Agnieszka Sudomir

Szablon

Mojej córce, Marii

اSpis treści

- 1

- 2

I czymże jest wierność,

Miłość i cnota, jeżeli ich mocy

Osamotnionej nikt nie wypróbuje?

John Milton „Raj utracony”

Cóż… pokonaliśmy setki groźnych chorób, które niegdyś krzywdziły ludzkość. Nie znaleźliśmy jednak sposobu na ten szczególny rodzaj melancholii, że tak użyję nieco archaicznego określenia, nękający ludzi zaraz po Przybyciu.

dr Zukin

Już mówiłam: jako jeden z nielicznych jesteś całkiem zdrowy.

Marion Forcier

Jesteś błędem Celestis. Pięknym błędem.

June Thorndike

1

– Amy… – mruknął półprzytomny.

Cholerne wiadomości. Miała wyłączyć komórkę. Kolejny raz spróbował wydobyć się z otchłani męczącego, niezdrowego snu. Z marnym skutkiem. Powieki ciążyły, a głowa odmawiała współpracy. Od tygodni nie udało mu się wypocząć. Amy chce być w kontakcie z pacjentami? W porządku, ale czy – u diabła – nie może zrobić sobie przerwy?

– Amy, kotku… – jęknął błagalnie z nadzieją, że żona uwolni go od irytującego pikania.

Nigdy nie schodziła z linii frontu, nigdy nie odpoczywała. Dopiero kiedy urodziła się Ella, Amy zrobiła wyjątek dla niedziel. Dziś telefon powinien być wyciszony. Woli zaryzykować awanturę – pomyślał ze złością. Nigdy by się nie przyznał, ale kochał ją za ten upór. Za to też. Teraz jednak chciał się wyspać, a wokół rozlegały się denerwujące, krótkie sygnały. Przez chwilę usiłował je ignorować, w końcu dał za wygraną. Z trudem uniósł powieki i boleśnie zaatakowany jaskrawym blaskiem natychmiast je zamknął. Zmęczony wzrok nie podołał fali światła. Pikanie nie ustawało. Właśnie miał nakryć głowę poduszką, kiedy dotarło do niego, że coś jest nie tak – napływające bez ustanku wiadomości, ostra biel zamiast zwykle panującego w ich sypialni przyjaznego półmroku. Poczuł silne pulsowanie w skroniach, znak, że kapryśne ciśnienie przekroczyło granice normy. Wziął głęboki oddech i gwałtownie otworzył oczy.

Chciał usiąść, lecz mięśnie nie odpowiedziały na polecenie mózgu. Co jest, do cholery?! Nieprzytomnym wzrokiem omiótł fragment pomieszczenia, jedyny, który udało mu się dostrzec. Biel sufitu, biel ścian, sączące się nie wiadomo skąd zimne światło… Nie miał pojęcia, co to za miejsce. Wciąż słyszał esemesy. Nie, to nie esemesy – uświadomił sobie. Skądś znał ten dźwięk. Ponownie spróbował wstać i znów ciało odmówiło współpracy. Z całych sił starał się zebrać myśli. Wsłuchał się w organizm: nie czuł bólu, w ogóle nic nie czuł. Strach zaczynał brać górę nad rozsądkiem. Nagle pojawiła się ulga – przecież to sen! Tylko zły sen. Wytężył całą wolę, by się obudzić. Przed oczami Adriana wciąż malowała się biel obcego mu pomieszczenia, a w tle słychać było wyraźny, choć coraz mniej regularny sygnał. Pik, pik, pik, pik. Już wiedział, skąd go zna. Słusznie kojarzył dźwięk z Amy, ale to nie był jej telefon. Jedno piknięcie – jedno uderzenie serca. Odgłosy szpitala. Sygnał niebezpiecznie przyśpieszył, myśli zaczęły się plątać. Tylko spokojnie… – nakazał sobie.

Bezskutecznie.

***

– Dzień dobry, panie Lawson. Jak się pan czuje? – Gdzieś z lewej strony dobiegł go ciepły, damski głos.

Nie odpowiedział. Nie był nawet pewny, czy jest w stanie mówić. Kobieta kontynuowała monotonnym, terapeutycznym tonem. Najwyraźniej nie pierwszy raz wypowiadała podobne słowa:

– Widzę, że powoli się pan budzi. Wszystko jest pod kontrolą. Jeszcze przez jakiś czas będzie pan odczuwał lekki dyskomfort. To minie.

– Dyskomfort? – wyszeptał nie bez trudu, choć całkiem wyraźnie.

– Tak, ale wkrótce nauczy się pan od nowa funkcjonować.

– Od nowa funkcjonować? – bezwiednie powtarzał słowa kobiety, której postaci nadal nie mógł dostrzec.

– To nie takie trudne. Czasem sprawia trochę kłopotów. Przejściowych – dodała szybko. – U pana powinno obyć się bez większych komplikacji. Odczyty wskazują, że wszystko jest w porządku.

– Nie mogę się ruszać… Nie czuję swojego ciała… – Najchętniej by wrzeszczał, ale brakowało mu siły.

– Panie Lawson… – Nachyliła się nad nim. Wyglądała na jakieś dwadzieścia parę lat. Wzrok przykuwały jej czarne, bystre oczy i mleczna, idealnie gładka cera. Włosy zakrywał biały czepek. – To minie. Proszę teraz odpoczywać.

– Co mi jest? Miałem jakąś operację? – Bał się, że dziewczyna wyjdzie, zanim zdoła od niej wyciągnąć informacje.

– Coś w tym rodzaju. – Nie zamierzała więcej wyjaśniać.

– Coś w tym rodzaju? To jakiś żart? – Pikanie znów ryzykownie zwiększyło tempo. – Gdzie moja żona? Jest tutaj? A Ella? – Uczucie suchości w gardle zniknęło, mógł mówić nieco głośniej.

– Panie Lawson… proszę się uspokoić. Nerwy nie są wskazane. Z pana rodziną wszystko w porządku.

– Są tutaj? – powtórzył pytanie.

– Nie. – Znów się nad nim pochyliła. Zauważył, że jest ubrana w biały, dopasowany uniform, który nie przypominał medycznego fartucha.

– Chcę natychmiast rozmawiać z lekarzem. – Miał nadzieję, że jego głos, choć wciąż słaby, zabrzmiał wystarczająco stanowczo.

– Właśnie pan rozmawia. – W ciemnych oczach zamigotał blask rozbawienia. – Proszę się nie ruszać. Oderwie pan sobie czujniki i wszystko trzeba będzie zaczynać od początku. June Thorndike, pana lekarz prowadzący – przedstawiła się.

Jeśli ta dziewczyna nie przestanie się wygłupiać, jego mózg lada chwila eksploduje ze złości!

– Z całym szacunkiem, nie mam ochoty na żarty – warknął.

– Jestem jednym z najstarszych stopniem oraz stażem pracowników kliniki. Proszę się nie martwić o moje kwalifikacje. – Poprawiła delikatną, srebrną nitkę, przyczepioną do jego ramienia, a biegnącą gdzieś poza zasięg wzroku. – Podałam panu środek nasenny. Pomoże zregenerować siły. Nie ma powodu do obaw, choć może się pan czuć wyczerpany. Za kilka godzin…

Próbował zaprotestować, jednak głos uwiązł mu w gardle. Słowa lekarki rozpłynęły się w sennej mgle. Poczuł lekkie kołysanie. Zamknął oczy i poddał się błogiemu uczuciu. Co za dziwaczny sen… – pomyślał jeszcze, zanim całkowicie pochłonęła go miękka ciemność.

***

Eeny, meeny, miny, moe. Dziecięcy szczebiot dobiegał z ogrodu za domem. Uwielbiał niedziele – spokojny punkt w kołowrotku codziennych zajęć. Od sześciu lat, od urodzenia Elli, niedziele traktowali jak świętość. Tego dnia ograniczali pracę do paru rozmów i wiadomości. Trzeba dbać o reguły. Pacjenci, klienci, szefowie pożarliby każdą sekundę życia – jeśli im na to pozwolić. Ustalili z Amy, że nie pozwolą. Nie chcieli, by ich córka stała się jednym z tych samotnych, smutnych dzieci z bogatej dzielnicy, dla których rodziną jest niania. Szanowali więc niedziele, choć trochę trwało, zanim żona nauczyła się wyłączać telefon. Mimo skłonności do kompromisów, w tej sprawie nie odpuścił i przeforsował żelazne zasady. Zbyt wiele było wokół rozwodów, martwych związków, chłodu, nienawiści – nie miał najmniejszego zamiaru tego wszystkiego sprowadzać do swojego życia.

Dobrze wiedział, co się dzieje za oknem. Amy z Ellą zawsze wstawały wcześniej. Zaczynały dzień od śniadania, oglądały ulubioną bajkę małej, a potem wychodziły do ogrodu albo bawiły się w salonie, czekając, aż zbudzi go ich śmiech. Właśnie ten śmiech sprawiał, że wstawał szczęśliwy.

Jeszcze chwileczkę – zdecydował i leniwie przewrócił się na drugi bok.

***

Znów te wiadomości? Regularny sygnał nie pozwalał mu zasnąć. Przecież dziś niedziela. Poczuł irytację, a zaraz potem rozczarowanie. Oczywiście, jest poniedziałek. Po omacku zaczął szukać komórki, by przestawić budzik na funkcję drzemki. Zawsze tak robił i zawsze wstawał o te dziesięć minut za późno. Ręka trafiła w pustkę. Gdzie ten cholerny telefon? Nie miał siły podnieść powiek. Czas na urlop – pomyślał i aż się rozmarzył. Może wybraliby się na jakąś odludną plażę? Tam, gdzie pojechali w podróż poślubną? Jak się nazywał ten pensjonat? Nie mógł sobie przypomnieć. Za daleko… – uświadomił sobie. Był w środku rozgrzebanego filmu, megaprodukcji o dziewczynie ratującej foki, z tą denerwująco chichoczącą gwiazdką z dużymi piersiami i końskimi zębami. Paul nie wypuści go z fabryki na dłużej, więc dzika plaża odpada. Jednak potrzebował odpoczynku, oboje potrzebowali. Niech to będzie chociaż weekend, dobre i tyle. Wieczorem coś zaplanują – postanowił i z pełnym rezygnacji westchnieniem otworzył oczy.

Rozejrzał się zdezorientowany: jasne ściany, monitory, młodziutka lekarka… Powoli zaczęło do niego docierać. Spróbował poruszyć ręką, a potem nogą. Poczuł ulgę – nie był bezwładny. Ostrożnie odwrócił głowę. Tym razem w sali panował półmrok. Bladozielone ekrany odbijały się w gładkich frontach szafek. Ktoś nad jego głową machnął dłonią i jeden z monitorów zmienił się w chmurę połyskujących kropelek. Po chwili znów ujrzał czyjąś rękę. Mgła na nowo utworzyła obraz, którego szczegółów nie potrafił dostrzec. Z sufitu zwisała plątanina kolorowych rurek i srebrnych kabli. Już miał się podnieść, kiedy zauważył, że niektóre są z nim połączone.

– Jeszcze powinien spać. Jakieś dwie, trzy godziny. Potem możemy zaczynać. – Dobiegł go znajomy terapeutyczny ton.

Powieki mu ciążyły. Znów odpływał w aksamitną ciemność. Wytężył umysł, by powstrzymać sen i usłyszeć dalszy ciąg rozmowy.

– Doktor Shaw sugerował, żeby kilka dni poczekać – odpowiedział inny damski głos.

– Ci psychiatrzy… – prychnęła młodziutka lekarka. – Dmuchają na zimne. Nie ma najmniejszych medycznych przeciwwskazań.

– Taka ich rola… – westchnęła druga z kobiet.

– Jasne. Procedury… zasady… wymagania… A my już mamy kolejny transport. Gdybyśmy każdego trzymali tygodniami, nie wystarczyłoby łóżek. Zresztą, to ja odpowiadam za pacjenta i ja decyduję. – Terapeutyczny ton niespodziewanie nabrał władczego brzmienia.

– Oczywiście, pani doktor. Zatem wybudzamy pacjenta i uruchamiamy Procedurę Zero. Jest tylko mały problem...

Reszta rozmowy rozpłynęła się w oddali, aż wreszcie została całkiem zastąpiona odgłosami z przydomowego ogrodu. Niedziela… – pomyślał z radością i zapadł w głęboki sen.

***

Ciężko dysząc, biegł między drzewami. Raz po raz potykał się o wystające z ziemi korzenie. Serce waliło mu jak młot. Ella kurczowo obejmowała jego szyję. Mocniej przycisnął do piersi drobne ciało córki. Nie zabiorą cię, nie pozwolę im na to – powtarzał w myślach niczym mantrę. Obejrzał się przez lewe ramię, ani na chwilę nie zwalniając kroku. Wielki facet w pomarańczowym uniformie zbliżał się niebezpiecznie szybko. Nie uciekną bydlakowi. Są bez szans! Z trudem pokonywał kolejne metry. Miał wrażenie, że każdy następny krok będzie ostatnim. Znów spojrzał za siebie. Teraz już dokładnie widział białka, połyskujące w ciemnej, spoconej twarzy. Skrył się za grubym pniem i próbował odzyskać oddech. Pogłaskał córkę po złotych włosach. Oczy miała mocno zaciśnięte, a policzki mokre od łez. To koniec. Zawiódł Ellę. Zawiódł swoje jedyne dziecko. Rozejrzał się bezradnie. Nie powinien był jej nigdy sprowadzać do kliniki. Ani Amy.

Nagle, pośród gęstego lasu, dostrzegł drewnianą szopę. Ostatkiem sił puścił się pędem w tamtym kierunku. Brakowało mu tchu, ręce mdlały, nogi odmawiały posłuszeństwa. Pot spływał po czole i zalewał oczy. Krew pulsowała w skroniach. Był tak blisko. Nie może się teraz zatrzymać. Zabiją go. Nie… nie zabiją… – przypomniał sobie. Zaprowadzą do białej sali i naszpikują lekami. Zabiorą Ellę. Na zawsze. Tak jak zabrali jej matkę. Spróbował wezwać pomoc, ale nie mógł wydobyć z siebie głosu.

Gdzie jesteś… Amy?

***

Obudził go łomot serca. W nocnych majakach często tak bywało: chciał biec – nogi miał z ołowiu, chciał krzyczeć – nie potrafił.

Kilka chwil zajęło, zanim doszedł do siebie. Nie przeżyłby, gdyby naprawdę coś się stało jego Elli. Po prostu by tego nie przeżył. Ze zdumieniem zauważył, że jak na noc pełną koszmarów jest całkiem wypoczęty. Potarł oczy i uniósł powieki. Przez moment nie mógł zrozumieć tego, co widzi. Przy łóżku stali mężczyzna oraz kobieta. Przyglądali mu się z góry, kręcili głowami, jak gdyby zamierzali przekroczyć wyjątkowo ruchliwą ulicę. Słyszał ich podniesione głosy. Procedura Zero… Przejście… na twoją odpowiedzialność… jest bezpiecznie… mamy gwarancję… Celestis… zalecenia… nowy transport… – do skołowanego umysłu docierały pojedyncze słowa. Nie potrafił połączyć ich w całość. Miał wypadek? Jest chory? Ci ludzie… na pewno zaraz wszystko wyjaśnią.

– Witamy z powrotem. – Poznał ją, choć tym razem nie nosiła czepka. Długie, splecione w ciasny warkocz włosy ciemną linią odcinały się od białego uniformu.

– Pani doktor… – zaczął drżącym z emocji głosem. – Ja… nie wiem, co się dzieje… Chyba niczego nie pamiętam… – Miał wrażenie, że zaraz się rozpłacze: z wyczerpania, z lęku, z bezradności.

– June, proszę mi mówić June. – Lekko przysiadła na brzegu łóżka. – Nie dzieje się nic złego. Wręcz przeciwnie.

– Amy i Ella? Gdzie one są? Są tutaj?

– Już mówiłam, nic im nie dolega. Nie ma powodu do zmartwień.

– Moja żona jest lekarzem. Sprowadźcie ją tu. Wie, gdzie mnie szukać? Przyjedzie?

June lekko skinęła głową. Nie był pewien, czy to potwierdzenie, ale uznał, że tak. Znał Amy, na pewno już była w drodze do szpitala. Tylko żeby nie przywoziła tu Elli – pomyślał z paniką, a w jego głowie pojawiły się obrazy z koszmarnego snu. Ogarnęło go złe przeczucie. Jezu… o czym ja w ogóle… – przywołał się do porządku. Zaczynał łapać paranoję.

– Co mi jest? – zapytał, zdecydowany uzyskać odpowiedź.

– Wszystko pod kontrolą. Musimy jeszcze tylko wykonać kilka testów. – Lekarka drobną dłonią wygładziła niewidoczne fałdki na kocu. – Nie, nic strasznego – uspokoiła go. – Zwykłe testy psychologiczne. Na pewno kiedyś takie przechodziłeś. Takie albo podobne – dodała po chwili.

– Kiedy po studiach przyjmowali mnie do firmy. Chyba ze sto stron do wypełnienia. Były jakieś… czy ja wiem… dziecinne? Wie pani… wiesz, June… – poprawił się – można było je robić jak wyliczankę. Eeny, meeny, miny, moe. A i tak by się zgadzało. Ale ja robiłem jak należy, nie kombinowałem – wytłumaczył się, choć sam nie wiedział po co.

– O właśnie – potwierdziła. – Psychiatrzy je lubią, a my tolerujemy. – Mrugnęła do niego.

– Coś nie w porządku z moją głową? Stąd testy? – Zaniepokoił się. – Dlatego mnie izolujecie od rodziny? Oddział zamknięty i te sprawy? Nie musisz niczego przede mną ukrywać. Chcę tylko wiedzieć, co mi jest. Więc… June?

Nie odpowiedziała. Podniosła się z łóżka i wskazała na swojego towarzysza:

– Doktor Shaw – przedstawiła wysokiego mężczyznę, również ubranego w biały uniform. – Psychiatra. Zada ci kilka pytań. A potem tu wrócę i rozpoczniemy przygotowania do Procedury Zero. Jesteś pod dobrą opieką. – Uśmiechnęła się ciepło.

– Procedury? – Nie zrozumiał.

Znów posłała mu terapeutyczny uśmiech, po czym otworzyła drzwi, za którymi ukazał się fragment kolejnej białej ściany.

Nie znał June, jak i pozostałych, ale jej miły głos działał kojąco.

– Co z moją żoną? Jedzie tu? – zapytał ponownie, tym razem wymuskanego lekarza.

Na planie coś takiego by nie przeszło – pomyślał, przyglądając się nienagannej fryzurze doktora. Opalona cera, śnieżnobiały uśmiech, błękitne oczy, podkreślone niemal platynowymi, lśniącymi falami włosów? Serio? Istny Ken od Barbie. Co było dobre w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku, to nie teraz. Facet wyglądał jak żywcem wyciągnięty z archaicznej reklamy pasty do zębów.

– To nie takie proste… Żona nie może panu w tej chwili towarzyszyć – odparł Shaw, z namysłem pocierając idealnie kwadratowy podbródek.

Gdzie ona, do cholery, jest?! Adriana ogarnęła złość, pomieszana z rozżaleniem. Zaraz jednak sobie uświadomił, że to bez sensu. Znał Amy. Nie opuściłaby go w takiej sytuacji. Pewnie załatwia jakieś formalności. Za chwilę tu dotrze i nad wszystkim zapanuje – ta myśl go uspokoiła.

Dopiero teraz zwrócił uwagę na resztę personelu. Po pokoju kręcili się jeszcze dwaj mężczyźni i kobieta. W skupieniu przeglądali dane z monitorów, od czasu do czasu przerzucając wprawnym ruchem dłoni kolejne strony. Wszyscy nosili podobne białe uniformy, które bardziej przypominały pianki do surfingu niż lekarskie fartuchy. Wszyscy też byli bardzo młodzi. Zbyt młodzi. Jeśli June jest tu najstarsza stażem, muszą chyba zatrudniać absolwentów przedszkola. I to z castingu na modeli. Raz jeszcze przyjrzał się pięknym, zdrowym cerom oraz idealnym rysom pracowników kliniki. Co to ma być?! Ośrodek treningowy dla studentów? O nie! Jeśli jest poważnie chory, nigdy nie pozwoli, żeby zajmowały się nim te żółtodzioby. Wiadomo, gdzieś muszą się uczyć… ale niech leczą go pod nadzorem kogoś bardziej doświadczonego. W końcu, u licha, tu chodzi o jego zdrowie!

– Chcę natychmiast wiedzieć, co się stało! Co przede mną ukrywacie?! Gdzie jest moja rodzina?! – Miał dosyć zabawy w kotka i myszkę. Nie podobał mu się ten szczeniak, udający wielkiego fachowca.

Shaw chrząknął, po czym spojrzał wymownie na pozostałych, którzy na jego znak posłusznie opuścili salę.

– Pana żona z córką nie uczestniczyły w wypadku – odpowiedział.

A więc jednak… wypadek. Przez sekundę zobaczył nadjeżdżającą z przeciwka ciężarówkę.

– Chcę zadzwonić. Proszę mi podać telefon!

– Niestety, nie w tej chwili. Przede wszystkim trzeba zadbać o pana zdrowie. Zacznijmy od kilku prostych pytań. Jak się pan nazywa, ile ma lat, gdzie pracuje?

Zacisnął mocniej szczęki. Nie miał wielkiego wyboru, był zbyt słaby – mimo złości musiał przystać na warunki młodego doktora. Już mój prawnik z tobą potańcuje! Niech no tylko stąd wyjdę! – pogroził Shawowi w myślach.

– Więc? – ponaglił go psychiatra.

– Przecież wiecie – odparł rozdrażniony.

– Tak, ale muszę sprawdzić, czy również pan to wie – cierpliwie wyjaśnił lekarz.

– Nazywam się Adrian Lawson, mam czterdzieści lat, mieszkam w L.A., skończyłem UCLA, pracuję w wytwórni filmowej… w Torico Productions. Mam żonę Amy i sześcioletnią córkę Ellę. Coś jeszcze? – wypalił jednym tchem, wciąż oburzony zachowaniem personelu. Jakim prawem traktują go jak więźnia?!

– UCLA to dobra uczelnia, prawda?

– Będziemy teraz omawiać poziom uczelni? Serio? – Nie mógł uwierzyć własnym uszom.

– Panie Lawson, to ja zadaję pytania. Pan na nie odpowiada.

– Żarty sobie, studenciaku, ze mnie robisz?! Przyślijcie tu jakiegoś prawdziwego lekarza! Nie będę rozmawiał z niedouczonym gówniarzem! – Adrian aż poczerwieniał na twarzy.

Psychiatra odsunął się od łóżka i wyrecytował bezbarwnym głosem:

– Odmowa współpracy. Pacjent pobudzony. Agresja na poziomie sześć i osiem stopnia w skali Goldinga. Zalecenia: dodatkowa dawka leków nasennych. Do doktor Thorndike: pacjent do dalszej konsultacji.

– Zaraz! Chwileczkę! Nie zgadzam się na żadne leki! I natychmiast przynieś mi tu komórkę! Chcę zadzwonić do żony. Ona jest lekarzem! – Gdyby nie osłabienie, najchętniej dałby temu nadętemu gnojkowi w zęby. Nie miał jednak siły nawet ruszyć ręką. Spojrzał na rurki transportujące jakąś niebieskawą substancję wprost do jego żył. – Co to jest? Co mi podajecie? Chcę natychmiast stąd wyjść! Na własne żądanie!

– Lawson… – Oczy psychiatry zrobiły się zimne i nieruchome. – Nie przewidujemy tutaj takiej procedury. Nie służy dobru pacjenta. A zdrowie pacjenta jest dla nas priorytetem.

– To jakiś absurd… – Znów poczuł się kompletnie bezradny i skołowany.

Doktor zmarszczył brwi – wpatrywał się ze skupieniem w monitor, ignorując ostatnią uwagę.

– Macie w domu zwierzęta? – zapytał niespodziewanie.

– Zwierzęta?

– Tak. Zwierzęta. Wie pan: kot, pies, papuga…

– Nie… – odpowiedział, nie rozumiejąc, do czego Shaw zmierza.

– Na pewno?

– Nie mogliśmy trzymać zwierząt. Ella jest alergiczką. Chociaż… zaraz… mieliśmy kiedyś legwana, ale uciekł. – Przypomniał sobie.

– Jak wyglądał?

– Co? – Znów nie zrozumiał.

– Legwan. Był duży?

– Nie, niezbyt… normalny. Zielony, cztery łapy, ogon. No… jak legwan.

Shaw ponownie potarł podbródek i bez słowa opuścił pokój. Adrian patrzył na zamknięte drzwi, a potem na unoszące się w powietrzu mgiełki ekranów. Może jest w wariatkowie?

Nagle poczuł ostry ból pod czaszką. W pomarańczowym blasku ujrzał spękaną samochodową szybę, a na niej krew. Dużo krwi.

***

– Fantastyczna scena… znakomita… – mruczał pod nosem. Lśniąca w zachodzącym słońcu gigantyczna cysterna zbliżała się do zakrętu. Kazał asystentowi jeszcze raz sprawdzić gotowość wszystkich dwunastu kamer. Peter, któremu dał ten film ze względu na starą przyjaźń, nie panował nad planem. Na szczęście first aid, Harley, którego niedawno wyszukał „w przepastnym brzuchu Lewiatana”, jak mawiało się u nich o studiu, zapowiadał się na prawdziwą gwiazdę. Chłopak wiedział, co robić! Trzeba będzie pomyśleć, jak go dobrze wykorzystać.

Na podglądzie z helikoptera widział czerwone maserati alfieri drugiej generacji. Z oszałamiającą prędkością wchodziło w ostatni zakręt. Spod kół wydobyły się kłęby dymu i kurzu. Pięknie… pięknie… o to właśnie chodziło! Mimo trudności z Peterem był zadowolony z efektu. Harley ogarnął temat na dwieście procent! Co za dzieciak!

Z szumu walky-talky wyławiał kolejne potwierdzenia. Ella będzie wniebowzięta! Uśmiechnął się do siebie. Uwielbiała katastrofy filmowe. Amy urwałaby mu głowę, gdyby wiedziała, jakie rzeczy ogląda razem z kilkuletnią córką. Ale od czego były małe tajemnice? Przełączył podgląd na kamerę za kołem cysterny. Żółta, przerywana linia na szorstkim asfalcie zmieniła się właśnie w podwójną ciągłą. Wybrał obraz z wnętrza ciężarówki. Łagodny łuk zakrętu coraz bardziej odsłaniał zachodzące słońce. Kadr zamazały pomarańczowe bliki. Przełączył się na maserati. Czerwonawe światło wypełniło lusterko. Tak! Tu będzie cięcie. Potem kamera na aktora. Przełączył. Blask wydobył z cienia twarz kierowcy. To niemożliwe! To jakaś pomyłka! – chciał krzyknąć, kiedy oślepił go ostry błysk. Wcisnął hamulec w podłogę. Masywny, srebrny kształt z rykiem wbił się w przednią szybę.

***

– Panie Lawson?

Wodził wokół nieprzytomnym wzrokiem. W uszach wciąż dźwięczał mu chrzęst gniecionej blachy, a na twarzy czuł uderzenie poduszki powietrznej i kłujące drobinki szkła.

– Przykro mi, że to trwa tak długo. Zwykle idzie szybciej, ale… jak to ująć… jest pan dość szczególnym przypadkiem. Proszę być dobrej myśli. – Monotonny głos Shawa był niewyraźny, jakby dobiegał zza szyby.

Szpital. Wypadek. Powoli składał fakty. Nagle serce ścisnął mu lęk. Coś tu jest nie tak… Coś nie tak…

Znów pochłonęła go ciemność.

***

– Ma koszmary. – Młody lekarz z zaciekawieniem patrzył, jak pacjent rzuca się na łóżku.

– Włącz podgląd – poleciła ostrym tonem. Była zła, że Shaw obserwuje Adriana jak rzadki egzemplarz Maszyny do Sprzątania. – I podaj mu coś na uspokojenie. Nie widzisz, że się męczy?

– June… moja droga… dawno włączyłem. Nie ma zaskoczenia. Zawsze śni im się koniec. Tak już jest. Spodziewałaś się czegoś innego? – Mrugnął do niej rozbawiony.

– Trzeba go jak najszybciej wykasować. – Zignorowała oczywistą zaczepkę.

– A ja bym jeszcze dzień, dwa zostawił – zaoponował psychiatra. – Większość transportu przechodzi gładko, w ciągu jednej doby. Nie kusi cię, żeby go trochę poobserwować?

– Nie mówisz chyba serio?

– Z punktu widzenia medycyny mogłoby to być bardzo przydatne.

– Ale nieludzkie! Naszą misją jest ograniczyć ból związany z Przybyciem do koniecznego minimum. Pierwsza medyczna zasada Thomasa Wolfa.

Shaw nie odpowiedział. Stanął tuż przy szybie i ponownie zaczął się przyglądać Adrianowi, który teraz leżał bez ruchu, jednak oddech miał płytki, nerwowy.

– Niech zmienią mu pościel. Jest mokra od potu – zauważył. – W sumie bez znaczenia… Ale kiepsko wygląda.

– Czy ty naprawdę nie masz serca? – W czarnych oczach lekarki błysnęła wściekłość.

– Dla nich? – Shaw wskazał skuloną, drżącą postać. – June… przecież to tylko materiał. Czy litujesz się nad niesprawnym procesorem? Póki ich nie wyczyścimy, są skażeni. Są niczym. N i c z y m.

Spojrzała na niego bez słowa. Czy przekonałaby go argumentem, że ten materiał, jak go nazywał, to także żywa istota, która czuje ból i lęk? Oczywiście, że nie. Shaw jako psychiatra uczestniczył w selekcji, musiał być twardy i prawomyślny. Za nic nie odstąpiłby od reguł, nie złamał instrukcji, nie podważył wiedzy zdobytej w Akademii Medycznej im. Thomasa Wolfa. Była na siebie zła. Po co w ogóle kolejny raz wdała się w dyskusję z tym twardogłowym produktem Korporacji?

Ze złością sięgnęła po fiolkę leku na uspokojenie, odmierzyła odpowiednią dawkę i wezwała Obsługę Pacjenta.

***

Obudził go szum morza. Otworzył oczy. Wciąż był w klinice. Pod sufitem obracała się niezbyt duża, czerwona, połyskująca kula. To ona wydawała mylący odgłos. Zniknęła otaczająca go aparatura. Pozostały jedynie, zawieszone w przestrzeni, bladozielone monitory. Ostrożnie podniósł się z posłania – nie dokuczał mu najmniejszy ból. Prawdę mówiąc, czuł się wyśmienicie, wypoczęty jak nie zdarzyło mu się od lat. Przy łóżku stał niewielki stolik, a na nim taca z różnej wielkości niebieskimi pojemnikami. Wziął do ręki jeden z nich, miał ochotę go otworzyć, ale się zawahał. Odłożył pudełko na miejsce.

– Śmiało, to dla ciebie. Smacznego. – Usłyszał płynący zewsząd, a jednocześnie znikąd głos June.

Poczuł się jak owad zamknięty w słoiku. Nie miał komórki, Amy wciąż nie było, a oni najwyraźniej go obserwowali. Nie był pewien, czy ta stuknięta banda smarkaczy nie zechce go otruć, jednak głód okazał się silniejszy. Ostrożnie otworzył pierwsze pudełko. W pomieszczeniu rozszedł się aromat pieczeni. Łapczywie zaczął pochłaniać cieniutkie plastry znakomitej, delikatnej wołowiny. Kolejne naczynie kryło fantastyczną zupę, której składu nie rozpoznał, ale smakowała tak dobrze, że mógłby ją jeść bez końca. Znalazł jeszcze słodkiego arbuza o nieprawdopodobnie intensywnym aromacie i doskonały kawior. W życiu nie jadł nic lepszego! Nieźle tu karmią – przeszło mu przez myśl. Na koniec chwycił do ręki wysoki, lekko spłaszczony pojemnik i wyciągnął z niego pięknie zdobioną butelkę koniaku. Henri IV Dudognon Heritage – przeczytał napis. Dobrze wiedział, ile kosztuje flaszka tego trunku. Raz w życiu miał okazję go spróbować, malutki kieliszek, łyk dosłownie, na który wydał majątek. Jednak okazja była naprawdę wyjątkowa! Tego dnia zabrał Amy do Santa Barbara na kolację w eleganckiej restauracji. Tam się oświadczył. Potem przez pół roku musiał zaciskać pasa, ale było warto! Przypomniał sobie zaskoczony wzrok Amy i jej cudowny uśmiech i… tę noc – z księżycem w pełni, szumem fal i zapachem róż, unoszącym się w ciepłym powietrzu. Zadbał o każdy szczegół. Choć jego żona twierdziła inaczej, był przekonany, że właśnie wtedy, na skąpanej w magicznym srebrnym blasku plaży, poczęli Ellę. Nawet jeśli tak nie było, lubił w ten sposób myśleć. Zatęsknił za swoimi dziewczynami.

Jeszcze raz spojrzał na ozdobną butelkę. Henri IV Dudognon Heritage wyglądał w tym miejscu kompletnie nierealnie. To musiała być naprawdę ekskluzywna klinika. Może umieścili go w jakimś pokoju dla VIP-ów? Pozwolił sobie na odrobinę próżności, zanim skarcił się w duchu. Zbyt dobrze znał naczelną zasadę działania show-biznesu: jesteś wartością, dopóki przynosisz dolary. Dziś klinika dla VIP-ów, jutro miejscówka pod mostem. Sam utrzymał się na powierzchni przez tyle lat z dwóch powodów: był naprawdę dobry oraz nigdy nie wyrolował szefa. Zwłaszcza uczciwość i lojalność były tak rzadkie w jego środowisku, że czasem ceniono je bardziej niż pieniądze.

Przeanalizował ostatnie wydarzenia. Już nie był taki pewny, co mu się śniło, a co było prawdą. Może faktycznie ma jakieś kłopoty z pamięcią?

Otworzył kolejne niebieskie pudełko. To, co ujrzał, podobnie jak wykwintny koniak, wydawało się absolutnie niemożliwe. Jakby nagle znalazł się w jednej z disnejowskich bajek. Nie zdziwiłby się, gdyby ze ściany wyskoczył dżin w turbanie. Deser za dwadzieścia pięć tysięcy dolarów w szpitalu? Absurd! A jednak na tacy spoczywał pojemnik, a w nim pucharek z dziełem sztuki kulinarnej, ozdobionym delikatnymi płatkami dwudziestoczterokaratowego złota. Obok, w specjalnej przegródce, leżała złota, wysadzana diamentami łyżeczka z charakterystycznym diabełkiem – dzieło Euphoria New York, jednego z najbardziej eleganckich domów jubilerskich. Zamrugał, nie miał halucynacji – słynny Frrrozen Haute Chocolate z nowojorskiej Serendipity 3 nadal tam był. Ostrożnie spróbował truflowej śmietany. Poczuł rozkosz na podniebieniu, jakiej chyba dotychczas jeszcze nigdy nie doświadczył. Co to za miejsce? Jak tego dokonali? Dręczyły go pytania, choć nie miał nic przeciwko, żeby jego terapia, skoro już była konieczna, przebiegała w podobnych warunkach. Musiał się znajdować w jednym z tych owianych tajemnicą miejsc, w których leczą się najbogatsi! Nie było innego wytłumaczenia.

– Niesamowite… – Pokręcił głową i włożył do ust malutką łyżeczkę.

Drzwi się rozsunęły, do pomieszczenia weszła June. Bez słowa zaczęła przeglądać dane na jednym z ekranów.

Jej widok przywrócił go do rzeczywistości. Czas wreszcie coś ustalić. Zdecydowanym ruchem odsunął tacę z frykasami. Klinika dla VIP-ów czy nie – nie mają prawa go tak, bez słowa wyjaśnienia, przetrzymywać.

– June… czy możesz mi powiedzieć, co się stało? – zaczął dość ostrożnie, w obawie, żeby nie wyszła. – Nie będę się złościł. Tylko mi wyjaśnij – uspokoił ją, widząc wahanie odmalowane na gładkiej, nieco dziecinnej twarzy.

– No dobrze – podjęła decyzję. – Chociaż za chwilę to i tak nie będzie miało żadnego znaczenia.

– Mam nadzieję, jednak wolałbym wiedzieć.

– Wracałeś z pracy i wpadłeś pod ciężarówkę. Ot, cała historia. – Wzruszyła ramionami.

– Jechałem sam?

– Sam.

– W jakim byłem stanie po wypadku?

– Kiepskim.

– Ale mnie połataliście?

– Można tak powiedzieć.

– Czy to znaczy, że mogę się spodziewać jakichś komplikacji w przyszłości?

– Żadnych.

– Przecież coś może jeszcze wyjść za miesiąc, a nawet za rok. Moja żona jest lekarką, trochę wiem na ten temat. Powikłania zdarzają się nawet po długim czasie. – Był zaniepokojony jej lekkim podejściem.

– Adrianie, jesteś całkowicie zdrowy – powtórzyła dobitnie.

– I możesz mi zagwarantować, że taki pozostanę do końca życia? Że nigdy nie odczuję żadnych dolegliwości z powodu odniesionych urazów?

– Ludzie lubią nadużywać słowa koniec… – Westchnęła i zaczęła zbierać się do wyjścia. – Tak, gwarantuję, że nigdy nic nie będzie ci dolegało.

– Skąd możesz wiedzieć?

– Jestem lekarzem. – Uśmiechnęła się i otworzyła drzwi.

– June! – zatrzymał ją.

Stanęła w progu i skierowała na niego, pozbawiony najmniejszych oznak zniecierpliwienia, wzrok.

– Gdzie jest moja komórka? Znaleziono ją?

– Niestety… zdaje się, że nie…

– Mógłbym dostać inną? Muszę zadzwonić.

– Przykro mi, to niemożliwe – odparła spokojnie, lecz stanowczo.

– June?

– Tak?

– Ja nie proszę. Mam prawo skontaktować się z bliskimi. Nie możecie mi tego zabraniać. – Nadał swojemu głosowi nieco twardsze brzmienie. Z niepokojem usłyszał w nim także nutkę histerii.

– Naturalnie. Przede wszystkim jednak mamy obowiązek robić wszystko, co będzie najlepsze dla twojego zdrowia. – Lekko przymknęła wciąż otwarte drzwi i spojrzała na niego badawczo. A może tylko tak mu się wydawało?

– To śmieszne. Czy możesz mi wyjaśnić, w jaki sposób skorzystanie z telefonu pogorszy mój stan? Nawet jeśli, przecież mówiłaś, że jestem zdrów jak ryba.

Ktoś tu robił z niego idiotę. Jasne, należała się im wdzięczność za ocalenie życia, za doskonałą opiekę, za wspaniałą robotę chirurga, ale nie był przecież, do cholery, niewolnikiem. Nie mogli, ot tak, łamać jego podstawowych praw!

– Może pogorszyć. I to bardzo.

Zauważył, że znów włączyła terapeutyczny ton.

– To absurd… – Nie dawał za wygraną. – O co chodzi? Komórka zakłóci pracę jakichś urządzeń? Fale zaszkodzą mojemu organizmowi? Po prostu powiedz, w czym rzecz, i będzie po sprawie. – Postanowił zażegnać wiszący w powietrzu konflikt. June, jak na razie, była jedyną osobą, od której mógł się czegokolwiek dowiedzieć. Nie chciał tego zmarnować.

– Jedno i drugie – odpowiedziała w końcu. – Wybacz, trochę się spieszę. Po prostu mi zaufaj, w porządku?

– Przydałaby się garść informacji, żebym mógł to sobie jakoś poukładać.

– Samo się poukłada. W swoim czasie.

– Jak długo tu jeszcze zostanę?

– Adrianie, rozumiem, że to dla ciebie trudne, ale musisz spokojnie czekać. Za dzień, dwa będzie po wszystkim.

– Możesz mi chociaż powiedzieć, od jak dawna tu jestem?

– To trzecia doba – odparła i zamknęła za sobą drzwi.

Trzecia doba?! Jakim cudem poskładali go po tak okropnym wypadku w ciągu trzech dni? Musiała się chyba pomylić. W panice odrzucił okrywający nogi miękki pled. Opadł bezwładnie na poduszki, a serce waliło mu jak szalone. Zamknął oczy – modlił się, żeby cokolwiek wreszcie zrozumieć. Opanował atak paniki i ponownie przyjrzał się swojemu ciału. Niewątpliwie należało do niego, ale miał wrażenie, jakby patrzył na własne nogi, ręce, brzuch… o dwadzieścia lat młodsze. Ostatni raz wyglądał tak chyba na studiach. Miotały nim skrajne emocje. Nie był przecież niezadowolony. Nikt by nie był! Jednak nie wierzył w cuda – a tak to właśnie wyglądało. Jego umysł znów zaczął się buntować. Chirurgia plastyczna? Szybko wykluczył tę możliwość. Po pierwsze: nikt nie wykonałby podobnych zabiegów bez jego zgody – to groziło kryminałem, a w najlepszym wypadku horrendalnym odszkodowaniem. Po drugie, znacznie ważniejsze: rany goją się długo. Nierealne, żeby na jego ciele nie pozostały żadne blizny.

Zaczął gorączkowo oglądać skórę centymetr po centymetrze. Ani śladu uszkodzeń. Nie było nawet brzydkiej szramy na prawej łydce – pamiątki z dzieciństwa. Wiedział, że akurat taki ślad można z łatwością usunąć za pomocą lasera. Ale czym przywrócili mu młody wygląd? I gdzie, u diabła, są rany po wypadku? Z trudem powstrzymał kolejną falę lęku. Przecież od razu widać, że nie znajduje się w zwyczajnym szpitalu. To raczej coś w rodzaju eksperymentalnego ośrodka naukowego albo bardzo ekskluzywnej kliniki. Muszą być daleko przed resztą świata. Nowy wygląd zapewne zawdzięczał jakiemuś superskutecznemu serum lub czemuś w tym rodzaju. Czytał kiedyś o badaniach nad podobnym specyfikiem. A może zrobili mu transfuzję? Niektóre gwiazdy poddawały się takim zabiegom. Nagle zrozumiał – jak mógł wcześniej o tym nie pomyśleć?! To miało, zdaje się, jakiś związek z cząstkami elementarnymi, bozonami czy jak im tam było. Pożałował, że w szkole przysypiał na fizyce. Choć w tej dziedzinie był zupełnym ignorantem, boska cząstka utkwiła mu w pamięci z powodu poetyckiej nazwy, jaką jej potocznie nadano. A o przełomie, o pierwszym udanym kompletnym przeszczepie ciała, po prostu nie dało się nie słyszeć. Nowe możliwości rozpaliły wyobraźnię ludzi do czerwoności. Potem bardzo szybko, tuż po pionierskiej operacji, zaczęło się zamieszanie. Świat ogarnął histeryczny strach przed zabawą w Boga. Nie był pewny, czy to z powodu protestów, czy przyczyna była inna, ale dalsze badania wstrzymano.

Słyszał jednak plotki o tajnych ośrodkach dla najbogatszych. Czy dokonywano tam także kompletnych przeszczepów? Jak niemal wszystko na świecie, i to pewnie było wyłącznie kwestią ceny. Żyjąc w środowisku, które umierało ze strachu na widok pierwszej zmarszczki, wśród ludzi, którzy sprzedaliby własną matkę za kolejny rok bez cellulitu, a siebie za mniej centymetrów w talii, nie miał wątpliwości, że za nowe ciało byliby w stanie nawet zabić, a już na pewno złamać prawo.

Z jakiego powodu otrzymał tak cenny dar? Właśnie on? Nie był życiowym nieudacznikiem, nieźle sobie radził, ale przecież nie należał do elit. Dotychczas nic w życiu nie spadło mu z nieba, na wszystko musiał ciężko zapracować. Nie wierzył w takie prezenty. Ciekawe, kiedy oraz ile przyjdzie mu zapłacić. Znów pojawił się niepokój pomieszany z oburzeniem, że zadecydowano za niego. Jednak radość z niespodziewanego odmłodzenia była silniejsza niż obawy.

Nie mógł się doczekać, kiedy o wszystkim opowie Amy. Jak jego żona zareaguje na młodszego o dwadzieścia lat męża? Nieważne, ile to kosztuje, uzbierają wystarczająco dużo, żeby mogła się poczuć jak on teraz. Nie pamiętał, kiedy ostatni raz miał tyle energii! Zaczął się rozglądać za jakimś lusterkiem, lecz nic takiego nie znalazł. Przez chwilę próbował wykręcić głowę i zobaczyć swoje odbicie w gładkiej powierzchni szafki. Obraz był niewyraźny. Wtem przyszła mu do głowy inna myśl, o wiele bardziej prawdopodobna niż cudowne odmładzanie i najdroższe desery świata. Pewnie go czymś naćpali, lada moment czar pryśnie, a on się obudzi: w starym ciele, z objawami ponarkotykowego zjazdu.

Znów zaczęła dopadać go senność.

***

Wiedział, gdzie jest. Wszystko pamiętał. W zalewie wrażeń niewiele było konkretnych i pewnych informacji. Jego umysł starał się jakkolwiek to wszystko uporządkować. Miał wypadek, ciężki. Zderzenie z ciężarówką. Jechał sam. Wylądował w nowatorskim ośrodku, gdzie poskładali go do kupy, a nawet spowodowali, że poczuł się jak młody bóg. To jeszcze brzmiało w miarę sensownie, choć i tak był oszołomiony możliwościami współczesnej medycyny. Gorzej, że odkąd się tu znalazł, nie miał kontaktu z rodziną. Gdyby cokolwiek złego przydarzyło się Amy czy Elli, chyba by mu o tym powiedziano? Przynajmniej taką miał nadzieję. Dlaczego go izolują? To rodzaj kwarantanny? Może ciężarówka wiozła jakieś niebezpieczne substancje? Odpady medyczne, toksyczne, radioaktywne? Nie – uznał tę wersję za bezsensowną. Lekarze przecież wtedy nie wchodziliby do niego bez strojów ochronnych.

Przeanalizował całą sytuację od początku. A potem jeszcze raz i jeszcze raz. Jedyne, co mu przychodziło na myśl, to problemy neurologiczne. Pewnie podczas wypadku doznał urazu głowy. Popatrzył na plątaninę rurek i kabli – nie odważył się ich odpiąć. Zachować spokój, nie poddać się panice, to teraz najważniejsze. Procedura Zero… – przypomniał sobie. Nie miał bladego pojęcia, co oznacza. June powiedziała, że niedługo będzie po wszystkim i wypiszą go do domu. A jeśli wcale tego nie mówiła? Jeśli tylko tę rozmowę wymyślił? Niczego już nie był pewny. Procedura Zero może oznaczać wyłącznie jedno – uspokoił się – niebawem wróci do domu.

Kolejny raz uważnie się obejrzał. Ramiona, nogi, brzuch – wszystko było jak nowe. Miał czterdzieści lat i ciało dwudziestolatka! Znów poczuł dezorientację, a jednocześnie euforię. Przyszło mu do głowy, że warto sprawdzić, czy da radę stanąć na własnych nogach, kiedy otworzyły się drzwi. Do pokoju zamaszystym krokiem wszedł Shaw w towarzystwie wysokiego, śniadego mężczyzny.

– Witam! – zawołał wesoło od progu. – Widzę, że się obudziliśmy? Jak się spało?

– Dobrze.

– A samopoczucie? – Doktor tryskał energią.

– Zaskakująco świetne jak na moje obrażenia.

Liczył, że sprowokuje lekarza do wyjaśnień. Nic takiego jednak nie nastąpiło. Shaw dał znak swojemu koledze, po czym obaj zbliżyli się do łóżka.

– I o to chodziło, właśnie o to… – Z zadowoleniem przyjrzał się Adrianowi. – Tusambe, mój asystent – przedstawił mężczyznę, który lekko skinął głową. – No, dosyć lenistwa! – Psychiatra klasnął w dłonie. – Trzeba się rozruszać!

– Mogę już wstać?

– Najwyższy czas! Jest pan zdrowy, teraz popracujemy nad siłą. Ale na początek musimy pana podnieść. Tus!

Chwycili Adriana pod ramiona i dźwignęli. W pierwszej chwili odniósł wrażenie, że pokój nie ma podłogi. Po kilku sekundach stopy znalazły oparcie, choć nogi wciąż były jak z waty, a kolana aż drżały z wysiłku. Pytająco spojrzał na doktora.

– To normalne – uspokoił go Shaw. – Trochę pan leżał. Tus wpadnie tu dziś jeszcze parę razy. Jutro nie będzie śladu niemocy.

– Niesamowite… – podsumował Adrian, kiedy z powrotem znalazł się na łóżku.

– Co takiego? – z niekłamanym zainteresowaniem zapytał psychiatra.

– Jak to możliwe, że w ciągu trzech dni wróciłem do zdrowia? Nie tylko wróciłem, ale też odmłodniałem o dobre kilkanaście lat?

– Zauważył pan? – Doktor wyglądał na szczerze ucieszonego.

– Przecież nie da się nie zauważyć!

– Uwielbiamy ten moment, kiedy pacjenci dostrzegają swoje nowe ciało. – Aż zatarł ręce z zadowolenia. – Prawda, Tus? – Asystent milcząco potwierdził.

– Ale jak…

– Żadna magia, czysta nauka, panie Lawson! – przerwał mu w pół zdania. – Na tym etapie nie jest istotne jak, najważniejsze, że jest pan zadowolony. Bo jest pan, prawda?

– Jestem… naturalnie, że jestem… tylko…

– Będzie czas na pytania. Najpierw jednak musi pan przejść do prawdziwego życia. To nasz cel. – Młody psychiatra ponownie nie pozwolił mu dokończyć.

– To wszystko… cała wasza klinika jest… dość niezwykła…

– A… dziękuję, panie Lawson, dziękuję. Robimy, co możemy. – Shaw wziął te słowa za komplement, choć w istocie były wyrazem niepokoju.

Nagle Adrian pojął – lekarze również korzystali z zabiegu odmładzania, stąd ich wygląd! Jeden element układanki wskoczył na swoje miejsce, ale nadal było więcej pytań niż odpowiedzi. Bardzo martwił się o Ellę i Amy. Nie rozumiał, czemu wciąż się z nim nie skontaktowały.

– Kiedy stąd wyjdę? – zapytał bez ogródek.

– Jutro. Nie ma powodu dłużej pana zatrzymywać.

– Tak szybko?

– Prawdę powiedziawszy, zwykle mamy lepsze tempo. Jak już wspominałem, stanowił pan dość trudny przypadek.

– Ach tak… – Nie miał pojęcia jak skomentować kolejną rewelację.

– Bardzo nie chciał się pan rozstać ze swoim życiem, panie Lawson. To się czasem zdarza. Niezwykle rzadko, ale jednak – dodał spokojnie Shaw.

– Nic dziwnego, mam dobre życie. Kto by się chciał takiego pozbywać? – zażartował. Wiadomość, że jutro opuści szpital, znacznie poprawiła mu humor.

– Ten, kto nie wie, że może być jeszcze lepsze?

– Ma pan na myśli nagrodę w niebie i te rzeczy? – Pokręcił głową, zaskoczony filozoficzną refleksją psychiatry.

– Może… – enigmatycznie odparł lekarz.

– Wolę jeszcze przyjemnie pożyć tu i teraz, na Ziemi. Jak to mówią, lepszy wróbel w garści niż gołąb na dachu. Nie jestem wierzący – wytłumaczył się. – Mam dość racjonalny umysł…

– To tak jak ja. Doskonale pana rozumiem. Absolutnie się zgadzam, że należy zadbać, by właśnie nasze realne życie było jak najlepsze. No, czas na nas. A pan niech odpoczywa – wydał zalecenie, ponownie skinął na asystenta i obaj mężczyźni skierowali się ku wyjściu.

– Dziękuję! – wykrzyknął Adrian, rozradowany dobrymi wiadomościami.

Opadł na poduszki uspokojony. Wizja bliskiego powrotu do domu spowodowała, że po raz pierwszy pozwolił sobie na chwilę prawdziwego odprężenia. Pomyślał o płycie „December” George’a Winstona. Słuchał jej zawsze, kiedy czuł się potwornie zmęczony. Tak jak teraz. Dźwięki fortepianu cudownie koiły skołatane nerwy. Nagle zdał sobie sprawę, że nie odtwarza muzyki w myślach, lecz ją słyszy. Płynęła gdzieś z ukrytych w suficie głośników. Ciekawy zbieg okoliczności. Gdyby nie był realistą, mógłby podejrzewać, że czytają mu w myślach. Opanowało go znużenie, a spokojne nuty wprawiły w błogi nastrój. Z klimatyzatora falami napływało leśne powietrze. Poczuł, jak miękkie, wygodne łóżko go kołysze, a powieki coraz mocniej ciążą.

***

Nie miał pojęcia, czy jest noc, czy dzień. Nie wiedział, która godzina. Mógł tu być od kilku dni, ale równie dobrze od tygodni czy miesięcy. Właściwie jaki miał powód, by wierzyć tym ludziom? Nie znał ich, nawet nie widział ich papierów. Może wcale nie są lekarzami? Może chcą przeprowadzić na nim jakiś eksperyment? Czemu nie założył innej wersji wydarzeń niż ta, którą mu przedstawiono? Teraz, kiedy spędzał kolejną samotną godzinę na rozmyślaniach, nachodziły go coraz poważniejsze wątpliwości. June, doktor Shaw, asystent… wszyscy młodzi i piękni. Zabieg był z pewnością bardzo drogi. Czy naprawdę każdego szeregowego pracownika szpitala stać na takie fanaberie?

Uległ panującej wokół atmosferze spokoju i profesjonalizmu. Życzliwa lekarka, pewny siebie doktor, cierpliwy rehabilitant kompletnie uśpili jego czujność. Nie mógł wprost uwierzyć, że zgodził się na utrudnianie mu kontaktu ze światem, na dziwne zabiegi, na brak pełnej informacji. Czy parę gadżetów, eleganckie wnętrze i ciepłe gesty personelu kompletnie pozbawiły go rozsądku?! Za nowe ciało zapłacił rozumem? Nie ma mowy, żeby na odchodne nie uzyskał choćby podstawowych wyjaśnień.

Nie mógł zasnąć, ale wolał nie prosić o leki. Podczas rozmowy z personelem kliniki chciał mieć świeżą głowę. Wiele wskazywało, że czeka go niełatwa przeprawa.

Zmienił szum lasu na odgłosy ogrodu. Otoczył go świergot ptaków i cudowny zapach świeżo skoszonej trawy. Przypomniał mu dzieciństwo. Wolne dni często spędzał u babci. Najbardziej lubił leżeć w hamaku i obserwować chmury - próbował dopasować ich kształty do ludzi, zwierząt, przedmiotów. Potem, jako nastolatek, w tym samym hamaku marzył o wspaniałych przygodach, najpiękniejszych dziewczynach, ciekawym życiu. Poczuł cynamonowy aromat szarlotki. Wszystko się zgadzało. Popołudnia u babci pachniały świeżo ściętą trawą i właśnie… szarlotką. Z oddali dobiegło go szczekanie Candy, niesfornej, ukochanej goldenki dziadka, a zaraz potem odgłosy teleturnieju, stukanie naczyń oraz szum płynącej z kranu wody. Na końcu usłyszał śpiew Emily. Jako dzieciak kochał się do nieprzytomności w prześlicznej córce sąsiadów.

Jakim cudem słyszy te dźwięki i czuje zapachy z babcinego ogrodu?! Nie było mowy o pomyłce – wyraźnie rozróżniał doskonale sobie znane odgłosy domowego życia dziadków. Dosyć tego! Kolana lekko się pod nim ugięły, jednak po chwili pewnie stanął na niespodziewanie ciepłej podłodze. Czuł się silny i zdrowy. Zdecydowanym krokiem ruszył ku drzwiom. Przez moment przeszukiwał wzrokiem gładką taflę mlecznego szkła. Nie znalazł klamki. Ani niczego, co mogłoby służyć do otwierania.

– Jasna cholera! – zaklął w głos.

Chwilę mocował się z szybą, ale ta nie ustąpiła nawet o milimetr. Jego oddech przyśpieszył, a wyobraźnia podsuwała coraz bardziej przerażające możliwości. Zdecydowanie zmieniło się w bezsilność, by w końcu przekształcić się w strach. Co, jeśli znalazł się w rękach szalonych naukowców, którzy będą podglądać przez kamery, jak zmienia się w muchę? Zdał sobie sprawę, że to brzmi niczym scenariusz jednego z hollywoodzkich filmów. Najpewniej zwyczajnie nie założyli, że nie będzie umiał otworzyć drzwi – spróbował uspokoić rozszalałą wyobraźnię. Raz jeszcze obrzucił spojrzeniem matowe szkło. Głos rozsądku ani trochę go nie przekonał. Tu naprawdę coś nie grało. Jakim prawem w ogóle go zamykają? Znów poczuł lęk, a sekundę później złość. Co, u diabła?! To, że uratowali mu życie, nie upoważnia ich do łamania podstawowych obywatelskich praw. Może takie rzeczy przechodzą w Chinach, ale nie tutaj!

Zaczął się kręcić bezradnie po sali, poszukując interkomu lub chociaż przycisku alarmowego. W pomieszczeniu znajdowało się kilka przejrzystych ekranów – nie miał pojęcia, czy któryś z nich służy do komunikacji. Na chybił trafił zaczął dotykać monitorów. Zareagowały, zmieniając wyświetlaną treść w zielonkawą mgłę. Po chwili z mgły wyłoniły się nowe wykresy, krzywe… cała masa danych, których nie potrafił rozszyfrować. Nagle jeden z ekranów pokazał twarz. Jego twarz. Czterdziestoletnią, czyli z pewnością sprzed wypadku. Na trójwymiarowej fotografii ubrany był w smoking. Dobrze pamiętał, kiedy zrobiono to zdjęcie – podczas ostatniej premiery. Choć w takim samym stroju, na podobnym tle uwieczniano go już parę razy, tylko wtedy nosił brodę; zaraz potem ją zgolił, bo nie podobała się Amy. Delikatnie wsunął dłoń w obrazek. Ekran rozprysnął się w milion kropelek, które stworzyły nowy wzór, coś w rodzaju karty szpitalnej. Formularz zawierał dane Adriana, jakieś liczby i kolejne barwne wykresy. Część informacji zrozumiał, czego dotyczyły pozostałe, mógł się jedynie domyślać. Wreszcie trafił wzrokiem na rubrykę: diagnoza. Zanim zdążył spojrzeć na wpis, usłyszał cichy trzask otwierających się drzwi. Kątem oka dostrzegł zaznaczoną na czerwono adnotację: podejrzenie FS.

W progu stanął doktor Shaw.

– Panie Lawson, czy nie uprzedzałem, że nie wolno panu samodzielnie wstawać? – powiedział, nie podnosząc głosu, za to wystarczająco dobitnie, by Adrian natychmiast odsunął się do monitora.

– Chciałem tylko poprosić o wodę… – wytłumaczył, w głębi duszy czując wściekłość z powodu własnej uległości. Obawiał się jednak, że agresja niczego tu nie przyśpieszy.

– Wystarczyło zawołać. Mógł pan zrobić sobie krzywdę. Bardzo, ale to bardzo nieodpowiedzialne zachowanie. Zwłaszcza w przeddzień rozpoczęcia Procedury Zero. – Shaw mocno akcentował każde słowo.

Albo Adrian był już przewrażliwiony, albo w głosie psychiatry naprawdę pobrzmiewała groźba.

– Przepraszam. – Nie na żarty się przestraszył, że doktor może cofnąć jutrzejszy wypis.

– Widzę, że zerknął pan na swoją kartę… – Shaw podszedł do ekranu.

– Dopiero otworzyłem.

– Te dane i tak nie będą dla pana zrozumiałe.

Lekarz zaczął sprawdzać pliki. Adrian postanowił wykorzystać nadarzającą się okazję.

– Doktorze… – zaczął.

– Tak? – odpowiedział, wciąż odwrócony do niego plecami, Shaw.

– Czy byłby pan uprzejmy wyjaśnić mi…

– Panie Lawson, odłóżmy to. Mam teraz sporo do zrobienia. Będzie jeszcze mnóstwo czasu na rozmowy.

Najwyraźniej przyjął tę samą taktykę co June.

– Tylko jedno pytanie. Co to jest FS?

Shaw obejrzał się gwałtownie. Na jego twarzy odmalował się niepokój, chwilę później zastąpiony uprzejmą gotowością.

– To termin medyczny – wyjaśnił, nie rozwijając tematu.

– Domyślam się. Chciałbym wiedzieć, co znaczy. Co znaczy, że zachodzi u mnie podejrzenie FS?

– Nic groźnego. Zresztą, wykluczyliśmy FS, więc nie powinno to pana niepokoić.

– Ale co u mnie podejrzewaliście? Chyba mam prawo wiedzieć? – Z coraz większym trudem ukrywał ogarniającą go wściekłość.

Lekarz się zawahał.

– Najprościej mówiąc, to pewne kłopoty z pamięcią – wytłumaczył w końcu.

– Amnezja? Zaniki?

– Wręcz przeciwnie. Nadmiar.

– Nadmiar pamięci?

– Uprzedzałem, że to nie będzie dla pana jasne. Proszę wybaczyć, w tej chwili naprawdę nie mam czasu na wielogodzinne wykłady. Może innym razem. Najważniejsze, że FS pana nie dotyczy.

Ich psim obowiązkiem było rozwiać jego wątpliwości! Adrian dobrze znał zasady. Amy wiele razy opowiadała, jak cierpliwie tłumaczy zawiłości medyczne pacjentom. Miał prawo wiedzieć, co się z nim dzieje! Żaden lekarz nie powinien odmawiać mu podania informacji. Nawet ten ugrzeczniony smarkaty psychiatra.

– Doktorze Shaw, bardzo się cieszę, że uratowaliście mi życie, ale stanowczo domagam się wyjaśnień! – Zrezygnował z uprzejmego tonu. – Chcę natychmiast dostać swoją dokumentację!

– To niemożliwe. – Lekarz podniósł się ostrożnie z krzesła.

– Możliwe, całkiem możliwe! Zapewniam pana. Chyba że chcecie mieć kontakt z moimi prawnikami. Spotkanie z nimi nie będzie należało do przyjemności! – Całkiem puściły mu nerwy, teraz już krzyczał. Nie pozwoli się dłużej zwodzić. Otrzyma odpowiedzi tu i teraz albo natychmiast mają go stąd wypuścić!

– Przykro mi, panie Lawson, takie mamy procedury…

– W nosie mam wasze procedury! Jestem wolnym obywatelem niepodległego kraju. Zamierzacie mnie więzić?

– Nikt nie będzie cię przetrzymywał wbrew twojej woli. Nie ma takiej potrzeby. – Shaw obniżył głos.

– Chcę rozmawiać z June, znaczy z doktor Thorndike. – Przyszedł mu do głowy ratunek. Tylko ona mogła przerwać tę farsę.

– Doktor Thorndike zakończyła swój udział w procesie przygotowawczym.

– Nie może tu na chwilę przyjść? – drążył.

– Przez Procedurę Zero przeprowadzę cię wyłącznie ja. Takie są zasady.

– Powiedzcie mi chociaż, co to jest ta cholerna Procedura Zero! I jaki znowu proces przygotowawczy? Do czego? Czemu robicie takie wielkie halo ze zwykłego wypisu ze szpitala?!

– Adrianie… – Psychiatra westchnął i dotknął lekko małego, czerwonego okienka. – Prawdę mówiąc, ta wiedza jest ci całkowicie zbędna. Za kilka godzin nic z tego, co przeżyłeś, nie będzie miało najmniejszego znaczenia.

– Słuchaj no, doktorku… – Już nawet się nie starał pohamować złości. – Albo natychmiast mi wszystko wytłumaczysz, albo stąd znikam! W tej sekundzie! Jasne?!

– Wszystko jest w porządku. Uwierz mi…

– W porządku! W porządku! W porządku! – rozwścieczony przedrzeźniał lekarza. – Metoda zdartej płyty? Wkręcacie mi coś? Wbij sobie do głowy, człowieku, że to nie zadziała. Nie macie prawa mnie tu zatrzymywać i pozbawiać podstawowych informacji!

– Otrzymałeś podstawowe informacje. Wszystkie, które były ci potrzebne.

Dopiero teraz zauważył, że Shaw zaczął mówić mu po imieniu. Nie z nim takie numery! Dobrze znał te prostackie, socjotechniczne chwyty! Spokojny, uprzejmy ton doktora działał mu na nerwy. Złość sięgała zenitu. Czuł, że lada moment wybuchnie i walnie tego gnojka prosto w jego przystojną, odmłodzoną gębę. Resztkami sił się opanował, by wyartykułować kolejne żądanie:

– Natychmiast chcę rozmawiać z pańskim przełożonym!

– To niemożliwe – odpowiedział Shaw i wsunął rękę do kieszeni.

– Niemożliwe? To ja ci, koleś, pokażę, co jest niemożliwe! Będziecie mieli piękny proces. Szykujcie kasę na odszkodowanie. To nie do pomyślenia, żeby tak się obchodzić z pacjentami! – wykrzyczał i zdecydowanym krokiem ruszył ku wyjściu.

Drzwi były zamknięte.

– Otwieraj je! – ryknął w kierunku obserwującego go spokojnie doktora. – No, otwieraj! Ale już!

Jezu… to jakiś świr… Jestem tu zamknięty z wariatem – przemknęło mu przez głowę.

– Otwieraj, do cholery! – powtórzył jeszcze głośniej i ku jego zdumieniu drzwi się rozsunęły.

Zaraz potem policzek Adriana znalazł się blisko elastycznego, białego materiału, z jakiego wykonano podłogę. Rosły pielęgniarz wykręcał mu ręce w dość bolesny, ale profesjonalny sposób. Na pewno nie robił tego pierwszy raz. Adrian odwrócił głowę – kątem oka dostrzegł pomarańczowy kombinezon, spocone czoło i błysk białek w czarnej jak smoła twarzy. Dokładnie jak w jego koszmarnym śnie.

Sekundę później poczuł lekkie ukłucie w okolicy prawego ucha. Nastała ciemność.

***

– June… jak mogłaś zostawić aktywne ekrany w pomieszczeniu pacjenta? Znasz przecież procedury… – Męski, wyniosły głos, dochodzący gdzieś z prawej strony łóżka, bez wątpienia należał do doktora Shawa.

– Wydawał się spokojny… – Adrian rozpoznał June.

– Wydawał się… – prychnął psychiatra. – Czy takiej oceny sytuacji uczono cię w akademii? Wiesz, do czego mogłaś doprowadzić?

– Co z tego, że coś tam wyczytał? I tak nic z tego nie zapamięta.

– A gdyby wpadł w szał, zanim przyszedłem? Gdyby zniszczył sprzęt? Jedno stanowisko mniej to przestój, którego Celestis na pewno by nie pochwaliło.

– Nie tak łatwo coś tu zniszczyć…

– Nie pasuje mi do ciebie taka lekkomyślność. Gdybym cię nie znał, mocno bym się zastanowił… – W słowach Shawa zabrzmiała nieprzyjemna, groźna nuta.

– Niby nad czym? – Jej głos pozostał obojętny.

– Nad twoją lojalnością?

– Nie posuwaj się za daleko – osadziła go ostro.

– Wciąż mam pewne obawy co do Lawsona…

– Niepotrzebnie. Z medycznego punktu widzenia nie ma przeszkód, żeby zaczynać.

– Jego zachowanie nie jest zwyczajne.

– Bo nie jest zwyczajnym przypadkiem. Spędził w klinice o wiele więcej czasu niż przeciętny pacjent. Dłużej od niego byli tu tylko Soto i Forcier. Jak widzisz, u nich wszystko dobrze się skończyło.

Psychiatra milczał dłuższą chwilę.

– Wystąpię o zgodę zarządu – powiedział po namyśle. – Lepiej dmuchać na zimne.

– Trochę przesadzasz. Dajmy mu szansę.

– Widzę, że za nic się nie poddasz. Walczysz o niego, jakby był naszym jedynym pacjentem.

– Doktorze Shaw… – odpowiedziała poważnie – walczę o każdego swojego pacjenta. Tak nakazują mi uczciwość i etyka zawodowa.

***

Otworzył oczy. Szklana kopuła rozszczepiała światło niczym pryzmat. Tańczące wokół tęczowe odblaski tworzyły baśniowe widowisko. Poczuł się jak we wnętrzu szklanej kuli, ulubionej zabawki z dzieciństwa. Nie był pewny, czy rozmowa, którą przed chwilą usłyszał, odbyła się w rzeczywistości, czy tylko mu się przyśniła. Dostrzegł zarysy ubranych na biało postaci, lekko zdeformowane przez zakrzywioną płaszczyznę szkła. Wyostrzył wzrok i przyjrzał się dokładniej. Żadna z tych osób nie wydawała mu się znajoma. Jego ciało oplatała pajęczyna srebrzystych nici. Znów, jak pierwszego dnia w szpitalu, nie mógł się poruszać. Ludzie po drugiej stronie intensywnie się krzątali, podłączając do szklanej kopuły kolorowe rurki oraz przewody. Co oni wyprawiają?! Nagle oślepiło go jaskrawe światło. Sala, pracownicy w białych uniformach, wszystko zaczęło wirować, jakby świat wokół porwało tornado. Karuzela przyśpieszała. Poczuł mdłości. Coś gwałtownie szarpnęło jego ciałem. Zaczął spadać. A może się unosił? Nie potrafił określić kierunku ruchu. Walczył z wciągającą go siłą, aż w końcu się poddał. Dziwny lot zaczął mu sprawiać niespodziewaną przyjemność. Ze zdumieniem zauważył, że dokładnie wie, jak się ułożyć, by swobodnie, bezpiecznie płynąć w ciepłym, ciemnym tunelu. Jakby robił to od zawsze. Nie ciekawił go już ani cel, ani sens tego doświadczenia. Nie musiał szukać drogi. Lęk ustąpił miejsca euforii.

Wreszcie znów ujrzał jasną poświatę. Tym razem miękką i przyjazną. Wpadł w rój skrzących się gwiazd, łagodne, pulsujące światło zapraszało go do środka. A może na zewnątrz? Mała byłaby zachwycona! Nie mógł sobie przypomnieć imienia córki, ale nawet to wydało mu się naturalne. Nic nie budziło niepokoju. Zbliżał się do blasku z nadzieją. Jak dziecko, które czeka na gwiazdkowy prezent. Niczego się nie bał. Niczym nie martwił. To cud – pomyślał. Prawdziwy.

2

Nad rozległą, malowniczą doliną wolno sunęły ogromne, pierzaste obłoki. Na ich tle raz po raz pojawiały się odblaski słońca, pochwycone w pastelową sieć ledwie widocznych ciągów komunikacyjnych. Czasem jakiś zaplątany promień rozbłyskiwał jaśniejszym światłem, odbijając się w trójkątnych szybach staroświeckich, wycieczkowych gondoli. Między mniejszymi, równie dostojnie i bezszelestnie jak obłoki, płynęły wielkie powietrzne statki. Wszystko skąpane było w tęczowych kropelkach wody, wyrzucanych lekką mgiełką przez domowe zraszacze oraz klimatyzatory. Z jasnego, marmurowego tarasu roztaczał się przepiękny widok – aż po horyzont. Nad domem Neumannów niebo przybrało bladawy kolor pistacji. Mieszkali tam tylko we dwójkę. Brat z siostrą. Nie znał ich zbyt dobrze, ale o ile wiedział, nosili to samo nazwisko. Neumanowie lubili otaczać się zielenią. Ze swojego miejsca mógł swobodnie obserwować, jak zmieniają dekoracje. Dziś rezydencja tonęła w delikatnym seledynie oraz subtelnej mięcie, gdzieniegdzie ożywiona intensywnymi refleksami barwy wiosennej trawy. Wokół niewielkiego, szmaragdowego stawu umieszczono spore bryły turmalinu i malachitu. Na jadeitowym rzeźbionym stoliku spoczywała misa z zielonego złota, bogato zdobiona diamentami, które teraz, w świetle zbliżającego się wieczoru, lśniły pomarańczowym blaskiem. Sam nie chciałby przebywać w tak monochromatycznym otoczeniu, ale z pewnej odległości dom Neumannów stanowił ciekawy kontrapunkt dla standardowych, zazwyczaj przeładowanych przepychem kolorów i form, okolicznych posesji. Plama zieleni pozwalała uspokoić wzrok, z czego chętnie korzystał.

Sięgnął po zimny sok, wyciśnięty ze świeżo zerwanych pomarańczy. Poczuł się znużony słodkim aromatem orchidei. Odstawił szklankę, zmienił program klimatyzatora na morską bryzę i wygodniej ułożył ciało na miękkim leżaku: przeciągnął się, oparł głowę o puchatą poduszkę, rozluźnił mięśnie. Wziął do ręki anachroniczną, papierową książkę; lubił niemodne rozrywki. Po chwili zaczęła go ogarniać senność. Już miał przymknąć oczy, kiedy usłyszał stukot obcasów, a zaraz potem powitanie Majordomusa. Widać Lamai wróciła wcześniej z lekcji tańca. Nie przeszkadzało mu to. Lubił jej towarzystwo. Sądząc po odgłosach, właśnie ustalała menu. Sam miał ochotę na coś prostego: naleśniki z owocami i syropem klonowym, a może zwyczajnego burgera?

Służący ciepłym, męskim głosem zaproponował krewetki w sosie imbirowym. Rozległ się przyjemny ptasi świergot, co oznaczało, że sugestia Majordomusa przypadła Lamai do gustu. Gdyby oczekiwała innych pomysłów, Adrian usłyszałby pojedynczy, metaliczny gong. Jego ulubionym dźwiękiem były dzwoneczki. Delikatne, nieśmiałe i tajemnicze. Carlos ustawił sygnał akceptacji na huczną owację. Przybył najdawniej z ich trójki. Teraz wędrował po górach Siódmej Planety. Zdobył już większość szczytów, ale na szczęście Celestis dbało o to, by wciąż tworzyły się kolejne. Poza niedostępnymi górami zostawały Carlosowi jeszcze morza, oceany, pustynie i loty w kosmos. Nawet gdyby zabrakło wyzwań, zawsze mógł zgłosić się do Korporacji, by wygenerować nowe pragnienie. Często wracał z wypraw posiniaczony, poraniony tak, że wymagał natychmiastowej regeneracji oraz dwu-, a nawet trzydniowego odpoczynku. Dbająca o swój wizerunek Lamai nie mogła zrozumieć zamiłowania Carlosa do niszczenia ciała. Jednak tolerowała dziwactwa brata.

Wyłączył klimatyzator i odłożył książkę na bok. Podniósł się z leżaka, rozprostował kości, zrobił kilka przysiadów, po czym ruszył w kierunku domu. Dziś Lamai miała złote, poprzetykane morelowymi pasmami loki. Wyczesane pukle przypominały mu holograficzne manekiny z centrów handlowych, ale starał się nie oceniać jej gustu. Reguły Dobrego Wychowania wyraźnie tego zabraniały. Zerknął w Lustro przy wejściu. Nie powinien narażać Lamai na widok rozchełstanego, ubrudzonego kolorowymi farbami szlafroka. Byłoby to bardzo niegrzeczne.

– Halo! – zawołała śpiewnie, głosem pożyczonym od swojego sygnału akceptacji. – Myślałam, że jesteś w Bibliotece…

Rzeczywiście, zazwyczaj o tej porze właśnie tam był. Kochał zapach starych woluminów oraz ciemne, wyciszone wnętrza Biblioteki Wszystkich Planet. Dzisiaj jednak niezwykłe światło, wspaniale wydobywające z cienia szmaragdowy ogród Neumannów, skusiło go, by wyciągnąć farby i odwzorować pejzaż techniką akwareli. Nie był zadowolony z efektu, ale też nigdy wcześniej nie próbował malować. Zanim wróciła Lamai, zdążył przeczytać „Malarstwo akwarelowe dla początkujących” autorstwa Francisca Asensia Cervera, jedyną pozycję na ten temat, jaką znalazł w domowej kolekcji. Poradnik, choć przydatny, nie zaspokoił jego głodu wiedzy. Oczywiście, mógł zamówić potrzebne książki prosto do gabinetu, ale rady dawnych mistrzów lubił studiować w otoczeniu obitych bordową, zdobną tkaniną ścian Biblioteki. W porównaniu z Carlosem czy z Lamai był raczej staroświecki. Siostra – entuzjastka nowych technologii – żyła tu i teraz; brat bezustannie sięgał myślą w przód. Żadne z nich nie zagłębiało się w przeszłość. Tylko on, Adrian, najlepiej czuł się w otoczeniu starych płyt, starych mebli, starych albumów. W swoim pokoju ustawił nawet ciężką, tradycyjną, skórzaną kanapę, a nie – typowe aerofotele. Korzystał też z wielkiego łoża, wyposażonego w archaiczny sprężynowy materac, zamiast z najnowszego krzyku mody: magnetycznej koi. Wolał wstawać ze zdrętwiałym ramieniem czy nogą, niż spać zawieszony w powietrzu.

– Wychodzisz? – zapytał, widząc, że Lamai stanęła przed wielkim Lustrem.

– Aha! Tylko coś przekąszę, bo po tych tańcach burczy mi w brzuchu. Umówiłam się w Mieście z przyjaciółmi. Nie masz nic przeciwko? – upewniła się i zaczęła stroić miny do swojego odbicia. Ruchem dłoni zmieniała stroje, kolor oczu i włosów, a następnie wykrzywiała twarz z niezadowoleniem. Żadna ze stylizacji nie spełniała jej oczekiwań.

– Skądże – uspokoił siostrę. – I tak miałem zamiar jeszcze trochę poczytać. Zainteresowało mnie malarstwo.

– Malarstwo? Jak cię znam, pewnie spędzisz kolejne tygodnie, smarując pędzlem po płótnie?

– Nie inaczej – odpowiedział. Spodziewał się, co zaraz usłyszy.

– Adrianie, wyjdź trochę z tych swoich zakurzonych szuflad na świat. – Rzuciła mu błagalne spojrzenie. – Teraźniejszość stwarza tyle możliwości, a ty siedzisz zakopany po uszy w starociach.

– Lubię to.

– Wiem… – Wzruszyła ramionami, poprawiła jaskrawoczerwoną sukienkę, przeczesała ręką loki, które teraz przybrały bardziej rudawy odcień, i podeszła do niego, stukając obcasami. – Za to też cię kochamy. – Przyłożyła do karminowych ust wypielęgnowaną dłoń, po czym starannie wyćwiczonym gestem przesłała mu buziaka. Jednocześnie drugą ręką chwyciła talerz z posiłkiem. – Tylko nie zapomnij jeść. – Wskazała na Majordomusa, który zamarł w pozie usłużnego wyczekiwania. – Jedzenie to największa przyjemność w życiu. Za nic nie porzuciłabym tego dla malarstwa.

– Za moment coś zamówię – zapewnił ją, a na dowód ruchem głowy przywołał służącego.

Nie potrafił zdecydować, na co ma chęć. Usiadł naprzeciwko siostry i zażądał menu. Nad stołem wyświetliła się plansza z napisem: przekąski. Nie chciało mu się studiować całej karty, więc włączył sortowanie. Pokazały się smakowicie wyglądające hologramy potraw. Przeglądał propozycje, od czasu do czasu wydając polecenie uwalniania zapachu.

– Adrianie… – zagaiła Lamai znad krewetek.

– Tak?

– Może wyprawimy przyjęcie?

– Jakaś okazja?

– Wraca Carlos…

– A tak, faktycznie… – przypomniał sobie.

– Myślałam, żeby zaprosić kilkoro przyjaciół.

– Z powodu Carlosa? – zdziwił się. Wcześniej nie świętowali powrotów brata aż tak uroczyście.

– Z powodu twojej rocznicy, słoneczko. – Pokiwała z politowaniem głową. – Dokładnie za tydzień mija rok, pamiętasz?

– Za tydzień? Zupełnie wyleciało mi z głowy… – Był szczerze zaskoczony. Z jednej strony czuł, jakby mieszkał tu od stu lat, z drugiej – ostatnie miesiące upłynęły zadziwiająco szybko.

– Za to ja dokładnie pamiętam! – wykrzyknęła radośnie. – Jak wczoraj! To był taki wspaniały dzień! Nie spodziewaliśmy się Zwiastującego. Myśleliśmy, że będziemy czekać na swoją kolej jeszcze co najmniej dwa, trzy lata. A tu nagle się zjawił. Kompletne zaskoczenie! Nawet nie wiesz, jak się cieszyliśmy, że zostaliśmy wybrani, by cię przyjąć. Nie mogliśmy się doczekać, aż upłynie dziesięć przepisowych tygodni karencji. Chyba ci już o tym opowiadałam?

– Bez szczegółów.

– No tak… rok pełen atrakcji, nie było czasu na wspominki. Co sądzisz o przyjęciu?

– Nie przepadam za tłumem, ale z takiej okazji chyba mogę się przełamać. – Wiedział, jakie to ważne dla Lamai. Chciał jej sprawić przyjemność.

– Naturalnie, jeśli masz coś przeciwko… – Wsunęła do ust ostatnią krewetkę.

– Nie. Ani trochę. Czas się rozruszać. Przyjęcie to naprawdę świetny pomysł.

– Znakomicie! A teraz lecę, bo Miasto nie śpi! – zaćwierkała i spowita szelestem tafty, odpłynęła znów głośno stukając obcasami. Po chwili w pomieszczeniu pozostał jedynie aromat luksusowych perfum.

Spojrzał na tkwiącego w grzecznym ukłonie Majordomusa.

– Naleśniki z truskawkami i bitą śmietaną. Trzy razy – wydał polecenie. – Nie – poprawił się – jeden bez śmietany, z czekoladą – wyjaśnił i choć nie musiał tego robić, przepraszająco uśmiechnął się do Maszyny.

***

Po posiłku wrócił na taras. Z rezygnacją zerknął na rozrzucone farby, a potem uważniej przyjrzał się akwareli. Porównał ją z rzeczywistym pejzażem. Niby dokładnie odwzorowywała sielski widok, ale efekt psuła okropna czarna plama. Nie miał pojęcia, czemu ją namalował. Zniechęcony odstawił sztalugę na bok. Stracił zapał i nie był pewny, czy kiedykolwiek go odzyska. Coraz częściej odnosił wrażenie, że goni za czymś, co wciąż mu się wymyka. Zdarzały się momenty, kiedy całym sobą czuł, jak świat wokół nabiera niezwykłych barw. Sekundę później magia chwili pryskała jak mydlana bańka, by zostawić go bezradnego wśród białych, pustych kartek. Tworzenie nie sprawiało mu przyjemności. Wręcz przeciwnie – przygnębiało. Nie przepadał też za modą, podróżami, imprezami w Mieście. Nie ciekawiło go ogrodnictwo ani kolekcjonerstwo. Nie uprawiał sportów. Ciągle coś rozpoczynał i porzucał w połowie – jak tę akwarelę. Tylko książki go nie nużyły. Jeszcze. Lamai twierdziła, że cierpi na zwyczajny, przejściowy brak pragnień i że powinien zgłosić się do najbliższego lekarza. Jej zdaniem Celestis na pewno zdoła wymyślić coś, co sprawi mu przyjemność.

– To żadne bohaterstwo – tłumaczyła mu kiedyś. – Zwyczajny brak rozsądku. Nie powinieneś tracić czasu na niepokoje. Nie są do niczego potrzebne, niczemu nie służą. No chyba że czujesz się poetą i przynosi ci to radość?

W rzeczywistości sam nie potrafił rozpoznać źródła niepokoju, wtedy jednak chętnie przystał na tę dość prawdopodobną diagnozę. Z jakiegoś nieokreślonego powodu nie było mu na rękę, by Lamai drążyła.

– Powinieneś wyjść do ludzi. To ci dobrze zrobi – dodała.

Znów się z nią zgodził. Tamta noc wszystko zmieniła. Po raz pierwszy zwątpił. Najpierw w innych, a potem w siebie.

Byli w klubie już drugą godzinę, czuł się znużony, ale postanowił wytrwać. Obiecał wieczór Lamai, więc – jak nakazywały Reguły Dobrego Wychowania – powinien dotrzymać słowa. Nie chciał też sprawić siostrze przykrości.

Siedział przy barze. Popijając kolorowe drinki, obserwował Lamai, która wraz z innymi szalała na ogromnym parkiecie. Właśnie wtedy dostrzegł tę dziewczynę. Stała w rogu sali i bujała się rytmicznie w przód oraz w tył. Z początku wziął to za jakąś formę tańca, jednak muzyka ucichła, a kobieta kontynuowała monotonny ruch, opuszczając i podnosząc ręce w rytm swojego kołysania. Mamrotała coś pod nosem, co stwierdził po ruchu warg. Panował zbyt duży hałas, by zdołał cokolwiek usłyszeć, ale raz na jakiś czas, kiedy kończył się kolejny utwór, głośno i wyraźnie wykrzykiwała słowo „marionetki”, czym skupiała na sobie uwagę gapiów. Potem tłum wracał do zabawy i nikt się już tym nie zajmował. Z wyjątkiem Adriana. Choć nie miał pojęcia, o co dziewczynie chodzi, nie potrafił oderwać wzroku od wijących się w hipnotycznych gestach, bladych, chudych ramion. Nagle gwałtownie odchyliła głowę. Jeszcze nigdy u nikogo nie widział takiego wzroku. Jej oczy raz po raz błyskały czerwienią w światłach dyskotekowych lamp, zaś wątłe ciało wpadło w dygot. Ktoś wrzasnął, przekrzykując hałas:

– Ona mnie dotknęła! Dotknęła mnie! Uważajcie!

Tłum się rozstąpił, muzyka ucichła. Kobieta stała teraz bez ruchu w środku utworzonego kręgu, a z jej ust, prosto na parkiet, spływała spieniona krew.

– Gdzie jest moja rodzina?! Co z nimi zrobiliście?! – wrzasnęła. – Pamiętam, dobrze pamiętam! Nie macie nade mną władzy! – Znów uniosła głowę w kierunku lustrzanego sufitu i wyszczerzyła pociemniałe od krwi zęby. Rozległo się nieludzkie wycie. Po chwili osunęła się bezwładnie na podłogę; jej ciałem wstrząsnęły konwulsje. W lokalu zapanowała przeraźliwa cisza. Nikt się nie poruszył. Milczący tłum wciąż tworzył zaklęty krąg wokół leżącej na podłodze postaci. Jak spod ziemi, przy drobnym ciele wyrośli dwaj potężnie zbudowani mężczyźni w jaskrawopomarańczowych kombinezonach. Nie mógł sobie przypomnieć, gdzie wcześniej takie widział. Buchnęła muzyka, ludzie ruszyli do tańca i zasłonili barczyste sylwetki. Adrian był przekonany, że cokolwiek się tej dziewczynie przytrafiło, potrzebowała pomocy. Z jakiegoś nieznanego sobie powodu wątpił, czy otrzyma ją od dwóch osiłków w kombinezonach. Zerwał się zza baru i pognał w kierunku całego zamieszania. Na miejscu zastał jedynie rozbawione grupki imprezowiczów. Ani śladu rannej kobiety. Biegał tam i z powrotem, nerwowo się rozglądając.

– Gdzie ona jest? – pytał. – Gdzie się podziała?

Ale ludzie tylko kręcili głowami, zupełnie jakby nie wiedzieli, o czym mówi.

– Lamai! – ryknął na całe gardło. – Lamai!!!

Nikt z obecnych nawet nie przerwał zabawy, choć parę stojących bliżej osób posłało mu zdegustowane spojrzenie i na wszelki wypadek zwiększyło dzielący ich dystans.

– Lamai! – Dopadł do siostry.

– O! Jednak potańczysz?! – Ucieszyła się na jego widok.

– Co… co to było? – Głos mu drżał, z emocji nie mógł złapać tchu.

Spojrzała na niego pytająco.

– Dlaczego jej nie pomogłaś?

– Komu? – Wyglądała na szczerze zdumioną. – Dobrze się czujesz? – Przyjrzała mu się podejrzliwie.

Stał pośrodku parkietu i nie potrafił zrozumieć, co tu się właściwe stało. Ktoś cierpiał, ktoś kogoś krzywdził, a oni tańczyli – jakby nigdy nic. Prześlizgnął raz jeszcze wzrokiem po rozbawionym tłumie. Czemu nikt więcej nie reagował?

Po tej nocy długo dochodził do siebie. Podpytywał Lamai, ale zarówno ona, jak i jej znajomi zarzekali się, że nic podobnego się nie wydarzyło. Nie widzieli kobiety, nie słyszeli wycia ani wołania o pomoc. Niemożliwe przecież, żeby wszyscy wokół się mylili. Może zasnął przy barze i coś mu się przyśniło? W końcu musiał uznać to za najbardziej prawdopodobne wyjaśnienie. Choć niesamowicie realny – to był tylko sen. Tamtego wieczoru jednak zaszła jakaś zmiana.

Mijały dni, a on nadal odczuwał dyskomfort. Nic go nie cieszyło, nie przynosiło pełni zadowolenia. Wciąż dźwięczało mu w uszach potworne zawodzenie dziewczyny. Nie miał pojęcia, czemu go to spotyka. Dlaczego nie potrafi żyć jak inni? Próbował szukać odpowiedzi w Bibliotece. Ani w dziale poradników, ani w dziale rozmaitości żadnej nie znalazł. W jednej tylko książce pt. „Zdrowie i zadowolenie nowo przybyłego” trafił na wzmiankę o podobnych stanach, wywołanych trudnościami z aklimatyzacją po Przybyciu. Dawniej podobno nazywano tę przypadłość melancholią. Nowo przybyły miał, zdaniem autora opracowania, zbyt mało czasu i doświadczenia, by wygenerować właściwe pragnienie, stąd uczucie niepokoju. W takich przypadkach zalecano samoobserwację oraz poszukiwanie zadowolenia – w pojedynkę lub z pomocą bliskich. Jeżeli chwile obniżenia nastroju nie ustąpiły w pierwszym roku od Przybycia, należało zgłosić się do lekarza. Nic nowego. Opisane procedury były zgodne z tym, co sam wiedział, a także z radami Lamai.

Wsunął do ust truskawkę. Słodko-kwaskowaty smak rozpłynął się na języku. Coś mu to przypomniało. Przez moment szukał w pamięci właściwego wspomnienia. Ale podobnie jak ze skazą na obrazie, jak z pomarańczowymi kombinezonami mężczyzn z klubu – i tym razem mgliste skojarzenie nie przyniosło odpowiedzi. Wreszcie dał spokój. Jego stan nie był groźny, jednak z pewnością mógł się taki stać. Jak każdy mieszkaniec Planet, Adrian znał na pamięć przestrogi zawarte w ulotkach Korporacji. Postanowił zaczekać jeszcze miesiąc – jeśli objawy nie miną, zgłosi się do najbliższego oddziału Celestis.

Uspokojony złożoną obietnicą, wyciągnął się wygodniej na leżaku i włączył sekwencję obrazów z katalogu „Relaks”. Przy subtelnych dźwiękach harfy przed jego oczami zaczęły się przesuwać morskie krajobrazy, szumiące lasy, perliste wodospady oraz dywany z kwiatów. Wokół roztaczała się intensywna, orientalna woń paczuli i lotosu. W tej chwili czuł się całkiem zdrowy. Z przyjemnością obserwował skrzące się w słońcu, dziewicze połacie śniegu oraz rysujący się majestatycznie na tle lazurowego nieba kontur lodowca. Właśnie przeniósł spojrzenie na idealnie gładką, otoczoną bujną roślinnością błękitną taflę jeziora, kiedy z wysokiej, soczystozielonej trawy wyłonił się kształt, który przypominał niewielki, zwieńczony kolcami pagórek. Adrian uniósł się na leżaku i zmrużył oczy, by dokładniej się przyjrzeć. Pagórek był zakończony czymś długim, zupełnie jakby ktoś przyczepił do niego kawał grubego sznura. Z drugiej strony wzniesienia znajdowało się natomiast coś, co wyglądało jak ludzkie oko, tyle że okolone grubszymi, pozbawionymi rzęs powiekami. Nagle koniec pagórka pękł, a ze szczeliny wysunął się fragment różowego materiału. Po chwili Adrian zdał sobie sprawę, że to nie tkanina, a gigantyczny język… Wzgórze uniosło się ponad łąką. W osłupieniu obserwował walcowaty, podłużny obiekt w kolorze wiosennej trawy, osadzony na czterech zielonych słupach, z których każdy wyposażono u podstawy w pięć długich wypustek. Nie wiedział, co to za Maszyna i do czego mogła służyć – patrzył jednocześnie zafascynowany i przerażony. Zielony stwór zaczął się do niego zbliżać. Wtedy Adrian uświadomił sobie, choć wydawało się to absurdalne, że ma do czynienia z żywą, w pewnym sensie podobną do człowieka istotą. Wyłaniające się spomiędzy kępek trawy kolczaste wzgórze wydało mu się dziwnie znajome - jak chwilę wcześniej smak truskawek. Poczuł na twarzy szorstką, ciepłą wilgoć. Zerwał się gwałtownie i omiótł wzrokiem otoczenie. Znajdował się na tarasie, a po zielonym dziwadle nie było śladu. Co za zwariowany sen… – pomyślał i na wszelki wypadek jeszcze raz rozejrzał się uważnie dookoła. Wszystko było jak przedtem, z tą tylko różnicą, że niebo nad ich domem przybrało barwę ciemnego ołowiu, on sam stał w pokaźnej kałuży, a po włosach oraz ramionach spływały mu strugi wody.

Wpadł do domu, szybko zdjął koszulę i przywołał Majordomusa. Musiał zasnąć. Zupełnie zapomniał, że zaprogramował deszcz. Wcześniej miał zamiar spędzić popołudnie z książką, przy kominku. Ciężkie chmury, miarowe bębnienie kropel o dach, szum spływającej rynną wody wyciszały go i wprawiały w odpowiedni do czytania nastrój.

Nie miał pojęcia, co mu się przyśniło. Nie był zdziwiony – w końcu żył zbyt krótko, żeby świat nie skrywał przed nim tajemnic. Tylko to osobliwe wrażenie, że ma do czynienia z żywą istotą… Może faktycznie czas na lekarza? – rozmyślał, podczas gdy Majordomus cierpliwie przywracał jego wygląd do porządku.

***

Patrzył na brązowe, ozdobne drzwi z wypolerowanym, złotym numerem dwadzieścia pięć. Nie łamał zaleceń Celestis. Mimo to czuł, jakby robił coś wstydliwego. A przecież nie znał żadnej Reguły, która zabraniałaby chwil samotności. Kiedy siedem dni temu, spacerując plażą, zobaczył pełen esów-floresów szyld Pensjonatu pod Gwiazdami, od razu był pewny, że tam wejdzie. Jak gdyby nieznana siła popchnęła go w kierunku przeszklonych drzwi. Nie planował wynajmować pokoju. Kolejny impuls, chwila wahania… i już trzymał w dłoni plastikową kartę do anachronicznego zamka. Nie opowiedział o tym ani Lamai, ani Carlosowi. Pierwszy raz świadomie coś przed nimi zataił.

Regularnie wracał do Pensjonatu. Choćby na moment, lecz codziennie zaglądał do ciemnego pokoiku na poddaszu. Nie wiedział, czego tam szuka. Od kilku tygodni działo się coś dziwnego, wiele rzeczy odbiegało od normy. Z jakiegoś niejasnego dla siebie powodu wolał je od tego, co znał dotychczas. Być może tak właśnie, podstępnie, atakowała Choroba. Z każdym dniem jednak było mu to coraz bardziej obojętne. Zdecydował poddać się nieznanej sile i sprawdzić, dokąd go zaprowadzi.

Zamek ustąpił z cichym kliknięciem. Adrian wszedł do przesiąkniętego słodkim zapachem pokoju. Podniósł rolety, otworzył niewielkie okienko i wyjrzał na zewnątrz. Znalazł ten sam, co zawsze krajobraz: niemal pustą, dziką plażę oraz wzburzone, grafitowe morze. Mieszkańcy Miasta rzadko zapuszczali się w te rejony, zazwyczaj kończyli spacery w okolicy Wiszącego Mostu lub Niebiańskich Ogrodów. Dalsza część wybrzeża była dzika. Zapewne pozostawiono ją w takim stanie na życzenie poetów, którzy w poszukiwaniu natchnienia samotnie przemierzali nieprzyjazne wydmy, by godzinami wpatrywać się w groźne fale i tańczący z wiatrem piasek. Wątpił, czy jego bliscy kiedykolwiek znaleźliby chęć na długi, monotonny spacer, który mógł ich doprowadzić do niepozornego Pensjonatu pod Gwiazdami.

Adrian różnił się od rodzeństwa. Pragnął samotności, ciszy, tajemnicy. Spędzał godziny na pustkowiu, ukryty przed całym światem. Carlos i Lamai zrozumieliby także tę potrzebę; cieszyliby się – zaspokajał przecież swoje pragnienia, co stanowiło niezbity dowód zdrowia. A jednak ukrywał przed bliskimi wyprawy na opuszczoną plażę. Z powodu nieznanej siły, tej samej, która go tu przywiodła, łamał Reguły Dobrego Wychowania. Nie modyfikował prawdy. Nie byłby w stanie. Po prostu nie mówił wszystkiego. Skracał wizytę w Bibliotece – w ten sposób kradł chwile samotności w pokoju na poddaszu.

Rozejrzał się i ustawił wizualizację ekranu Obsługi – jedynego współczesnego przedmiotu w całym wnętrzu – na staroświecki tryb. Nie miał pojęcia, skąd mu przyszło do głowy, że w dawnych czasach, o których przecież niewiele pisano, tak właśnie wyglądały monitory, ale dokładnie wiedział, czego chce. Mimo precyzyjnych wskazówek dotyczących grafiki Obsłudze nie udało się spełnić jego oczekiwań. Nie zaakceptował także kolejnych wizualizacji. W końcu, za szóstym razem, osiągnął w miarę zadowalający efekt. Duży monitor w czarnej, grubej na kilka centymetrów obudowie, powstał w wyobraźni Adriana, a teraz, zmaterializowany, zajmował sporą część komody. Nie był dziełem sztuki, nie był nawet ładny, za to idealnie pasował do tradycyjnego, pokrytego rudą, wzorzystą kapą łóżka, kilku niezbyt udanych, rozmieszczonych w dość przypadkowy sposób na brzoskwiniowych ścianach pejzaży oraz zajmujących niewielki, drewniany stolik prostych, szklanych karafek z wodą. A przede wszystkim – do nietypowego widoku za oknem.

Adrian zatwierdził pozbawione urody pudło, po czym usiadł przy biurku i wziął do ręki bordowe pióro. Znał ten przyrząd z poradnika kaligrafii. Miał zamiar zgłębiać sztukę pisania, ale nim zdążył się jej się nauczyć, stracił zainteresowanie kaligrafią na rzecz tradycyjnego parzenia herbaty. Niepewnie przesunął stalówką po papierze. Sporo pamiętał z poradnika, jednak pisanie wiecznym piórem okazało się trudniejsze, niż sądził. Na kartce widniał ogromny, bezkształtny kleks. Spróbował raz jeszcze, nieco delikatniej. Udało mu się postawić trzy koślawe litery. Przekrzywił głowę i przyjrzał się swojemu dziełu. AMY – odczytał. Choć nie przypominał sobie żadnej Amy, imię wydawało się znajome - jak smak truskawek, jak zielony stwór z doliny.

Odłożył przybory na miejsce i przesunął dłonią po blacie biurka. Pod palcami wyczuł drobne nierówności, co było przyjemne. Ponownie pogładził drewnianą powierzchnię. Miał wrażenie, jakby wrócił do domu z dalekiej podróży. Pensjonat pod Gwiazdami powstał z jego najskrytszych marzeń. Podejrzewał, że mogła to być część terapii. Ostrożnie usiadł w miękkim, jasnobeżowym fotelu, przymknął oczy, odgonił niepokój i pozwolił sobie na odprężenie – pierwszy raz, odkąd znalazł się w pokoju na poddaszu. I po raz pierwszy od Przybycia poczuł się naprawdę u siebie. Na swoim miejscu. Lamai miała rację: należał do garstki dziwaków, którzy wolą tkwić w przeszłości, wtedy, kiedy być może istniała jeszcze prawdziwa tajemnica. I prawdziwe niebezpieczeństwo.

Mieszkańców Planet niewiele dziwiło – każdy miał prawo żyć, jak chciał, jak lubił, po swojemu. Wyłącznie Reguły Dobrego Wychowania oraz profilaktyczne zalecenia Celestis ograniczały swobodę ludzkiej wyobraźni. Wszystkie działania zdrowego człowieka powinny służyć zaspokajaniu pragnień, przynosić szczęście, sprawiać przyjemność. Jednak z nim było inaczej – czasem działał wbrew rozsądkowi. Na przykład zawsze zamawiał trzy dania, a przecież nie potrzebował trzech posiłków naraz. Nie dostarczały mu ani przyjemności, ani szczęścia. Były po nic. Wręcz, odkąd zaczął o tym rozmyślać, wytrącały go z równowagi. Ale nadal to robił, zupełnie jakby nie potrafił inaczej, co według zasad rządzących światem było kompletnie pozbawione sensu.

Już siódmy raz znalazł się w Pensjonacie pod Gwiazdami – wiedział, że na tym nie koniec. Podszedł do staromodnego Musboxa. Urządzenie było o wiele większe i mniej funkcjonalne niż używane obecnie. Trzy ustawione jeden na drugim, płaskie, srebrne klocki mrugały przyjaźnie szeregiem niebieskich diod. Z umieszczonych po bokach drewnianych pudeł dobiegał dźwięk fortepianu. Choć melodia nie była tak czysta i efektowna jak tworzone współcześnie, urzekła go. Wkradająca się gdzieniegdzie fałszywa nuta powodowała, że Adrian czuł się bezpieczny. Wyrafinowane tony, lekko zepsute dalekim od ideału wykonaniem – absolutne piękno i niedoskonałość w niezwykły sposób się uzupełniały, tworząc zapierającą dech w piersiach kompozycję. Ze zdumieniem zauważył, że od perfekcyjnych woli nieprecyzyjne nuty. To nie było normalne. Podobnie jak jego smutek. Zdrowy człowiek nie powinien odczuwać smutku. Nie powinien chcieć go odczuwać – poprawił się w myślach. On przecież także nie pragnął czuć się nieszczęśliwy, ale jednocześnie nie potrafił z tego stanu zrezygnować. Obawiał się, że jak doskonała nuta istniała w pełni tylko w obecności fałszywej, tak chwile euforii mogły się pojawić wyłącznie w towarzystwie dręczącej go melancholii. Dlatego właśnie zwlekał z wizytą u lekarza - w gruncie rzeczy było mu z niedoskonałością dobrze. Miał świadomość, że to, co robi, jest niestosowne, stanowi poważne odstępstwo od Reguł, zagrożenie dla niego samego. Nie potrafił się jednak powstrzymać – musiał, po prostu musiał sprawdzić, co jeszcze się wydarzy.

Równo z ostatnim dźwiękiem przepięknego, burzliwego pasażu rozległo się pukanie. W trakcie wcześniejszych wizyt nikt go nie niepokoił. Wstał i zaczął nasłuchiwać. Ktoś ponownie zastukał. Przez chwilę rozważał, czy powinien otworzyć, czy raczej udawać, że go nie ma. W końcu, z wahaniem, chwycił za mosiężną klamkę i uchylił drzwi, zaledwie na kilka centymetrów.

– Tak? – zapytał, nie pokazując się gościowi.

– Pokojówka! – Usłyszał piskliwy, damski głos.

– Mam już Obsługę. Dziękuję.

– Czyli nie sprzątać? – W dobiegających z korytarza słowach słychać było zakłopotanie.

– Nie, dziękuję. Niczego mi nie trzeba – powtórzył dobitnie.

– To może chociaż weźmie pan świeże ręczniki? – Kobieta nie dawała za wygraną.

– Nie, nie potrzebuję. – Zamierzał zamknąć drzwi i wrócić do słuchania muzyki, lecz w ostatniej chwili coś go zaciekawiło. – Chwileczkę! – Zatrzymał dziewczynę.

– Tak? – Wciąż posłusznie czekała przed jego pokojem.

– Przecież mogłem zamówić te ręczniki przez ekran Obsługi? Prawda?

– Naturalnie – odparła grzecznie. – Gdyby pan sobie życzył dodatkowych, proszę skorzystać z Obsługi. Może też pan dać sygnał do recepcji, wtedy przyniosę je panu osobiście.

– Po co tyle zamieszania? – Nie rozumiał.

– Pan jest naszym gościem od niedawna, prawda?

– Od kilku dni – potwierdził.

– Pensjonat pod Gwiazdami to niezwykłe miejsce i mamy przyjemność umilać czas niezwykłym ludziom. Nasi goście życzą sobie staromodnych realiów. Stąd moja obecność – wyjaśniła cierpliwie.

– Ach tak! Jasne! Proszę. – Otworzył drzwi na oścież, a następnie zaprosił gestem niewysoką, piegowatą dziewczynę w bordowym uniformie oraz białym czepku, nasuniętym na jasne, rudawe włosy.

Pokojówka nie skorzystała z zaproszenia. Wyciągnęła w jego kierunku miękkie, frotowe ręczniki w kolorze morelowego budyniu i uprzejmie dygnęła.

– Dziękuję. – Skinął głową, mimo woli podziwiając jej nietypową urodę.

– Nie ma za co. To dla mnie czysta przyjemność – odparła, a miodowe oczy rozświetliły iskierki radości.

Śliczna – pomyślał. Naprawdę śliczna. Chętnie by ją namalował, ale bał się, że i ten obraz, jak poprzedni, daleki będzie od ideału. Spojrzał na wyciągnięte drobne ręce. Dopiero teraz zauważył połyskujący na lewym nadgarstku pokojówki ledwie widoczny interfejs. Nie widział jeszcze podobnej wizualizacji Obsługi! Stanowiła tak wierne odwzorowanie człowieka, że dał się nabrać. Podobno kiedyś to było w modzie, jednak już od dawna nie upodabniano Maszyn do ludzi. Istniały oczywiście wyjątki: Reklamy czy Majordomusy, ale zgodnie z instrukcją Celestis, zostały oznakowane czerwoną literą „M”. Pokojówka, choć bez wątpienia antropomorficzna Maszyna, takiego symbolu nie nosiła. Odebrał ręczniki, po czym starannie zamknął drzwi. Coraz bardziej podobał mu się zagadkowy świat Pensjonatu pod Gwiazdami. Rzucił ręczniki na łóżko i wrócił do Musboxa.

Nagle poczuł się źle – pokój przed jego oczami zaczął wirować. Wydawało mu się, że z łazienki dochodzą jakieś odgłosy. Chciał tam zajrzeć, ale się zachwiał. Przez dłuższą chwilę, wsparty o krawędź stołu, walczył z zawrotami głowy. Serce waliło mu jak szalone. Wziął kilka głębokich oddechów i uniósł powieki. Wszystko wróciło na swoje miejsce, tylko z łazienki wciąż dobiegał szum wody. Był pewny, że nie korzystał dziś z prysznica. Może włączył się jakiś automat? Ostrożnie uchylił białe drzwi. Znów musiał wesprzeć się o framugę. Poprzez kłęby pary dostrzegł smukłą postać. Przy niewielkiej, staroświeckiej umywalce stała młoda kobieta. Kompletnie naga! I z pewnością nie była nią pokojówka. Kolejna antropomorficzna Maszyna? Wydało mu się mało prawdopodobne, by ktoś umieścił ją tutaj bez jego zgody. Kobieta, nie zważając na obecność Adriana, spokojnie czesała jasne, długie włosy. Nie powinien przyglądać się jej ciału, w ogóle nie powinien na nią patrzeć! Nigdy wcześniej nie widział innego nagiego człowieka. Czuł, jak zalewa go fala gorąca. To na pewno nie było zgodne z Regułami Dobrego Wychowania. Czemu więc obserwowanie kobiety sprawiało mu aż tyle przyjemności? Kiedy narzuciła na siebie kolorowy szlafrok, nieco oprzytomniał.

– Halo! – zawołał. – Co pani tu robi?

Nie odpowiedziała. Niewzruszona, przesuwała ozdobną szczotką po jedwabistym, złotym paśmie.

– Musiała pani pomylić pokoje.

Nadal nie reagowała. Odłożyła szczotkę i wyciągnęła z szuflady zestaw kolorowych pudełeczek. Strojąc zabawne miny, niewielkim pędzelkiem, podobnym do tego, jakim malował akwarelę, nakładała zawartość pudełeczek na twarz. Nie miał pojęcia, co ona robi, ale podejrzewał, że to jakiś rytuał związany z upiększaniem. Lamai po prostu stawała przed Lustrem i zmieniała wizualizacje. Czemu ta kobieta zadawała sobie aż tyle trudu, by uzyskać odpowiedni kolor ust? I dlaczego udawała, że go nie słyszy? Zachowywała się, jakby nie istniał!

– Halo! – powiedział nieco głośniej, po czym ruszył w jej kierunku.

Znów poczuł zawrót głowy, tak silny, że musiał przysiąść na podłodze. Skrył twarz w dłoniach – tkwił bez ruchu przez kilkanaście sekund. Wreszcie odzyskał panowanie nad ciałem i uniósł wzrok. Był sam. Podszedł do umywalki, zwilżył policzki wodą. Nie potrafił wytłumaczyć, czemu ciągle przydarzają mu się takie rzeczy.

Kilka minut później, kiedy leżał na łóżku, próbując się uspokoić, opanowało go irracjonalne przekonanie, że gdzieś już tę jasnowłosą kobietę widział. Zamknął oczy i ujrzał pod powiekami pokój, bardzo podobny do tego, w którym się znajdował, jednak różniący się szczegółami. Ściany pomieszczenia były kremowe, a obrazy przedstawiały bukiety polnych kwiatów. W miejscu monitora stała niewielka szafka, na niej czarne pudło. Przypominało ekran, który wymyślił, ale było co najmniej dwukrotnie większe. Zamiast szklanych karafek na stoliku ustawiono smukłe butelki z brunatnym płynem i czerwonymi etykietami. Coca-cola – odczytał umieszczony na nich napis. Pijał czasem colę, jednak pierwszy raz widział ją w takim opakowaniu. Na prawo od okna zauważył półki, na nich zaś kilka książek, których tytułów nie zdołał dostrzec. Na łóżku leżał plecak, a obok niego wielki, kolorowy kapelusz. Nagle otworzyły się drzwi. Do pomieszczenia wpadła roześmiana para. Dziewczyna rzuciła na podłogę pomarańczową torbę w wielkie słoneczniki i ściągnęła ubranie. Teraz widział dokładniej. Miała gładką skórę, przez którą w okolicach piersi oraz na smukłej szyi delikatnie prześwitywały błękitne żyłki. Gdyby nie jaśniejszy ślad po kostiumie nie pomyślałby, że jest opalona. Jej proporcjonalne, szczupłe ciało przypominało mu alabastrowe rzeźby ze Światowego Muzeum Sztuki.

– Matko, co za upał! Strasznie chce mi się pić – stwierdziła i podreptała w kierunku stolika, po drodze nakładając na siebie powyciągany, żółty T-shirt.

Niewątpliwie była to ta sama kobieta, którą wcześniej widział w łazience. Jej towarzysz wciąż stał przy drzwiach, próbując umieścić pod ścianą dwa biało-niebieskie leżaki.

– No! – Kiwnął głową z zadowoleniem. – Stoją. Otwórz mi też colę. Tylko z lodówki. – Zbliżył się do dziewczyny. – Może poszlibyśmy na kolację do tej małej tawerny przy molo? Wiesz, tej, gdzie dają najlepsze małże? – Zdjął przeciwsłoneczne okulary, chwycił butelkę i zaczął łapczywie pić.

Adrian wstrząśnięty przyglądał się mężczyźnie. Brązowe oczy, ciemne, teraz lekko rozjaśnione słońcem, przydługie włosy, prosty nos, wąskie usta – nie było mowy o pomyłce! To był on sam! Poderwał się gwałtownie i popatrzył wokół. Wszystko wyglądało dokładnie tak, jak powinno wyglądać w wynajętym przez niego pokoju. Ogarnął go strach, ale też ciekawość. Miał wrażenie, że kiedyś już to przeżył – identyczną scenę, rozegraną w tych dokładnie dekoracjach. Nic nie wydawało się obce: ani kolorowy kapelusz, ani kiczowate, przesłodzone obrazki na ścianach. Poczuł smutek, podobny do melancholii nadchodzącej po chwilach zachwytu, a jednak inny – głębszy, silniejszy, bardziej bolesny. Nie potrafił nazwać tego uczucia. Wiedział tylko, że jest związane z jasnowłosą kobietą. Nie rozumiał, co się z nim dzieje, co mu dolega, ale podejrzewał, że dalsze eksperymentowanie nie przyniesie nic dobrego. Powinien jak najszybciej opuścić Pensjonat pod Gwiazdami i nigdy więcej tu nie wracać, a także, jak radziła Lamai, zgłosić się do lekarza. Znał zasady, umiał sobie wyobrazić konsekwencje igrania z Chorobą. Jednocześnie tak bardzo nie chciał rezygnować z tajemnic. Nieznana siła, która go tu przywiodła, nadal miała nad nim władzę. Był gotów brnąć w zagadkowy świat pustej plaży, choćby miał to przypłacić zdrowiem.

Najbardziej pragnął raz jeszcze spotkać jasnowłosą dziewczynę.

***

Kiedy wrócił do domu, Lamai wypoczywała w salonie.

– Hej, braciszku! – wyćwierkała. – Cały dzień poza domem?! Tylko mi nie mów, że znów ślęczałeś nad książkami w Bibliotece, bo chyba się rozchoruję! No, opowiadaj, opowiadaj… Gdzie byłeś?

Nie chciała go obrazić, tylko mu pomóc. Wiedział o tym, lecz i tak poczuł się dotknięty. Podjął nagłą decyzję.

– Byłem na koncercie Gattaki. Znasz? – wypalił bez wahania. – Ja też nie znałem. Znakomity głos. Powinnaś jej posłuchać. A potem polowałem na Limitowaną Serię Zegarków. Niestety, dziś się nie udało. Brak mi wprawy. – Rozłożył ręce i uśmiechnął się swobodnie. – Na koniec poszedłem na basen. Przepłynąłem czterysta metrów, za pierwszym razem, bo za drugim więcej. Zdaje się, że pobiłem jakiś rekord tego obiektu.

Co najlepszego zrobił?! Uległ głupiej pokusie, a teraz wszystko przepadnie! Ustaną sny, wizje. Koniec z Pensjonatem. Na pewno go zamkną w Klinice! Czekał w napięciu na konsekwencje swojego strasznego czynu i… nic. Kompletnie nic się nie stało. Nie rozstąpiła się ziemia, nie rozpętała burza. Nikt po niego nie przyszedł, nikt się nie zdziwił. Ba! Nikt niczego nie zauważył. Lamai wpatrywała się w niego jak zaklęta, czekając na dalszy ciąg opowieści. Kontynuował, z początku ostrożnie, nieśmiało, aż w końcu, zachęcony sukcesem, zaczął opowiadać niestworzone rzeczy. Kogo to nie spotkał! Czego nie widział! Słuchała z otwartymi ustami. Miło było znaleźć się w centrum jej zainteresowania, zrobić wrażenie. Zwłaszcza że nie wymagało to żadnego wysiłku. Tak prosto było stać się kimś interesującym. Modyfikowanie prawdy niebezpieczne? Niewykonalne? Jakie to było łatwe! I jakie przyjemne…

Kiedy nocą leżał w łóżku, wpatrując się przez szklany sufit w pięć księżyców Planety, nie pojmował, co go podkusiło. Przecież mógł postąpić jak zwykle i pewne sprawy po prostu przemilczeć. To już nie było łamanie Reguł Dobrego Wychowania, tylko coś znacznie gorszego! Tak złego, że nikt tego nie próbował. Był wstrząśnięty stopniem zaawansowania swojej Choroby.

Dopiero po kilkunastu minutach, kiedy ustąpił szok, zdał sobie sprawę, jak wielkie nowa umiejętność stwarza możliwości.

***

Wracał do domu przez Miasto. Choć nie lubił tłoku, wieczorny rytm Wielkiego Bulwaru pozwalał mu oderwać myśli od problemów. Mijał drugi tydzień, odkąd wynajął pokój w Pensjonacie pod Gwiazdami. Nadal przychodził tam codziennie, ale nie miewał więcej przywidzeń. Teraz, po czasie, nawet nie był pewny, czy wszystkiego sobie nie wymyślił. Jednak w pokoiku na poddaszu ogarniał go zawsze ten sam dziwny smutek, pomieszany z jeszcze dziwniejszym, bo w pewnym sensie przyjemnym niepokojem. Choć ani w łazience, ani nigdzie indziej nie spotkał jasnowłosej kobiety, w jego myślach pozostał po niej wyraźny ślad. Zupełnie jakby z ulubionego obrazu Adriana, przedstawiającego świątynię Celestis na tle zawieszonego między wzgórzami mostu, zniknęła Katedra. Mimo że zabrakłoby głównego elementu, pejzaż nadal wisiałby nad łóżkiem, nadal przedstawiał znajomą okolicę, a on sam wciąż miałby świadomość nieobecności startej z niego budowli.

Po wizji została mu jeszcze inna pamiątka: sny. Oczywiście, miewał je wcześniej, ale teraz były bardziej realistyczne, wyraźniejsze. Widywał w nich cudaczne stworzenia biegające na czterech nogach, całe porośnięte włosami. Czasem też śniła mu się kobieta z Pensjonatu. Zazwyczaj wyglądała dokładnie jak w jego wizji, niekiedy jednak przybierała śmiesznie miniaturową postać. Tak jakby ktoś ją zmniejszył co najmniej o połowę. W którymś z sennych rojeń przedstawiła się jako Ella. Innym znów razem – jako Amy.

Amy… Właśnie to słowo przecież bezwiednie zapisał piórem na hotelowej papeterii.

***

Mijały tygodnie, a objawy Choroby nie ustępowały. Choć starał się panować nad odruchem, nadal zamawiał trzy porcje jedzenia. Z każdym dniem coraz mniej go to niepokoiło. Zaczynał się przyzwyczajać. A nawet uzależnił się od swojego drugiego, tajnego życia. Z rozdawanych przez Celestis ulotek profilaktycznych wiedział, co to oznacza: Choroba atakowała. Stało się jasne, że będzie musiał zgłosić się do lekarza, ale wciąż odkładał decyzję na później; nie miał chęci rezygnować z zagadki, którą w sobie nosił. Coraz lepiej natomiast nauczył się tajemnicę ukrywać.

Jeszcze dwa razy posunął się do zmodyfikowania prawdy. Znów nie mógł się nadziwić, jak lekko mu przyszło. W żaden sposób nie zapłacił za swój straszny czyn. Mimo to coś go bezustannie uwierało, jak ziarnko piasku w bucie – niemal niewidoczne, lecz dokuczliwe. Lamai mówiła, że modyfikowanie prawdy jest zakazane. Zakazane – takiego dokładnie użyła słowa. Nikt nie wątpił, że Reguły Celestis służą dobru ludzkości. Nikomu też nie przychodziło do głowy, by je łamać. Również Adrian nie był na tyle szalony. Aż do teraz.

Wędrował mieniącym się wszelkimi barwami tęczy Wielkim Bulwarem. Pod przejrzystą powierzchnią chodnika mógł obserwować bawiących się w modnych klubach ludzi. Choć sam wolał przebywać na wyższych poziomach, wielu mieszkańców uwielbiało hałaśliwe, ekscentryczne wnętrza Undergroundu. Miejsca na powierzchni były bardziej stonowane. Poziom pierwszy zajmowały restauracje, kafejki oraz ekskluzywne sklepy, drugi był niekończącym się Pasażem Handlowym, trzeci zaś zarezerwowano wyłącznie dla ludzi kochających spokój. Tam też znajdowały się: Biblioteka oraz Pensjonat. I tam najczęściej bywał. Czasem jednak schodził niżej, w bardziej zaludnioną okolicę, by wtopić się w kolorowy tłum, zagłuszyć nachalne myśli, a może nawet tę nieznaną siłę, która kazała mu wracać do hotelowego pokoju. Underground odwiedził dotychczas dwa razy, za namową Lamai. Podziemne życie biegło dla niego zbyt szybko i było zbyt krzykliwe. Nie podzielał miłości siostry do modnych klubów, wypełnionych barwnymi światłami, głośną muzyką i poruszającą się w jej rytm masą ciał. Poza tym od czasu dziwnego snu-nie-snu o rannej kobiecie takie miejsca źle mu się kojarzyły.

Zatrzymał go ciepły, damski głos.

– Czy byłeś już na Loa? – Maszyna odwróciła w jego kierunku nieprawdopodobnie piękną wizualizację twarzy.

Zazwyczaj unikał Reklam, lecz niezwykła uroda Maszyny na chwilę przykuła jego uwagę. Ta sekunda wystarczyła, by Reklama wyświetliła mu przed oczami lazurowe morze, rajską plażę i pochylające się nad niemal białym, miałkim piaskiem soczyście zielone palmy.

– Zarezerwować miejsce? – przymilała się. – A może wolisz Najstarsze Miasto Świata? Niezwykłe, pełne tajemnic miejsce? – Kuła żelazo, póki gorące, kładąc akcent na słowo „tajemnic”. – Mam też przyjemności dla ciała… – Zmrużyła cudownie błękitne oczy. – Zapraszam do Pałacu Szeptów na regenerację zmysłów. Najwyższej klasy specjaliści stworzą dla ciebie kompozycje dźwięków, smaków i barw, jakich jeszcze nie znasz. Spróbujesz unikatowych specyfików, które przeniosą cię do innego wymiaru. Po zabiegach w Pałacu Szeptów świat będzie wyglądał zupełnie inaczej. Satysfakcja gwarantowana. Kto raz zakosztował owej niewyobrażalnej przyjemności, będzie wracał po więcej. Ocena klientów dziewięć na dziesięć gwiazdek. Trudno o coś lepszego… – wyśpiewywała mu słodko wprost do ucha, w tle włączając przyjemną, relaksującą muzykę.

Chciał ruszyć dalej, jednak Reklama wciąż go hipnotyzowała. Wpadł w sidła, z których nie miała zamiaru prędko go wypuścić.

– Zarezerwować miejsce? Przecież ci się podobam. Zrób to dla mnie, proszę… – kusiła. – A może masz własne pragnienia? Powiedz mi jakie. Pomogę je zrealizować…

Poczuł zapach jaśminu.

Stał nieruchomo, nie nawiązując nawet najmniejszego kontaktu.

– Czy mam odejść? – zapytała po minucie czarowania. Reklamy miały na szczęście wbudowany limit czasu.

– Tak – powiedział głośno i dobitnie, jak uczyła go Lamai.

– Czy na pewno mam odejść? – Zgodnie z Wewnętrznym Regulaminem Działu Generacji Pragnień przepiękna wizualizacja powtórzyła pytanie.

– Tak – potwierdził.

– Czy jesteś pewny, że niczego ode mnie nie potrzebujesz?

– Tak, jestem pewny.

Trzecia odpowiedź definitywnie kończyła przekaz. Maszyna zniknęła tak błyskawicznie, jak się pojawiła. Kątem oka dostrzegł, że jej idealna twarz zbliża się do ucha kolejnej ofiary.

Większość ludzi lubiła rozmawiać z Reklamami. Były urocze, pachnące, uprzejme, zabawne. Znajomi Lamai potrafili czyhać na swoją ulubioną Maszynę godzinami. Inni spędzali czas, po prostu przeglądając przedstawiane im propozycje. Jeszcze inni natomiast lubili słuchać towarzyszącej projekcjom uwodzicielskiej muzyki. Adrian uważał, że Reklamy są nudne, ale zdaje się, że był jednym z nielicznych, którzy nie mogli się doczekać końca oferty. Lamai poradziła mu, jak się pozbyć uroczej Maszyny. Za nic nie wolno było dać się wciągnąć w rozmowę – to Reklamę tylko zachęcało i wydłużało czas emisji. Wystarczyło odczekać do końca pierwszego, obowiązkowego bloku spotów, a następnie trzykrotnie potwierdzić rezygnację z dalszego kontaktu. Wtedy Reklama oddalała się z grzecznym ukłonem, biorąc na celownik kogoś nowego. Adrian zdobył już pewną wprawę w relacjach z Maszynami i bez większych problemów udawało mu się ograniczyć czas spotkania do koniecznego minimum. Znacznie trudniej było w ogóle kontaktu uniknąć. Podobno niektórzy spośród dawniej przybyłych mieli swoje sposoby, on jednak wciąż łapał się na haczyk czarującego głosu oraz anielskiej twarzy.

Pochylił głowę i ruszył dalej. Po drodze mimowolnie słyszał odbywające się wokół wielkie kuszenie.

– Tego jeszcze nie widziałeś… tego jeszcze nie masz… tam jeszcze nie byłaś… – szeptały Reklamy, rozsiewając apetyczne lub słodko odurzające aromaty.

Taktycznie nie podnosił wzroku. Nie musiał tego robić, by wiedzieć, że każda z nich jest dziełem sztuki, ideałem piękna. Jedno spojrzenie w ich czekoladowe, lazurowe czy fiołkowe oczy, a znów zostałby schwytany w sieć. Tego nie chciał. Zwłaszcza dzisiaj.

Za kolejną przecznicą dostrzegł wolną ławkę. Haftowane złotą nicią, karmazynowe i ciemnoszafirowe poduszki obiecywały wygodę. Postanowił chwilę odpocząć. Naprzeciwko wielki ekran informacyjny wyrzucał w przestrzeń czerwone litery: Czujesz się zagubiony? Nie wiesz, co zrobić z jutrzejszym dniem? Odczuwasz w życiu zbyt mało przyjemności? Być może dopadła cię Choroba… Nie lekceważ tego! Zgłoś się do najbliższego specjalisty Celestis! Nagle ekran zrobił się śnieżnobiały. Spośród mlecznej mgły wyłonił się bladobłękitny napis: CELESTIS. DBAMY O CIEBIE. Dalej rząd starannie wykaligrafowanych słów informował: NAJBLIŻSZE PUNKTY GENERACJI PRAGNIEŃ, po czym ekran zaczął wypluwać szeregi współrzędnych, określających położenie specjalistycznych gabinetów. Wiedział, co powinien zrobić. Zamiast tego przymknął oczy i wtulił się w miękkie poduszki. Nie udało mu się jednak zasnąć ani nawet oddać rozmyślaniom. Szum ulicy ciągle przywoływał go do rzeczywistości. Nie miał pojęcia, jak można żyć w takim zgiełku. Niektórzy wybierali to miejsce i pozostawali w nim całkiem długo. Szklane apartamentowce wciąż zachęcały potencjalnych najemców. DOM PRZYSZŁOŚCI: najbardziej ekskluzywny inteligentny dom na świecie! Zamieszkaj z nami! Lubisz przygody i nocne życie? APARTAMENTY CARPE DIEM są twoim miejscem na Planetach! Magiczny blask otuli cię każdej nocy… OSIEDLE KSIĘŻYCOWYCH PIEŚNI zaprasza! – głosiły umieszczone nad nowoczesnymi wejściami czy wyświetlane na chodnikach napisy. Adrian, żeby uniknąć spotów reklamowych, zazwyczaj spacerował ze wzrokiem wbitym w ziemię, więc znał chodnikowe slogany na pamięć. Szczęśliwie, na poziomie trzecim prawie w ogóle nie było Reklam. Jeśli się pojawiały, to na krótko i w dość archaicznej wizualizacji obrazkowej. W tamtej okolicy dużo łatwiej dało się uciec od uwodzicielskiego teatru kuszenia. Ale tutaj musiał uważać.

Rozejrzał się. Barwny, roześmiany tłum mijał go niczym egzotyczna rzeka. Ludzka masa napływała bez przerwy. Tutaj, w samym centrum Miasta, wszystko generowało pragnienia. Nawet nie trzeba było zgłaszać się do specjalisty. Wielu ludzi przenosiło się na niższy poziom w poszukiwaniu terapii, która zazwyczaj okazywała się bardzo skuteczna. Wracali stąd zadowoleni, z nowymi planami. Być może właśnie dlatego Lamai bywała w centrum dzień w dzień. Lubiła mieszkać na Wzgórzu Marzeń, lecz nie umiałaby żyć bez Miasta. Podziwiał jej systematyczność w dbaniu o zdrowie. „Jesteśmy różni. I bardzo dobrze. Planety byłyby nie do zniesienia, gdybyśmy wszyscy byli jednakowi. Tobie wystarczą letnie temperatury. A ja lubię czuć się bardzo szczęśliwa. Nie - zwyczajnie szczęśliwa, ale - bardzo, wyjątkowo, niesamowicie. Dlatego nie mogę wciąż siedzieć w Undergroundzie. To grozi znudzeniem” – tłumaczyła. Była zdania, że i on czasem powinien zmienić otoczenie, choćby po to, żeby czerpać więcej przyjemności z ulubionych rzeczy. Musiał się z nią zgodzić. Faktycznie, nigdy nie było mu tak miło jak wtedy, kiedy wracał z innych poziomów do swojej Biblioteki. Wycieczka do Undergroundu czy na Wielki Bulwar samoistnie generowała pragnienia. Po takiej wyprawie doskonale wiedział, co będzie robił nazajutrz. W ulicznym zgiełku tworzył plan i z przyjemnością rozmyślał o nim przez kilka godzin. Teraz również zaczął sobie wyobrażać, jak za chwilę zanurzy się w ciepłej wodzie, puści ulubioną muzykę, weźmie do ręki książkę. Może poczyta o malarstwie? A może tym razem sięgnie po jakąś ciekawą pozycję z działu poradników? Odczuł niezwykłą radość na myśl o rozkoszy, jakiej doznają jego zmęczone tłumem oraz hałasem zmysły.

Dla wzmocnienia efektu postanowił przejść jeszcze kawałek Wielkim Bulwarem. Wszystko wokół tętniło życiem. Rozbawione grupki oblegały restauracyjne stoliki oraz pełne cudownie pachnących kwiatów kawiarniane ogródki. Miłośnicy tradycyjnych zakupów pędzili w poszukiwaniu wymarzonej rzeczy, a za nimi posłusznie dreptały niewielkie transportery. Raz po raz w przepastnych paszczach urządzeń ginęły kolejne paczki, by chwilę potem odnaleźć się w domach właścicieli. Kupujący wyruszali na polowanie o świcie, a opuszczali eleganckie butiki Wielkiego Bulwaru lub położony wyżej Pasaż Handlowy dobrze po zapadnięciu zmroku.

W dziale poradników Adrian znalazł kiedyś instrukcję obsługi niemodnej już gry. Świat był w niej podzielony na sektory zwane Państwami. Każde z Państw miało Władcę. Tak właśnie pod koniec dnia wyglądali kupujący. Późnym wieczorem, gdy przystrojeni w swoje najlepsze zdobycze, otoczeni uzbieranym po drodze rojem Reklam, wędrowali do Undergroundu, przypominali komputerowych Władców w orszaku dworzan. Miłośnicy zakupów dzielili się na tych metodycznie przeszukujących salon po salonie, regał po regale oraz innych – rozbieganych, rozemocjonowanych, miotających się od sklepu do sklepu. Zarówno w oczach jednych, jak i drugich widać było silne pragnienie. Prawdziwe okazy zdrowia! Czasem zazdrościł tym ludziom. Jak łatwo osiągali przyjemność! Szczęście mieli dosłownie na wyciągnięcie ręki. Mimo Luster wizualizujących każdy rodzaj ubrania, mimo kuchni oferujących każdą znaną człowiekowi potrawę, mimo Majordomusów spełniających w lot najdziwniejsze życzenia, tradycyjne zakupy wciąż były bardzo modne. W łatwy sposób zaspokajały pragnienia i natychmiast w miejsce spełnionych generowały nowe. Kupujący nigdy nie mieli dość.

Nie chciał zbyt prędko wracać do domu. Zajął miejsce na klasycznej taśmie transportowej i oddał się podziwianiu krajobrazu. Przed oczami migały mu wbijające się w niebo, lśniące apartamentowce, ażurowe Domy Duchowej Odnowy, skrzące się tysiącem neonów centra handlowe, jaskrawo oświetlone sportowe obiekty, aż wreszcie rozległe, pełne egzotycznych, barwnych roślin miejsca wypoczynku. W końcu ujrzał jedną z najbardziej niezwykłych konstrukcji: Katedrę Przyjaźni. Odczuwał wielki podziw dla twórcy tej wizualizacji. Umieszczona na kilkunastu wolno obracających się, szklanych dyskach budowla sprawiała wrażenie zawieszonej w przestrzeni. Każdy z dysków podświetlono innym odcieniem niebieskiego blasku: od jasnego błękitu, poprzez czysty lazur, pogodny turkus, głęboki szafir, aż po mocny kobalt i niemal czarny granat. Zwieńczenie świątyni stanowiła strzelista wieża, spowita delikatną mgłą barwy indygo. Ozdobiona kryształową iglicą Katedra Przyjaźni była symbolem Celestis. To właśnie ona została uwieczniona na wiszącym nad łóżkiem Adriana obrazie. Nieznany mu artysta wtopił majestatyczną, a zarazem lekką konstrukcję między dwa wzgórza, połączone staroświeckim mostem. Adrianowi spodobało się takie otoczenie. Bardziej pasowało do wybitnego dzieła wyobraźni, które właśnie miał przed oczami, niż te wszystkie wieżowce i stadiony. Oprócz codziennych Zgromadzeń o stałych porach, Katedrę odwiedzały tłumy turystów. Było tam tak samo tłoczno jak na Wielkim Bulwarze. W każdy pierwszy dzień miesiąca w świątyni odbywały się organizowane z ogromnym rozmachem i cieszące się niesłabnącą popularnością Konferencje. Tradycyjnie rozpoczynała je transmisja z Wielkiej Motywacji, celebrowanej w siedzibie Celestis przez samego Thomasa Wolfa. W czasie karnawału Katedrę przerabiano na gigantyczne centrum rozrywki. Ostatniego dnia roku natomiast odbywał się tu Świąteczny Bal, na który część ludzi czekała z utęsknieniem, resztę miesięcy spędzając wyłącznie na przygotowaniach.

Adrian jeszcze nie był na Świątecznym Balu, choć miał okazję – zwyczajowo zapraszano każdego w roku Przybycia. Wtedy jednak zrezygnował, nie był gotowy na tłok i hałas. Przyglądając się teraz imponującej budowli, pomyślał, że może powinien wystąpić o ponowne zaproszenie. Jak twierdziła Lamai, cokolwiek myślał o podobnych imprezach – to, co ujrzy, przekroczy możliwości jego wyobraźni.

Wyjechał ze ścisłego centrum. Wielkomiejski krajobraz zastąpiły rezydencje otoczone rozległymi trawnikami. Kiedy patrzył na pełne wymyślnych ogrodów przedmieścia, znów ogarnął go smutek pomieszany z niepokojem, ale też – z ekscytacją. Wszystko wyglądało tak obco. I tak znajomo zarazem.

Szablon

Copyright © Agnieszka Sudomir

Copyright © Wydawnictwo Genius Creations

Copyright © MORGANA Katarzyna Wolszczak

Copyright © for the cover art by Can Stock Photo / VadimSadovski

Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved.

Wydanie pierwsze, Bydgoszcz 2018 r.

druk ISBN 978-83-7995-205-2

epub ISBN 978-83-7995-206-9

mobi ISBN 978-83-7995-207-6

Redaktor prowadzący: Marcin A. Dobkowski

Redakcja: Bożena Kurzydłowska

Korekta: Barbara Kaszubowska

Projekt okładki i adiustacja autorska wydania: Marcin A. Dobkowski

Ilustracja na okładce: Vadim Sadovski

Skład wersji elektronicznej: proAutor.pl

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

MORGANA Katarzyna Wolszczak

ul. Kormoranów 126/31

85-453 Bydgoszcz

sekretariat@geniuscreations.pl

www.geniuscreations.pl

Książka najtaniej dostępna w księgarniach

www.MadBooks.pl

www.eBook.MadBooks.pl

Table of Contents

1

2