Jedna obserwacja pochodzi od inżyniera elektroniki z Nowego Jorku, druga od rybaka z Włoch.

Znany ufolog otrzymał informację od CINDACTA (brazylijska wojskowa kontrola radarowa kraju), stwierdzającą regularne obserwacje UFO nad terytorium powietrznym tego kraju. Z Brazylii pochodzi wiele ostatnich raportów na temat „zbierania próbek zwierząt”. Od 11 do 15 lipca 1998 r. wycinano fragmenty gęsi. Na szyjach ptaków pozostawiono otwory wielkości dwóch centymetrów, przez które usunięto krew oraz organy wewnętrzne. Podczas pierwszego ataku „oprawiono” dwie gęsi, następnego – dziewięć. Znaleziono je zabite wewnątrz zamkniętego drucianego kurnika. W okolicy widywano kule światła.

Okaleczenia zwierząt nasiliły się w latach sześćdziesiątych i w następnej dekadzie. Nie omijały farm ani też rezerwatów przyrody. Jeden z najsławniejszych przypadków miał miejsce na terenie obejmującym 450 akrów. Jest to rezerwat West Milford w New Jersey.

Tej nocy na terenie parku panowała zwyczajna cisza. Wszystko zostało sprawdzone. Nic nie zagrażało zwierzętom i nie zapowiadało bezsensownego szaleństwa, olbrzymi teren wydawał się uśpiony. Pracownicy parku sprawdziwszy urządzenia i zabezpieczenia przeciwpożarowe, odeszli do domów, pozostawiając za sobą cichy las i senne zwierzęta.

Kiedy rankiem 4 kwietnia 1977 r. reporterzy z „Passaic Herald News” dostali się na teren parku, oczom ich ukazała się rzeźnia, w której nie potrafili odgadnąć żadnego sensu.

Dorosły słoń został pozbawiony głowy, której nikt nie odnalazł. Inne zostały poważnie okaleczone. Precyzyjne cięcia wykonano ostrym narzędziem w pewnych miejscach na ciele. Nie były to ciosy zadawane na oślep, lecz spokojna i zaplanowana działalność. Z ofiar usunięto krew.

Reporterzy przechodzili do kolejnych wybiegów dla zwierząt, które leżały całkowicie wypatroszone. Wykonano tę operację bez jakiegokolwiek oporu ze strony dzikich mieszkańców parku. W jaki sposób zapobiegnięto panice? Jak je uśpiono, kto zrobił to tak szybko i sprawnie? Gdyby tak było, zespół lekarzy oraz personelu pomocniczego musiałby być bardzo liczny i dysponować własnym transportem, w postaci ciężarówek oraz samochodów chłodni do wywiezienia szczątków zwierząt. Potrzebne im byłyby również duże pojemniki na krew, a nikt w okolicy nie zauważył przecież upiornego transportu, wyjeżdżającego z lasu. Jak pokonano nierówności terenu i trzęsawiska?

Dlaczego w żadnym miejscu nie zostało uszkodzone ogrodzenie? Na żadne z tych pytań nie znaleziono odpowiedzi.

Okaleczenia zwierząt powtarzały się, czasami znajdowano obok również ciała ludzi. Poniższy opis został podany przez „Flying Saucer Review”, March 1989, a miał miejsce w Brazylii 17 października 1981 r. Dwaj przyjaciele, Abel Boro i Ribamar Ferreira udali się na polowanie, kiedy zobaczyli „gwiazdę” jaskrawego koloru, której światło zostało skierowane na pierwszego z mężczyzn. Ten wspiął się na drzewo, lecz kosmiczny obiekt wciąż się nad nim unosił, a umykający co sił kolega, oglądając się, widział go drżącego i trzęsącego się w srebrnym świetle. Jego całe ciało wydawało się błyszczeć. Kiedy wszystko się skończyło i UFO odleciało, Ribamar zdjął przyjaciela z drzewa. Kiedy złożył go na trawie, zobaczył, że jego ciało miało zupełnie biały kolor, wyglądając, jakby wypompowano z niego całą krew. I tak było.

Tajemnica okrywa również cel misji kosmicznych „weterynarzy” na Ziemi. Faktem jest, że starają się nie być widoczni. Podczas natężenia fali obserwacji UFO we Francji poczyniono szczegółowe obserwacje. Obcy wybierali tereny bardzo rzadko zaludnione oraz nocną porę dla przeprowadzenia zadania. Działalność ich ułożyła się w typowy wzór. Po wylądowaniu, ze spodka wysiada jeden lub dwóch ufonautów. Zajmują się jakąś czynnością, którą często jest zbieranie próbek. Po wykonaniu, wsiadają z powrotem do pojazdu, który odlatuje.

Osiemnastoletni chłopiec z Wenezueli na zawsze zapamięta tę noc. Powracał późno od dziewczyny i postanowił iść na skróty. Szedł szybko, zamyślony i rozmarzony, nie zwracając uwagi na otoczenie.

Mieszkał tu od dziecka, znal każde drzewo i każdy kamień. Zobaczył nagle coś niespodziewanego, co zatrzymało go i wybiło ze słodkich myśli. Nie opodal stał spodek na trzech nogach. Zobaczył również kilku „krasnoludków”. Zaczął ich liczyć. Naliczył sześciu. Każdy z nich dźwigał kamienie. Poruszali się szeregiem, jeden za drugim i po kolei znikali w pojeździe. Chłopiec uczynił jeszcze kilka kroków do przodu, gdyż nie wierzył własnym oczom, sądząc, że nadal przebywa w baśni o królewnie Śnieżce, którą niedawno pożegnał. Kiedy jednak jeden z karłów zauważył go i wymierzył w niego srebrne urządzenie, wielkości długopisu, nie mógł postąpić kroku do przodu ani uczynić żadnego gestu. Wszystkie jego mięśnie zostały sparaliżowane, a motoryka uniemożliwiona. Był w stanie oddychać, lecz nie zdołał nawet mrugnąć powieką, więc tylko patrzył, jak ostatni z karłów znika w pojeździe, który unosi się i odlatuje.

Innego rodzaju broń powoduje utratę świadomości. Myśliwy z Everglades podszedł do UFO na odległość zaledwie dwóch metrów. Ufonauta skierował w niego jakieś urządzenie.

Promień uderzył go w czoło, a on poczuł, że jego świadomość ulega „rozpuszczeniu”. Pozostał nieprzytomny 24 godziny.

Kiedy odzyskał zmysły, udał się niemal po omacku na poszukiwanie pomocy medycznej, gdyż na prawe oko nie widział zupełnie, a na lewe bardzo słabo. Pozostał w szpitalu przez kilka dni, stopniowo powracając do zdrowia.

Inni mieli szczęście uczestniczyć w wielkiej kosmicznej historii. W Australii zaobserwowano lądowanie UFO. Po chwili, tuż obok pojawił się na ziemi drugi pojazd. Wysiadł z niego ufonauta niewielkich rozmiarów i przesiadł się do pierwszego obiektu, wchodząc do wnętrza przez otwór w dolnej części kosmicznego statku.

Druga scena, którą obserwowano trzy lata później we Francji, została jakby żywcem przeniesiona z kosmicznej powieści szpiegowskiej. Na niebie pojawiły się dwa pojazdy, które ustawiły się dokładnie naprzeciwko siebie. Kiedy ustabilizowały się całkowicie, z obu maszyn wytrysnęły promienie światła w kierunku przeciwnika. Kiedy każdy z nich dotarł do połowy dystansu dzielącego oba statki, światło połączyło się. Widzowie obserwowali ten kosmiczny teatr w napięciu. Nie minęło dużo czasu, kiedy w każdym z pojazdów otworzyły się owalne „drzwi” i pojawił się w nich niewielki ufita, stojąc przez chwilę na „progu”. Jednocześnie ruszyli przed siebie po „moście”, uczynionym ze światła. Kroczyli bardzo wolno, co nie dawało się ukryć. Na ziemi wśród obserwatorów napięcie wzrastało. Zdawano sobie sprawę z sensu oglądanej sceny.

Kiedy każdy z ufonautów znalazł się dokładnie na środku „mostu”, minęli się bez wahania, nie zwracając na siebie uwagi i nie czyniąc żadnego gestu. Powolnym krokiem i rytmicznie każdy z nich podchodził do swego pojazdu. „Próg” został przekroczony, żaden się nie odwrócił i nie oddał strzału poza siebie. „Drzwi” zostały zamknięte. Promienie światła rozpoczęły wędrówkę z powrotem do pojazdów, czyniąc to z równą prędkością. Dotarły do progów w tym samym momencie. Oba statki kosmiczne ruszyły i rozleciały się w przeciwnych kierunkach. Oba jednocześnie zniknęły z oczu obserwatorów, z których żaden nie miał wątpliwości, że oglądał kosmiczną wymianę szpiegów, podczas której przestrzegano prawa i zasad etyki, a także prywatnego kodeksu honorowego każdego z wymienianych. Przecież mogłaby się rozpocząć kosmiczna wojna.

Potwory i hybrydy

Stworzenie człowieka przez człowieka fascynowało przez wieki, lecz zostało uznane za prawo Boga, po które nie wolno sięgać. Literatura ukazała rezultaty złamania zakazu, w postaci zbudowania Frankensteina, sztucznego człowieka, istoty pozszywanej przez lekarza z części zwłok wykradanych nocą z grobów. Powstała w ten sposób kreatura bez zmysłu moralnego, bezwzględny morderca, pozbawiony skrupułów.

Możliwość klonowania ludzi od dawna należała do dziedziny literatury fantastyczno-naukowej. Pisarze uprawiający ten gatunek ukazywali jego różne aspekty. Wybitna pisarka klasy światowej, Ursula K. LeGuinn zwróciła uwagę na identyczność emocjonalną ludzkich klonów. Kiedy jeden z nich cierpiał, wszystkie odczuwały jego ból z taką samą intensywnością, mimo że byli fizycznie oddzielnymi istotami. W sytuacji zagrożenia życia, jeden klon nie umierał tylko raz, umierał tyle razy, ilu miał „braci”. Cierpienie powielało się we wszystkich ciałach.

Porywani przez UFO donosili o istnieniu ludzkich klonów już od początku lat dziewięćdziesiątych. Oficjalnie wyrażano słowa niewiary, uznając ich przeżycia za zmyślenia, gdyż nikt nie rozumiał tego, o czym mówili. Odrzucano z góry możliwość klonowania człowieka jako nieosiągalną biologicznie i nieakceptowalną pojęciowo. Uważano ją za grzeszną manipulację, zakazaną przez Boga. Pomysł został jednakże podchwycony, idea zaczęła kiełkować w ludzkiej świadomości, mimo oficjalnych zaprzeczeń. Jak zawsze raporty na temat porwań przez UFO trafiały na biurka znaczących na świecie osób, które czytały je uważnie i wyciągały praktyczne wnioski, podczas gdy do prasy przekazywano odpowiednio spreparowane raporty, przeznaczone dla zwykłych czytelników gazet.

Tajemnica ukrytych laboratoriów wojskowych nigdy nie zostanie poznana, o ile rządy same nie zechcą ogłosić publicznie wyników badań, czy choćby jakiejś ich części. Dowód na utrzymywanie w tajemnicy wyników naukowych tak długo, jak jest to wygodne, stanowi przypadek pierwszego na świecie udanego klonowania. Dokonał tego dr Ian Wilmut już w lipcu 1996 r. w Roslin Institute w Szkocji. Rezultaty eksperymentu trzymano w ścisłej tajemnicy aż do 23 lutego 1997 r. kiedy to sensacyjne dzieje owcy obiegły nagłówki wszystkich gazet na świecie. Dolly stała się znana jako pierwszy klon na świecie, dokonany na ssaku. Tyle mówią oficjalne dane, które zezwolono opublikować. Od lipca 1996 r. w Instytucie Roslin sklonowano nie mniej niż siedem owiec i to z różnego materiału komórkowego. Uczeni oświadczyli, że metodę tę można z powodzeniem stosować do klonowania świń, kóz, królików, właściwie każdego ssaka. Pod względem gatunkowym istota ludzka również jest zaliczana do ssaków.

Ronald Munson z University of Missouri stwierdził, że technologia klonowania jest prosta. „Nie wymaga olbrzymiej aparatury jak w przypadku rozbicia atomu. Klonowania można dokonać w stosunkowo standardowych laboratoriach.

To właśnie jest takie zadziwiające w tej biotechnologii, łatwość, fundamentalna prostota wykonania procedury”.

W Korei, w Uniwersytecie Kyunghee, profesor Lee Bovyon dokonał udanego doświadczenia klonowania człowieka. Prasie podano, że eksperyment przerwano w połowie, nie dopuszczając do rozwinięcia się płodu i urodzenia dziecka.

Tego rodzaju doświadczenia nie udają się za pierwszym razem, trzeba wykonać wiele prób, zazwyczaj setki, jeśli nie tysiące. Nie należy oczekiwać, że ta właśnie jest ostatnia w tym uniwersytecie. Zaangażowano w to znaczne środki finansowe oraz wysokiej klasy specjalistów. Ich trudna praca nie została wykonana dla rozrywki, którą można określić słowami: „zabawmy się, zobaczmy, co z tego wyjdzie”.

Kosztowne eksperymenty mają ściśle określone i wymierne cele.

Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło powszechną deklarację o zakazie klonowania komórek ludzkich, które można by następnie wykorzystać do stworzenia nowego człowieka.

Parlament Europejski podjął uchwałę zakazującą dokonywania zmian genetycznych, które można przenosić na następne pokolenia. Ustawa niestety zachowuje „przywilej” posiadania nieuleczalnych chorób genetycznych, jak hemofilia czy stwardnienie rozsiane, które nadal będą przekazywane pokoleniom.

Dr Richard Seed ogłosił, że dokona sklonowania człowieka, i to w dość krótkim czasie. Nazywa się go ekscentrykiem. Świat nauki stoi na stanowisku, że nałożenie zakazu klonowania lub jego kontrola nie jest możliwa do przeprowadzenia. Obecnie w kilku krajach zabroniono przeprowadzania doświadczeń.

Klonowanie człowieka jest możliwe technologicznie, pojawienie się klonów na ulicy to tylko kwestia czasu.

Amerykańscy naukowcy ogłosili że przy użyciu technologii klonowania połączyli komórki człowieka i krowy, aby wyhodować organy do transplantacji w laboratoriach. Tego typu krzyżówek dokonuje się w wielu krajach. Liczba udanych eksperymentów jest coraz większa, dokładnych danych nie posiada nikt. Można je trzymać w tajemnicy przez dowolnie długi okres, o czym świadczy przetrzymywanie ogłoszenia rezultatów eksperymentu w Roslin Institute. Dzieje się tak nadal. Kiedy prawo zniesie zakaz klonowania ludzi, wówczas instytuty naukowe będą już doskonale przygotowane do wypuszczenia materiału w dość dobrym stanie. Przez ten czas przeprowadzą wiele prób, udoskonalą metody oraz wyszkolą kadrę naukowców i laborantów. W odpowiednim czasie pojawi się genetycznie zmieniona istota ludzka.

Jedna z systematycznie porywanych, znana na całym świecie z licznych książek, Katharina Wilson, opisała swoje przeżycia:

„Podczas porwania w 1993 r. widziałam dwie kobiety, które były moimi klonami. Jedna z nich była w ósmym miesiącu ciąży. Wciąż trzymano je w podziemnych laboratoriach i nie miały żadnej szansy na zmianę swego życia. Traktowano je dokładnie tak, jak tysiące zwierząt, które naukowcy używają do doświadczeń. Po przeprowadzeniu eksperymentu, zwierzęta nie są już dłużej potrzebne”.

Tego rodzaju doniesienia są na ogół odrzucane ze względu na to, że nie zgadzają się z naszymi przekonaniami o świecie oraz ze stanem nauki. Jest ich również ograniczona liczba, nie są powszechne. Ze względu na duży ładunek negatywnych emocji, jakie niosą ze sobą, nie chcemy się pogodzić z ich istnieniem.

Terapeutka stosująca hipnozę zbadała od 1987 r. około 300 przypadków porwań. Wiele z tych kobiet mówiło o pobieraniu od nich jajeczek oraz o wykonywaniu kopii ludzi. Jeżeli obcy potrafią stworzyć takie identyczne egzemplarze, to oznacza, że wiedzą o nas wszystko na poziomie podstawowej materii. Posiadają przepis czy algorytm istoty ludzkiej i nic w nas nie jest dla nich tajemnicą.

Nie tylko kobiety donoszą o doświadczeniach z ludźmi. Podczas regresji hipnotycznej mężczyzna o imieniu Fred opisał całą procedurę. „Robią coś ze mną i to ma coś wspólnego ze zwierzętami. Pobierają ode mnie spermę, płyny ustrojowe oraz materiał genetyczny i zaszczepiają go zwierzętom. Przypominam sobie biegające jakieś zwierzę, będące krzyżówką. Nie potrafię opisać jego wyglądu, było to coś odznaczającego się nadzwyczajnym dziwactwem, stanowiło pół człowieka i pół zwierzęcia. To znaczy, wszystkie elementy zostały wymieszane i połączone”.

Katharina Wilson badała kiedyś mężczyznę, opisującego doświadczenia z klonowaniem. Jego przerażenia nie dawało się w żaden sposób ukryć. Mówił, że widział pojemniki, w których leżały sklonowane ludzkie ciała. Każdy basen miał kształt prostokąta i wszystkie zostały ustawione w długich szeregach. W miarę rozmowy, człowiek ten zniżał głos i jego strach rósł. W końcu był tak przerażony, tym co mówi, że urwał w pół słowa i nic nie skłoniło go do kontynuowania wypowiedzi. Miało to miejsce w 1992 r. Nikt wtedy nie dawał wiary tego rodzaju raportom.

W przeciągu ostatnich kilku lat wydarzyło się coraz więcej przypadków porwań. Od kobiet są systematycznie pobierane jajeczka. W identyczny sposób ulegają aborcji płody, co ma miejsce w różnym okresie ich rozwoju. Tego rodzaju działania trwają przez wiele lat, aż do całkowitego wycieńczenia organizmu dawczyni. Istnieją przypadki konieczności dokonania histeroktomi, czyli wycięcia macicy, ze względu na całkowite jej zniszczenie nadmierną ilością zapłodnień i poronień. Dzieje się tak w przypadku kobiet i dziewczynek, które utrzymują, że nigdy nie były w ciąży. Badania lekarskie dowodzą jednakże czegoś wręcz przeciwnego: ulegały systematycznemu zapładnianiu i usuwaniu płodu.

Wszystkie te fakty świadczą o tym, że pojawiła się nie znana nam potrzeba intensyfikacji programu genetycznego, jakiemu jest poddana ta planeta. Ponad naszymi głowami trwa gorączkowa i pospieszna krzątanina, mająca na celu pobranie olbrzymiej ilości materiału nazwanego ludzkimi genami i tkankami. Przeprowadza się na nich doświadczenia, na rezultaty oczekuje się z rosnącym napięciem.

Najwidoczniej zachodzą takie przesunięcia w kosmosie, które wymagają natychmiastowego użycia istot hybrydalnych.

Wiele przypadków podała dr Karla Turner, odsłaniając tajniki technologii kosmitów. Ludzie porywani, z których pobiera się materiał genetyczny, otrzymują wyjaśnienia celu tych manipulacji. Są one tak pokrętne i nieuczciwe, jak i same czynności. „Klony mają zostać zachowane do czasów, kiedy ludzka rasa sama się wyniszczy, wtedy te ciała ulegną ożywieniu”. Mówiąc innymi słowami, jest to czas rezurekcji, zmartwychwstania nowej rasy ludzi. Będzie ona taka, jak życzą sobie Obcy. Człowiek został potraktowany jako materiał do ich wyłącznej dyspozycji. Inni otrzymują wyjaśnienia bardziej bezpośrednie: „Jeżeli nie będziesz z nami współpracować, zostaniesz zastąpiona swoją własną kopią. Jedynym celem tych manipulacji jest kontrola.

Wiele wypowiedzi ukazuje prawdziwe cele pobierania materiału genetycznego od ludzi. Zostanie stworzona nowa rasa. Otrzymywano często wyjaśnienia świadczące, do czego ludzka biologia jest im potrzebna: Jesteście naszymi zasobami. Wobec takiego podejścia, traktuje się nas dokładnie w taki sposób jak zwierzęta, kopaliny, rzeki lub las. Czerpie się z nich w miarę potrzeby, troszcząc się jedynie o ich całość o tyle tylko, by ich nie zabrakło, i aby zawsze znajdowały się w naszej dyspozycji.

Wiele relacji ukazuje założenia genetyczne rasy przyszłości:

„Zaprowadzono mnie do dojrzewalni. Znajdowało się tam bardzo dużo dzieci. Były bez wątpienia ludzkie.

Jednakże posiadały w sobie cechę odróżniającą. Było to coś dziwnego, trudnego do uchwycenia i opisania. Może miały w sobie większą delikatność, ale nie w pozytywnym sensie.

Określiłabym to jako słabość”.

Inna kobieta relacjonowała swoje przeżycia w sposób następujący: „Podano mi dziecko, abym je potrzymała. Zrozumiałam, że jest chore. Rzeczywiście, było bardzo słabe i mdłe. Wszędzie znajdowało się dużo dzieci w różnym stadium rozwoju. Dano mi do zrozumienia, że wiele pochodzi ode mnie. Dziecko, które mi podano do nakarmienia, wyglądało dokładnie tak, jak jego kosmiczny ojciec. Jednak należało do mnie. Zostało wytworzone metodą klonowania. Miało bardzo duże oczy. Dokładnie takie jak jego ojciec. Jednak te oczy były niebieskie”.

Nowa rasa, jaka ma powstać, będzie szczególną mieszaniną cech ludzkich oraz należących do ufonautów.

Ze wszystkich danych wynika, że potrzebny jest głównie materiał biologiczny. Rasa ludzka jest bardzo silna. Postacie kosmitów są opisywane jako osoby niskiego wzrostu. Nigdy nie wspomina się o ich muskulaturze, wprost przeciwnie, zawsze się podkreśla słabość i delikatność ciał.

Po spotkaniach z ufitami świadkowie stwierdzają pojawienie się umiejętności paranormalnych, wzrost inteligencji lub nagłe jej „doładowanie”. Poziom techniki ich cywilizacji świadczy o wysokim rozwoju. Potrzebna jest im ludzka masa jako materiał. Przewiduje się zasiedlanie takimi hybrydami innych planet. Jednakże wiele wypowiedzi świadczy o tym, że nowa rasa istot mieszkających w kosmosie ma pojawić się na Ziemi:

„Wkrótce cała ludzkość zostanie wymieniona. Nastąpi to wówczas, gdy utracicie możliwości rozmnażania się”.

Ostatnie eksplozje demograficzne wydają się przeczyć tego typu groźbom. Bardzo jednak jest prawdopodobne, że zostały wywołane sztucznie. Równie łatwo może nastąpić ich przeciwieństwo. Zmiany zachodzą niezauważalnie i wydają się być spowodowane czynnikami naturalnymi, bądź przeprowadzone rękami ludzkimi: „Uważałem, że muszę to zrobić i jest to moja własna decyzja”. Kontrola umysłów obejmuje znaczne masy ludzi. Decyzje w skali makro są oceniane jako „spontaniczne” i „naturalne”. Wielokrotnie mówiono, że program został wprowadzony, obejmuje wszystko i żadne próby wyłamania się nie są możliwe.

Wybrańcy bogów

Pojęcie „wybrany przez bogów” istniało zawsze. Określano nim osoby słyszące „głosy” z nieba. Obecnie nazywamy je poleceniami zapisywanymi na trwałe w mózgu. W przeszłości otaczano „nawiedzonych” specjalnym szacunkiem uznając za profetów odgadujących przyszłość, za świętych lub obdarzonych szczególnymi przywilejami. Obecnie, wybrani przez bogów są często prostymi ludźmi i w najlepszym przypadku nie zostają uznani za chorych psychicznie. Tego rodzaju „widzenie” w naszych czasach zostało inaczej nazwane i potraktowane. Utraciło pierwiastek paranormalny i cudowny, ogólnie mówiąc, „świętość”. Pragniemy używać określeń naukowych, w celu zrozumienia zjawiska, a jeśli zyskuje ono aurę mistycyzmu, automatycznie przestajemy mu ufać.

Było bardzo cicho i słyszała oddechy śpiących. Minęła godzina trzecia trzydzieści. Leżała w łóżku z szeroko otwartymi oczami. W jakiś sposób wiedziała, co się ma wydarzyć. Sufit i dach stały się przejrzyste i zobaczyła wielki dysk, unoszący się ponad domem. Wlewały się przez nie światło, czerwone, purpurowe i fioletowe. Po chwili pojawiły się postacie ufitów, typu Szarzy (Grays), nazywane Szarakami, które potrafiły przechodzić przez materialne obiekty, jakby były zrobione z wody, po prostu przelewały się na drugą stronę. Niosły ją, a tuż obok widziała swoją babkę, leżącą tak, jakby spała. Trzymały ją te Szare i przechodziły obok niej. Czuła strach swojej babki.

Opanowała ją trwoga, lecz wtedy usłyszała słowa: „Nie bój się, jesteś wybrana”. Z sufitu lało się światło, które zaczynało gęstnieć. Po chwili w krzepnącym świetle pojawiła się jakaś sylwetka. Uwagę zwracały jasne włosy i niebieskie oczy. Lejąca się szata w okolicy stóp zamieniała się w skłębioną chmurę, na której się ta osoba unosiła. Pomyślała, że jest to Jezus. Otaczała go aura, dokładnie taka jak na obrazach w kościele.

„Nie bój się, to jestem ja.” Mimo ponownego zapewnienia, jej strach wcale się nie zmniejszył. Bała się innych cieni, na wpół wyraźnych w świetle i kolorowej mgle. Wciąż zmieniały miejsce i zajmowały się jakimiś przygotowaniami, które również napawały ją przerażeniem. W jakiś sposób wiedziała, że będzie w nich uczestniczyć. Do jej mózgu swobodnie wkładano różne obrazy.

„Oni należą do mnie”, powiedziała figura, jakby odpowiadając na pytanie zadane telepatycznie. Porwana pomyślała wówczas, że są to na pewno mieszkańcy nieba, lecz niepokoiła ją ich ruchliwość. Na obrazach w kościele aniołowie zajmowali się wyłącznie adoracją, będąc cichymi i przyjaznymi postaciami. Te nie.

„Tak, to są aniołowie, ale nie w takim sensie, jak sądzisz”, powiedziała figura. Przypomniała sobie wówczas prawdziwą ich definicję. Spełniali funkcję niosących informację, zajmowali się transferem pomiędzy sferą ludzką a Bogiem.

Nagle zrozumiała, że ta ogólna i dość enigmatyczna definicja „pośredników” okazała się słuszna w każdym szczególe. Istotnie, zajmowali się transferowaniem ciał ludzi, widziała przecież, jak nieśli babkę. Obawiała się jednak, że ją skrzywdzą. Typowo anielskie postacie, ich niewinny wygląd oraz skojarzenia okazywały się nieprawdziwe, coś się poza tym ukrywało. I było to straszne.

„Jestem światłością świata”, powiedziała postać Jezusa. Blask robił się rzadszy i coraz bardziej przejrzysty. Figura jaśniała i rozpływały się jej kontury. Piękna szata sięgająca stóp roztopiła się w poświacie. Zblakły błękitne oczy. Zupełnie nie umiała sobie przypomnieć, jaki miały wyraz. Przekonywała siebie samą, że promieniowały dobrocią, ale wiedziała, że ktoś wykorzystał skojarzenia, które wpajano jej od dziecka. Czuła się oszukana i wyzyskana.

Osoby mające tego rodzaju doświadczenia z UFO starają się nie rozgłaszać swoich przeżyć, z tego względu trudno cytować nazwiska i daty kontaktów. Zdają sobie sprawę z aluzji religijnych. Ponieważ nie potrafią ułożyć obrazów w logiczne sekwencje, przekazując relację, zachodzi obawa zaklasyfikowania jej jako doznanie subiektywne.

Do tego samego działu przyporządkuje się wizje, nikt nie da im wiary i nie będą podlegać naukowej analizie. Panuje przekonanie, że w świecie realnym zachodzą wyłącznie wydarzenia, które można poznać rozumem, mając oczywiście na myśli wyłącznie współczesny stan umysłów, wynikający z obecnego poziomu nauki. Te fakty zaprzeczają znanej rzeczywistości oraz prawom skonstruowanym przez naukę, zostaną więc uznane za przeżycia religijne, marzenia lub sny.

W 1968 r. we Francji również zdarzył się przypadek „spotkania z aniołem”, zgodnie z przednaukowym nazewnictwem. Po ciężkim wypadku ofiara pozostała w samochodzie, czekając na ekipę ratunkową.

Człowiek zobaczył, jak obok na siedzeniu dość powoli materializuje się nieznana postać. Przybysz nawiązał z nim komunikację telepatyczną, podczas której zawiadomił go o kolejności przyszłych wydarzeń. Ostrzegł przed śmiercią kliniczną, pocieszając, że zostanie odratowany, co więcej, taki stan powtórzy się. Wyraźne i sekwencyjne wydarzenie zostało rzeczowo zrelacjonowane przez tę osobę w okresie rekonwalescencji. Kiedyś, ze względu na niski stan nauki, tę sytuację nazwano by „objawieniem”.

Przedstawiciele pozaziemskiej inteligencji potrafią również wymazywać cale partie wydarzeń z pamięci. W ludzkiej nomenklaturze takie czynności są nazywane hipnozą lub też sugestiami posthipnotycznymi. Nie ma jednakże żadnego dowodu na to, że zjawisko istotnie zachodzi w taki sam sposób. Wielu porwanych opisuje duże i intensywnie czarne oczy kosmitów, spopularyzowane w mediach przez grafikę.

Można wątpić, czy mamy w ogóle do czynienia z oczami, zazwyczaj pełniącymi ważną rolę w uzyskiwaniu transu. Czarna soczewka czy szkła kontaktowe służą tu jako najprostsze określenia, je opisujące. Dwa otwory, „oczy”, należy raczej uznać za urządzenie, którego zadaniem jest wywoływanie zmian w mózgu człowieka. „Wsuwali mi w nozdrze długą, cienką igłę i to bardzo bolało. Tego fragmentu nie będziesz pamiętać – powiedziała Szara, patrząc na mnie intensywnie. Utraciłam przytomność. Rano zauważyłam na nocnej koszuli ślady krwi. Nie chciałam wierzyć w to, co przytrafiło mi się w nocy, gdyż zbyt mnie przerażało. Powiedziałam sobie, że we śnie dostałam gwałtownego krwotoku z nosa”. Badana podała najprostsze logiczne wyjaśnienie.

Mimo dokonywanych badań, które są traumatyczne, osoby im poddawane nie żywią niechęci do tych, którzy je przeprowadzają. Czynności medyczne przerażają ofiary, czują się zgwałcone w ludzkiej godności i integralności. Fizyczny ból i przerażenie oraz poczucie bezsilności towarzyszą przekonaniu, że jest się królikiem doświadczalnym, który może być w każdej chwili zlikwidowany: „Prowadziły mnie dwie Szare. Czułam, że płynie od nich wielka miłość, przestałam odczuwać strach. Wiedziałam jednak, co mnie czeka. To była przerażająca tortura”.

„Wydzielały tak wielką miłość, że czułam się nią otoczona”. Istnieje wiele przypadków wywoływania dowolnych emocji.

„Oni się mną opiekują. Czułam, że płynie od nich zapewnienie ochrony i protegowania mnie”. Takie zapewnienia są często wygłaszane werbalnie: „Nic ci się nie stanie jesteś pod naszą opieką”.

Manipulowanie odczuciami następuje w dowolnych okolicznościach. W listopadzie 1971 r. pewien mężczyzna zaobserwował pozaziemski pojazd, właśnie obniżający się ku ziemi. Po wylądowaniu otworzył się niewielki luk, przez który przedostało się dwóch ufitów. Obserwator reagował nietypowo. Nie odczuwając żadnego strachu, nie zerwał się do ucieczki, wprost przeciwnie, zbliżył się, by poczynić dokładniejsze obserwacje. Pomiędzy nim a Obcymi rozpoczęła się komunikacja telepatyczna i człowiek odniósł wrażenie wprost niebiańskiego spokoju. Był całkowicie zrelaksowany, nic mu nie zagrażało, wywołano w mózgu przekonanie o istniejącej opiece i protekcji, rozciągającej się nad nim. W podobnym stanie przebywamy, znajdując się w obliczu najwyższej świętości. Wtedy sądził, że jest jedyny.

Bywają również wygłaszane wypowiedzi powodujące, że osoba poddawana badaniom przypominającym raczej tortury, czuje się kimś wypełniającym misję i jest skłonna do poświęceń: „Jesteś wybrany, jeden z wielu”. Łączy się w ten sposób osobistą dumę z odczuciami religijnymi, których główną zasadą jest poddanie się woli.

Odwoływanie się do odczuć religijnych jest częste również ze strony ofiar: „Opierałam się na dziecięcej wierze, że Jezus nauczał nas prawdy i dobroci. Przecież Bóg, który jest samą miłością, nie zezwoliłby na istnienie zła i krzywdzenie swoich wybranych dzieci”. Z tego również względu starają się usprawiedliwić postępowanie Obcych wobec ludzi: „Na pewno nie mieli złych zamiarów. Wierzę, że nie chcieli mnie skrzywdzić. Bez wątpienia, muszą mieć poważne powody, uzasadniające takie okrutne postępowanie”.

Istnieje wiele przypadków świadczących, że gra toczy się o bardzo wysoką stawkę. Chodzi tu nie tylko o pokazanie postaci związanych z religią wybranym jednostkom i odczytanie ich opinii. Wyrabia się w ludziach wątpliwość, co do wartości ich wierzeń religijnych. Z jednej strony prezentuje się postać Jezusa lub pięknej postaci, całej w błękitnym świetle, a z drugiej „anioły” dokonują gwałtów. Mówią ludziom o wzniosłej misji wybranych przez Boga, jednocześnie traktując ich jak zwierzęta na stole laboratoryjnym.

Przypadki kontaktów seksualnych z Obcymi zdarzają się częściej, niż chcielibyśmy dać na nie przyzwolenie. Wiele pochodzi z terenu Brazylii, można więc domniemywać, że chodzi o zebranie próbek określonej rasy. Jak podaje „UFO Bulletin”, pięćdziesięcioletni Gilberto Gregorio Coccioli, usłyszawszy dziwny hałas oraz dzikie szczekanie psa, wyszedł przed dom. Tam, porażony promieniem światła, upadł, tracąc przytomność. Po obudzeniu okazało się, że leży na stole w sali, wyglądającej, jakby była zrobiona z metalu.

Najstraszniejsze jednak okazały się dwie, pochylające się ponad nim postacie. Pobierały krew z jego żył i nieszczęśnik nie wiedział wcale, kiedy skończą tę przerażającą czynność medyczną, i nie miał żadnej pewności, że cokolwiek w nim zostawią. Zegnał się z życiem. Najgorsze jednak miało nastąpić. Osoby, płci być może żeńskiej, zaczęły go skłaniać do zachowań seksualnych. Dopięły swego, mimo jego przerażenia i obrony, co nazwał gwałtem, dokonanym nie tylko na jego ciele, lecz i na psychice.

Jak podaje „The APRO Bulletin” Nov. 1983, Antonio Carlos Fereira powracał do domu po pracy i został porwany na olbrzymi statek kosmiczny. Został tam obdarty z odzieży i dołączono do niego urządzenie, robiące zastrzyki. Następnie posmarowano jego skórę czymś w rodzaju „oleju”, wydającym nieprzyjemny zapach. Jak podawały inne raporty, opisujące podobne sytuacje, dopiero zaaplikowanie tego „afrodyzjaku” umożliwiło mu kontakt seksualny z Obcymi. O sile i długości trwania jego zmagań świadczą krwawe podbiegnięcia, znajdujące się na całym ciele, które utrzymywały się przez kilka miesięcy. Musiał być poważnie poturbowany.

Postacie, biorące udział w tych odrażających spektaklach, były jak najbardziej fizyczne i takie same były ich zamiary, jednakże posiadają urządzenia wyrabiające dowolne idee w ludzkich umysłach. Są liczne przypadki, w których mówią wprost o bezwartościowości religii: „To my jesteśmy waszymi kreatorami”. Ma to na celu wypieranie tradycyjnej religii i zastąpienie jej przekonaniem o ich potędze. Kiedyś mity wyjaśniały całość zjawisk, tłumacząc ludziom zasady świata, który w ten sposób stawał się spójny. Obecnie tę rolę spełnia istnienie wyższej inteligencji kosmicznej. To oni, rasa mieszkańców nieba, ukazują nam możliwości techniki i sposób tworzenia człowieka. Są naszymi panami i władcami.

Rządzą snami. Pokazują również, w jaki sposób to uczynili. Dowodzą własnych, „boskich” możliwości poprzez ukazywanie snów, które spełniają się dokładnie w zaplanowanych sekwencjach. Czynią wyraźne uwagi, dotyczące całkowitego panowania nad systemem pojęć filozoficznych. To oni je kreują, rzucając ludziom intelektualne zabawki do przećwiczenia, identycznie jak my dajemy dziecku klocki, by nauczyło się układać wzory.

Kosmici starają się zachwiać całym systemem wierzeń. Jest to olbrzymi program. Ich pewność własnych zamierzeń prowadzi do wyrobienia w ludziach przekonania o bliskich przemianach świadomości. Uważają, że wkrótce ludzkość będzie zupełnie inna, również i pod tym względem.

Bardzo często indoktrynacji dokonuje się przez wkładanie symboli wprost do podświadomości, dla osoby porwanej ich realność nie ulega kwestii: „Pokazano mi obrazy dotyczące przyszłości naszej planety. Cywilizacja została zniszczona. Miasta leżały w gruzach. Nieliczni ludzie cierpieli od ran.

Brakowało wody, ludzie walczyli ze sobą wokół kałuż, ale woda w nich była radioaktywna. Wkrótce wszyscy umarli. Bardzo byłam przejęta tym, co widziałam”.

Obcy nadawali komunikaty. W ciągu ostatnich dziesięciu lat zebrano znaczną liczbę przypadków spotkań, zawierających szczególny i wyraźny przekaz. Informację, posłanie czy apel podawano ludziom, stosując wiele metod i środków.

Używano telepatii, przekazów symbolicznych i werbalizacji słownej.

Innej osobie pokazano równie przerażające sceny z przyszłości. Zostały dodatkowo opatrzone komentarzem. Wyjaśniono, że nasz glob jest zagrożony z powodu złych cech istot go zamieszkujących, nadmiernego wyścigu zbrojeń oraz ludzkiej kłótliwości i niemożności dojścia do porozumienia.

Ukazywano również wysiłki, jakie czynią rasy kosmiczne w celu ratowania ludzi przed nimi samymi. Powiedziano, że zagłada jest nieunikniona. Obywatele kosmosu będą w stanie pomagać Ziemi jedynie do pewnego momentu. Po przekroczeniu progu niebezpieczeństwa, już niczego nie będą mogli uczynić, tylko przyglądać się z daleka.

Relacja ta brzmi bardzo przekonująco. Jest zbiorczym raportem, składającym się z zeznań wielu porwanych osób. Każdy wierzył bardzo głęboko w zapewnienia kosmitów, uznając dodatkowo logiczną słuszność ich argumentacji.

Została ona skonstruowana na podstawie potocznej obserwacji sytuacji na Ziemi, którą może poczynić każdy człowiek.

Zawiera w dodatku znaczną ilość popularnej propagandy, ukazującej niebezpieczeństwo zbrojeń. Porwani wierzyli zapewnieniom również dlatego, że były wypowiadane przez ufitów, dysponujących zaawansowaną techniką, umożliwiającą modelowanie przyszłości z jednej strony, a obdarzonych cechami nadludzkimi, wręcz boskimi, istot znających treść czasu – z drugiej strony. Przekonanie o ich wszechmocy było starannie i systematycznie wpisywane do świadomości tych osób.

Ponieważ uaktywniano im w psychice emocje oraz wywoływano w nich uczucia miłości, budowano przekonanie o nadziemskiej opiece i wyrabiano zaufanie, te osoby uznały ich słowa za całkowitą prawdę i za wypływające ze szlachetnych pobudek. Apel został skierowany do obu ośrodków osobowości: przemawiając słusznymi argumentami do rozumu człowieka oraz oddziałując na jego warstwę uczuciową.

Obcy komunikują swe zamiary wobec ludzi. W pewnym przypadku, pochodzącym z osobistego archiwum, porwany dowiedział się, że zostały w nim zapoczątkowane psychiczne transformacje. Uzyskał wyjaśnienie, że służą „dobrym celom”, mimo to wykazywał wyraźny niepokój po przeżyciu kontaktu z obcymi. Był historykiem sztuki, ekspertem w dziedzinie sztuki kreteńskiej. Porównując rysunki na skorupach wykopanych garnków, określał ich wiek. Interesował się filozofią. Jego umysł odznaczał się ścisłym myśleniem. Nigdy nie wierzył w istnienie UFO, a jeszcze mniej w możliwość osobistego spotkania z Obcymi.

W jego relacji bardzo często padało słowo: kontrola. Podkreślał, jak łatwo ją sprawować nad dowolną osobą. Koduje się informacje w głębszych warstwach mózgu, czekają na spożytkowanie lub na odpowiedni impuls, będący sytuacją lub stanem, wtedy przenikają do warstw zewnętrznych. W takim wypadku jesteśmy absolutnie pewni, że decyzje pochodzą od nas i nie zdajemy sobie sprawy z obcego sterowania. On o tym wiedział i czuł się wyzyskany.

Pragnął zachować wolną wolę i decydować o własnym życiu, nie chciał być kukiełką pociąganą za sznurki. Wywołano w nim atrofię (zanik) woli, a zachowania stały się kompulsywne (przymusowe).

Mówił wyraźnie o rozpoczęciu programu, obejmującego całą ludzkość. Żadne próby zatrzymania go, wyłamania się czy też nieposłuszeństwa nie są możliwe. Przemiany muszą nastąpić, jest to konieczność i reguła. Jedyne, co pozostaje do zrobienia to poddać się i wykonywać jego poszczególne punkty.

Ludzkość została włączona w kosmiczny program przemiany umysłów i psychiki, co wyraźnie zostało powiedziane. Nastąpi totalna transformacja psychiki.

Powiedział, że podsuwanie artefaktów uznajemy za przypadek. Zapoznając się z teorią tak zwanych przypadków w historii, zauważył tę regułę. Pytał: „Czy mają uczciwe zamiary?”.

Wyrażał wątpliwości co do celów i motywów Obcych, uznając, że skoro kosmiczny plan jest realizowany wbrew woli i z pogwałceniem integralności człowieka, nie może służyć jego dobru. Należy działania Obcych nazwać wyraźnie: jest to intensywna indoktrynacja.

Odpowiedzią na jego pytanie stał się inny przypadek. Wątpliwości zamieniły się w pewność, zastrzeżenia zostały potwierdzone. Miss Norman wyznaczono zadanie informowania opinii publicznej o fakcie istnienia Obcych, w celu przygotowywania umysłów do zaakceptowania ich działalności, będącej ingerencją w sprawy ludzi.

Potraktowawszy ją jak marionetkę, prowadzili ją kilkoma etapami. Najpierw odczuwała stymulację, prowadzącą w kierunku stopniowego rozszerzenia świadomości. Uzyskała większą perspektywę spojrzenia, zaczynała widzieć sprawy globalnie oraz dostrzegać dziejące się procesy. Potem pogłębiła talenty i zainteresowania, rozwinęły się jej zdolności paranormalne: widziała cudzą aurę i dostrzegała ukryte przedmioty.

Podczas jednego z porwań zadała kosmitom poważne pytanie:

„Jakim prawem tak mnie traktujecie?” Wówczas na pokładzie statku odbyła się pokrętna rozmowa, której nieuczciwość jest wyraźnie widoczna.

– To zostało już dawno postanowione.

– Nie pamiętam, bym zawierała z wami jakąś umowę – broniła się resztką świadomości.

– Decyzja zapadła przed twoim urodzeniem, a taką rozmowę już prowadziliśmy, nie pamiętasz?

Nie pamiętała, wymazano zapis z odpowiednich obszarów mózgu. Ta szczególna rozmowa toczyła się z nią, przebywającą w przeszłości w innym ciele, lecz w tej samej rodzinie. Religie nazywają to wędrówką dusz, nauka – multiplikacją software’u. Kosmici stosują to rutynowo. Zastanówmy się, czy ciało i dusza są jednostkowe i niepowtarzalne, domagające się nadzwyczajnego szacunku? Takie z pewnością są dla nas, ale czy i dla nich?

Można postawić tezę, że w pewnym zakresie urodzenia są kontrolowane. Uzyskano na to dowód w tej akurat rodzinie, która nie jest bynajmniej jedyna. Wszyscy jej członkowie, rodzice, dzieci, jak również dziadkowie byli wielokrotnie porywani przez UFO, co stanowiło tajemnicę do momentu, gdy już nikt nie mógł unieść ciężaru samotnego dźwigania osobistych i przykrych doświadczeń. Całe linie genealogiczne znajdują się pod kontrolą.

Celem działań ufonautów jest opanowanie umysłu człowieka oraz sprawowanie psychicznej kontroli. Czy ogranicza się do niewielkiego kręgu osób, czy też może obejmować plemiona i narody, a czas nie stawia żadnej tamy? Historia narodów wybranych oraz przeklętych dostarcza dowodów tej ingerencji. Zagubione plemiona, nagle wypływające wysokie kultury, całkowicie odmienne rasy, jak wyspa na morzu narodów, są rezultatem stałego planu. Kiedyś uznawano go za boskie sekretne zamiary.

Ukryte zamiary

Jednakże prawdziwe cele ufonautów można odgadnąć jeśli pominie się ich retorykę, a przyjrzy czynom. Wielokrotnie donoszono o operacjach przeprowadzanych na ludzkim mózgu, co ze względu na prostotę wykonania jest przyjmowane jako czynność z pogranicza cudu lub fantazja. Jednakże informacja taka wciąż się przewija w licznych dokumentach.

Badaczka zjawiska dr Karla Turner przytacza następującą relację: „Zdjęto mi górną część czaszki, lecz niczego nie czułam. Potem ten kawałek kości został nałożony z powrotem. Odniosłam wtedy wrażenie chłodu, które objęło mi całą głowę, i to było wszystko. Poprawiliśmy ci mózg, usłyszałam telepatyczną wypowiedz”.

Tego rodzaju procedura powtarzała się w wielu wypadkach. Wydaje się więc, że kosmiczni biotechnologowie opanowali technikę operacji na otwartym mózgu i kriogeniki w wysokim stopniu, o czym świadczy ochłodzenie po operacji pokrywy czaszki.

Pewne spotkania muszą pozostać anonimowe. Po zapoznaniu się z tego typu relacjami, powód ukrywania danych osoby porwanej, staje się oczywisty. Nazwijmy ją Lee. Na pokładzie statku została poddana badaniom medycznym, włączywszy doodbytnicze, wyjątkowo przykre. Pobierano krew, nakłuwano jej skórę w różnych miejscach, na przykład na ramionach i na podbrzuszu, z powodów dla niej całkowicie niezrozumiałych. Pobierano próbki skóry z wewnętrznej strony łokci i spod pach. Trzymano ją tak długo, że została zmuszona do zjedzenia tego, co jej podano, i do wypicia jakichś płynów. Skutkiem tej tortury stała się znaczna utrata wagi, kłopoty ze snem oraz długotrwała depresja.

Porywane osoby znajdują na skórze ślady wyglądające jak cięcia, zadrapania i otarcia. Często takie skaleczenia stanowią jedyny materialny dowód wydarzeń, które rozegrały się w nocy. Opisy są niejasne i nie układają się sekwencyjnie. Z tego względu fakty często bywają klasyfikowane jako sny. Osoby porywane przez UFO jednak stanowczo stwierdzają, że realne poczynania, w których zostały zmuszone brać udział, nie należały do nocnych marzeń. Bezwzględnie je odróżniają od sytuacji, rozgrywających się na jawie.

Przypominają sobie, często pod hipnozą, że z tych właśnie partii ciała, na których rankiem odnajdywały ślady ingerencji chirurgicznej, pobierano tkanki. Badania nie przebiegają bez oporu „pacjentów”, którym wymazuje się z mózgu te fragmenty wydarzeń. Najczęściej znajdują ślady po inwazji od wewnętrznej strony łokci oraz pod pachami. Zostają również pobierane włosy i paznokcie. W dodatku na skórze pozostają często trójkątne zasinienia po dołączeniu jakichś urządzeń.

Dodatkowym dowodem są regularne niebieskie ślady po obu stronach ramion człowieka. Zinterpretowano je jako odciski po uchwycie ręki, na której znajdują się tylko cztery palce! W przypadku z 1973 r. odciśnięcia pozostawione na ramionach człowieka utrzymywały się przez osiem miesięcy.

Liczne znaki na skórze świadczą o krwawych podbiegnięciach, a więc o penetracji głębszych warstw ciała. W ten sposób kosmiczni lekarze uzyskują fragmenty organów wewnętrznych. Podczas badań ginekologicznych są pobierane tkanki z organów rozrodczych. Badani uzyskują wyjaśnienia, do czego będzie służyć pobierany od nich materiał.

Słownictwo, jakiego używają „naukowcy”, zależy od wieku i wykształcenia badanego: „Robimy ciebie nową”.

„Sporządzamy twoją kopię”. Technika klonowania stoi w tej cywilizacji na znacznie wyższym poziomie niż na Ziemi i można domniemywać, że właśnie stamtąd pochodzi idea, podchwycona przez nasze laboratoria badawcze, jako że porywani wiele lat temu mówili o „wykonywaniu” nowych osobników.

Badani mają okazję również oglądać ludzkie klony, a jeszcze do niedawna opisy tego rodzaju „produktów” uważano za fantazje lub konfabulację. Odrzucenie podobnych relacji przychodziło światu nauki z tym większą łatwością, gdyż opisujący najczęściej nie dysponował odpowiednimi pojęciami i ukazywał fakty przy pomocy naiwnego słownictwa, bądź przejętego z repertuaru pojęć religijnych. Istoty odrażające nazywał wprost diabłami, natomiast postacie odznaczające się przyjemnym wyglądem i jasnowłose, klasyfikował jako anioły. Diabły więc i anioły zajmowały się tworzeniem nowych istot ludzkich. Nieokreślony wygląd sali, w której trzymano kopie, ciemne światło, unosząca się mgła czy opar pasowały do opisów piekła. W taki też sposób ukazywano proces klonowania. Oczywiste jest, że tego rodzaju relacjom nikt nie dawał wiary.

W celu znalezienia racjonalnego, czytaj – możliwego do zaakceptowania – wyjaśnienia, angażowano aparat pojęciowy psychiatrii oraz psychologii głębi, na tym polu tłumacząc pojawianie się tego typu skojarzeń jako samoistnych w podświadomości czy wyobraźni pacjentów. Kiedy przeprowadzono naukowe analizy treści raportu porwanych przez UFO, one zawsze udowadniały fikcyjność wydarzeń. Relacji, podobnych do podanej poniżej, nie uznawano za fakty.

„W dużej sali stały baseny. Wszędzie unosiła się biała mgła. Leżały tam postacie. Otaczało je coś w rodzaju przejrzystej folii, ale to musiało być coś innego. Powiedziano mi, że są to kopie wielu ludzi na ziemi. Zapytałam, czy również są tu osoby znane. Otrzymałam odpowiedz twierdzącą.

Zrozumiałam, że w ten sposób przeprowadzają kontrolę”.

Inną osobę zapytano, czy chce zobaczyć samą siebie. Znalazła się w przestrzeni, którą określiła jako salę. Wisiały tam jakieś kokony. Znajdowali się w nich ludzie. „Czy oni są żywi?” „Tak, są żywi. Nie ma w nich jednak duszy”. Użyto słowa „unanimated”, pochodzącego od greckiego słowa „anima” – dusza. Źródłosłów mamy również w słowie: animacja, filmy animowane. Leżące klony ludzi nie mogły się poruszać, były jedynie organizmami, w których przebiegały procesy życiowe. Można je porównać do ludzi znajdujących się w stanie śpiączki.

Jednakże najbardziej przerażającą wypowiedz usłyszała jedna z porwanych osób przypadkiem. Toczyła się obok niej, choć nie była przeznaczona dla jej uszu: „To wadliwa kopia”.

Kobieta rozumiała, że wypowiedź dotyczy jej samej. „W ostateczności możemy użyć niszczarki”. Użyto słowa „shreder”, określającego maszynę do cięcia niepotrzebnych papierów w dużych biurach. Z wylotu maszyny wydostają się jedynie wąskie paski, na wejściu są wkładane całe kartki papieru. W tym wypadku zamierzano tak postąpić z żywym człowiekiem.

Czy są rzeczy gorsze niż śmierć? Co budzi największe przerażenie człowieka? Odpowiedz znajdujemy w mitologiach. We wszystkich starożytnych kulturach istnieje pojęcie duszy i bogów. Są one zawsze ze sobą związane.

Nawet cywilizacje nietechnologiczne, uznawane za prymitywne, mimo doceniania przez nas ich zdobyczy na polu astronomii i matematyki, rozwiązały problem związku duszy z bogami.

Sumerowie oraz Egipcjanie posiadali wysoko rozwiniętą naukę o duchu i duszy. Dostrzegali istniejącą pomiędzy nimi różnicę. Ich definicje były bardzo subtelne, oparte na dokładnych obserwacjach. Potrafili określić moment śmierci, wiążąc ją ze stopniem opuszczenia ciała przez energię, nazywaną duszą. Wszystkie starożytne kultury nazywały duszę ciałem niematerialnym otrzymywanym od bogów. W nim upatrywali istotę życia.

Przekonania ludzi zostały utrwalone w piśmie. Istnieje jednak obszerna część wierzeń przekazywana w postaci ustnej.

Potraktowano ją jako literaturę ludową i w zależności od epoki zmieniano wobec niej nastawienie. Najczęściej nie uznaje się jej za rzetelny materiał poznawczy, lecz za dowód ciemnoty, szczególnie w czasach ścisłego materializmu i racjonalizmu, opierającego się na dowodach. Tak zwana literatura ludowa, została wzięta na warsztat literacki przez pisarzy. Czerpali z niej wybiórczo motywy i traktowali je z wielką dowolnością. Zostały zamienione w baśnie dla dzieci i w takiej postaci stały się częścią naszej świadomości.

Stare utwory folklorystyczne uparcie uznają duszę jako rzecz pożądaną przez istoty nie będące ludźmi i obdarzone zdolnościami paranormalnymi. Te fikcyjne postacie potrafią się przemieszczać w nieznany sposób, posiadają zdolność materializacji i dematerializacji. Identycznie jak w przypadku współczesnego UFO są wyczuwane przez zwierzęta i znienawidzone przez psy. Pozostawiają niepokojące i odrażające odory.

Są zawsze uosobieniem zła. Działają tylko i wyłącznie na szkodę człowieka. Ich manipulacje wzbudzają największe przerażenie, gdyż oni pragną posiąść rzecz integralnie związaną z człowiekiem – jego duszę. Nie bez powodu są nazwane mocami piekielnymi.

We współczesnych obserwacjach UFO motyw duszy przewija się wielokrotnie. Osoby porwane przez ufitów otrzymują informacje o tym, że tak zwana dusza jest doskonale znanym im pojęciem. Kosmici uważają się za dysponentów tego elementu.

Istnieją opisy, ukazujące pobieranie „duszy”, są one zawsze związane ze światłem oraz ze sztuczną i zewnętrzną operacją:

„Znajdowałam się w sali, gdzie pod sufitem wisiało jakieś urządzenie. Obcy (alien) dołączył mi do głowy jakiś aparat. Wydostawało się z niego srebrne światło. W tej samej chwili został włączony i poczułam, że coś przepływa od czubka głowy przez całe ciało w dół. Było to nie tylko odczucie fizyczne, ale również innego rodzaju. Nie umiem tego wyrazić. Stałam się częścią Boga, przez chwilę byłam doskonałą istotą, samą duchowością. Trwało to tylko przez kilka sekund. Zrozumiałam, że jest to moja dusza.

Ucieszyłam się, że to właśnie ja taka jestem i zostałam wybrana przez bogów do spełnienia ważnego zadania. Uświadomiłam sobie, że oni pobrali ze mnie moje światło. Przyszła do mnie wówczas myśl, że moja dusza przejdzie do mojego nowego ciała, które leży w basenie. Może nie zrobią tego od razu. Będą gdzieś trzymać moją duszę. A wtedy, kiedy będą mnie chcieli wymienić, włożą ją do środka”.

Zapisywanie duszy diabłu, wyrażane w naiwnej dla nas formie folklorystycznych baśni, ujawnia wewnętrzną prawdę, ukrytą w tych prostych przekazach. Utrata ciała energetycznego zawsze wzbudzała największe przerażenie. Religie mówiły, że ono stanowi warunek życia wiecznego. Po śmierci ciała, energie zostają włączone do obiegu. Toprzekonanie zawsze przynosiło ludziom nadzieję. Obecnie zostaliśmy jej pozbawieni. Posiadamy dystrybutorów dusz.

Biohazard

Obserwując na niebie obiekty przemierzające przestrzeń z wielką prędkością, zrozumiano, jak bardzo kosmiczna technika wyprzedza ziemską. Statki zawisały w powietrzu, samoloty tego nie potrafiły. A kiedy świadkowie utrzymywali, że metaliczny spodek rozpłynął się w powietrzu, sceptycy kiwali głowami z niedowierzaniem, sądząc, że obserwator się pomylił.

Inżynierowie z ośrodków badawczych uświadomili sobie, że muszą stanąć na starcie wyścigu z Obcymi. Wyboru nie było – meta albo śmierć. Rządy doskonale zdawały sobie z tego sprawę. W porównaniu z poziomem kosmicznym, byliśmy niby niedorozwinięte dzieci. Olbrzym zmusił do zapasów niemowlę. Trzeba było jednak stanąć do walki.

Ale najważniejszą sprawą stało się zapewnienie spokoju. Z tego względu podawano prasie, a więc opinii publicznej, stereotypowe komunikaty oficjalne: „Obiekt nie zagraża bezpieczeństwu narodowemu”. Rządy i wojsko stały ponad wszelkimi instytucjami i prawem, manipulując swobodnie przepisami, prawdą i umysłami ludzi. Z tego powodu nawet lord Peter Hill-Norton, jako znaczący obywatel postawiwszy poważne pytanie o rodzaj tajemniczych niepokojów w bazie atomowej, otrzymał oficjalną wymijającą odpowiedz o braku zagrożenia.

Nikt nie był ważny, wyłącznie interes establishmentu, wyrażający się w badaniach naukowych. Należało je przeprowadzać w ciszy laboratoriów, toteż pozostałości obiektów rozsyłano do instytutów naukowych. Raporty z obserwacji otrzymywali inżynierowie, by analizować fotografie, widmo, światło, prędkości oraz metodę znikania UFO. Uczeni nie traktowali tego jako cud lub fantazję, po prostu analizowali dane i wyciągali wnioski. Padały poważne pytania: „O ile lat kosmiczna technika wyprzedza ziemską?” Odpowiedzi szokowały wszystkich, padały zawrotne liczby: dziesiątki tysięcy lat, miliony. Być może nigdy ich nie dościgniemy.

Opublikowanie takich danych mogłyby doprowadzić do poważnej frustracji oraz wywołania powszechnego stanu lękowego. W takich sytuacjach reakcje łatwe są do przewidzenia. Pojawiają się formalne i nieformalne organizacje, ujmujące w karby emocje i kanalizujące je lub wzmacniające. Jak grzyby po deszczu rosną grupy fantastów oraz sekty oczekujące na przylot ufitów, w celu zbawienia świata, a przynajmniej włączenia członków sekty w kosmiczny obieg duchowy, choćby poprzez zabicie ziemskiego ciała metodą samobójczą. Należało za wszelką cenę zapobiec podobnym niepokojom umysłowym i społecznym.

Utrzymywanie tajemnicy umożliwiało spokojny postęp w badaniach, bez nieustannego patrzenia na ręce rządowym organizacjom. Zapobiegało się w ten sposób kontroli oraz konieczności prowadzenia wymiany naukowej i unikało podporządkowaniu się przepisom o jawności informacji.

Prowadziło to również do swobodnego dysponowania finansami bez podawania wyjaśnień podatnikom.

Tymczasem obce obiekty naruszały przestrzeń powietrzną ponad Ziemią. Kiedy wysyłano w pościg samoloty, okazywało się, że pilot nie był w stanie oddać strzału w kierunku intruzów, gdyż system elektroniczny przestał działać. Zdarzało się, że pilot bywał porażony nagłą ślepotą. We wczesnych latach sześćdziesiątych samoloty znikały z powierzchni nieba. Raporty ogłaszane publicznie umacniały przekonanie o niskim poziomie ziemskiej techniki, w porównaniu z kosmiczną oraz o bezradności ludzi. Ziemia została wydana na pastwę bezlitosnych sił i nieludzkiej technologii. Potem zaprzestano ogłaszania danych.

Podczas spotkań kosmici przekazywali ludziom ostrzeżenia przed globalną wojną, wyraźnie ukazując, że kłótliwi Ziemianie mogą nieopatrznie sami wysadzić w powietrze swój glob, powinni więc zaprzestać zbrojeń. Dawano również wyraźnie do zrozumienia, że Ziemia może zostać zanihilowana i w sekundzie zamienić się w kulę płomieni.

Kosmiczna technologia dysponuje takimi możliwościami.

Jaki był cel tych „poczciwych” ostrzeżeń? Te rady przekazywano rzekomo dla naszego dobra. W rzeczywistości miały doprowadzić do zahamowania lub wręcz zaprzestania badań nad nowoczesną bronią i potężnymi energiami.

Podawano telepatycznie przekazy, ilustrujące swoistą „filozofię” Obcych. Tłumaczono nam, że ludzie są grzeszni oraz nieprawi. Ich nieporządek psychiczny gwałci kosmiczną harmonię energetyczną, toteż nie mogą zostać włączeni do kosmicznego kręgu duchów wyższych, nim nie ulegną transformacji i nie rozwiną się wewnętrznie.

Zwodzą ludzki umysł każdą dostępną metodą. Pokazując wirtualne scenariusze edukacyjne, pozwalają zobaczyć i zapamiętać wyłącznie te fragmenty, które są dla nich wygodne. Jak dobrzy stratedzy wojskowi stosują dezinformację stawiając obok siebie wiadomości prawdziwe i nieprawdziwe. Pokazywanie układanki, niemożliwej do zaakceptowania przez rozum człowieka, narusza wyznawany przez nas dualizm pojęciowy. Mieszają rzeczywistości możliwe do przyjęcia przez rozum oraz wyobrażenia senne i wierzenia religijne, a to w celu realizowania długofalowej strategii zwodzenia i oszustw, w prowadzonej z ludzkim umysłem grze, delikatnie mówiąc. Stymulują rozwój mózgu, jednak zawsze w granicach przez nich określonych.

Owszem, mamy dysponować wiedzą oraz rozwijać swoją duchowość, jednak zawsze jako istoty podrzędne.

Jeśli ludzie nie są do tego zdolni, niech się liczą z karą. Kosmici uzurpują sobie rolę bogów, a co najmniej nadzorców, uprawnionych do dysponowania ludzkością. Takie manipulacje ludzką świadomością są wyjątkowo podstępne i nikczemne. Wszystkie te działania mają na celu wyrobienie przekonania o niższości Ziemian jako rasy. Są to czynności nieprawe.

Czy istotnie jesteśmy bezradni i musimy okazywać posłuszeństwo? Takie założenie jest niesłuszne i leży w interesie kosmitów. Nawet jeśli stoimy na niższym poziomie bytów, nie musimy spełniać roli niewolników, bo nawet oni, kiedy uzyskają świadomość swego stanu, przestaną być zniewoleni umysłowo i dążą do wyzwolenia społecznego i fizycznego.

Tak chwyciwszy w cęgi ludzką świadomość, Obcy wyjawiają swoje zamiary wobec naszego gatunku nie kryjąc się z tym zbytnio. Stwierdzają, że najdalej w przeciągu stulecia nasz glob będzie zamieszkały wyłącznie przez hybrydy ludzko– kosmiczne. Taki jest cel wszelkich manipulacji genetycznych. Kobiety często donosiły o istnieniu „dojrzewalni” („nursery”), czegoś w rodzaju kosmicznych żłobków czy wylęgarni.

Również słowo inkubatornia nie wydaje się być adekwatne. Matczyna uczuciowość uległa pogwałceniu, gdyż podawano im do nakarmienia kosmiczne hybrydy, którym miały okazywać współczucie i ciepło. Tak wykorzystuje się ludzkie instynkty oraz lepszą stronę natury, wmawiając jednocześnie przekonanie o podłości rasy.

Planują skolonizowanie Ziemi, przyjąwszy metodę uczynienia tego rękami ludzi. Ta hipoteza jest rzadko akceptowana, szczególnie ze względu na duży ładunek negatywnych emocji, jakie wywołuje. Nikt nie chce w nią uwierzyć, gdyż jest nieprzyjemna czy wręcz przerażająca, toteż dla samouspokojenia zostaje odrzucona.

Panuje coś w rodzaju przyzwolenia na działania kosmitów, co wynika głównie z przekonania o niskiej wartości rasy ludzkiej oraz o naszej całkowitej bezradności. Założenie to jest nieprawdziwe z naukowego punktu widzenia. Wokół nas żyje świat zwierząt, delfinów i tygrysów, z którymi nie potrafimy się porozumieć, gdyż ich umysł nie uległ rozwojowi, a sfera duchowości jest wątpliwa, jednakże rozumiemy, jak wielkie mają dla nas znaczenie.

Jeżeli poprzez kosmos podróżują inteligentne istoty, mogą porównać wielkość własnej planety czy ziemskiego globu z niezmierzonymi przestrzeniami kosmosu. Zdają sobie sprawę ze skończonej wytrzymałości pierwiastków, z których zbudowali własny statek oraz widzą ograniczoność techniki wobec ogromu istnienia. Mając kosmiczną perspektywę, mogą porównać własną wartość oraz mieszkańców Ziemi. Wobec wielkości przestrzeni ludzie znaczą tyle samo, co oni oraz mają identyczne prawo do istnienia. Muszą więc obdarzać nas równym respektem, jaki żywimy wobec świata zwierząt.

Z żadnego z bliskich spotkań nie można wysnuć wniosku, że Ziemianie są traktowani z całkowitą obojętnością. Okazują nam dziwaczną mieszaninę uprzejmości, pogardy, szacunku oraz ukrytego i dobrze zamaskowanego strachu. Analiza ważnych spotkań dowodzi, że obie strony muszą traktować się z powagą.

Osoby uprowadzone relacjonują sposób traktowania ich przez Obcych, informując o uzyskiwaniu obszernych wyjaśnień, dotyczących budowy statku, sposobu nawigacji oraz miejsca zamieszkania w kosmosie. Rozmowa toczy się w spokojnym tonie, w jakim porozumiewają się dwa umysły. Są to jednak dość rzadkie przypadki.

Istnieją również raporty, świadczące o istnieniu strachu wśród przybyszy, co ludzie doskonale potrafią wyczuć. Napastnicy salwują się ucieczką przed uzbrojonymi ludźmi, nie stając do walki. Kiedy lotnictwo otrzymuje raport o naruszeniu przestrzeni powietrznej, wysyła samoloty w pościg, kosmiczna flota podejmuje natychmiast defensywną akcję i rejteruje, nie ostrzeliwując się.

Ludzkość jest traktowana z respektem, czego dowodem jest okazywanie potęgi i demonstracja nadzwyczajnego poziomu techniki Obcych. Z drugiej strony, kontakt, jaki podejmują, zawsze odznacza się starannym i niezwykłym scenariuszem, dodatkowo dowodząc ich możliwości. Ludzie nie są atakowani jawnie i publicznie, lecz porywani w starannie dobranych okolicznościach, co świadczy o istnieniu konieczności kamuflowania działań. Postawy maskującej nie przyjmuje się wobec istot całkowicie lekceważonych, takim okazuje się otwartą agresję, wynikającą z pewności pokonania słabszego przeciwnika. Tego jednak nie widać. Być może nie zdajemy sobie nawet w pełni sprawy z własnych możliwości, gdyż nie potrafimy zobaczyć, w jaki sposób nas postrzegają, ze względu na brak ujęcia całościowego i perspektywy. Należy dokładnie zbadać raporty ze spotkań, zwracając uwagę na ten czynnik.

Kolejne, obszerne fragmenty Genetyki Bogów opublikujemy w tomie „Szamanka. Wizje Peryferyjne 2”.

Emma Popik

Cyklop

(fragment nowej powieści, która ukaże się w wydawnictwie „OdeSFa” w 2023 roku)

Poszewki

Przed wejściem do klatki schodowej kilka dwunastoletnich dziewczynek, każda z zaawansowaną ciążą, grało w klasy, skacząc ciężko z powodu brzuchów. Ulica nazywała je pieszczotliwie poszewkami. W eleganckim języku handlowym zyskały określenie matek surogatowych. W istocie traktowano je jako macice do wynajęcia. Nosiły dzieci od chwili, gdy stały się zdolne do zapłodnienia. Próg czasowy przesuwano wciąż wstecz aż do dziewiątego roku życia. Nie robiły nic innego, jak tylko nosiły ciążę, specjalizując się, na przykład w bliźniakach, i konkurując ze sobą, gdyż to zajęcie stanowiło jedyne źródło utrzymania dla nich i ich rodzin w tej przeklętej, martwej dzielnicy, bez pracy i bez nadziei.

Nosząc kolejny zarodek, oczekiwały uśmiechu losu i końca swej gehenny, wierząc, że spotkają bogatego sponsora, który zaproponuje wynajmowanie według wyższych stawek. Marzyły, że odłożą sobie wreszcie trochę pieniędzy. Czasami rozmawiały o zamążpójściu i założeniu własnych rodzin, jednak nie były zdolne pokochać żadnego mężczyzny, wykastrowane psychicznie i puste duchowo. Nie umiałyby okazać uczuć matczynych własnemu dziecku, patrząc na nie jak na produkt, efekt podziału komórek, za który tym razem nikt nie zapłacił, lecz one muszą wkładać ciężko zarobione pieniądze. Urodziwszy własne dziecko, czułyby się oszukane i wyzyskane. Rzadko dożywały trzydziestego roku życia, ich organizmy wyniszczyły częste porody i sztuczne poronienia, wywoływane po kilku czy kilkunastu tygodniach ciąży, zależnie od potrzeb zamawiającego produkt. Często poddawano je operacji usunięcia macicy. Dziewczynki były workami na płody, torbami do noszenia ludzkich zarodków, nędzarkami bez praw.

Zwykle z nimi rozmawiał. Pochylał głowę, stojąc w cieniu i się cofał na każdy ruch. Przynosił im smakołyki, kładł je na chodniku, odchodząc. Cieszyły się jak dzieci, znajdując pudełeczko gumy do żucia, galaretek w cukrze czy bardzo słodkich gruszek. Przybiegały, piszcząc i zabierały się do zajadania, dzieląc się między sobą sprawiedliwie. Tego wieczoru jednak nie zdołał się przemóc, by przemówić choć słowo. Nic dla nich nie miał, chciał je tylko zobaczyć i usłyszeć o ich sprawach, by nie myśleć o swoim przeżyciu.

– Popatrzcie – rzekła chuda, z olbrzymim brzuchem, która nie skakała, lecz zmęczona, gapiła się, stojąc pod ścianą.

Spojrzały, opuszczając uniesione nogi. Bakar się cofnął i pochylił głowę.

– Czy to nie zaszkodzi płodowi? – zapytała dziewczynka z loczkami. – Można się zapatrzeć i urodzić takie same dziecko.

– Wtedy nie dostałabyś zapłaty – powiedziała z satysfakcją niska, wyjątkowo gruba.

– I co, wychowałabyś? – Chciała wiedzieć obserwatorka spod ściany.

– Czyś ty głupia?! Wrzuciłabym do spalarki śmieci! – Pochwaliła się ciężarna z loczkami.

– Akurat! Masz spalarkę! – zadrwiła gruba.

– Mam, za tamte bliźnięta z zeszłego roku! – upierały się loczki.

– Nie kłóćmy się – załagodziła chuda spod ściany. – Mamy obowiązki wobec płodów. Musimy być optymistyczne, gdyż produkty okażą się płaczliwe, niestabilne psychicznie, co spowoduje obniżenie ceny.

– Bawmy się dalej. – I zaczęły ostrożnie podskakiwać, już na niego nie patrząc. Jakże straszne i śmieszne były ich ruchy, udawały, że podnoszą nogę i unoszą się na drugiej, a przecież tylko dreptały z wysiłkiem, noga za nogą. Po kilku krokach zrezygnowały.

– A ty już nie masz siły? – Blondyneczka zainteresowała się koleżanką opierającą się o ścianę.

– Czekam na mojego sponsora.

– Aa – zdziwiła się gruba. – Naprawdę masz kogoś? – W jej głosie brzmiała zazdrość.

– Miał dzisiaj przyjść. – Chuda z brzuchem powiedziała to obojętnie, jednak duma brzmiała w jej głosie.

– Myślisz, że przyniesie ci pieniądze? – Blondyneczka powiedziała to życzliwie. Łączyło ich wspólne cierpienie.

– Akurat! – prychnęła gruba, która znowu usiłowała podskakiwać. Dokuczliwymi uwagami dodawała sobie animuszu. Koleżanki o tym wiedziały, nie mając jej za złe uszczypliwości.

Wyczerpana, wciąż nie opuszczała swojego miejsca, opierała się plecami, nie mając siły stać.

– Rozejrzyjcie się, czy go nie widać.

– Jak wygląda? – zainteresowała się gruba.

– Wysoki, przystojny – odpowiedziała z dumą chuda z brzuchem.

– Oo! – Cmoknęła z zazdrością gruba.

– Nosi czerwone ubranie.

Słysząc to, Bakar cofnął się głębiej w cień. Poczuł zimny dreszcz na plecach, nasłuchiwał jednak dalej, choć już nie miał wątpliwości.

– Zawsze ma kaptur nasunięty na twarz.

Dziewczynki nie powiedziały więcej. Bał się, że poznał tajemnicę, o której nie powinien usłyszeć choćby słowa.

– Podobno – tu przerwała – ale to chyba prawda: Produkty nie będą wychowywane ani w rodzinach, ani też nie zostaną przekazane do krajów wyniszczonych wojną na odbudowanie populacji.

Kiwały głowami.

– Ja wiem! – zawołała dziewczynka z loczkami. – Toczy się wojna.

– Gdzie? Co ty mówisz? – dziwiła się gruba.

– Skąd wiesz? – zapytała wysoka.

– Dowiedziałam się o tym kilka lat temu – zaczęła blondynka – byłam wtedy jeszcze dzieckiem.

Koleżanki zachowały poważny wyraz twarzy, a Bakar chciał się złapać za głowę z przerażenia.

– Zawieźli mnie do kliniki, była to moja pierwsza ciąża – opowiadała blondynka.

– Ile miałaś lat? – zapytała gruba.

– Chyba siedem, może osiem.

– Miłe słodkie amorki z blond loczkami mają ogromne wzięcie na rynku – zauważyła chuda. – Każda rodzina chciałaby mieć takiego aniołka.

Blondynka pokiwała głową i łzy zakręciły się w jej oczach. – To bardzo bolało. Wkładali mi takie duże metalowe rzeczy i rozpychali od środka.

– Miałaś za małą macicę – zauważyła rzeczowo gruba. – Trzeba ją było rozepchać.

Chuda tylko pokiwała głową i otarła łzę, pewnie i ona miała za sobą takie same cierpienia.

– Trzymali mnie tam długo, chyba kilka dni. – Blondynka opowiadała, pociągając nosem, by wstrzymywać łzy. – Leżałam w holu, stało tam wiele płóciennych łóżek i noszy, przechodzili ludzie we wszystkie strony.

– Pewnie – wtrąciła gruba z goryczą – dla nas nigdy nie ma miejsca na sali. Wszystko robią na widoku.

– No mów dalej – ponagliła ją chuda.

– Pewnej nocy, już nas ranem – blondynka miała oczy szeroko otwarte, jakby widziała tamtą scenę – wnosili na noszach mężczyzn w mundurach. Wszyscy byli strasznie poranieni, na twarzy głębokie dziury, urwane ręce, odrąbane nogi, poszarpane tułowie i brzuchy. Zbudziłam się i patrzyłam, chociaż nie powinnam. Cały personel kliniki dźwigał rannych, na mnie nikt nie zwracał uwagi i nikt mi nie nasunął prześcieradła na twarz. Postawiono obok mnie nosze, blisko mojego łóżka. Ranny jęczał, wezwali lekarza. Błyskawicznie się pojawił, pamiętam go, straszny, gładki, jak wymoczony w płynie odkażającym.

Lekarz podłączył aparaturę do rannego, jego stan trochę się poprawił, duża plama krwi na piersi przestała się powiększać. „Wkrótce będziesz jak nowy”, powiedział lekarz. „Wymienimy ci, wszystko, co trzeba. Dostaniesz nowe rączki, nowe nóżki i jeszcze lepsze serducho”. Po chwili dodał jeszcze coś dziwnego. „Powrócisz na wojnę i będziesz się bić jak maszyna”. Ranny żołnierz nie odzyskał przytomności, oczy miał zamknięte, ale kolor jego skóry zaczął przypominać żywego człowieka. Byłam pewna, że nie pozwolą mu umrzeć. Wkrótce lekarz odszedł, a sanitariusze wynieśli nosze z rannym, dołączonym do aparatury. Ciągle się pytałam, gdzie się toczy taka straszna wojna, ale nie śmiałam nikogo zagadnąć.

– Nikt by ci nie odpowiedział, a być może by cię uśpili – rzekła okrutnie gruba.

– Mój sponsor mi mówił – zaczęła w zamyśleniu wysoka – że materiał z naszych płodów przysłuży się nauce. Dokładnie – tu przerwała – wspomniał o medycynie. Mówił coś jeszcze o jakimś profesorze i jego pracach nad… – przerwała i usiłowała sobie przypomnieć określenie.

– No mów! – ponagliła ją blondynka. – Chodzi o lekarstwo dla tych żołnierzy, żeby ich znowu posłać na wojnę.

– Takie dziwne określenie – narratorka krążyła wokół terminu i nagle wykrzyknęła – samoistna autoregeneracja.

Dziewczynki milczały, patrząc się przed siebie, każda jednak widziała tylko swoje myśli i wspomnienia.

– Wszczepią im jakieś przewody i będą kopać prądem. – Przeraziła się blondyneczka.

Wysoka westchnęła i zaprzeczyła ruchem głowy.

– Przemielą produkty w maszynach! – dodała okrutnie gruba.

– Rozpuszczą w kwasie – szepnęła blondyneczka.

Wysoka znowu zaprzeczyła ruchem głowy.

– Nic nie mówił o metodzie. Myślę jednak, że te byłyby za proste.

– Masz rację – zgodziła się blondynka. – Co my wiemy o zdobyczach nauki.

Stały chwilę, nie mając siły ani mówić, ani tym bardziej udawać, że podskakują, bawią się, jest im wesoło i przyjemnie.

– Chyba go widzę. – Chuda mówiła o swoim sponsorze, patrząc na zbliżającą się postać wysokiego mężczyzny.

Bakar nie miał chwili czasu do stracenia. Chociaż stał w cieniu, mimo wszystko ryzykował. Zawrócił i odbiegł tak szybko jak mógł i tak cicho, jak potrafił. Usłyszał jeszcze słowa dziewczynek.

Maciej Parowski

Dziewczyna w spodniach!

Raz jeden próbowałem napisać na łamach „Fantastyki”[1] o fantastyce kobiecej – niezbyt fortunnie, jak się wydaje. Recenzja zbiorku opowiadań Gabrieli Górskiej „Węzeł” dodała podobno pikanterii życiu literackiemu fantastów, lecz spotkała się z kontrą i to nie tylko ze strony autorki. Również znani mi czytelnicy, zgadzając się merytoryczną oceną tomiku, też mieli do mnie pretensje o bolesność sformułowań i nagłość ataku. Czemu się czepiasz kobiety? – pytali.

Sam się zastanawiam. Teraz, po paru latach, widzę, że w książce Górskiej zirytowały mnie głównie uniki i zmiękczenia, a tym samym zmarnowana okazja. Wzięła Górska na warsztat trudny problem swobód twórczych oraz przeszkód, jakie pisarz spotyka również w sobie samym, lecz zaklęła to wszystko w kształt fabularny niezbyt satysfakcjonujący. Nie pokazała, co w owej kwestii (i po stronie autorów, i zwłaszcza otaczającego ich świata kontrolerów słowa) jest najbardziej drastyczne, wynaturzone, przerażające. Jeden z bohaterów, któremu dała Górska zaszyfrowane nazwisko redaktora niezbyt lubianego w środowisku SF, nie demonstrował w jej noweli nawet jednej trzeciej diabolizmów, będących specjalnością pierwowzoru. Zamiast tego pozwoliła sobie autorka na złośliwości pod adresem komiksów, którymi, co tu ukrywać, byłem i jestem zainteresowany. No i stało się, wybuchnąłem! – pardon, rzeczywiście ponad miarę.

Wracajmy do drastyczności. Kobiety, a w każdym razie większość kobiet, nie mają ręki do obrazów okrutnych, do wizji odrażających, do precyzyjnego śledzenia jednostkowych i systemowych diabolizmów. Kobiety nie gustują w horrorze, trudno sobie wyobrazić Orwella w spódnicy. Naturalna skłonność popycha kobiety raczej ku obronie niż ku atakowi, raczej ku afirmacji cnót miłosierdzia niż ku demaskowaniu nienawiści, raczej ku manifestowaniu indywidualnego cierpienia niż do tworzenia planów całościowego przeciwstawienia się złu czy przemocy. Dotyczy to na pewno autorek polskich: taki jest klimat polskiej kultury, która nie przerobiła agresywnego feminizmu, znanej choćby pisarkom amerykańskim.

Liryczne, malarskie, polityczne i kruche jest na przykład reprezentowane na łamach „Fantastyki” pisarstwo Zofii Beszczyńskiej. Podobnie rzecz się ma ze znanymi ze zbiorów „Naszej Księgarni” opowiadaniami Małgorzaty Kondas czy Gabrieli Górskiej. Nawet Julia Nidecka, autorka „Wilków „na wyspie (jednego z pierwszych tekstów zapowiadających już w latach siedemdziesiątych falę polskiej fantastyki politycznej), pisała swe demaskatorskie opowiadanie z pozycji słabej dziewczynki. Toteż zawierało ono, podobnie jak inne opowiadania z jej tomiku „Goniący za słońcem” (KAW 83), dużo tej miękkości i delikatności, której oczekujemy od kobiet.

Na tym tle Emma Popik i jej debiutancki tomik „Tylko Ziemia” zaskakują konsekwentną czarną atmosferą, chwilami bardzo wyszukanym okrucieństwem wizji i wyczuwalną agresywnością. W towarzystwie naszych pań Emma Popik wygląda na jedyną autorkę chodzącą, za przeproszeniem, w portkach na co dzień i od święta. Buduje charakterystyczne własne wizje, zdecydowanym piórem opisuje światy po kataklizmie bądź naprawdę egzotyczne zaświaty, miewa wyraziste pomysły, klarowny język, nieźle operuje nastrojem. Jej opowiadania: „Mistrz”, „Nadejście Fortynbrasa”, „Myto” czy „Szaman” robią silne wrażenie, czuje się w nich zaciekłość i zdecydowanie. Jest to proza, którą chce się czytać.

Światy przedstawione przez Popik ujmują pewną totalnością i kompletnością. Autorka nie unika nieprzyjemnych sytuacji, nie wykręca się z nich pisarskimi eufemizmami, doprowadza sytuacje do końca. Czy opowiada o nieudanej wyprawie do gwiazd, czy o ogłupiających teleturniejo-serialach, czy o podróży do fantomatycznej krainy, która zwraca nam nasze małe marzenia, czy o krachu kapłana-maga, czy o parze dogorywającej na piętrze wieżowca w świecie po atomowym kataklizmie, czy o zdziczałych dzieciach-ludojadach – jej opowiadania nie sprowadzają się do zręcznie opowiedzianej historyjki. Spełniają się także poza nią w oryginalnej atmosferze, w pisarskim transie, w demaskacji pokrętnej ludzkiej małości połączonej z dużymi tęsknotami. Czytając Popik, doznajemy tego szczególnego zadowolenia, jakiego dostarcza rzecz niechby ponura, ale konsekwentna i dobrze zrobiona.

Jednocześnie klimat, konstrukcja i narracja tych opowiadań nie całkiem odstają od zarysowanych wcześniej cech pisarstwa kobiet. Tyle że do kobiecej wrażliwości i poetyckiej narracji kobiecego odruchu stawania po stronie przegranych i pokrzywdzonych, dodaje Popik odwagę patrzenia okrutnym rzeczywistościom prosto w oczy. Przywykliśmy nazywać tę cechę męską – cholera wie czy jest właśnie taką?

Opowiadania Popik zaskakują. Poetyckość łączy się w nich z fabularną bezwzględnością. Kruchość z twardością. Jest Popik gdańszczanką, w cywilu nauczycielką języka angielskiego… Może to właśnie skrzyżowanie polskiego doświadczenia i szczególnego pisarskiego temperamentu z wpływami anglosaskimi dało w wyniku tę prozę, bardzo własną, oryginalną, w której zdają się jednak pobrzmiewać słabe echa tego, co najlepsze u Ursuli Le Guin, Bradbury’ego czy może Woolfa?

Emma Popik, „Tylko Ziemia”, Warszawa 1986, Iskry (Fantastyka – Przygoda)

Maciej Parowski

←1 - Mój tekst „Granice empatii” ukazał się w numerze 2/29/1985. Autorka replikowała w „Fantastyce” 1/40/1986, „Granice recenzenckiej swobody”.

Luiza „Eviva” Dobrzyńska

Płeć fantastyki

Bardzo długo fantastykę wszelkich odcieni uważano za „męską sprawę”. Nawet dzisiaj wiele pisarek woli, by ich książki firmowały pseudonimy unisex, lub decyduje się na monogramy zamiast pełnych imion. Dlaczego? Proste. Nie tak łatwo przełamać pewien stereotyp w myśleniu. Bowiem co z tego, że wydawnictwo „zaryzykuje”, jeśli jednak nie zaryzykują czytelnicy? Tak właśnie do tego podchodzi się w Polsce. I być może – nie bez powodu.

Obecne naciski społeczne (a nawet prawne!) wymusiły w ludziach pewną hipokryzję – głośno mogą zgadzać się ze wszystkimi, nawet najbardziej absurdalnymi tezami, dla świętego spokoju. A po cichu dalej myślą swoje. I jeśli uważają, że kobiety gorzej sprawdzają się w roli twórców fantastyki, to głośno będą temu zaprzeczać, a po cichu – po prostu nie kupią ich książek. Tego już nikt nie zweryfikuje. Ale czy na pewno nie kupią? Może tylko osoby odpowiedzialne za selekcję tekstów tak myślą?

Uprzedzenia w stosunku do autorek przełożyły się na niechęć do wprowadzania żeńskich bohaterek. Na naszym podwórku przoduje w tym Stanisław Lem, skądinąd mój ulubiony pisarz SF, typowy mizogin. W „Powrocie z gwiazd” dał rozbrajające wyjaśnienie, czemu nie wprowadza kobiet na statki kosmiczne: „Chodzi o dzieci. Nie można ich chować na statkach. (…) Nie da się lecieć przed trzydziestką, a trzydziestoletnie kobiety zwykle mają dzieci. Są też inne powody.” Wyjątkiem był „Obłok Magellana”, ale tam mamy do czynienia z ogromnym statkiem wielopokoleniowym, więc proporcja jest trochę inna. Zresztą nawet tam rola pań została sprowadzona do zawodów „typowo żeńskich”. Nie było mowy o tym, by któraś z nich mogła być pilotem, nawigatorem albo, nie daj Boże, dowódcą. Lem nie był w tym odosobniony, nie, w żadnym wypadku. Właściwie dopiero „Star Trek” Gene’a Roddenberry’ego (tak, wiem że się powtarzam) zaszokował widownię, na początek wprowadzając kobietę na mostek w roli oficera łączności, a potem małymi kroczkami idąc dalej. Przy tym powinniśmy wziąć pod uwagę pewną sprawę – nie chodzi o to, by jako główną bohaterkę wprowadzać jakiegoś babochłopa, który ma mięśnie jak bokser, pije jak smok, klnie jak szewc i ma poziom emocjonalny samca najgorszego rodzaju. Roddenberry dobrze to zrozumiał. Już w oryginalnej serii „Star Treka” kobiety były silne i radziły sobie same – nawet w dużo większym i silniejszym przeciwnikiem. Nie tracąc przy tym nic ze swej kobiecości, pojmowanej jako elegancja, estetyka i kultura.

To jest właśnie największy problem w fantastyce i to niezależnie od płci autora. Na ogół balansuje on między schematami: albo „księżniczka”, albo „wiedźma”, albo „wojowniczka”. Tymczasem każda przeciętna kobieta jest wszystkimi trzema naraz i tylko okoliczności sprawiają, że przemawia tylko jedna jej strona.

Pewnie w tym cała trudność. Dużo łatwiej przedstawić męskiego bohatera, gdyż panowie są zazwyczaj bardziej jednorodni. Stąd w fantastyce mamy pełno Chucków Norrisów kosmosu. I Darthów Vaderów, jako przeciwwagę do nich, gdyż każdy protagonista potrzebuje antagonisty. Problem powstaje, gdy takiego Norrisa lub Vadera autor wyposaża w kobiece wdzięki i tworzy potworka emocjonalnego, który ma przemówić do czytelników. I stąd powszechniejsze niż byśmy chcieli przekonanie, do którego dzisiaj mało kto przyzna się głośno, że: „fantastyka nie jest kobietą”.

A czy jest? Nie. Fantastyka czy to pojmowana jako SF, czy jako postapo, czy też jako klasyczne fantasy, nie ma płci. Liczy się jedynie talent lub jego brak u pisarza. A nie to, w co zewnętrznie wyposażyła go natura.

Bo to, że kobiety z racji biologii czy społeczno-kulturowych uwarunkowań, inaczej postrzegają świat niż mężczyźni, nie jest istotne. Właśnie różnice czynią go tak ciekawym i nie wolno ich ani niwelować, ani ignorować, co teraz usiłuje się robić w imię chorych ideologii. Jednak to czy dana książka jest hitem, czy kitem nie ma nic wspólnego z genitaliami autora ani z tym, czy w dzieciństwie uczono go budować z ojcem karmniki dla sikorek czy też prasować z mamą koszule. Również nie płeć bohaterów jest ważna, a to, w jaki sposób zostali skomponowani. I, ma się rozumieć, akcja, która niezależnie od wszystkiego powinna czytelnika porwać. Bo bez tego nic książki nie uratuje.

Wspomniałam o „naszym podwórku”. Za czasów PRL-u mieliśmy braki dosłownie we wszystkim, natomiast nasz rynek literacki kwitł, również w nurcie fantastyki. Niekwestionowanym królem był tu oczywiście Lem, który mimo posiadania łatki „pieszczoszka władzy” potrafił w swych dziełach przemycić wartości wcale niekomunistyczne, a nawet wręcz w komunizm uderzające. Na przykład jego książka: „Eden”, która jest ponurą satyrą na rządy stalinowskie – jakim cudem cenzorzy tego nie wyłapali, stanowi zagadkę. Oprócz niego jednak były dziesiątki pisarzy, którzy dali czytelnikom mnóstwo powieści i opowiadań, stanowiących ucztę dla wygłodniałych smakoszy SF. Zachodnich książek w księgarniach i bibliotekach prawie nie było, czytanie radzieckich, w każdym razie tych wydawanych oficjalnie, nie uchodziło. Dlatego tak bardzo ceniliśmy rodzimych autorów, nawet tych, których proza teraz nie wytrzymałaby krytyki recenzentów. Wśród nich mieliśmy jedną!, tak, jedną kobietę. Emmę Popik. Inne, nawet jeśli się pojawiały, pozostawały niezauważone i nie przebijały się do wydawnictw, chyba żeby, jak Marta Tomaszewska, celowały w literaturę dziecięcą.

Na Zachodzie nie było o wiele lepiej. Gdyby wziąć pod uwagę stosunek procentowy, mogłoby się okazać, że Polska nie odbiegała wtedy zbytnio od średniej światowej. Nawet w USA, gdzie najprędzej można by się spodziewać mniejszych uprzedzeń, pisarki takie jak D. C. Fontana były przez długi czas uważane przez czytelników za mężczyzn, co przekładało się na sprzedaż. A czy teraz jest dużo lepiej? O ile w fantasy mamy coraz więcej piszących pań, o tyle tak zwana hard SF wciąż twardo się broni. Nadal wiele pisarek SF podpisuje swe dzieła monogramami lub pseudonimami sugerującymi płeć męską. Rodzi to pytanie: czy tak mało jest propozycji, czy też wydawcy, a zwłaszcza czytelnicy, wciąż pozostają uprzedzeni do kobiecego pióra? A może po prostu panie kiepsko czują ten nurt literacki? Warto by przeprowadzić na ten temat głębsze badania.

Osobiście przychylam się jednak do zdania, że problem tkwi nie w autorkach i nawet nie w czytelnikach, ile w wydawcach. Szczególnie polskich. Przełammy więc uprzedzenia i oceniajmy tekst, nie biologię autora.

Luiza „Eviva” Dobrzyńska, 18.02.2023

Luiza „Eviva” Dobrzyńska

Dystopie stają się ciałem – dekonstrukcja ikony wojującego feminizmu.

(„Opowieści podręcznej” Margaret Atwood w nowym odczycie.)

Trudno zaprzeczyć, że nasza cywilizacja wkroczyła w nową fazę. Taką, przed którą w mniej lub bardziej zakamuflowany sposób przestrzegały wszystkie antyutopie. Mamy z każdej z nich po trochu. Wystarczy spojrzeć.

„Nowy wspaniały świat” Aldous Huxley. Rodzina to zło, każdy ma prawo do seksu z kim chce, życie polega na pracy i jak największej ilości przyjemności po pracy. Nie myśleć samodzielnie, bo nic dobrego z tego nie wynika. A jeśli ci źle na świecie, idź do psychiatry po somę. Tfu, miało być, po prozac. I świat poróżowieje.

„Rok 1984” George’a Orwella. Powszechna inwigilacja już teraz jest faktem, wystarczy spojrzeć w Google. Za „myślozbrodnię” możesz wylecieć nie tylko z Facebooka, ale i z pracy, a nawet dostać się do więzienia. Mamy i „gębozbrodnię” – w Norwegii pewnej parze odebrano dziecko, bo… było smutne. Fakt, że w tym czasie zmarła mu babcia, był bez znaczenia. W ogóle dzieci są już w wielu krajach własnością państwa. Odgórnie decyduje się jak o meblach, które można przesuwać z kąta w kąt, a jak coś w nich szwankuje, spalić (casus Alfie Evansa).

„Snowpiercer”, Jacques Lob i Jean-Marc Rochette. Bogaci zażywają wszelkich luksusów i jedzą steki popijane winem, a biedacy stłoczeni są w rodzaju getta i karmieni batonami z robaków. Autor musiał mieć przebłysk jasnowidzenia, co staje się jasne w kontekście ostatnich ustaleń „ekoporządku” i dopuszczeniu mączki z owadów do stosowania w przemyśle spożywczym. Fakt, że chityna jest wysoce rakotwórcza i stanowi doskonałą pożywkę dla grzybów z rodzaju Ophiocordyceps unilateralis czy Cordyceps – elegancko się pomija.

„Agenda 21”, Glenn Beck. Ludzie mają mieć wydzielane jedzenie w porcjach odgórnie ustalanych przez rządzących, a wszelkie maszyny zastąpić siłą własnych mięśni, żeby ratować planetę. Nawet przypadkowe zabicie jakiegoś zwierzęcia skutkuje karą śmierci, a jednocześnie noworodki z jakimiś niepełnosprawnościami od razu są zabijane, żeby nie stanowiły obciążenia dla systemu. Dzieci „zaakceptowane” są własnością „Republiki” i przez nią też są wychowywane, by tradycyjna rodzina nie zaburzyła czasem procesu warunkowania społecznego.

„Ucieczka Logana”, George Clayton Johnson i William F. Nolan. Starość już dziś zaczyna być prawnie likwidowana. W Holandii dzieci mogą zdecydować o zabiciu zniedołężniałych rodziców, nawet gdy ci protestują (głośny przypadek staruszki, u której zastosowano siłowe rozwiązanie czy mężczyzny, uniewinnionego po wyrzuceniu matki z demencją przez okno). Złożono też projekt, w myśl którego będzie można poddać eutanazji każdego po 75 roku życia. Bo już się nażył. Idźmy dalej – czemu 75, a nie 65? Albo 45? Przecież im człowiek starszy, tym mniej atrakcyjny dla pracodawców i tym kosztowniejszy z punktu widzenia skarbu państwa. Trzeba myśleć pragmatycznie, w końcu liczy się interes (sic!) społeczny.

Ach, mamy jeszcze „Opowieść Podręcznej” Margaret Atwood. Bardzo ostatnio wychwalana, choć już dość stara książka. Wielu czytało, niewielu zrozumiało. Warto się przy niej dłużej zatrzymać. Stała się bowiem współczesnym manifestem przeciwko „uprzedzeniom i uciskowi kobiet” i cała masa ludzi powołuje się na tę powieść. Feministki chętnie urządzają happeningi, przebrane w charakterystyczny strój Podręcznych. Często też przy tym wyrażają poparcie dla praw mniejszości seksualnych, nie zastanawiając się w ogóle, co się za tym kryje. Nie wiedzą, biedne, co czynią – to logiczne, bo przecież gdyby umiały myśleć, nie robiłyby z siebie takiego pośmiewiska.

Łatwo przecież wyobrazić sobie jakiś hipotetyczny tęczowy Gilead, gdzie gejowskim parom dzieci rodzą zmuszane do tego kobiety. Właściwie wcale nie trzeba sobie tego wyobrażać, bo coś takiego już istnieje. Nie w jakimś konkretnym, zorganizowanym państwie, ale dosłownie wszędzie. Wiele krajów zezwoliło na adopcję dzieci przez pary gejowskie, ale… procedura adopcyjna jest wszędzie dość uciążliwa i potrafi być długa. Bywa drogą przez mękę, w dodatku taka rodzina podlega później stałemu nadzorowi ze strony kuratora i opieki społecznej. Czemu się na to godzić, skoro istnieje droga łatwiejsza, wygodniejsza? Bogaci geje – nie tylko oni, ale bardzo często właśnie oni – dosłownie kupują sobie dzieci od surogatek z krajów, w których bieda aż piszczy. Czymże są te biedne kobiety, jak nie właśnie… Podręcznymi? Pozbawionymi praw „łonami na dwóch nogach”? Gdzie nie gdzie urządzane są wręcz „targi”, na których jednopłciowa para może wybrać sobie surogatkę, która urodzi im dzidziusia. I to ma być postęp? I feministki nie widzą, że kobiety z biedniejszych krajów, za ich poparciem, zostają sprowadzone do roli bydła?

Ten proceder przybrał już takie rozmiary, że w niektórych miejscach na naszej planecie młode dziewczyny wręcz są porywane, zapładniane i siłą przetrzymywane w „fabrykach dzieci”. Coś to komuś mówi? Przy całej tolerancji, na jaką można się zdobyć, trudno nazwać to inaczej niż wynaturzeniem samego pojęcia rodzicielstwa, a nawet zbrodnią przeciw tym nieszczęsnym kobietom i ich potomstwu. Do tego właśnie prowadzi uleganie szantażom tęczowych aktywistów, bo przecież para gejów, co by nie robiła, na zafundowanie sobie żywej lalki do zabawy w dom jakiejś kobiety potrzebuje i zawsze będzie potrzebować. A po co męczyć się z całą procedurą prawną, jak za odpowiednią sumę pieniędzy można maleństwo kupić, i to w wybranym fasonie? Ten punkt widzenia umyka jakby wszelkim feministkom, które popierają głośno prawa gejów do adopcji dzieci niespokrewnionych. Rzekomo w imię dobra biednych sierotek.

Dystopie tracą swój status, stając się głębokimi, pisanymi lata temu – prognozami. Nasza cywilizacja umiera, tak jak wiele innych przed nią. Powstanie inna. najprawdopodobniej zmuzułmanizowana, bo islam nie da sobie grać po nosie. …Gdy tylko upadnie chrześcijaństwo, jedyna licząca się dziś przeciwwaga, muzułmanie rozprawią się raz dwa i z feministkami, i z całym ruchem LGBT.

Boże, miej nas wszystkich w opiece…

Luiza „Eviva” Dobrzyńska , luty 2023

Artur Nowakowski

Shelley pominięta

(Poniższy tekst jest przeredagowanym wstępem do numeru 2/2021 cyklicznej antologii „Hynh+”, redagowanej i wydawanej przez Artura Nowakowskiego z Łodzi)

Polska polityka wydawnicza nie rozpieszcza, mimo iż w ostatnich latach to i owo próbuje się nadrabiać. Pocieszające, choć to ciągle kropla w morzu. Inicjatywy o niewielkim zasięgu nie są w stanie zasypać tej dziury, w której zaniedbanie, obojętność i ignorancja hulają, obijając się się o jej strome ściany. Poprzedni numer z kilkoma opowiadaniami prerafaelitów („Hynh+”, 2/2021) to zasypywanie jej małym dziecięcym szpadelkiem, ale – jak wspomniałem – nawet i taka ilość ma swoją wartość.

Gdy słyszymy: Shelley, myślimy: „Frankenstein”. Bo to właściwie jedyne, co przychodzi na myśl przeciętnemu konsumentowi literatury, również fantastycznej. Czasem – choć to już zupełnie inna historia – bywa, iż tytuł (ten czy inny) funkcjonuje in solitario, a nazwisko autora ginie w mrokach niewiedzy. Co się dziwić – „Frankenstein” brzmi mocniej, i mocniej też pozostaje w głowie aniżeli „Shelley”.

A to dopiero pierwszy krok, bo przecież Mary Shelley to nie tylko „Frankenstein”. Tu chwytamy plastikowy szpadelek i znów wsypujemy do dziury kilka grudek piasku. Proza angielskiej pisarki (1797–1851), pomijając jej pomnikową powieść, jest u nas właściwie nieznana. Przytacza się tytuły opowiadań w ramach wstępów czy nielicznych opracowań, i na tym koniec. A przecież i dla miłośników fantastyki (Shelley pisała również opowiadania niefantastyczne) znalazłoby się coś, co uzupełniłoby wiedzę o jej literackim dorobku. W jakimś sensie trzeba pochwalić niedawną inicjatywę wydawnictwa Vesper, które przygotowało nową edycję „Frankensteina” (2013, 2017), z posłowiem i literackim kontekstem, czyli opowiadaniami Johna W. Polidoriego, Lorda Byrona i późniejszego męża Mary – Percy’ego Shelleya, a także zniewalającymi ilustracjami amerykańskiego artysty Lynna Warda, jakie ukazały się w edycji z 1936 roku.

Nie o „Frankensteinie” jednak jest ten krótki tekst. Od roku 1958 mieliśmy w końcu około dziesięciu edycji powieści, i… to wszystko. A Shelley ma na swoim koncie kilka innych utworów z fantastyką w tle, zarówno powieści („The Last Man”, 1826), jak i kilka opowiadań. Zarówno wspomniana powieść, jak i krótsze formy nie zyskały w oczach krytyków tyle, co jej sztandarowe dzieło; co więcej – „The Last Man” zebrało wyjątkowo złe noty. Nie znaczy to jednak, że należy pominąć pozostałą twórczość pisarki; warto ją prezentować, uzupełniając tym samym kontekst do tego, co znamy najlepiej. A kontekst ten silnie nawiązuje do „Frankensteina” – wciąż bowiem oscyluje wokół zagadnień związanych z nieśmiertelnością, przywracaniem do życia, złą miłością…

Opowiadanie pt. „Przeistoczenie” („Transformation”) ukazało się w angielskim roczniku „The Keepsake”, przeznaczonym dla młodych dam i prezentującym literaturę uznawaną za twórczość niższych lotów. „Przeistoczenie” wydrukowano w tomie za rok 1831, i podobnie jak w przypadku innych opowiadań autorki nie podpisano go jej nazwiskiem, a jedynie „By the Author of Frankenstein”. Jak widać, i tam działała magia tytułu słynnej książki. Opowiadanie stanowi znakomity pretekst do wielu znaczących pytań, w tym o powodzenie, jakie bywa efektem fizycznej atrakcyjności i zamożności. Gdy spotykamy Guido, głównego bohatera „Przeistoczenia”, razem z odrażającym karłem, wyobraźnia zaczyna podpowiadać możliwe scenariusze. Gdy dodamy do tła (ale jakże ważnego) piękną damę, części układanki doskonale się do siebie dopasowują. Warto odnotować, iż historia Shelley była efektem lektury niedokończonego dramatu Lorda Byrona pt. „The Deformed Transformed” (1824).

Miłość dotyka też bohaterkę „Snu” („The Dream”; w: „The Keepsake” za rok 1832), rodzaju legendy, w której więcej jest gotyckości aniżeli fantastyki. Decyzję o dopuszczeniu uczucia do serca zrzuca na… świętą Katarzynę, wybierając – miast własnych emocji i rozumu – uczestnictwo w pewnym rytuale.

W innym opowiadaniu dotykamy w końcu nadrzędnego wątku, z jakim kojarzymy prozę Shelley – pokusie przeciwstawiania się naturze życia. „Śmiertelny nieśmiertelny” („Mortal Immortal”; w: „The Keepsake” za rok 1834) to historia, która najczęściej wchodziła w skład rozmaitych antologii i która wykorzystuje historyczną postać alchemika, filozofa i okultysty Agrippy von Nettesheim. Alchemik, u którego terminuje Winzy – główna postać opowiadania – jest postacią niezbędną, bo niosącą wiedzę maga, tak potrzebną, by – jak się okazuje – zniszczyć usidlające żądze. Czy rzeczywiście takimi mocami dysponuje Agrippa, i jakie mogą one przynieść skutki – Shelley zdaje się sugestywnie odpowiadać na te pytania.

Wątek nieśmiertelności – choć już w nieco odmiennej poetyce – poruszony został w fabularyzowanym eseju zatytułowanym „Roger Dodsworth: ożywiony Anglik” („Roger Dodsworth: The Reanimated Englishman”; w: „Yesterday and To-Day”, Londyn 1963). Shelley korzystała z dostępnej wiedzy na ten temat, jaka pojawiała się w rozmaitych artykułach rozsianych w prasie od lat dwudziestych dziewiętnastego stulecia. Już wtedy autorka zaproponowała tekst Cyrusowi Reddingowi, naczelnemu „New Monthly Magazine”, ale ten zdecydował się go opublikować dopiero w roku 1863 w swoich wspomnieniach.

Esej „O duchach” („On Ghosts”; w: „London Magazine”, marzec 1824) oparty został o fragmenty „Dzienników” Shelley i opatrzony na samym początku cytatem z „The Affliction of Margaret” W. Wordswortha. Poszczególne historie autorka zaczerpnęła z opowieści przyjaciół i znajomych, w tym od przyjaciela jej męża (Percy’ego) – Thomasa Jeffersona Hogga, a także od malarza Richarda Belgrave’a Hoppnera. Ostatnią historyjką jest opowieść o królu kotów – wariacja nt. ludowej bajki z Wysp Brytyjskich – usłyszana od M. Gregory’ego Lewisa (autora słynnego „Mnicha”), i spisana potem przez Percy’ego Bysshe Shelleya.

Trzy spośród pięciu wspomnianych tekstów opatrzone są ilustracjami, zamieszczonymi oryginalnie w poszczególnych rocznikach „The Keepsake”. Dwie z nich są autorstwa Louisy Sharpe (1798–1843), malarki i miniaturzystki, która przejęła talent po ojcu rytowniku – Williamie. Louisa była autorką ilustracji do innych opowiadań Mary Shelley, min. „The Brother and Sister” (1832). Do „Przeistoczenia” i „Snu” sportretowała kolejno sylwetki Julii i Konstancji, utrzymując całość w podobnej estetyce, zamkniętej w ramach romantycznego otoczenia i emocji. Rytownikami tych ilustracji byli kolejno J.C. Edwards i Charles Heath. Trzecią pracą jest scenka do opowiadania „Śmiertelny nieśmiertelny”, przedstawiająca kłótnię o Alberta Hoffera, konkurenta Winzy'ego (głównego bohatera) o rękę ukochanej, jaka rozgrywa się między Bertą a jej opiekunką. Autorem pracy jest Henry Perronet Briggs (1793–1844), angielski malarz i portrecista, rytownikiem zaś – Frederick Bacon.

Jak wspomniałem na początku – spuścizna Shelley to nie tylko „Frankenstein”. To także krótsze teksty przesycone gotyckością, fantastyką i atrybutami przynależnymi dziewiętnastemu stuleciu. Z uwagi na profil „Hynha+” zamieszczamy w nim takie, które z fantastyką mają najwięcej wspólnego, ale i nad pozostałymi warto się – być może kiedyś – pochylić, tak by w końcu odejść od pewnej wybiórczości w doborze tekstów prozaików, których traktować zwykliśmy z estymą, znając jeden, góra dwa napisane przez nich dzieła.

Artur Nowakowski

Boginie i harpie. Krótka rozmowa pomiędzy Emmą, Andrzejem i Jackiem

„…Kim jest Emma Popik? To pisarka-szamanka, bogata mądrością wielu pokoleń kobiet, która swoją literaturą – magią słowa – próbuje naprawić chorą duszę naszego zepsutego świata.”

Jacek Inglot, „Potęga kobiet”.

[W:] Emma Popik, „Szamanka”, OdeSFa 2023

Andrzej: Kiedyś kobiety mądre mądrością przedwieczną i wieczną opowiadały o świecie tak, że wydawał się on najpiękniejszym ze światów i dawał chęć życia. Opowiadały dzieciom, opowiadały mężom, wnukom, a także obcym, którzy szukali schronienia przed swoim cierpieniem i ucieczki od chęci życia. Teraz świat dał kobietom siłę dość dużą aby mogły o tym także pisać, aby cud przemiany rzeczywistości w słowa dające życie nie mijał. Jest lepiej teraz, nieprawdaż?

Jacek: Piękne słowa. Niestety nastąpiła też sublimacja (chyba?) – część kobiet transformuje swoją boskość w agresję, niemaskowaną niczym i manifestującą się wulgarną nienawiścią. Nienawiścią do… tego co w nich najpiękniejsze i najbardziej boskie… – dualizm kobiecej natury, to przecież nie mit. Jedna z „moich” redaktorek pisze nawet o trzech składowych Duszy Kobiety…

Emma: Idealizacja kobiet, miłe, dziękuję. Są jednakże wiedźmy, macochy konkurujące z córkami i bezwzględnie niszczące mężczyzn, zawistnice, żądne władzy i głupie, szkodliwe plotkary.

Andrzej: Tak, niektóre takie są, faktycznie. Są jak królowe, które zapomniały, że są królowymi … i zachowują się jakby je ktoś do karczmy zawlókł i wymoczył w koszmarnym piwie wyplutym przez starego marynarza bez nosa i bez nogi…

Jacek: Kochana Emmo! Mogę to cytować? Parowski to pięknie ujął, otwierając swój szkic pt. „Kobiety jak ludzie”.

Emma: Ależ oczywiście. Pisarz jest własnością publiczną… Maciek zrozumiał moją twórczość od razu i ja się z nim zgadzam. Pewnie miałam się urodzić jako mężczyzna, lecz pomylono ciała. Kiedyś zaczęłam pisać o tym opowiadanie, muszę je odnaleźć i zakończyć. Jestem raczej niewysoka, jak wyglądałabym jako mężczyzna, ile problemów mi oszczędzono? Ktoś to nieźle zaplanował.

Jacek: A mi pewna zacna tarocistka wyczytała zamianę płci – w poprzednich wcieleniach miałem wg kart być kobietą. Pasuje mi to. Co ciekawsze, jest taka bogini indyjska – Zielona Tara. Przez wielu uważana za tamtejszy odpowiednik naszej Najświętszej Panienki. Kilka lat temu pojawiła się ni stąd ni zowąd wokół mnie. Wizerunki, figurki, wyobrażenia. Gdy jeszcze nawet nie wiedziałem w ogóle o istnieniu takiej Osobowości. Oraz nie zdawałem sobie sprawy, że i w takiej formie objawia się Bogini. Że to jedna ze spokojniejszych epifanii. Ktoś mi powiedział, że otaczam się Zieloną Tarą. Zamarkowałem wielce wymowne i tajemnicze milczenie, a następnie zacząłem szukać w necie. Doczytałem wtedy przy okazji, że Zielona Tara miała zmieniać płeć na męską wg wskazań swoich Mistrzów. Genetyka Bogów niesamowita jest…

Andrzej: Szkoda, że tu nie można odpowiadać jednocześnie więcej niż jednej osobie. Jacku – ale się dogadaliście co do płci :)… . A mnie jednak podobacie się tacy jacy jesteście. I dziękuję Wam, że chociaż macie inne poczucie siebie niż na to wyglądacie – nic w sobie dramatycznie nie pozmienialiście i nie popsuliście mi najlepszych kawałków z obrazu tego świata. Co do idealizacji kobiet to w moim przypadku nie ma jej zbyt dużo. Dziewczyny z rodziny mojej Mamy od niepamiętnych pokoleń zajmowały się leczeniem, ratowaniem ludzi od „uroków” (sam do końca nie wiem co to takiego), pomagały przy porodach, przy opatrywaniu ran … no, słowem szeptuchy to były od zarania dziejów. Ich wiedza jednak zastrzeżona była tylko dla kobiet, do tego stopnia, że gdy prababcia nie miała ani jednej córki tylko samych synów to wolała umrzeć – a nie zdradziła niczego żadnemu ze swoich medycznych sekretów. No i rządziły w domu, naprawdę rządziły bez potrzeby wymuszania swojej władzy – bo po prostu wszyscy je szanowali i wszyscy ich potrzebowali. Żyją ostatni świadkowie (mam nadzieję) sprawności medycznej mojej prababci; specjalizowała się w leczeniu oczu. No więc mój obraz kobiet jest taki, że raczej fantazja mnie musi ponosić żeby był on inny, gorszy; męczę się żeby wtłoczyć obraz kobiety w jakieś paskudne ramy współczesnej bylejakości. Chyba miałem szczęście w życiu, jak sądzę.

Fragment wymiany komentarzy pod postem zapowiadającym premiery nowych tomów Emmy Popik. 20–24 lutego 2023.

Recenzje i rekomendacje OdeSFy

Jacek Franco Horęzga

Wróżenie z wnętrzności

Niby jest to opowieść o mężczyznach. O ich dorastaniu i dojrzewaniu. O przyjaźniach na zabój i potajemnym piciu wódki w bramach krakowskich budynków. O Sławie (przez duże „S”) i o kryzysach (niekoniecznie związanych z wchodzeniem w tak zwany wiek średni). O miłościach też. I o… Miłości.

I ostatecznie o Bohaterach (przez duże „B”), którzy nie doczekawszy się swych pieśni, odchodzą powoli w niebyt, tonąc w mrokach zapomnienia.

Ale tym, co mnie najbardziej zafascynowało we wnętrznościach wywlekanych przez Wit Szostak a na paginy tłoczonej drukiem – opowieści, były Kobiety. Matki Polki – Żony Bohaterów, Matki Polki – „szalone” artystki i szare myszki. Matki Polki składające swoje życie na ofiarnych ołtarzach poświęcenia. A także (i a jakże!) Matki Polki, w których owa polskomatczyność nie jest w stanie stłumić instynktów i wygasić płonących we „wnętrznościach” błędnych ogników żądz i namiętności.

Oto zatem szeptem tkana pajęczyna opowieści, płynącej z… tego, co Wewnętrzne. Oto Słowa, naruszające sacrum Zewnętrznego, nie-wypowiedziane głośno w skwarze poddasza nieczynnego dworca na Krańcu Świata.

Miejsce mityczne. Rajski Ogród, w którym każdy wschód jest Powtórnym Stwarzaniem Świata. Umarłego poprzedniego wieczora, razem z odejściem Słońca.

I jest w tej opowieści jeszcze więcej. Przede wszystkim Tajemnica. Ale i magiczny, magnetyczny erotyzm. Rozpięty pomiędzy peronem rozpadającego się dworca a grządkami dojrzewających pomidorów, cukinii oraz buraków. Tonący w aromatach śródziemnomorskich ziół, pieczonej w czosnku jagnięciny a także lejącego się czerwonym strumieniem wina.

I Polska tu jest. I o Sztuce. I o Prawdziwych Imionach dla rzeczy i ludzi. O języku i jego wpływie na kształt Świata i Rzeczy, które były, które są i które nie-nadejdą.

A gdzieś w tle (nie każdy usłyszy – to pewnik!), spływając z zalesionych stoków Beskidu, pogrywa rokiciński oberek o dwojgu braci, których losy splecione są na zabój…

Jacek „Franco” Horęzga, 23.02.2016

Autorzy: Wit Szostak

Data premiery: 21.10.2015

EAN: 9788364384431

Format: 13,5x21 cm

Ilość stron: 234

ISBN: 9788364384431

Oprawa: twarda

Rok wydania: 2015

Wydawnictwo: Powergraph

Marcin Halski

Wieczna Wojna[1]

(Fragmenty książki „Dlaczego szczęśliwy człowiek nie żeni się z kobietą.”)

„…W buddyzmie tybetańskim istnieje przekonanie, że człowiek może osiągnąć stan idealnej harmonii w trzech przypadkach: w chwili śmierci, podczas orgazmu i przy kichaniu (powaga). Są to momenty, w których na ułamek sekundy zatrzymują się wszystkie funkcje życiowe. Buddyzm tybetański jest piękną religią i filozofią, lecz zapomina o jednym: o kobietach. Niewiasta osiąga stan harmonii absolutnej w jeszcze jednej sytuacji. Nazywamy to właśnie fochem…”[2].

„…Wielu facetów nie zdaje sobie sprawy, że Ziemia, po której stąpamy, jest jednym, wielkim polem bitwy toczącej się od zarania ludzkości, niszczącej wszystko, co zniszczyć zdoła, zaraźliwej, zdradzieckiej, pełnej bólu, upokorzeń i ludzkich dramatów. Jest to wojna między kobietami, a ich odwiecznym wrogiem – kobietami[3].

Broń w niej używana nie zostawia śladów na ciele[4], nie zabija[5], nie pali, nie urywa kończyn i głów. A jednak jest tak silna i niebezpieczna że ma się wrażenie, że życie kobiety składa się z wiecznych ataków i uników…”[6].

„…w trakcie życia z kobietą, jak można zauważyć, pojawia się wiele niewytłumaczalnych zjawisk i niektórych najlepiej po prostu nie analizować, bo może nam to najzwyczajniej w świecie zaszkodzić…”[7].

„…kobiety jedzą papier toaletowy. Proszę się tu nie śmiać, bowiem jakby na to nie patrzeć, niemożliwe jest zużywanie takich ilości papieru i jego metrów przez człowieka, jeśli nie podjada go przy okazji…”[8].

Ta (i inne tytuły) książka jest do kupienia m.in. na stronie www.odesfa.pl .

←1 - Tytuł pochodzi od redakcji.

←2 - Marcin Halski, „Dlaczego szczęśliwy człowiek nie żeni się z kobietą”, Rzeszów 2020, s. 32.

←3 - Kilka lat temu dałem się wkręcić w jedną z takich wojenek. Zapominając o naukach Mistrzów. Które jasno i wyraźnie przedstawiały kwestie relacji pomiędzy kobietami: „Co oznacza przyjaźń dwóch kobiet? Spisek przeciwko trzeciej…”. – Jacek „Franco” Horęzga.

←4 - W tej kwestii mam jednak inną wiedzę i doświadczenie – przyp. Jacek „Franco” Horęzga.

←5 - Jak wyżej.

←6 - Marcin Halski, tamże, s. 43.

←7 - Tamże, s. 55.

←8 - Tamże, s. 64.

Sebastian Uznański

Ciemna Anima

„…Dopóki człowiek nie zintegruje swojego Cienia, nie rozpozna go, dopóty będzie narażony na rzutowanie go na różne postacie. Ged napotyka na swoje drodze kobietę (Serret), ale będzie to mroczny aspekt kobiecości, niebezpieczny, mimo iż napotkany w sielskim, infantylnym krajobrazie. Kobieta taka będzie zwiększała ambicje mężczyzny, zmuszała go, by bezustannie jej imponował, by dla kaprysu stawał się kimś innym (dokonywał przemiany). W rzeczywistości, choć pragnie, by mężczyzna się zmienił, tak naprawdę nie kocha go, a nienawidzi; za jej działaniami kryje się brak akceptacji mężczyzny, chęć zniszczenia go (przywołanie mocy śmierci). Mroczny aspekt Animy jest wiecznie niezaspokojony, pragnie wciąż więcej, dla własnych celów. Kobieta w „Czarnoksiężniku z Archipelagu” jest ciemną i niebezpieczną wiedźmą, „rządzi mężczyznami przy pomocy swej piękności”. Dopiero po integracji z Cieniem – Ged będzie mógł dostrzec łagodną kapłankę Tenar i wrażliwą dziewczynę Yarrow.

Ged daje się opętać, co powoduje niekontrolowany atak głębokich, niszczycielskich treści, lecz póki co chroni go przed nimi silna, męska figura Ogiona. Chłopiec dostaje do wyboru: ulec swej ambicji i żądzy wiedzy i popłynąć na Roke, lub zostać z Ogionem, który ma „to, czego ci brakuje” – cierpliwość i wewnętrzny spokój. A Statek CIEŃ zabiera Geda na Roke.

Jakiś czas później Serret jeszcze raz spróbuje skusić ambitnego Geda na mrocznym dworze Terrenon, jednak wtedy, bogaty w umiejętności czarnoksiężnika – będzie potrafił się jej oprzeć…”

Sebastian Uznański, „Psycholog na Wyspach”. [W:] „Fenix. Antologia”, nr 3/2018,s. 113-114.

Jacek „Franco” Horęzga

Noc, podczas której przestałem (?) kochać Księżniczkę (9–10 lutego 2017)

Wbrew podtytułowi „Nie tylko o Gwiezdnych Wojnach”, miłośnik sagi Lucasa nie znajdzie tutaj zbyt wielu ciekawostek. Na przykład imię Harrison pojawia się w treści bodajże raz (nie licząc opisów do zdjęć). A i to raczej w kontekście mało starwarsowym.

Carrie Fisher, z dużym dystansem do samej siebie i nieumiarkowaną, wydawałoby się, szczerością, opowiada o swoim dorastaniu w cieniu gwiazd, o miłościach swoich i jej rodziców, miłościach ojczymów i byłych mężów. Przy czym (z wyjątkiem nawiązania do związków z Paulem Simonem) nie mierzy tych relacji miarą jakowejś mistycznej magii, rozpiętej „pomiędzy ustami a brzegiem pucharu”, ile dość często sprowadza ją w okolice męskiego przyrodzenia: „miłość to uderzanie twarzą w genitalia”, „trzepanie konia”, „na kolanach przed” (dziś, tj. po 6 latach od napisania recenzji, podczas redagowania jej tekstu dla potrzeb niniejszej publikacji zrozumiałem, że jednak chodziło o „między ustami a brzegiem…” – J.F.H.).

Z równie bezbronną szczerością opowiada o swoich uzależnieniach od alkoholu i innych specyfików, o licznych terapiach i odkrywaniu w sobie pokładów maniakalno-depresyjnej dwubiegunówki.

Dostajemy oto obraz „odległej galaktyki”, pełnej prochów, zdrad, blichtru, fałszu i… samotności. Świata, w którym filmowa kreacja i wizerunek determinuje praktycznie całe życie i zaczyna dominować nad własnym „ja”. Świata, w którym trudno odnaleźć siebie w miliardach „księżniczek”, powielanych w czasopismach, komiksach, na opakowaniach mydeł i szamponów, na cukierkach, zabawkach, w programach telewizyjnych, w marzeniach i obsesjach „trzepiących konia” fanów. Przy jednoczesnym, totalnie absolutnym braku kontroli nad tym wszystkim. Bowiem właścicielem praw do wizerunku (jak i samego wizerunku) pozostaje pewien legendarny reżyser, będący jednocześnie zimnokrwistym kapitalistą i cynikiem.

Mam, co prawda, pewne zastrzeżenia, co do wiarygodności wszystkich wyznań. Carrie Fisher bowiem sama pisze o fakcie wytarcia wielu epizodów ze swojej pamięci i „dziurach” w tejże. Często też wspomina o przedawkowaniu alkoholi i prochów. A te, jak „powszechnie wiadomo”, nie pozostają bez wpływu na jakość oglądu i stosunku do rzeczywistości. Ot, mogą być przyczyną wskazanej wyżej dwubiegunówki, na ten przykład. Zniekształcają przecież zapisy pamięci, deformując obrazy z przeszłości, demonizując lub ocieplając je.

Myślę jednak, że niezależnie od ilości z premedytacją (lub bez) poczynionych szlifów i zmian, dostajemy do ręki wyznania osoby, która mając już „z górki” i ze sporym bagażem doświadczeń na plecach, próbuje dokonać rozliczenia z przeszłością i swoim życiem.

Książka jest jakby terapeutyczno-wyznaniowym strumieniem świadomości, pełnym słodko-gorzkich ironii. Carrie Fisher hołdując wpojonym podczas licznych meetingów zasadom, próbuje za swoje błędy obwiniać tylko siebie samą. Co jednak nie wychodzi jej najlepiej, bowiem pomimo deklaracji, kilkukrotnie przemyca wskazania na osobę odpowiedzialną za swój stan psychiki. Aby ostatecznie, jednoznacznie i w szczerym do bólu (także czytelniczego bólu miłośnika „Gwiezdnych Wojen”!) geście wskazać wielkiego winowajcę. „Tak! To przez … zaczęłam brać narkotyki „.

Wtedy właśnie, zamykając lekturę wyznań aktorki, przestałem kochać Księżniczkę i spróbowałem pokochać Carrie Fisher. Taką, jakiej wizerunek samej siebie pozostawiła w niniejszych wspomnieniach.

Chociaż… nie. To nie prawda – Księżniczkę zawsze kochałem i będę kochał (jak każdy szczeniak, zakochany w filmowym konterfekcie). Chociażby przez szacunek dla własnej przeszłości. Lektura sprawiła jednak, iż zrozumiałem w końcu DOBITNIE, że kilkanaście tygodni temu umarła nie tylko „Księżniczka” (bo przecież to nie ona umarła!), ale przede wszystkim wrażliwa i bardzo chyba samotna do końca swoich dni – osoba. Carrie Fisher. Prawdziwa Księżniczka. Dziecko sławnej Debbie Reynolds, która powędrowała za córką kilka dni po Jej wyruszeniu na Ścieżki Gwiazd. Ku pojednaniu z Mocą.

Luty 2017

Dopisek 2023: Powyższą refleksję pisałem w stanie może nie tyle, co upojenia alkoholowego, ale w czasie, gdy był on już częścią mojej codzienności i conocności. Kilka miesięcy później miałem na koncie kilka przesileń, w tym utratę ponad jednego dnia (nie wiem co się ze mną działo!). W II Dzień Świąt Bożego Narodzenia 2017 poprosiłem o wsparcie Najświętszą Panienkę, odmówiłem żarliwie Różaniec i… od tej pory… trzeźwieję. Alkohol poszedł w odstawkę. Zupełną. Czego szczerze wszystkim życzę.

Być może to właśnie przejścia Księżniczki, podobnie jak ciągle coraz lepiej poznawanej, (m.in. dzięki wielu tematycznym portalom i fanpejdżom, co rusz publikującym coraz to nowsze zdjęcia z prywatnego życia) – Carrie Fisher, zasiały we mnie ziarno Przebudzenia Mocy.

Kocham Cię Lady Carrie Leio Fisher-Organo!

Jesteś jednym z moich (aseksualnych!) Aniołów Stróżów. Boginią. Właśnie to zrozumiałem. Wybacz im wszystkim, wybacz sobie. Wybacz mi. Niech Moc Pokoju Ducha będzie z Tobą!

„A na Ziemi trzeźwość ludziom dobrej woli…”

Jacek „Franco” Horęzga, 26 luty 2023

„Księżniczka po przejściach. Nie tylko o Gwiezdnych Wojnach”

Oprawa: miękka

ISBN: 978-83-644-6039-5

EAN: 9788364460395

Liczba stron: 208

Format: 13,9x20,5 mm

Premiera (Świat): 18 listopada 2015

Premiera (Polska): 18 listopada 2015

Autor: Carrie Fisher

Gatunek: Autobiografia

Wydawca: Polska: Dream Music (Dream Books)

Luiza „Eviva” Dobrzyńska

Oskarżam Wokulskiego

„Lalka” to jedna z moich ulubionych książek. Przeczytałam ją po raz pierwszy, mając jakieś dziesięć lat na złość mamie, która twierdziła, że książka jest dla mnie zbyt poważna. Nie zrozumiałam wtedy wszystkiego, ale powieść mnie oczarowała. Jest to bezsprzecznie jedna z najlepszych pozycji polskiej literatury, często niedoceniana ze względu na to, że znajduje się w kanonie lektur szkolnych. Rzadko kto też zadaje sobie ten trud, by przeprowadzić jej analizę pod innym kątem niż wymagany przez nauczycieli do zaliczenia. A szkoda, bo naprawdę warto.

Izabela Łęcka, bohaterka negatywna powieści „Lalka”, rzadko kiedy bywa oceniana inaczej niż powierzchownie. Zwykle pisze się o niej, że jest „kapryśna”, „wyniosła” i „bez serca”. Mało kto zadaje sobie ten trud, by choć trochę przemyśleć jej motywy i charakter. Czy naprawdę jest ona aż taka zła? Taka zepsuta? Bywała, owszem, zakochana to w tenorze, to w jakimś podróżniku czy atlecie – mój Boże, i co w tym złego? Czy dzisiaj młode kobiety nie kochają się masowo w śpiewakach i aktorach? Tak to już jest, że płeć piękna lubi kogoś podziwiać, zresztą zupełnie platonicznie i zazdrosnym o to może być tylko jakiś kompletny idiota. Poza tym czy panowie są tu bez winy? Nie oglądają się za aktorkami i modelkami, a w czasach, o których mowa, za „szansonistkami i komediantkami”? Doprawdy, nie ma w tym nic złego i trudno zrozumieć, czemu robiono z tego zarzut akurat pannie Łęckiej.

Nie mamy przesłanek co do tego, że między panną Izabelą, a którymkolwiek z jej adoratorów doszło do czegoś poza uściskiem ręki lub ewentualnym pocałunkiem. Jest ona raczej uczciwą dziewczyną w sensie, jaki nadawała temu słowu epoka. A przecież nie zapominajmy, że ma dwadzieścia pięć lat, co wtedy było uważane nieomal za kres młodości i jest zdrową, normalną kobietą. Dziś każdy powinien zadać sobie pytanie czy to możliwe, by nie miała ona żadnych ludzkich potrzeb? Nawet jeśli miała, skrywała je skrzętnie, nie przyznając się pewnie nawet przed swoim spowiednikiem. Wiedziała przy tym bardzo dobrze, jak „to” w małżeństwie, choćby ze zwierzeń przyjaciółek. Dlaczego więc od początku jest tak uprzedzona do pana Wokulskiego? Bez powodu? Ależ skąd.

Przyjrzyjmy się bowiem zachowaniu pana Wokulskiego wobec Izabeli Łęckiej. Składa u jej stóp „skarby uczuć” oraz swój materialny majątek, błagając ją o wzajemność. Nie pojmuje przy tym zupełnie, że jeśli kobieta nie kocha mężczyzny, to nie pokocha go dlatego tylko, że on tego pragnie. Przeciwnie nawet, bo wszelkie narzucanie się ze swymi uczuciami może jedynie pogłębić jej niechęć do niefortunnego adoratora. Wokulski kocha Izabelę, uwielbia ją, ale w ogóle nie stara się jej zrozumieć. Chociaż od czasu do czasu miewa przebłyski zdrowego rozsądku podpowiadające mu, że piękna arystokratka jest „samicą innego gatunku”, wciąż popełnia ten sam błąd i usiłuje przekonać ją na siłę do siebie. W pewnym sensie nie daje biednej Izabeli żadnej szansy, by go pokochała. I tu należy się zastanowić, dlaczego właściwie panna nie może go zaakceptować? Otóż dlatego, że widzi go nie pod postacią romantycznego kochanka, a ciężkiego, galerniczego łańcucha!

Izabela Łęcka została wychowana w specyficzny sposób. Pochodzi z arystokratycznej i bogatej rodziny. Nauczono ją od maleńkości patrzeć na świat tak, jak przystało pannie o jej pozycji, uwarunkowano na pewne sprawy i po prostu nie umie pojmować spraw w inny sposób, podobnie my nie umiemy myśleć o matematyce inaczej niż systemem Euklidesa. Sam autor przyznaje z niechęcią, że nie jest ona gorsza niż inne panny z jej sfery – i że ma żywy umysł i dobre serce, czułe na cudzą krzywdę. Współczuje biednym ludziom (co było i jest rzadkością wśród arystokracji), wspomaga biednych. Nie wiemy nic o tym, by była niedobra lub choćby niegrzeczna dla służby lub niesprawiedliwa wobec jakiegoś pracownika. Dlaczego więc dręczy biednego Stasia? Żeby zrozumieć, z jakiego powodu Izabela początkowo lekceważy Wokulskiego, potem się go boi i wreszcie czuje do niego odrazę, trzeba dokładnie zanalizować to, co o niej wiemy. Otóż mimo starań Prusa nie wypadła ona wcale na kartach jego powieści jako tytułowa „lalka”. Przeciwnie nawet. Uważny czytelnik bez trudu dostrzeże w niej istotę głęboko nieszczęśliwą.

– I jakiż ona ma powód do nieszczęścia? Żyje przecież od urodzenia jak królowa! – wykrzyknie ten i ów.

No niby fakt, Izabela ma piękne suknie, biżuterię, służbę, nie musi pracować. Każda rozrywka jest dla niej dostępna… jedyny jej obowiązek to być piękną, no i wyjść dobrze za mąż. Otóż to właśnie. Wyjść za mąż. Ale czy ona tego chce? Nie. Izabela wcale tego sobie nie życzy. Tylko że jej pragnienia i ewentualne aspiracje życiowe dla nikogo się nie liczą. Jest jedynie towarem na sprzedaż, o czym rodzina bezustannie jej przypomina.

Panna Łęcka czuje instynktowny wstręt przed małżeństwem nie tylko z Wokulskim, ale w ogóle z kimkolwiek. Są takie kobiety. W wieku dwudziestu pięciu lat ma już świadomość tego, czym są „obowiązki małżeńskie” i to właśnie ją przeraża. Czy można ją za to winić? Są kobiety, dla których pójście do łóżka nawet z mężczyzną bardzo kochanym jest bolesnym wyrzeczeniem – taka była Maria Kisielnicka-Kossak czy matka węgierskiej pisarki Magdy Szabo (biograficzna książka „Staroświecki romans”, warto przeczytać). Co dopiero mówić o mężczyźnie obojętnym lub wręcz nie lubianym! Kobieta tamtej epoki nie ma jednak innego wyboru życiowego – my, córki współczesności, często nawet nie zdajemy sobie sprawy z tego, jakimi niewolnicami były ówczesne „jaśnie panienki”. Wspaniałe suknie, biżuteria i wykwintny szczebiot były tylko… opakowaniem towaru, który należało jak najkorzystniej sprzedać. To, że młoda dziewczyna mogła mieć jakieś własne aspiracje, że czuła najczęściej odrazę do wybranego jej męża, a on pod pozorami dobrego wychowania mógł być chamem i brutalem, nie miało żadnego znaczenia.

Również bajki o „rycerskiej miłości” w tamtych czasach to wierutne bzdury. Liczył się wyłącznie posag panny, a jej osoba była jedynie dodatkiem, mającym urodzić dziedziców rodzinnego majątku. Dziś nie mieści się nam w głowie, ile kobiecych dramatów rozegrało się pod przykrywką wykwintności, nieskazitelnych manier i „dobrego pochodzenia”. Oczywiście, młoda panienka mogła głośno odmówić, żaden ksiądz nie dałby ślubu w takiej sytuacji – tylko co dalej? Zostania starą panną na łasce rodziny bały się ówczesne dziewczęta tak bardzo, że wychodziły pokornie za narajonego im kawalera lub wstępowały do klasztoru, nie czując żadnego powołania. Co jeszcze mogłyby zrobić? Pracować na swe utrzymanie żadna z nich nie umiała i nie mogła, gdyż „ośmieszyłaby rodzinę”. Zresztą dostępne wtedy dla kobiet zawody „gwarantowały” przede wszystkim codzienne poniżanie i stałą niepewność jutra. Tak więc w istocie dorastająca w szlacheckiej lub mieszczańskiej rodzinie panienka nie miała nic do gadania. Jako żona zresztą też. Jakże mogłaby się zbuntować? Nie posiadała własnych pieniędzy ani swojego domu, a gdy wyszła za mąż, jej posagiem dysponował małżonek – więc znowu nie miała nic ponad to, co był łaskaw jej dać. Doskonałym przykładem, może nieco przejaskrawionym, ale wiarygodnym, jest tu „Pamiętnik młodej mężatki” pióra Gabrieli Zapolskiej i jej krótkie opowiadanie „Koteczek”. Mówią więcej niż cała encyklopedia.

W podobnej sytuacji jest panna Izabela. Nie umie pracować, gdyż nie nauczono jej tego i zresztą naraziłaby się na pogardę całego swego środowiska, gdyby zniżyła się do czegoś takiego jak zarabianie na życie. Jej majątek to jedynie znikoma resztka posagu, za to ma nawyki wielkoświatowej damy, z których nie jest łatwo zrezygnować. Ze strachem myśli o małżeństwie z baronem lub marszałkiem, z których każdy mógłby być jej dziadkiem. Z całej rzeszy dawnych adoratorów po majątkowej ruinie zostali jej tylko ci dwaj starcy. W tej sytuacji zjawia się Wokulski, dość młody i przystojny, a przy tym bogaty i zakochany jak szaleniec – zdawać by się mogło, że to prawdziwy uśmiech losu. Nic bardziej mylnego.

Przede wszystkim od maleńkości uczono pannę, że kupcy to „niższa klasa ludzi”, można ich wykorzystywać, ale należy utrzymywać dystans, by nie pokalać się ich towarzystwem. Trudno wyzwolić się z takiego schematu myślowego. Dochodzi do tego sytuacja właściwie przymusowa i fakt, że w zasadzie nie mają o czym ze sobą rozmawiać. Nowy adorator jest wściekle zazdrosny o wszystko, nawet o to, że jego wybranka lubi pogadać z kuzynami czy po prostu ludźmi „z towarzystwa”, z którymi łatwo jej znaleźć wspólny język. Do tego wszystkiego Izabela zwyczajnie Wokulskiego nie kocha, może nawet czuje do niego fizyczny wstręt – nie wiemy czemu, ale jest to psychologicznie możliwe. Wokulski jest wszędzie, gdzie by się nie obróciła i to wzmaga jej niechęć, bo nikt nie lubi być prześladowany czyjąś obecnością, a kochany Stasio to modelowy przykład stalkera. Wyszłaby za niego, gdyż za kogoś – dobrze wiedziała – wyjść jest zmuszona. Jednak on chce jeszcze, by go pokochała, widziała tylko jego i pędziła od siebie wszystkich innych, nie rozmawiając z nimi i nie pozwalając im nawet wziąć się za rękę. To naprawdę przesadzone wymagania. Biedny bogaty kupiec nie jest w stanie tego pojąć i dlatego historia nie może dobrze się skończyć.

Książka Bolesława Prusa stanowi encyklopedyczny przykład powieści na wskroś seksistowskiej. Autor oskarża kobiety o to, że „wiedzą i pracą ustępują mężczyznom”, lekceważąc przy tym fakty takie, że po pierwsze prowadzenie domu to praca na pełen etat, a po drugie zaś – zamykanie uczelni przed kimś , a następnie wytykanie mu, że jest nieukiem to pożałowania godny szowinizm i niekonsekwencja. Kobiety wtedy miały niemalże zamknięty wstęp na wyższe uczelnie, a „na pensjach” uczono je całkiem czegoś innego niż chłopców. Co dalej? Pisarz ustami Wokulskiego wymawia płci pięknej niestałość w uczuciach, uważając jednocześnie, że mężczyźni mają prawo do różnych skoków w bok, „bo to oni utrzymują dom”. Zasada – zdaniem autora – była uroczo prosta: „My was stawiamy na piedestale i obsypujemy łaskami, a wy jesteście za to naszą własnością, bez prawa głosu i prawa do własnego majątku.” Rzeczywiście, jasne i zrozumiałe. Tyle że nikt nie dał ówczesnym kobietom żadnej alternatywy. Nie miały szansy powiedzieć: „Nie”, oprócz tych desperatek, które wybierały klasztor lub… teatr i kabaret. Artystki „z towarzystwa” bywały wprawdzie wyklęte przez rodzinę i znajomych, ale zyskiwały jakże upragnioną upragnioną wolność. Jaki stąd wniosek? Kobiety tamtej epoki były takie, jakimi przemocą ukształtowali je mężczyźni, i to od pokoleń, zatem wszelkie pretensje powinni oni kierować wyłącznie do siebie.

Tytuł powieści jawi się tu jako przewrotna ironia – kobiety nie są „lalkami” z drewna, bez własnej woli, uczuć, upodobań i uprzedzeń. Traktowanie ich tak, jakby nimi były, musiało skutkować poważnymi urazami psychicznymi i nie ma co się dziwić, że większość ówczesnych dam była fatalnymi matkami, nie dającymi swym dzieciom ani odrobiny ciepła (o czym zresztą dokładniej pisze w swych książkach Magdalena Samozwaniec). Nie pragnęły dzieci od niekochanych mężów. Pozbywały się kłopotu, oddając je zaraz po urodzeniu pod opiekę nianiek i tracąc tym samym szansę na rozwinięcie w sobie uczuć macierzyńskich. Z podrastającymi dziećmi rozmawiały zazwyczaj tylko rozkazując i w razie nieposłuszeństwa karząc rózgą. Bywało, że pozbywały się też znienawidzonego męża, wsypując mu truciznę do zupy – zdarzało się to częściej, niż się nam wydaje. To wszystko było wynikiem konwenansów towarzyskich i rzekomej troskliwości rodziców, wydających córkę za worek z pieniędzmi lub tytuł szlachecki. Główny bohater powieści, jak chyba wszyscy mężczyźni owej epoki, nie umie wyjść poza ten schemat myślenia, a dodatkowo ogranicza go jeszcze własną, wziętą z księżyca wizją kobiet. Dla niego są to albo anioły, albo zdeklarowane rozpustnice. Zamiast współczuć jego cierpieniom, należałoby raczej litować się nad jego ślepotą i ciasnotą umysłową.

Stanisław Wokulski zdaje się w ogóle nie rozumieć, na jakim świecie żyje. Chociaż i prezesowa Zasławska, i pani Wąsowska usiłują mu wytłumaczyć jak sprawy wyglądają, on nadal trwa w swym zaślepieniu. Nie pomagają perswazje zaufanych przyjaciół ani zgorzkniałej pani Meliton, która dobrze zna życie. Pewnym wytłumaczeniem takiego stanu rzeczy może być fakt, że mimo swych szlachetnych odruchów i niezaprzeczalnej uczciwości jest to straszliwy egocentryk, jeden z tych, co chcą brać odwet na całym świecie za swe osobiste krzywdy. Jego portret psychologiczny jest portretem typowego męskiego szowinisty, ale nie tylko.

Wokulski bywa też irytująco infantylny.

– Zbyt wiele płakałem nad sobą, żebym miał się rozczulać nad Turcją! – wykrzykuje z patosem w jednej ze scen. Jest to podejście tak dziecinne, że aż chorobliwe u człowieka po czterdziestce.

– Chyba zasługuję na to, żebym był pierwszym i ostatnim… – burczy kiedy indziej (po pijanemu), nie zadając sobie przy tym, oczywiście, podstawowego pytania czy jego wybranka nie zasługuje czasem też na to, żeby być „pierwsza i ostatnia”.

Potępia Izabelę za flirt ze Starskim, choć są oni kuzynami, znają się od dziecka i na pewno przywykli do swobodniejszego zachowania wobec siebie. Czy zresztą naprawdę robią coś złego? Przelotny całus, ściśniecie za rączkę – sam Prus nie sugeruje wiele więcej. Izabela nie jest przecież malowanym obrazkiem, a kobietą z krwi i kości, może tego zwyczajnie potrzebować. Jednak wg zaślepionego adoratora NIE MA PRAWA mieć takich potrzeb.

Podobnych kwiatków jest dużo więcej. Należałoby się zastanowić, czy Stanisław Wokulski na pewno jest postacią pozytywną. Z jednej strony wie, jak należy postępować, a z drugiej robi dokładnie na odwrót, by przypodobać się dziewczynie, która nie chce na niego patrzeć. Nie umie być ani kochankiem, ani przyjacielem. Zraża do siebie ludzi i robi z nich niepotrzebnie swoich wrogów po to, by podbudować własne ego, mocno przerośnięte już we wczesnej młodości. I tak dalej.

Niezależnie od powyższych zarzutów „Lalka” pozostaje moją ulubioną powieścią i wspaniałym skarbem polskiej literatury. Tyle że jej szczegółowa ocena zależy od czasów, w których zostanie ona przeprowadzona. Jestem bardzo ciekawa, jak będzie wyglądać za następne sto lat…

Luiza „Eviva” Dobrzyńska

Bolesław Prus

Emancypantki

(zarys fabuły)

„Emancypantki” należą do najgłośniejszych utworów Bolesława Prusa i są jedną z pierwszych powieści w polskiej literaturze, w której główną rolę odgrywa kobieta wraz z jej problemami.

Akcja „Emancypantek” rozgrywa się w II połowie XIX wieku. Panna Magdalena Brzeska jest altruistką, ale jednocześnie osobą naiwną i zagubioną. Otaczający bohaterkę świat obłudy i zakłamania przytłacza ją i doprowadza do załamania. Nie pomagają mądre rady profesora Dębickiego. Pod koniec powieści Magdalena odrzuca propozycję małżeństwa z arystokratą Stefanem Solskim i wstępuje do klasztoru, uciekając przed problemami.

Tekst pochodzi z okładki ksiązki.

Tytuł: Emancypantki

Autor: Bolesław Prus

Wydawca: Bellona

Oprawa: twarda

Wydanie: pierwsze

ISBN: 978-83-111-5212-0

EAN: 9788311152120

Liczba stron: 1040

Format: 130x200mm

Damian Podoba

Dusza

Jak czerpać z klasyki SF, żeby odnieść sukces? Takie pytanie może sobie postawić wielu debiutantów. Po odpowiedź powinni udać się do Luizy Dobrzyńskiej, która w 2012 r. zaliczyła swój powieściowy debiut tekstem pt. „Dusza”. Po dziesięciu latach na rynek literatury polskiej „Dusza” wróciła. Odświeżona, w nowej oprawie, uderzająca mocno w wyobraźnię.

Jak to jest być nauczycielem w świecie przyszłości? O tym może powiedzieć co nieco Estrella Solis, świetna historyczka z wykształcenia, znakomita nauczycielka z powołania, pechowa „zerówka” z genetyki. Co ma jedno wspólnego z drugim i trzecim? Otóż w świecie wykreowanym przez autorkę każdemu człowiekowi jest przypisana klasa przydatności rozrodczej. Główna bohaterka powieści miała bardzo dobre wyniki na studiach. Jednak jeszcze zanim dobrze weszła w dorosłe życie, została określona jako osoba, która może przekazać dzieciom niepożądane cechy genetyczne. Co za tym idzie, przynieść problemy społeczeństwu egzystującemu w bezpiecznych przestrzeniach zniszczonego świata. Na tej podstawie odebrano jej możliwość posiadania dzieci. W pewnym sensie idąc pod prąd, Estrella uzyskała certyfikaty pozwalające jej uczyć cudze dzieci, co dało jej namiastkę roli matki. Żeby odsunąć od siebie samotność, która ogarniała kobietę po powrocie do domu, panna Solis postanawia kupić tzw. Towarzysza, androida Raula. Nie przewiduje, jak zmieni to jej życie. Zresztą nie tylko dlatego jej życie wywinie salto.

Luiza Dobrzyńska wykreowała bardzo ciekawy świat, w którym z powodzeniem połączyła elementy od lat istniejące w gatunku SF. W świecie tym w teorii istnieje społeczeństwo utopijne, jednak tylko dla tych wybranych. Wszyscy „nierokujący” nie mają wielkich szans na życie rodzinne, a jeśli pojawi się gdzieś ktoś dotknięty niepełnosprawnością, to jego los jest jeszcze gorszy niż samotność. Pod płaszczykiem pięknej społeczności, kryje się zatem piekielny terror, który dotyka człowieka w każdej dziedzinie życia.

Czytając powieść „Dusza”, nie da się nie pomyśleć o kilku tytułach istniejących w popkulturze. Dla mnie oczywiste były dwa skojarzenia: androidy Dicka oraz bardzo ważna kwestia „Czy ta jednostka ma duszę?” z uwielbianej przeze mnie serii gier „Mass Effect”. Myślę jednak, że wprawny czytelnik wyłapie coś innego na podstawie własnych przemyśleń. Bo ta powieść ma właśnie skłonić do rozważań. Stawiane są tu trudne, niewygodne wręcz pytania, a problemy, z jakimi mierzą się bohaterowie, odzwierciedlają to, co obserwujemy dziś. Szkalowanie, uprzedzenia, mowa nienawiści. O tak, „Dusza” wbije się głęboko w otwarty umysł. Znajdziemy tu sporo emocji bohaterki i przeciwstawioną im jej własną obojętność. Buduje to naprawdę autentyczny obraz postaci. Co więcej, nie tylko ona będzie miała do pokonania pewną drogę we własnych zawiłych odczuciach.

Jest to moje drugie spotkanie z prozą Luizy Dobrzyńskiej i utwierdzam się, że jest to autorka na wysokim poziomie. Jedna powieść to mógł być przypadek, dwie już niekoniecznie. Myślę, że kiedyś ktoś może wspomnieć nazwisko Dobrzyńska w szeregu z Lemem i Zajdlem, czego bardzo jej życzę. Oczywiście to moje subiektywne zdanie, ale czym innym jest recenzja, jak nie wyrażeniem swojej opinii?

Cieszy mnie bardzo, że „Dusza” znalazła nowy dom wydawniczy. „OdeSFa” znakomicie wykonała pracę redakcyjną i wydawniczą. Książka ma przyjemną dla oka okładkę oraz druk na odpowiednim papierze, który nie razi oczu. Z technicznych rzeczy to stopka redakcyjna wydaje mi się bardzo obszerna, ale to jest drobiazg bez znaczenia w kontekście rzeczy najważniejszej, czyli treści. Na miejscu wydawcy na przyszłość szukałbym również bardziej „branżowych” patronów medialnych. Cieszy mnie własna aktywność wydawcy w mediach społecznościowych, ale najpierw warto zrobić zasięgi, promując się tu i ówdzie. Później fama będzie się niosła. Co muszę z całym honorem oddać, to wielki szacunek za pakiet, jaki dostałem do recenzji. W dzisiejszych czasach czasami trudno jest w ogóle wyciągnąć fizyczną kopię książki od wydawnictwa, nie mówiąc o dodatkach. Ekipa „OdeSFy” umie w PR.

Kończąc, „Dusza” to bardzo przyjemna książka. Można ją przeczytać jednym tchem i odłożyć, ale zdecydowanie bardziej warto się nad nią zastanowić. Wiele wizji pisarzy SF znajduje spełnienie w przyszłości, a nie wszystko powinno, skoro ktoś nas przestrzega. Powieść Luizy Dobrzyńskiej nie jest przepakowana opisami czy akcją, wszystko występuje w odpowiednich proporcjach, uderza w emocje i zostawia ślad. Warto znaleźć czas na tę lekturę. Ja tymczasem z przyjemnością sięgnę po kolejne tomy z cyklu „Szamani Fantastyki” oraz innych pomysłowych projektów tego wydawcy.

Lipiec–sierpień 2022

Tytuł: „Dusza”

Autor: Luiza Dobrzyńska

Wydawnictwo: OdeSFa

Rok wydania: 2022

Oprawa: miękka

Liczba stron: 218

Format: 12.5 x 19.5 cm

ISBN: 9788396241252

Cena: 49,99 zł

Dostępna także w formie e-booka na www.odesfa.pl

Damian Podoba

Recenzja napisana dla portalu www.paradoks.net; publikacja za zgodą Autora; Zapis z dnia: 24 02 2023

Karol Król

„Polacy i Kosmos… Czy coś może pójść nie tak?”. „POL TREK: W imieniu Rzeczypospolitej” lepszy niż Wędrowycz

Rynek rodzimej fantastyki już od ponad dwóch dekad przeżywa renesans. Polscy autorzy przestali się ukrywać pod anglosaskimi pseudonimami, a półki księgarni i e-sklepów zalała powodująca zawroty głowy masa tytułów, opatrzonych swojskimi nazwiskami. Śledzimy klasyczne historie „od zera do bohatera”, często ukazanego jako np. inkwizytor, mag, łowca demonów… Praktycznie każda z tych opowieści jest jednak w pewnym sensie do siebie podobna.

Na szczęście istnieją autorzy nie bojący się stanąć okoniem wobec popularnego nurtu i tworzą dzieła, mogące w większym bądź mniejszym stopniu wpłynąć na ludzką wyobraźnię. Luiza Dobrzyńska oraz Andrzej Pilipiuk, to autorzy, którzy postawili przed sobą jeden cel – ukazać w krzywym zwierciadle nasze ludzkie jak i narodowe przywary. Stało się to fundamentem ich dzieł.

Istnieje wiele haseł mogących opisać treść „Pol Treka”. Dwa pierwsze z brzegu (zbieżność z nazwą miasta-„bazy” OdeSFy oczywiście zamierzona i nieprzypadkowa!), to: „Kosmiczne przygody Polaków, w krzywym zwierciadle!” albo „Polacy? Kosmos? Co może pójść nie tak?”. Postanowiłem jednak podważyć inną, bardzo popularną opinię o tym, jakoby „Pol Trek, to taki Wędrowycz w Kosmosie.”. Dlaczego?

Andrzej i Luiza mieli wspólny cel, lecz każde z nich poszło inną drogą. Zacznijmy od Wielkiego Grafomana.

Jakub Wędrowycz to bimbrownik, egzorcysta-amator, alkoholik, trochę czarownik, a przede wszystkim skupisko większości naszych wad. Ma także grono barwnych przyjaciół, między innymi Semena Korczaszkę i Józefa Paczenkę. Choć oni w moim odczuciu są nieco porządniejsi od głównego bohatera. A już na pewno czytelnik ma mało okazji, by zobaczyć ich inne wady poza alkoholizmen, czy też agresją w stosunku do znienawidzonego plemienia Bardaków.

Natomiast u Luizy ludzkie przywary zostały rozłożone na szereg wielu postaci, tworząc galerię wyrazistych indywidualności. Jak chociażby postać księdza Tadeusza Muchomorka, mającą swoje oczywiste przełożenie na osobę znanego redemptorysty. Czytelnik od momentu jego pojawienia się na kartach historii widzi, że ma do czynienia z fanatykiem religijnym. Który, co prawda nie jest szkodliwy – jakkolwiek załoganci uważają, że bywa cokolwiek uciążliwie… upierdliwy. W dodatku duchowny nie grzeszy zbytnio inteligencją, co w rezultacie daje mieszankę iście wybuchową, zwłaszcza gdy ojciec Muchomorek zabiega o moralność na pokładzie…

…gwiezdnego okrętu, o wdzięcznej nazwie „HERMASZ”, którym dowodzi kapitan Lilianna Zakrzewska. Ambitna, mająca pewne doświadczenie w tym co robi, dbająca o swoich podwładnych, wydając sprawiedliwe wyroki. Niestety ma też drobną skazę w swojej doskonałości; nie potrafi dbać o dyscyplinę, przymykając oko na kłótnie i awantury małżeńskie. A także pozwalając na „drobny chaos” w szeregach załogi. Co sprawia, że w kryzysowej sytuacji jej członkowie jednak stają murem za Zakrzewską, gotowi pójść za nią w przysłowiowy ogień.

Andrzej Pilipiuk nieraz w wywiadach, czy też na spotkaniach autorskich opowiadał o tym, jak wygląda struktura historyjek Jakuba. W uproszczeniu: Jakub pije bimber, robi „questa” i idzie znowu pić samogon. Rzecz jasna po drodze dochodzi do walki z Bardakami, wampirami oraz innymi „złolami”, co to psują mu humor i uprzykrzają żywot.

U Luizy sprawa wygląda inaczej. Bohaterowie mają więcej do zrobienia, struktura narracji jest nieco bardziej skomplikowana. Na pokładzie USS HERMASZ załoganci szykują się do obchodzenia między innymi: Tłustego Czwartku, czy też… tradycyjnego Święcenia Pokarmów (Jajek). Mogą też wziąć udział w kazaniach ojca Muchomorka, bądź uczestniczyć w kole teatralnym. W zakamarkach zbudowanego z części zamiennych i demobilu okrętu trwa również w najlepsze proceder destylacji rodzimej odmiany „pangalaktycznego gardłogrzmota”.

Jest swojsko i przyziemnie, chociaż przecież z dala od Ziemi, a w całość wpleciono wątki obyczajowe o charakterze międzyrasowym oraz kryminalno-szpiegowskie.

Trzeba tutaj jednak wyraźnie podkreślić różnice w sposobie operowanie elementami groteski i humoru. U Pilipiuka dominuje prostota, niekiedy wulgarność, niesmak i prymitywizm. Czasem pojawi się jakiś dowcipny tekst, który Andrzej kiedyś od kogoś usłyszał, bądź zanotował z przypadkiem usłyszanej rozmowy.

Zaś Luiza pisze z iście kobiecą gracją. Z finezją porównywalną do szybkiego sztychu szablą. Niekiedy umieszcza cytaty z rodzimych kabaretów, które znakomicie wpisują się w fabułę, podnosząc jednocześnie walory estetyczne. A nadto prowokują do poszukania nagrań z wystąpień źródłowych i przesłuchania ich w wolnym czasie.

Jeżeli chcecie komuś w przyszłości polecić książkę Luizy do przeczytania, unikajcie zatem, proszę, skrótów myślowych o podobieństwie do Pilipiukowego egzorcysty. A jeżeli już, to pośpiesznie go rozwijajcie! „Pol Trek” jest bowiem dopracowaną, pełnowymiarową i wielowątkową opowieścią. Napisaną po prostu nieco lepiej, niż przygody Jakuba Bimbrowyc… Wędrowycza. Owszem, mamy tu i samogon i przaśność, ale nie to stanowi o całości kompozycji.

Osobiście „Pol Trek” bije dla mnie Jakuba na głowę. Czytam obu pisarzy, i o ile Andrzeja darzę szacunkiem oraz sympatią, to jednak Luiza z dumą może się z nim mierzyć i chciałbym dożyć dnia, w którym o „Pol Treku” będzie się mówić równie często, jak o Jakubie. A kto wie – może i częściej…

POLECAM!

PS: W tym miejscu chciałbym podziękować pewnej Pani oraz trzem wyjątkowym Panom, bez których ingerencji nie byłoby mnie pośród zacnych ludzi:

Pierwszym w kolejności jest mój „literacki wuj” Sławomir Nieściur. Gdyby nie on, z pewnością nie usłyszałbym o OdeSFie i nie poznałbym wielu ciekawych książek, jakie są już wydawane i które KUPIŁEM za zarobione uczciwą pracą – pieniądze. Moje recenzje nie są bowiem tekstami pisanymi w zamian za książki gratis, co (także na prośbę ostatniej osoby, wymienionej niżej) podkreślam z całą stanowczością;

Drugim jest Jacek Balerstet, serdeczny przyjaciel, prywatnie nauczyciel biologii w II Liceum Ogólnokształcącym w Malborku. Gdyby nie moja wychowawczyni Agnieszka Ryńska (pozdrawiam i ściskam serdecznie!), to nie miałbym tak dobrego konsultanta od spraw biologiczno-chemicznych i historycznych. To on zadbał o to, aby ten tekst wyglądał przyzwoicie.

Ostatnim jest Jacek „Franco” Horęzga – bez niego nie miałbym tego zaszczytu stanąć koło doświadczonych i uznanych autorów. Jacku, dziękuję Ci. Dzień ujrzenia wydrukowanego tekstu obok doświadczonych autorów, uznam za najlepszy dzień mojego życia. Chyba tylko debiut literacki będzie mógł z nim kiedyś konkurować. Dziękuje Tobie z całego serca!

Karol Król (luty 2023)

Jacek „Franco” Horęzga: trudno nie zareagować na takie wyrazy wdzięczności i zwykłą, ludzką, jakkolwiek teraz jakby już niemodną – przyzwoitość. I ja zatem muszę podkreślić, że jakoś radośniej pomyka mi się przez te codzienne zderzenia z rzeczywistością, gdy gdzieś tam z daleka ciągle płyną pełne pozytywnej energii komentarza i czyny Karola. Za co jestem równie wdzięczny samemu Karolowi, jak i sprawcom Jego przybycia na Ten świat. Oraz wspomnianemu wyżej – Sławomirowi Nieściurowi, którego powieść wydamy już lada chwila.

Sam przecież, kilkanaście już lat temu, z dumą biegałem po znajomych, pokazując swoje nazwisko obok m.in. Jacka Dukaja, w spisie treści jednego z numerów „Czasu Fantastyki”. Za co dziękuję Maćkowi Parowskiemu, który gdzieś tam czuwa nad nami, wędrując razem z Mistrzami i Sędziami po Ścieżkach Gwiazd. Oraz, dzięki dr Łukaszowi Kucharczykowi, utrzymuję dyskretny kontakt z Panią Joanną Parowską, Którą z tego miejsca serdecznie pozdrawiam, dziękując za ogrom zaufania i ciepłych słów, jakie zawsze otrzymujemy podczas rozmów. Oraz zgody na przedruki tekstów ŚP Małżonka.

Taka są bowiem powinności na… naszej Drodze Królów.

Jacek „Franco” Horęzga, luty 2023

GALERIE ODESFY

Moje spotkania z Pierwszą Damą Polskiej Fantastyki

O Emmie Popik, a raczej istnieniu jej twórczości, dowiedziałam się od bibliotekarki. Zacnej, choć oschłej w obyciu kobiety, która – wtedy na moje nastoletnie oko – była najbardziej oczytaną osobą jaką znałam. Nie pamiętam już nazwy dzieła – proszę wybaczyć, ja nawet nie pamiętam imion moich bohaterów, muszę je notować – aczkolwiek wrażenie, jakie po sobie zostawiło, równało się z gorączką. Najprawdopodobniej doznałam wtedy pierwszego „kaca książkowego”.

Minęły lata, naprawdę długie, a ja dorosłam i nadal formowałam gust literacki, miotając się pomiędzy popularnym, niszowym, a klasyką. I jakimś magicznym zrządzeniem losu moje drogi skrzyżowały się z Emmą, tak, tą samą, którą podziwiałam jako jeszcze nieukształtowany człowiek. Spotkanie to było przedziwne, popłynęło na łączach i zaowocowało szybką wymianą maili, a mimo to zapamiętałam je bardzo wyraźnie. Wrażenie niezwykle łagodnej, a zarazem rzeczowej osoby pozostało. Wskazówki, jakie dostałam, stały się cennym nabytkiem, na tyle ważnym, że z czasem przekazywałam je innym debiutującym twórcom. Albowiem nauczono mnie, aby czerpać z mądrości innych, chłonąć wiedzę i pokornie zginać kark, kiedy nadejdzie taka sposobność.

Dzieła Emmy Popik niosą w sobie ponadczasowe wartości. Uzmysławiają kruchość i niestabilność świata. Jest bezsprzecznie pierwszą damą polskiej fantastyki. Osobą, która nie bała się łamać standardów. Nikt z takim wdziękiem nie nosi spodni!

Katarzyna Szewioła-Nagel, luty 2023

Od redakcji: Uznaliśmy, że prezentowane dalej prace znakomicie korespondują z publikowanymi w tym tomie opowiadaniami i innymi tekstami. I być może taki a nie inny ich kształt wynika właśnie ze spotkania obu Pań w kwantowo-wirtualnej rzeczywistości.

Pracom nad tworzeniem „Galerii OdeSFy” towarzyszyły ballady Chrisa De Burgha. Z nie całkiem jasnych przyczyn uznałem, że fragmenty kilku tekstów, którymi zamykamy przegląd grafik Katarzyny Szewioły-Nagel, urozmaicą nie tylko samą galerię, ale też nieco uzupełnią ową próbę naszkicowania Portretu Kobiety, który nieustannie jest aktualizowany w kwantowym uniwersum o nowe teksty, doświadczenia i obrazy…

J.F.H.

Katarzyna Szewioła-Nagel

Mówię o sobie: matka, maruda i autor-grafoman. Czasem redaktor, czasem rysownik, a czasem nic nadzwyczajnego. Moim światem jest malutki skrawek ziemi po, której stąpam, zaś kosmosem – sztuka, której hołduję. Lubię ukrywać się w cieniu parasola, jak i za zasłoną czytnika. Zamieniam kawę w słowa, a tusz w grafiki.

Kiedyś postanowiłam zacząć pisać i poczułam się wtedy szczęśliwsza. To było jeszcze w czasach, gdy zimą padał śnieg, a jesień zaczynała się w chwili pójścia do szkoły…

Zapraszam do moich galerii:

Devianart: https://www.deviantart.com/dahl101

Instagram: stager_lee (bardziej profil autorski, także możesz wykorzystać)

…oraz po książki na platformy:

Legimi: https://www.legimi.pl

BookBeat: https://www.bookbeat.pl

Storytel: https://www.storytel.com/pl

Audioteka: https://audioteka.com/pl/

Przykładowe księgarnie internetowe:

Empik: https://www.empik.com

Upoluj Ebooka: https://upolujebooka.pl

Tania książka: https://www.taniaksiazka.pl

Świat książki: https://www.swiatksiazki.pl

Ebookpoint: https://ebookpoint.pl

Dziękuję, że tu zajrzałeś!

Katarzyna Szewioła-Nagel, marzec 2023

Chris de Burgh

fragmenty tekstów ballad

Chris de Burgh

Serce kobiety

Serce kobiety pełne jest namiętności

Serce kobiety pełne jest zmysłowości

Jeśli nie wierzysz, że tak jest

Być może to największy błąd, jaki tylko mężczyzna może popełnić.

Noce kobiety pełne są marzeń

O perfekcyjnym mężczyźnie, który pewnie nie jest tobą

Jeśli nie dostrzegamy, czego jej brakuje

Być może to największy błąd, jaki tylko mężczyzna może popełnić.

[…]

Dzień kobiety pełen jest tęsknoty

Za odrobiną romantyzmu i za towarzystwem

Jeśli nie patrzymy, lub choćby nie słuchamy

Być może to największy błąd, jaki tylko mężczyzna może popełnić.

Serce kobiety jest twoje na zawsze

Ona będzie wierna jedynemu mężczyźnie w swoim życiu

Jeśli nie dajemy jej miłości i czułości

Być może to największy błąd, jaki tylko można popełnić.

[…]

Autor tekstu: Chris De Burgh

Kompozytor: Chris De Burgh

Rok wydania: 1999

Wykonanie oryginalne: Chris De Burgh

Płyta: QuietRevolution (November 23, 1999)

Tekst pochodzi z https://www.tekstowo.pl/piosenka,chris_de_burgh,a_woman_s_heart.html

Tłumaczenie dodał(a): JulitaJuliet

Zapis z dnia: 25 lutego 2023

Publikacja na prawach cytatu.

Głowa i serce

[…] nie potrafimy żyć razem i nie potrafimy żyć osobno

To klasyczny dylemat między głową a sercem

Ona teraz śpi, delikatnie w nocy

A w moim sercu przepełnionym ciemnością jest jedynym światłem

Zagubiłem się w miłości, patrząc na jej twarz

I wciąż słyszę głos rozsądku

Mówiący, by odgonić stąd te marzenia

Och, znowu to samo, wszystko zaczyna się od nowa

To, że nie potrafimy żyć razem i że nie potrafimy żyć osobno

To klasyczny dylemat między głową a sercem

Głową a sercem

[…]

Autor tekstu: Chris de Burgh

Kompozytor: Chris de Burgh

Rok wydania: 1984

Wykonanie oryginalne: Chris De Burgh (1984)

Płyty: 1/ LP-vinyl: Chris de Burgh – Man On The Line, 1984 (A&M Records, AMLX 65002 – EU), Chris de Burgh – The Love Songs (LP-CD, 1997).

Tłumaczenie dodał(a): pysia026

Zapis dnia: 25 lutego 2023

Publikacja na prawach cytatu.

Love Of The Heart Divine

I położył ją na polu kukurydzy,

Mając słońce na swych plecach,

w górze było czyste, błękitne niebo,

trzymała go za rękę,

znała go odkąd oboje byli młodzi,

był zawsze w jej życiu.

A kiedy po raz pierwszy pocałował jej usta,

w głębi duszy wiedziała, że to było;

Miłość innego świata, miłość życia,

Miłość starożytnych, miłość boskiego serca;

[…]

Potem nadeszła zima i wiatry wojny wiały ze śniegiem,

A on wyglądał tak dobrze w swoim mundurze, że wiedziała, że musi odejść.

Kiedy żołnierze odjeżdżali porannym pociągiem,

Machała mu na pożegnanie. łzy popłynęły, po raz pierwszy.

Dziecko kopnęło w środku, i to było;

Miłość innego świata, miłość życia,

Miłość starożytnych, miłość boskiego serca;

Miłość innego świata, miłość życia,

miłość starożytnych, miłość boskiego serca….

Kompozytor: Chris de Burgh

Rok wydania: 1999

Wykonanie oryginalne: Chris De Burgh (1999)

Płyta: Chris de Burgh – QuietRevolution (CD-MC, 1999).

Tekst oryginalny pochodzi z: https://www.tekstowo.pl/piosenka,chris_de_burgh,love_of_the_heart_divine.html

Zapis z dnia: 24 ltego 2023

Tłumaczenie własne.

NASZE KSIĄŻKI, NASI AUTORZY I MY

Ciemność (fragment powieści)

Bóg pisze swym Stworzeniem. Gdy wielbi kwiat jabłoni, Boże słowo go stwarza – na ziemi zakwita jabłoń. A najdoskonalszym dziełem Pana, kwintesencją stworzenia jest to, co zostało stworzone na końcu, właściwie już po Dziele Stworzenia – gdy Bóg wypoczął po trudach twórczych. Księga Genesis jasno to formułuje. Przez sześć dni stwarzał świat i Mężczyznę, a potem odpoczywał. Jednak gdy odpoczął, postanawia postawić kropkę nad „i”, wisienkę na torcie. I wtedy powołuje do życia Kobietę. I tworzy ją od głów do stóp.

Dlatego najdoskonalszym dziełem, ostatnim stworzonym przez Boga bezpośrednio, jest Kobieta, a konkretnie jej nogi i one są na szczycie Stworzenia. Dlatego wielbić ją to oddawać cześć Bogu Najwyższemu, Bogu Stwórcy, Logosowi właśnie. Każdy pocałunek, każda pieszczota, każda myśl o paznokciu nawet przybliżają nas do doskonałości. Do prawdy. I czyńmy to bez odrzucania plew, obcujmy z Boskim słowem bezpośrednio.

Stanisław Karolewski

Stanisław Karolewski – pierworodny syn Małgorzaty Królowej Balu i Ambrożego Kleksa, z którego brody urodził się we Wrocławiu. Z wykształcenia specjalista od piękna. Od kilkunastu lat wykonuje najlepszy zawód na świecie – jest antykwariuszem. Autor kilku opublikowanych książek m. in. „W piaskownicy światów. Epos wrocławski” (2009), autobiograficznych: bestsellerowego „Głodnego Anioła” (2010), w którym opisuje historię swojej walki z nowotworem, i „Szarlatańskich Wersetów” (2015), w którym pokazuje codzienność we wrocławskim Antykwariacie Szarlatan. Jego prozę cechuje dbałość o słowo, ironiczny humor oraz częste zaglądanie pod podszewkę rzeczywistości. Regularnie publikuje w „Formacie Literackim”. Należy do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich i Klubu Literackich Dżentelmenów. W 2020 roku został stypendystą literackim Prezydenta Miasta Wrocławia.

Fragment powieści „Córka Azrai”

Rybacka łódź kołysała się miarowo, słyszała tylko plusk wody i ciche postukiwanie lin o metal. Olga ostrożnie podpłynęła i wynurzyła się koło niego. Starając się zachowywać ciszę, uchwyciła się rękami czegoś wystającego z boku kutra, podciągnęła się, przerzuciła się przez burtę i spadła na pokład. Postanowiła sama wypuścić Tamaza. Któż to zrobi, jeśli nie ona? On nie może zginąć. Zwłaszcza nie przez nią…

Będąc już na pokładzie, zorientowała się, jak bardzo jej brakuje nóg. W wodzie ogon stanowił coś zupełnie naturalnego, teraz jednak, łagodnie mówiąc, niewygodę. Nie miała potrzebnej szybkości, możliwości znalezienia się w dwu skokach koło luku. Ogon był dłuższy i silniejszy niż nogi, lecz bardziej śliski, poza tym nie bardzo mogła się nim zaczepić. Płetwa to nie stopy… Ale Olga starała się maksymalnie wykorzystać to, co miała. Cicho podpełzła do luku i jeszcze raz rozejrzała się, gdyż wydawało jej się, że wszystkich na kutrze powinno już obudzić bicie jej serca. Cisza. Dziewczyna ostrożnie spróbowała otworzyć nieznane zamknięcie. Nic się nie stało, dziwne sklepienie zupełnie nie zareagowało na jej wysiłki. Pociągnęła silniej, starając się ją poruszyć – daremnie. Owładnęły nią rozpacz i przerażenie, ale syrena nie poddawała się, łamiąc resztki paznokci o zimny metal. Musi sobie poradzić! Nagle zza jej pleców rozległ się głos:

– Ja bym na twoim miejscu kręcił w drugą stronę.

Zdrętwiała. Usłyszała ciche kroki i po chwili stanął przed nią ten sam chłopak, którego prosiła o pomoc wieczorem. Przerażona podniosła wzrok i spotkała uważne spojrzenie szarych oczu. Wyglądało na to, że na nią czekał. Doigrała się…

– Pomogę ci, jeśli mi obiecasz, że jeszcze cię zobaczę. Dobrze?

– Tak… – Tylko tyle mogła wyszeptać syrena.

Zgodziłaby się na wszystko, byle tylko ją i Tamaza wypuszczono. Ten młokos miał ją już właściwie w rękach, na pewno nie zdoła doskoczyć do morza, mijając go.

– Wierzę ci. – Młodzieniec skinął głową w zamyśleniu, po czym zgrabnymi, nawykowymi ruchami otworzył zamknięcia śrubowe i zaczął podnosić pokrywę luku.

Zaledwie pokrywa zaczęła się unosić, Tamaz wyleciał z ładowni jak torpeda, zbijając z nóg ratownika. Olga tylko otworzyła ze zdumienia usta – to dopiero był skok! A gdzie się podział sznur – przecież go związali? Podczas gdy zaskoczona dziewczyna mrugała powiekami, Azrai chwycił ją za rękę, jakoś udało mu się jeszcze raz tak skoczyć i razem wpadli do morza. Ściśnięta przez Tamaza ręka Olgi porwała ją gdzieś w dal. Zza pleców usłyszeli krzyki, tupot i przekleństwa. Dziewczyna chciała się odwrócić, żeby zobaczyć, co się stało z jej pomocnikiem, ale wpadający obok do wody harpun natychmiast odebrał jej do tego ochotę. Wytężając wszystkie siły, rzuciła się za Tamazem, który brał pewnie lekcje pływania od reaktywnej torpedy. Zresztą spróbuj tak nie pędzić, jeśli ciągną cię naprzód, omal nie odrywając ręki.

Po jakimś czasie szaleńczego wyścigu ze śmiercią, kilkadziesiąt kilometrów od przystani z kutrem, Tamaz ostro zwolnił, puścił jej rękę i zaczął powoli opadać na dno.

Olga z przerażeniem spojrzała na jego twarz. Wyglądało na to, że te dwa mega-skoki i pływanie z nieprawdopodobną szybkością odebrały mu wszystkie siły. Zresztą skrzela jego towarzyszki także pracowały z trudem, a przecież ona nie była ranna.

– Po co właziłaś na statek?! – myślowy krzyk Tamaza smagnął ją jak bicz.

Ze zdumieniem spojrzała na jego zamknięte oczy i bladą twarz, po której chwilami przebiegały skurcze. Wyglądało na to, że bardzo go boli. Bandaże były całe czerwone od krwi.

– Chciałam pomóc…

– Naraziłaś się na niebezpieczeństwo.

– Ale przecież pomogłam! Otworzono ci ładownię! – oburzyła się, boleśnie dotknięta. – Bez tego byś nie wyskoczył.

– W końcu na pewno by ją otworzyli i wcale nie musiałaś włazić w paszczę rekina.

– Aha, otworzyliby, trzymając cię pod kilkoma harpunami. Co najmniej jeden by cię trafił i nie zeskoczyłbyś z pokładu, no i zarobiłbyś jeszcze parę dziurek. Przecież to jasne jak słońce i powinieneś być mi wdzięczny, a nie krytykować – burknęła ze złością. – A teraz powiedz mi, jak ci pomóc, czym cię leczyć?

– W niczym mi nie pomożesz. Ja odpływam, ty zostajesz. Bądź ostrożna i nie pchaj się do ludzi, a najlepiej płyń na drugą stronę morza, do brzegów innych krajów, gdzie o syrenach dawno nie słyszano.

– Co to znaczy: odpływasz? – zapytała ze zdumieniem dziewczyna. – W ładowni uderzyłeś się za mocno w główkę czy co?

– Sama widzisz, że muszę zaleczyć rany, a w tych warunkach to byłoby dość skomplikowane, gdyż organizm Azrai jest wprawdzie silny i ma spore zdolności regeneracyjne, ale nie aż takie. Muszę do domu. – Wyczerpany położył się na piasku. – Trochę odpocznę i w drogę.

– Ale jesteś przecież ledwie żywy. Chcesz sam płynąć? Pozwól, że ci pomogę.

– Nie.

– Dlaczego?

– Za wcześnie… Jesteś za mała.

– W jakim sensie?

– A w tym, że jesteś młodziutką ludzką dziewczynką, która nic nie wie o świecie Azrai i o morzu, i wierzysz ludziom, gdyż wyrosłaś wśród nich i nie rozumiesz niebezpieczeństwa. Nie zdążę dopłynąć na czas do swoich, jeśli będę ciągle ciebie ratował i pilnował, żebyś nie wpadła w sieci własnego niedoświadczenia. Będziesz dla mnie balastem.

– Nie jestem taka bezradna! – Olga poczuła, że kipi w niej złość. – I skąd to wytrzasnąłeś, że będziesz musiał cały czas oglądać się na mnie?

– Ja to wiem…

Zmęczony Tamaz usiadł, otworzył oczy i uważnie popatrzył na obrażoną dziewczynę. Wyciągnął rękę, zaczął czule wodzić nią po jej szyi i policzkach, aż ta zastygła, z lekkim zaniepokojeniem wsłuchując się w nieznane uczucia. Zupełnie nie rozumiała, co ten zagadkowy typ ma w głowie, a jego dziwne dotknięcia również jej w tym nie pomagały. Prędzej sprawiały wrażenie, jakby chciał jej głowę wyłączyć, zająć czym innym. Przecież to zupełnie nie w porę! Olga zamierzała odsunąć jego rękę, ale on pochylił się nad nią i dotknął jej warg swoimi, równocześnie naciskając coś na jej szyi.

– Wybacz, ale tak będzie najlepiej – odebrała jeszcze jego myśl i niespodziewanie przed jej oczami wszystko popłynęło, a świadomość miękko pogrążyła się w ciemności.

Oksana Usenko

Urodziłam się w 1982 roku w Briańsku, dokąd zabrano moich rodziców z Doniecka na studia.

Od dzieciństwa kochałam bajki, książki i piękne ilustracje. „Mała syrenka” Hansa Christiana Andersena była jedną z moich ulubionych bajek, które moja babcia czytała mi jako dziecku.

Mężatka, mam syna. Z zawodu jestem prawnikiem.

Do 2014 roku mieszkałam w Doniecku i okolicach, ale z powodu rosyjskiej okupacji miasta zostałam zmuszona do opuszczenia domu z rodziną. W 2022 roku wojna ponownie dopadła nas w Kijowie. Jestem zmęczona uciekaniem…

„Córkę Azrai” zaczęłam pisać dawno temu, ale dopiero w 2014 roku potraktowałam to poważnie i doprowadziłam do czytelnego stanu i logicznego zakończenia w 2019 roku.

Piszę od dzieciństwa, mam inne prace o różnych kierunkach i tematach, często rysuję dla nich okładki, z których czasem wyłania się „dusza” fabuły.

Czy wiecie, że Morze Azowskie jest najpłytszym i położonym najbardziej w głębi lądu morzem na świecie? Niewielka głębokość zbiornika pozwala wodzie łatwo nagrzać się na słońcu. W rejonie panuje gorące powietrze stepowe, a sezon pływacki jest długi. Na północnym wybrzeżu Morza Azowskiego znajdują się liczne kurorty, w których oprócz udanych wakacji na plaży można zaoferować wysokiej jakości leczenie oraz regenerację całego ciała.

Deszcze w regionie są zjawiskiem rzadkim i krótkotrwałym, podobnie jak zachmurzenie, zwłaszcza latem. Morze Azowskie uchodzi za skarbiec fauny morskiej: babka, flądra, bieługa, jesiotr, cierń, jesiotr gwiaździsty, baran, śledź – to tylko niektóre ryby z długiej listy gatunków z głębin Morza Azowskiego.

Również skład wody morskiej jest wyjątkowy pod wieloma względami. Zawiera ponad 90 związków organicznych, które mają dobroczynny wpływ na organizm człowieka. Ze względu na płytką głębokość morza nawet lekkie jego wzburzenie zamienia wodę w specyficzną zawiesinę, a kąpiel morską w zabieg prozdrowotny, wskazany przy chorobach skóry, układu mięśniowo-szkieletowego, sercowo-naczyniowego i nerwowego.

Ten piękny region – zbiornik wodny Morza Azowskiego – jak też życie przeciętnych ludzi, a zwłaszcza młodzieży, opisała w swojej książce Oksana Usenko. W książce morze Azowskie widzimy oczami syreny: głęboka toń wody, ciepłe prądy morskie, bogactwo fauny i flory, i miejsca, miasteczka rozlokowane na linii brzegowej. Dzięki opowieści poznajemy obszary, które od 24 lutego 2022 roku stały się bliskie każdemu Europejczykowi z trwogą przyglądającemu się losom walczącej Ukrainy.

Książka dostępna na półkach Odmiennych Stanów Fantastyki „OdeSFa” – wydawnictwa z Duszą!

Anna Szwajgier

Szukałem na flibuście czegoś o syrenach NIE opartego na nieśmiertelnym (jeszcze andersenowskim) wątku miłości syreny i znalazłem tę powieść. Zacząłem tłumaczyć i cały czas usiłowałem się skontaktować z Autorką. Książka miała swoją stronkę kontaktową, ale z wyłączonym kontaktem po rosyjsku. A ja nie znałem ukraińskiego. Dopiero na 5 stron przed końcem znalazłem inną możliwość. Wyobrażacie sobie moją minę, kiedy następnie dostałem od Oksany zupełnie nową wersję? I ile się narobiłem nad przeróbkami?!

Jacek Izworski

Jacek Izvorsky znalazł mnie na stronie literackiej. Zgłosił, że znalazł w Internecie moją książkę „Córka Azrai”, która tak mu się spodobała, że przetłumaczył ją na polski. Zaskoczyło mnie to. Gdy już prawie kończył tłumaczenie wersji nieedytowanej, dostał nową wersję książkową i przeraziła go ilość zmian. Myślałam, że odejdzie z „biznesu”, ale jestem pod wrażeniem determinacji i pracy, którą wkłada!

Oksana Usenko

Fragment powieści „Antipolis”

Na pierwszej stronie wytłuszczonym drukiem krzyczał tytuł: „KOLEKCJONER SPRZEDAJE ZĄB BOGA!”. Pragnąca zachować anonimowość persona wystawia na aukcji najniezwyklejszy klejnot Królestwa! Czy Ząb Boga znów podniesie swoją wartość?

Interesujące. Ząb Boga krążył od dziesięcioleci między najzamożniejszymi ludźmi w Królestwie, ale nikomu jeszcze nie udało się tego artefaktu utrzymać w posiadaniu dłużej niż dziesięć lat. „Ząb” zwano potocznie klejnotem, choć tak naprawdę nikt nie był w stanie określić jego budowy. Nie był to kryształ ani metal. Była to pozostałość jednej z epifanii, jaka miała miejsce ponad sto trzydzieści lat temu w niewielkim miasteczku na wybrzeżu, gdzie składano ofiarę mającą zapewnić pomyślne ukończenie budowy portu. W czasie rytualnego okadzania narzędzi stolarskich, łodzi i sieci wśród przerażonych robotników i rybaków pojawiły się nagle dwie Nadistoty. W skupieniu obejrzały poziomice, wiertła i miary, by równie niespodziewanie zniknąć wraz z mało skomplikowaną wagą i kompletem odważników. Gdy kapłan zbadał miejsce objawienia, by dokładnie opisać zajście i wysłać swoją relację przełożonym, znalazł niewielki biały przedmiot przypominający kształtem kieł. Zamknięty był w przezroczystym sześcianie, którego nikomu nie udało się nawet zarysować – nie mówiąc o wyrwaniu z niego białego kła, który, jak zaobserwowano, zmieniał swoją konsystencję. Według nieokreślonego rytmu stawał się półpłynny i przezroczysty, by po czasie wrócić do mlecznobiałej barwy. Ząb Boga przechodził nieustannie z rąk do rąk, a jako artefakt znaleziony przed ustawą nakazującą świątyniom katalogować i gromadzić przedmioty pozostawione przez bóstwa, mógł spokojnie krążyć od aukcji do aukcji i wzbudzać niemałą sensację.

Artykuł opatrzony był fachowym komentarzem profesora archeologii, niejakiego Pióry, który oprócz streszczenia losów „zęba boga”, z dającym się wyczuć żalem stwierdził, że liczba zbiorowych epifanii zmalała w ciągu ostatniego stulecia o ponad połowę. Prawdziwą plagą stają się za to objawienia prywatne, których jako naukowiec nie może komentować, a nawet w nie wierzyć.

Fragment „Sierpów Kronosa”

Brama więzienia, skrzypiące żelazne podwoje, ogromne niczym paszcza bestii z oceanicznych otchłani, zaczęła się powoli otwierać. Najpierw z półmroku więziennego podwórca wyjechał na koniu policmajster i ruchem dłoni skinął na czekających rozkazów żołnierzy. Ci wymaszerowali, stukając obcasami na mokrym bruku i rozpychając karabinami milczący tłum, by utworzyć szpaler pomiędzy budynkiem więzienia a dziesięcioma więziennymi powozami. Czarne jak smoła pojazdy czekały na skazańców, którzy mieli być wywiezieni do kolonii karnych rozrzuconych w najodleglejszych miejscach Starego Świata.

Ilu z tych nieszczęśników trafi do kopalń srebra, gdzie w dusznych ciemnościach wykuwa się własne groby? Ile serc nie wytrzyma wiosłowania na wielorybniczych galerach? Czyja skóra pęknie pod batami nadzorców bawełnianych pól? Te pytania być może krążyły wśród stojących w milczeniu ludzi, którzy wiedzeni ciekawością, zgromadzili się, by przyjrzeć się skazańcom, których dosięgła sprawiedliwość Korony.

Przez dwa ostatnie miesiące miasto żyło procesem młodych studentów Akademii Teologicznej, których oskarżano o sprowadzenie na teren państwa katastrofy porównywalnej do znanych w krajach Południa trzęsień ziemi. Setki ofiar pogrzebanych pod gruzami zawalonych budynków. Całe miasteczka obrócone w dymiące stosy. Żyzne doliny rozorane niewidzialnymi potężnymi pazurami. Hektary królewskich lasów powalone tak, jakby tchnął w nie oddech pochodzący z Tamtego Świata.

Tak przynajmniej widzieli to dziennikarze i kronikarze, których zadaniem jest rzecz jasna wszystko ubarwiać, wyolbrzymiać i wypełniać wyobraźnią puste miejsca. To oni spekulowali, czy młodzi teolodzy byli po prostu głupi i na własną rękę uwolnili siły, których nie umieli okiełznać, czy też byli narzędziami w rękach wrogów państwa.

Tomasz Fijałkowski

Tomasz Fijałkowski o sobie:

„Antipolis” i „Sierpy Kronosa” to powieści będące hołdem, który składam żywiołom dwudziestowiecznej awangardy i polskiego romantyzmu. Siłom, które ukształtowały mnie jako twórcę i czytelnika. W kapryśnym, nieprzewidywalnym i drwiącym z przyzwyczajeń odbiorców „Antipolis” krzyżuję surrealizm z antycznym pogaństwem, śródziemnomorskie światło z brudnym blaskiem ulicznych latarni. „Sierpy Kronosa” zaglądają przez ramię Mickiewiczowi siedzącemu w Dreźnie i rozwijają to, co nie chciało przejść Konradowi przez gardło w czasie „Wielkiej improwizacji”.

Emma Popik

Emma Popik – gdańska pisarka, ma w swoim dorobku kilkadziesiąt tytułów: opowiadań i powieści, kilka kultowych przekładów, szereg wywiadów i tekstów publicystycznych. Swobodnie porusza się po różnych gatunkach. Największe sukcesy odniosła w dziedzinie utworów science fiction. Tom opowiadań „Tylko Ziemia” został uznany za najlepszą książkę tego gatunku roku 1986. Kolejne utwory sf to „Bramy strachu” (1996), „Genetyka bogów” (1999), „Plan” (2009). Drukowała również opowiadania sf w różnych czasopismach, jak „Fantastyka” i „Topos”.

Opowiadania sf tłumaczono na japoński, czeski i esperanto. „Nadejście Fortynbrasa” zamieszczono w japońskim czasopiśmie „Deux” w roku 1990 nr 8, „Krzak ciernisty w Grafication” 1990 nr 52, oba w tłumaczeniu Michiko Tsukady. Opowiadanie „Dziedzina” ukazało się w czasopiśmie „Sferoj” w roku 1994, pod tytułem „Heredejo”. Opowiadania „Nadejście Fortynbrasa” i „Szaman” ukazały się w czeskim czasopiśmie „Laser”.

Z przyjemnością pisze utwory sensacyjne, jak „Raport” (1988), jest to powieść oparta na wydarzeniu z okolic Gdańska, „Zbrodnia w wyższych sferach” (2019) czy „Tysiąc dni, historia niebezpiecznej miłości”.

Wydała dwie książki dla dzieci: „Tajemnice Emilki” (2014), powieść zachęcająca do opieki nad zwierzętami, oraz „Wejście do baśni” (2004), przetłumaczone na japoński przez Krystynę Hirayama. Baśni poświęcono wystawę na Uniwersytecie Miyagi w Sendai.

„Złota ćma” (2014) i „Królowa Salwatora” (2019) to książki sensacyjne związane z Gdańskiem, mówiące o godności miasta i kształtowaniu się postaw obywatelskich.

„Złota ćma” została przetłumaczona na angielski i wydana przez Royal Hawaiian Presss jako „The Golden Moth”.

Wydała tomik poezji „Wrzące powietrze” (1994). Niemal wszystkie jej książki zostały opublikowane w postaci audio- i ebooków przez wydawnictwo Saga Egmont z Kopenhagi i są rozpowszechniane tam, gdzie dociera Internet.

Zajmowała się dziennikarstwem. Przetłumaczyła sześć książek z języka angielskiego. W przygotowaniu ma następne książki.

Wydawnictwo OdeSFa planuje wydać wybór prac Autorki w serii Szamani Fantastyki, w ramach podcyklu Antologie Osobiste. Pod numerem 7 ukaże się wybór pt. „Szaman”, pod numerem 9 – „Szamanka”. Trzeci tom, planowany w drugiej dziesiątce serii, nosi roboczy tytuł „Nadejście Fortynbrasa”.

W 2023 roku planujemy także powieścią „Cyklop” Emmy Popik otworzyć nową serię tematyczną naszego wydawnictwa: „poStFa – PoStapokaliptyczna Fantastyka”. Inauguracja powinna nastąpić w pierwszej połowie roku. W kolejnych tomach serii ukażą się m.in. „Z jak Zło” Sławomira Nieściura i „Cień nadziei” naszej autorki i jednocześnie sekretarz redakcji – Luizy „Evivy” Dobrzyńskiej”.

Emma Popik towarzyszyła „Fantastyce” i „Nowej Fantastyce” od szóstego numeru. W marcu 1983 roku ukazało się jej opowiadanie „Mistrz”, które wyznaczało nowe kierunki polskiej SF. Chodziło o prozę z ambicjami przede wszystkim artystycznymi, a nie prognostycznymi, pełną psychologicznych niuansów, pokazującą egzotyczne światy poddane dziwnym przemianom i rytuałom, a opisane z pozycji feministycznych i ekologicznych. Było to mroczne, okrutne, ale też po literacku piękne. Podobnie pomyślana nowoczesna polska fantasy (Sapkowski, Białołęcka, Brzezińska), horror (Grzędowicz, Orbitowski), fantastyka religijna (Dukaj, Sobota, Huberath) oraz feministyczna (Kossakowska, Tokarczuk) – narodziły się kilka i kilkanaście lat później.

Maciej Parowski

Autorka uważa, że pisarstwo jest posłannictwem, szczególnego rodzaju służbą dla człowieka, z tego więc względu pisze o tym, co jest dla niej ważne. I choć jest to fantastyka naukowa, mówi o sprawach aktualnych, dziejących się teraz, na naszych oczach. Ma umiejętność wyczuwania głębokich i podskórnych trendów, które są dla wielu niewidoczne, a po pewnym czasie wybuchają z wielką siłą. Tak jest choćby w opowiadaniu „Telerodzinka”, zamieszczonym w jej pierwszej książce „Tylko Ziemia”. Motyw w nim opisany ujawnił się jako ekshibicjonistyczna zabawa znana jako Big Brother oraz jej kolejne warianty, coraz bardziej podglądające życie osobiste człowieka.

Za: Wojewódzka i Miejska Biblioteka Publiczna w Gdańsku

Emma Popik ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Gdańskim. Była nauczycielką szkoły podstawowej i średniej, asystentką w Wyższej Szkole Nauczycielskiej w Bydgoszczy. Redaktorka w Wydawnictwie Instytutu Morskiego. Członek amerykańskiego stowarzyszenia Mutual UFO Net-work. Autorka wielu artykułów na temat Niezidentyfikowanych Obiektów Latających, zamieszczanych w periodykach Stanów Zjednoczonych, Finlandii, Anglii i Chin.

Jako autorka fantastyki naukowej debiutowała pod nazwiskiem Emma Popiss na łamach „Fantastyki” opowiadaniem „Mistrz” (1983, nr 3). Swoje teksty zamieszczała również w „Przeglądzie Technicznym” i „Almanachu Literackim Młodych” (Iskry, W nr 4). W 1986 ukazał się jej zbiór opowiadań „Tylko Ziemia” […].

Opowiadania Emmy Popik dość luźno łączą się z konwencją SF. W swoich metafizycznych, katastroficznych obrazach, będących świadectwem rozprzęgnięcia struktury starego świata, autorka poszukuje nowych wartości, jednocześnie odwołuje się do mitologii, szamanizmu, klasycznych wątków kulturowych, operując wizjami na styku nauki i transcendencji.

Za: Encyklopedia Fantastyki

W książce krytycznej „Czas fantastyki” (1990) Maciej Parowski tak podsumowuje to pisarstwo: Czytając Popik, doznajemy tego szczególnego zadowolenia, jakiego dostarcza rzecz niechby ponura, ale konsekwentna i dobrze zrobiona. W wydanej 20 lat później pracy „Małpy Pana Boga. Słowa” podobnie pozytywnie sumuje Parowski literacką robotę Emmy oraz najciekawszych autorek i autorów z jej pokolenia: Fantastyka nie jest już spetryfikowaną, rozpoznawalną na pierwszy rzut oka konwencją. Projektuje przyszłość, reinterpretuje przeszłość, bawi się w eksperyment literacki, podsuwa rzeczywistości zwierciadła gorzkiej alegorii. Zaczyna mówić artystycznym językiem o człowieczym losie i powinności, o Bogu i diable, o władzy. Jest wreszcie głosem w obronie słabych i okaleczonych (także nienarodzonych). Zyskuje to wszystko naprawdę znakomity kształt artystyczny w opowiadaniach i powieściach Marka Huberatha, Krzysztofa Kochańskiego, Marka Oramusa, Jacka Inglota, Grażyny Lasoń, Emmy Popik. Tę ocenę autor z radością powtarza w przypadku tomu opowiadań „Trzeci cycek”.

Za: Wojewódzka i Miejska Biblioteka Publiczna w Gdańsku

Kto wymyślił sekretny „Plan” i jakimi metodami zmusił ludzi, by go realizowali? Czy człowiek padnie ofiarą własnych wynalazków i na zawsze utraci kontakt z naturą? Czy nasz system społeczny doprowadzi w przyszłości do uprzedmiotowienia ludzi, którzy zostaną podporządkowani bezdusznym procedurom, a ich los będzie zależeć od wszechwładnych urzędników? Czy zostaną podzieleni na pełnowartościowych i tych, co nie mają nawet prawa do człowieczeństwa? Kim naprawdę jesteśmy i dokąd zmierzamy? Emma Popik w swoich opowiadaniach ostrzega przed pułapkami, w jakie może wpaść nasza cywilizacja. A wszystko jest opisane z perspektywy dramatycznych przeżyć konkretnych osób z przyszłości postindustrialnej.

Od Wydawcy. Z okładki książki „Plan”.

Światy z opowiadań Emmy Popik budzą lęk. Człowiek sprowadzony jest w nich do roli trybu w machinie. System decyduje, jak osobnik ma żyć, kochać, grzeszyć, odbywać pokutę. Rodzi się pytanie: skąd ten strach, skąd wypływa poczucie zagrożenia? Zdumiewające, biorąc pod uwagę, że to opowiadania z gatunku science fiction, czyli pozornie nie mające nic wspólnego z prawdziwym życiem. Czy na pewno? Czy trzeci cycek z tytułowego opowiadania nie może wyrosnąć każdemu, skoro nawet środki chemiczne są inteligentne? I nagle wraz z tą niechcianą naroślą zmienia się nasze postrzeganie rzeczywistości, my się zmieniany, a raczej szerzej otwieramy oczy, widząc więcej, dalej, jaśniej. Naraz dostrzegamy, że nie jesteśmy trybem, ale jednostką, której odebrano wolną wolę, marzenia, tożsamość, szansę. Kto lub co jest tym bezlitosnym manipulatorem? Jak z nim walczyć? Czy w ogóle się da? I czy musi to być walka na śmierć i życie? A może wystarczy jedna buntownicza myśl…?

Za: Wojewódzka i Miejska Biblioteka Publiczna w Gdańsku

Mało jest w fantastyce (nie tylko polskiej) autorek tak wszechstronnych, obdarzonych tak wnikliwym zmysłem obserwacji, umiejętnością budowania opowieści, zdolnością głęboko humanistycznej, celnej obserwacji i lekkością (wcale nie banalnej) analizy losu człowieczego na poziomie indywidualnym, grupowym i społecznym.

Opowiadania Emmy z debiutanckiego zbioru „Tylko Ziemia” to dla mnie kanon polskiej fantastyki (jedno z nich przedrukowywałem w RF2020), a obserwacje dotyczące społeczności, rodziny, życia publicznego czy mechanizmów rządzących tymi zjawiskami są obecnie przykro aktualne.

A przy tym napisane biegle i osnute wokół fabuł, które ma się ochotę czytać.

Im dalej w jej twórczości, tym bardziej potwierdza swoją pozycję autorki utalentowanej, ciekawej, sięgającej po nieoczywiste zagadnienia, środki i pomysły.

Jeśli jest jakaś królowa polskiej fantastyki, to z całym szacunkiem dla reszty moich koleżanek po piórze – jest nią właśnie Emma Popik.

Panie i panowie, oklaski!

Bartek Biedrzycki, 23 marca 2023

Odmienne Stany Fantastyki „OdeSFa”

Wydawnictwo powołane w strukturach Fundacji Kultura-Integracja-Społeczeństwo w 2020 roku. Pierwsza książka – „Chciej mnie zawsze” autorstwa Jakuba Turkiewicza – ukazuje się na rynku w listopadzie 2021. Kolejne – autorstwa Luizy „Evivy” Dobrzyńskiej – w grudniu 2021 (falstart) i ostatecznie – 30 IV 2022 („Dusza” i „POL TREK: W imieniu Rzeczypospolitej”).

Sztandarowa seria wydawnictwa zostaje opatrzona tytułem „Szamani Fantastyki”, co ma związek z nietypowym umocowaniem społecznym większości pracowników i startupowych autorów przedsięwzięcia. Dobór autorów wynika ze strategii gromadzenia wokół serii głównie indywidualistów, samotników, odludków. Żyjących tak jak prawdziwi szamani, zawsze gdzieś na obrzeżach i peryferiach swoich kultur i środowisk.

Równoległe powstaje seria „FantaSFa – Fantastyczne Fascynacje”, w której prezentujemy literaturę wyrosłą na kanwie bezpośrednich fascynacji ikonami science-fiction i fantasy. Takimi jak Star Trek, Star Wars, Conan, Władca Pierścieni, Czarnoksiężnik z Archipelagu, klasyczne bajki i baśnie, Terry Prachet etc. Serię inauguruje „POL TREK: W imieniu Rzeczypospolitej”. Pastisz znanego serialu z bohaterską załogą skompletowaną z jak najbardziej polskich Polaków. Oraz przedstawicieli innych gatunków.

Działalność wydawnictwa opiera się głównie o pracę osób z ograniczeniami (niepełnosprawnych), w tym także niewidomych i niedowidzących, realizując tym samym misję fundacji, która brzmi: „Misją Fundacji Kultura-Integracja-Społeczeństwo jest niesienie pomocy osobom niepełnosprawnym, pokrzywdzonym przez los oraz osobom zagrożonym wykluczeniem społecznym, poprzez tworzenie dla nich miejsc pracy i przestrzeni do samorealizacji w sektorach związanych z animacją kultury, ekonomią społeczną, dziedzictwem narodowym i kulturowym, antropologią społeczną oraz bezpieczeństwem publicznym, ochroną zdrowia i edukacją”.

Wydawnictwo powstało z inicjatywy Jacka „Franco” Horęzgi, przy nieocenionym wsparciu zasobów i kontaktów pisarki Luizy „Evivy” Dobrzyńskiej. Związała się też z nim grupa sympatycznych i kreatywnych miłośników z całej Polski. W tym m.in. Anna Szwajgier, Dominika Świątkowska, Joanna Fijałkowska, Jacek Izworski, Piotr Marczak. Wspierają nas pisarze tacy jak Emma Popik, Jacek Inglot czy Adam Pietrasiewicz.

Kim jesteśmy

Inne Planety to Fanzin Fantastyczny, który ukazywał się papierowo w latach 1998–2013 (20 numerów przez 16 lat). Tworzyli go w Poznaniu zapaleńcy z klubu fantastyki Druga Era. Czasem pisano że był to ówcześnie „najlepszy fanzin w Polsce”. Na pewno był ładny (składany z miłością i pewną swobodą z DTP) i pełen najwyższej jakości tekstów pisanych przez świetnych autorów. Doczekaliśmy się wielu przedruków i karier debiutujących u nas pisarzy. Można się o tym wszystkim przekonać, przeglądając archiwalne numery na stronie inneplanety.pl.

A teraz?

A 2021 postanowiliśmy się wskrzesić i działamy w formule… Magazynu internetowego? Bloga literackiego? Wydajemy publicystkę. Nagrywamy audiobooki (dostępne na platformach streamingowych), okraszone komponowaną przez nas muzyką. Produkujemy filmy fabularne. Otworzyliśmy inneplanety TV – czyli nasz publicystyczny kanał wideo.

A najlepiej w ramach przedstawienia się – podamy egzegezę hasła, które nam ostatnio patronuje.

Zin Literatura SF Kreatura

To nasza wersja Miasta Masy Maszyny.

Dlaczego ZIN?

Bo wierzymy w moc Zina. W amatorski zapał. Oczywiście mamy również uznanie dla profesjonalistów. Ale jesteśmy zinem. Wielcy ludzie, tacy jak Dostojewski czy Łobodowski, czy wielu, wielu innych – nie mogli żyć, nie wydając swojego pisemka. ZINy to prekursorzy mediów społecznościowych – więc jakże dobrze w tych internetach powinni czuć się starzy fanziniarze.

Dlaczego literatura

Wszystkie dzieła kultury. Wszystkie największe filmy, seriale. Netflixy itd. dowodzą, że wszystko co dobre zaczyna się od literatury.

Pogłoski o śmierci literatury są…

Dlaczego SF?

W Polsce mamy takie piękne słowo: fantastyka. Inne narody, inne języki miewają z tym problem. Brakuje im takiego pojemnego sformułowania.

A jednak „SF” – ten skrót jest od dzieciństwa czymś magicznym. To tak jak rockowiec czy metal słucha wszak zawsze również Bartoka i „West Side Story”. Albo Poeta śpiewa również piosenki. A Kabareciarz potrafi byś śmiertelnie poważny.

SF, Rock, Poezja. To są hasła choć wąskie, to jednak pojemne. Drzemie w nich pasja i bunt przeciwko zastanej postaci świata i wnętrza.

Dlaczego Kreatura?

Bo blog literacki jest dla nas twórczością. Pisanie recenzji to nie katalogowanie. Publicystyka to nie naukowe wyważane słów. To proces twórczy. Dobieranie czcionek, obrazków, wklejanie hiperłączy… To wszystko jest Creatio.

Przez to nastawienie na twórczość bywamy – my oraz nasze literackie płody – nieco ekscentryczni. Oby to wyszło na zdrowie.

Redakcja innych Planet

Od redakcji: Pierwsze teksty, będące wynikiem współpracy mieszkańców Innych Planet z szamanami z kręgów Odmiennych Stanów Fantastyki (I/O) opublikujemy w numerach 6, 7 i 8 „Form z Chaosu”, które ukażą się w formie drukowanej, zintegrowane z pierwszymi tomami naszej nowej serii „PoStFa” (1 – „Cyklop” Emmy Popik, 2 – „Z jak Zło” Sławomira Nieściura, 3 – „Cień Nadziei” Luizy „Evivy” Dobrzyńskiej).

„Hynh+” – amatorski fanzin[1], redagowany przez Artura Nowakowskiego z Łodzi, przy udziale wielu, zasłużonych dla polskiej fantastyki, współpracowników. Amatorskiemu fundamentowi przedsięwzięcia towarzyszy nadprofesjonalna jakość doboru i researchu tekstów oraz cudowna, nacechowana niczym innym, jak czystą miłością do rzemiosła – oprawa graficzna i skład całości. Fanzin (a raczej antologię tekstów) polecamy także badaczom literatury, historii literatury, kulturoznawcom, socjologom i antropologom kultury.

Redakcja OdeSFy

Numer 18 poświęcony jest fantastyce ekspresjonistów. Poniżej fragment odredakcyjnego wstępu i spis treści:

„Na granicach literackich mutacji powinna warować bestia, czekająca na śmiałka pragnącego je przekroczyć lub choćby się do nich zbliżyć. Przekraczanie granic w obrębie twórczości nie powinno uchodzić płazem — fantastyka nie jest wolna od podobnych wymogów, jeśli tylko chcemy traktować ją tak poważnie jak każdą inną literaturę. Rewolucje, jakie odnotowywała kultura, zawsze wzbudzały sprzeciw, bywały przyczyną protestu i bojkotu tego, co wyrywało ze strefy komfortu. Niezgoda z kolei była przygrywką do podziałów. Często bardzo pożądanych.

TheodorDäubler, austriacki poeta i prozaik, mawiał, że przeżywane na nowo życie w umyśle wieszanego skazańca jest czystym przejawem ekspresjonizmu. Byłoby zatem doskonale, gdyby każdy, kto szuka w kulturze rozwoju, posiadał tak otwarty umysł i tak gościnną duszę, by dać się poturbować (może i nawet zeżreć) owej bestii na granicy. Do tego jednak trzeba dodatkowego przymiotu, jakim jest odwaga. (…)”

Zawartość numeru:

Fantastyka ekspresjonistów:

Mynona: Magiczne jajo, s. 21

Paul Scheerbart: Wybuchające komety, s. 27

Franz Kafka: Sęp, s. 31

Georg Kaiser: Wyspa tysiącletnich ludzi, s. 33

Georg Trakl: Sen i demencja, s. 37

Kurt Schwitters: Mężczyzna ze szklanym nosem, s. 42

Hermann Ungar: Coś tam jest, s. 45

Oskar Panizza: Zbrodnia na Tavistock-Square, s. 49

Klabund: Rekrut, s. 59

Mynona: Słoneczny misjonarz, s. 61

Paul Scheerbart: Magnetyczne lustro, s. 72

Georg Heym: Autopsja, s. 78

Alfred Lichtenstein: Rozmowy o nogach, s. 81

Kurt Tucholsky: Ciułacz czasu, s. 84

Wassily Kandinsky: Fagot, s. 88

Mynona: Goethe mówi do fonografu. Historia miłosna, s. 90

Paul Scheerbart: Proces w roku 1901: historia z przyszłości, s. 103

Else Lasker-Schüler: Wielki Mogul z Filibe, s. 107

Alfred Wolfenstein: Magia większa niż wszystko, s. 112

Alfred Mombert: Lód, s. 120

Hugo Ball: Grand Hotel „Metafizyka”, s. 124

Gustav Meyrink: Pierścień Saturna, s. 130

Georg Heym: Miasto z ołowiu, s. 140

Kurt Schwitters: Normalne szaleństwo, s. 143

Mynona: Zerwaliśmy się!, s. 145

Albert Ehrenstein: Tubutsch, s. 149

Współczesne:

Artur Nowakowski: Pan Angelus kopie sobie grób, s. 179

Jacek Wójciak: Relacya prawdziwa z wiecu rycerstwa…, s. 181

Krzysztof T. Dąbrowski: Haarp, s. 192

Krzysztof T. Dąbrowski: Był sobie pępek, s. 193

Dariusz Bednarczyk: RyderSwabodny II – ciąg dalszy , s. 194

←1 - Pismo/magazyn/periodyk wydawany i redagowany przez fanów fantastyki.

RAKIETOWE ORŁY

Rakietowe Orły – Nagroda

Idea „Rakietowych Orłów” narodziła się w atmosferze braku zgody na fundowane ostracyzmem kolektywów – wyroki. Z obserwacji postępującej fali wykluczeń i skazywania na zapomnienie nazwisk ludzi, mających spory przecież dorobek na polu czynnego parania się dość szeroko rozumianą fantastyką (i nie tylko). A także z wewnętrznej potrzeby uhonorowania tych nielicznych, którzy wbrew trendom i taniemu populizmowi potrafią dostrzec jawną krzywdę – wlewając w tryby owej zgrzytającej machiny kilka kropel przysłowiowej oliwy sprawiedliwości.

Od wielu lat, sam mierząc się z własnymi uwarunkowaniami zdrowotnymi, pracowałem z ludźmi, którzy wbrew ślepemu losowi i nienajlepszej (a często – dramatycznie słabej) kondycji własnego ciała, okazują niespotykany hart ducha, radząc sobie w codzienności. Dokonując (najczęściej niedocenianych i „niezauważonych”) wyczynów, pracując gdzieś tam „na granicach kultur i światów”, ciągle konstruując swoje opusy magnum w alchemicznych procesach przemiany i odnajdując radość życia w kreatywnym dziele tworzenia.

Gdzieś w połowie roku 2020, gdy w ramach struktur Fundacji Kultura-Integracja-Społeczeństwo powstawało wydawnictwo Odmienne Stany Fantastyki „OdeSFa” (którego nazwa wywodzi się bezpośrednio z doświadczeń opisanych w pierwszych akapitach), nieśmiało zaczęła w głębi mojej duszy kiełkować myśl o dodatkowym uhonorowaniu ludzi, o których dorobku jakoś się nie mówi. Czy też po prostu usuwa ich nazwiska z pamięci społecznej. Pojawiła się idea, a wraz z nią etykieta i zarys przedsięwzięcia.

Nazwiska pierwszych nagrodzonych zostały wskazane przeze mnie osobiście, bez uciekania się do regulaminów, statutów czy też kapryśnego vox populi. Kierowałem się tutaj m.in. tzw. głosem serca. W myśl zasady nadawania tytułu „Rakietowego Orła” nie tyle za powieść, grę, opowiadanie czy też film, ile po prostu w ramach docenienia w Człowieku tak niepopularnych dziś wartości jak honor i przyzwoitość. W kontekście osobistych uwarunkowań i doświadczeń osoby dedykowanej do wyróżnienia. I ze szczególnym uwzględnieniem kształtu relacji nie tylko ze mną[1], jako kapitanem okrętu o nazwie „OdeSFa”, ale i z obserwacji stosunku Kandydata do innych członków naszej załogi oraz Jego/Jej relacji ze światem zewnętrznym.

W 2022 ostatecznie przyznaliśmy tytuł Rakietowego Orła następującym osobom:

– Jacek Izworski (Wrocław),

– Emma Popik (Gdańsk),

– Wiktor Żwikiewicz (Bydgoszcz),

– Marek Żelkowski (Bydgoszcz),

– Piotr Marczak (Piaseczno/Zalesie Górne),

– Adam Boberski (Brzeg),

– Luiza „Eviva” Dobrzyńska (Warszawa).

Jednocześnie osoby wyróżnione zostają powołane do Kapituły Nagrody „Rakietowe Orły”, która zadecyduje o jej przyszłym kształcie i nazwiskach kolejnych orłów.

Z pozdrowieniem

Jacek „Franco” Horęzga

Fundacja Kultura Integracja Społeczeństwo //Wydawnictwo „OdeSFa”

Fundator, Prezes Zarządu //Dyrektor Generalny

Brzeg, 15 marca 2023

←1 - Lojalność, uczciwość i przyzwoitość – oto Księga Imion „Rakietowych Orłów”.

FIRMOWY E-SKLEP WYDAWNICTWA

„ODESFA”:

– atrakcyjne ceny i promocje;

– firmowe ciuciaki, kubki i inne gadżety;

– programy lojalnościowe, w tym m.in. „Klienci ze Stali”;

– księgarnia i antykwariat;.

– oferta dla księgarni.

Zapraszamy do kontaktu www.odesfa.pl

Ludzki wymiar fantastyki?

„OdeSFa” – wydawnictwo z „Duszą”

KSIĘGARZU – KSIĘGARKO – KSIĘGARNIO

(…I WY TEŻ, KSIĄŻNICZKI… ;) )

Oferujemy współpracę bezpośrednią i atrakcyjne rabaty na nasze książki.

Zostań naszym partnerem, skosztuj naszych firmowych „ciuciaków” i zdobądź certyfikat-laur „Księgarni z «Duszą»”

Zapraszamy do kontaktu: sklep@odesfa.pl

Ludzki wymiar fantastyki?

OdeSFa – Wydawnictwo z „Duszą”!

NASZE KSIĄŻKI

Kyna

Michał Kubacki

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-51-5

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 406

Urban Fantasy

Nazywa się Green. Kyna Green. Powszechnie znana w Londynie i okolicach jako wiedźma.

Współczesny Londyn. Poznajemy miejsca stanowiące w centrum metropolii oazy dawnych, uważanych za magiczne, puszcz. Jak chociażby skrawek prastarego lasu Queen’s Wood – ponad 20-hektarowy rezerwat, wydzielony w dzielnicy Muswell Hill.

To tam przyciągająca uwagę niezwykłą urodą, tytułowa Kyna prowadzi swój zakład fryzjerski. Fryzjerka od 250 lat, uzdrowicielka posiadająca nadnaturalne zdolności. Równie sprawnie jak nożyczkami posługuje się magią. Zafascynowana technologią miłośniczka sztuki, z której czerpie ukryte zasoby Mocy.

Kyna należy do elitarnego Kręgu Władających. Niektórzy mówią z przymrużeniem oka, że wzorem legendarnego agenta MI5 – ma mityczną i mistyczną „licencję na MOCowanie”.

Stawką w tej grze jest nie tylko życie bohaterów, ale przede wszystkim istnienie całej ludzkości.

SILNA POSTAĆ KOBIECA • SPISKI • WSPÓŁCZEŚNI ŁOWCY CZAROWNIC • KRYZYS ENERGETYCZNY • TAJEMNICZE ORGANIZACJE

Wiedźma z Podhala

Tom I. Jesteś na to zbyt młoda

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: SlaFa!

ISBN: 978-83-67504-15-7

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 426

Fantasy, Young Adult

Opowieść o miłości, przyjaźni, samotności i niezwykle trudnych, ale dojrzałych decyzjach, jakie musi podjąć nastoletnia Edyta Gwerska. Po tragicznej śmierci rodziców piętnastoletnia Edi przeprowadza się z Warszawy do niewielkiej wsi pod Krakowem. Trafia pod opiekę jedynych krewnych, o istnieniu których nie miała wcześniej pojęcia – ciotki Janiny i wuja Freda. Nadprzyrodzone zdolności, które odziedziczyła po matce niekiedy utrudniają życie i kontakt z rówieśnikami, ale bywają też niezwykle pomocne.

NASTOLETNIA BOHATERKA • WIEDŹMY • TAJEMNICZE RYTUAŁY • MAGIA • WAMPIRY • ŁOWCY CZAROWNIC • MITOLOGIA SŁOWIAŃSKA

Wiedźma z Podhala

Tom II. Nie jestem już dzieckiem

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: SlaFa!

ISBN: 978-83-67504-50-8

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 354

Fantasy, Young Adult

Znakomita kontynuacja losów Edyty. Dziewczyna żyje w dwóch światach. Chodzi do zwyczajnej szkoły, przygotowuje się do matury, pomaga ciotce w opiece nad zwierzętami, uczy się jak być wiedźmą. Magiczny świat wykreowany przez autorkę, cała plejada niedostrzegalnych ludzkim okiem istot rodem z baśni, legend i prasłowiańskich wierzeń, zagadki, tajemnice, chwile grozy i niezwykłe przygody bohaterów tej powieści – wszystko to sprawia, że od książki nie sposób się oderwać.

NASTOLETNIA BOHATERKA • WIEDŹMY • TAJEMNICZE RYTUAŁY • MAGIA • WAMPIRY • ŁOWCY CZAROWNIC • MITOLOGIA SŁOWIAŃSKA

Wiedźma z Podhala

Tom III. W poszukiwaniu siódmej siostry

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: SlaFa!

ISBN: 978-83-67504-72-0

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 334

Fantasy, Young Adult

Wiedźma z Podhala: W poszukiwaniu Siódmej Siostry, to długo oczekiwana kontynuacja losów Edyty Gwerskiej z powieści Jesteś na to zbyt młoda. Stanowi ona jednak zupełnie odrębną historię. Każdy, kto nie czytał pierwszej części, z łatwością zorientuje się w losach bohaterki i jej przyjaciół.

Autorka sprawnie wprowadza czytelnika w jej historię i snuje opowieść dalej tak, by mógł się z nią zaprzyjaźnić już od pierwszych stron książki. Wiedźma z Podhala to wciągająca i ciekawa powieść, w której dawne podania i baśnie mieszają się z nowoczesną codziennością i wpisują w życie XXI wieku.

To opowieść o miłości, przyjaźni, samotności i niezwykle trudnych, ale dojrzałych decyzjach, jakie musi podjąć nastoletnia Edyta, aby ochronić swoich przyjaciół. Nadprzyrodzone zdolności, jakimi obdarzyła ją natura, niekiedy bardzo utrudniają jej życie i kontakt z rówieśnikami, jednak często bywają bardzo pomocne. Powieść Luizy Dobrzyńskiej czyta się jednym tchem. To wyśmienita pozycja dla nastolatek, które chciałyby się oderwać od rzeczywistości.

NASTOLETNIA BOHATERKA • WIEDŹMY • TAJEMNICZE RYTUAŁY • MAGIA • WAMPIRY • ŁOWCY CZAROWNIC • MITOLOGIA SŁOWIAŃSKA

Córka Azrai

Tom I

Oksana Usenko

Seria wydawnicza: SlaFa!

ISBN: 978-83-67504-58-4

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 358

Science Fantasy Fiction, Young Adult

Trylogia „Córka Azrai” wyrosła na kanwie dziecięcych marzeń, miłości do ojczyzny, oczarowania morzem oraz szczerego podziwu dla podwodnego świata. Syreny jako ucieleśnienie tajemniczego piękna, ryby, glony i cała ta niesamowita różnorodność fascynowały mnie bowiem od najmłodszych lat.

„Córka Azrai” to dobra baśń, ale jak każda bajka składa się z fragmentów prawdziwego życia: faktów, opowieści, myśli i emocji, których osobiście doświadczyłam lub napotkałam na swojej życiowej drodze.

W tej książce znajdziesz nie tylko przygody, ale także opowieść o zwykłych mieszkańcach Ukrainy w spokojnych, choć nie najłatwiejszych latach 90. XX wieku, dziewczęce marzenia i oczywiście morze.

Oksana Usenko

NASTOLETNIA BOHATERKA • RETELLING BAŚNI • SYRENY • PODWODNY ŚWIAT • DOJRZEWANIE • PIERWSZA MIŁOŚĆ

Córka Azrai

Tom II. Tajemnice oceanu

Oksana Usenko

Seria wydawnicza: SlaFa!

ISBN: 978-83-67504-60-7

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 412

Science Fantasy Fiction, Young Adult

Trylogia „Córka Azrai” wyrosła na kanwie dziecięcych marzeń, miłości do ojczyzny, oczarowania morzem oraz szczerego podziwu dla podwodnego świata. Syreny jako ucieleśnienie tajemniczego piękna, ryby, glony i cała ta niesamowita różnorodność fascynowały mnie bowiem od najmłodszych lat.

„Córka Azrai” to dobra baśń, ale jak każda bajka składa się z fragmentów prawdziwego życia: faktów, opowieści, myśli i emocji, których osobiście doświadczyłam lub napotkałam na swojej życiowej drodze.

W tej książce znajdziesz nie tylko przygody, ale także opowieść o zwykłych mieszkańcach Ukrainy w spokojnych, choć nie najłatwiejszych latach 90. XX wieku, dziewczęce marzenia i oczywiście morze.

Oksana Usenko

NASTOLETNIA BOHATERKA • RETELLING BAŚNI • SYRENY • PODWODNY ŚWIAT • DOJRZEWANIE • PIERWSZA MIŁOŚĆ

Córka Azrai - Донька Азраї

Oksana Usenko

Seria wydawnicza: FantaSFa

ISBN: 978-83-962412-9-0

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 652 (327+325)

Wersja polsko-ukraińska

NASTOLETNIA BOHATERKA • RETELLING BAŚNI • SYRENY • PODWODNY ŚWIAT • DOJRZEWANIE • PIERWSZA MIŁOŚĆ

Chciej mnie zawsze

Jakub Turkiewicz

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-962412-2-1

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 414

Fantastyka, Kryminał, Space Opera

Bohaterem powieści jest Michał Kerol, najlepszy na świecie detektyw z przełomu XX i XXI wieku. W 3053 roku, staje przed nim nowa zagadka kryminalna. Musi znaleźć zabójcę kapitana statku „Szczupak”, na którym poprzez kosmiczną pustkę podróżują tysiące ludzi. Kłopot w tym, że śledztwo idzie średnio, a detektyw nie jest do końca sobą.

„Morderstwo, władza, manipulacje i ludzkie namiętności. Elegancki kryminał science fiction, czerpiący z klasyki noir. Gdzie osobowość, świadomość, doświadczenie i wspomnienia polskiego detektywa z XX wieku zostają wszczepione w sklonowane ciało jego sobowtóra, daleko od Ziemi i kilka setek lat w przyszłości”.

Jacek „Franco” Horęzga

„Debiutancka powieść Jakuba Turkiewicza zaskakuje świeżością pomysłów i spojrzenia na temat. Autor z niezwykłą lekkością przeskakuje od poważnego, nawet dramatycznego tonu do niefrasobliwej żartobliwości i z powrotem. Od początku do końca gra na emocjach czytelnika z kunsztem wytrawnego artysty i bez przerwy go zaskakuje”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

DYSKTOPIA • MIŁOŚĆ • MORDERSTWO • WŁADZA • GWIEZDNA FLOTA • PODRÓŻ SENTYMENTALNA • REJSY MIĘDZYPLANETARNE • ANDROIDY

Gwiezdne szczenię

Jacek Izworski

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-962412-0-7

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 674

Science Fiction, Boys’ Young Adult

Uśmiechnięta nadzieja w każdym

zakątku Wszechświata.

Wojtek Mieczysławski

Książka jest uhonorowaniem życia i twórczości Jacka Izworskiego – bardzo niepełnosprawnego fantasty, pioniera fandomu, tłumacza i redaktora. Wydana na początku lat 80. XX wieku nie zyskała powszechnej aprobaty i przychylności w środowisku miłośników fantastyki, stając się jednocześnie fenomenem i „największą przygodą młodości” dla wielu czytelników niezwiązanych z fandomem.

„Opowieść snuta przez autora podzielona jest na cztery części, które składają się na bardzo interesującą fabułę przedstawianą z różnych perspektyw. Jest to spotkanie ludzi z obcymi istotami oraz wmieszanie się w ich życie.

Jesteśmy też świadkami wielu podróży kosmicznych i odwiedzin na innych planetach. Bardzo przypadło mi do gustu opisanie genezy wydarzeń, które są główną osią fabularną. Cenię książki, które dają mi jasny wstęp i wyjaśnienie realiów. Ciekawie wypada również omówienie różnych technikaliów”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

KULTOWA KSIĄŻKA • SPACE OPERA • PODRÓŻE KOSMICZNE • ANTOLOGIA • WSPOMNIENIA • OPOWIADANIA • WIERSZE

Ciemność

Stanisław Karolewski

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-30-0

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 382

Literatura piękna, Fantastyka, Urban Fantasy

„Przez malownicze krajobrazy Wrocławia, autor snuje historię bohatera, Szonaja, który tajemniczo traci pamięć i zostaje wplątany w intrygujące wydarzenia. Fabuła rozwija się w sposób hipnotyzujący, a czytelnik odkrywa, że ptasia zaraza to tylko jedna z wielu zagadek, które splatają się wokół postaci Ingrid i tajemniczego Klubu Bibliofilów”.

Salomon

lubimyczytać.pl

„Ta szkatułkowa powieść, której pierwszoplanowe wątki ukrywają drugie dno, dostrzegalne między wersami, opowiada misternie utkaną historię z pogranicza fikcji i jawy”.

Kasia

lubimyczytać.pl

„Wszystko zaczyna się od spadających na ulice wrocławskiego Nadodrza ptaków i realistycznych obrazków z życia ich czyścicieli... Spalone kamienice, skupy surowców, brudne zaułki, antykwariaty. Perspektywa horyzontalna. Chodniki. Piwnice. Buty. Książki, obrazy, niebezpieczne wspomnienia i miejskie legendy. Ktokolwiek tęskni do takich klimatów, na pewno będzie lekturą „Ciemności” ukontentowany. To taki Bruno Schulz w wersji noir – mrok jest tu wręcz ontologiczny, jest sposobem odczytywania/ kamuflowania rzeczywistości”.

Wojciech Szyda

POWIEŚĆ SZKATUŁKOWA • ODWOŁANIA DO KLASYKI • EMOCJONALNA PODRÓŻ PRZEZ CZAS I PRZESTRZEŃ • REALIZM MAGICZNY

Szaman

Wizje profetyczne Tom I

Emma Popik

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-09-6

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 444

Sci-Fi, Postapokalipsa, Fantasy, Innerspace

Mało jest w fantastyce autorek tak wszechstronnych, obdarzonych tak wnikliwym zmysłem obserwacji, umiejętnością budowania opowieści [...]. Jeśli jest jakaś królowa polskiej fantastyki, to [...] jest nią właśnie Emma Popik.

Bartek Biedrzycki

Antologia premierowych w większości opowiadań Emmy Popik – legendy i wychodzącej z cienia (po przygodach z mainstreamem) – królowej polskiej science fiction, wypromowanej swego czasu przez Macieja Parowskiego. Oniryczny klimat niepokojących wizji, obrazy z makabrycznej przyszłości, odhumanizowany świat, żądza w zderzeniu z energią Miłości – krótkie teksty, gęste od znaczeń, duszne od klimatu. Każdy z nich z powodzeniem może być rozwinięty w większą formę.

Zbiór urozmaicono publicystyką i poezją Autorki oraz okolicznościowymi tekstami innych autorów, powiązanymi z tematyką zbioru zasadniczego i wywiadami.

W zintegrowanym dodatku publicystyczno-krytycznym „Formy z Chaosu” publikujemy teksty okolicznościowe o autorce, galerię prac chorzowskiej pisarki i artystki Katarzyny Szewioły-Nagel oraz pierwszą część kultowej i ważnej książki „Genetyka Bogów”, której ciąg dalszy opublikujemy w kolejnych tomach cyklu.

ANTOLOGIA • KOBIECYM OKIEN • PROFETYZM • PARAPSYCHOLOGIA • WIZJE ZAGŁADY LUDZKOŚCI • ZJAWISKA PARANORMALNE • UFO

Szamanka

Wizje profetyczne Tom II

Emma Popik

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-30-0

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 382

Sci-Fi, Postapokalipsa, Fantasy, Innerspace

Emma Popik to pisarka-szamanka, bogata mądrością wielu pokoleń kobiet, która swoją literaturą – magią słowa – próbuje naprawić chorą duszę naszego zepsutego świata.

Jacek Inglot

“Była Szamanką i była bardzo piękna. Czarne włosy spływały gęstą falą na ramiona i lśniły. Oczy odgadywały sens, gdy skierowała wzrok na wydarzenia, a czyniła to od ich początku [...]

Kiedy był ten pierwszy raz? Świat przechylał się poza krawędź, tak jak teraz, już nawet nie było potrzebne najlżejsze dotknięcie palcem, by się zwalił w głębię przepaści, pokruszony na kawałki, podobne bryłom skały. Jeszcze chwila, jeszcze tylko chwila, by runął.

A co robili głupi ludzie? Walczyli pomiędzy sobą o kawałek władzy, o rację, która nią nie jest i trwa chwilę, zanim zniknie”.

Tak rozpoczyna się drugi tom „Wizji Profetycznych” – antologii opowiadań gdańskiej autorki, która dokonała feministycznego przełomu w polskiej fantastyce, w połowie lat 80. XX wieku. Tytułowe opowiadanie „Szamanka” zostało napisane specjalnie dla nas. W tomie zebrano między innymi nowe teksty, nigdzie do tej pory niepublikowane, urozmaicając zbiór o kilka retrospekcji.

ANTOLOGIA • KOBIECYM OKIEN • PROFETYZM • PARAPSYCHOLOGIA • WIZJE ZAGŁADY LUDZKOŚCI • ZJAWISKA PARANORMALNE • UFO

Cyklop

Emma Popik

Seria wydawnicza: PostFa

ISBN: 978-83-67504-26-3

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 380

Science Fiction, Postapo

To było wtedy, gdy cywilizacja zmieniła kolor

Czy patrząc na świat jednym okiem można widzieć więcej? Takie pytanie można by postawić przed bohaterem tej postapokaliptycznej, dystopijnej powieści. Emma Popik przedstawiła ponurą wizję brutalnego świata, w którym człowieczeństwo można zakwestionować niemalże na każdym kroku.

„Kim właściwie jest bohater mojej książki? Ma dziewiętnaście lat i jedno oko. Uciekł z domu i wałęsał się sam po przerażającym mieście. Żyje w całkowicie wrogim świecie”.

Emma Popik

„Domniemane barbarzyństwo zmutowanego chłopaka służy innym wyłącznie maskowaniu własnej dzikości. Jego powieściowe przygody dowodzą jednego: najłatwiej zrujnować w człowieku człowieczeństwo i najtrudniej je odbudować”.

Jacek Inglot

POSTAPO • MUTACJE • EKSPERYMENTY • IMPLANTY • SUROGATKI • DEGRADACJA • ZANIK ETYKI • GRANICE CZŁOWIECZEŃSTWA

Cień nadziei

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: PostFa

ISBN: 978-83-67504-34-8

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 340

Science Fiction, Postapo

Wielka Wojna Europejska przetasowała układ sił na świecie. Rosja przejęła kontrolę nad wschodnią Europą i cofnęła te tereny w rozwoju o ponad stulecie. Ludzie żyją tam w biedzie, a rzeczywistość srogo ich doświadcza.

Powieść drogi osadzona w postapokaliptycznej alternatywnej rzeczywistości. Motorem napędowym dla trójki głównych bohaterów jest prozaiczna rzecz – poszukiwanie pomocy medycznej tam, gdzie według wskazań ma istnieć lepszy świat. Jednak lepszy nie musi oznaczać chętny do bezinteresownej pomocy.

Książka napisana przed 24 lutego 2022 i wydana na rynku anglojęzycznym przez Royal Hawaiian Press w 2021.

„Opowieść o sztuce przetrwania w świecie, w którym najgorsze bestie to ludzie”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

POWIEŚĆ DROGI • HISTORIA ALTERNATYWNA • UKRAINA • POLSKA • EPIDEMIA • REGRES CYWILIZACJI • MISJA RATUNKOWA

A jednak istnieję

Smocze opowieści księga I

Paweł Szumił

Seria wydawnicza: SmoFa

ISBN: 978-83-67504-39-3

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 336

Science Fantasy Fiction

Pierwszy tom znakomitego cyklu S-F „Smocze opowieści”, przełożonego na język polski przez Jacka Izworskiego – jednego z pionierów polskiej fantastyki naukowej i jednocześnie jej badacza i biografa.

O dziwnych stworach, które stopniowo zaczynają dominować we wspólnej z ludźmi cywilizacji, w równoległym wszechświecie.

Tom otwiera jednocześnie nową, dawno zapowiedzianą i długo oczekiwaną serię naszego wydawnictwa: „Smoki Fantastyki” (w kuluarach zwaną „SmoFa”).

„To Jackowi Izworskiemu, jego nieustępliwości, zawdzięczamy fakt, że ta powieść – otwierająca długi cykl – przeoczona przez wydawców w okolicach roku dwutysięcznego, trafia wreszcie do czytelnika polskiego. Tłumaczył Szumiła wierząc, że któregoś dnia książka trafi na księgarskie półki. I cóż, wreszcie tak się dzieje. [...] Postać smoka zostaje w pamięci, ale co ważne – zostają w pamięci również zadawane przez niego pytania, które w gruncie rzeczy są przeciez uniwersalne.”

Romuald Pawlak

SMOKI • HUMOR • INNE WYMIARY • BIOFORMACJA • GRANICE POZNANIA • TOŻSAMOŚĆ

Inquisitor

Zemsta Tezcatlipoki oraz inne opowieści mitologie tom I

Jacek Inglot

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-962412-7-6

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 504

Fantastyka, Kryminał, Urban Fantasy

Pierwsze, pełne wydanie historii nauczyciela polonisty, który staje w szranki ze staroazteckim demonem i edukacją licealnej młodzieży. Zawiera rozdziały odrzucone przez poprzednich wydawców, przeredagowane i napisane na nowo.

„Powieść jest solidna, oryginalna, pełna specyficznego, nieco czarnego humoru. Spojrzenie na szkołę, uczniów, nauczycieli z perspektywy polonisty – samozwańczego inkwizytora jest naprawdę zabawne. Pomysł na głównego antagonistę, również udany prastary demon, będący wrogiem piekła i nieba, idealnie dostosowujący się do współczesnych realiów i nowoczesnych technologii”.

GrzegorzAleksander

lubimyczytać.pl

„Intryga, którą buduje autor, z każdym fragmentem nabiera rozmachu i rumieńców. Poznajemy głęboko skrywane myśli bohaterów oraz ich pasje i namiętności. Nieraz ociera się to wręcz o patologię, ale jest jednocześnie boleśnie autentyczne.”

paradoks.net.pl

fragment recenzji

ZAKAZANA MIŁOŚĆ • POLSKA SZKOŁA • WIRTUALNA RZECZYWISTOŚĆ • YOUNG ADULT • TRUDNA MŁODZIEŻ • OSTRY HUMOR • DEMONY

Antipolis

Tomasz Fijałkowski

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-06-5

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 354

Science Fiction, Historia alternatywna

„Antipolis to miasto, któremu wywróżono zniszczenie. Logika snu, wizji i przeczuć napędza intrygę pełną korytarzy, ślepych zaułków, drzwi prowadzących donikąd i urywających się nagle schodów. Część zagadek znajdzie rozwiązanie. Wielu umrze, zanim pozna prawdę. Tylko nieliczni zrozumieją...”

Tomasz Fijałkowski

„Strach bywa doskonałym utrwalaczem wiary, nie tylko w bogów.”

Jacek Inglot, Posłowie

„Tomasz Fijałkowski zbudował jedyny w swoim rodzaju świat, skonstruowany z alternatywnej historii Polski zmieszanej z elementami fantastyki – to prawdziwa mieszanka wybuchowa. Polska wygrywa wojnę i staje się mocarstwem ze stolicą w Antipolis, chrześcijaństwo to niszowa religia, niemalże sekta, a wśród szarych obywateli kryją się ludzie z nadprzyrodzonymi zdolnościami, których werbuje tajemnicza Struktura.

Zbliża się Zenit – trudno powiedzieć czym jest naprawdę – ale ma odmienić, może nawet zniszczyć świat”.

rzeczokulturze.blogspot

fragment recenzji

POLSKA • HISTORIA ALTERNATYWNA • MITOLOGIA • EPIEANIE • INTRYGI • SPISKI • TAJNE ORGANIZACJE • ZAGADKI • PRZEPOWIEDNIE

Sierpy Kronosa

Tomasz Fijałkowski

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-56-0

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 456

Science Fiction, Historia alternatywna

„To nieszablonowa powieść łamiąca zasady klasycznej historii alternatywnej z fabułą zbudowaną w świecie niby znajomym, a jednocześnie niezwykle obcym i odmiennym. Można wręcz stwierdzić, że wszystko na tym torze historii poszło inaczej. Nad całością czuwa niezawodny autor i to w dwójnasób.

Książka zachwyca bogactwem przedstawionego świata, a także jego pomysłowością i poziomem szczegółów. Jest to obraz dopracowany i interesujący, który powinien zaciekawić koneserów literatury pięknej czerpiącej ze źródła realizmu magicznego jak i miłośników fantastyki, którym nie są obce inne światy i nadprzyrodzone moce”.

SoFiK

fragment recenzji

„Myślę, że to będzie już pisarski znak Fijałkowskiego, to mieszanie konwencji, tworzenie rodzajowych hybryd i chimer. Skądinąd znak czasu. Zresztą dzięki temu nie grozi mu zimitowanie przez Sztuczną Inteligencję, która podobno lada dzień ma zacząć pisać powieści dla mas (jak u Orwella). Na tak osobliwe połączenia w fabule historiozofii, magii, nauki i religii żaden elektroniczny sztuczniak na pewno nie wpadnie”.

Jacek Inglot, Posłowie

HISTORIOZOFIA • REALIZM MAGICZNY • NAUKA • MAGIA • RELIGIA

Pol Trek

W imieniu Rzeczypospolitej

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: FantaSFa

ISBN: 978-83-962412-4-5

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 502

Science Fiction, Komedia

W XXIV wieku Polacy ruszają w kosmos. Na przekór wszystkim, żeby udowodnić, że Polak potrafi. Przecież nie będziemy gorsi! Kosmiczna epopeja i kosmiczne jaja jakie z tego wynikną, to typowa inteligentna satyra i mieszanka motywów popkulturowych.

„Pol Trek. W imieniu Rzeczypospolitej został napisany ze swadą i niewymuszonym humorem, dlatego bawi i ciekawi”.

polter.pl

fragment recenzji

„Polacy lecą eksplorować przestrzeń kosmiczną. Należy po tym stwierdzeniu zadać pytanie „Co może pójść nie tak?” i przepis na mocną historię gotowy. Zatem rzeczywiście jest to epicka opowieść o wielu codziennych problemach, które mogą dopaść człowieka, i nie tylko, na statku kosmicznym”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

„Luiza Dobrzyńska wysłała Polaków w kosmos z ogromną finezją i dawką swojskości. Dzięki czemu humor całej powieści po prostu wymiata, a wszystkie gagi sytuacyjne okraszone soczyście dobrze nam znaną butą, brawurą i religią, powodowały, iż przez cały czas trwania powieści uśmiech nie spełzał mi z twarzy”.

unserious.pl

PASTISZ • SATYRA • GROTESKA • HUMOR • POLACY W KOSMOSIE • EKSPLORACJA KOSMOSU • AWANTURNICZE PRZYGODY • STEREOTYPY

Dusza

Luiza Dobrzyńska

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-962412-5-2

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 220

Science Fiction

W świecie przyszłości, żeby zaznać odrobiny radości rodzicielskiej trzeba mieć odpowiedni schemat genetyczny i dostatecznie wysoki numer. A czy wolno kochać? Zależy od definicji i obiektu uczuć. No i zostaje najważniejsza sprawa – co czyni człowieka człowiekiem. Czy jest to dusza? Czy dusza jest wyłącznie domeną człowieka?

„Często rozmyślam nad tym, jak będzie wyglądało nasze życie za kilkadziesiąt lat. Czy podąża ono w dobrym kierunku i czy rozwinięcie technologiczne okaże się dla ludzi lepsze czy gorsze. Temat androidów jest ostatnio coraz częściej poruszany i wiele razy zastanawiałam się, czy jest to pozytyw, czy negatyw. Czy te maszyny mogą okazać się przydatne, czy ich rola polegać ma raczej na tym, by dostarczać zastrzyk gotówki firmom, które ewentualnie chciałyby zająć się ich produkcją”.

Martyna

lubimyczytać.pl

„Książka bardzo przyjemna w odbiorze, pozostawia czytelnika z refleksjami na temat przyszłości rodzaju ludzkiego, jak też z pragnieniem poznania dalszych losów bohaterów”.

Cylonka

lubimyczytać.pl

SILNA POSTAĆ KOBIECA • SKOMPLIKOWANA MORALNOŚĆ • ROMANS • DYSTOPIA • ANDROIDY • DOBÓR GENETYCZNY • KONTROLA URODZEŃ

Powroty

Adam Pietrasiewicz, Wojciech Bogaczyk

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-00-3

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 558

Science Fiction, Historical Fiction

W ręce Piotra Zarzeczańskiego trafia unikatowy przedmiot pozwalający na podróże w czasie. Tak głosi legenda i zaprzyjaźniony sprzedawca. Czy bohater w to wierzy? Oczywiście, że nie, ale postanawia sprawdzić. Teraz pytanie, czy uda mu się naprawić czy zepsuć historię. Znakomita proza przygodowa z pogranicza historii, polityki i fantastyki.

„[...] książka, która odpowiada na nurtujące wiele osób pytanie: „co by było, gdyby?”. I to jak odpowiada! Polacy mają tendencję do tworzenia historii alternatywnej, która leczy nasze rany z przeszłości i kompleksy. Tymczasem autorzy tej książki stawiają sobie chyba za cel pokazanie „realnej” historii alternatywnej.

Co się kryje pod takim intrygującym hasłem? Otóż rzecz prosta – autorzy stworzyli fabułę, która nie wpisuje się w trend i kanon polskich historii alternatywnych. Zajęli się próbą przewidzenia, jak na losy kraju wpłyną zmiany zarówno drobne, jak i kolosalne. Oczywiście mechanizmy kształtowania historii nie są łatwe do odtworzenia, jednak mam przekonanie, że wykonano w tym wypadku naprawdę solidną pracę”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

PARADOKS CZASU • HISTORIA POLSKI • PODRÓŻE W CZASIE • ANTYUTOPIA • RÓWNOLEGŁE ŚWIATY • KWANTOWA RZECZYWISTOŚĆ

Poza światem

Nierealna rzeczywistość

Henryk Tur

Seria wydawnicza: Szamani Fantastyki

ISBN: 978-83-67504-48-5

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 410

Science Fiction, Antologia

Antologia złożona z mini powieści „Poza światem” oraz pięciu opowiadań pod wspólnym tytułem „Nierealna rzeczywistość” jest dowodem na kreatywność Henryka Tura. Autor użył motywu kreowania rzeczywistości jako przewodniego dla całej książki. Chociaż światotwórstwo to flagowy wyznacznik fantastyki, to w tym przypadku, dostajemy głębię pod warstwą fabularną.

„Bohater Stanisław Kowalski, jedyny ocalały z katastrofy lotniczej jest zmuszony znaleźć sposób na przeżycie. Los jednak podaje mu rękę. Ktoś zapewni mu gościnę. Kwestia, jaka będzie jej cena, ponieważ dochodzimy tu do prawdy starej jak świat – nie ma nic za darmo.

Opowieść nabiera tempa bardzo szybko i równie szybko znajduje rozwiązanie. Dowiadujemy się o tym, jak powstało całe to miejsce, gdzie trafił bohater oraz jak kręci się rzeczywistość tej krainy. A jest ona niezwykle groteskowa. Jeden moment określiłbym nawet jako scena z typowego gore. Jest to jednak bardzo ważny element układanki, który determinuje, gdzie jest granica człowieczeństwa”.

SoFiK

fragment recenzji

ALTERNATYWNE ŚWIATY • ODMIENNE STANY ŚWIADOMOŚCI • WIRTUALNA RZECZYWISTOŚĆ • BAŚNIOWE STWORY • MULTIWERSUM • PĘTLA CZASU

Nieznanych Polaków historie niezwykłe

Piotr Marczak

ISBN: 978-83-67504-19-5

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 314

Historia, Literatura popularnonaukowa

Jedenastu niesamowitych ludzi, którzy zapisali się na kartach historii, a nie każdy o nich słyszał. Ich fascynujące życiorysy i przygody, to porywające opowieści na długie wieczory. Ich wielką zaletą, jest prozaiczna sprawa – wydarzyły się naprawdę. Tym razem nie ma tutaj żadnej fikcji, to surowa i bardzo barwna historia.

„Przedstawiane życiorysy są naprawdę barwne i nieszablonowe, pełne niezwykłych przygód, stanowiących gotową kanwę dla filmu światowej klasy. Książka stanowi doskonałe antidotum na polski kompleks niższości wobec reszty świata, umiejętnie podsycany przez niektóre środowiska, a ponadto jest bardzo ciekawa i napisana piękną, klasyczną polszczyzną. Tak właśnie należałoby pisać podręczniki”.

paradoks.net.pl

fragment recenzji

„Jeśli myślicie, że byli rzewnymi bohaterami szkolnych czytanek, to mylicie się jak Napoleon pod Moskwą. Oto same charakterne typy, awanturnicy, zabijacy, podróżnicy, a przy tym szczerzy patrioci. Z całego serca polecam książkę Piotra Marczaka, mego kolegi ze studiów, o niezwykłych przygodach polskich bohaterów z XIX i XX wieku”.

Jacek Komuda

POSTACIE HISTORYCZNE • SŁAWNI POLACY • PATRIOTYZM • WALKA O WOLNOŚĆ • ZAPOMNIANI BOHATEROWIE

Czarownica

Noc na Łysej Górze, księga I

Krzysztof Rudowski

Seria wydawnicza: OdeSFeros

ISBN: 978-83-67504-66-9

Format: 125 x 200 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 380

Literatura piękna, Fantastyka

Niby-bajka dla dorosłych, wyrosła ze swojskiego, słowiańskiego folkloru ludowego. Pełno tu czarownic, czartów, tajemniczych zakonów, męskich fantazji, wyuzdania i rozpasania oraz orgiastycznych sabatów, przetaczających się po zboczach Łysej Góry w wigilię Nocy Świętojańskiej. Jednocześnie „Czarownica” Rudowskiego, znanego, wrocławskiego literata i redaktora, mocno ukorzeniona jest w klasykach literatury, jej toposach i mitach.

„Rudowski w swojej „Czarownicy” świadomie łamie schematy cechujące współczesną fantastykę literacką, prowadząc nas do własnego bajkowego świata, w którym Eulalia, ukochana bohatera, jawi się siostrą Małgorzaty z niezapomnianego dzieła Bułhakowa, klasztor zagubiony w głuszy wydaje się podobny do tego z „Imienia róży” Umberto Eco, zaś wiedźma Celinella więżąca narratora w celu erotycznego wykorzystania to potomkini czarodziejki Kirke, dybiącej na przystojnego Odysa. Tego rodzaju rozpoznania dodają smaku lekturze, choć najważniejsza jest przyjemność podążania tropem bohatera, który na przemian przeżywa niezwykłe przygody i namiętne chwile w ramionach olśniewających okazów fauny fantastycznej”.

Jacek Inglot

WIEDŹMY I CZAROWNICE • CZARTY I BIESY • SABAT NA ŁYSEJ GÓRZE • ONIRYCZNA WYPRAWA W ŚWIAT EANTAZJI I OBSESJI

Czarnuszka

Ewa Piasecka

ISBN: 978-83-67504-70-6

Format: 125 x 195 mm

Okładka: miękka

Ilość stron: 214

Fantasy

Zbiór opowieści o czarodziejce, Kobiecie-Która-Wie i która wiedzą dzieli się z tymi, którzy ją odnajdują na swej drodze. To opowiadania, które mają moc zmiany tego, kto je czyta. Główny przekaz książki dotyczy wiary tak mocnej, że zmienia ona rzeczywistość, zarówno bohaterki, jak i czytelników.

Jest to również opowieść o wewnętrznej podróży w najciemniejsze miejsca duszy; o tym, że za największym lękiem kryją się najwspanialsze skarby: spokój wewnętrzny, życie w zgodzie ze sobą, radość i szczęście; o tęsknocie za ukochanym; utracie i odzyskaniu nadziei; odwadze i wytrwałości w spełnianiu marzeń.

Autorka, nauczycielka uważności, przewodniczka duchowa. Poprzez indywidualną medytację prowadzi do wewnętrznego świata i pomaga uwolnić się od tego, co przeszkadza w życiu. Wspiera w zmianie przekonań i schematów.

SILNA POSTAĆ KOBIECA • CZAROWNICA • ROZWÓJ OSOBISTY • KWANTOWA RZECZYWISTOŚĆ • TRANSFORMACJA

Fundacja Kultura-Integracja-Społeczeństwo

Wydawnictwo „OdeSFa”

49-304 Brzeg, ul. Majora Sucharskiego 1/6

+48 696 364 343

https://odesfa.pl/

Wydawnictwo nawiąże współpracę z dynamicznymi osobami zajmującymi się sprzedażą asortymentu

• na targach książki,

• konwentach fantastyki itp.

Oferujemy BARDZO wysokie rabaty od cen katalogowych materiały promocyjne, dostęp do premier i promocji

sklep@odesfa.pl

Poszukujemy regionalnych przedstawicieli-dystrybutorów, celem dotarcia do bibliotek i księgarń

Wkład finansowy - niekonieczny!

Zamek Piastów Śląskich w Brzegu

zamek.brzeg.pl

brzeg-powiat.pl

Powiat z „Duszą”!

Table of Contents

- Strona tytułowa

- Strona redakcyjna

- Spis treści

- Emma Popik – dama-wizjonerka i królowa-szamanka. Słowo od Wydawcy

- Od Redakcji

- OPOWIADANIA

- Szaman

- Depozyt

- Emetyk

- Most

- Igłą w serce

- Marker

- Arbajt

- Palimpsest

- Gwiazdeczka

- PUBLICYSTYKA

- Kontrowersje

- Dzień, którego nie było

- Czy można sklonować Hitlera?

- WYWIADY

- I Bóg stworzył małpę

- A więc, skąd się wzięliśmy?

- WIERSZE (z tomu „Wrzące powietrze”)

- Wejście w kraj

- Miasto mityczne

- Litania do maszyn

- Wersety na koniec świata

- Powtórne zlodowacenie

- Wielka powódź

- Forma – zrozumenie treści

- POSŁOWIE

- Jacek Inglot Radykalna humanistka

- BONUSY

- Emma Popik Jesteście naszymi zasobami

- Emma Popik Genetyka bogów. Dzieje umysłu zaprogramowanego przez kosmicznych kreatorów

- No to cześć!

- Detektory UFO

- Strach

- Oficjalne kłamstwa

- Zupełnie jak ludzie

- Potwory i hybrydy

- Wybrańcy bogów

- Ukryte zamiary

- Biohazard

- Emma Popik Cyklop (fragment powieści)

- FORMY Z CHAOSU. DODATEK PUBLICYSTYCZNO-KRYTYCZNY

- Maciej Parowski Dziewczyna w spodniach!

- Luiza „Eviva” Dobrzyńska Płeć fantastyki

- Luiza „Eviva” Dobrzyńska Dystopie stają się ciałem – dekonstrukcja ikony wojującego feminizmu

- Artur Nowakowski Shelley pominięta

- Boginie i harpie. Krótka rozmowa pomiędzy Emmą, Andrzejem i Jackiem

- RECENZJE I REKOMENDACJE ODESFY

- Jacek „Franco” Horęzga Wróżenie z wnętrzności

- Marcin Halski Wieczna Wojna

- Sebastian Uznański Ciemna Anima

- Jacek „Franco” Horęzga Noc, podczas której przestałem (?) kochać Księżniczkę (9–10 lutego 2017)

- Luiza „Eviva” Dobrzyńska Oskarżam Wokulskiego

- Bolesław Prus Emancypantki (zarys fabuły)

- Damian Podoba Dusza

- Karol Król „Polacy i Kosmos… Czy coś może pójść nie tak?”. „POL TREK: W imieniu Rzeczypospolitej” lepszy niż Wędrowycz

- GALERIE ODESFY

- Moje spotkania z Pierwszą Damą Polskiej Fantastyki

- Katarzyna Szewioła-Nagel

- Chris de Burgh, fragmenty tekstów ballad

- Serce kobiety

- Głowa i serce

- Love Of The Heart Divine

- NASZE KSIĄŻKI, NASI AUTORZY I MY

- „Ciemność” (fragment powieści)

- Stanisław Karolewski

- „Córka Azrai” (fragment powieści)

- Oksana Usenko

- „Antipolis” (fragment powieści)

- „Sierpy Kronosa” (fragment powieści)

- Tomasz Fijałkowski

- Emma Popik

- Odmienne Stany Fantastyki „OdeSFa”

- Inne planety

- HYNH+

- RAKIETOWE ORŁY

- Rakietowe Orły – Nagroda

- Firmowy sklep wydawnictwa OdeSFa

- Księgarzu – Księgarko – Księgarnio

- Nasze książki

- Dodatek

- Okładka tył

Table of Contents

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Spis treści

Emma Popik – dama-wizjonerka i królowa-szamanka. Słowo od Wydawcy

Od Redakcji

OPOWIADANIA

Szaman

Depozyt

Emetyk

Most

Igłą w serce

Marker

Arbajt

Palimpsest

Gwiazdeczka

PUBLICYSTYKA

Kontrowersje

Dzień, którego nie było

Czy można sklonować Hitlera?

WYWIADY

I Bóg stworzył małpę

A więc, skąd się wzięliśmy?

WIERSZE (z tomu „Wrzące powietrze”)

Wejście w kraj

Miasto mityczne

Litania do maszyn

Wersety na koniec świata

Powtórne zlodowacenie

Wielka powódź

Forma – zrozumenie treści

POSŁOWIE

Jacek Inglot Radykalna humanistka

BONUSY

Emma Popik Jesteście naszymi zasobami

Emma Popik Genetyka bogów. Dzieje umysłu zaprogramowanego przez kosmicznych kreatorów

No to cześć!

Detektory UFO

Strach

Oficjalne kłamstwa

Zupełnie jak ludzie

Potwory i hybrydy

Wybrańcy bogów

Ukryte zamiary

Biohazard

Emma Popik Cyklop (fragment powieści)

FORMY Z CHAOSU. DODATEK PUBLICYSTYCZNO-KRYTYCZNY

Maciej Parowski Dziewczyna w spodniach!

Luiza „Eviva” Dobrzyńska Płeć fantastyki

Luiza „Eviva” Dobrzyńska Dystopie stają się ciałem – dekonstrukcja ikony wojującego feminizmu

Artur Nowakowski Shelley pominięta

Boginie i harpie. Krótka rozmowa pomiędzy Emmą, Andrzejem i Jackiem

RECENZJE I REKOMENDACJE ODESFY

Jacek „Franco” Horęzga Wróżenie z wnętrzności

Marcin Halski Wieczna Wojna

Sebastian Uznański Ciemna Anima

Jacek „Franco” Horęzga Noc, podczas której przestałem (?) kochać Księżniczkę (9–10 lutego 2017)

Luiza „Eviva” Dobrzyńska Oskarżam Wokulskiego

Bolesław Prus Emancypantki (zarys fabuły)

Damian Podoba Dusza

Karol Król „Polacy i Kosmos… Czy coś może pójść nie tak?”. „POL TREK: W imieniu Rzeczypospolitej” lepszy niż Wędrowycz

GALERIE ODESFY

Moje spotkania z Pierwszą Damą Polskiej Fantastyki

Katarzyna Szewioła-Nagel

Chris de Burgh, fragmenty tekstów ballad

Serce kobiety

Głowa i serce

Love Of The Heart Divine

NASZE KSIĄŻKI, NASI AUTORZY I MY

„Ciemność” (fragment powieści)

Stanisław Karolewski

„Córka Azrai” (fragment powieści)

Oksana Usenko

„Antipolis” (fragment powieści)

„Sierpy Kronosa” (fragment powieści)

Tomasz Fijałkowski

Emma Popik

Odmienne Stany Fantastyki „OdeSFa”

Inne planety

HYNH+

RAKIETOWE ORŁY

Rakietowe Orły – Nagroda

Firmowy sklep wydawnictwa OdeSFa

Księgarzu – Księgarko – Księgarnio

Nasze książki

Dodatek

Okładka tył